"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΘΝΙΚΑ ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: «Πολιτικοί χρωμάτισαν το τρένο»…

  

 

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Οι θρηνητικές στιγμές της μοιραίας νύχτας του δυστυχήματος των Τεμπών, αναβίωσαν από τις αφηγήσεις συγγενών, κατά την προχθεσινή ημέρα της 29ης συνεδρίασης της δίκης για τα Τέμπη στη Λάρισα.

Ο Νίκος Πλακιάς (ένας από τους τραγικούς γονείς των Τεμπών που έχασε τις δίδυμες κόρες του Χρύσα και Θώμη, και την ανιψιά του Αναστασία), κατήγγειλε: «Το χρωμάτισαν το τρένο. Το βάψαν το τρένο, πολιτικοί και άλλοι». Και θυμίζοντας τις ιστορίες που συνόδευσαν το δραματικό γεγονός, είπε «Ακούγαμε για χαμένο βαγόνι μέχρι και για... εξωγήινους».

Παράλληλα αναφέρθηκε στο «βίντεο τη Λεπτοκαρυάς», ένα ιδιωτικό υλικό κάμερας καταστήματος, στο οποίο φαίνεται η διέλευση της εμπορικής αμαξοστοιχίας πριν την σύγκρουση. Το υλικό, πιστοποιημένο από τη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών και δικαστικούς παράγοντες, δεν δείχνει ύπαρξη δεξαμενών και παράνομου φορτίου στις ανοιχτές πλατφόρμες της εμπορικής αμαξοστοιχίας.

Σύμφωνα με ανάρτηση του δικηγόρου Δημήτρη Γαλλή, ο κ. Πλακιάς «επιβεβαίωσε καταθέτοντας ότι το βίντεο της Λεπτοκαρυάς ήταν γνωστό σε ορισμένους συγγενείς, οι οποίοι το απέκρυψαν από τον εφέτη ανακριτή γιατί όπως έλεγαν ''δεν μας συμφέρει''»!

Επίσης, αναφέρει ότι κατέθεσε και την έκθεση Jowett (Άγγλος χημικός πυρκαγιών) που θεωρεί εύλογη την εκδοχή ότι η πυρόσφαιρα προήλθε από έλαια σιλικόνης των μετασχηματιστών. Ακόμη, αποφαίνεται ότι δεν βρήκε πειστικά στοιχεία πως η φωτιά προήλθε από αδήλωτο/παράνομο φορτίο. Την έκθεση την είχαν παραγγείλει πολλές οικογένειες από κοινού, αλλά στο τέλος την κατέθεσε μόνος του ο κ. Πλακιάς (και αυτή δεν συνέφερε…).

Ο τραγικός πατέρας και θείος χρησιμοποίησε τέσσερις λέξεις για να περιγράψει την κατάσταση όπως τη βίωσε: «Ανικανότητα, αμέλεια, διαφθορά, σύγκρουση», ενώ απευθυνόμενος στους κατηγορουμένους και στο δικαστήριο είπε «Αν κάποιος από όλους εδώ τους κατηγορούμενους είχε κάνει σωστά τη δουλειά του, δεν θα ήμουν εδώ».

Τέλος, ερμηνεύοντας την παλλαϊκή συγκίνηση του λαού όπως εκδηλώθηκε στις πρωτοφανείς συγκεντρώσεις, δήλωσε «Η κοινωνία ξεσηκώθηκε για τα παιδιά μας, όχι για εμάς. Δεν βγήκε ούτε για εκμετάλλευση ούτε για να γίνουν ποσοστά στις εκλογές».

Και όμως, η… Ηγερία του κινήματος Μαρία Καρυστιανού, ενώ επρόκειτο να καταθέσει, δεν προσήλθε στο δικαστήριο, σύμφωνα με τον κ. Γαλλή.

Γιατί να πάει άλλωστε;

Σκοπός εξετελέσθη. Έγινε η αγαπημένη του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων γκρουπούσκουλων, που εκμεταλλεύτηκαν τη φρίκη (η οποία σαφώς έχει υπευθύνους), και τη μετέτρεψαν σε πολική ατζέντα.

Όπως μετέτρεψαν και την ίδια την Καρυστιανού, με την λεκτική της ευχέρεια, την έμφυτη χαρισματική της παρουσία, αλλά και τη μηδενική της πολιτική εμπειρία. Την χρησιμοποίησαν ως ενισχυτικό πομπό των πολιτικών τους σκοπιμοτήτων. Την προόριζαν για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας, για ένα ψηφοδέλτιο όπου έμφορτο συγκίνησης το πλήθος των συγκεντρώσεων θα προσερχόταν να ψηφίσει.

Δεν είχαν κατανοήσει τη φιλαυτία της, την οποία τροφοδοτούσαν με την ξέφρενη προβολή. Μια φιλαυτία που γύρισε μπούμερανγκ τόσο σε αυτούς όσο και στην ίδια.

Σε αυτούς γιατί έχασαν την μορφή της «καθαγιασμένης» μάνας όταν τους σόκαρε με τις παλαιολιθικές απόψεις που διετύπωσε επί κοινωνικών θεμάτων.

Και στην ίδια γιατί απεκδύθηκε το προστατευτικό κουκούλι, που της είχε πλέξει η αντιμητσοτακική σκοπιμότητα. Αρκούσε με αφορμή το δυστύχημα να πετάει πολιτικές παρ' όλες και όλοι να την δικαιολογούν, καθότι όλα επιτρέπονται σε μια χαροκαμένη μάνα.

Όταν βγήκε στο ξέφωτο, παρατώντας τους υποστηρικτές της, βρέθηκε στο ξεροβόρι της πολιτικής. Τότε φάνηκε η πολιτική της γύμνια.

Εν τω μεταξύ τα κανάλια και τα sites...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Εμπόριο κβαντικών παπατζήδων

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Είμαι βέβαιος πως αν κάποιος δήλωνε στην παρέα «κβαντικός δημοσιογράφος» θα τον έπαιρναν στο ψιλό. Και δικαίως.


Το ίδιο θα έκαναν για έναν υποτιθέμενο «κβαντικό πολιτικό» ή «κβαντικό οπωροπώλη».

Πριν από δύο χρόνια είχα ανακαλύψει εντυπωσιασμένος μια «κβαντική παιδίατρο» της «ολιστικής επιστήμης».

Δεν έκανα καμία ιδιαίτερη έρευνα. Απλώς διάβασα το βιογραφικό της.

