ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το σοκ της κ. Γεροβασίλη

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
 
Yποπτος αυτός ο κ. Λιότσιος. Κατ’ αρχάς δεν ξέρουμε πώς τα κατάφερε να αναλάβει αυτός την πραγματογνωμοσύνη για το Μάτι. Επαρκώς κατηρτισμένος στη χημεία δεν είναι, ώστε να μπορεί να εντοπίσει τις αντιδράσεις της «καύσιμης ύλης». Είμαι δε βέβαιος ότι οι πολεοδομικές γνώσεις του, που θα του επέτρεπαν να καταγγείλει την «άναρχη δόμηση», είναι απλώς εμπειρικές. 

Τέλος πάντων, κατάφερε να βρεθεί σ’ αυτή τη θέση, όμως απόδειξη ότι αισθάνεται προστατευμένος από τους υπόγειους μηχανισμούς που τον τοποθέτησαν είναι ότι δεν υπακούει στις εντολές των ανωτέρων του. Του ζητούν να σταματήσει, όμως εκείνος συνεχίζει. Του εξηγούν με το καλό ότι μεταφέρουν την επιθυμία της πολιτικής ηγεσίας. Κι όταν δεν κάμπτεται το πείσμα του, τον συνετίζουν με το υπέροχο: «Κι ο ΣΥΡΙΖΑ να φύγει και να ’ρθει η Ν.Δ., εκεί πάλι θα είσαι φαγωμένος 1.000% από τους ίδιους» – αν βρείτε καλύτερο ορισμό του βαθέος κράτους απ’ αυτόν, παρακαλώ ενημερώστε με. Τίποτε αυτός. Επιμένει να ψάχνει ανθρώπινες ευθύνες ενώ είναι σαφές πως η τραγωδία στο Μάτι οφείλεται σε εκτροπή χημικών παραγόντων και μετεωρολογικών τοιούτων. Και μάλιστα ο αγενής αυτός άνθρωπος ηχογραφεί τις συνομιλίες του με τον αρχηγό του. Είναι φοβερό πόση αγένεια κυκλοφορεί, αγένεια στα όρια του θράσους, που του το παρέχουν οι προστάτες του, στην προκειμένη περίπτωση το παρακράτος που υπονόμευε τους δημοκρατικούς θεσμούς επί ΣΥΡΙΖΑ.

«Είναι δυνατόν να γίνονταν όλ’ αυτά πίσω από την πλάτη μας και να μην έχουμε πάρει είδηση τίποτε;» Η αποκάλυψη του παρακράτους οδήγησε την κ. Γεροβασίλη σε κατάσταση σοκ. Η αγωνίστρια, όμως, δεν το βάζει κάτω. Και προσφεύγει στη Δικαιοσύνη – σ’ αυτήν έχει απόλυτη εμπιστοσύνη. Με αποτέλεσμα να προκληθεί πανικός στην κυβέρνηση. Μετά τη σκευωρία του Παπαγγελόπουλου, τώρα έρχεται η σκευωρία του Λιότσιου. 

Πόσα χτυπήματα να αντέξει πια ο Μητσοτάκης; Αναγκάζεται να συρθεί στις Βρυξέλλες και να ζητήσει κάτι δισ. ευρώ για να χρυσώσει το χάπι. Αφήστε που κι αυτή η NAVTEX του Ερντογάν με κάνει να αναρωτιέμαι μήπως είναι αντιπερισπασμός στην επίθεση που έχει ξεκινήσει ο ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του παρακράτους της Δεξιάς. Διότι όταν είσαι αριστερός ιδεολόγος και δεν μπορείς να ανατρέψεις τον κόσμο, τον βλέπεις για καλό και για κακό ανάποδα.

Τι να πρωτοθαυμάσεις; Τον κυνισμό ή την ευήθεια;  

Μάλλον τον συνδυασμό κυνισμού και ευήθειας που οδήγησε στο μαζικό έγκλημα στο Μάτι. 

Πάντως, αν αληθεύουν όσα αποκαλύπτονται από τις συνομιλίες του κ. Λιότσιου με τους ανωτέρους του, ένα είναι το συμπέρασμα: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Με τέτοιας ποιότητας κράτος και παρακράτος αναρωτιέται κανείς τι ανάγκη έχουμε τους Τούρκους και τον Ερντογάν.

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Αντιστράτηγος Ματθαιόπουλος Βασίλειος, γεννήθηκε το 1966, στην Καμενίτσα Γορτυνίας του Νομού Αρκαδίας.

Είναι παντρεμένος και πατέρας τριών παιδιών.

Κατετάγη στο Πυροσβεστικό Σώμα το έτος 1987 και αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών της Πυροσβεστικής Ακαδημίας το 1992 με το βαθμό του Ανθυποπυραγού. Το 2006 φοίτησε στη Σχολή Μετεκπαίδευσης και Επιμόρφωσης της Πυροσβεστικής Ακαδημίας.

Έτσι ξεκινάει το βιογραφικό του πρώην αρχηγού της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας (ήταν και αντιστράτηγος) ο οποίος με χυδαία σεξουαλικά υπονοούμενα και εκβιασμούς επιχείρησε να αποτρέψει το πόρισμα του Επιπυραγού, Λιότσιου Δημητρίου.
 

Αρκεί τα παιδιά του κ. Ματθαιόπουλου να ακούσουν τις ηχογραφημένες απειλές του πατέρα τους κατά του πραγματογνώμονα.
Για έναν αξιοπρεπή άνθρωπο αυτό θα ήταν δυσβάστακτο.
 

Η κτηνωδία όχι η ηχογράφησή της.
 
Εξίσου χυδαία και απαξιωτική για τους νεκρούς υπήρξε και η μέχρι στιγμής αντίδραση της τότε πολιτικής ηγεσίας.
 

Όσα ακούγονται από το στόμα του κ. Ματθαιόπουλου είναι αποκαλυπτικά της λειτουργίας του παρακράτους εντός του κράτους. Για την ακρίβεια συνειδητοποιεί κανείς που τέμνεται το κράτος με το παρακράτος. Πόσο ανάγκη έχει το κράτος τη βοήθεια του παρακράτους.
 
Όσα περιγράφει ο κ. Ματθαιόπουλος για τον τρόπο που τα στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος επιλέγουν να κάψουν την Ελλάδα για να βγάλουν από τη μέση τους αντιπάλους τους είναι αποκαλυπτικά της ποιότητας των προσώπων που στελεχώνουν ευαίσθητα πόστα της λειτουργίας του κράτους, των θεσμών, των σωμάτων ασφαλείας και πάει λέγοντας.

Ο πραγματογνώμονας Δημήτρης Λιότσιος είχε καταγγείλει και απόπειρα να τον βγάλουν κάποιοι από τη μέση με δολιοφθορά στην αλυσίδα της μοτοσικλέτας του.
 
Μιλάμε για κανονική Κολομβία των Βαλκανίων με την τότε πολιτική ηγεσία είτε να κρύβεται (βλέπε Δούρου), είτε να επιχειρεί με σπασμωδικές αντιδράσεις στα social media και απειλές κατά των ΜΜΕ (βλέπε Γεροβασίλη) να διαφύγει αυτού που πλέον έχει γίνει συνείδηση του κάθε σκεπτόμενου Έλληνα: Aλίμονο στους νεκρούς και τους συγγενείς τους.

Αλίμονο στα νεκρά ζώα και τους ανθρώπους που κάηκαν εξαιτίας μίας σοκαριστικά χυδαίας, ανίκανης και εμετικής δημόσιας διοίκησης, εξαιτίας αυτού του χυδαίου κράτους το οποίο τέμνεται αενάως με το παρακράτος.
 

Οσους αιώνες και να σαπίσουν στη φυλακή οι υπαίτιοι της μαζικής δολοφονίας ανυπεράσπιστων ψυχών στο Μάτι δεν μπορεί να υπάρξει δικαίωση.

Γιατί ακόμη και η μοναδική αξία του τελευταίου ανυπεράσπιστου ζώου που κάηκε στην ομαδική δολοφονία στο Μάτι έχει ανεκτίμητα μεγαλύτερη αξία από όλα τα σκουπίδια του ηλικίας 100 ετών κράτους και παρακράτους.
 

