"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΗΛΕ-ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θεάματα για δουλοπάροικους

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Οι εικόνες που βλέπετε είναι από τα "εκλεκτά" πρωινάδικα της ελληνικής τηλεόρασης. Μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας όλοι σχεδόν οι τηλεοπτικοί σταθμοί κατέθεσαν τον οβολό τους στο κοινό ταμείο της υπηρεσίας της αποκολοκύνθωσης των τηλεθεατών.

Η κατασκευή δουλοπαροίκων δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν μπει, σε ψηφιακά ενέσιμη μορφή, μια γερή δόση υποκουλτούρας και τιποτοφροσύνης στις συνειδήσεις όσων χάσκουν μπροστά στις οθόνες.

Είναι δυνατόν μια τέτοια εποχή, που απέχουμε χιλιοστά από την άνευ όρων παράδοσή μας σ’ ένα παγκόσμιο ολοκληρωτικό σύστημα, να μην ασχοληθούν τα ΜΜΕ με το ολοστρόγγυλο τίποτα της κόντρας της Αννας Βίσση και του Νίκου Καρβέλα;

Θα μπορούσε κάποιος γνήσιος τηλεορασάνθρωπος (ωραία έκφραση και ως μεταφορά και ως κυριολεξία) να εξαιρέσει αυτή τη σαχλαμάρα από τα περιεχόμενα της εκπομπής του;

Σαφέστατα όχι.

Είναι το ίδιο το μέσο που θέλει τέτοια, είναι η φύση τούτης της λειψής επικοινωνίας που διψά για όποια γαλότσα κι όποια κακαράντζα επιπλέει στον αφρό της ειδησεογραφίας. Δεν είναι η τηλεόραση για… βάθη. Η επιφάνεια την ταΐζει, τη συντηρεί. Κάπου στα βάθη, στα ανήλιαγα, υδάτινα δώματα των ωκεανών του παρασκηνίου, δραστηριοποιούνται οι αβυσσαίοι θηρευτές, που ελέγχουν την «ενημέρωση» και την «ψυχαγωγία».

Προσοχή, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο αυτό, που τέτοια τύχη να πρωτοτυπήσουμε ακόμα και στην παρακμή. Παγκόσμιες διαστάσεις έχει λάβει τούτη η πανώλη. Εχει επιβληθεί και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Κι είναι και διαχρονική. Υφίσταται πριν από την εφεύρεση της τηλεόρασης. «Αρτο και θεάματα (panem et circenses στα λατινικά)» δεν θέλαν οι Ρωμαίοι πλεμπαίοι; Αρτο και θεάματα αξιώνουν και οι σύγχρονοι δουλοπάροικοι που αυταπατώνται πως είναι… κυρίαρχοι (τρομάρα τους) επειδή τους αφήνουν να ψηφίζουν όσους προβάλλει το σάπιο σύστημα.

«Και καλά», θα αναρωτηθεί κάποιος, «και τι να κάνουμε; Τι μπορεί να υποκαταστήσει / αντικαταστήσει την τηλεόραση, το διαδίκτυο, το ραδιόφωνο, τα ΜΜΕ του συρμού;».

Υπάρχει πρόταση. Το τίποτα να αντικατασταθεί από την επαφή με το παν. Εκκίνηση μιας τέτοιας επαφής είναι η σχέση. Η σύναψη προσωπικών σχέσεων, η συναναστροφή, ο διάλογος με τους ανθρώπους και οι κοινές εμπειρίες. Κι ύστερα, η απεξάρτηση από το τίποτα μπορεί να γίνει ακόμα πιο εφικτός ως στόχος μέσω της επαφής με τη φύση.

Και να τελειοποιηθεί με τη βασική υποχρέωση οποιουδήποτε φιλοδοξεί να δικαιώνει με τη στάση του απέναντι στα πράγματα τον τιμητικό τίτλο του ανθρώπου: να βαδίσει την οδό της αυτογνωσίας.

Μπορεί να μην την επιτύχει πλήρως, αλλά και η αρχή της πορείας είναι μεγάλη υπόθεση. Και με τις σαχλαμάρες για κόντρες Βίσση – Καρβέλα δεν την επιτυγχάνεις.

 

ΥΓ.: Φωτεινή εξαίρεση σ’ όλους όσοι μίλησαν για την υπόθεση είναι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ΕΡΤ ξεπλένει τον Κεμάλ

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Kατάντια. Στις 10 Νοεμβρίου συμπληρώθηκαν 88 έτη από την ημέρα που πέθανε ο Κεμάλ, ο γενοκτόνος Ελλήνων, Αρμενίων και μέγας σφαγέας των λαών και των φυλών της Μικράς Ασίας που έπεσαν θύματα της μάστιγας των Νεοτούρκων. 

Η ΕΡΤ, σε δελτίο της, παρουσίασε, κουνώντας σαν κανισάκι την ουρίτσα της, την είδηση για τους Τούρκους που έρχονται Θεσσαλονίκη για να αποτίσουν φόρο τιμής στη μνήμη του γενοκτόνου.

Ολες οι εικόνες στη σελίδα προέρχονται από το κατάπτυστο ρεπορτάζ.  

Πώς αποκάλεσε τον Κεμάλ η δημοσιογράφος που «πάσαρε» την είδηση, πριν παιχτεί το βίντεο με το ρεπορτάζ; «Αναμορφωτή» της Τουρκίας. 

Ούτε σφαγέα ούτε δολοφόνο ούτε διαταραγμένο αλκοολικό με σύνδρομο μεγαλείου. Οι Ελληνες Πόντιοι, οι Αρμένιοι και εκατομμύρια άλλοι μάλλον σκοτώθηκαν σε τροχαίο, όχι από τους Νεότουρκους.

Το σπικάζ του βίντεο της είδησης της ΕΡΤ είχε ως εξής: «Τούρκοι τουρίστες, κρατώντας σημαίες και φορώντας κονκάρδες που απεικονίζουν τον ιστορικό ηγέτη της χώρας τους, τραγουδούν έξω από το σπίτι όπου έζησε κάποια χρόνια της παιδικής του ηλικίας ο Μουσταφά Κεμάλ και στεγάζεται το τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη. Βγαίνουν φωτογραφίες, αφήνουν λουλούδια και περιμένουν υπομονετικά στην ουρά για να επισκεφθούν το μουσείο του ιδρυτή της σύγχρονης τουρκικής δημοκρατίας. Τούρκοι τουρίστες σχηματίζουν ουρές έξω από το τουρκικό προξενείο, προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στον Κεμάλ Ατατούρκ. Ανάμεσα στους επισκέπτες, και πολλοί μαθητές και εκπαιδευτικοί σχολείων από κάθε γωνιά της γειτονικής χώρας».

Ενδιάμεσα έβλεπες και τουρκαλάδες να δηλώνουν πόσο αγαπούν τον Κεμάλ, πως η μορφή του νοηματοδοτεί τον βίο τους, πως δεν τον λησμονούν, πως είναι ο μεγαλύτερος ηγέτης που υπήρξε και άλλες αηδίες. 