Και επεσήμανα εδώ το γεγονός. Ξέρετε τι με εντυπωσίασε περισσότερο; 

 Οι αντιδράσεις. Οχι εναντίον της αυτοαποκαλούμενης «κβαντικής παιδιάτρου» αλλά εναντίον της επισήμανσης.

Ενας ολόκληρος κόσμος εύπιστων ή απλώς άσχετων θεώρησε ότι η δημοσιοποίηση μιας ανυπόστατης βιογραφικής αναφοράς συνιστούσε περίπου ανοσιούργημα, βλασφημία ή τουλάχιστον ίντριγκα. Για να απαξιωθεί μια κυρία που δεν την ξέραμε και χθες αλλά δραστηριοποιούνταν κάπου μεταξύ πένθους, ακτιβισμού, καταγγελίας και Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Ενδεχομένως πολλοί άμοιροι να πίστεψαν ότι «κάτι καινούργιο γεννιέται». Και δεν εννοούσαν φυσικά την «κβαντική ιατρική».

Για μήνες πολιτικοί, ειδήμονες, απίθανοι «εμπειρογνώμονες» και αδιανόητοι δημοσιογράφοι διακινούσαν δακρύβρεχτες ιστορίες και τερατώδεις παπάτζες για «παράνομα φορτία», χαμένα βαγόνια, χαμένους νεκρούς σε ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα, ξυλόλια, «δολοφόνους» κι άλλα χειρότερα.

Με πρόσχημα ένα δραματικό γεγονός που μας είχε συγκλονίσει όλους. Και του οποίου οι τραγικές συνθήκες ήταν απολύτως γνωστές από την πρώτη στιγμή. Τις είχε αναλάβει η Δικαιοσύνη.

Περιττός ο παροξυσμός, λοιπόν.  

Πάνω σε αυτόν όμως στήθηκε ένα εμπόριο. Πολιτικό, προσωπικό, επικοινωνιακό, συγκινησιακό, νομικό, δημοσιογραφικό… Δώσε και μένα, μπάρμπα!

Φυσικά η αλήθεια τελικά δεν κρύβεται. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η υπόθεση οδηγήθηκε στο μόνο μέρος που προβλέπει μια συντεταγμένη πολιτεία. Στη Δικαιοσύνη.

Τη συνέχεια θα τη δούμε, δεν προεξοφλώ τίποτα.

Επιστρέφω όμως στο βασικό. Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι
«μόνο το σύμπαν και η βλακεία είναι απέραντα και για το σύμπαν δεν είμαι τόσο βέβαιος».

Αλλά το εμπόριο της βλακείας; 

Αυτό δεν έχει κάποιο όριο; 

Κάποιο μέτρο; 

Κάποιους κανόνες;

Κουράστηκα να παρακολουθώ ανεκδιήγητες τηλεπερσόνες να δηλώνουν δακρυσμένες ή οργισμένες ότι «δεν έχω οξυγόνο». Και να περιπλανώνται σε περίπλοκους συλλογισμούς που ούτε καταλάβαιναν.

Φυσικά, δημοκρατία έχουμε. Και δεν φιμώνουμε κανέναν.

Ισως η ντροπή θα έπρεπε να αποτελεί επαρκή ανασταλτικό παράγοντα για να περιορίσει κάπως το παζάρι.  

Αλλά ποιος την έχασε για να τη βρουν οι παπατζήδες;

Διότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Επί της Καρνεάδου

 Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Οι φωτογραφίες από την παρουσίαση του προγράμματός της για τον πολιτισμό, σε κινηματογράφο των Αθηνών, ήταν απογοητευτικές.
Την παράσταση έκλεβαν μάλλον τα άδεια καθίσματα παρά οι προσελθόντες πιστοί. 

Το «φαινόμενο Καρυστιανού» πνέει τα λοίσθια – το έχουμε ξαναδεί αυτό και με άλλα «φαινόμενα» του είδους.

Το δείχνουν η μικρή προσέλευση στις δημόσιες εκδηλώσεις, οι μαζικές αποχωρήσεις στελεχών και, φυσικά, τα νούμερα των δημοσκοπήσεων που κατρακυλάνε. Επομένως, έχω κάθε λόγο να ανησυχώ όταν η κ. Καρυστιανού δηλώνει ότι, εφόσον το κίνημά της δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή, εκείνη θα φύγει από την Ελλάδα, παρότι την αγαπά υπερβολικά.

Οχι ότι θα μου λείψει – παρότι είναι βέβαιο ότι θα λείψει από την Ελλάδα. Ανησυχώ όμως, επειδή στην ίδια συνέντευξη δηλώνει ότι, ως ολιστική παιδίατρος, που ξέρει και από κβαντική ιατρική, ετοιμάζεται να ανοίξει ιατρείο και στην Αθήνα. 

Μήπως θα πρέπει να το σκεφτεί ωριμότερα το θέμα; Δεν θα είναι κάπως δύσκολο και ψυχολογικά στενόχωρο να ζει στο εξωτερικό και να πετάγεται κάθε τόσο στην Αθήνα για το ιατρείο; 

Αν, πάντως, είναι αμετάπειστη και θέλει σώνει και καλά ιατρείο στην Αθήνα, έχω υπόψιν μου ένα ιδεώδες ακίνητο επί της οδού Καρνεάδου! Προς το παρόν καταλαβαίνω ότι δεν είναι διαθέσιμο, ενδέχεται να μένει αποκλεισμένο λόγω αστυνομικού ενδιαφέροντος.  

Πολύ σύντομα όμως...

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου Καρυστιανισμού κωμωδία


 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η χώρα σε αλουμινόχαρτο!

 Image

 

Της ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Ζουν ανάμεσά μας. Είναι φίλοι μας, γνωστοί μας, άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε στην καθημερινότητά μας. Μπορεί να είναι καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, μορφωμένοι, κοσμοπολίτες, με οικονομική άνεση. Ή και όχι.

Η ευπιστία λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν αναγνωρίζει κοινωνικές τάξεις, οικονομικό ή μορφωτικό επίπεδο. Διότι δεν «φυτρώνει» εκεί που χαλαρώνει το μυαλό, αλλά όπου η ψυχή το έχει ανάγκη.  

