ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Του Μπάμπη ο τράχηλος μάσκα δεν υπομένει

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Είναι πλέον μαθηματικά βέβαιο.  

Σε κάθε ουρά, σε κάθε βαγόνι του μετρό, σε κάθε χώρο που μαζεύονται άνθρωποι, κάποια στιγμή η σιωπή θα σπάσει από μία χαρακτηριστική φωνή. Μια φωνή καταφανώς επιθετική. Με τόνο που αφήνει να εννοηθεί ότι από κάτω κοχλάζει η αγανάκτηση για «κάποιους». Με χροιά που θυμίζει διδακτικές αγορεύσεις σε ταινίες του Νίκου Φώσκολου. Με ύφος που έχει κάποιος όταν γυαλίζει το μάτι του. Και που με τον τρόπο της σου στέλνει το μήνυμα ότι περιμένει (με ελαφριά ανυπομονησία) κάποιον να φέρει αντίρρηση, ώστε να προσωποποιήσει επιτέλους τον στόχο και να αρχίσει να τον περιλούζει με τα γνωστά αγαπημένα προσωνύμια: «πρόβατα» (η στοργική εκδοχή) και «ανθέλληνες» (η σκληρή εκδοχή).

Εκείνο όμως που είναι ανατριχιαστικό, είναι η έλλειψη οποιασδήποτε παύσης. Και οποιουδήποτε χρωματισμού των λέξεων. Λες και αυτός που καταγγέλλει την παγκόσμια συνωμοσία για τις μάσκες και προσπαθεί να «αφυπνίσει» τους υπόλοιπους γύρω του, έχει αποστηθίσει ένα status update του Facebook και το απαγγέλλει με ακρίβεια μαγνητοφώνου. Σαν τα παλιά συνθήματα της «ντουντούκας», αλλά με περισσότερη δραματικότητα. Ομως η βεβαιότητα ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια και ότι δεν αφήνει καμία λογική αμφιβολία να σκιάσει αυτή τη βεβαιότητα, παραμένει η ίδια. Και αυτό είναι το ακόμα πιο τρομακτικό.

Βέβαια το κλειδί εδώ βρίσκεται στη λέξη «αφύπνιση». 

 Ο Μάκης, ο Τάκης και η Σούλα δεν θέλουν σε καμία περίπτωση να βλέπουν τον εαυτό τους σαν αυτούς τους γραφικούς τρελούς που παλιότερα μιλούσαν μόνοι τους στον δρόμο. Με εφόδιό τους μια σύνδεση στο διαδίκτυο και την πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μπορούν πλέον να βλέπουν τον εαυτό τους στον αναβαθμισμένο ρόλο του «αφυπνιστή». Λες και πρόκειται για τα μέλη μιας γιγαντιαίας ιεραποστολής, που βρίσκονται παντού εκεί έξω, έτοιμοι να κηρύξουν, να προσηλυτίσουν και να «πολεμήσουν» για να περάσει ο «ιερός» λόγος των social media στους άπιστους που συνεχίζουν να πέφτουν θύματα (ή να παίζουν το παιχνίδι…) των επιστημόνων, των μέσων ενημέρωσης ή της απλής λογικής.

Αλλωστε, η πίστη στην ιδέα ότι μια μάσκα που κοστίζει 50 λεπτά έχει μέσα ένα ενσωματωμένο τσιπάκι που επικοινωνεί με δίκτυα 5G (δηλαδή είναι καλύτερη από ένα κινητό τηλέφωνο τελευταίας τεχνολογίας), με στόχο να παρακολουθούν τι λέει αυτός που τη φοράει, μπορεί να μη διατηρεί μεγάλη επαφή με τη λογική. Επιτελεί όμως έναν ακόμα ιερότερο σκοπό, που μπροστά του η λογική -και η πραγματικότητα εν γένει- οφείλει να υποχωρήσει: γίνεται μια ισχυρή ένεση αυτοπεποίθησης. Διότι, για να μπει στον κόπο ένα ολόκληρο παγκόσμιο σύστημα να σε παρακολουθεί, θυσιάζοντας την οικονομία, φτιάχνοντας ιούς και στήνοντας μυστικές συνωμοσίες, σημαίνει ότι, δεν μπορεί, κάτι σημαντικό πρέπει να λες. Αρα, πόσο μεγαλύτερη αυτοαποθέωση να ζήσει ο Μάκης, ο Τάκης και η Σούλα από όση ζουν ξέροντας ότι ολόκληρος Μπιλ Γκέιτς τους ακούει προσωπικά να βρίζουν ως «άσχετο» τον Σωτήρη Τσιόδρα ή να κατηγορούν τον Νίκο Χαρδαλιά ότι έχει μετοχές σε εργοστάσιο παραγωγής μασκών;

Φωτιά και μάσα (και fake news) στους προσκυνημένους:

Το κίνημα των «ξεμάσκωτων», στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια νέα εκδοχή όλων εκείνων των εκφραστών του δόγματος «δίκιο έχουν οι αναρτήσεις με λάθος ορθογραφία, με κεφαλαία και με πολλά θαυμαστικά». Είναι αυτός που θέλει διακαώς να καταθέσει την άποψή του στον «δημόσιο μονόλογο» για την επίπεδη Γη, για τους ψεκασμούς, για τα εμβόλια και για την αγαπημένη του Παγκόσμια Νέα Τάξη, που τον έχει βάλει στο μάτι γιατί αφυπνίζει τις μάζες.

Κάθε «μασκομάχος» και καημός:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μεγάλη επιστροφή των ερυθρο-trolls

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ένα μέσο συριζαϊκό troll -από τότε που η λέξη «troll», εκεί, γύρω στο 2011, μπήκε στην καθομιλουμένη και έγινε θεσμικός παράγοντας της εγχώριας μικροπολιτικής σκηνής- έχει να απαντήσει σε ένα βασικό, υπαρξιακού τύπου παράδοξο: Πώς γίνεται την ίδια στιγμή που μοιράζει αφειδώς ευχές για καρκίνους σε όσους δεν εγκρίνει τις απόψεις τους, να αγωνιά, με γνήσιο ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, για την πλημμελή λειτουργία των αντικαρκινικών κέντρων και τις ελλείψεις σε σχετικά φάρμακα.

Όμως η «αδιαβροχοποίηση» απέναντι σε τέτοιες λογικές ανακολουθίες, μάλλον αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα κάποιου που αποφασίζει ότι θα περάσει την ενήλικη ζωή του πληκτρολογώντας την κομματική γραμμή στα social media. Και στο κάτω κάτω η ιδεολογία είναι πάνω από τη λογική. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν γίνεται, δηλαδή, τη μια μέρα να κατηγορείς (με απόλυτη βεβαιότητα, μάλιστα) την κυβέρνηση ότι κρύβει νεκρούς από τον κορονοϊό για να ενισχύσει την εικόνα ενός success story και λίγες ημέρες μετά (με την ίδια ακριβώς βεβαιότητα) να κατηγορείς τον Σωτήρη Τσιόδρα ότι συμπεριλαμβάνει στους νεκρούς του κορονοϊού και νεκρούς από άλλα αίτια, για να αυξήσει τεχνητά τον αριθμό των θυμάτων.

Προφανώς για να επιβάλλει με μεγαλύτερη ευκολία τα μέτρα περιορισμού των ατομικών ελευθεριών, μέσω του τρόμου που θα προκληθεί. Ειδικά όταν στο μεταξύ έχεις προσπαθήσει λυσσαλέα να αποδομήσεις τον Τσιόδρα (αγαπημένος στόχος των τελευταίων μηνών), με βασικό επιχείρημα ότι επειδή βοηθάει την κυβέρνηση, παύει να είναι επιστήμονας και μετατρέπεται σε «πολιτικό τσιράκι». Άρα είναι σε απόλυτη ευθυγράμμιση με τα συμφέροντά της.

Προφανώς είναι η ίδια «λογική» που έκανε τη γραμμή «θυσιάζουν την υγεία για την Οικονομία, γιατί ο φιλελευθερισμός βάζει τα νούμερα πάνω από τους ανθρώπους» να αλλάξει σε «το lockdown καταστρέφει την Οικονομία». Και δεν είναι καθόλου απίθανο στο επόμενο στάδιο να αμφισβητηθεί ακόμα και το ίδιο το lockdown ως υπεύθυνο για την ύφεση, σε μια γραμμή του τύπου «η κυβέρνηση επικαλείται τον κορονοϊό, για να κρύψει την ανικανότητά της».

Αυτή είναι βέβαια και μία από τις πραγματικές απολαύσεις του να είσαι troll. Να μπορείς να κατασκευάζεις έναν υπέροχο παράλληλο κόσμο, στα δικά σου μέτρα. Και να βομβαρδίζεις τους άλλους με τις εικόνες αυτού του φανταστικού κόσμου, σαν influencer σε ναρκισσιστική παραζάλη.  

Πραγματικά, όταν έχεις αποφασίσει ήδη στο προσωπικό σου σύμπαν ότι οι «κακοί» κλείνουν νοσοκομεία γιατί δεν τους ενδιαφέρει η δημόσια υγεία, πόσο δύσκολο είναι να υιοθετήσεις την πληροφορία ότι οι αδίστακτοι και κυνικοί νεοφιλελεύθεροι έκλεισαν την Καρδιοχειρουργική μονάδα του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία», όταν αυτή ανακαινίζεται και τα περιστατικά προωθούνται δωρεάν στο Ωνάσειο;

Βέβαια, όταν το αφήγημά σου είναι ότι ο κόσμος χωρίζεται σε αδίστακτους και κυνικούς «Γιάγκους Δράκους» και σε όλους τους άλλους που είναι θύματά τους και ζητούν να τα υπερασπιστείς, είναι εύκολο να υιοθετήσεις την εκδοχή της πραγματικότητας που σε βολεύει (δηλαδή ότι οι Γιάγκοι Δράκοι «έκλεισαν την Καρδιοχειρουργική μονάδα), γιατί επιβεβαιώνει αυτό ακριβώς το αφήγημα. Και αν δεν είναι έτσι, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.

Ε, από εκεί και πέρα, με δεδομένη και την εξοικείωση που έχει αποκτηθεί λόγω εμπειρίας στην εχθροπάθεια με τη λέξη «ψόφα», δεν είναι δύσκολο να εμφανιστεί στο Facebook μια χαιρέκακη ανάρτηση όπου θα μιλάει για τον θάνατο του παιδιού του Άδωνι Γεωργιάδη, επειδή το «Αγία Σοφία» είναι κλειστό. Είπαμε, είναι γλυκιά η παραίσθηση της «παράλληλης πραγματικότητας. Και πολλές φορές ο χρήστης μπερδεύει τις επιθυμίες του με την αλήθεια.

Όπως ακριβώς έκανε και η Μυρσίνη Βουνάτσου, όταν θέριευε το κίνημα των «θα λογαριαστούμε» επί κορονοϊού. Και εκείνη, σαφώς εξοικειωμένη με την εργαλειοποίηση του θανάτου -από κάπου πρέπει να πάθει και το καημένο το troll-, περίμενε με αγωνία να ισοφαρίσουν οι νεκροί από τον ιό με τους νεκρούς στο Μάτι για να έρθει ο αγώνας, που διεξάγεται αποκλειστικά μέσα στο μυαλό της, στα ίσα. Δηλαδή, σχεδόν ευχόταν να πεθάνουν καμιά πενηνταριά ακόμα, ώστε να ζητήσει ευθύνες από την κυβέρνηση.