Και η ΕΡΤ μάς χαρατσώνει στους λογαριασμούς του ρεύματος και την πληρώνουμε, με προγόνους που έχουν φτύσει αίμα από το χτικιό της τουρκιάς, για να βλέπουμε τέτοια θεάματα και να ντρεπόμαστε για λογαριασμό όσων καταδέχονται να ρίχνουν χρυσόσκονη στη σήπουσα και όζουσα ιστορική διαδρομή του Κεμάλ. Και στο τέλος, οι της ΕΡΤ, επειδή σε νομίζουν και για Ιούδα Ισκαριώτη, σου ρίχνουν και τα τριάντα αργύρια της προδοσίας για να σε δελεάσουν.

Ελεγε το σπικάζ: «Οι επισκέπτες κατέκλυσαν τα κοντινά στο προξενείο καφέ και αγόρασαν σουβενίρ από τις τουριστικές επιχειρήσεις της περιοχής. Οι αφίξεις των Τούρκων επισκεπτών στη Θεσσαλονίκη φέτος αναμένεται να ξεπεράσουν το φράγμα των 400.000». Οπότε, βγάλτε τον σκασμό, ραγιάδες, και απλώστε χέρι να πέσουν τα γρόσια των νοσταλγών του Κεμάλ.  

Ρε σεις, φαντάζεστε να ‘παιζε τέτοιου είδους ρεπορτάζ στην...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ--ΨΕΥΤΟ-ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βισσοκαρβελική τηλεοπτική τρικυμία εν κρανίω

 

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Σας είχε περάσει ποτέ από τον νου ότι υπάρχει εμφύλιος στην Ελλάδα;

Εχετε δει τις σφοδρές συγκρούσεις «καρβελικών» – «βισσηκών»; Βαστάνε οι καρβελικοί στο Θησείο και στου Μακρυγιάννη ή τα πόρθησαν οι μαυροσκούφηδες της Βίσση;

Ξέρατε ότι η κοινωνία μας διατηρεί την ευστάθειά της και άπαντες νιώθουμε σταθερότητα όταν Βίσση και Καρβέλας είναι αγαπημένοι;

Είχατε υποπτευτεί ότι η Βίσση είναι κάτι σαν φουρνάρισσα που πωλεί το ψωμί που φτιάχνει ο Καρβέλας (Καρβέλας – καρβέλι, σχεδόν ομόηχα) και πως μετά τον τσακωμό τους χάλασε η έξοχη γεύση του;

Επειδή δεν τα είχατε… ανθιστεί όλα τα παραπάνω, πάλι καλά που εμφανίστηκε η Νανά Παλαιτσάκη στην εκπομπή του Α. Πορτοσάλτε και της Μ. Αναστασοπούλου στον Σκάι (την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου) και τα εξήγησε.

Ακολουθεί η μνημειώδης τοποθέτησή της: «Οσο μπορώ διαχειρίζομαι αυτή την παράλογη καθημερινότητα στην οποία βρισκόμαστε όλοι… Νομίζω ότι σε λίγο θα μιλάμε με τα αντικείμενα. Δηλαδή ο κόσμος φλερτάρει κάθε μέρα με το παράλογο και το βλέπουμε παντού, σε ό,τι κι αν συμβαίνει. […]

Και κοιτάξτε, πολλά από αυτά τα οποία συμβαίνουν δεν θα τα περίμενα ποτέ. Αλλά έχω πάψει να χρησιμοποιώ τη λέξη “έχω σοκαριστεί”, γιατί οι λέξεις πάνε και να κρυφτούν από αυτά που συμβαίνουν, δεν αποδίδουν το μέγεθος της πραγματικότητας.

Σκέφτηκα όμως, επειδή έχει ξεκινήσει ένας εμφύλιος πραγματικά με το θέμα της Βίσση και του Καρβέλα, γιατί συμβαίνει αυτό; Με τις δημοσιεύσεις, με αυτά που γράφονται στο πρώην Twitter, με τον κόσμο βισσηκοί, καρβελικοί…

Λοιπόν, κατάλαβα ότι στη συνολική αντίληψη του κόσμου, θέλαμε να υπάρχει μια σχέση που να διαρκεί στον χρόνο. Και αυτή η σχέση διαρκούσε με τα πάνω, κάτω, και αυτό δημιουργούσε στον κόσμο μια σταθερότητα. Σου λέει, η Βίσση και ο Καρβέλας είναι μαζί, δημιουργούν μαζί, κάνουν επιτυχίες μαζί. Από κει και μετά ήρθε το κομμάτι ότι αυτοί τραγούδησαν τη σχέση τους. Δηλαδή μοιράστηκε ο κόσμος μαζί τους όλη την προσωπική τους ζωή. Και το τρίτο, που συμβαίνει σε πάρα πολλές οικογένειες στην Ελλάδα, τσακώθηκαν, διαφώνησαν για το θέμα της ανταμοιβής. Τι έχω εγώ κάνει περισσότερο από σένα; Και τι έχεις κάνει εσύ για μένα; Το βλέπουμε παντού στην Ελλάδα να συμβαίνει όταν υπάρχουν…

[…] Είναι η χαμένη σχέση που δεν έχουμε, άρα αυτοί είναι μαζί, γιατί πες ότι είσαι, όχι εσύ, έχουμε μια φουρνάρισσα, η οποία πουλάει πάρα πολύ ωραίο ψωμί, και ο φούρνος της είναι ο καλύτερος, και πίσω υπάρχει ένας που ζυμώνει. Ο σύζυγος, ο σύζυγος που κάποια στιγμή χώρισαν, όμως κάνουν παιδιά, κάνανε. Και ο φούρνος είναι αυτός ο οποίος κάνει τρελή επιτυχία. Εάν σκοτωθούν οι δύο… Το ψωμί δεν έχει την ίδια γεύση».

Εν κατακλείδι: Η ελληνόφωνη τηλοψία είναι …

 

Αριστερού ελληνόφωνου ξεφτιλισμένου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

Image

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία


Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

 

Image 

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Όχι, δεν μεγαλώσαμε με Βίσση – Καρβέλα

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Ο καβγάς δύο ρετρό μορφών της ελληνέζικης ντεκαντάντσιας, του Νίκου Καρβέλα και της Αννας Βίσση, ήταν ακριβώς ό,τι έλειπε από τους τηλεοπτικούς ιεραποστόλους της παρακμής. Πολύ θέαμα, κούφιο σαν κουβάς, πολύ σούσουρο χωρίς μήνυμα, πολλή τηλεθέαση.

Το πόπολο λατρεύει τα ξεμαλλιάσματα. Είναι καλοδεχούμενες οι από τηλεοράσεως αφηγήσεις για κομπαρσιλίκια, είτε πρόκειται για τον αείμνηστο Μίστερ Μπούτια εναντίον του Εθνικού Σταρ είτε για Καρβέλα Vs Βίσση. Ερχεται ο άλλος χολοσκασμένος από τη δουλειά του και θέλει λίγο να χαλαρώσει με μια γερή δόση μπιχλώδους υποκουλτούρας. Τι να σου κάνει δηλαδή; Αντί να δει δικηγόρο Δημητρακόπουλο να ομιλεί για την ανάγκη ειρήνευσης του πρώην ζεύγους να διαβάσει την «πλατωνική θεολογία» του Πρόκλου;

Αντί να παρακολουθήσει Χιώτη και Παυλόπουλο να αναλύουν τη μοδάτη έριδα να ασχοληθούν με την υπόθεση Ρίμαν και να προσφέρουν στην ανθρωπότητα νόμο παραγωγής των πρώτων αριθμών;

Ουδείς λέγει όχι σε μια νηπενθή δόση ξεκατινιάσματος επιφανών διασκεδαστών. Ούτε ημείς έχομεν κάποιο πρόβλημα με αυτό. Είναι πολλές οι καταγραφές των τηλεοπτικών ανομημάτων μας στην trash TV (από φανατική παρακολούθηση εκπομπών του Λεβέντη και συνεντεύξεων του Κώστα Σημίτη και του ΓΑΠ, Καναλιού 29 και «Παιδιών της νύχτας» μέχρι «Παρατράγουδων», «Ερωτοδικείου» και «σοβαρών» δελτίων ειδήσεων επί Μνημονίων και κορονοϊού).