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, ακόμη και μετά τον κουρνιαχτό που έχει σηκώσει η υπόθεση Μαζωνάκη, θα κατέφευγαν σε εναλλακτικές μεθόδους που θα υπόσχονταν νεότητα και ευεξία, μακράς ή και διαρκούς διάρκειας, ή θεραπεία κάποιου προβλήματος υγείας. Και θα εμπιστεύονταν την «κβαντική ιατρική», αν η παραδοσιακή δεν μπορούσε να δώσει άμεση λύση στο πρόβλημά τους. Αφού το είπε η μάνα – σύμβολο. «Δεν θα καταργήσουμε την κβαντική ιατρική, επειδή κάποιοι δεν γνωρίζουν». Κι άσε το Χάρβαρντ να κουρεύεται, που δεν κάνει σχετικά σεμινάρια. Αυτό χάνει. 

Αφού υπάρχει κβαντομηχανική, γιατί να μην υπάρχει και κβαντοϊατρική; 

 Ετσι σκεφτόμαστε, ως ο «εξυπνότερος λαός του κόσμου» που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τους κανόνες της στοιχειώδους μηχανικής – γι’ αυτό κι όταν στην πόρτα γράφει «σπρώξτε», οι περισσότεροι τραβάμε.

Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η ελλειμματική γνώση, αλλά η αδυναμία μας να αντισταθούμε σε οτιδήποτε ακούγεται αρκετά περίπλοκο, ώστε να μοιάζει επιστημονικό, και αρκετά θαυματουργό ώστε να μας βολεύει· ή να μας ψαρώνει. Ο,τι δεν καταλαβαίνουμε, μας γοητεύει. Και αντί να ζητήσουμε περαιτέρω εξηγήσεις, του παραδινόμαστε. Βιοσυντονισμός σου λέει. Μωρέ κάτι θα είναι αυτό, είναι και σύνθετη η λέξη, κάτι ανώτερο.

Διότι οι σύγχρονοι «μάγοι» και «μάγισσες» δεν διασχίζουν τους ουρανούς καβάλα σε σκουπόξυλα.  

Είναι κομψά ντυμένοι, φοράνε ακριβά αξεσουάρ και είναι σαν να σου κλείνουν το μάτι, σαν να σου επιτρέπουν να κοιτάξεις μέσα από μία μισάνοιχτη πόρτα, σε μια επικράτεια όπου υπάρχουν όλα τα υλικά των ψευδαισθήσεων. Από την κβαντική ιατρική ως τα ξυλόλια και οι μικρές Μαρίες του Εβρου. Ή ακόμη και ο Ρονάλντο. Που σου μιλάει ελληνικά καλύτερα από τον Καραγκούνη και στο τέλος, σου ζητάει και ένα κατοστάρικο, έτσι για το καλό. Και του το δίνεις.

Στην εποχή μας, δεν έχει σημασία αυτό καθαυτό το θέμα, αλλά η τάση να πιστέψουμε ακόμη και τους κοασμούς των βατράχων. Αν δηλαδή πιστεύεις ότι καίνε τα δάση, για να βάλουν ανεμογεννήτριες, γιατί να μην πιστέψεις ότι σου έκανε βιντεοκλήση ο Ρονάλντο;

Το ένα «ταΐζει» την ιδεοληψία σου, το άλλο τη ματαιοδοξία σου.  

Αλλωστε, η έννοια της τεκμηρίωσης, ουδέποτε ήταν τόσο αντιδημοφιλής όσο σήμερα. Δεν ενδιαφέρει πλέον η αλήθεια, αλλά το ρούχο που φοράει – το πώς φαίνεται· και πώς καλλιεργεί την πεποίθηση ότι αυτό που πιστεύουν οι πολλοί είναι αληθινό.

Ξέρουμε ποιος μας παρακολουθεί, ξέρουμε γιατί έγινε το δυστύχημα στα Τέμπη, ξέρουμε πώς να μείνουμε για πάντα νέοι, ξέρουμε και τι προκαλεί και τι θεραπεύει τον καρκίνο, ξέρουμε από τι έχει ανάγκη ο Ρονάλντο, ξέρουμε και ότι το αλουμινόχαρτο προστατεύει λεφτά και κοσμήματα από τη ραδιενέργεια σε περίπτωση διαρροής ρεύματος. 

Και τώρα που το λέω...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Κβαντικός σουρεαλισμός

 Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι καταπληκτικό και μάλλον μοναδικό.
Με αφορμή τα πιο τραγικά γεγονότα, ο δημόσιος διάλογος εκτρέπεται συχνά στον σουρεαλισμό, ενίοτε στη γραφικότητα, σχεδόν πάντα στον παραλογισμό. 

Ο θάνατος του αγαπημένου Γιώργου Μαζωνάκη από την «κβαντική γιατρό» οδήγησε την Ενωση Ελλήνων Φυσικών να εκδώσει ανακοίνωση για να βάλει τέλος στην παραδοξολογία και στην επιστημονική εκμετάλλευση τονίζοντας ότι είναι «ανυπόστατος ο όρος κβαντική ιατρική», κάνοντας λόγο για «κατάχρηση της φυσικής» και «ψευτογιατρούς».

Μετά την ανακοίνωση πως είναι «ανυπόστατος ο όρος κβαντική ιατρική» πολλοί θυμήθηκαν όσα αναφέρει στην ιστοσελίδα της η Μαρία Καρυστιανού:
«η μεγάλη μου επιθυμία να θεραπεύω χωρίς πολλά φάρμακα, με οδήγησε σε εναλλακτικές μορφές Ιατρικής, όπως η μεταβολομική, η γνωστική ομοιοπαθητική και η κβαντική ιατρική». 

Αυτά αναφέρει στην ιστοσελίδα της, όπου αυτοπροσδιορίζεται ως «ολιστική παιδίατρος». 

Το εντυπωσιακό δεν είναι πως η ίδια συνεχίζει να υπεραμύνεται του όρου «κβαντική ιατρική», αλλά ότι εκείνοι που τώρα τη λοιδορούν, είναι αυτοί που καθύβριζαν όσους τολμούσαν να της ασκήσουν για οποιονδήποτε λόγο την παραμικρή κριτική.

Ηταν Φεβρουάριος του 2025 όταν η δημοσιογράφος Σοφία Γιαννακά στοχοποιήθηκε ανηλεώς για άρθρο στο οποίο ασκούσε τεκμηριωμένη κριτική στην Καρυστιανού, σε βαθμό να της ασκηθεί λογοκρισία από το πειθαρχικό του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων, το οποίο αντί να προστατεύσει την ίδια και την ελευθερία έκφρασης γνώμης, την κάλεσε σε απολογία. 

