ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Άψυχα παπουτσάκια

Της ΣΤΕΛΛΑΣ ΑΛΑΦΟΥΖΟΥ

Ένα χαλαρό απόγευμα σε εμπορικό κέντρο μού συνέβη κάτι μοναδικό. Ένας μπέμπης σε καρότσι μου πέταξε το μικροσκοπικό του παπούτσι μπροστά στα πόδια. Η μαμά του δεν το πρόσεξε. Το μάζεψα και έτρεξα να την προλάβω για να της το δώσω. Ο μπέμπης με κοίταζε και γελούσε.  

Ήταν ανεξήγητο και έτσι η μαμά του μου είπε «Κρατήστε το, μπορεί να σας φέρει τύχη»… 

Πήρα το παπούτσι και το στόλισα στο γραφείο μου. Από τότε είναι νύχτες που γράφω γράμματα -των λίγων λέξεων- γράμματα μυστικά και χειρόγραφα που κανένας δεν έχει αντιληφθεί προς τον γιο που κάποτε θα αποκτήσω. Δεν είμαι απ’ τις γυναίκες που η αγκαλιά τους λαχταρά ένα παιδί αλλά είμαι από τις γυναίκες που αγαπούν τα παιδιά του πλανήτη.
Τα αναποδογυρισμένα άψυχα παπουτσάκια του μικρού πρόσφυγα που ξέβρασε το κύμα είναι ένα ακόμα κομμάτι από το χειρότερο κολάζ που ξέρω:  

Εκείνο των παιδιών θυμάτων κάποιου πολέμου, κάποιας καταστροφής. 

Τίποτα ουσιαστικό ή πρωτότυπο δεν έχω να πω για την κατάσταση. Μοιράζομαι για χρόνια -ήμουν 20 τότε- ένα παιδικό παπούτσι μέρος ενός ζεύγους των πρώτων παπουτσιών κάποιου αγοριού που δεν ξέρω ούτε το όνομά του.  

Δεν ξέρω αν μου έφερε τύχη, σίγουρα μου έδωσε την «έμπνευση» για να μιλήσω στον «γιο» μου.  

Κι αν ο γιος μου ήταν ο μικρός της φωτογραφίας που όλοι από χθες ξέρουμε;  

Τρεις λέξεις μόνο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O Πέτρος (o πηδήκουλας) και η μισή Αθήνα

Της Στελλας Αλαφούζου

Ο Πέτρος Τατσόπουλος δήλωσε πως έχει πηδήξει τη μισή Αθήνα. Το δήλωσε επιχειρώντας να πείσει τη Χρυσή Αυγή ότι δεν είναι «αδελφή». Συγκεκριμένα: «Έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα και αυτοί της Χρυσής Αυγής συνεχίζουν να με αποκαλούν αδερφή». 

Περισσότερο μισογυνισμό βεβαίως κουβαλάει η διατύπωση «έχω πηδήξει» από αυτόν που ενδεχομένως υπονοείται, φημολογείται κλπ. Δεν το λέω για να δικαιολογήσω τη Χρυσή Αυγή καθώς είναι σαφές πως οι άνθρωποι συστηματικά χρησιμοποιούν την πρόκληση. Το λέω γιατί ακόμα κι αν κάνω ότι δεν πρόσεξα το απολύτως ρατσιστικό «αδελφή»… ως γυναίκα δυσκολεύομαι να μην σταθώ στο «έχω πηδήξει».

Βεβαίως ζούμε σε μια κοινωνία όπου για πολλά αγόρια έχει σημασία να αποδείξουν ποιος την έχει μεγαλύτερη (αν και εν προκειμένω, ο κ. Τατσόπουλος κατά τις φήμες στις οποίες και απαντά, είναι ακόμα μακριά απ’ αυτό το ψυχοφθόρο των μεγεθών). Δεν βρίσκω τον λόγο όμως, που αυτό θα πρέπει να το αντιλαμβανόμαστε ως κάτι το σύνηθες, ως κάτι που απλώς συμβαίνει και όχι ως κάτι που δεν θέλουμε κυρίως από τους ανθρώπους που θέλουν να πάρουν στα χέρια τους την τύχη του τόπου. Από τους εκπροσώπους της Αριστεράς δε, όπως ήταν η παράδοση της φωτισμένης της πλευράς, περιμένουμε πάντοτε ένα λόγο άλλου ήθους και ύφους και όχι ένα συμμετρικό λόγο ως προς τους αντιπάλους της. Στην περίπτωση που η Αριστερά υιοθετεί τον άλλο λόγο, χάνει τον δικό της, άρα και την ταυτότητα της. Ύστερα, στις ρατσιστικές προκλήσεις, όπως το ποια είναι η σεξουαλική ταυτότητα κάποιου για να δικαιούται ή όχι λόγο, η σωστή στάση είναι το άτομο να αρνείται να δηλώσει την σεξουαλική του ταυτότητα αλλά να υποστηρίζει ότι πολιτικό λόγο δικαιούνται όλοι ανεξαρτήτως σεξουαλικών, θρησκευτικών ή άλλων επιλογών.