Ομως, κάπου έχει εκτραπεί αυτό το παρδαλό όχημα της «ενημέρωσης» για τη «σκληρή κόντρα» των δύο «αγαπημένων μορφών» του ελληνικού τραγουδιού.

«Μεγαλώσαμε με Αννα Βίσση και Νίκο Καρβέλα» αναφωνούν εκστασιασμένοι οι λειτουργοί της ενημέρωσης, που τη στέλνουν… αλειτούργητη για βρούβες.

Λένε με τόση αυτοπεποίθηση αυτή τη βρισιά, ώστε μπορείς και να υποθέσεις ότι δεν υποκρίνονται, ως συνήθως.

 Ας μην κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια.

Δεν έχουμε μεγαλώσει όλοι με Βίσση και Καρβέλα, ευτυχώς. Είμαστε κάποιοι στην ελληνική επικράτεια αλλά και στην ομογένεια που ουδέποτε νιώσαμε να μας εκφράζει αυτό το δίδυμο.

Υπάρχουμε κι εμείς, που αντιμετωπίζουμε το γενικό μήνυμα που στέλνει στο κοινό το «έργο» Βίσση και Καρβέλα ως μία από τις πολλές εκδηλώσεις της άτακτης υποχώρησης του πολιτισμικού επιπέδου του λαού μας.

Η Αννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας θυμίζουν σε αρκετούς εξ ημών (είμαστε ευάριθμοι, είμαστε πολλοί; Ενας Θεός ξέρει) την καλπάζουσα νόσο του εκπασοκισμού του έθνους και το κατρακύλισμα στο έλος του υλισμού, της φτηνής επίδειξης, της χυδαίας σπατάλης ηθικών και υλικών πόρων της κοινωνίας.

Η Αννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας …

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ταριχεύσεις

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Το 1879, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος είχε γράψει σε επιστολή του την διάσημη φράση, «σ’ αυτό τον κόσμο, τίποτα δεν είναι βέβαιο εκτός από τους φόρους και τον θάνατο».

Εν έτει 2026, ο γράφων συμπληρώνει «…εκτός από τους φόρους, τον θάνατο και τον καυγά της Βίσση με τον Καρβέλα». Μην ακούτε τις μπαρούφες που λένε οι πολιτικοί, τελικά αυτοί οι δυο είναι που εξασφαλίζουν την συνέχεια του έθνους.

Κι έχω μια απορία. Αν τα ξαναβρούν αύριο η Βίσση με τον Καρβέλα, εμείς τι θα απογίνουμε; Με τι θα γεμίσουμε τις εκπομπές, τις ιστοσελίδες και τις μεταξύ μας συζητήσεις; Θα επιστρέψουμε ξαφνικά στην ακρίβεια;

Κάπως απότομο μου φαίνεται. Από τις ασύμβατες καλλιτεχνικές αντιλήψεις στην τιμή του κιμά, υπάρχει μια απόσταση που ο οργανισμός χρειάζεται χρόνο να την διανύσει. Με κάτι τέτοιες μεταλλάξεις δημιουργούνται τα κοινωνικά vertigo και οι χώρες εκρήγνυνται σαν την σημερινή Γαλλία. 

Προς το παρόν, ευτυχώς, έχουμε υλικό. Δηλώσεις, ερμηνείες, απουσίες που κάτι σήμαιναν, παρουσίες που κάτι έκρυβαν. Έχουμε και το αρχείο. Στην Ελλάδα το αρχείο είναι ανεξάντλητο, επειδή οι πρωταγωνιστές σπανίως αλλάζουν. Εμείς αλλάζουμε γυαλιά, δόντια και φάρμακα, αλλά εκείνοι παραμένουν στη θέση τους ακλόνητοι. Σαν τα αγάλματα των ηρωικών προ-προπαπούδων μας που κουτσουλάνε οι δεκαοχτούρες στις πλατείες,

Ο Ρούμπιο ας περιμένει. Η διεθνής κατάσταση έχει άλλωστε το μειονέκτημα ότι απαιτεί χάρτη. Και το στεγαστικό ας περιμένει. Χρειάζεται προγραμματισμούς, νομοθετικές ρυθμίσεις, κίνητρα και αντικίνητρα… ωχ αδερφέ τώρα. Ενώ για να καταλάβεις τη διαφορά Βίσση–Καρβέλα χρειάζεται μόνο να έχεις ζήσει εδώ. Έχεις ακούσει τα τραγούδια, θυμάσαι τον γάμο, γνωρίζεις τον χωρισμό, ξέρεις με ποιους έσμιξαν και ξέσμιξαν στην συνέχεια, δικαιούσαι συνεπώς να παρέμβεις. Είσαι περίπου συγγενής.

Το εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα της επιστράτευσης. Όλοι οι μηχανισμοί ενημέρωσης έστριψαν εν χωρώ από την Μαζωνακειάδα και ακολούθησαν το κύμα ης Βισσοκαρβελειάδας με αξιοθαύμαστη πειθαρχία. Αν διαθέταμε ανάλογο συντονισμό στις δημόσιες υπηρεσίες, θα έβγαινε σύνταξη σε ένα απόγευμα. Στο συγκεκριμένο θέμα, πάντως, δεν παρατηρείται καμία καθυστέρηση, ούτε έλλειψη προσωπικού. Βρέθηκαν αμέσως άνθρωποι να εξηγήσουν τι αισθάνεται η Άννα και τι εννοεί ο Νίκος. Εύγε, φοβερά αντανακλαστικά.

 

Η ακρίβεια δεν μας επιφυλάσσει καμιά έκπληξη. Ανεβαίνουν οι τιμές, εξαγγέλλονται μέτρα, διαφωνεί η αντιπολίτευση, ξανανεβαίνουν οι τιμές. Βαρετά χιλιοειπωμένα πράγματα. Στη Βίσση και στον Καρβέλα υπάρχει τουλάχιστον η πιθανότητα είτε να μη μιλήσουν αύριο, είτε να ξαναμιλήσουν. Και στα δυο, η εξέλιξη είναι «δραματική».