Καθόλου τυχαία βέβαια δεν ήταν η στοχοποίηση της κ. Γιαννακά, αφού στο εν λόγω άρθρο αναρωτιόταν «γιατί δεν συνέβη κάτι παρόμοιο σε άλλες τραγωδίες, όπως το Μάτι με 104 νεκρούς;

Εκεί δεν γνωρίσαμε ποτέ πραγματικά τις μάνες που έχασαν συζύγους και παιδιά. Το πένθος έμεινε προσωπική τους υπόθεση, κανείς συγγενής δεν βγήκε στον δρόμο. Ελάχιστοι παρακολούθησαν τη δίκη, που κράτησε έξι χρόνια. Ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν ότι οι συγγενείς των θυμάτων νιώθουν αδικημένοι από τις ποινές που επιβλήθηκαν. Δεν προσκάλεσαν ωστόσο ποτέ σε συλλαλητήρια. 

Οσο όμως οι αποκαλύψεις για τα Τέμπη περιπλέκονται και οι θεωρίες συνωμοσίας συγχέονται με τα αληθινά περιστατικά, τόσο αντιλαμβανόμαστε ότι το αίτημα για δικαιοσύνη δεν είναι ακηδεμόνευτο, έχει πολιτική κατεύθυνση. Φυσικά, σκύψαμε όλοι το κεφάλι στους συγγενείς των θυμάτων. Ομως, όταν το πένθος γίνεται εργαλείο πολιτικό, τότε δικαιολογημένα πληθαίνουν οι απορίες για τα κίνητρα και τις επιδιώξεις».

Εναν χρόνο αργότερα αποκαλύφθηκαν και οι «επιδιώξεις» με την ανακοίνωση του κόμματος Καρυστιανού. Η συνταγή περιελάμβανε αντισυστημικότητα, μεταπολιτική, λαϊκισμό και επίκληση στο συναίσθημα, έλλειψη πολιτικής εμπειρίας που παρουσιαζόταν ως προτέρημα και κυρίως μετατροπή σε πολιτικό κεφάλαιο του προσωπικού και συλλογικού τραύματος. Οταν όμως άρχισε να κόβει ψήφους από άλλους αυτοπροσδιοριζόμενους αντισυστημικούς, όλα άλλαξαν. Αίφνης θυμήθηκαν τις αναφορές περί «κβαντικής ιατρικής», οι οποίες ουδόλως τους απασχολούσαν μέχρι τώρα. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τις περιβόητες θεωρίες περί ξυλολίου, τουλολίου και άλλες κατασκευές.

Τη στιγμή που ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε δύο παιδιά, παρακαλούσε να μην αποπροσανατολίζεται η συζήτηση, το πολιτικό προσωπικό μετρούσε στη Βουλή χαμένα βαγόνια. 

Τώρα που οι θεωρίες κατέρρευσαν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Σύμπτωση!

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου της «Ελπίδας», Θανάσης Αυγερινός, δημοσίευσε ένα καυστικό σχόλιο για όσους επιδεικνύουν την ευλάβειά τους με θρησκευτικές εικόνες, στο οποίο συνδέει τους σαμάνους της Καρνεάδου και τη Μαρία Καρυστιανού.

Η σύνδεση είναι εύστοχη, καθώς δεν είναι μόνο αισθητική, είναι και γεωγραφική.

Οι φωτογραφίες της κ. Καρυστιανού με τις εικόνες στο φόντο τραβήχτηκαν στο γραφείο της δικηγόρου Μαρίας Γρατσία (πρώην υποψήφιας της Νίκης), η οποία είναι το ήμισυ του κινήματος, με το άλλο μισό να είναι η ίδια η κ. Καρυστιανού. Το γραφείο της βρίσκεται απέναντι ακριβώς από το «ιατρείο» των σαμάνων, επί της Καρνεάδου.

Σημειώστε, επίσης, ότι η κ. Καρυστιανού είναι «κβαντική ιατρός», όπως και η κ. Γάκα, αν και δεν νομίζω ή, τέλος πάντων, δεν διευκρινίζεται αν και εκείνη έχει σπουδάσει Κβαντική στη Χονολουλού, όπως η κ. Γάκα.

Σαμανική, ομολογουμένως, δεν ξέρω πού τη σπουδάζουν!

Να απομένουν τίποτε γριές στα Καρπάθια, σε απρόσιτα σημεία, ή κάπου στις λίμνες και τους βάλτους της Φινλανδίας; Στην Αμερική, αποκλείεται, γιατί εκεί τους έφαγαν όλους τους Ινδιάνους μαζί με τους σαμάνους τους. Υπάρχουν ακόμη κάποιοι, αλλά εξυπηρετούν τουριστικές ανάγκες, δεν κατέχουν την τέχνη, ούτε έναν απλό χορό της βροχής δεν μπορούν να κάνουν.

Εν πάση περιπτώσει, η σύμπτωση επισημάνθηκε από τις Αρχές, έτσι προσεχώς θα....

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η κβαντική ιατρός και οι δημοσιογράφοι

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Το ότι σχεδόν κανείς δημοσιογράφος δεν αναφερόταν μέχρι πριν από λίγες μέρες στην «κβαντική ιατρική» της Μαρίας Καρυστιανού (την οποία εξακολουθεί να επικαλείται στο site της) δεν αποτελεί έκπληξη.

Ο σκοπός των περισσότερων συναδέλφων είναι να είναι αρεστοί και να ταξιδεύουν με το ρεύμα, οπότε η αναφορά σε κάτι που δεν είναι και τόσο τιμητικό για τη «Μαρία των Τεμπών» θα ήταν μια απότομη στροφή στη συνήθη επαγγελματική τους πορεία.

Τώρα που η Καρυστιανού χάνει σε δημοτικότητα και το παπατζιλίκι της «κβαντικής ιατρικής» είναι πλέον κοινός τόπος, βρίσκουν επιτέλους το θάρρος να το επισημάνουν και ακόμη και να ρωτήσουν την ίδια. Αφήνοντάς την, βέβαια, όπως συνηθίζουν με τους συνομιλητές τους, να απαντάει όπως της κάνει κέφι, γιατί πού να βρουν χρόνο για διευκρινιστικές ερωτήσεις που, όσο να ’ναι, χαλούν καρδιές και σχέσεις ανθρώπων.

Έτσι, η πρόεδρος του κόμματος «Ελπίδα για τη Μαρία να Χωθεί στη Βουλή» ρωτήθηκε για την «κβαντική ιατρική», στην οποία ισχυρίζεται ότι εξειδικεύθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Μεγάλη Βρετανία, κι εκείνη απάντησε με τρόπο που κάνει τη λέξη «κουτοπονηριά» να αποκτά νέο περιεχόμενο: άρχισε να μιλάει για την κβαντική φυσική και τις εφαρμογές της σε ιατρικά μηχανήματα.