Όταν 100 χρόνια τώρα ανάμεσα σε αυτούς που κυβερνάνε και στο προσωπικό της δημόσιας διοίκησης περισσεύουν τα ανθρωποειδή κτηνώδη σκουπίδια ουδεμία δικαίωση μπορεί να υπάρξει γιατί ουδεμία αλλαγή δεν προκύπτει στη διάρκεια ενός αιώνα τώρα.
 

Το χυδαίο πελατειακό κράτος, παρέα με το παρακράτος και τις διαπλοκές του παραμένει απέναντί μας όρθιο και απειλητικό.
 

Κανείς δεν τόλμησε να το ξεδοντιάσει.

Ολοι σχεδόν οι πρωθυπουργοί της χώρας κανακεύουν το “δικό τους” παρα-κράτος.

Καιρός...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το μυστικό της επιτυχίας του κ. Τσίπρα​

Γράφει ο  Βασίλης Δεληγκάρης
Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας.


Αν δεν με απατά η μνήμη μου, τον Βαρουφάκη εγώ τον είχα Υπουργό Οικονομικών κι εγώ έκλεισα τις τράπεζες…

 

Πολλοί λένε πως ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, αν μη τι άλλο, είναι άσσοι στην επικοινωνία…Φυσικά, όταν κάποιος είναι απόλυτα κυνικός, δεν έχει κανέναν ηθικό φραγμό, έχει κάνει  ιδεολογικές και πολιτικές αρχές κουρελόχαρτα, μπορεί να πει χωρίς κανένα δισταγμό το μεγαλύτερο ψέμα, φυσικά και υπερτερεί έναντι των αντιπάλων του… Είναι σαν τον μαφιόζο που βγάζει πιστόλι και σε σκοτώνει χωρίς δεύτερη σκέψη πριν βγάλεις άχνα. 

 Η πολιτική προσωπικότητα του κ Τσίπρα έχει χαρακτηριστικά Τζέκιλ και Χάιντ. Στο εξωτερικό για παράδειγμα είναι ο δόκτωρ Τζέκιλ και στο εσωτερικό ο κύριος Χάιντ. Τσίπρας εσωτερικού και Τσίπρας εξωτερικού. Είναι τυχαία όλα αυτά;

 

Το gaslighting – διεθνής όρος που είναι δύσκολο να μεταφραστεί με μια λέξη στα ελληνικά – είναι μία τακτική χειραγώγησης με την οποία κάποιος ή κάποιοι επιθυμούν να σπείρουν σ’ ένα άτομο ή σε ομάδες ατόμων την αμφιβολία για την ίδια την πνευματική τους διαύγεια και την ικανότητα τους αντιληψης της πραγματικοτητας με απώτερο σκοπό την χειραγώγηση τους.

 

Είναι μια κοινή τακτική κακοποιών, ψυχοπαθών αλλά και συστηματική μέθοδος ολοκληρωτικών και δικτατορικών καθεστώτων η οποία λειτουργεί πολύ πιό αποτελεσματικά απ’ ότι νομίζουμε ή μπορούμε να φανταστούμε.

 

Η Stephanie A. Sarkis Ph.D., στο βιβλίο της book Gaslighting: Recognize Manipulative and Emotionally Abusive People – and Break Free εξηγεί:

 

Οι χειραγωγικοί και συναισθηματικά καταχρηστικοί ανθρωποι/καθεστώτα  χρησιμοποιούν τις ακόλουθες τακτικές:

 

1.Λένε απροκάλυπτα, κραυγαλέα ψέματα. Μ αυτό τον τρόπο θολώνουν συνειδητά την εικόνα τους για να μην μπορείς να γνωρίζεις πότε λένε ψέμματα και πότε αλήθεια. Στόχος τους να σε κάνουν να χάσεις την αντιληπτική σου ισορροπία.
 

2.Αρνούνται ότι είπαν κάτι, ακόμα κι αν έχεις απόδειξη πως το είπαν. Στοχεύουν στο ίδιο, να διαταράξουν την αντιληπτική σου ισορροπία σε βαθμό που να φτάσεις στο σημείο να αναρωτιέσαι αν οντως δεν το είπαν, αν αυτός έχει δίκιο κι εσυ το φαντάστικες. Κοινώς σκοπεύουν να σε κάνουν να αμφιβάλλεις για την πραγματικότητα γύρω σου και την αντίληψη σου περί αυτής.

3.Χρησιμοποιούν ως πυρομαχικά ό, τι σού είναι οικείο και αγαπητό. Προσβάλουν ή επιτιθενται π.χ την ταυτότητα σου. Π.χ, το φύλο σου, το χρώμα σου, τις προσωπικες σου προτιμήσεις, την πολιτική ή/και θρησκευτική σου ιδεολογία, την αστική σου ταυτότητα, κλπ.
 

4.Σε εξουθενώνουν με την πάροδο του χρόνου. Ότι πιο ύπουλο κι επικίνδυνο, διότι η τακτική αυτή εφαρμόζεται σταδιακά και συστηματικά μέχρι να φτάσεις στην απάθεια και την έλλειψη αντίδρασης. Επιτυγχάνουν στο τέλος τον μιθριδατισμό μιας κοινωνίας (σε συλλογικό επίπεδο) ή ακόμη και στο πιό εκστρημ το σύνδρομο της Στοκχόλμης σε ατομικό επίπεδο (το συμπέρασμα αυτό δικό μου)
 

5.Οι πράξεις τους δεν συνάδουν με τα λόγια τους. Κοινώς, άλλα λένε κι άλλα κάνουν.
 

6.Ξαφνικά σε εκθειάζουν ή σ’ επαινούν για κάποια σου ιδιότητα ή πράξη ούτως ώστε να σε φέρουν πάλι σε αμηχανία, να θολώσουν τα νερά, να ανατρέψουν παραιτερω τις ισορροπίες σου, να αναρωτηθείς πως ίσως τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαντάζεσαι.
 

7.Γνωρίζουν πως η συνεχής σύγχυση εξασθενεί τους ανθρώπους. Πως ο λειτουργικός άνθρωπος έχει ανάγκη την αίσθηση σταθερότητας και κανονικότητας. Σκοπός τους είναι να αποσταθεροποιήσουν και αποδυναμώσουν αυτά τα συναισθήματα ώστε να φτάσεις στο σημείο να αμφισβητείς τα πάντα. Κι επειδή η ανάγκη σταθερότητας είναι ζωτική, φτάνεις στο σημείο να αποζητάς την σταθερότητα της «απάτης» που αυτοί προσφέρουν.
 

8.Προβάλουν συνεχώς τον εαυτό τους σε σένα. Λένε π.χ ψέμματα οι ίδιοι αλλά κατηγορούν εσένα πως λες εσύ ψέμματα. Κάνουν κάποια απατεωνιά αλλά κατηγορούν τον αντίπαλο τους πως αυτός είναι απατεώνας. Ή διεφθαρμένος. Ή ψεύτης.
 

9.Προσπαθούν να γυρίσουν αλλά ατομα ή κοινωνικές ομάδες κλπ, εναντίον σου ή προσποιούνται πως άλλοι είναι εναντίον σου. Θα σχολιασουν π.χ πως «Αυτό το άτομο ξέρει ότι δεν είσαι σωστός» ή «ο τάδε ξέρει ότι είσαι άχρηστος». Δεν σημαίνει φυσικά πως έτσι είναι, πως όντως ο τάδε είπε κάτι εναντίον σου. Λένε απλώς ψέματα. Στόχος τους να διαβρώσουν την εμπιστοσύνη σου στον περίγυρο σου, να μην ξέρεις στο τελος ποιον να εμπιστευτεις. Θέλουν να σε αποξενώσουν και να σε απομονώσουν για να έχουν ευκολότερα τον έλεγχο σου.
 

10.Σου λένε κατάμουτρα ή σε άλλους πως είσαι τρελός. Από τα πιό θανάσιμα, αποτελεσματικά τους εργαλεία. Αν ο αλλος πιστέψει πως είσαι τρελός δεν θα σε πιστέψει αν του λες πως αυτός που το είπε είναι ενας πανούργος gaslighter.
 

11.Ισχυριζονται πως όλοι οι άλλοι είναι ψεύτες εκτός από αυτούς. Το επαναλαμβάνουν μέχρι να το πιστέψετε, να φτάσετε στο σημείο να τους αναγνωρίσετε την τόλμη του να στέκονται αντίθετα στο ρεύμα και έτσι να στρέφεστε πλέον στον gaslighter για τις «σωστές» πληροφορίες.

 

Μέσα σ αυτό το πλαίσιο χρησιμοποιούν φυσικά ως εργαλείο την βιομηχανία ψευδών ειδήσεων οπως και τα αφηγήματα των «μετά-αληθειών».

 

Σας θυμίζουν κάτι ολα αυτά; 

Αν τα συνδέσουμε σημείο προς σημείο με όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, μπορούμε να καταλάβουμε ποιά είναι η βάση της επικοινωνιακής τακτικής, που εφαρμόζει η ηγετική ομάδα του Σύριζα και το μυστικό της «επιτυχίας» Τσίπρα.

 

Η τακτική αυτή...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Τα μπάχαλα της επόμενης ημέρας

Του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ 

Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους η κυβέρνηση ανέχεται, τουλάχιστον, τα μπάχαλα που αυτοπροσδιορίζονται ως αντιεξουσιαστές. 

Ο πρώτος λόγος είναι ο προφανής: ο ΣΥΡΙΖΑ προσδοκά εκλογικά οφέλη και κλείνει το μάτι στον στενό πυρήνα των οπαδών του. 

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με τον Μητσοτάκη: θα τους βρει μπροστά του.  

Υπό άλλες συνθήκες η Αστυνομία θα είχε εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για να εντοπίσει τους δράστες της επίθεσης εις βάρος των ανδρών της και μάλιστα μέσα στα Δικαστήρια. Θα έβγαινε ένας αξιωματικός να μας πει ότι η σύλληψη των δραστών είναι θέμα τιμής για την ΕΛΑΣ και, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στο γραφείο που παίρνουν αποτυπώματα στη ΓΑΔΑ θα είχε κόσμο και αναμμένα φώτα. Τώρα ήταν απλώς άλλη μία Δευτέρα, ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας.  

Και τι περιλαμβάνει αυτή η καθημερινότητα; 

Μία ομάδα αντιεξουσιαστών να λειτουργεί γραφεία σε πανεπιστημιακή σχόλη, ενίοτε να κάνει καταδρομικές επιθέσεις με τραμπουκισμούς σε επιλεγμένους στόχους, ενώ, αν χρειαστεί, συναλλάσσεται με τις Αρχές με πρωτότυπο τρόπο, κάνοντας εξακρίβωση στοιχείων σε αστυνομικούς.  

Μία άλλη ομάδα αντιεξουσιαστών, λες και πρόκειται για λόχο ατάκτων, δέρνει αστυνομικούς στα δικαστήρια και αποχωρεί ανενόχλητη προς το γκέτο των Εξαρχείων. 

Τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν ούτε προσαγωγές.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ τους «αξιοποίησε» το 2008, όταν ο Αλέκος Αλαβάνος μας μιλούσε για τη δίκαιη οργή αυτών που ρήμαξαν και λεηλάτησαν κομμάτια του κέντρου της Αθήνας.  

Τον βόλεψαν και αργότερα, στις διαδηλώσεις της αντιμνημονιακής οργής, όταν απειλούσαν να εισβάλλουν στο Κοινοβούλιο. 

Θα τον βολέψουν και τώρα, ακόμα και αν δεν ξυπνήσουν να πάνε στην κάλπη. 

Διότι όσο αυτοί δρουν ανεξέλεγκτοι, τόσο εκπέμπεται ένα μήνυμα προς την παραδοσιακή βάση του κόμματος, μία υπόμνηση που λέει ότι παρά τα μνημόνια, τους φόρους και τις πάσης φύσεως γονυκλισίες, έχουμε ακόμα να κάνουμε με μία κυβέρνηση της Αριστεράς.  

Μην σας εντυπωσιάζει η αφέλεια του επιχειρήματος, σε κάποιους περνάει. Και, ασφαλώς, υπάρχει και η επόμενη μέρα. Τι αντανακλαστικά θα επιδείξουν όλοι αυτοί έτσι και επόμενη κυβέρνηση προσπαθήσει να τους μαζέψει; 

 Βασικά οδομαχίες. Οι κάδοι να καίγονται, οι μολότοφ να ανάβουν και τα ΜΑΤ να ψεκάζουν με χημικά.  

Στη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταγγέλλει τη διατάραξη της κοινωνικής ειρήνης και την εγκαθίδρυση κράτους καταστολής. Τα δε τρολ, όσα παραμείνουν στη μισθοδοσία, θα θυμηθούν πάλι πώς είναι να συμπαραστέκεσαι σε κοινούς ποινικούς που παριστάνουν τους πολιτικούς ακτιβιστές. 

Γιατί η αλήθεια είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Διασυρμός της ΕΛ.ΑΣ.

Οι Eλληνες πληρώνουν Αστυνομία και η κυβέρνηση τους απαγορεύει να τη χρησιμοποιούν. 

Οι αστυνομικοί μπορούν να επιβάλουν την τάξη, αλλά η κυβέρνηση τους εμποδίζει να το κάνουν.  

Οι ακροαριστεροί και οι αναρχικοί έχουν αναλάβει το «κουμάντο» των δρόμων της Αθήνας, αλλά και των μεγάλων πόλεων της επικράτειας, ελέω ΣΥΡΙΖΑ.

 

Οι τραμπούκοι της αναρχίας και της άκρας Αριστεράς είναι πεπεισμένοι (όχι αβάσιμα) ότι μπορούν να κάνουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι, επειδή κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ.

 

Τα παραπάνω γράφονται με αφορμή τον ξυλοδαρμό ανδρών της ΔΙΑΣ από ομάδα 50 αναρχικών έξω από το Εφετείο Αθηνών, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Σε απόσταση αναπνοής από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής, οι αναρχικοί, αφού πρώτα εξύβρισαν τους αστυνομικούς, τους επιτέθηκαν και έστειλαν τέσσερις από αυτούς στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Φυσικά, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έγιναν συλλήψεις των τραμπούκων. Η Αστυνομία μπορούσε να το κάνει, αλλά άνωθεν εντολές απέτρεψαν το αυτονόητο.

 

Ο διασυρμός της ΕΛ.ΑΣ. είναι διαρκής και κλιμακούμενος. Οι αναρχικοί επιτίθενται όποτε θέλουν εναντίον οργάνων της τάξης, οι Ρουβίκωνες υποβάλλουν αστυνομικούς σε έλεγχο ταυτοτήτων και κομματικά στελέχη ακροαριστερών νεολαιών μπορούν να προπηλακίζουν ακόμα και υψηλόβαθμους αστυνομικούς εντός υπουργικών γραφείων!
 

Η κατάντια της Δημόσιας Τάξης και της χώρας είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί με λόγια. Ο χειρότερος εφιάλτης των πολιτών, δηλαδή η κατάρρευση του αισθήματος ασφάλειας, έχει πάρει σάρκα και οστά με απόλυτη ευθύνη της κυβέρνησης.

 

Είναι πρακτικά αδύνατον να ακμάσει οποιαδήποτε χώρα, όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι δεν υφίσταται κράτος δικαίου και πως η επιβολή του νόμου και της τάξης υπάρχει μόνο στα χαρτιά.  

Για να επιτευχθεί η ανάκαμψη της οικονομίας και να έλθει η πολυδιαφημισμένη ανάπτυξη θα πρέπει...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κράτος μαφιόζων και δουλεμπόρων

Γράφει ο  Αλκιβιάδης Κ. Κεφαλάς

Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

O πρώην αντιπρόεδρος της γερμανικής Καγκελαρίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ αναφερόμενος στην ελληνική κρίση υποστήριξε ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι «η συστημική διαφθορά των πολιτικών και των ελίτ». Επειδή όμως οι δύο αυτές τάξεις ελέγχουν το κράτος, ο αντικαγκελάριος εξέφρασε απροκάλυπτα την άποψη ότι το ελληνικό κράτος έχει τα χαρακτηριστικά μιας οικονομικής εγκληματικής οργάνωσης.

Η θέση του Γερμανού αντικαγκελαρίου ταυτίζεται με την άποψη των καθηγητών του πανεπιστημίου Χάρβαρντ Τζέιμς Ρόμπινσον και Ντάρον Ατζέμογλου, οι οποίοι στο βιβλίο τους «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη», εκδόσεις Λιβάνη 2013, αποδεικνύουν ότι τα έθνη διαλύονται επειδή οι ελίτ με εκτελεστικά όργανα τους πολιτικούς λειτουργούν όχι με κοινωνικούς και εθνικούς όρους, όπως συμβαίνει στις ευνομούμενες δυτικές κοινωνίες, αλλά ως «νομιμοποιημένες» εγκληματικές συμμορίες, που σκοπό έχουν να ελέγξουν τη συνολική οικονομική δραστηριότητα ενός έθνους μέσω της κατάλληλης νομοθεσίας και της νόμιμης ληστείας του πληθυσμού, π.χ. Μνημόνια, ώστε να μεταφέρουν τον πλούτο του λαού στις τσέπες τους.

Μετά τη λεηλασία της ελληνικής βιομηχανίας, των υπηρεσιών, του συνόλου του χρηματοπιστωτικού συστήματος και γενικά τη νέκρωση κάθε οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα μας, καθώς επίσης και μέσω της δήμευσης της ιδιωτικής περιουσίας και τη βίαιη φυγή της ελληνικής αστικής τάξης στο εξωτερικό, το πολιτικό σύστημα και οι παρασιτικές ελίτ έχουν ανακαλύψει νέα λαμπρά πεδία οικονομικής δραστηριότητας που τους αποφέρουν τεράστια κέρδη, όπως το δουλεμπόριο, το ξέπλυμα χρήματος και ο τζόγος.

Ο ρόλος του κράτους σήμερα, εκουσίως ή ακουσίως, εξαντλείται στο να προωθεί, να αναπτύσσει και να νομιμοποιεί τη δουλεμπορική δραστηριότητα μέσω της κατάλληλης νομοθεσίας ή της βράβευσης δουλεμπόρων, ώστε η μεταφορά και η εγκατάσταση ανθρώπων στην Ελλάδα και συνεπώς η μεταφορά πλούτου στις τσέπες των διαβαθμίσεων της εξουσίας όχι μόνο να νομιμοποιείται αλλά να περιβάλλεται επίσης με πολιτική και κοινωνική αποδοχή.

Ετσι, στον νόμο 4251/2014 στο άρθρο 19Α περί «χορήγησης άδειας διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους» αναφέρεται ότι «χορηγείται άδεια παραμονής σε κατοίκους τρίτων χωρών που έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας ή είναι θύματα εμπορίας ανθρώπων ή είναι ανήλικοι ή γονείς ανήλικων παιδιών». Στον ίδιο νόμο επίσης τοποθετείται και η χορήγηση άδειας παραμονής στην Ελλάδα σε «αλλοδαπούς τρίτων χωρών εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης που θα μεταφέρουν κεφάλαια στην Ελλάδα άνω των 250.000 ευρώ για την αγορά ακινήτων».

Εντός των ανωτέρω νομοθετικών πλαισίων ο δημοσιογράφος Παναγιώτης Λιάκος παρουσίασε στην εφημερίδα «δημοκρατία» την είδηση ότι στο πρόσφατο νομοσχέδιο για το Περιουσιολόγιο κατατέθηκε από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τροπολογία που αποποινικοποιεί την επαιτεία. Ετσι, ο νόμος που έφερε στην Ελλάδα πλήθη επαιτών από τα Βαλκάνια σήμερα συμπληρώνεται και βελτιώνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ επί το αποδοτικότερο.

Τα στίφη των επαιτών που θα εισέρχονται εφεξής από όλη την υφήλιο μαζικά στην Ελλάδα δεν θα αντιμετωπίζουν νομικές κυρώσεις, αλλά θα εξασκούν το «επάγγελμά» τους νομίμως οργανωμένα σε ΜΚΟ και νομικές εταιρίες, οι οποίες νομίμως ή παρανόμως θα παραχωρούν ποσοστό επί των κερδών σε αυτούς που τους έφεραν στην Ελλάδα.  

Πρόσφατα επίσης δημοσιοποιήθηκε η παράνομη εξαγωγή κεφαλαίων από την Κίνα στην Ελλάδα ύψους 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ με το πρόσχημα της μαζικής αγοράς ακινήτων από Κινέζους πολίτες, στην οποία εμπλέκονται και ελληνικές τράπεζες, κάνοντας και αυτές χρήση του νόμου 4251/2014. 

Επίσης σε πρόσφατη δημοσίευση προκήρυξης για την προμήθεια 13 σκαφών του Λιμενικού Σώματος στις σχετικές απαραίτητες προδιαγραφές αναφέρεται ότι «τα σκάφη θα πρέπει να είναι κατάλληλα για τη μεταφορά μεταναστών και προσφύγων».

Τέλος, στις πρόσφατες πολιτικές ανακοινώσεις για την επένδυση στο Ελληνικό ο ΣΥΡΙΖΑ επαίρεται για τον «συνωστισμό των επενδυτών» στον διαγωνισμό του καζίνου.

Ο νικητής θα αναλάβει την εκμετάλλευση της «ευαγούς» επένδυσης, ώστε να δώσει επιτέλους τη χαριστική βολή στην ήδη διαλυμένη και αποχαυνωμένη ελληνική κοινωνία, ενώ θα προάγει έτι περαιτέρω την εγκληματικότητα στην περιοχή.

Το δουλεμπόριο, οι μαύρες τραπεζικές συναλλαγές, ο τζόγος και τα παρελκόμενα αυτών, όπως τα ναρκωτικά, η πορνεία, η επαιτεία και το λαθρεμπόριο, ιστορικά αποτέλεσαν...

ΣΥΡΙΖΟΑΝΑΡΧΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Χρήμα της ΕΕ μέσω ΜΚΟ στους αναρχικούς για να ρίξουν τον επόμενο

Του Κωνσταντίνου Μπογδάνου.

 

Με προεδρικό διάταγμα του 2016, οι απόφοιτοι των σχολών της αστυνομίας δεν μπορούν πια να τοποθετηθούν στα ΜΑΤ - ούτε στο Μεταγωγών. Ο ΣΥΡΙΖΑ σκόπευε με τον τρόπο αυτό να ελέγξει απόλυτα αυτές τις διευθύνσεις της ΕΛΑΣ - κάθε μια νευραλγική για το δικό της λόγο. Όσον αφορά στα ΜΑΤ, το αποτέλεσμα στην πράξη ήταν να κοπεί τελείως η στελέχωση με νέο δυναμικό. Από 2500, οι άνδρες της ΥΑΤ, πλέον, και της ΥΜΕΤ δεν υπερβαίνουν σήμερα τους 1600. Όποιος φεύγει απλά δεν αντικαθίσταται. Πολλές διμοιρίες των τριάντα τώρα δεν έχουν ούτε δεκαπέντε. 

Αυτό συμβαίνει για πολύ συγκεκριμένους λόγους.

 

Η κυβέρνηση έχει πάρει μια συνειδητή απόφαση: Να παραδώσει περιοχές αστικού ιστού και διάσπαρτα δημόσια κτήρια στην αναρχία και την άκρα αριστερά ως κομμάτι μιας ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής. Αυτό αντικατοπτρίζεται στο γιατί η υπηρεσία που θα έπρεπε να βάζει φρένο στα «παιδιά» και να καθαρίζει τις σχολές έχει αφεθεί στο μαρασμό. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο ότι η κυβέρνηση δεν σταματά τη δράση του «χώρου». Κυρίως, αφορά στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τρέφει την αναρχία - εντελώς κυριολεκτικά και εν μέρει μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων που η χώρα λαμβάνει για τη διαχείριση του μεταναστευτικού. Μιλάμε για εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που έχουν μοιραστεί σε κάθε καρυδιάς καρύδι.

 

Οι ΜΚΟ αυτή την εποχή έχουν την τιμητική τους στα Εξάρχεια. Εξάδελφος πρώην υπουργού έχει μοιράσει πολύ «χαρτί» με τη συνεργασία πρωθυπουργικού συμβούλου, εμβριθούς μαρξιστή και οπαδού των κινημάτων, που μπήκε στο Μαξίμου από την πρώτη μέρα - και μάλιστα εκείνη την πρώτη μέρα προσήλθε συνοδευόμενος από τη σύντροφο μακαρίτη τρομοκράτη. ΜΚΟ έχουν σήμερα κάθε λογής αναρχικοί, αντεξουσιαστές και αλληλέγγυοι, αλλά και πρώην κατηγορούμενοι για συμμετοχή σε τρομοκρατικές ομάδες.  

Δουλειά κάνει και η νεολαία ΣΥΡΙΖΑ - στο πρόσφατο φεστιβάλ της μοίρασε μαύρο χρήμα σε όλους – με πρώτους τους καλλιτέχνες που πήραν μέρος. Η μπίζνα ανθεί και το κίνημα ενισχύεται, με «επενδυτές» και από το εξωτερικό, όπως τη γερμανική ΜΚΟ που διαχειρίζεται κατάληψη στο κέντρο της πόλης.

 

Αν αυτή τη στιγμή οι αναρχικοί, οι αντεξουσιαστές και οι ακροαριστεροί κάθε φράξιας, κολεκτίβας, συνέλευσης, γκρούπας, νεολαίας και ομάδας κατέβαιναν στο δρόμο, θα μαζεύονταν πέντε χιλιάδες άνθρωποι τουλάχιστον. Το κίνημα είναι, θεωρητικά έστω, πιο δυνατό από ποτέ. Γιατί δεν εκδηλώνεται με καίρια χτυπήματα και με γενικευμένη βία, όπως μας είχε συνηθίσει τόσα χρόνια; 

Η απάντηση είναι απλή και ανθρώπινη: 

ΣΥΡΙΖΟΑΝΑΡΧΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Γράψου, παιδί μου, στο Ρουβίκωνας club - Ο αντεξουσιαστικός χώρος της Αριστεράς λειτουργεί καλύτερα από τον εξουσιαστικό χώρο της Αριστεράς!

Του ΘΕΜΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Παρότι ως εφημερίδα, site και ραδιόφωνο το «Πρώτο Θέμα» έχει γίνει επανειλημμένα στόχος των «Ρουβικώνων», ενώ και ο ίδιος ο υπογράφων έχει συλλέξει διάφορες «τιμητικές» αναφορές στο πρόσωπό του, οφείλω να ομολογήσω ότι ενίοτε μας διασκεδάζουν ειλικρινά με κάποιες πρωτοποριακές επαναστατικές παρεμβάσεις τους.  

Εντάξει, το ’χουν ομολογήσει και οι ίδιοι ότι επί ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερη απειλή εκ μέρους του κρατικού μηχανισμού (γιατί άραγε; Αυτό δεν μας το ’παν!), αλλά από εκεί και πέρα αναγκάζεσαι να παραδεχτείς ότι τουλάχιστον στον αντεξουσιαστικό χώρο κάτι λειτουργεί σωστά!!! Με τα δικά τους μέτρα και σταθμά φυσικά. Ενώ αντίθετα στον... εξουσιαστικό χώρο, στον κυβερνητικό σχηματισμό, και σε όλα τα οργανωμένα, υποτίθεται, τμήματα και όργανα της πάλαι ποτέ αστικής τάξης επικρατεί το απόλυτο μπάχαλο.
 

Καταπληκτικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο οι «Ρουβίκωνες» (που έχουν ανακηρυχθεί από γύρευε τι δικαστήριο... πολιτιστικό σωματείο) απέκτησαν με το έτσι θέλω και... γραφεία μέσα στη Φιλοσοφική και σκοπεύουν, όπως λένε, να επεκταθούν ως... στέκια και σε όλα τα ΑΕΙ-ΤΕΙ - αν δεν βρίσκονται ήδη. Πήγαν απλώς και κατέλαβαν έναν χώρο, τον έβαψαν με τα χρώματά τους, έβαλαν και τη φίρμα τους, και στη συνέχεια φωτογραφήθηκαν μπροστά όλοι μαζί, χαρωποί, όπως κάνει εγκαίνια κάθε μαγαζί. Δεν νομίζω μάλιστα να προσπάθησαν να κρύψουν και την ταυτότητά τους. Μοναδική παρατήρηση ότι θα ’πρεπε να προσέξουν λίγο τα γκραφίτι και τα χρώματα, που δείχνουν προχειροδουλειά, ενώ δεν αμφιβάλλουμε ότι διαθέτουν μεταξύ τους αρτίστες άξιους να κάνουν πολύ καλύτερη δουλειά. Αλλωστε τώρα που η οργάνωση ανοίγεται «προς τα έξω» και προσκαλεί δημοσίως κόσμο να κάνει εγγραφές, πρέπει να προσέξει λίγο και το image της. Πέρα από την ουσία, υπάρχει και το μάρκετινγκ σ’ αυτόν τον σάπιο, αλλά ακόμη καπιταλιστικό κόσμο.

Αντιλαμβάνομαι ότι θα κάνουν δουλειές με φούντες (και εννοώ πολλές εγγραφές, για να μην παρεξηγηθώ), μια που είναι πολύ εύκολο και ελκυστικό να γίνει ένας πιτσιρικάς μέλος του «Ρουβίκωνα». Πολλοί όμως δεν ξέρουν τι ακριβώς κερδίζουν κάνοντας εγγραφή, εξ ου και θα ’θελα να ρίξω μερικές ιδέες, πάντα με καλή διάθεση, και εκτιμώντας το χιούμορ που επιδεικνύει η οργάνωση τελευταία, αφού κάνει διάλογο και με την Παπακώστα. (Ας τη γράψουν μόνοι τους επίτιμο μέλος.)

■ Ρουβίκωνας ID: Φαντάζομαι ότι το πρώτο πράγμα που θα ’χουν φροντίσει είναι να βγάζουν και μια ταυτότητα μέλους με φωτό (κουκούλα προαιρετική), όπως κάνουν σε όλα τα σωματεία. Αλλωστε το όνειρο κάθε μέλους οποιασδήποτε οργάνωσης είναι να ’χει το δικό του μοναδικό ΣΥΜΒΟΛΟ. Θα είναι εξαιρετικά «προχώ» αλλά και αποτελεσματικό έτσι και μπορείς να δείχνεις ταυτότητα (ID) «Ρουβίκωνα», όποτε νομίζεις ότι χρειάζεται. Από κάνα κλαμπάκι, όπου το ΑΤΟΜΟ που σε ενδιαφέρει δεν σου δείχνει την ανάλογη προσοχή, έως π.χ. αν σε σταματήσει η Τροχαία για «δίπλωμα-άδεια-ασφάλεια», όπως το ’χουν κάνει καραμέλα και το λένε ακόμα και στον ύπνο τους οι μπάτσοι. Απαξ κι έχεις το Ρουβίκωνας ID, όλα τα άλλα, νομίζω, καθίστανται αυτομάτως περιττά.

■ Ρουβίκωνας CASH CARD: Κάθε σωματείο ή σύλλογος που σέβεται τα μέλη του φροντίζει ώστε να ’χουν κάποια προνόμια και διευκολύνσεις - με την καλή έννοια. Πόσο χρήσιμο λοιπόν θα ήταν να βγάλει και ο Ρουβίκωνας τη δική του ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΡΤΑ, ή οτιδήποτε άλλο, σε συνεργασία με κάποια από τις τόσες τράπεζες! Δεν φαντάζομαι να βρεθούν πολλές που να μη θέλουν τη συνεργασία με αυτό το «πολιτιστικό σωματείο». Με τη Ρουβίκωνας CARD, ο κάτοχος θα μπορεί να κινείται πέραν των τετριμμένων ορίων ανάληψης και κυρίως να απολαμβάνει ΜΗΔΕΝΙΚΟ ΤΟΚΟ! Και γι’ αυτό θα φροντίσουν οι ίδιοι οι τραπεζίτες, να είστε βέβαιοι! Επιπλέον, θα μπορεί να έχει περισσότερες άτοκες δόσεις στα πολυκαταστήματα, αλλά και στα πρατήρια καυσίμων, ειδικά αν προορίζεται το καύσιμο για εμφιαλωμένη επαναστατική πράξη (βλ. «μολότοφ»).

■ Ρουβίκωνας CLUB:  

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: You cannot teach an old dog new tricks

Του Αντώνη Πανούτσου

«Ο ορισμός μιας ελεύθερης κοινωνίας είναι εκεί που μπορείς να είσαι ασφαλής ενώ είσαι αντιδημοφιλής». Η φράση είναι του κυβερνήτη του Ιλινόις και υποψήφιου για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών το 1952 και το 1956 Αντλάι Στίβενσον.  

Η Ελλάδα που από το να είσαι τραπεζίτης μέχρι να φοράς άσπρο κράνος κινδυνεύει η σωματικής σου ακεραιότητα μέχρι η ζωή σου μόνο ελεύθερη κοινωνία δεν είναι.

Κατ’ αρχήν να διευκρινίσω ότι η ιστορία με το άσπρο κράνος αφορά τον σκιτσογράφο Soloup,  που το 2012 τον έδειραν στην πλατεία των Εξαρχείων επειδή οδηγούσε μηχανή φορώντας άσπρο κράνος και τον πέρασαν για «μπάτσο».  

Όσο για τον τραπεζίτη, φυσικά αναφέρομαι στον Λουκά Παπαδήμο, που παρ’ όλο που έγινε στόχος δολοφονικής επίθεσης  ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε στην επαγγελματική του ιδιότητα σαν να ήταν ιδιώνυμο αδίκημα. 

Στην δημοκρατική Ελλάδα μπορείς να φας ξύλο από τον Ρουβίκωνα επειδή είσαι συμβολαιογράφος, από τους αγανακτισμένους επειδή είσαι δημοσιογράφος και από τους συνδικαλιστές επειδή είσαι πρώην υπουργός.

Ο λόγος είναι ότι ο Έλληνας αστός φοβάται. Φοβάται ότι θα τον πουν φασίστα και έχει μάθει να σκύβει το κεφάλι. Να κάνει ότι συμφωνεί τους εκφραστές της «λαϊκής βίας» αφού στην καλύτερη θα τον πουν φασίστα και στην χειρότερη θα τις φάει ο ίδιος. «Οι αστοί τρομάξανε» όπως λέει και το αγαπημένο τραγούδι του Παύλου Πολάκη από τα Αντάρτικα.  

Πως είναι δυνατόν σε μια δημοκρατία μια ολόκληρη τάξη να είναι τρομοκρατημένη αλλά ελεύθερη; 

 Δεν είναι. 

Το γεγονός επιβεβαιώθηκε από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Ιθάκη, όταν το «τραπεζίτης» έγινε ιδιώνυμο αδίκημα που ο κάτοχος του δεν μπορεί να έχει πλήρη πολιτικά δικαιώματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει αντιπολίτευση. Τους αντιλαμβάνεται σαν μια αντεπαναστατική ομάδα που δεν πρέπει να υπάρχει. Προσπάθησε να εξοντώσει την αντιπολίτευση με την Novartis και θα προσπαθήσει να το κάνει με ότι άλλο σκεφτεί στο μέλλον. Όταν ο Παναγιώτης Πικραμμένος έκλαιγε στο βήμα της Βουλής ο Παύλος Πολάκης γελούσε. Αυτά δεν γινόντουσαν πριν χρόνια αλλά πριν μήνες.   

Αν κάποιος πιστεύει ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Πολάκη η ασφάλεια του Παπαδήμα, του Πικραμμένου και κάθε άλλου αστού έχει την ίδια αξία με την ασφάλεια ενός λαϊκού αγωνιστή είναι πικρά γελασμένος.

Η ομιλία στην Ιθάκη ήταν το τέλος κάθε συζήτησης εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Στους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους που φοβάται μπορεί να το παίζει αλλιώς. Στο εσωτερικό όμως  ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε με τα «εμείς ή αυτοί», τα «θα τους τελειώσουμε» και με το μίσος το ταξικό. 

Ακόμα και...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο ΣΥΡΙΖΑ φροντίζει το παρακράτος του

Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Γιατί εκπλήσσεστε για τη φροντίδα του ΣΥΡΙΖΑ στα ιδεολογικά του κοντοξάδερφα με τα κουμπούρια και σοκάρεστε ως παρθένες μπροστά στην επερχόμενη διακόρευση;

Η Αριστερά το ματωμένο σεντόνι της το έχει κρεμάσει στο μπαλκόνι της Ιστορίας από τα μικράτα της κι από τότε έχουν περάσει από πάνω της κόσμος και λαός. 

Μέχρι κι ο Αδόλφος την πέρασε ένα χεράκι. Υστερα από άγριο οπορτουνιστικό σεξ στο μοτέλ «Ρίμπεντροπ - Μολότωφ», καπνίσανε το ξημέρωμα ένα τσιγαράκι με τον Στάλιν πάνω στα τσαλακωμένα σεντόνια και μετά φόρεσε ο ένας ξανά τη σβάστικα κι ο άλλος το σφυροδρέπανο και μπουκάρανε από Ανατολή και Δύση στην Πολωνία. Μόνο μην το πείτε στον Μπογιόπουλο, δεν το ξέρει και θα του χαλάσετε τη δικαιολόγηση του Κατύν.

Τα δημόσια «κορίτσια« της οδού Φυλής, που στο κάτω κάτω είναι από «σπίτι», είναι άσπιλα και αμόλυντα μπροστά στις διάφορες παραφυάδες του Μαρξ, του Ενγκελς, του Λένιν και των αναρχικών αλλά και των νεοφιλελέδων, αλλά είναι άλλη κουβέντα.

 

Τώρα πήρατε είδηση πως ΣΥΡΙΖΑ, κουκουλοφόροι, τρομοκράτες είναι μεσοτοιχία, ιδεολογικά γειτονάκια, ανταλλάσσουν καφέ, ζάχαρη;  

Καμιά φορά είναι και πραγματικοί συγγενείς, εξ αίματος ή εξ αγχιστείας. 

Σύννεφο πάνε οι υπογραφές, η συμπαράσταση, τα κολλητηλίκια, δίκες διεξάγονται με 100 μαυροντυμένους μέσα στην αίθουσα να αγριοκοιτάνε τους δικαστές κι άλλους 300 απέξω. Νόμοι δίνονται παραγγελία σε δυσοίωνους κυβερνητικούς μέσα από τη φυλακή και δεν τρέχει κάστανο. Δημοκρατίαν έχομεν, αλλά έχει και πλάκα μερικές φορές. Οι μάχιμοι δικηγόροι έχουμε δει ταλαίπωρους πελάτες μας να τους κόβουν φέτες τα ΜΜΕ, να διασύρονται πριν καν δικαστούν. Φάτσα κάρτα τα ονοματεπώνυμά τους, οι φωτογραφίες τους, μέχρι του σκύλου τους, και κυνήγι μέχρι και του μπατζανάκη τους για δήλωση. Ομως, «Η Ηριάννα και ο Περικλής», σκέτο. Σαν τίτλος από ερωτικό μυθιστόρημα. «Ηριάννα», όνομα με αχλή αιθέριας ύπαρξης. Μυστικότης, απόλυτος σεβασμός και συμπόνια.

 

Παρηγορούσα έναν δικό μου, πως ίσως κάποτε θα είναι έτσι για όλους. Τον είχαν διασύρει στις ρούγες για κάτι που δεν ήταν, «βιαστής» στα 20 του, κι όταν αποδείχθηκε στο Εφετείο, δεν το έγραψαν ούτε δίπλα στα φαρμακεία, αλλά δυο χρονάκια στην Τρίπολη του τα χρωστάνε και του μείνανε και οι φωτογραφίες στις εφημερίδες να τις κορνιζάρει. Δεν ήταν αριστερός.

 

Αν είχε κατηγορηθεί πως είχε σκοτώσει, ληστέψει, ανατινάξει «με επίκεντρο τον άνθρωπο», θα είχε τύχει καλύτερης μεταχείρισης από ένα σύστημα όπου η αριστεράντζα λύνει και δένει. Ηταν απλά ένας απολιτίκ πιτσιρικάς που πιάστηκε το σακάκι του στα γρανάζια του Νόμου και τον κατάπιε η μηχανή. Αθωώθηκε με αγώνα αλλά μόνο που δεν τον έβαλαν ανάποδα στον γάιδαρο. Ας πρόσεχε.

 

Η Αριστερά, εκτός από αυτοάνοσο νόσημα, όπου μέρος της ανθρωπότητας επιτίθεται στον εαυτό της, έχει και βασικά χαρακτηριστικά μαφιόζικης οργάνωσης. Υποστηρίζει τους δικούς της μέχρι τέλους, ό,τι κι αν έκαναν και ιδίως αυτούς του «ανύπαρκτου» άκρου της με τα κουμπούρια και τις βόμβες. Οι χιτλερικοί υπάρχουν, αλλά οι σταλινικοί ή αναρχικοί ολοκληρωτικοί κάνουμε πως δεν υπάρχουν. Ενα, λένε, είναι το άκρο και το λένε χωρίς να είναι υπό την επήρεια «φαρμακευτικής κάνναβης» (γεια σου, ρε Καρανίκα). 

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει κάτι πολύ απλό και συνεπές στην αντίληψη της Αριστεράς πως η βία και η ανομία είναι πολιτικά όπλα και δη το «ανώτατο στάδιο πάλης»: φροντίζει το παρακράτος του. Αλληλεγγύη χωρίς αναστολές, ακόμη και με δυο γίδες στην πλάτη.  

Το έχω ξαναπεί: το υποσυνείδητο των δεξιών όταν θυμώνουν είναι η Χούντα, ο Παπαδόπουλος («α ρε Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται» κ.λπ.) και των αριστερών, η ΟΠΛΑ και η 17Ν, στο θυμικό τους πάνε κι έρχονται κονσερβοκούτια, Μελιγαλάδες, Φενεοί και 45άρια. Η διαφορά είναι πως οι δεξιοί δεν το εννοούν, ενώ οι αριστεροί, άμα τους δοθεί η ευκαιρία....

 

Ολοι αυτοί οι Κολωνακιώτες ή Εξαρχειώτες χλεχλέδες εκστασιάζονται με τα κουμπούρια και τα αμπέχονα και την αυθαίρετη εξουσία ζωής και θανάτου που είχαν οι οπλατζήδες και οι «Λουκάδες». Κάτω από τον Χατζηαβάτη νομίζουν πως κρύβουν έναν Αρη ή έναν Τσε, ο οποίος βέβαια θα τους είχε ντουφεκίσει, διότι άλλα χούγια τους τούς κατατάσσουν στα «αντεπαναστικά στοιχεία».

 

Ετσι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΝΑΡΧΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ιστορίες από ένα μακρινό καθρέφτη

Του Αντώνη Πανούτσου

Στην δεκαετία του ’50 αντικομουνιστικές οργανώσεις λειτουργούσαν με κυβερνητική ανοχή. Η περίπτωση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη είναι κλασική.

Μια περιθωριακή οργάνωση που ονομαζόταν Καρφίτσα με αρχηγό τον Ξενοφώντα Γιοσμά. Μια συγκέντρωση για την παγκόσμια ειρήνη  που έπρεπε να αποτύχει. Μέλη παρακρατικών οργανώσεων που κυκλοφορούσαν στον χώρο της συγκέντρωσης για να τρομοκρατηθεί ο κόσμος. Ένα τρίκυκλο. Η επίθεση στον Γρηγόρη Λαμπράκη. Και η σύλληψη των δραστών από τον Μανώλη Χατζηαποστόλου και έναν τροχονόμο που κοντά στον χώρο της συγκέντρωσης. Η συνέχεια γνωστή. Ένας ανακριτής, ο Χρίστος Σαρτζετάκη, που το μόνο που αντιλαμβανόταν ήταν ο νόμος. Ένας  εισαγγελέας, ο Παύλος Δελλαπόρτας, που δεν φοβόταν να εκτεθεί. Και μια υπόθεση, που δύο περιθωριακοί τύποι καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές, μερικοί άλλοι σε εξαγοράσιμες ποινές και τρεις αξιωματικοί, ο στρατηγός Μήτσου, ο συνταγματάρχης Καμουτσής και ο αντισυνταγματάρχης Διαμαντόπουλος απηλλάγησαν δια βουλεύματος με το συμβούλιο των πλημμελειοδικών να κρίνει τις αποδείξεις ανεπαρκείς και να ζητεί «κρείσσονος τοιαύτας».   

Σήμερα τα μόνα που λείπουν είναι ο ανακριτής, ο εισαγγελέας και το θύμα. Αφού ο τρόπος δράσης του Ρουβίκωνα είναι ο κλασικός παρακρατικός.

Πρώτον, ετεροπροσδιορίζεται. Ο «αντί», αντικαπιταλιστικός, antifa, antiestablishment χαρακτήρας του είναι το πιο σαφές στοιχείο στην πολιτική του ιδεολογία. 

Δεύτερον, κάνει την βρώμικη δουλειά της κυβέρνησης. Από το ΣτΕ, μέχρι το Πρώτο Θέμα ο Ρουβίκωνας επιτίθεται αντιπάλους  του ΣΥΡΙΖΑ. Αν το κάνει στο υπουργείο Οικονομικών, είναι για να υπενθυμίσει στους τσακαλώτους την γραμμή. Και οι τσακαλώτοι ξέρουν με ποιους είναι καλό και με ποιους δεν είναι καλό να τα βάζουν. 

Τρίτον, έχει άκρες. Κάποιες όπως του Βούτση που στο ντου στην Βουλή τους κάλυψε φανερές, κάποιες στην αστυνομία προφανείς και κάποιες όπως στην Κουμουνδούρου άγνωστες. 

Τέταρτον για στήριξη μπορεί να βασίζεται σε...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η διπλή ζωή της ΑΥΓΗΣ

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ

Να το ξεκαθαρίσουμε επειδή άκουσα συναδέλφους να την αναφέρουν ως ΑΥΓΗανή η το φαινόμενο ως «ΑΥΓΗ-ανισμό».  

 Η Αυριανή ήταν τουλάχιστον «ντόμπρα». Ήταν καθαρή και ποτέ δεν κρύφτηκε. Στόχος της η ποπουλιστική αποτύπωση των πραγμάτων. Η με κάθε τρόπο σύγκρουση αυτού που εννοούσε «λαϊκό» με ο,τιδήποτε άλλο στεκόταν απέναντι τις πολιτικές εξουσίες που η εφημερίδα υπηρετούσε. Ακόμα και με τζατζαρίσματα επί προσωπικού. Ακόμα και με επιθέσεις που σόκαραν. 

Ο Χατζιδάκης ήταν απέναντι στο ΠΑΣΟΚ; Ο Χατζιδάκις έπρεπε να εξουδετερωθεί. Όχι γιατί σώνει και ντε υπήρχε κάποιο συμβόλαιο όπως κάποιοι λανθασμένα υποστηρίζουν. Ο στόχος ήταν άλλος. Ήταν το να ανέβει ο «λαός» στην εξουσία. Όχι όμως όλος ο λαός. Μονάχα οι πρασινοφρουροί της τότε εποχής. Ούτε καν οι εκσυγχρονιστές του τότε ΠΑΣΟΚ δεν χωρούσαν σε αυτό το «όραμα».

Η ΑΥΓΗ με τη σειρά της με τη χθεσινή δημοσιοποίηση του ονόματος του μέλους του ΣτΕ που ελέγχεται για την προσωπική του ζωή και το οποίο όλως τυχαίως (;) στεκόταν απέναντι στις επιθυμίες της κυβέρνησης και του υπουργείου Δικαιοσύνης να κριθεί συνταγματικός ο νόμος Παππά, απέδειξε πως ούτε Αυριανή δεν μπορεί να γίνει. Κι αυτό διότι δεν τολμά να ακολουθήσει την «αλήθεια» της ιστορικής πλέον λαϊκιστικής εφημερίδας. Είναι μια «ντε μεκ» εφημερίδα. Δεν είναι αληθινή.

 

Το πρωί το παίζει «κυρία» με δήθεν βαθυστόχαστες αναλύσεις, με ενδιαφέρον για τα κοινωνικά κινήματα και βιβλιοκριτικές, με κείμενα για τον Γκράμσι ή τον Αλτουσέρ, για τον Πουλατζά και τον Καστοριάδη όμως έχει διπλή ζωή καθώς το …βράδυ αρέσκεται στις βόλτες στους υπονόμους. Σαν τον ματάκια που το πρωί είναι κύριος με την οικογένεια του, όμως τη νύχτα θα τον βρεις να παίρνει μάτι τα ζευγαράκια σε κάποιο απομονωμένο άλσος της πόλης. Γιατί η δημοσιοποίηση του ονόματος ενός επιφανούς όπως όλοι οι δικαστές αναφέρουν κι επιτυχημένου συναδέλφου τους για μια προσωπική του υπόθεση, για μια σχέση που έχει, αυτό είναι. Πρόκειται για δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας.
 

 

Όμως ας πάμε και παρακάτω.

 

Όταν ξεκίνησε η διαδικασία ελέγχου των δανείων των ΜΜΕ οι περισσότεροι έσπευδαν να προετοιμάσουν το έδαφος για «τρανταχτές» αποκαλύψεις εις βάρος όλων των άλλων συστημικών Μέσων.  Να όμως που τελικά το μόνο που έμεινε από αυτή τη διαδικασία ήταν η σκοτεινή πορεία κυπριακών εταιρειών στο μετοχικό κεφάλαιο της ΑΥΓΗΣ που ποτέ δεν δικαιολογήθηκαν επαρκώς καθώς και η μεγάλη εύνοια απέναντι της στην κατανομή της διαφημιστικής πίτας.  

 

 

Σε αυτά προστέθηκαν και οι δημοσιογραφικές «εργολαβίες» κατά δικαστών, οι προσωπικού χαρακτήρα επιθέσεις ή αυτό που παλιότερα στα χρόνια της ΕΣΣΔ είχε αναφερθεί ως «δολοφονία χαρακτήρα» ενώ δεν λησμονούμε και τις ύποπτες σχέσεις μελών της εφημερίδας με τον γνωστό για τις ανθελληνικές θέσεις του Τζορτζ Σόρος. 

Πολύ θα ήθελα λοιπόν να ήξερα...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: «Θέλει το παρακράτος να κρυφτεί και η μ@κ@κ$@ δεν το αφήνει».- Είναι τόσο ηλίθιοι? ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΙ !!!

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Πρόκειται για ένα από τα στοιχειώδη και μονίμως επαναλαμβανόμενα «λάθη» στα σενάρια των αστυνομικών ή των κατασκοπικών ταινιών: οι «κακοί» ξαφνικά κάνουν μια απόπειρα εναντίον του ήρωα. Ο οποίος συχνά είναι ανυποψίαστος ή τέλος πάντων δεν έχει κανένα σοβαρό στοιχείο εναντίον τους.

Συνήθως η στοχοποίηση του ήρωα είναι το σημείο καμπής στην αρχή της ταινίας. Σεναριακά, είναι το σημείο που ξεκινά η δράση. Δεν είναι μόνο ότι ήρωας μπαίνει σε υποψίες ή ότι η επίθεση του δίνει κάποια στοιχεία και το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται. Κυρίως η αδικαιολόγητη επίθεση φέρνει τη σύγκρουση σε επίπεδο «ή εγώ ή αυτοί». Γιατί κανείς δεν διαβεβαιώνει τον ανυποψίαστο Τζέιμς Μποντ ή τον καχύποπτο Τζέισον Μπορν ότι δεν θα υπάρξει μια δεύτερη ή και μια τρίτη απόπειρα εναντίον του.

Και είναι εύλογο να αναρωτιέται κανείς αν οι κακοί είναι τόσο ηλίθιοι. Ή αν τέλος πάντων δεν έχουν δει προηγούμενες ταινίες δράσης ώστε να ξέρουν πως δεν πρέπει να κάνουν αυτές τις «προληπτικές» επιθέσεις γιατί στρέφουν τον πρωταγωνιστή εναντίον τους;

Το ίδιο ερώτημα υπό κλίμακα φυσικά δημιουργείται και από τις «προειδοποιητικές» επιθέσεις του παρακράτους εναντίον του Συμβούλου Επικρατείας. Και εντάξει, δεν περιμένει κανείς από τους παρακρατικούς να είναι έξυπνοι. Γιατί αν ήταν δεν θα γινόταν παρακράτος. Αλλά τουλάχιστον περιμένει κανείς να έχουν δει τις σχετικές ταινίες;

Δηλαδή δεν καταλαβαίνουν ότι μια τέτοια ανοιχτή επίθεση (εντάξει, ας το πούμε κομψά «πίεση») σαν αυτή που κλιμακώθηκε τις τελευταίες ώρες πριν την κρίσιμη συνεδρίαση του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου δημιουργεί συνθήκες αντίθετες από αυτές που επιδιώκουν;  

Δηλαδή δεν το είδαν να έρχεται; Ή νόμισαν πως οι ανώτατοι δικαστικοί είναι σαν αυτούς που έχουν συνηθίσει να εκβιάζουν;

Δυστυχώς οι ανώτατοι δικαστικοί ελάχιστα οφείλουν τη θέση τους σε «κομματική» βοήθεια. Που σημαίνει ότι ακόμα και αν συντάσσονται με ένα κόμμα δεν προσδιορίζονται από αυτό. Παραμένουν πρωτίστως δικαστικοί. Και αυτό είναι πρόβλημα για ένα σύστημα που έχει συνηθίσει κυρίως να χειρίζεται παρασκηνιακά κομματικά στελέχη.

Η Ολομέλεια που συνήλθε την Τρίτη στο Μέγαρο Αρσάκη βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Αλλά σε άλλο τοίχο από αυτόν που επιχείρησαν να την στριμώξουν. Αν έβγαινε απόφαση σύμφωνη με τους στόχους των εκβιαστών θα ήταν σα να παραδέχεται ότι είναι όλοι «φοβισμένοι» και ευάλωτοι σε τέτοιου είδους πιέσεις. Θα ήταν δηλαδή σα να έστελναν το μήνυμα ότι οι εκβιασμοί πιάνουν τόπο. Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν το «παρακράτος» όχι μόνο δεν πέτυχε αυτό που επεδίωκε αλλά συσπείρωσε τους δικαστές προς το αντίθετο.

Λογικά η δουλειά του σωστού (καλά, λέμε τώρα…) παρακράτους είναι να μην κάνει τίποτα. Αρκεί να υπάρχει. Και να ξέρουν οι ενδιαφερόμενοι ότι υπάρχει. Οταν η παρουσία του γίνεται αισθητή σε βαθμό «ντουντούκας» συνήθως πρόκειται για το «μισό λάθος βήμα παραπάνω». Για την υπέρβαση που προκαλεί τον ήρωα να αντιδράσει. Και το κάνει είτε από ανασφάλεια – για να δείξει δηλαδή ποιος είναι το «αφεντικό», είτε από αίσθηση παντοδυναμίας, είτε από καθαρή βλακεία.

Και συνήθως η επίθεση αυτή γίνεται από...