Αυτή η κοινωνική προτίμηση έχει βέβαια κάτι πολύ βαθύτερο από απλή διάθεση για κουτσομπολιό. Η Ελλάδα εμφανίζεται όλο και πιο κουρασμένη να συζητήσει προβλήματα που απαιτούν δουλειά, ενώ ενθουσιάζεται όλο και περισσότερο με όσα χαζοθέματα απαιτούν δήθεν-γνώμη. Για τα πρώτα χρειάζονται αποφάσεις, χρήματα, συγκρούσεις με συμφέροντα. Για τα δεύτερα αρκεί ένας καναπές. Ε, στον καναπέ έχουμε αποκτήσει υψηλή εξειδίκευση.

Οι δύο καλλιτεχνόφατσες φυσικά, δεν ευθύνονται για την δίψα μας στο επουσιώδες. Μπορούν να διαφωνούν όσο θέλουν. Η ηλικία τους δεν τους στερεί ούτε το δικαίωμα στη δημιουργία, ούτε το δικαίωμα στον καβγά. Την δική μας κατάντια αποκαλύπτει η προσήλωσή μας. Είμαστε μια χώρα που μεγαλώνει και στεγνώνει, αλλά επιμένει να περιμένει συγκινήσεις από τα ίδια πρόσωπα. Χώρα σχεδόν ταριχευμένη είμαστε.

Οι πολιτικοί μας παρακολουθούν επίσης. Μαθαίνουν τι κρατά την προσοχή μας. Λίγη προσωπική σύγκρουση, μια αποχώρηση, μια επιστροφή, μια φωτογραφία με τον πρώην, αρκούν για να ξαναρχίσει η συζήτηση. Ας τα ξαναβρούν λοιπόν η Βίσση κι ο Καρβέλας. Εμείς με την ουσία της ζωής και των προβλημάτων μας, θα τα βρούμε ποτέ;

Έχουμε …

 

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ασχολείται κάποιος με την καταγγελία του Άδωνι για τον Τζοκόντο;

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

μπάφος (ο) 1. στριφτό τσιγάρο που περιέχει κάνναβη
«μου είπε ότι το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο έστω και με μία ψήφο στις εκλογές και τον ρώτησα αν έχει κάνει κάνα μπάφο» 2. κάτι ασήμαντο που απασχολεί δυσανάλογα «πολύ περίεργο που όλοι ασχολούνται με μπάφους και όχι με καταγγελίες για χρηματισμό του πρώην πρωθυπουργού από ξένη χώρα»

Πολύ σωστά έγινε χαμός με την ερώτηση «έχεις πάρει μπάφο;» του Αδωνι Γεωργιάδη.  

Το σωστό είναι «κάνω ή καπνίζω μπάφο» και όχι «παίρνω» και αυτό κάποιος που δηλώνει τόσο ευαίσθητος με την ελληνική γλώσσα θα έπρεπε να το ξέρει. 

Αυτό, όμως, που είναι πολύ περίεργο είναι το ότι κανείς από τους εξαιρετικά ευαίσθητους σε γλωσσικά ολισθήματα συντρόφους δεν έχει συγκινηθεί από την καταγγελία του υπουργού Υγείας ότι ο μπρόεδρος Τσίπρας έπαιρνε χρήματα από την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. 

Η καταγγελία βασίζεται σε συνεντεύξεις με πρώην αξιωματούχους της κυβέρνησης Μαδούρο και –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων– δεν έχει απασχολήσει καθόλου την επικαιρότητα. 

Θα μου πείτε το ίδιο είναι να καταγγέλλεται το ασήμαντο ότι ένας πρωθυπουργός χρηματίζεται από ξένη χώρα και το ίδιο είναι το σημαντικό ένας υπουργός να ειρωνεύεται με μπάφους;  

Σε κάθε περίπτωση...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ειδήσεις-καζίνο, δημοσιογράφοι-κρουπιέρηδες

  

 

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Θάνου Τζήμερου

O newscaster είναι συντετριμμένος
. Κρατιέται με το ζόρι για να μη βουρκώσει. Μας μιλάει, με τη βοήθεια των γραφικών, κυριολεκτικά από τη σκηνή του εγκλήματος. Να, εδώ ήταν ο δράστης, έτσι τη μαχαίρωνε, έτσι πάλευε το θύμα για τη ζωή της. Στέκεται λίγο σκεπτικός, σωπαίνει, και μετά βγάζει έναν βαθύ αναστεναγμό, θαρρείς από τα τρίσβαθα της ψυχής του, συμμετέχοντας στο δράμα. 

Ξαφνικά, αλλάζει ύφος, αλλάζουν και τα γραφικά, και η οθόνη πλημμυρίζει χαρτονομίσματα. Πάει και το έγκλημα, πάει κι ο πόνος. "Να περάσουμε τώρα στον διαγωνισμό μας, σε μία ώρα από τώρα, ο νικητής θα δει 20.000 ευρώ να μπαίνουν στον λογαριασμό του."

Δεν είναι, βέβαια, διαγωνισμός. Δεν υπάρχει κάτι στο οποίο να διαγωνίζεται κάποιος. Είναι καραμπινάτη λοταρία. Και δεν υπάρχει νικητής. Υπάρχει τυχερός. 

Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει ούτε δημοσιογράφος. Υπάρχει κρουπιέρης. Ή, μάλλον, κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο: δημοσιογράφος-κρουπιέρης. Δηλαδή ένας άνθρωπος που, ενώ θα έπρεπε να περιβάλλεται με κύρος, και να κάνει τα πάντα για να το ενισχύσει, καθώς διακονεί έναν από τους κορυφαίους θεσμούς της δημοκρατίας, γίνεται προωθητής τζόγου. Και από τη χειρουργική ακρίβεια στη διατύπωση των νομικών όρων που απαιτεί το ειδησεογραφικό μέρος του show του, περνάει με άνεση στην, τεχνηέντως παραπλανητική, φρασεολογία της διαφήμισης: "Ένας από σας θα κερδίσει αυτό το ποσό. Όσο περισσότερες φορές τηλεφωνήσετε, τόσο αυξάνετε τις πιθανότητες να είστε εσείς ο νικητής." Δεν λέει ψέματα. Αυτός ο κανόνας ισχύει σε όλα τα τυχερά παιχνίδια. Αλλά δεν μας ενημερώνει για το ποιες είναι αυτές οι πιθανότητες.

Έκανα μερικούς υπολογισμούς. Πριν πάρει ο τυχερός (που βαφτίζεται "νικητής") τις €20.000, θα πρέπει να βγουν οι φόροι, οι αμοιβές της εταιρείας που διοργανώνει τη λοταρία, των νομικών και των συμβολαιογράφων που εμπλέκονται στην κλήρωση, του παρόχου της κινητής, και του καναλιού. Για να βγει το ποσό της κλήρωσης θα πρέπει να τζογαριστεί τουλάχιστον το οκταπλάσιο. Άρα οι πιθανότητες να δείτε εσείς τον λογαριασμό σας "βαρύτερο" κατά €20.000 είναι να παιχτούν €160.000. Δηλαδή, κάθε τηλεφώνημα συμμετοχής έχει περίπου μία πιθανότητα στις 50.000. Φυσικά πάντα υπάρχει κάποιος τυχερός, όπως υπάρχει και στο Εurojackpot, με πιθανότητα 1 στα 140 εκατομμύρια. Τους ακούμε οn air όταν κερδίζουν, να λένε πόσο χρειάζονταν αυτά τα λεφτά, πόσες ανάγκες θα καλύψουν, και να ευχαριστούν το κανάλι για τη… γενναιοδωρία του. Φυσικά δεν πρόκειται ποτέ να ακούσουμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που δεν κέρδισαν, αλλά συνεχίζουν να παίζουν, παρακινούμενοι κάθε 5 λεπτά από τον δημοσιογράφο-κρουπιέρη.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως δεν είναι εκεί. Στο κάτω-κάτω, όταν κάποιος συμμετέχει σε τυχερά παιχνίδια ξέρει ότι οι πιθανότητες κέρδους είναι μικρές. 