Προφανώς, κανείς στη συνέχεια δεν τη ρώτησε ποιες από αυτές τις εφαρμογές χρησιμοποιεί και ποια από αυτά τα μηχανήματα έχει στο ιατρείο της (είπαμε, οι διευκρινιστικές ερωτήσεις χαλούν καρδιές), αλλά ούτε και κανείς της επισήμανε ότι, παρότι τα περισσότερα ιατρικά μηχανήματα δουλεύουν με ηλεκτρισμό, κανείς δεν έχει αυτοανακηρυχθεί «ηλεκτρικός γιατρός» (νομίζω, γιατί οι απατεώνες είναι ιδιαιτέρως δημιουργικοί και συνεχώς πρέπει να ανανεώνουν το ρεπερτόριό τους για να ψαρεύουν τα πιο «ανήσυχα» πνεύματα που ψάχνουν το καινούργιο).

Η πρόεδρος Καρυστιανού τάχα απάντησε και η ζωή συνεχίστηκε, με την πρόεδρο να επιμένει στο σάιτ της ότι έχει εκπαιδευτεί στην «κβαντική ιατρική» (όπως επίσης στη Γνωστική Ομοιοπαθητική, τη νευροανάδραση και άλλες ωραίες λέξεις) και τους δημοσιογράφους να παριστάνουν ότι έκαναν τις δύσκολες (και καλά) ερωτήσεις.

 

Τους δημοσιογράφους που, ενώ ασχολούνται εδώ και χρόνια με την Καρυστιανού, ενώ γράφουν γι’ αυτήν και παρακολουθούν κάθε της κίνηση, δεν είχαν μπει μέχρι πριν από λίγες ημέρες στον κόπο να διαβάσουν όσα γράφει για τον εαυτό της στο επαγγελματικό της site. Ή που τα είχαν διαβάσει, αλλά…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Νυχτερινοί ψεκασμοί (με τουρμπίνες)

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Λίγο παλιότερα, αν έγραφες κάτι αρνητικό για την κ. Καρυστιανού, επενέβαιναν οι ενάρετοι και η ηθικολογική αστυνομία και σε ράπιζαν δημοσίως με αποδοκιμασίες και με την απειλή να σε μετατρέψει σε αποσυνάγωγο και αποδιοπομπαίο.
 

Λαϊκά δικαστήρια απ’ το Lidl σε καταδίκαζαν με μελοδραματικά επιχειρήματα περί χαροκαμένης μητρός, περί Ναργκίς, και μη μου άπτου – δεν το έκαναν βέβαια, από καμιά ευαισθησία, αλλά με την ωμή, γνωστή, και βαρετή πρόθεση να πλήξουν διά της κβαντικής παιδιάτρου τον πολιτικό τους αντίπαλο. (Αυτό στο μπάσκετ λέγεται «Αλλού κοιτάμε κι αλλού βαράμε»).

Βέβαια, εμείς γράφαμε από την πρώτη στιγμή (διακριτικά), διότι ήταν καταφανής η πολιτική ανεπάρκεια και το γραφικόν του κβαντικού εγχειρήματος με τις εικόνες, τις αγιαστούρες, την ουρανόπεμπτη Γρατσία, τα αφόρητα κλισέ, και τη γερόντισσα απ’ τη Συρία που χρησμοδοτούσε στα αραμαϊκά. Οπότε και δεν εκπλαγήκαμε με ό,τι ακολούθησε, δηλαδή τη γλίστρα και τη συρρίκνωση.  

Το θέμα είναι άλλο: ότι κάνει εντύπωση ο βαθμός τύφλωσης μερικών γνωστών – ακόμα και πρώην υπουργός Εξωτερικών έβλεπε τότε την παιδίατρο ως πρωθυπουργό, κάποιοι δε, ως πρόεδρο της Δημοκρατίας, ή ως αστροναύτη. (Κόψτε κάτι, παίδες).

Βέβαια είμαστε «μια υπερουράνια πολιτεία» όπως έλεγε και ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, οπότε όλα συγχωρούνται.  

Και η κ. υποψήφια δεν φταίει, εφόσον ο καθείς έχει το δικαίωμα, σχετικός ή όχι, να κάνει κι αυτός τον γύρο της πασαρέλας, να πιστέψει ότι θα μας σώσει, ως Καρλομάγνος, κρατώντας το φραγγέλιο της καλής αφέλειας, ή και της ματαιοδοξίας, με τη στήριξη κάποιων του Αθω και έτερων, που καταλαβαίνουνε από πολιτική, όσο η θεία Ευθαλία η αστρολόγος, από αλγόριθμους.

Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι η κ. Καρυστιανού, εφόσον ο καθείς δικαιούται να εκτεθεί σε παίγνια που βαθέως αγνοεί, και με δική του ευθύνη, αλλά όλοι οι άλλοι, που σε κάθε ευκαιρία πετάγονται να μας υπαγορεύσουν τι θα γράφουμε, πώς θα το γράφουμε, πώς να σκεπτόμαστε και τι ενδεχομένως έχουμε διάθεση να ψηφίσουμε: βγαίνουνε κανονιστικά, με νταβατζιλίκι, ως αυθαίρετοι κορεκτατζήδες που αποφάσισαν ότι έχουν πάντα δίκιο και εκ φύσεως, να μας υπαγορεύσουν τι να διαλέγουμε, τι να ακούμε, πώς θα ζούμε, τι χρώμα κάλτσες θα φοράμε και αν αυτές θα είναι μερσεριζέ.

Αν οφείλουμε ανυπερθέτως να αγαπάμε τον Μαζωνάκη, να δοξάζουμε τον Ρέμο, να υμνούμε τον Παντελίδη, να ξεχάσουμε ότι μεγαλώσαμε με τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι και με το Τρίτο Πρόγραμμα, με τον Μίκη, τον Σαββόπουλο και τον Μαρκόπουλο, με τον Ξυδάκη και τον Ρασούλη – ή έστω, με το Διδυμότειχο Μπλουζ, τον Γάτο τον Τούρκο και τους Κατσιμιχαίους, και βαθύτερα, με την τζαζ και το ροκ του ’60 και του ’70. Συν βέβαια και πάντα, με τον Τσιτσάνη, τον Μάρκο, και το ακατάλυτο ρεμπέτικο.

Τι να κάνουμε, αυτές είναι οι καταβολές μας – είμαστε λίγο καθυστερημένοι· ή βαθέως μολυσμένοι. 

Γιατί λοιπόν μας κανοναρχείτε περί Καρυστιανού απ’ τη μία, περί Μαζωνάκη απ’ την άλλη, περί του αν είμαστε με την Ευρώπη ή με το Τίποτε, αν ψηφίζουμε έτσι ή αλλιώς στο αυτεπίστροφο δημοψήφισμα – μέχρι και στα πειθαρχεία τραβούσανε κάποιοι τους διαφωνούντες. Από πού κι ως πού; Από πού αντλείτε το δικαίωμα; 

Και από πού την αυτοπεποίθηση, εν έτει 2026 – βέβαια είναι η εποχή της συνοικιακής γιόγκα, του Metoo, των δικαιωμάτων, του ανέσπερου Viagra και της προθανάτιας κβαντικής ευεξίας; Η εποχή της περίληψης, της συμπερίληψης, του ακατανόητου κειμένου και του εικονικού υποκειμένου – άρα;

Αρα, τότε εμφανίζονται και αγέλες καταγγελίας, ιερά τάγματα προστασίας της κ. Καρυστιανού (μέχρι που κατάλαβαν ότι είναι από άλλο ανέκδοτο), συσσωματώσεις καταλαλιάς και ινστρούχτορες του καλώς πορεύεσθαι ή, ευκαιριακά πλήθη που θέλουνε να επιβάλλουν μια και μοναδική άποψη. 

Και αν κάποιος διαφωνεί, ή έχει μιαν ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία, ορμάνε τα λεφούσια από τα φέισμπουκ και από το γυαλί να τον κατασπαράξουν, να τον εξαλείψουν, μην και υπάρχει κάποια εξαίρεση που ενοχλεί τη γενική βεβαιότητα.

Και βέβαια, κάποιοι πιο συνετοί από μας, βλέποντας τι γίνεται, σωπαίνουνε για να μη χάσουνε κανέναν πελάτη, ή πλειοδοτούν με μεγαλοστομίες (τώρα στα γεράματα) μην και δεν φορολογήσουνε κι αυτοί από σπόντα λίγη αγάπη μέσω του θανόντος – και καλά κάνουνε οι άνθρωποι, δεν υπάρχει πολύς χρόνος πια για τη γενιά μας. 

Αλλά τελικά και σε κάθε περίπτωση, ίσως, υποθέτω, όλα αυτά τα κάπως ακατανόητα, να οφείλονται και στο ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Ή με ψηφίζετε ή «άντε γεια»;

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

 Η δημοκρατία έχει ένα μεγάλο ελάττωμα.
Δεν εγγυάται εκ των προτέρων σε κανέναν ότι ο λαός θα αναγνωρίσει την αξία που ο ίδιος αποδίδει στον εαυτό του. Ούτε ότι θα τον καταλάβει, θα τον επιβραβεύσει ή θα τον βάλει στη Βουλή. Εγγυάται απλώς ότι στην κάλπη θα μετρηθούν ακριβοδίκαια οι ψήφοι που θα πάρει. Ως εκεί. 

Η Μαρία Καρυστιανού είπε ότι αν δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή, «για μένα θα έχει τελειώσει» και θα φύγει από την Ελλάδα. 

Η λυγμιαία χροιά της φωνής της την ώρα που διατύπωνε την «απειλή» δεν ήταν παρά μια νέα, καρυστιανική παραλλαγή της διαρκούς επιστράτευσης του συναισθήματος ως πολιτικό επιχείρημα.  

Η μέντορας Γρατσία –πιο ψυχρή και υπολογίστρια– έσπευσε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.  

«Χαριτολογούσε», είπε, «δεν νομίζω να φύγει από τη χώρα». 

Εντάξει, μόνο που τα αστεία στην πολιτική έχουν ένα κουσούρι. Οταν τα λες μπροστά σε κάμερα, ψηφίζουν και αυτά. Διότι το «αν δεν μπω στη Βουλή θα φύγω από τη χώρα» δεν ακούγεται σαν πολιτικό επιχείρημα. Ακούγεται σαν γνώριμη σκηνή οικογενειακού τραπεζιού, «αφού μαμά και μπαμπά δεν με καταλαβαίνετε, εγώ θα φύγω από το σπίτι».  

Μόνο που εδώ το οικογενειακό τραπέζι είναι η χώρα, ο μπαμπάς και η μαμά είναι μερικά εκατομμύρια ψηφοφόροι και αυτός που απειλεί δεν είναι έφηβος. 

Οι ψηφοφόροι έχουν ένα εκνευριστικό δικαίωμα. Μπορεί να μην πειστούν. Μπορεί να θεωρήσουν ότι είσαι ειλικρινής, αλλά όχι κατάλληλος για κυβέρνηση. Μπορεί να συμφωνούν μαζί σου στα Τέμπη και να διαφωνούν μαζί σου στην οικονομία. Μπορεί να σε συμπονούν ως άνθρωπο, αλλά να μη σε ψηφίζουν ως πολιτικό. Μπορεί απλώς να προτιμήσουν κάποιον άλλον. 

Η δημοκρατία δεν είναι διαγωνισμός εσωτερικής ηθικής δικαίωσης. 

Το πραγματικά δύσκολο στην πολιτική δεν είναι να κορδώνεσαι όταν έχεις μαζί σου ένα τεράστιο κύμα κοινωνικής συμπάθειας. Είναι να αντέχεις όταν το κύμα υποχωρεί. Να χάνεις και να μένεις. Να σε απορρίπτουν και να συνεχίζεις να θεωρείς τον ψηφοφόρο ώριμο. Οχι να τον θεωρείς σοφό όταν σε επιλέγει και παραπλανημένο όταν παίρνει αποστάσεις από σένα. 

Η πολιτική, αν τη θεωρούμε σοβαρή υπόθεση, δεν γίνεται να λειτουργεί με συναισθηματικά τελεσίγραφα. 

Δεν λες σε μια χώρα «σου προσφέρω τη λύση κι αν δεν τη θέλεις, άντε γεια». 

Διότι τότε ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η Μαρία των ψεκιών κάηκε στο φως της δημοσιότητας, εκβιάζει και απειλεί να φύγει

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Σαν ηχείο με εξασθενημένη μπαταρία ακούστηκαν οι νέες καταγγελίες της Μαρίας Καρυστιανού, που ήταν γαρνιτούρα στην περίφημη δήλωσή της ότι αν το κόμμα της δεν μπει στη Βουλή θα φύγει από τη χώρα.