Πάλι καλά που δεν ευχήθηκε να πραγματοποιήσει ο πρωθυπουργός και κάποια fake σύσκεψη στο Συντονιστικό, όπου θα αποκρύπτει εντελώς τα θύματα για να επέλθει η απόλυτη ισοπαλία. Απαραίτητη διευκρίνηση: Επισήμως, ο ΣΥΡΙΖΑ καταδίκασε την ανάρτηση αυτή του στελέχους της Τοπικής Οργάνωσης Μυτιλήνης. Αλλά η λογική του «κλειστού, παράλληλου σύμπαντος», που έχει εμποτίσει τη σκέψη, είναι εμφανής.

Οι τεχνοκρατικές «τρολίτ» (κατά το «ελίτ»)

Βέβαια, από τις μέρες της «επαναστατικής παραζάλης», όταν έγιναν οι πρώτες στρατολογήσεις τουϊτεράδων στο Σύνταγμα των «Αγανακτισμένων», τότε που η επικοινωνία γινόταν «αμεσοδημοκρατικά» (μετάφραση: με άμεση συνεννόηση), μέχρι τις ένδοξες ημέρες της «μετακλητής μακαριότητας», όπου η γραμμή για το ποια θέματα θα έπρεπε να σχολιαστούν δινόταν μέσω ενός «non paper» από τα κεντρικά της Κουμουνδούρου και στη συνέχεια από τη «μαγική χώρα» του Θανάση Καρτερού στο Μαξίμου, κύλισε πολύς «ψόφος» στο αυλάκι.
 

Ηγετικές μορφές του «ψηφιακού λιντσαρίσματος» αντιπάλων αποσύρθηκαν, διαφώνησαν ή απλώς «κόπηκαν».

Οι περισσότεροι όμως διορίστηκαν, ως μετακλητοί. Δημιουργώντας έναν συντεταγμένο «στρατό» του πληκτρολογίου. Με στρατηγικό σχέδιο και θέσεις μάχης. Ένας στρατός, που καμία σχέση δεν είχε με εκείνους τους «άτακτους» που είχαν εμφανιστεί το 2012, μετά τις εκλογές της 6ης Απριλίου, σε ρεπορτάζ του protagon.gr, ως «ομάδα ψηφιακών μέσων του ΣΥΡΙΖΑ». Οπου σε ένα δωμάτιο γεμάτο τύπους με βερμούδες και υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Κυρίτση, μιλούσαν στη Λίνα Παπαδάκη για τα trolls που μπαίνουν στους λογαριασμούς τους και κάνουν επιθέσεις.

Είναι άγνωστο πόσοι από αυτούς άντεξαν τις εσωτερικές διαμάχες, τις εκκαθαρίσεις ή τις κρίσεις συνείδησης λόγω της «μνημονιακής στροφής» του κόμματος. Ισως οι πιο κυνικοί και πραγματιστές από αυτούς. Χαρακτηριστικό είναι πάντως ότι τον Οκτώβριο του 2016, η Ολγα Γεροβασίλη αποχαιρετούσε με συγκίνηση «συνεργάτη» της (και γνωστό ψευδώνυμο troll) που είχε φύγει από τη ζωή. Ομολογώντας, χωρίς προσχήματα, την οργανική μισθολογική σχέση του κόμματος με τους «αυθόρμητους» υποστηρικτές της κυβέρνησης μέσω των κοινωνικών δικτύων (που είναι ελεύθερα, δεν ελέγχονται από την εξουσία όπως τα άλλα, τα συστημικά κ.ο.κ…).

Οπως είναι αναμενόμενο, μετά τις εκλογές του περασμένου Ιουλίου, οι περισσότεροι από αυτούς έχασαν την εξασφάλιση που τους παρεχόταν στα υπουργικά γραφεία. Ο «άγιος προστάτης τους», ο Νίκος Παππάς, έπεσε σε δυσμένεια. Ισως κάποιοι να έχασαν την πίστη τους στη δύναμη που μπορεί να έχει ένα troll ως προς το πόσο αποτελεσματικά μπορεί να επηρεάσει τα πράγματα. Και η αλήθεια είναι ότι παρά τις λυσσαλέες μάχες που δόθηκαν προεκλογικά, το εκλογικό Βατερλό ήρθε να επιβεβαιώσει τις υποψίες: η μεταξωτή προπαγάνδα θέλει και επιδέξιους προπαγανδιστές. Δηλαδή, εκτός από τον φανατισμό και τον αγώνα για την επανάκτηση της θέσης μετακλητού, χρειάζεται και εξυπνάδα. Αλλιώς, η προπαγάνδα κάνει περισσότερο κακό παρά καλό. Οπως άλλωστε απέδειξε και η περίπτωση Καψώχα - Ακριβοπούλου. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι κανένας με στοιχειώδη νοητική συγκρότηση ώστε να κάνει κανονική, χειρουργική προπαγάνδα, δεν γίνεται troll. Αναγκαστικά, λοιπόν, οι φάλαγγες του πληκτρολογίου (που εδώ και χρόνια έχουν καταφέρει να μετατρέψουν τα social media και ειδικά το Τwitter σε πεδία τοξικών λασπομαχιών, απαξιώνοντάς τα μέρα με τη μέρα), είναι επιρρεπείς στις γκάφες. Και όσο πιο αγχωμένοι (λόγω απώλειας εξουσίας) είναι τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος. Αλλά και τόσο μεγαλύτερος ο φανατισμός, καθώς πρόκειται πλέον για μάχη επιβίωσης.

Τα πρώτα «φιλικά» και το «Τσιόδρας League»

Η αλήθεια είναι ότι οι πρώτοι μήνες μετά τις εκλογές κύλησαν κάπως χλιαρά, από πλευράς τρολο-μαχητικότητας. Ίσως έφταιγε και η εσωστρέφεια του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθούσε σαν ζαλισμένο κοτόπουλο να ξεπεράσει τις εμμονές που αποδείχθηκαν ατελέσφορες προεκλογικά. Πάντως οι φάλαγγες του πληκτρολογίου, που προέβλεπαν την απόλυτη καταστροφή της χώρας και τη «φτωχοποίηση» του πληθυσμού σε περίπτωση που δεν κρατούσε πια ο Αλέκος Φλαμπουράρης και ο Παύλος Πολάκης τα ηνία, έμειναν χωρίς αντικείμενο. Σε στάση αναμονής. Με λίγα αστεία για τα μπάνια του πρωθυπουργού και πού και πού με καμιά νοσταλγική έμπνευση από το παρελθόν, που προσπαθούσε να πείσει ακόμα ότι όποιος δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ και όποιος δεν κλαίει γοερά για την απώλεια της εξουσίας, είναι στην πραγματικότητα ακροδεξιός.

Η αναζήτηση νέου αφηγήματος άφησε τα trolls εκτεθειμένα, να αναπαράγουν αστεία Σεφερλικού τύπου. Και δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς γι’ αυτό. Στο κάτω κάτω καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Αλλά ο μεγαλύτερος εχθρός της παραπολιτικής είναι η πολιτική. Και η πολιτική είναι ο καλύτερος τρόπος να αφοπλιστεί η παραπολιτική.

Οταν δηλαδή υπάρχει ο Κυριάκος Πιερρακάκης, πρέπει να είναι κάποιος σε κατάσταση προχωρημένης μέθης από τσίπουρα για να γράψει πόσο νοσταλγεί τις ημέρες και τα έργα του Νίκου Παππά. Όσο για κάποιες απόπειρες να επανασυσταθεί το κίνημα των «τα παιδάκια λιποθυμούν» (έπειτα από 4,5 χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όπου ήταν ακμαία), πνίγηκαν μέσα σε γενικευμένη απαξία.

Ούτε καν οι εκκενώσεις των καταλήψεων -που θεωρητικά προσφέρονταν για δημιουργία ενός κοινού αντιπολιτευτικού καυσίμου στην τρολομηχα- δεν μπόρεσαν να την κινητοποιήσουν. Ίσως να έφταιγαν οι κωμικοτραγικές εικόνες με τους καταληψίες που πετούσαν από τα μπαλκόνια το σύνολο της οικοσκευής στους αστυνομικούς. Ίσως να μη βοήθησε και η έλλειψη νεκρού (όχι από αυτούς τύπου Μarfin, από τους άλλους, τους καλούς, τους εκμεταλλεύσιμους), που πολλοί σχεδόν εύχονταν.

Και μετά ήρθε ο κορονοϊός. Και η ανάρτηση της Ρένας Δούρου με το περίφημο «μετά θα λογαριαστούμε», που φάνηκε να εμπνέει ένα νέο αντάρτικο και μαζί με τα γνωστά στελέχη (Κυρίτσης, Πολάκης, Τόσκας κ.ά.) που συντάχθηκαν από κάτω του δημιούργησε και το πρώτο hashtag με κάποια απήχηση στα social media. Το timing όμως ήταν λάθος επικοινωνιακά. Λίγο ότι το ύφος είχε αρχίσει να θυμίζει το αλήστου μνήμης χρυσαυγίτικο «Ερχόμαστε», λίγο η κουτσαβάκικος τρόπος που εκφερόταν και δημιουργούσε αντανακλαστικά απέχθεια εν μέσω κορονοϊού, λίγο ο υπερβάλλων ζήλος του Σωτήρη Καψώχα που θέλησε να το μετατρέψει σε γηπεδικού τύπου «γενετήσια πράξη», η δυναμική του γρήγορα εκφυλίστηκε.

Όμως η αρχή είχε γίνει. Ο «στρατός» είχε κάνει το «ζέσταμά» του. Και επειδή το αξίωμα «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση» είναι για τα trolls ό,τι η συκοφαντική δυσφήμηση για τον Παύλο Πολάκη (δηλαδή, κάτι σαν οξυγόνο), το σύστημα εν μέσω πρωτόγνωρων καταστάσεων lockdown και κρίσης στον Έβρο ξαναπήρε μπροστά.

Ήταν η εποχή που κατά κάποιους «εκκενώνονταν οι Καστανιές». Που ακροδεξιοί παρακρατικοί εμπόδιζαν τις «μωρομάνες» να περάσουν στο ελληνικό έδαφος. Που η κυβέρνηση επιτέλους έδειχνε το πραγματικό της πρόσωπο (προφανώς εμποδίζοντας τους μετέπειτα ενοικιαστές του Παπαδημούλη να φτάσουν στα σπίτια του). Η γραμμή περί καταπάτησης των δικαιωμάτων των προσφύγων από την ελληνική κυβέρνηση ανέστησε πολλά από τα παροπλισμένα trolls, εκεί, το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου. Ήταν τα πρώτα φιλικά πριν από το πρωτάθλημα. Δηλαδή πριν εμφανιστούν οι πραγματικοί αντίπαλοι, ονόματι Σωτήρης Τσιόδρας και Νίκος Χαρδαλιάς.

Το «πυρ κατά βούληση» κατά του «εθνικού λοιμωξιολόγου» έδωσε πραγματικά λόγο ύπαρξης στους παραγνωρισμένους επιστήμονες του Τwitter. Και είναι λογικό. Όταν το προσωπικό σου «παλμαρέ» συνοψίζεται στο «αναμεταδότης γραμμής Καρτερού» είναι προφανές ότι θα πάρεις προσωπικά το βιογραφικό του Σωτήρη Τσιόδρα. Και με την αμέριστη συμπαράσταση των ψεκασμένων του τύπου «όλα είναι συνωμοσία, όλοι είναι άνθρωποι του Σόρος» (εντάξει, το αίμα νερό δεν γίνεται…) ξεκινάς τον αγώνα της αποδόμησης.

Τα tweets για το γεγονός ότι ψέλνει και για τον αριθμό των παιδιών του αρχίζουν να μετατρέπονται σε fake news για τις σχέσεις του με τις εταιρείες που παράγουν μάσκες (λόγω της αλλαγής στάσης μετά το τέλος του lockdown). Μια παλιά φωτογραφία του δίπλα στον Δημήτρη Αβραμόπουλο, όταν εκείνος ήταν υπουργός Υγείας, σχεδόν τον ενέπλεξε με την παραγγελία των εμβολίων κατά του SARS. Ο υπολογισμός του για τον αριθμό των θυμάτων σε περίπτωση που δεν επιβαλλόταν καραντίνα τον έκανε πράκτορα του Μπιλ Γκέιτς.

Και το λάθος του με το ποίημα του Ελύτη στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη Τύπου, τον έκανε αναξιόπιστο. Μαζί με τον Νίκο Χαρδαλιά (και το «ύφος» του) έγιναν η συγκολλητική ουσία των συριζοτρόλ το περασμένο δίμηνο. Ο αντίπαλος (μαζί με τα ποσοστά αποδοχής της κυβέρνησης) που δημιούργησε το κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθεί ξανά ο φανατισμός και τα fake news.



Εξάλλου, εκείνο που χρειάζεται ένα troll για να ανθίσει, είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το «Παπαδημουλικό» πλεονέκτημα: Ο αριστερός νεοφιλελεύθερος

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Κανονικά, αν ζούσαμε σε έναν δίκαιο κόσμο, ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αντί να διασύρεται και να λοιδορείται για τα ακίνητά του, θα έπρεπε να διδάσκεται σε σχολές Διοίκησης Επιχειρήσεων. Ισως μάλιστα στο μέλλον ο όρος «Παπαδημούλης» να χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα συγκεκριμένο είδος επιχειρηματικότητας. Κάτι σαν το all inclusive. Οταν δηλαδή ένας επιχειρηματίας προσφέρει ένα πλήρες σύστημα υπηρεσιών που «καθετοποιεί» το service από το πρώτο βήμα μέχρι το τελευταίο, να δικαιούται να δηλώνει υπερήφανα ότι «Παπαδημούλιασε την αγορά». Ή ότι μόλις έστησε μια «Παπαδημούλεια» δουλειά…

Διότι το σχέδιο που έφερε εις πέρας ο Δημήτρης Παπαδημούλης έχει κάτι από την ευφυΐα μιας πολλά υποσχόμενης startup. Mοιάζει κάπως με προέκταση της ιδέας του AirBnB. Ενα AirBnB για πρόσφυγες με τίτλο Refuge n B! Το οποίο μάλιστα δεν κινδυνεύει να καταρρεύσει με την πρώτη πανδημία. Κανονικά είναι ένα υπόδειγμα θριάμβου της φιλελεύθερης οικονομίας. Και της υγιούς επιχειρηματικότητας. Ενας πιλότος για το πώς η κρίση γεννά ευκαιρίες. Και για το πώς μπορείς με διορατικότητα και ταχύτητα να διακρίνεις τα κενά της αγοράς, να βρεις τις ανάγκες της και να την «κυκλώσεις». Εκμεταλλευόμενος την οικονομική συγκυρία προς το συμφέρον σου. Πράγμα απολύτως θεμιτό σε μια ελεύθερη οικονομία που ρυθμίζεται από την προσφορά και τη ζήτηση.

Το να αγοράζεις σε περιόδους κρίσης φτηνά ακίνητα και στη συνέχεια μέσω του κοινωνικού σου πρεστίζ και των γνωριμιών σου να συνάπτεις μακροχρόνιες συμφωνίες, ώστε να τα εκμεταλλεύεσαι χωρίς την αγωνία, αποτελεί κατά βάθος το όνειρο κάθε κρατικοδίαιτου (στην περίπτωσή μας «ΜΚΟδίαιτου») επιχειρηματία.  

Το μόνο «πρόβλημα» είναι ότι σε περίπτωση που αυτό γινόταν κάποια στιγμή ταινία, ο ρόλος θα ήταν σαν αυτούς που ερμήνευε ο Αρτέμης Μάτσας ή ο Δήμος Σταρένιος. Αυτός του σκληρού εκμεταλλευτή, που δεν συγκινείται από τα κλάματα των παιδιών που πετάει στον δρόμο. Και που στις απελπισμένες εκκλήσεις τους απαντάει, «δεν με νοιάζει, εγώ θέλω τα λεφτά μου!».

Ε, τώρα, εδώ που τα λέμε, κανείς δεν νιώθει ιδιαίτερα καλά με έναν τέτοιο ρόλο. Γι’ αυτό και αναζητά κάτι να ξεχαστεί. Κάτι που θα τον κάνει να μη νιώθει σαν τον Εμπενέζερ Σκρουτζ από τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Ντίκενς. Κάτι σαν χόμπι. Οπως ας πούμε η Aριστερά.

Διότι, στην πραγματικότητα, ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι ένας χομπίστας της Αριστεράς. Οπως άλλοι ασχολούνται με το ψάρεμα και άλλοι με τον μοντελισμό. Ετσι κι εκείνος ασχολείται με την Αριστερά τον ελεύθερο χρόνο του. Οπως κάποιοι εκτρέφουν περιστέρια στην ταράτσα, εκείνος εκτρέφει «αριστερότητα».

Που σημαίνει ότι τον ελεύθερο χρόνο του, όταν δεν ασχολείται με το real estate και τις διακυμάνσεις της αγοράς μικροϊδιοκτησιών, βγάζει διαπρύσιες ανακοινώσεις συμπαράστασης για τους αδικημένους αυτού του κόσμου. Αντιστέκεται στα ψηφίσματα κατά του Μαδούρο. Μαζί με άλλους χομπίστες μαζεύονται μπροστά από μια κάμερα και κρατάνε κόλλες Α4, όπου γράφουν διάφορα συνθήματα συμπαράστασης για τους συνανθρώπους τους -ακόμα και για αυτούς που χάνουν τα σπίτια τους λόγω χρεών- για τη δικαιοσύνη στον κόσμο, για τους κακούς που χρησιμοποιούν τη δύναμη και τις προνομιακές τους σχέσεις με την εξουσία, για να επωφεληθούν… Μέχρι και ταξικό πρόσημο στον κορωνοϊό μπορείς να δώσεις.

Με άλλα λόγια, η Αριστερά ως χόμπι σε βοηθάει να βλέπεις τον εαυτό σου αντί για Εμπενίζερ Σκρουτζ, σαν γοητευτικό ιδεολόγο αγωνιστή που διαπνέεται από υψηλά ιδανικά. Περίπου τα ίδια ιδανικά που συγκινούν και τις υποψήφιες στα καλλιστεία. Οι οποίες μπορεί να εύχονται αγάπη και αλληλεγγύη σε όλο τον κόσμο, αλλά την ίδια στιγμή να ξεμαλλιάζονται στα παρασκήνια. Αλλο το ένα και άλλο το άλλο. Αλλο η ηθική και άλλο οι δουλειές, που έλεγαν και οι Φιλελεύθεροι τον 18ο αιώνα…

Και ως χόμπι, το να είσαι αριστερός σου προσφέρει ισχυρά πλεονεκτήματα. Γιατί σου προσφέρει ένα είδος ισχυρής ασυλίας. Σαν τις ασπίδες στα παλιά ηλεκτρονικά που απενεργοποιούν τις σφαίρες των αντιπάλων. Ή σαν την ευχή του Θεού, που σε προστατεύει και που έχοντάς την στο οπλοστάσιό σου, επιτρέπεται να κάνεις οτιδήποτε. Γιατί, πρώτον, αποκλείεται εξ ορισμού ένας αριστερός να κάνει κάτι κακό. Και στην απίθανη περίπτωση που όντως κάνει κάτι κακό, όποιος τον κατηγορήσει, στην πραγματικότητα δεν κατηγορεί εκείνον. Θέλει να πετάξει λάσπη στην Αριστερά.  

Λέγεται και ψυχική μετατόπιση στην ψυχανάλυση. Το να ταυτίζεις τον εαυτό σου με την ομάδα στην οποία ανήκεις.

Εξάλλου, έτσι ακριβώς απάντησε ο Δημήτρης Παπαδημούλης σε όσους τον κατηγόρησαν για τα Μη Κυβερνητικά Ενοικιοστάσια. Οποιος θεωρήσει ότι πίσω από το «Καλωσήρθατε πρόσφυγες» που αναρτούσε κρύβεται το συμφέρον, γιατί περισσότεροι πρόσφυγες σημαίνει περισσότερες ανάγκες για στέγαση, άρα περισσότερα νοικιασμένα σπίτια, είναι απλώς κακόπιστος.

Οπως κακόπιστος πρέπει να είναι και όποιος διακρίνει πίσω από τα φορτωμένα καρότσια του super market τη μικροαστική ανασφάλεια της συσσώρευσης αγαθών, όμοια με αυτή της συσσώρευσης ακινήτων. Ή κάποιον που απλώς θέλει και αυτός να παρακάμψει τις απαγορεύσεις και την καραντίνα και να «βολευτεί» όπως όλοι.

Κοντολογίς, ο Δημήτρης Παπαδημούλης είναι αθώος, για τον ίδιο λόγο που έχει δικαίωμα να κάνει business με τις ΜΚΟ. Γιατί μπορεί! Αφού έχει επιλέξει να χρησιμοποιεί την ασπίδα που του προσφέρει το Trust Fund του ηθικού πλεονεκτήματος. 

Οι άλλοι που τον κατηγορούν έχουν να απολογηθούν, όχι εκείνος. Εκείνος -όπως άλλωστε είπε και ο ίδιος- ακολούθησε τις προτροπές: Ηθελε τους πρόσφυγες και τους πήρε σπίτι του…
 

Και εντάξει, αυτό μπορεί να ακούγεται λίγο προσβλητικό ως «χωρατό» για τους πρόσφυγες. Δηλαδή για τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι νοιάζεσαι και διαδηλώνεις. Και μπορεί να σε κάνει ακόμα χειρότερο και από αυτούς που κατηγορείς ως ακροδεξιούς, επειδή θέλουν να ελέγξουν τα σύνορα.

Αλλά ...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Όταν ο Μπιλ Γκέιτς έβαλε μικροτσίπ στον Μπάμπη...

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
- Αυτό το μέρος είναι γεμάτο αρκούδες…
- Μα, δεν βλέπω καμία εδώ.
- Είδες τι καλά που κρύβονται;
Το παραπάνω ανέκδοτο συνοψίζει με επιγραμματικό τρόπο τη «λογική» πίσω από κάθε θεωρία συνωμοσίας που εμφανίστηκε ποτέ στον πλανήτη. Αυτός που την πιστεύει και τη διαδίδει, στην πραγματικότητα μοιράζεται μαζί μας τη «γνώση» του. Θέλει να μας ανοίξει τα μάτια και να μας δείξει έναν κόσμο πέρα από αυτό που φαίνεται. Να μετατρέψει τον κόσμο από ένα μέρος που το αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας, σε ένα μέρος όπου οι αισθήσεις δεν παίζουν κανένα ρόλο. 

Δεν χρειάζεται, δηλαδή, να «δεις» με τα μάτια σου το μικροτσίπ που θα βρίσκεται μέσα στα νέα εμβόλια για τον Covid-19, σύμφωνα με την πρώτη «μετα-κορoνοϊκή» θεωρία συνωμοσίας.

Το μόνο που χρειάζεται είναι μια απλή αντιστροφή. Μια αντιστροφή που ανατρέπει τη βάση κάθε επιστημονικής αρχής. Γιατί στην επιστήμη υπάρχει πάντα ένα δεδομένο και μέσω πειραμάτων ή παρατήρησης αυτό το δεδομένο αλλάζει ή αναθεωρείται. Στην περίπτωση μιας θεωρίας συνωμοσίας, όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το ότι υπάρχει το μικροτσίπ μέσα στα νέα εμβόλια θεωρείται (αυθαίρετα) ως δεδομένο. Οπότε, δεν χρειάζεται ο συνωμοσιολόγος να αποδείξει ότι το «μικροτσίπ» υπάρχει. Πρέπει οι άλλοι να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει.
 

Στην περίπτωση τώρα που κάποιος αποδείξει ότι το μικροτσίπ δεν υπάρχει;  

Ε, μα είναι προφανές: αποτελεί κομμάτι της ευρύτερης συνωμοσίας που προσπαθεί να συγκαλύψει την αλήθεια και να μας υποδουλώσει.  

Είναι περίπου όπως παλαιότερα μερικοί συνάνθρωποί μας ονόμαζαν γενικώς «χούντα» ό,τι δεν τους άρεσε. Ε, με τον ίδιο μηχανισμό ακριβώς κάποιος μπορεί να ονομάσει «συνωμοσία» ό,τι δεν πιστεύει.

 

Το κλειδί βρίσκεται ασφαλώς στη λέξη «πιστεύει». Γιατί, κατά μία έννοια, κάθε θεωρία συνωμοσίας είναι μια μικρή θρησκεία. Έχει τα ιερά της κείμενα που ανεβαίνουν στο Facebook, στα «ψεκασμένα» sites και στο YouTube. Έχει τους ιεραποστόλους της. Έχει τους μάρτυρές της. Που τους κοροϊδεύουν όλοι οι άλλοι, οι εκπρόσωποι του «συστήματος», αλλά εκείνοι υπομένουν τη χλεύη καρτερικά, προσπαθώντας να διαδώσουν την «αλήθεια» σε όσο περισσότερους μπορούν.

Εξάλλου, το μικροτσίπ στα εμβόλια δεν φαίνεται. Ούτε όμως και ο Θεός. Καλείσαι να τον πιστέψεις χωρίς να τον έχεις δει. Τώρα, βέβαια, οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα πιστεύουν κάτι τόσο παράλογο, όπως το μικροτσίπ στο εμβόλιο, χωρίς να το έχουν δει, πριν από λίγες ημέρες πίστευαν ότι ο ιός είναι μια τεράστια πλεκτάνη, επειδή «έχει δει στην πραγματικότητα, κανείς τους νεκρούς στην Ιταλία;». Αλλά στο υπέροχο, ημι-χολιγουντιανό σύμπαν των συνωμοσιολόγων δεν υπάρχουν τέτοιες ανακολουθίες. Και όποιοι τις διατυπώνουν, είναι απλώς μέρος της ευρύτερης συνωμοσίας.

Και όπως ακριβώς με την αρκούδα, η «λογική» λέει ότι αφού δεν είχαμε τόσο πολλούς νεκρούς, ήταν άσκοπη η καραντίνα. Όχι ότι λόγω της καραντίνας δεν είχαμε τόσο πολλούς νεκρούς. Κάτι σαν το «το μνημόνιο έφερε την κρίση»…

Ο κήπος με τα «ψεκαστικά» και οι μπαταρίες των περιστεριών
Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του «συνωμοσιολογείν» και «συνωμοσιολογίζεσθαι» είναι η εκπληκτική προσαρμοστικότητα στα εξωτερικά ερεθίσματα. Δεν υπάρχει δηλαδή κανένας λόγος να αναθεωρείς τη θεωρία σου όταν οι συνθήκες αλλάζουν. Ούτε όταν τα γεγονότα τη διαψεύδουν. Σε αυτό το απίθανο εγκεφαλικό λούνα παρκ, για κάθε γεγονός υπάρχει μια καινούργια συνωμοσία. Που έρχεται και κολλάει πάνω στις προηγούμενες, σαν αυθαίρετο πανωσήκωμα σε μια ήδη αυθαίρετη κατασκευή. Δημιουργώντας κυριολεκτικά ένα νέο πύργο της Βαβέλ.
 

Παράδειγμα; 

Στην προ κορωνοϊού περίοδο, ένα από τα αγαπημένα θέματα ήταν το νέο λογισμικό αναγνώρισης προσώπων. Ηταν η νέα μέθοδος ελέγχου της ανθρωπότητας. Στη μετά κορονοϊού περίοδο, η μάσκα είναι στην πραγματικότητα μια εκδοχή της μπούρκας και η χρήση της είναι ο τρόπος να μας μετατρέψουν όλους σε μουσουλμάνους! Λογικά πρέπει να έγινε μεγάλος χαμός στα σκοτεινά κέντρα αποφάσεων για την γκάφα να οδηγήσουν τον πληθυσμό στις μάσκες, οι οποίες ακυρώνουν το λογισμικό αναγνώρισης προσώπων…

Η ίδια η Ραχήλ Μακρή -που είναι για τους συνωμοσιολόγους ό,τι η Μέριλιν Μονρόε για τους Κένεντι- μπορεί ταυτόχρονα να υποστηρίζει ότι ο ιός «ξέφυγε» από το εργαστήριο της Γουχάν στην Κίνα και ταυτόχρονα ότι είναι ένα εφαρμοσμένο σχέδιο για τον έλεγχο της ανθρωπότητας, που σημαίνει ότι ο ιός δεν ξέφυγε, αλλά τον διέσπειραν επίτηδες. Αλλά, ταυτόχρονα, μπορεί και να είναι αποτέλεσμα του 5G. Που αποκλείει τις δύο προηγούμενες θεωρίες, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Εκείνο που έχει πραγματική σημασία, είναι να διαφέρει από την επίσημη εκδοχή.
 

Μάλιστα, ένα από τα τελευταία trends είναι να αναφέρονται ειρωνικά στον όρο «συνωμοσιολόγος». Κατά κάποιο τρόπο, πρόκειται για την προεφηβική τεχνική «καθρεφτάκι»: το «όποιος το λέει είναι», γνωστή άλλωστε και από την προηγούμενη διακυβέρνηση, όπου όποιος αμφισβητούσε κάποιον ισχυρισμό, ήταν απλώς βοθροκάναλο, που το έκανε επειδή τα έχει πάρει από κάποιους που θέλουν να βλάψουν την κυβέρνηση…

 

Ο άνθρωπος, για παράδειγμα, που πρόσφατα ισχυρίστηκε ότι το lockdown έγινε μόνο και μόνο για να μπορέσουν οι κυβερνήσεις του πλανήτη να ξαναφορτίσουν τις μπαταρίες των περιστεριών -που στην πραγματικότητα δεν είναι περιστέρια, αλλά κρυφά drones που παρακολουθούν τους πολίτες (!)- υπογράφει ως «Λεγόμενος συνωμοσιολόγος». 

Ο «Λεγόμενος συνωμοσιολόγος» βέβαια δεν εξηγεί πώς οι κυβερνήσεις κάνουν τα drones τους να κουτσουλάνε. Και γιατί χρειάστηκε να καταστρέψουν την παγκόσμια οικονομία προκειμένου να παρακολουθούν τον Κώστα από το Κουκάκι. Ή, τέλος πάντων, γιατί χρειάζονται περιστέρια ρομπότ, αφού οι μοχθηρές κυβερνήσεις έχουν στη διάθεσή τους κανονικά drones και κάμερες…

Βέβαια, μπροστά στη θεωρία των περιστεριών, το σενάριο της «Μαρία Κάλλας της συνωμοσιολογίας» -της Ραχήλ Μακρή δηλαδή- που αναρτήθηκε στο Facebook στις 2 Μαΐου, στις 3:42 μ.μ., μοιάζει σχεδόν λογικό: Γι’ αυτό και έχει μαζέψει γύρω του όλες τις περιφερειακές συνωμοσίες, όπως η μαμά χήνα τα χηνάκια. Σύμφωνα με αυτό: «Κάθε πρώην πολίτης θα έχει έναν αριθμό πάνω του και σε εφαρμογές. Χωρίς όνομα, χωρίς τίποτα. Δεν θα μπορεί χωρίς αριθμό ούτε να αγοράσει ψωμί, αν δεν έχει εμβολιαστεί και του βάλουν το τατού στο χέριόπως έχει ο ίδιος ο #Γκέιτς εξηγήσει. Μέσα από εφαρμογές θα παρακολουθούν και μέσα από το 5g θα απελευθερώνουν τον νανοιό με τηλεκατεύθυνση και θα επιτίθεται δημιουργώντας βλάβες οργανικές σε όσους δεν κάθονται καλά. Αλλά ξέχασα συνομωσίες είναι όλα αυτά». Απαραίτητη διευκρίνιση: η αντιγραφή από το status της Ραχήλ Μακρή είναι επί λέξει.


Και μπορεί ο «ξανθός Μέσι της συνωμοσίας» -η Ραχήλ Μακρή, ποιος άλλος;- να αναφέρεται ειρωνικά στη λέξη «συνωμοσία», αλλά κάποιοι άλλοι ανώνυμοι είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένοι: «Οσον αφορά τα περί ''συνωμοσιολογίας'', να θυμάστε πάντα πως οι συνωμοσιολόγοι Γερμανοεβραίοι του Μεσοπολέμου κατέληξαν στην Αμερική, ενώ οι ''ορθολογιστές'' στο Αουσβιτς», καταλήγει κάποιος γνωστός «αποψολόγος» του Facebook. Με άλλα λόγια, «κάλλιο συνωμοσιολόγαγε, παρά γαϊδουρογύρευε». Που σε τελική ανάλυση, σύμφωνα μ' αυτή την λογική του παραλόγου, σημαίνει ότι «η μεγαλύτερη συνωμοσία είναι να αποκαλείς κάποιον συνωμοσιολόγο»!

 Κάθε εποχή έχει τη συνωμοσία που της ταιριάζει

Το μόνο που χρειάζεται στην πραγματικότητα ένας συνωμοσιολόγος είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Οι «υποκαταμετρήσεις» του Κυρίτση και τα «καρότσια» του Παπαδημούλη

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Κατ’ αρχήν, όταν ο Γιώργος Κυρίτσης μιλάει για «υποκαταμετρήσεις νεκρών» και για «καραγκιόζηδες κύκλους του Μαξίμου που θέλουν να λένε ότι η πολιτική τους αποδίδει», όπως αναφέρει στην ανάρτησή του, πρέπει να ακούμε με προσοχή. Στο κάτω-κάτω, μπορεί κάποιοι επιστήμονες (η γνωστή «τεχνοκρατική ελίτ»όπως τους αποκαλούσαν τις ένδοξες μέρες) να είναι ειδικοί στις πανδημίες, αλλά και εκείνος έχει αξιόλογο έργο να επιδείξει στις «υποκαταμετρήσεις».

Ας μην ξεχνάμε ότι πρόσφατα, κατόρθωσε να υποκαταμετρήσει τους νεκρούς από τις μολότοφ στην Μαρφίν, όταν δήλωσε ότι δεν θυμάται κανέναν να έχει σκοτωθεί από αυτές. Ενώ τον Ιανουάριο του 2017, είχε κάνει περίπατο στο γήπεδο των «καραγκιόζηδων που θέλουν να δείξουν ότι η πολιτική τους αποδίδει». Όταν πανηγύριζε επειδή το ποσοστό 1 στους 10 πρόσφυγες που έμειναν να παγώνουν στο κρύο εκείνο τον χειμώνα, ήταν επιτυχία! Άρα πρέπει να σκύβουμε πάνω από τα λεγόμενά του με σεβασμό. Γιατί ξέρει καλά για ποιο πράγμα μιλάει.

Και φυσικά, όταν κάποιος ανήκει στην παράταξη που κατόρθωσε με τόση ψυχραιμία να αποκρύψει νεκρούς από πυρκαγιές κατά τη διάρκεια μιας παράστασης, είναι προφανές ότι δεν μιλάει μόνο εκ μέρους του.  

Μιλάει εκ μέρους μιας ολόκληρης σχολής σκέψης, που θα μπορούσε να ονομαστεί συνοπτικά, «Παπαδημουλισμός».

Μια ολόκληρη σχολή σκέψης που χτίστηκε για χρόνια.  

Που εκφράστηκε από ζηλόφθονες νοικοκυρές που έβλεπαν πίσω από τα παράθυρά τους κάποια από την γειτονιά να ξεχωρίζει ή να πετυχαίνει κάτι καλύτερο στη ζωή της και μονολογούσαν πίσω από το παράθυρό τους με σφιγμένα δόντια «ποιος ξέρει τι βρωμιές έκανε για να τα καταφέρει».

Μια σχολή σκέψης που θέλει επίσης όταν σε παίρνουν χαμπάρι να σπας την καραντίνα επιστρέφοντας από το εξωτερικό, να πετάς ένα «Ντροπή που με λασπολογούν για τα καρότσια» και να ξεμπερδεύεις. Και στο κάτω-κάτω, γιατί να μπει σε καραντίνα ο Δημήτρης Παπαδημούλης;  

Αφού ως γνωστόν ανήκει στους ηθικο-πλεονεκτηματίες. Δηλαδή σε εκείνους που έχουν ταξική ανοσία στον ιό, ο οποίος όπως άλλωστε απέδειξε παλιότερα, προέρχεται από άλλη, κοινωνική τάξη. Και στο κάτω-κάτω, πάντα μπορείς να απαντήσεις σε όποιον σε κατηγορεί «ναι, αλλά εσύ είσαι ο Άδωνις Γεωργιάδης, άρα έχεις άδικο»! Υπάρχει πιο πειστικό επιχείρημα από αυτό;

Όμως είναι φανερό ότι δεν πρέπει να απαξιώνουμε ούτε τον Δημήτρη Παπαδημούλη, ούτε τον Γιώργο Κυρίτση. 

Η προσφορά τους αυτή την κρίσιμη στιγμή στη χώρα, είναι αξιοσημείωτη και πολύτιμη. Πόσοι άραγε είναι έτοιμοι να...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καμμένος εν πλυντηρίω

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Νίκου Ζαχαριάδη

Μάρτυρες ενός πραγματικού θαύματος που συντελέστηκε μπροστά στα μάτια τους, υπήρξαν οι τηλεθεατές που παρακολούθησαν προχθες κάποιον Πάνο Καμμένο – σε εκδοχή Πάνος Καμμένος 2.0 – να συνομιλεί με έναν μεγάλο του θαυμαστή.  

Μέσα σε μιάμιση ώρα και χωρίς τη βοήθεια κανενός είδους συσκευής, σαν αυτές για παράδειγμα που χρησιμοποιούσαν οι Άνδρες με τα Μαύρα, όταν ήθελαν να εξαφανίσουν τη μνήμη, ένας νέος πολιτικός, αθλητικός, πεντακάθαρος και σχεδόν καινουργής, έκανε την γνωριμία του με το τηλεοπτικό κοινό. Το οποίο αποχαιρέτησε τον Πάνο Καμμένο που ήξερε και και υποδέχθηκε έναν από τους βασικούς χαρακτήρες των Γουόλτονς. Κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης που κυμάνθηκε σε επίπεδα «Καληνύχτα Μπαμπά… Μίλησέ μου Πάνο μου… Καληνύχτα Νίκο μου… Καληνύχτα Τζόν Μπόι…»
 
Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του νέου μοντέλου Πάνου Καμμένου, φάνηκε ότι τα κιλά που έφυγαν, πήραν μαζί τους και όλα τα αρνητικά στοιχεία που τον χαρακτήριζαν. Και άφησαν να αποκαλυφθεί αυτό που πιθανός έκρυβαν από κάτω τους: έναν άνθρωπο κοντά στα όρια της αγιοσύνης.  

Ένας νέος Πάολο Κοέλιο που γνωρίζει πράγματα όπως τα γεγονότα για την πτώση του ελικοπτέρου στα Ίμια, μέσω της ενόρασης και της έκτης αίσθησης. Χωρίς να εμπλέκεται με πεζότητες που φορούν τους κοινούς θνητούς, όπως οι αποδείξεις. Που σαν νέος Γκάντι υπέφερε από την κακία του κόσμου («με έσκασαν», είπε για την θητεία του στο ΥΠΕΘΑ) και έκανε ασκήσεις αγρύπνιας για να ξεπεράσει τις ανάγκες του σώματος σαν συνεπής βραχμάνος («δεν κοιμήθηκα πάνω από δύο ώρες όσο ήμουν υπουργός»).

Αλλά κυρίως, κάτω από τα κιλά που έφυγαν, φαίνεται ότι ασφυκτιούσε ένας διαπρύσιος υπερασπιστής του πολιτικού πολιτισμού. Ένας άνθρωπος που αηδιάζει με τις ανοίκειες επιθέσεις σε συζύγους και παιδιά – προφανώς ήταν ο κακός εαυτός που έκανε επιθέσεις στην Μαρέβα Μητσοτάκη – και που αηδιάζει με τις χυδαίες επιθέσεις του τύπου «στα τέσσερα εσείς… στα τέσσερα» που κάποτε χρησιμοποιούσε ένας άλλος που είναι από χωριό και δεν τον θυμόμαστε.

Ο νέος Πάνος Καμμένος λοιπόν, είναι ένα είδος σαμάνου. Αθλείται, ζει μια ήσυχη ζωή μακριά από την ψυχοφθόρο πολιτική και φυσικά διαθέτει όλα τα στοιχεία ενός celebrity-star της μεσημεριανής ζώνης: καλός οικογενειάρχης που φροντίζει να διατηρηθεί η παράδοση του μεσημεριανού κυριακάτικου γεύματος (αυτό αποδείχθηκε και με πλήθος μαρτυρίες, γιατί μπορεί κάποιος να το αντιμετώπιζε με δυσπιστία, όχι όπως το ελικόπτερο στα Ίμια), άνθρωπος που βρήκε την δύναμη και άλλαξε τις κακές του συνήθειες (μαζί με το στομάχι του) για να ζήσει μια υγιεινή ζωή. Και κυρίως ένας πραγματικός πατριώτης που δεν άφησε τον Γιάνη Βαρουφάκη να μας βγάλει από την Ε.Ε. 

Εντάξει, ο Γιάνης Βαρουφάκης διαφωνεί, αλλά τελικά οι δυο τους μπορούν να λύσουν τις διαφορές τους που αφορούν το παρελθόν, κάνοντας κόντρες για το ποιος έχει τους καλύτερους κοιλιακούς και τα πιο γυμνασμένα μπράτσα.

Έτσι, με το τέλος της συνέντευξης, δεν έμεινε σχεδόν καμία αμφιβολία στους θεατές, ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η «μέθοδος» Βαρουφάκη και η Μάγδα Φύσσα

Του Νίκου Ζαχαριάδη

Από την στιγμή που ανακοινώθηκε η πρόταση του ΜεΡΑ25 για την Μάγδα Φύσσα ως υποψήφια πρόεδρο της Δημοκρατίας, ένα ήταν το ερώτημα. Και ήταν ξεκάθαρο: Ήταν εν γνώσει της; 

Αν ήταν, το θέμα θα ήταν η Μάγδα Φύσσα. 

Αν όχι, δεν θα υπήρχε θέμα. Μόνο γελοιότητα κάποιων χαβαλέδων που υποδύονται τους αντισυστημικούς. Και που νομίζουν ότι όλα – ακόμα και η εργαλειοποίηση μιας δολοφονίας και της μητέρας του δολοφονημένου, είναι ένα παιχνίδι εντυπώσεων για ανήλικα. Σαν τις παραστάσεις του Κλέωνα Γρηγοριάδη από το βήμα της Βουλής.

Ευτυχώς η ανακοίνωση της ίδιας της Μάγδας Φύσσα, έδωσε αμέσως την απάντηση. Κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να την ρωτήσει. 

Ίσως το θεωρούσαν δύσκολο. Ή ίσως έκριναν ότι δεν χρειάζεται. Με άλλα λόγια: μαζεύτηκαν οι επαγγελματίες της αντισυστημικής ευαισθησίας σε μια αίθουσα και κάποιος πέταξε το όνομα μιας τραγικής μητέρας. Οι άλλοι τον κοίταξαν και ενθουσιάστηκαν…  

«Μπράβο ρε μεγάλε» θα του είπαν. «Πολύ ωραία ιδέα… Θα είμαστε πρωτότυποι, ανατρεπτικοί, και θα στείλουμε μήνυμα με συμβολισμούς…!». 

Ίσως κάποια στιγμή, ένας από την ομάδα, να αναρωτήθηκε: «Ρε παιδιά, μήπως πρέπει να την ρωτήσουμε;»…

Οι άλλοι θα τον κοίταξαν περιφρονητικά. Ίσως κάποιοι να σκέφτηκαν ότι αποκλείεται να πει όχι. Σιγά μην έλεγε όχι για ένα τέτοιο αξίωμα. Κρίνοντας προφανώς από τους εαυτούς τους. 

Κάποιοι άλλοι πιθανόν να σκέφτηκαν ότι δεν της πέφτει λόγος. Αφού έτσι κι αλλιώς, δεν θα έβγαινε Πρόεδρος. Τι την ένοιαζε; Εκείνο που είχε σημασία είναι να κάνουν εκείνοι την «συμβολική κίνηση» και να αποδείξουν πόσο καλά ξέρουν να εργαλειοποιούν τους συμβολισμούς. Και να κάνουν κόντρα αριστεροσύνης και να πάρουν το δαχτυλίδι του «πραγματικού Αριστερού» από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Όπως κάνουν κάποιες με τον «πρώην». Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Οπότε σα να μην μπορούσαν να κρατηθούν έβγαλαν αμέσως την ανακοίνωση. Γεμάτη εκφράσεις-φετίχ. Για «την ενότητα που απαιτούν οι καιροί», για την γυναίκα που «σηκώνει μόνη της το βάρος του αγώνα για την αξιοπρέπεια των Ελλήνων» (ενώ εκείνοι δεν σήκωσαν ούτε καν ένα τηλέφωνο…), για «εξέλιξη από μητέρα σε πολιτικό πρόσωπο που ενώνει χωρίς να υποκύπτει». Και με κατάληξη για την υποψηφιότητά της (την «υπερκομματική», όπως την χαρακτηρίζουν): «ένα δυνατό μήνυμα στο πλαίσιο της λαϊκής ενότητας και του ανθρωπισμού».

Κοινώς, μιλάμε για μια ομάδα νοητικά ανηλίκων, που κλείστηκαν σε ένα δωμάτιο, έφτιαξαν έναν δικό τους κόσμο όπως θα ήθελαν να είναι, δεν έλαβαν καθόλου υπόψιν τους την πραγματικότητα και τις πιθανές αντιρρήσεις της, έφτιαξαν μια ιστορία που τους βόλευε και την ανακοίνωσαν. Και φυσικά έγιναν ρεζίλι. Γιατί η πραγματικότητα τους άδειασε.

Πιστεύει πλέον κανείς ότι...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Αλέξης Γεωργούλης και οι «σταλεγάκηδες»

Του Νικου Ζαχαριάδη

«Σταλεγάκιας», ονομάζεται εκείνος ο χαρακτηριστικός ανθρωπότυπος που την κρίσιμη στιγμή, όταν όλα έχουν γίνει μπάχαλο, θα πεταχτεί για να εκτοξεύσει προς τους υπόλοιπους ένα χαρακτηριστικό «εγώ σας τα έλεγα…», διαχωρίζοντας την θέση του. Παραμένει αδιευκρίνιστο αν πρόκειται για στρατηγική κίνηση ή για στοιχείο χαρακτήρα. Το σίγουρο όμως είναι ότι ο «σταλεγάκιας», διακατέχεται από έναν ρομαντικό οπτιμισμό: πιστεύει ότι μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία.

 
Τελευταία, αυτό το ξαναγράψιμο της ιστορίας, αποτελεί ένα είδος χόμπυ για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 

Συνέβη με την συμφωνία για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και Νοτιοδυτικά της Κρήτης, που ενώ την είχε συνάψει ως κυβέρνηση, ψήφισε «παρών» ως αντιπολίτευση.  

Το ίδιο και με την συμφωνία Ελλάδας-ΗΠΑ για τις βάσεις. 

Ε, λογικό ήταν, αφού το πράγμα αρχίζει να διολισθαίνει προς την κωμωδία, το επόμενο θέμα να προκύψει με τον Αλέξη Γεωργούλη.

Ο οποίος Αλέξης Γεωργούλης, εδώ που τα λέμε, δεν κάνει τίποτα παραπάνω ή τίποτα λιγότερο, από το να είναι ο Αλέξης Γεωργούλης που πάντα ήταν. Ο ηθοποιός που έγινε γνωστός με το «Είσαι το ταίρι μου» ως ο νέος Ζεν Πρεμιέ της δεκαετίας του ’90, ο άνθρωπος που μέσα στην αφέλειά του, ομολόγησε δημόσια ότι συζητούσε και με την Νέα Δημοκρατία και με τον ΣΥΡΙΖΑ, λες και συζητούσε με δύο κανάλια για κάποιο σήριαλ. 

Και κυρίως ο πρώην δημοτικός Σύμβουλος που δεν πάτησε ούτε μια φορά στο δημοτικό συμβούλιο της Λάρισας, όταν είχε εκλεγεί.

Όμως για να εκτιμηθεί κάπως το μέγεθος του «Στελαγακισμού», όσων τώρα γκρινιάζουν για την επιλογή του Αλέξη Γεωργούλη να συμμετέχει στην κριτική επιτροπή του «Your Face Sounds Familiar» στον Ant1, πρέπει να μεταφερθεί κανείς νοητά στην εποχή πριν τις τελευταίες ευρωεκλογές. Όταν ο Αλέξης Τσίπρας δεχόταν την μια άρνηση μετά την άλλη από κορυφαία στελέχη που δεν ήθελαν να αφήσουν τους υπουργικούς τους θώκους για μια αμφίβολη θέση στο Ευρωκοινοβούλιο. Όταν μετά τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, έλεγε «όχι» στον αρχηγό και ο Γιάννης Δραγασάκης. Και η Μυρσίνη Λοΐζου αποπέμπονταν με συνοπτικές διαδικασίες...

Τότε η πρόθεση του Αλέξη Γεωργούλη να κατέβει υποψήφιος στο Ευρωψηφοδέλτιο, αντιμετωπίστηκε ως ανάσα αισιοδοξίας. Η φιλία του με τον Αλέξη Τσίπρα από τα φοιτητικά χρόνια, έγινε θέμα συζήτησης. Και ολόκληρο το κόμμα, βρήκε στο πρόσωπό του το αντίβαρο για την αμφιλεγόμενη υποψηφιότητα του Πέτρου Κόκκαλη που είχε κάνει πολλά χείλια να δαγκωθούν. Και ο Χριστόφορος Βερναρδάκης που χρεώθηκε αυτή την υποψηφιότητα, «ανέπνευσε» ανακουφισμένος.

Οπότε, τώρα...

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Θαύμα! Το πρόσωπο του Αντρέα εμφανίστηκε στην κρέπα της Φώφης! («Ο ιδρυτής μας απαντά στους αμφισβητίες», ισχυρίζεται η ίδια)

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
 
Ένα γεγονός που αναμένεται να παίξει καθοριστικό ρόλο στα εσωκομματικά του Κινήματος Αλλαγής, κατέγραψε χθες ο φωτογραφικός φακός στη Λάρισα, κατά τη διάρκεια του εορτασμού για τα 45 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ.

Συγκεκριμένα, ενώ η πρόεδρος του Κινήματος, Φώφη Γεννηματά, έκανε την καθιερωμένη της βόλτα ανάμεσα στα τραπέζια και δοκίμαζε τις σπεσιαλιτέ που της πρόσφεραν τοπικοί πασοκικοί φορείς, το πρόσωπο του Ανδρέα Παπανδρέου, εμφανίστηκε πεντακάθαρα επάνω σε μια κρέπα!

Το γεγονός επισημάνθηκε αμέσως από τους συνεργάτες της προέδρου του ΠΑΣΟΚ η οποία, σοκαρισμένη, απέφυγε την τελευταία στιγμή να δαγκώσει το ευλογημένο έδεσμα, το ακούμπησε με προσοχή σε ένα πιάτο και έκανε τρείς φορές τον σταυρό της σε ένδειξη ευλάβειας.

Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα οι περισσότεροι από τους παρευρισκόμενους σχημάτησαν ένα κλοιό γύρω από τον Αντρέα-κρέπα, άλλοι γονάτισαν και άρχισαν να προσεύχονται, πολλοί προσπαθούσαν να τον αγγίξουν για να πάρουν την ευλογία του ενώ δεν έλειψαν και κάποιοι που του ζητούσαν να στείλει ξανά κάποια Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, όπως τότε…

Εντύπωση τέλος προκάλεσε η στάση του Παύλου Γερουλάνου ο οποίος διαμαρτυρήθηκε λέγοντας ότι κανονικά η συγκεκριμένη κρέπα προορίζοταν για αυτόν και ότι η Φώφη Γεννηματά του πήρε τη σειρά, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης επιφυλάχθηκε να τοποθετηθεί και τόνισε ότι η κρέπα πρέπει πρώτα να εξεταστεί από τα αρμόδια όργανα παπανδρεϊκής πιστοποίησης και στη συνέχεια θα πάρει θέση και ο ίδιος.

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Επεισόδιο Βαρουφάκη με Γάλλο κριτικό κινηματογράφου στη Βενετία

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
 

Την «έντονη ψυχική βία που υποτίμησε την προσωπικότητά του και τον έκανε να αισθανθεί για άλλη μια φορά την βία της ολοκληρωτικής κινηματογραφικής Ευρώπης που έφτιαξαν οι Τρόικες, ειδικά απέναντι στους αντυσυμαβτικούς και ωραίους τύπους», καταγγέλλει με ανάρτησή του στα Social Media ο Γιάνης Βαρουφάκης.
Σύμφωνα με τον πρώην υπουργό Οικονομικών, σήμερα το πρωί, και ενώ έπινε το πρωινό του ρόφημα σε πασίγνωστο τυπάδικο café στο Lido, υπέπεσε στην αντίληψή του κριτική που χαρακτήριζε την ταινία «παιδαριώδη και αφελή», καταλήγοντας χαρακτηριστικά: «Οι ενήλικοι μπορούν να μείνουν, αλλά η ταινία πρέπει να βγει από το δωμάτιο»…

Αντιδρώντας σε αυτή την «ψυχική βιαιοπραγία», όπως την χαρακτηρίζει ο ίδιος ο Γιάνης Βαρυφάκης, καθώς ο κριτικός πήγε να του κλείσει το δρόμο προς τη δόξα, αντέδρασε χαρακτηρίζοντάς τον «ντροπή για τους κριτικούς κινηματογράφου και για το έθνος του» και απαίτησε να δει έναν ανώτερό του στην εφημερίδα.

Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ο Γιάνης Βαρουφάκης μιλούσε με έντονο ύφος στον κριτικό, ενώ πολλές φορές τον χαρακτήρισε «κακό» και «βάναυσο».

Μάλιστα το γραφείο τύπου του «ΜεΡΑ 25», μέσω του εκπροσώπου Κλέωνα Γρηγοριάδη, έδωσε στη δημοσιότητα video όπου διακρίνεται καθαρά ο κριτικός να μασουλάει ατάραχος ένα κρουασάν, δείχνοντας έτσι την αναλγησία της Ευρώπης απέναντι στους ταλαντούχους ανθρώπους με στιλ, που λάμπουν σαν τον ήλιο του Αυγούστου.

ΣΥΡΙΖΟΡΟΥΣΦΕΤΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Με καλυμμένα πρόσωπα θα εμφανίζονται στις φωτό οι υπάλληλοι της Βουλής! - Στόχος να προστατευθούν οι ευαίσθητοι ψυχικά συγγενείς από τις αποκαλύψεις που τους ταράζουν…

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
 

Σε μια απόφαση σταθμό για την προστασία των προσωπικών βυσματικών δεδομένων, προχώρησε αργά χθες τη νύχτα ο Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης με στόχο να προστατεύσει τους συγγενείς αλλά και τους γόνους που έκαναν χρήση της συγγενικής τους σχέσης με κάποιον Βουλευτή για να διοριστούν ως υπάλληλοι του ελληνικού κοινοβουλίου.

 

Την αφορμή έδωσε η παραίτηση των δύο θυγατέρων στελεχών του κοινοβουλίου, που θίχτηκε η προσωπική τους ευαισθησία από τις αντιδράσεις για τον προνομιακό διορισμό τους. Προκειμένου λοιπόν να μην επαναληφθούν τέτοια απαράδεκτα φαινόμενα και οι «μαρτυρικοί» συγγενείς να απολαμβάνουν πλήρη ασυλία, στο εξής το ΦΕΚ του διορισμού τους δεν θα αναφέρει τα πραγματικά τους ονόματα αλλά ονόματα σαν εκείνα που παίρνουν όσοι μπαίνουν σε καθεστώς προστασίας μαρτύρων.

 

Επίσης οι διαπιστευμένοι φωτογράφοι της Βουλής, θα είναι υποχρεωμένοι στις φωτογραφίες από τις συνεδριάσεις να καλύπτουν τα πρόσωπα των υπαλλήλων που φαίνονται, ώστε να μην μπορεί κανείς να ανακαλύψει ποιου βουλευτή συγγενείς είναι και να διατηρηθεί η βυσματική τους ιδιωτικότητα.

 

Σύμφωνα με τον Νίκο Βούτση, αυτό είναι ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της προστασίας των προσωπικών δεδομένων που τόσο σκαιά έχει καταπατήσει η «διαύγεια», βγάζοντας βούκινο τον κάθε προνομιακά διορισμένο στο έλεος όσων τον ζηλεύουν. Με αποτέλεσμα...

ΣΥΡΙΖΟΡΟΥΣΦΕΤΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από τότε που βγήκε η Τασία, χάθηκε η συγγνώμη… (Κι όμως η απολογία της Χριστοδουλοπούλου ΜΟΝΟ στους «συντρόφους» της, έχει λογική)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

 

Αυτό το ταλέντο, ομολογουμένως το έχει η Τασία Χριστοδουλοπούλου: όποτε προσπαθεί να διορθώσει κάτι, το κάνει λίγο χειρότερο. Διότι το κάνει με το ζόρι, χωρίς να έχει καταλάβει τι λάθος έκανε. Με άλλα λόγια, ο ορισμός της κωμωδίας.

 

Η Τασία Χριστοδουλοπούλου, είναι προφανές ότι έφαγε κατσάδα για την κυνική παραδοχή της περί «αξιοποίησης γνωριμιών και διασυνδέσων» (η κομψή διατύπωση του όρου «βύσμα»). Διότι όταν υποτίθεται ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο που είναι απαραίτητο να δείξεις ότι «νοιάζεσαι> για τους πολίτες, το να τους τρίβεις στη μούρη τα προνόμιά σου που χρησιμοποιείς για να πετύχεις το απόλυτο μικροαστικό όνειρο του «βολέματος» στο πιο προνομιούχο κομμάτι του δημοσίου, δεν είναι ακριβώς αυτό που θεωρείται «εκλογικά friendly».

 

Οπότε, θέλοντας να δείξει υποτιθέμενη ευαισθησία, ανακοίνωσε ότι δεν θα κατέβει στις εκλογές. Στερώντας το κοινοβούλιο από την πολύτιμη παρουσία της για μια «τρίχα» που έγινε «τριχιά», όπως πιθανόν να το σκέφτηκε. Και ακριβώς επειδή δεν κατάλαβε για ποιο λόγο ακριβώς έγινε τόση φασαρία, απολογήθηκε μεν, σε λάθος target group, δε.

 

Στην πραγματικότητα δηλαδή, η απολογία στους «συντρόφους» του ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει «συγγνώμη που σας τα έκανα μπάχαλο στη βιτρίνα και χάλασα την πόζα του ηθικού πλεονεκτήματος που πουλάτε ακόμα στους ιθαγενείς». 

Είναι δηλαδή μια συγγνώμη που απευθύνεται σε λάθος άτομα και για τους λάθος λόγους. Και που δείχνει την αντιληπτικότητα της συγκεκριμένης που εκτός των άλλων, έχει προσφέρει στο μεταναστευτικό πρόβλημα τον όρο «λιάζονται».

Διότι όλος ο χαμός έγινε για να εξιλεωθεί το κόμμα στους ψηφοφόρους που θα έχανε. Από αυτούς έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη η Τασία Χριστοδουλοπούλου, αν ήθελε να περιορίσει την ζημιά. Όχι από τους συντρόφους επειδή χάλασε την «επικοινωνία». 

Το πρώτο θα είχε ίσως κάποιο αποτέλεσμα. 

Το δεύτερο δείχνει ότι τους γράφει στα παλιά της τα παπούτσια.

 

Και το ακόμα χειρότερο: δείχνει ότι στο ιδιόμορφο «Τασιακό» σύστημα αξιών, το οποίο προφανώς μοιράζονται πολλοί ομοϊδεάτες της, υπάρχει πολιτικός αυτισμός. Και ότι οι μόνοι που αξίζουν και έχει νόημα να τους δίνει κάποιος σημασία και να ενδιαφέρεται για την άποψή τους τελικά είναι «οι δικοί» μας. Οι άλλοι αποτελούν απλώς μια «μάζα» (όπως την αποκάλεσε και η Ράνια Σβίγκου) που αναγκαζόμαστε να υποστούμε γιατί η μοίρα τα έφερε έτσι που τους χρειαζόμαστε για να μας ψηφίζουν. Αλλά όχι και να τους ζητήσουμε συγγνώμη! Πολύ τους πάει, των «ζώων που δεν μπορούν να εκτιμήσουν το μεγαλείο μας» (όπως περίπου δήλωσε και ο Αλέκος Φλαμπουράρης)… Απλώς η Τασία το είπε πιο λιανά. Θυμίζοντας ότι για την κυβέρνηση όλα είναι επικοινωνία. Και ότι την ουσία ουδείς την καταλαβαίνει.
 

Τα περί ίσων ευκαιριών που που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ και που εκείνη κατήργησε στην πράξη, τα περί έξωθεν καλής μαρτυρίας ΟΛΟΥ του εκλογικού σώματος και τα περί εκτεθειμένου κόμματος στην κοινή γνώμη, που πιθανώς της εξήγησαν, απλώς πέρασαν αλλά δεν ακούμπησαν.


Με άλλα λόγια, κυρία Τασία μας...

ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Και ο Άρης με τη βάρκα μας!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ
 

Προσκεκλημένε στο προσκλητήριο, Άρη Σπηλωτόπουλε

 

Σαν τα χιόνια! Καιρό είχαμε να ακούσουμε για εσάς... Τόσο που νομίζαμε ότι έχετε παρατήσει το σπορ της πολιτικής και ασχολείστε με τουριστικές επιχειρήσεις, γίνεστε σύμβουλος σε εκδοτικά group στην Πάτρα και κάνετε κανό στη Μύκονο… Γιατί αυτές ήταν και οι τελευταίες φορές που εμφανίστηκε το όνομά σας. Πάντοτε βέβαια αναφερόσασταν στα ρεπορτάζ ως «ο πρώην υπουργός...».

 

Πού και πού μονο, όταν περνούσα από την περιοχή του Λυκαβηττού σκεφτόμουν ότι κάπου εκεί είναι το διαμέρισμά σας με το τζακούζι στην ταράτσα. Ναι, πάλι σε ρεπορτάζ το είχα διαβάσει. Και φυσικά με είχε εντυπωσιάσει. Εντάξει, ζήλευα και λίγο. Με την καλή έννοια όμως. Όχι με φθόνο όπως πιθανόν να φανταστείτε.

 

Και ξαφνικά, στείλατε κι εσείς το μήνυμα. «Με αφορά το προσκλητήριο του ΣΥΡΙΖΑ», είπατε. Που, μεταξύ μας, όλοι ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει... «Σημαίνει «παιδιά στον ΣΥΡΙΖΑ, είμαι κι εγώ εδώ. Ελπίζω να το εκτιμήσετε». 

Ελάτε τώρα. Μεταξύ μας δεν χρειάζεται να παίζουμε κρυφτό. Δεν είναι δα και δύσκολο να το αποκωδικοποιήσεις.


Αν μη τι άλλο, ταιριάζετε απόλυτα στο προφίλ: Πρώην μέλος της κυβέρνησης Καραμανλή, σε «σιγή ασυρμάτου» τα τελευταία χρόνια, ακούει προσκλητήριο από άλλη παράταξη «συμπαθούντων» της περιόδου 2004-2007. Κλασικό. Σα να σου λένε «έλα, εδώ θα βρεις μια ζεστή και στοργική αγκαλιά».

 

Ε, πόσο να αντισταθείτε κι εσείς; Άνθρωπος είστε. Πόσο να αντέξετε, δηλαδή, να βλέπετε τους παλιούς σας ομοτράπεζους στο υπουργικό συμβούλιο να ξαναβγαίνουν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας και να γίνονται σταρ του παραπολιτικού ρεπορτάζ; 

 Και δεν εννοώ μόνο τον «Μέσι» των διορισμών, τον Προκόπη Παυλόπουλο, που σαν «πατριάρχης» κατέλαβε δικαιωματικά την καλύτερη θέση. Μιλάω για τους άλλους. Τους δευτερότριτους. Τον Ευάγγελο Αντώναρο, την Κατερίνα Παπακώστα, τον Σάββα Τσιτουρίδη... Και ποιος ξέρει πόσοι ακόμα σκέφτονται μια παρόμοια στροφή στην καριέρα τους. Βλέπετε, δεν είστε ο πρώτος. Αλλά τουλάχιστον προλάβατε αυτούς που δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμα.

 

Προφανώς βέβαια και δεν σας ήρθε αυτό ξαφνικά σαν επιφοίτηση. Πρέπει να το είχατε καιρό στο μυαλό σας. Στο κάτω-κάτω δεν σας χωρίζουν και τόσα πολλά. Το ίδιο όνειρο μοιράζεστε. Διοριστές είστε. Και διοριστής διοριστή αεί πελάζει. Όλα τα άλλα, τα περί ιδεολογικών διαφορών, είναι δευτερεύοντα. Όπως και τα περί αισθητικών διαφορών.  

Τώρα που επικρατεί το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ποιος ασχολείται με Πολάκηδες; Ποιος κάθεται να διυλίσει τον κώνωπα;  

Εντάξει, είναι οι άνθρωποι που δεν δίστασαν να κάνουν μια μαϊμού θεατρική σύσκεψη το βράδυ της πυρκαγιάς στο Μάτι και να υποδυθούν ότι δεν ξέρουν για νεκρούς... Και λοιπόν; Θα σας σταματήσει αυτό; Εδώ μιλάμε για επανένταξη στον σκληρό πυρήνα της εξουσίας – και ποιος ξέρει, ίσως και για κανένα υπουργείο. 

 Ελάτε, μην παριστάνετε τον έκπληκτο. Ναι, νωρίς είναι ακόμα. Αλλά ποιος ξέρει. Εδώ τα κατάφερε η Κατερίνα Παπακώστα. Δεν είναι περίεργο να σας έχει λείψει κι εσάς. Ανθρώπινο είναι.


Άλλωστε όλοι ξέρουμε ότι ο πρωθυπουργός ξέρει να ανταμείβει αυτούς που τον βοηθούν τις κρίσιμες στιγμές. Και αυτή ειδικά είναι από τις πιο κρίσιμες. Με τις εκλογές να έρχονται και με εκείνον να έχει πάθει παράκρουση από τη δημοσκοπική απόσταση και να παριστάνει πότε τον Τάκη Τσουκαλά και πότε τον Άρη Βελουχιώτη, είναι προφανές ότι χρειάζεται κάθε κουβέντα στήριξης που μπορεί να του δοθεί.

 

Ναι, στήριξης είπα. Δεν περιμένει να του φέρετε ψηφοφόρους. Ξέρει ότι δεν σας ακολουθεί ψυχή. Αλλά ένας ακόμα καραμανλικός σημαίνει ότι κάποιοι ακόμα πιστεύουν σε αυτόν. Και αυτό είναι μεγάλη θυσία να το κάνει κάποιος. Δεν γίνεται ο καθένας ρεζίλι στα καλά καθούμενα. Πρέπει να ανήκει σε μια ειδική κατηγορία ανθρώπου. Αυτού που ανήκε σε μια κυβέρνηση η οποία παρέλαβε τη χώρα στην καλύτερη στιγμή της το 2004 και την παρέδωσε πτωχευμένη το 2009. Χωρίς να έχει κατορθώσει τίποτα απολύτως. Μόνο να δανείζεται και να διορίζει. Οπότε τι είναι το ρεζίλι, μπροστά στη συναδελφική αλληλεγγύη που στηρίζεται στην ανικανότητα;

 

Βέβαια δεν πρέπει να είμαστε άδικοι. Σας έδωσε μια υπέροχη δικαιολογία: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γράφτηκε το πρώτο σύνθημα για τον ΠΑΟΚ στο βαγόνι του μετρό Θεσσαλονίκης

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

 

Με την λέξη «ΠΑΟΚ», τιμής ένεκεν οπαδοί του δικεφάλου του Βορά, εγκαινίασαν και εκείνοι, χθες, πρώτη ημέρα παρουσίας του νέου βαγονιού στην πόλη, το μετρό της Θεσσαλονίκης.

 

Για την αναγραφή της λέξης χρησιμοποιήθηκε ένα απλό μαύρο σπρέι, ενώ ο ακριβής χρόνος που πραγματοποιήθηκε η συγκεκριμένη «εικαστική παρέμβαση» παραμένει αδιευκρίνιστος.

 

«Πρόκειται για μια συμβολική χειρονομία που δείχνει την πρόθεση των κατοίκων της πόλης να καλωσορίσουν το μετρό και να το κάνουν κομμάτι της καθημερινότητάς τους» τόνισε σε δήλωσή του ο πρόεδρος του ΟΑΣΘ Στέλιος Παππάς.

 

Μάλιστα ενθάρρυνε τους οπαδούς και των άλλων ομάδων της συμπρωτεύουσας να κάνουν το ίδιο ώστε οι συρμοί να αρχίσουν το συντομότερο δυνατόν να μοιάζουν με τα λεωφορεία της πόλης.

 

Όπως ανακοίνωσε το γραφείο τύπου του Πρωθυπουργού, ο Αλέξης Τσίπρας πρόκειται να μεταβεί την ερχόμενη εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να εγκαινιάσει ο ίδιος προσωπικά την έναρξη της συνθηματογραφίας στο μετρό, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες δεν αποκλείεται να γράψει κι εκείνος κάτι με σπρέι – που θα αφορά πιθανότατα τον κύριο Μητσοτάκη. 

ΔΗΜΑΡοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μεταφράζοντας τον Θεοχαρόπουλο

Toυ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ 

 

 

«Η συμμετοχή μου στην κυβέρνηση σηματοδοτεί πρώτον την προσήλωση όλων μας και κυρίως του Αλέξη Τσίπρα στην Προοδευτική Συμμαχία και δεύτερον την αναγκαιότητα αυτή η Προοδευτική Συμμαχία να προτάξει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας στην οποία ο τουρισμός έχει καθοριστικό ρόλο»

Μετάφραση:

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κατερίνα Παναγοπούλου: Μια κυρία στα κουτούκια - Μια ΑΠΑΙΧΤΗ επιστολή θαυμασμού προς την εθνική μας... θαλαμηγοδανείστρια!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΡΘΡΑΡΑ - ΔΥΝΑΜΙΤΗΣ!!!

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Θεραπαινίδα των «κουρασμένων» Κατερίνα Παναγοπούλου,

 

Ομολογώ ότι σας γράφω έχοντας ένα μικρό τρακ. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα μπορούσα να σας απευθυνθώ. Όχι από δέος ή κάτι τέτοιο. Απλώς δεν πίστευα ποτέ ότι θα προκύψει κάποιος λόγος.  

Βλέπετε, όλα αυτά τα χρόνια είχα την εντύπωση ότι δεν υπάρχει τίποτα κοινό μεταξύ μας. Πώς να σας το πω; Ότι είμαστε τελείως διαφορετικές μορφές ζωής. Εσείς στον δικό σας κόσμο και εγώ στον δικό μου. Οι οποίοι δεν συμπίπτουν πουθενά. Και κανείς δεν ενoχλεί κανέναν.

Όμως ξαφνικά τα αλλάξατε όλα. Με τη συνέντευξή σας την προηγούμενη Δευτέρα, όπου παραδεχθήκατε με αξιοσημείωτη υπερηφάνεια ότι φιλοξενήσατε στη θαλαμηγό σας τον Αλέξη Τσίπρα. Σα να βγήκατε από το κοινωνικό απυρόβλητο και να αναμιχθήκατε με τους κοινούς θνητούς. Γίνατε προσβάσιμη.

 

Γιατί εσείς στηρίξατε τον Αλέξη Τσίπρα. Μιλήσατε με θαυμασμό γι’ αυτόν. Όχι μεταξύ σας, ένα καλοκαιρινό βράδυ, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, πριμοδετημένοι σε κάποιον απόμερο Ξαφνικά λουστήκατε κι εσείς αυτή τη «Συριζίλα». Δημόσια. Πήρατε θέση χωρίς προσχήματα. 

Γιατί εσείς μπορεί να μη μας αφοράτε, αλλά η Ελλάδα που διαμορφώνει ο αγαπημένος σας πρωθυπουργός μάς αφορά και μας επηρεάζει άμεσα.


Μην ανησυχείτε. Δεν θα σας φλομώσω με όλα αυτά τα αφελή κλισέ που μιλάνε για το «ολιγαρκές αριστερό lifestyle», την «ανάρμοστη» σχέση με την ελίτ και άλλα τέτοια καταγγελτικά. Για την ακρίβεια δεν έχω κανένα σκοπό να σας καταγγείλω ή να σας εγκαλέσω. Το αντίθετο. Να σας εκφράσω τον θαυμασμό μου θέλω. Γιατί εσείς συνεχίζετε να κάνετε τη δουλειά σας.

 

Και όταν λέω «δουλειά σας» δεν εννοώ κάποια συμφέροντα που θα «εξυπηρετούσε» η σχέση σας με τον πρωθυπουργό. Φαντάζομαι ότι άνθρωποι που έχουν τη δική σας θέση στην κοινωνική διατροφική αλυσίδα δεν ασχολούνται με πρωθυπουργούς για λόγους πεζών, ωφελιμιστικών συμφερόντων. Θα σας χαρακτήριζα περισσότερο «χομπίστρια». Σαν αυτούς που συλλέγουν διάφορα εξωτικά είδη ζωής και τα εξετάζουν θέλοντας για λίγο να ζήσουν την περιπέτεια μέσα στη γραφικότητα. Ένας ανθρωπολογικός τουρίστας.

 

Κάτι σαν την Μαίρη Χρονοπούλου στο «Μια κυρία στα μπουζούκια». Που φεύγει από τη βίλα της στα βόρεια προάστια και συναντά τον ακατέργαστο λαϊκό τύπο στο νυχτερινό κέντρο του «λαού». Γιατί τη συναρπάζει να ζει για λίγο εκτός του κόσμου της που τον βρίσκει πληκτικό. Και εδώ που τα λέμε, δικαίως. Αντίθετα η παρέα με αυτό το «εξωτικό πτηνό», που εκπροσωπεί ένα άλλο ξένο σύμπαν, μοιάζει με συναρπαστική εξερεύνηση.

 

Και φαντάζομαι την απόλαυσή σας όταν βλέπετε τα μάτια του να γουρλώνουν, όταν τον βάζετε για πρώτη φορά στο δικό σας περιβάλλον. Όταν καταλαβαίνετε την προσπάθειά του να κρατήσει την ψυχραιμία του και να μην κάνει σαν ανήλικο που βρίσκεται για πρώτη φορά σε ένα λούνα παρκ. Είναι η στιγμή που τον βλέπετε να αλλάζει για πάντα. Να ρίχνει τις γέφυρες με την παλιά του μίζερη ζωή και να βουτάει μέσα στις απολαύσεις ενός καινούργιου μυθικού κόσμου.

 

Αυτή ακριβώς είναι η στιγμή της νίκης σας. Εκείνη την ώρα βλέπετε για άλλη μια φορά ότι αυτός ο περίφημος «εναλλακτικός κόσμος» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα τσούρμο που δεν βλέπει την ώρα να «αλλαξοπιστήσει» μόλις του δοθεί η ευκαιρία. Όσο πιο δυνατά σας έβριζε και σας κατηγορούσε, τόσο πιο έτοιμος είναι να σας ακολουθήσει. Και επιπλέον είναι τέτοια η εξάρτησή του, που προθυμοποιείται να κάνει τα πάντα προκειμένου να μη χάσει αυτά που μόλις γεύτηκε. Η «εξαγορά» τους είναι ο θρίαμβός σας.  

Διότι, εδώ που τα λέμε, αυτό είναι η πραγματική υποταγή. Ο εχθρός να γίνεται ένα άκακο λούτρινο ζωάκι μπροστά σας. Τα άλλα, διαπλοκές και τα τοιαύτα, είναι μάλλον πιο υγιείς συναλλαγές από την υποταγή αυτή. Γι’ αυτό φαντάζομαι ότι ήταν για εσάς πολύ πιο σημαντικό να επιδείξετε το τρόπαιό σας, δηλαδή τον αριστερό πρωθυπουργό της χώρας, από το να τον προστατεύσετε. Κι έτσι δεν διστάσατε στιγμή να επιβεβαιώσετε ότι ήταν εκείνος στις φωτογραφίες. Παρ’ όλο που ξέρατε ότι του κάνετε σημαντική ζημιά, για εσάς ήταν πρωτεύον να γνωρίζουν οι όμοιοί σας ότι είναι πλέον υποχρεωμένος σε εσάς. Ότι ανήκει στη συλλογή σας.

 

Και το χειρότερο είναι...