Το δομικό, το πρόβλημα υποβάθρου είναι ότι ο τζόγος, με τον τρόπο που πλασάρεται από πλήθος πλέον εκπομπών, τηλεοπτικών, ραδιοφωνικών και διαδικτυακών, αποκτάει θεσμικό χαρακτήρα: απενοχοποιείται, εξευγενίζεται και μετατρέπεται σχεδόν σε φιλανθρωπία, με "πλασιέ" μερικά από τα πρώτα ονόματα της δημοσιογραφικής "πιάτσας". Όταν ο θεατής βλέπει τον "έγκυρο" αναλυτή των ειδήσεων να προτρέπει με εγκαρδιότητα το κοινό να "δοκιμάσει την τύχη του" για να κερδίσει χρήματα, αυτοκίνητα, έπιπλα και ό,τι άλλο πουλάει ο χορηγός της εκπομπής ή το ίδιο το κανάλι, ο τζόγος κανονικοποιείται. Γίνεται οικείος και ενσωματώνεται στην καθημερινή ρουτίνα. Η ενημέρωση έχει πλέον μετατραπεί σε ένα διαρκές, θεσμοποιημένο καζίνο.

Οι παρενέργειες είναι πολλές και πολύ επικίνδυνες.  

Ήδη, ο ηλεκτρονικός τζόγος έχει απαλείψει τον περιθωριακό, αρνητικά φορτισμένο χαρακτήρα που είχαν οι φυσικοί του χώροι - καζίνο, φρουτάκια, χαρτοπαικτικές λέσχες - και λειτουργούσε αποτρεπτικά για μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

 Τώρα εγκαταστάθηκε στο καθιστικό, και, ακόμα χειρότερα, στο παιδικό και το εφηβικό δωμάτιο. Μολονότι οι διαφημίσεις τυχερών παιγνιδιών προβάλλονται μετά τις 22:00, όταν τα παιδιά κανονικά έχουν πάει για ύπνο, οι λοταρίες των ΜΜΕ προβάλλονται όλο το 24ωρο! Αυτό γιατί επιτρέπεται;  

Η απάντηση είναι ακόμα μια απόδειξη της ελληνικής ευρηματικότητας όταν πρόκειται να παρακάμψει τον νόμο. (Αν ήμασταν εξίσου ευρηματικοί και σε παραγωγικές δραστηριότητες, θα είχαμε κυριαρχήσει στο Σύμπαν.) Θα τη βρείτε στα ψιλά γράμματα των όρων της λοταρίας, μετά από πολύ ψάξιμο στο κάτω μέρος του site του καναλιού. 

Οι ειδήσεις - λοταρία, λοιπόν, δεν θεωρούνται τζόγος, αλλά… προωθητική ενέργεια!
 

Μα, πώς; Ο νόμος λέει ότι στην προωθητική ενέργεια, αυτός που συμμετέχει στην κλήρωση απαγορεύεται να χρεώνεται. Εδώ πληρώνει, διότι καλεί από γραμμές υψηλής χρέωσης.  

"Τίποτε δεν πληρώνει", απαντούν οι "διοργανωτές". "Διότι, με κάθε τηλεφώνημα, του δίνουμε μια ισόποση επιταγή δώρου".  

Πλήρωσες €3,14 τον λαχνό; Θα πάρεις μια επιταγή, με τη μορφή ενός κωδικού για να ψωνίσεις γκατζετάκια από ένα διαδικτυακό κατάστημα, το οποίο μάλιστα ανήκει στον διοργανωτή και στήθηκε ακριβώς γι’ αυτή τη δουλειά. Μικροπράγματα ευτελούς αξίας, αλλά με φουσκωμένες τιμές. Αν το γκάτζετ είναι ακριβότερο, πληρώνεις τη διαφορά. Αν είναι φτηνότερο, τη χάνεις.

Όμως ελάχιστοι, περίπου το 2%, μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν με την επιταγή. Άλλωστε τηλεφώνησαν όχι για να αγοράσουν διαδικτυακά μια χάρτινη λίμα νυχιών με €2,80 αλλά για να μπουν στην κλήρωση. Αλλά, ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, το κόστος για τον διοργανωτή (πραγματικό κόστος προϊόντος + αποστολή) είναι πολύ χαμηλότερο από το έσοδο του τηλεφωνήματος. Ρίχνω μια ιδέα που θα ανεβάσει τις συμμετοχές στον "διαγωνισμό":
"τηλεφωνήστε για να διεκδικήσετε το δώρο των €20.000 και μαζί αποκτήστε, όλοι, το δικαίωμα να κάνετε δική σας μια Φεράρι σε προνομιακή τιμή." Παίρνεις τη δωροεπιταγή και στην αντιπροσωπεία της Φεράρι σου κόβουν από την τιμή της 3,14 ευρώ! 

Δεν είναι ψέματα, ε; 

Επιπλέον, στους όρους της χρήσης του e-shop υπάρχει το εξής απίστευτο: "Η πρόσβαση στο…. (Σ.Σ. όνομα site) επιτρέπεται καθόλη τη διάρκεια λειτουργίας του, διατηρώντας όμως η Εταιρεία το δικαίωμα να αποσύρει ή να διακόψει την παροχή των υπηρεσιών, χωρίς προηγουμένη ενημέρωση οποτεδήποτε. Η Εταιρεία δεν φέρει καμία ευθύνη σε περίπτωση που υπάρχει αδυναμία πρόσβασης στο σύνολο ή μέρος των υπηρεσιών για οποιοδήποτε λόγο." Δηλαδή, σου δίνουμε μια δωροεπιταγή €3,14 για να αγοράσεις προϊόντα, αλλά μπορούμε να κλείσουμε το μαγαζί όποτε θέλουμε, για να μην τα αγοράσεις, και δεν τρέχει κάστανο!  

Είναι νόμιμο αυτό; 

Όχι! Συνιστά παράβαση του Νόμου περί Προστασίας Καταναλωτή (ν. 2251/1994). Βάσει αυτού, αλλά και της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, οποιοσδήποτε όρος επιτρέπει στον προμηθευτή να ακυρώνει μονομερώς τη σύμβαση ή να αρνείται την εκπλήρωση της παροχής του (χωρίς σπουδαίο λόγο ή αποζημίωση) θεωρείται αυτοδικαίως άκυρος ως καταχρηστικός. Κι αν η εταιρεία εμποδίσει τελικά την πρόσβαση στο site της, συντελούνται τα αδικήματα της μη εκπλήρωσης συμβατικής υποχρέωσης και της παράνομης ιδιοποίησης του ποσού. Όμως, ποιος τρέχει στα δικαστήρια για €3,14; 

 Αν η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή ή ένας δικαστής εξέταζε αυτή τη διάταξη, θα διαπίστωνε αυτό που και μικρό παιδί καταλαβαίνει: η "δωροεπιταγή" είναι προσχηματική και εικονική, καθώς η εταιρεία δεν αναλαμβάνει δέσμευση να την εξαργυρώσει.  