Ήταν ο μίζερος, παραπονεμένος, και ολίγον εκβιαστικός επίλογος ενός κινήματος που δόνησε τους δρόμους, και τώρα μοιάζει ρετάλι των ένδοξων ημερών του. «Αν δεν καταφέρουμε να μπούμε στη Βουλή και να πείσουμε τον κόσμο ότι πραγματικά οι πολίτες μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα, που δεν έχουν κομματική εμπειρία, αλλά έχουν την εμπειρία της ζωής και της εργασίας, τότε για μένα έχει τελειώσει», δήλωσε.

Όμως ο κόσμος δεν εγκατέλειψε το κίνημα των Τεμπών γι’ αυτά τα απλοϊκά που δηλώνει, ότι οι πολίτες που έχουν «εμπειρία ζωής και εργασίας μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα» από τους επαγγελματίες πολιτικούς.

Ακόμη και… ο Λένιν με την παρεξηγημένη δήλωση ότι «το κράτος μπορεί να το διοικεί και μια μαγείρισσα», έθετε ως προϋπόθεση  γι’ αυτό την μόρφωση και την εκπαίδευση. Δηλαδή πρέπει να μορφωθεί, να εκπαιδευτεί ο πολίτης που «έχει εμπειρία ζωής», για να μπορεί να διοικεί το κράτος. 

Ούτε το πλήθος του λαού, οι λαϊκιστές πολιτικοί, οι influencer των κοινωνικών δικτύων, οι «ευαίσθητοι» καλλιτέχνες που τραγουδούσαν αφιλοκερδώς ως πράξη αντίστασης στο «δολοφονικό σύστημα» (και γέμιζαν τα ταμεία του συλλόγου συγγενών), απομακρύνθηκαν επειδή η Καρυστιανού ενεπλάκη με την πολιτική δημιουργώντας κόμμα. Ούτε επειδή δήθεν εκμεταλλεύτηκε τον αγνό αγώνα όσων την πίστεψαν, και η ίδια θέλησε να τη μετασχηματίσει την παρηγορητική συμπαράσταση σε προσωπική πολιτική δύναμη.

Μια χαρά θα αποδέχονταν τη δημιουργία κόμματος και αρκετοί θα συστρατεύονταν μαζί της εάν εξέπεμπε αριστερά συνθήματα. Και ακόμη πολλοί περισσότεροι θα ψήφιζαν ένα αριστερό κόμμα, στου οποίου το ψηφοδέλτιο Επικρατείας θα ηγείτο η Μαρία Καρυστιανού.

Αναντίρρητα η κινητήριος δύναμη των κινητοποιήσεων ήταν η Αριστερά των πολλών εκδοχών, που πίστεψε ότι με την αξιοποίηση του φρικτού δυστυχήματος θα έδινε το συντριπτικό χτύπημα «στο καθεστώς» Μητσοτάκη.

 

Όμως η επένδυση πήγε στράφι αφού η Μαρία βρισκόταν σε αντίστροφο πολιτικό και υπαρξιακό σύμπαν. Σοκ π.χ. αποτέλεσαν οι δηλώσεις της για τις εκτρώσεις. Αμφισβητούσε όχι μόνο τις απόψεις της Αριστεράς, αλλά ενός ευρύτερου συνόλου που έχει επαφή με την σύγχρονη εποχή. Συνόλου που ξεκινούσε από τους αριστερούς, διαπερνούσε τους σοσιαλδημοκράτες (που τις νομοθέτησαν άλλωστε), αποτελούσαν αυτονόητο δικαίωμα για τους φιλελεύθερους και γίνονταν αποδεκτές ακόμη και από  μετριοπαθείς ψηφοφόρους της ΝΔ.

Παρομοίως σόκαρε τους ζηλωτές της η στάση της  στο μεταναστευτικό, όταν για το ναυάγιο της Χίου με τους 15 νεκρούς τον Φεβρουάριο του 2026, έκανε λόγο για «παράνομες εισβολές». Η  Αριστερά στρεψόδικα το διάβασε ως «παράνομοι εισβολείς».

Καπάκι ήρθαν και οι αφελείς δηλώσεις στα εθνικά, όταν απαίτησε από τον Μητσοτάκη να ασκήσει βέτο στις συζητήσεις Τραμπ- Ερντογάν για την προμήθεια των  F-35. Κάτι  φυσικά αδύνατο, καθώς δεν υφίσταται δυνατότητα άσκησης βέτου  σε διμερείς σχέσεις άλλων κρατών.

Όμως τα κοινωνικά ήταν που πάγωσαν τον «πυκνωτή»  της Αριστεράς, που εξέπεμπε συναίσθημα στον λαό υπέρ χαροκαμένης μάνας.

Η ίδια δεν κατανόησε ότι η συσπείρωση και αφοσίωση στο πρόσωπό της δεν ήταν απόρροια της – όντως – χαρισματικής επικοινωνιακής ευχέρειας με την οποία είναι προικισμένη. Ήταν δάνειο από την Αριστερά που της οργάνωνε τα συλλαλητήρια και την έσερνε στις Βρυξέλλες για αντικυβερνητική προπαγάνδα. 

Και επειδή υπάρχει η ένσταση ότι δεν έχει τέτοια δύναμη η αριστερά, δεν αναφερόμαστε στη δύναμή της, αλλά στην έφεση που έχει να ποντάρει στο λαϊκό συναίσθημα, εκμεταλλευόμενη ένα τραγικό γεγονός, με στοιχειώδεις οργανωτικές δυνάμεις.

Το ότι απέτυχε, οφείλεται στο ότι η Καρυστιανού είχε απόψεις εκ διαμέτρου αντίθετες από την Αριστερά, και επίσης στο ότι υπερεκτίμησε τον εαυτό της. Σαν τα λεπιδόπτερα που έλκονται από το φως, πλησίασε πολύ το φως της δημοσιότητας, έδειξε το κενό της και έκαψε τα φτερά της.

Ας μη νομίζουμε πάντως ότι η καταρρέουσα δημοσκοπική της απήχηση οφείλεται στην ωριμότητα του λαού που αποτίναξε το μύθο των ξυλολίων.

Τόλμησε ο  Νίκος Πλακιάς με τις δυο νεκρές κόρες και την ανιψιά, να μιλήσει για ζημιά που έγινε στην κοινωνία με τις θεωρίες περί ξυλολίων (ενώ ο ίδιος και δύο άλλες οικογένειες δίνουν μάχη για να φανούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι), και από κάτω ένας οχετός  αμαθών και εμπαθών τον έβριζε, τον κατηγορούσε, και τον προκαλούσε (ναι,  δεν ρωτούσε, τον προκαλούσε) να τους απαντήσει ότι αφού δεν υπήρχε ξυλόλιο πως δημιουργήθηκε η πυρόσφαιρα.

Πάντως η Μαρία…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η αποδόμηση της κβαντικής Καρυστιανικής παπατζικής

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

 Image

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου Καρυστιανισμού κωμωδία (Αυτό το κβαντικό ψωνισμένο σούργελο ο "εξυπνότερος λαός του κόσμου" το ήθελε μέρι και για ΠτΔ !!!)

ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΚΑ ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εστω με μία ψήφο διαφορά…

Image

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Στον έρωτα και στην πολιτική η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Διότι σε τελική ανάλυση η ελπίδα δίνει το κίνητρο, ορίζει τον σκοπό και τον στόχο, δηλαδή εκείνα τα στοιχεία που νοηματοδοτούν τη ζωή των ανθρώπων. Ετσι, είναι εύλογο ένας πολιτικός αρχηγός να ονειρεύεται τον πρωθυπουργικό θώκο. Δεν έχει σημασία πόσο ρεαλιστικό είναι το όνειρό του – τα όνειρα είθισται να είναι σουρεαλιστικά.

Αυτήν την αναντιστοιχία της πραγματικότητας με τον επιθυμητό στόχο, κάτι ορατό διά γυμνού οφθαλμού, επιχειρεί να την καλύψει με μια παραχώρηση που κάνει. Αρκείται στο να αναδειχθεί νικητής, έστω με μία ψήφο διαφορά. Είναι ολιγαρκής διότι είναι αουτσάιντερ. Γνωρίζει πως πάει για την έκπληξη. Οι στοιχηματικές εταιρείες θα έδιναν μια ιδιαίτερα υψηλή απόδοση στη νίκη του. Αυτό ακριβώς ξεχωρίζει το φαβορί από τα αουτσάιντερ. Ποτέ δεν θα ακούσουμε το φαβορί να αρκείται σε μια οριακή νίκη, καθώς πάντα επιζητεί την επίτευξη της, όσο το δυνατόν, ευρύτερης επικράτησής του.

Πιο συγκεκριμένα: Και ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης και η Μαρία Καρυστιανού εκφράζουν την αισιοδοξία τους για τη νίκη στις εκλογές.

Ο πρώην πρωθυπουργός είναι πιο συγκρατημένος το τελευταίο χρονικό διάστημα, καθώς έχει μεταθέσει την επίτευξη αυτού του στόχου στις δεύτερες εκλογές.

Ο Ν. Ανδρουλάκης, του οποίου το κόμμα καταγράφεται τρίτο σε όλες τις δημοσκοπήσεις με διαφορά από το δεύτερο, επιδιώκει την πρωτιά μια κι έξω. Δεν γνωρίζω αν όντως πιστεύει αυτά που λέει ή αν απλώς τα λέει διότι είναι υποχρεωμένος να τα πει. Πάντως δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα πειστικός. Οταν είσαι τρίτος, ο πιο ρεαλιστικός στόχος σου είναι να προσπαθήσεις να γίνεις δεύτερος. Και μετά ο Θεός είναι μεγάλος.

Μια και μίλησα για τον Θεό, δεν κατάλαβα πόθεν προκύπτει η αισιοδοξία της Μ. Καρυστιανού. Με τα υπάρχοντα δεδομένα, η βασική επιδίωξή της θα ήταν να μπορέσει η «Ελπίδα» της να μπει στη Βουλή. Προφανώς το μυαλό και η ψυχή της βρίσκονται στις συγκεντρώσεις των εκατομμυρίων για τα Τέμπη, όμως αυτοί οι καιροί παρήλθον ανεπιστρεπτί. Τώρα πορεύεται με βάρκα την ελπίδα, κυριολεκτικά.


Τι πιθανότητες έχουν να πετύχουν τον διακηρυγμένο στόχο τους οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί;

Καμία. Βέβαια, η προσμονή του θαύματος συνάδει με την ανθρώπινη φύση, αλλά δεν ενδείκνυται για την πολιτική. Εδώ τα θαύματα δεν ευδοκιμούν.

Η νίκη, έστω με μία ψήφο διαφορά, για να επιτευχθεί, δεν απαιτεί μόνον τη συσσώρευση ευνοϊκών γεγονότων, αλλά και την ικανότητα των ηγετών που αγωνίζονται γι’ αυτήν την οριακή νίκη να τα εκμεταλλευθούν. Και μέχρι στιγμής ουδείς έχει να επιδείξει παρόμοιες ικανότητες. Τουναντίον, θα έλεγα…

Τελικά όντως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά ενίοτε πεθαίνει.

Αυτό ας το γνωρίζουν οι αιθεροβάμονες πολιτικοί, καθώς…

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

 Image

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

Υπαρκτού κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η αγάπη του κόσμου

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Μου έχει συμβεί δύο φορές μέχρι τώρα να βρίσκομαι σε καφενείο, να είναι προεκλογική περίοδος και να περάσει αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος, για να χαιρετήσει και να μιλήσει με τους ψηφοφόρους
. 

Τότε καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο και σκληρό άθλημα είναι η δημοκρατία. Τους βλέπεις να σηκώνονται από τα τραπέζια, μην τυχόν χάσουν την ευκαιρία να έχουν χειραψία με τον πρόεδρο, να σκύβουν δουλοπρεπώς, κάποιες φορές το κεφάλι βυθισμένο στους ώμους, να χαμογελούν γλοιωδώς και μετά, αφού έχει φύγει ο πρόεδρος, τον θάβουν ανελέητα με το ίδιο πάθος με το οποίο μέχρι και πριν από λίγο τον έγλειφαν.

Θυμήθηκα τα περιστατικά αυτά, καθώς διάβαζα δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού ότι δεν εμπιστεύεται τις δημοσκοπήσεις, αλλά κρατάει την «αγάπη του κόσμου». 

Αυτό είναι το δράμα της κ. Καρυστιανού, νομίζω. Δεν καταλαβαίνει τι είναι ακριβώς η αγάπη του κόσμου. Σε αυτή την παρεξήγηση έχει βασιστεί όλο το διανοητικό οικοδόμημα του «κινήματός» της. 

Και επειδή δηλώνει επίσης ότι «στοχεύουμε στην αυτοδυναμία», όταν οι μετρήσεις καταγράφουν ραγδαία πτώση των ποσοστών της, τότε...