Γιατί όμως δεν το κάνει κανένας;

Η απάντηση χωρίζεται σε δύο σκέλη: στο νομικό καθεστώς δίωξης και στην πολιτική και διοικητική αδράνεια.

Στην ελληνική έννομη τάξη, οι αρμόδιες αρχές έχουν θεωρητικώς το δικαίωμα να ενεργήσουν αυτεπαγγέλτως. Όμως στην πράξη εξαρτώνται σχεδόν απόλυτα από τις καταγγελίες των πολιτών. Λόγω της υποστελέχωσης και του τεράστιου όγκου της αγοράς, ο αυτεπάγγελτος έλεγχος σε χιλιάδες μαγαζιά, διαδικτυακά ή μη, είναι πρακτικά αδύνατος. Και ένας εισαγγελέας, χωρίς μια εμπεριστατωμένη μήνυση ή καταγγελία από άτομο ή συλλογικό φορέα που να προσκομίζει στοιχεία, δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξει δικογραφία για τους όρους χρήσης ενός e-shop.

Ως προς το αστικό σκέλος, για να κριθεί ένας όρος άκυρος και καταχρηστικός από δικαστήριο, απαιτείται αγωγή, που κοστίζει πολύ περισσότερο από τα €3,14. Επιπλέον, οι διοικητικές αρχές και τα δικαστήρια στην Ελλάδα λειτουργούν με βάση τη στενή τυπική νομιμότητα. Η εταιρεία θα προσκομίσει στο δικαστήριο ένα συμβόλαιο, μια δημοσιευμένη ιστοσελίδα και μια λίστα από απεσταλμένα δέματα, και θα πει:
"Ορίστε, το e-shop υπάρχει, οι όροι αναγράφονται, όποιος πατάει "αποδέχομαι" συμφωνεί με τους όρους, και όποιος ζήτησε προϊόν το πήρε". Για να καταρρίψει μια Αρχή αυτόν τον ισχυρισμό ως "εικονικό", θα πρέπει να διεξάγει βαθύ οικονομικό και τεχνικό έλεγχο: να ζητήσει στοιχεία κλήσεων, βαθμό ανταπόκρισης, ποσοστά εξαργύρωσης. Οι ελεγκτικές αρχές σπάνια διαθέτουν τους πόρους, τη βούληση ή την ικανότητα να μπουν σε τέτοιο βάθος.

Έπειτα υπάρχει το πάγιο ελληνικό πρόβλημα των φλου αρμοδιοτήτων. 

Το ΕΣΡ λέει: "Εμείς ελέγχουμε αν αναγράφεται η τιμή στην οθόνη. Το αν το e-shop είναι εικονικό, είναι θέμα της Αρχής Καταναλωτή". 

Η Αρχή Καταναλωτή λέει: "Εμείς εξετάζουμε εμπορικές πρακτικές. Αν αυτό συνιστά κρυφό τζόγο, είναι θέμα της ΕΕΕΠ". 

Η ΕΕΕΠ (Επιτροπή Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων) λέει: "Αυτοί πουλάνε δωροεπιταγές e-shop. Άρα δεν είναι τζόγος και δεν έχουμε αρμοδιότητα".

Στις ΗΠΑ και στην Αγγλία, όταν μια εταιρεία αποσπά από εκατομμύρια πολίτες, 3 ευρώ από τον καθένα, μεγάλες δικηγορικές εταιρείες σε συνεργασία με συλλόγους καταναλωτών καταθέτουν συλλογικές αγωγές. Αν κερδίσουν, η αποζημίωση είναι εκατομμύρια, οπότε υπάρχει ισχυρό οικονομικό κίνητρο να κυνηγηθεί η υπόθεση. Στην Ελλάδα, το πλαίσιο για τις συλλογικές αγωγές από Ενώσεις Καταναλωτών είναι εξαιρετικά γραφειοκρατικό και βραδυκίνητο, ενώ οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται, αστείες. Ακόμη κι αν η Αρχή Καταναλωτή (μετά από καταγγελία) επιβάλει ένα διοικητικό πρόστιμο, το ποσό θα είναι πενταροδεκάρες μπροστά στα εκατομμύρια που θα έχουν ήδη εισπραχθεί από τις τηλεφωνικές κλήσεις. Συμφέρει.

Έτσι, αυτό το θολό τοπίο επιτρέπει στο κανάλι και στην εταιρεία πενταψήφιων αριθμών να βαφτίζουν τη λοταρία προωθητική ενέργεια και να ισχυρίζονται ότι η συμμετοχή είναι δωρεάν, αφού τα λεφτά που πληρώνουν οι τηλεθεατές τα πατσίζουν με προϊόντα. Η κλήρωση του ημερήσιου ποσού εμφανίζεται ως "δώρο προώθησης".

Τι, όμως, προωθεί; 

Όταν κληρώνονται αυτοκίνητα και έπιπλα, η προώθηση έχει μια βάση. Αλλά όταν πρόκειται για σκέτο χρήμα, ποιο είναι το προωθούμενο προϊόν; 

Μα, η ίδια η ειδησεογραφική εκπομπή! Αυτός είναι ο νομότυπος ισχυρισμός. Σαν να λέμε, θέλουμε να αυξήσουμε τους θεατές μας όχι επειδή το κανάλι, ο δημοσιογράφος και το επίπεδο της εκπομπής δημιουργούν κίνητρο στον πολίτη να την παρακολουθήσει, αλλά επειδή κάθε μέρα μοιράζουμε χιλιάρικα. Το πόσο εξευτελιστική είναι αυτή η παραδοχή για τους συντελεστές της εκπομπής είναι, υποθέτω, εύκολα αντιληπτό, και από τους ίδιους. Είναι όμως πολλά τα λεφτά!

Κι επειδή αυτές οι λοταρίες γίνονται και ώρες που βλέπουν τα παιδιά τηλεόραση, μπορεί και ένας 12χρονος να τηλεφωνήσει και να χρεωθεί. Υπάρχει κάποιος μηχανισμός που να ελέγχει αν όσοι συμμετέχουν στον "διαγωνισμό" είναι ενήλικες; 

Κανένας! Αν όμως ο 12χρονος κερδίσει, δεν θα μπορεί να πάρει το έπαθλο! Τότε ζητάμε ταυτότητα. Τον προστατεύουμε δηλαδή όχι από τη δαπάνη, όχι από τον εθισμό στο τζόγο, αλλά από το… κέρδος, στη σπάνια περίπτωση που η θεά Τύχη τον ευνοήσει. 

Στο διαδίκτυο, το φαινόμενο είναι ακόμα πιο επιθετικό, ανεξέλεγκτο και τεχνικά εξελιγμένο. Ενώ στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο οι "διαγωνισμοί" περιορίζονται σε τηλεφωνικές κλήσεις και SMS σε πενταψήφιους αριθμούς, στις διαδικτυακές εκπομπές οι μηχανισμοί του τζόγου έχουν ενσωματωθεί οργανικά στην ίδια τη ροή του περιεχομένου, στοχεύοντας κατά κύριο λόγο σε νεανικό και ανήλικο κοινό. Πολλοί streamers και YouTubers διοργανώνουν καθημερινές ή εβδομαδιαίες κληρώσεις για ακριβά δώρα. Για να μπει κάποιος στην κλήρωση καλείται να κάνει εγγραφή ή κατάθεση χρημάτων σε συγκεκριμένη πλατφόρμα χρησιμοποιώντας τον ειδικό κωδικό του ινφλουένσερ, ο οποίος παίρνει προμήθεια για κάθε νέο παίκτη που εξωθεί στα σαγόνια του τζόγου! Άλλοι διαδικτυακοί αστέρες μεταδίδουν ζωντανά τους εαυτούς τους να παίζουν "φρουτάκια" ή να ποντάρουν μεγάλα ποσά. Φυσικά δεν είναι δικά τους, αλλά εικονικά, που τους τα δίνουν τα online καζίνο για διαφημιστικούς λόγους. Οι θεατές, κυρίως νέοι, βλέπουν το είδωλό τους να κερδίζει συνέχεια εύκολο χρήμα, εν μέσω ιαχών και πανηγυρισμών, και σχηματίζουν μια εντελώς απατηλή εικόνα για τις πιθανότητες της τύχης.

Η συστηματική έκθεση των νέων στον τζόγο αλλοιώνει τις αξίες τους. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η οικονομική ζημιά, αλλά η τοξική μετάλλαξη της σχέσης προσπάθειας και ευ ζην. Οι κίνδυνοι από τον εθισμό στον τζόγο περνούν γρήγορα με μικρά γράμματα στο κάτω μέρος της οθόνης ή εκφωνούνται τροχάδην, ενώ η συμμετοχή σ’ αυτόν παρουσιάζεται ως μια παρεΐστικη, ανέμελη διασκέδαση. Η συνεχής έκθεση στις άμεσες "συγκινήσεις" του τζόγου (ποντάρισμα και αποτέλεσμα σε λίγη ώρα) εθίζει τον εγκέφαλο και κάνει την πραγματική ζωή να φαίνεται αδιάφορη και ατελέσφορη. Γιατί να κάθεσαι να σχεδιάζεις και να δημιουργείς, να προσπαθείς και να εξελίσσεσαι; Σε πόσο χρόνο θα σου αποδώσουν αυτά; Ενώ μπορείς ακαριαία να μεταμορφώσεις τη ζωή σου και να γίνεις ο Μάκης που κέρδισε το Eurojackpot ή έστω ο μπατζανάκης του.

Η σχέση του Έλληνα με τα τυχερά παιχνίδια δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, όμως τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε εκτεταμένη κοινωνική και οικονομική παθογένεια. Η παρατεταμένη οικονομική αβεβαιότητα, ο πληθωρισμός και η ακρίβεια, αντί να λειτουργήσουν αποτρεπτικά, ωθούν χιλιάδες πολίτες να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για οικονομική σωτηρία στο τζογάρισμα. Ενώ στις πλούσιες χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης ο τζόγος είναι μια ακριβή μορφή ψυχαγωγίας για πλεονάζοντα εισοδήματα, στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές τριτοκοσμικές χώρες, είναι μηχανισμός απελπισίας. Οι πολίτες παίζουν όχι επειδή τους περισσεύουν, αλλά επειδή τους λείπουν. Κι όσο περισσότερα τους λείπουν, τόσο περισσότερο παίζουν.

Σήμερα λειτουργούν στην Ελλάδα νόμιμα 18 στοιχηματικές εταιρείες και 8 καζίνα, συν τα Λαχεία, την Allwyn και τις Ιπποδρομίες. Επί πλέον, η blacklist της ΕΕΕΠ  περιλαμβάνει 510 (!!!) μη αδειοδοτημένες διαδικτυακές στοιχηματικές πλατφόρμες. 

Σ’ αυτή τη βαριά βιομηχανία "πώλησης ελπίδων", οι Έλληνες καταθέτουν ετησίως το 7,5% του ΑΕΠ της χώρας! Τα μεγέθη είναι αστρονομικά και θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και ως δείκτης αδιεξόδου και απόγνωσης μια κοινωνίας.

Ο συνολικός νόμιμος τζίρος των τυχερών παιγνιδιών στην Ελλάδα το 2025 ήταν €16,7 δισ., αυξημένος κατά 7% σε σχέση με το 2024, χωρίς να υπολογισθούν τα κέρδη που ξαναποντάρονται.  

Η πραγματική χασούρα των παικτών, δηλαδή τα κέρδη των εταιρειών πριν τη φορολογία, ήταν, το 2024, περίπου €2,8 δισ., ενώ το 2025 ξεπέρασαν τα 3. Δηλαδή, πάνω από 3 δισεκατομμύρια ευρώ μεταφέρθηκαν οριστικά από τις τσέπες των πολιτών στα ταμεία των στοιχηματικών εταιρειών, του ΟΠΑΠ και των καζίνων. Αλλά μεταφέρθηκαν και στα ταμεία του κράτους.

Αυτός είναι ο λόγος που ο τζόγος κατακλύζει τις τηλεοπτικές οθόνες και το διαδίκτυο.  

Γίνεται χορηγός και "νονός" (και με τις δύο έννοιες) αθλητικών ομάδων, πρωταθλημάτων και αθλητικών διοργανώσεων. Ταΐζει τα ΜΜΕ, καθώς οι εταιρείες στοιχημάτων είναι αυτή τη στιγμή οι μεγαλύτεροι διαφημιζόμενοι σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και ενημερωτικά sites.  

Ταΐζει και το κράτος. Πάνω από 1,2 δισ. ευρώ μπήκαν πέρυσι στα ταμεία του, μέσω των αδειών, της φορολογίας των εταιρειών και των κερδών των παικτών. 

Μιλώντας στην 4η Online Gaming Day, ο πρόεδρος της ΕΕΕΠ ανέφερε ότι το 2025 "περισσότεροι από 900.000 Έλληνες συμμετείχαν σε παράνομα παιχνίδια με τον εκτιμώμενο κύκλο να υπολογίζεται στα 2 δισ. και τα χαμένα έσοδα για το κράτος στα 400 εκατ. ευρώ". Αυτό μας ενδιαφέρει. Πόσα χάνει το κράτος από τους φόρους, όχι πόσα οι πολίτες από το υστέρημά τους.

Μάλιστα, το σύστημα φορολογίας των πολιτών, στις λίγες αναλογικά φορές που κερδίζουν, είναι και παράλογο και ανήθικο. Φορολογούνται "ανά συνεδρία" (ή ανά ημέρα) και "ανά δελτίο" και όχι σε ετήσια βάση. Ο φόρος είναι προοδευτικός και φτάνει, για κέρδη πάνω από €500, το 7,5% σε λοταρίες και λαχεία, και το 30%, στο online καζίνο. Αν ένας παίκτης κερδίσει €500 τη Δευτέρα, το  κράτος παρακρατεί αμέσως τον φόρο στην πηγή. Αν την Τρίτη χάσει €2.000, το κράτος δεν του επιστρέφει ούτε ένα ευρώ από τον φόρο της Δευτέρας. Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες ή δεν φορολογούν καθόλου τα κέρδη των παικτών (φορολογούν όμως τα κέρδη των εταιριών) ή τα υπολογίζουν σε ετήσια βάση επιτρέποντας στον παίκτη να τα συμψηφίσει με τη χασούρα. 

Τα έσοδα του Δημοσίου από τον φόρο μόνο των κερδών των παικτών έφτασαν το 2025 τα €463,7 εκατ. έναντι €398 εκατ. το 2024.

Όμως οι ζημιές για την κοινωνία δεν είναι μόνο χρηματικές. Ο τζόγος παράγει ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος: εθισμένους πολίτες, διαλυμένες οικογένειες, κατάθλιψη, αύξηση των διαζυγίων, ενδοοικογενειακή βία, ψυχικές ασθένειες, παιδιά σε προνοιακές δομές, απόπειρες αυτοκτονικών, αυτοκτονίες, εγκληματικότητα, κατασχέσεις, ελέγχους, συλλήψεις, δικογραφίες.  

Επιβαρύνεται το σύστημα υγείας, οι δομές απεξάρτησης, η Δικαιοσύνη, η Αστυνομία, οι Δημόσιες Υπηρεσίες. 

Επιβαρύνεται η Οικονομία από απώλεια παραγωγικότητας αλλά και φορολογικών εσόδων από τα άτομα που καταστρέφονται επαγγελματικά και ψυχικά.  

Στην ουσία, πρόκειται για ένα απολύτως στρεβλό μοντέλο, το οποίο διογκώνεται με τις ευλογίες του κράτους: τα κέρδη τα καρπώνονται ιδιώτες, ενώ η ζημιά και το κόστος της θεραπείας διαχέεται, πάλι με τη βοήθεια του κράτους, σε όλη την κοινωνία και στους φορολογούμενους. Φυσικά, και σε εκείνους που δεν παίζουν.

Ως πού θα πάει αυτό; 

Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες έχουν αρχίσει (και πολύ άργησαν) να παίρνουν μέτρα: από τον πολύ αυστηρό έλεγχο για τις ώρες και τον τρόπο "προώθησης" του τζόγου μέχρι την πλήρη απαγόρευση της διαφήμισής του. 

Εμείς ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ: Άδωνις & Βούλγαρη & Ακρίτα (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ" ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ: “Εσύ έχεις κάνει πλασμαφαίρεση;”

 

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

 

Δεν είμαι και ο πιο χαιρέκακος άνθρωπος στον πλανήτη – ή έτσι νομίζω.

Αλλά με τον “δημοσιογράφο” κύριο Κουσουλό έχω σοβαρό πρόβλημα …μετά λόγου γνώσεως, όπως και με άλλους του είδους του, με επικεφαλής την κυρία Νικολούλη.

Πιστεύω ότι μπροστά σ’ αυτούς του δυο ο Ευαγγελάτος είναι most wonderful human being – άσε που είναι και βραβευμένος από την κυρία Σακελλαροπούλου… (Καλά, ο …Λιάγκας ανήκει σε δική του κατηγορία).

Εν πάση περιπτώσει, αξίζει να ψάξει κανείς τις λεπτομέρειες που αφορούν το θέμα της σχέσης του κυρίου Κουσουλού με το “ιατρείο”, και τις οποίες δεν έχω όρεξη να αναπαραγάγω.

Απλώς, όχι (…τόσο) από χαρεκακία, όσο από στοιχειώδες αίσθημα δικαίου εύχομαι…

Ελληνόφωνου ξεφτιλισμένου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

 

Image 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η κβαντική ιατρός και οι δημοσιογράφοι

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Το ότι σχεδόν κανείς δημοσιογράφος δεν αναφερόταν μέχρι πριν από λίγες μέρες στην «κβαντική ιατρική» της Μαρίας Καρυστιανού (την οποία εξακολουθεί να επικαλείται στο site της) δεν αποτελεί έκπληξη.

Ο σκοπός των περισσότερων συναδέλφων είναι να είναι αρεστοί και να ταξιδεύουν με το ρεύμα, οπότε η αναφορά σε κάτι που δεν είναι και τόσο τιμητικό για τη «Μαρία των Τεμπών» θα ήταν μια απότομη στροφή στη συνήθη επαγγελματική τους πορεία.

Τώρα που η Καρυστιανού χάνει σε δημοτικότητα και το παπατζιλίκι της «κβαντικής ιατρικής» είναι πλέον κοινός τόπος, βρίσκουν επιτέλους το θάρρος να το επισημάνουν και ακόμη και να ρωτήσουν την ίδια. Αφήνοντάς την, βέβαια, όπως συνηθίζουν με τους συνομιλητές τους, να απαντάει όπως της κάνει κέφι, γιατί πού να βρουν χρόνο για διευκρινιστικές ερωτήσεις που, όσο να ’ναι, χαλούν καρδιές και σχέσεις ανθρώπων.

Έτσι, η πρόεδρος του κόμματος «Ελπίδα για τη Μαρία να Χωθεί στη Βουλή» ρωτήθηκε για την «κβαντική ιατρική», στην οποία ισχυρίζεται ότι εξειδικεύθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Μεγάλη Βρετανία, κι εκείνη απάντησε με τρόπο που κάνει τη λέξη «κουτοπονηριά» να αποκτά νέο περιεχόμενο: άρχισε να μιλάει για την κβαντική φυσική και τις εφαρμογές της σε ιατρικά μηχανήματα.

Προφανώς, κανείς στη συνέχεια δεν τη ρώτησε ποιες από αυτές τις εφαρμογές χρησιμοποιεί και ποια από αυτά τα μηχανήματα έχει στο ιατρείο της (είπαμε, οι διευκρινιστικές ερωτήσεις χαλούν καρδιές), αλλά ούτε και κανείς της επισήμανε ότι, παρότι τα περισσότερα ιατρικά μηχανήματα δουλεύουν με ηλεκτρισμό, κανείς δεν έχει αυτοανακηρυχθεί «ηλεκτρικός γιατρός» (νομίζω, γιατί οι απατεώνες είναι ιδιαιτέρως δημιουργικοί και συνεχώς πρέπει να ανανεώνουν το ρεπερτόριό τους για να ψαρεύουν τα πιο «ανήσυχα» πνεύματα που ψάχνουν το καινούργιο).

Η πρόεδρος Καρυστιανού τάχα απάντησε και η ζωή συνεχίστηκε, με την πρόεδρο να επιμένει στο σάιτ της ότι έχει εκπαιδευτεί στην «κβαντική ιατρική» (όπως επίσης στη Γνωστική Ομοιοπαθητική, τη νευροανάδραση και άλλες ωραίες λέξεις) και τους δημοσιογράφους να παριστάνουν ότι έκαναν τις δύσκολες (και καλά) ερωτήσεις.

 

Τους δημοσιογράφους που, ενώ ασχολούνται εδώ και χρόνια με την Καρυστιανού, ενώ γράφουν γι’ αυτήν και παρακολουθούν κάθε της κίνηση, δεν είχαν μπει μέχρι πριν από λίγες ημέρες στον κόπο να διαβάσουν όσα γράφει για τον εαυτό της στο επαγγελματικό της site. Ή που τα είχαν διαβάσει, αλλά…

 

Ελληνόφωνου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία