ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Mercosur: Γιατί η συμφωνία είναι το "οξυγόνο" της Ευρώπης και όχι η καταδίκη της;

ΝΑΙ στην συμφωνία MERCOSUR,
ΝΑΙ στο ελευθερο εμπόριο.

Μόλις έσπασα την τηλεόραση μου από τα νεύρα μου καθώς όλα τα δεξιά και αριστερά κομμούνια μιλάγανε κατά της συμφωνίας.#mercosur #μερκοσουρ pic.twitter.com/8VT65VA9MH

— ilias capital (@ancap_ilias) January 1, 2026

 Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Είκοσι πέντε χρόνια διαπραγματεύσεων είναι ένα διάστημα που στην πολιτική ισοδυναμεί με μια ολόκληρη ιστορική εποχή. Το γεγονός ότι ακόμα συζητάμε τα αυτονόητα για τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης και Mercosur (Mercado Común del Sur) δείχνει το μέγεθος της υποκρισίας που επικρατεί στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. 

Για να είμαστε όμως σοβαροί, πρέπει να δούμε συνολικά το ταμείο της υπόθεσης με τη ματιά εκείνου που καταλαβαίνει πού πάει ο κόσμος και όχι εκείνου που παρακολουθεί τις εξελίξεις ως αδιάφορος τρίτος.

Αν κοιτάξει κανείς τα πραγματικά δεδομένα, η συμφωνία είναι μια τεράστια νίκη για την ευρωπαϊκή βιομηχανία. Μιλάμε για την κατάργηση δασμών που σήμερα κοστίζουν στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις πάνω από 4 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Είναι να απορεί κανείς πώς ορισμένοι βαφτίζουν "απειλή" μια συμφωνία που μηδενίζει τον δασμό 35% στα αυτοκίνητα, το 14% έως 18% στα ανταλλακτικά, το 14% έως 20% στα μηχανήματα, αλλά και το 18% στα χημικά προϊόντα και το 20% στα φαρμακευτικά. Για μια Ευρώπη που βλέπει τη βιομηχανική της βάση να κλονίζεται, η πρόσβαση σε μια αγορά 270 εκατομμυρίων καταναλωτών με αυτούς τους όρους δεν είναι επιλογή, είναι οξυγόνο.

Το επιχείρημα περί "παραγωγικής αυτοκτονίας" λόγω των αγροτικών εισαγωγών  είναι το απόλυτο παραμύθι, που καταρρέει μπροστά στην αμείλικτη γλώσσα των αριθμών, καθώς οι 99.000 τόνοι βοείου κρέατος αντιστοιχούν μόλις στο 1,2% της ευρωπαϊκής κατανάλωσης. Ειδικά για την Ελλάδα, η συμφωνία αποτελεί ένα ανέλπιστο δώρο θωράκισης του εθνικού μας πλούτου, αφού με την κατοχύρωση 355 γεωγραφικών ενδείξεων ΠΟΠ —εκ των οποίων οι 21 είναι οι πλέον εμβληματικές ελληνικές— μπαίνει οριστικό τέλος στο νταραβέρι των Λατινοαμερικάνων που καπηλεύονταν τα ονόματα της Φέτας, της Ελιάς Καλαμάτας, και της Μαστίχας Χίου.  

Το κέρδος όμως στο ταμείο δεν σταματά εκεί· ο μηδενισμός των δασμών στο κρασί, που σήμερα αγγίζουν το 27%, και η μείωση στο ελαιόλαδο και τα κονσερβοποιημένα ροδάκινα, ανοίγουν διάπλατα μια αγορά 270 εκατομμυρίων καταναλωτών για τους Έλληνες παραγωγούς.  

Παράλληλα, ο έντονα εξαγωγικός φαρμακευτικός μας κλάδος απαλλάσσεται από δασμούς 20%, ενώ η ελληνική ναυτιλία, ως η μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου, ετοιμάζεται να εισπράξει το "κρυφό χαρτί" των αυξημένων ναύλων από τη διευκόλυνση του εμπορίου μεταξύ των δύο ηπείρων.  

Είναι μια μάχη που κερδήθηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και εξασφαλίζει το μέλλον των εθνικών μας προϊόντων και υπηρεσιών, μακριά από ιδεοληπτικές εμμονές και ηττοπαθή σύνδρομα. 

Το πιο κρίσιμο στοιχείο όμως, ο πραγματικός στρατηγικός στόχος, είναι η πρόσβαση στις κρίσιμες πρώτες ύλες, εκεί όπου η Αργεντινή και η Βολιβία (πλήρες μέλος από τον Ιούλιο 2024, με μεταβατική περίοδο έως το 2028) κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν είναι απλώς ένας εμπορικός εταίρος, είναι η πηγή του λιθίου που χρειάζεται η ευρωπαϊκή βιομηχανία τεχνολογίας  για να εξακολουθήσει να υπάρχει. Η Αργεντινή κατέχει 22 εκατομμύρια τόνους σε πόρους λιθίου, δηλαδή το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα στον κόσμο και η Βολιβία 23 εκατομμύρια (Νο1 αλλά με σαφώς δυσκολότερες συνθήκες εξόρυξης, αποτελώντας μαζί με την Χιλή (συνδεδεμένο μέλος Mercosur) το περιβόητο "Τρίγωνο του Λιθίου" (U.S. Geological Survey, Mineral Commodity Summaries 2024, σελ. 109) στο οποίο υπάρχει πάνω από το 56% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Η άρνηση στη συμφωνία με την Mercosur την ώρα που η παγκόσμια οικονομία στρέφεται στην ηλεκτροκίνηση και την αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας γενικότερα, είναι σαν να αρνείσαι να αγοράσεις το οικόπεδο που έχει πετρέλαιο επειδή σε ενοχλούν οι κότες του γείτονα.  

Αν η Ευρώπη δεν υπογράψει τώρα, παραδίδει οριστικά τα κλειδιά της περιοχής στην Κίνα, η οποία ήδη στήνει υποδομές και υπογράφει συμβόλαια χωρίς να ρωτάει κανέναν για τον Αμαζόνιο.

Για να καταλαβαίνουμε και την πραγματική αιτία που ορισμένοι φωνάζουν για αδικημένους αγρότες…

Συνεπώς, το ερώτημα δεν είναι αν η συμφωνία είναι επωφελής, γιατί οι αριθμοί αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι είναι. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να περπατάμε στα σύννεφα, πιστεύοντας ότι ο κόσμος θα σταματήσει να γυρίζει επειδή εμείς φοβόμαστε να ανταγωνιστούμε ή αν θα κινηθούμε για να εξασφαλίσουμε τα συμφέροντά μας. Και σαν χώρα και σαν Ένωση.

Τα δεδομένα είναι εδώ και είναι αδιαμφισβήτητα: €4 δις δασμών λιγότερα για τις ευρωπαϊκές εξαγωγές, ευνοϊκή πρόσβαση στο 41% των παγκόσμιων πόρων λιθίου (αν όχι του 56% όλου του Τριγώνου) και πλήρη προστασία των ΠΟΠ. Τα υπόλοιπα είναι αέρας κοπανιστός για όσους αρκούνται στις θεωρίες και δεν μπαίνουν στον κόπο να διαβάσουν πίσω από τις γραμμές. 

Στο τέλος της ημέρας, ο λογαριασμός...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποιος φοβάται τα προϊόντα της Mercosur;

Ακουσα αγρότη να κινδυνολογεί για την ποιότητα των αγοτικών προϊόντων απο Νότια Αμερική. Λογικό. Δεν μπορεί όλες οι χώρες να έχουν στους ελέγχους τους την αυστηρότητα και την αξιοπιστία της Ελλάδας.

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) December 29, 2025

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Η δυσφορία απέναντι στον ανταγωνισμό είναι απολύτως κατανοητή. Ο ανταγωνισμός φέρνει μαζί του προσπάθεια, κόπο και αυξημένη πιθανότητα αποτυχίας. Κάνει τη δουλειά περισσότερη και πιο δύσκολη χωρίς ταυτόχρονα να εξασφαλίζει αντίστοιχη ανταμοιβή. Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις είναι ταξίδι στο άγνωστο. Συνεπώς είναι κατανοητή και η δυσφορία κάποιων αγροτών απέναντι στη συμφωνία Mercosur. 

Αυτό που δεν βρίσκω και τόσο ωραίο είναι η προσπάθεια να μετατραπεί ο φόβος του επαγγελματία που φοβάται τον ανταγωνισμό, σε φόβο του καταναλωτή για την υγεία του.

Το λέω γιατί εδώ και εβδομάδες, από τότε δηλαδή που ξεκίνησαν τα μπλόκα, διακινείται ο φόβος για τα προϊόντα που θα έρθουν από τις χώρες της Mercosur, τα οποία «θα είναι επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία, επειδή εκεί οι προδιαγραφές είναι άλλες και τα φυτοφάρμακα και μπλα μπλα μπλα». Και αυτή η διακίνηση, όπως κάθε διακίνηση που αφορά έναν αόρατο φόβο για τη δημόσια υγεία, πιάνει τόπο. Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μιλούν για τα προϊόντα που θα έρθουν από τη Νότια Αμερική λες και μιλούν για προϊόντα που θα έρθουν από τον πλανήτη Άρη. Λες και μέχρι τη Mercosur δεν υπήρχε εμπόριο στις χώρες αυτές και τώρα ξαφνικά θα έρθουμε αντιμέτωποι με κινδύνους πρωτοφανείς.

Μόνο που από τη Νότια Αμερική ήδη εισάγουμε το μεγαλύτερο μέρος του αγροτικού προϊόντος που καταναλώνουμε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο. Του καφέ. Οι τόνοι καφέ που καθημερινά καταναλώνουμε προέρχονται από καρπούς φυτών που κυρίως καλλιεργήθηκαν σ’ αυτές τις χώρες. 

Το ίδιο και η ζάχαρη. Και δεν έχω ακούσει κανέναν από τους εσχάτως ανησυχούντες για τη δημόσια υγεία να προειδοποιούν εναντίον της κατανάλωσης του καφέ επειδή προέρχεται από τη Βραζιλία ή της ζάχαρης επειδή η πρώτη ύλη της προέρχεται από την Κολομβία (είμαι μάλιστα σίγουρος ότι οι αγρότες των μπλόκων που μας προειδοποιούν είναι κάθε πρωί με τον φρέντο και τον φραπέ στο χέρι).  

Τα Αργεντίνικα κρέατα είναι ονομαστά και διαφημίζονται ως τέτοια και όσο για τις μπανάνες… δεν θέλω να σοκάρω κανέναν αλλά οι μπανάνες που τρώμε σπανίως είναι από την Κρήτη.  

Θα μπορούσα να γράψω και για άλλα προϊόντα που εισάγονται από τη Νότιο Αμερική αλλά νομίζω δεν χρειάζεται. Καταλαβαινόμαστε.

Καταλαβαινόμαστε με τον ίδιο τρόπο που καταλαβαίνουμε και τους επαγγελματίες, οι οποίοι αντί να αρχίσουν να τρίβουν τα χέρια τους που ξαφνικά διευκολύνεται η πρόσβαση τους σε μια αγορά δεκάδων εκατομμυρίων, κινδυνολογούν. Αυτούς που επικαλούνται το χαμηλό κόστος παραγωγής των ανταγωνιστικών αγροτικών προϊόντων επειδή είναι απρόθυμοι να εργαστούν έτσι ώστε να αντιπαραβάλουν την ποιότητα των δικών τους (εκτός αν τα εισαγόμενα από τη Νότια Αμερική προϊόντα, εκτός από χαμηλότερη τιμή, έχουν και ποιότητα την οποία οι Έλληνες αγρότες δεν μπορούν να φτάσουν οπότε η εισαγωγή τους είναι προς όφελος των καταναλωτών, δηλαδή όλων μας).

Ο κόσμος αλλάζει και οι αλλαγές ποτέ δεν είναι ευχάριστες για όλους. Αλλά η κινδυνολογία ...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Υψώστε τα ταμπούρια, η Mercosur έρχεται

Επαγγελματίες που δεν θέλουν άνοιγμα σε αγορά 280 εκ ανθρώπων:
1. Ζούνε παρασιτικά εις βάρος σου με ψηλές τιμές
2. Δεν ζούνε από το επάγγελμα per se αλλά από επιδοτήσεις

— Veltsi the IX (@Veltsi_Legacy) January 13, 2026

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Ε όχι ρε φίλε.

Ούτε Mercosur θέλουμε, ούτε μεγάλες αγορές διακίνησης προϊόντων, ούτε πολυάνθρωπες εμπορικές συμφωνίες με 700 εκατομμύρια ανθρώπους, ούτε συμμετοχές σε οικονομικές περιοχές όπου διακινείται το 25% του Παγκόσμιου ΑΕΠ. Να λείπουν αυτά, είναι της διαβολικής παγκοσμιοποίησης. Εμείς θέλουμε την μικρή πλην τίμια Ελλαδίτσα μας των 10 εκατομμυρίων ανθρωπάκων, περίκλειστη και υπερηφάνως ταμπουρωμένη, να καταναλώνει μόνο αυτά που παράγει και όπως τα παράγει, δίχως τα σατανικά διεθνή εμπόρια.

Τι δουλειά έχουμε εμείς με τις Λατινικές Αμερικές και τα τοιαύτα;

Ούτε να τους πουλάμε προϊόντα θέλουμε, ούτε να μας πουλάνε.

Εμείς θέλουμε μοσχάρι ντόπιο κι ας το πληρώνουμε 50 ευρώ το κιλό, αυτά τα αργεντίνικα που τα βόσκουν κάτι Γκάουτσος καβαλαρέοι με καπελαδούρες, έχουνε σκληρό κρέας. Τι διάολο, φαντάροι είμαστε να τρώμε Γκοντζίλες; Κι αν τίποτα Παραγουάνοι διανοήθηκαν να φάνε ελληνική φέτα, να το ξεχάσουν. Δεν είναι για τους ουρανίσκους τους, σιγά μην χαραμίσουμε την φέτα μας για να την πουλήσουμε σε Βολιβιανούς και Ουρουγουανούς. Να λείπει το βύσσινο.

Εμείς θα βάλουμε γύρω - γύρω από την χώρα έναν φράχτη, θα χώσουμε τα καριοφίλια μας στις πολεμίστρες του, θα υψώσουμε την γαλανόλευκη και θα αποθάνουμε ηρωικά υπερασπιζόμενοι το φρούριο μας. Ας χοροπηδά όσο θέλει η παγκοσμιοποίηση και ο ανταγωνισμός απ’ έξω, εδώ στα ιερά μας χώματα δεν θα μπουν.

Ούτε ξένους ανθρώπους ή ξένα προϊόντα θέλουμε εδώ, ούτε θα αλλοιώσουμε εμείς την ελληνική ψυχή μας προσαρμοζόμενοι μ’ αυτά που ζητούν οι ξένες αγορές για να αγοράσουν τα λάδια και τα κρασιά που παράγουμε. Ποτέ τους να μην σώσουν.

Κι αυτά που έλεγε ο γέρο-Καραμανλής όταν μας έβαλε απροετοίμαστους στην ΕΟΚ, «σας πέταξα στην θάλασσα, κολυμπήστε», ήταν βλακείες.

Δεν είδατε πόση ζημιά πάθαμε με την συμμετοχή μας στην Ευρώπη, έτσι ανέτοιμοι που ήμασταν όταν μπήκαμε;

Καταστραφήκαμε. Αν ζούσαμε μόνοι μας όλες αυτές τις δεκαετίες, τώρα θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια. Οπότε, ούτε τις διεθνείς τους θάλασσες θέλουμε στα πόδια μας, ούτε να μάθουμε κολύμπι.

Μια χαρά είμαστε εδώ μέσα κλεισμένοι, θα τρώμε τις ελληνικές μας φασολάδες και τα εθνικά μας κοκκινογούλια, κι ας πάνε να κουρεύονται οι Παραγουανοί και οι Περουβιανοί. Δεν φτάνουν δηλαδή οι ποδοσφαιριστές, οι επαναστατικές ιδέες και οι αφίσες με τον Τσε που έχουμε εισάγει από την Λατινική Αμερική, τώρα θέλουμε να φέρνουμε και λεμόνια; Ε όχι του κερατά.

Εγώ θα τρώω λεμόνι μόνο από το λεμονοδάσος της Τροιζίνας κι ας το πληρώνω 6 ευρώ το κιλό. Κι αν θέλει το κράτος να πέσει η τιμή, να μας επιδοτήσει στο 100% για να ξανακαλλιεργήσουμε τις παρατημένες λεμονιές μας… μαζί με τσάμπα ρεύμα, πετρέλαιο αφορολόγητο στην αντλία και εγγυημένη τιμή… εννοούνται αυτά, μην επαναλαμβανόμαστε.

Έπειτα είναι και οι αρρώστιες. Τα φυτοφάρμακα, οι μολύνσεις, οι τερατογενέσεις.

Ξέρετε τι αρρώστιες κυκλοφορούν εκεί στους Αμαζόνιους;

Ρωτήστε και τον Κορτές όταν πρωτοπήγε, τι πανωλεθρία έπεσε στο τσούρμο των μαχαιροβγαλτών που κουβαλούσε. (Μυστήριο τραίνο είναι τελικά αυτή η ελληνική αριστερά. Αν της πεις ότι οι ξένοι μετανάστες κουβαλάνε αρρώστιες, σε παίρνει με τις πέτρες και δικαίως. Αλλά αν της πεις ότι τα εισαγόμενα προϊόντα δεν κουβαλάνε αρρώστιες διότι ελέγχονται, πάλι σε παίρνει στο κατόπι. Ο ρατσισμός για τους ανθρώπους είναι απαράδεκτος, ο ρατσισμός για τα προϊόντα απαραίτητος. Άντε βγάλε άκρη.)

Τέλος πάντων, εμείς τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε. Δεν γουστάρουμε ανοίγματα. Όλα τα ανοίγματα στον διεθνή χώρο, είναι αντικειμενικά εις βάρος μας. Η μικρά πλην τίμια Ελλάς θα μεγαλουργήσει μόνο μέσα στο καβούκι της, σαν σοφή χελώνα που μηρυκάζει τα προαιώνια χούγια της, δεν θα βγούμε στους παγκόσμιους δρόμους να καλπάζουμε σαν τους τρελούς διότι έτσι απαιτεί ο σύγχρονος ανταγωνιστικός κόσμος. Τέτοιο κόσμο, εμείς δεν τον εγκρίνουμε. Κι άπαξ και δεν τον εγκρίνομε, είναι σαν να μην υπάρχει.

Στο τέλος - τέλος, η Mercosur είναι καλή για τον Γερμανό που παράγει αυτοκίνητα και όχι για τον Έλληνα που παράγει επιδοτούμενο βαμβάκι. Ο Γερμανός θα κερδίσει από την Mercosur, ο Έλληνας όχι.

Βεβαίως, τον Γερμανό εργάτη που μας έρχεται ως τουρίστας το καλοκαιράκι τον θέλουμε. Εκεί μας βολεύει να έχει χρήμα στην τσέπη ο λουκανικοφάγος Γερμαναράς και ο κρεμανταλάς Σουηδός, που έχουν φαγωθεί να περάσει η Mercosur.

Αλλά όλα έχουν ένα όριο. Όχι, δεν θα γίνουμε εμείς πιο ανταγωνιστικοί, να βρουν αυτοί τρόπο να έχουν λεφτά για να μας φέρνουν, δίχως να χρειαστεί εμείς ν’ αλλάξουμε οτιδήποτε.

Αυτή είναι …

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αγροτική ταυτότητα αντί αγανάκτησης…

Θα μας καταστρέψει η #Mercosur
Δεν θα τρώμε πια τίποτα ελληνικό
🤡🤡 pic.twitter.com/nVZnMzNLfF

— Leξotanil ⛑️⚒️ (@Lexotanil__) January 11, 2026

 

Της Χαρίκλειας Ντερμανάκη

 

Ιστορία από το σούπερ μάρκετ, νούμερο, δε θυμάμαι..

Κουτουλιόμαστε στο διάδρομο.

Τα γνωστά, ευχές, καλή χρονιά κτλπ.

“Εντάξει, τα πράγματα με τον καιρό δεν είναι και τόσο τραγικά σήμερα όσο μας έλεγαν οι μετεωρολόγοι” της λέω.

” Έτσι μας παραμυθιάζουν, για να μη βλέπουμε τα τραγικά που συμβαίνουν“ μου απαντά.

” Τι τραγικό συμβαίνει καλέ” τη ρωτάω.

“Θα ψοφάμε σαν τα σκυλιά στο δρόμο με αυτά που θα μας ταίζουν, τα εισαγόμενα, αυτή η συμφωνία καλέ, η mercosur.”

Κοιτάω το καλάθι της

Μύρτιλα από το Περού.

Συμπυκνωμένος χυμός φρούτων από τη Βραζιλία.

Πατάτες Αιγύπτου.

Κονσέρβες καλαμπόκι από την Ουκρανία.

Μέλι με την ετικέτα του σούπερ μάρκετ, από τη Βουλγαρία.

Μπανάνες, οι γνωστές που αγοράζουμε όλοι, από το Εκουαδόρ.

Γάλα καρύδας, εισαγόμενο από την Ταϊλάνδη.

Βλέπετε, η …ντόπια παραγωγή καρύδας, δε φτάνει να καλύψει τη ζήτηση.

Έπεσαν οι περισσότερες πάνω στα κεφάλια μας κι ενίσχυσαν την ομαδική αφασία και την παράκρουση…

 

Της τα “σύστησα” όλα αυτά που είχε αγοράσει, ένα προς ένα.

Η απάντηση της;

“Εσύ είσαι και της κυβέρνησης, τι να πεις; “

Θα πω λοιπόν, ότι πάρα πάρα πολλά χρόνια, τρώμε προϊόντα που εισάγονται από όλα τα μέρη του κόσμου.

Και συχνά, ιδίως σε αγορές όπου δεν γίνονται έλεγχοι, πληρώνουμε τα εισαγόμενα, ως ντόπια, σε πολλαπλάσια τιμή.

Κι αυτό τώρα σταματά.

Κι επειδή σταματά, τσούζει ..

Να πω επίσης, ότι οι αγρότες, κτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι που έντιμα παράγουν τα καταπληκτικά ελληνικά προϊόντα, μόνο κερδισμένοι θα βγουν, αφού μπροστά τους ανοίγεται μια αγορά πολλών εκατομμυρίων καταναλωτών, που κάνουν κρα, προκειμένου να φάνε αυθεντικό,Π.Ο.Π , λαδάκι, φετούλα, σταφίδες, ελιές και μελάκι!

Δεν είναι όλα αντιπολίτευση ρε παιδιά!

Δεν είναι όλα, μίσος, γκρίνια, αδυναμία να ακολουθήσουμε μια παγκοσμιοποιημένη πλέον αγορά.

Την συμφωνία της ΕΕ με τις χώρες της Mercosur, την υπερψήφισαν όλες οι πολιτικές τάσεις στο Ευρωκοινοβούλιο.

Και οι Σοσιαλιστές και οι Φιλελεύθεροι και το Ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα και οι Πράσινοι.

Καταψήφισαν, οι Αριστεροί, οι “Πατριώτες” της Λεπέν και του Ορμπάν και οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Κλείνω, με τον επίλογο της φίλης Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου ,που τα είναι to the point.

“Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερη .. αγροτική αγανάκτηση.

Έχει ανάγκη από αγροτική παραγωγή με ταυτότητα, ποιότητα κι εξαγωγικό προσανατολισμό.

Η Mercosur δεν απειλεί αυτό το μοντέλο, το ΕΥΝΟΕΙ!

Απειλεί μόνο ένα…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ώρα να τελειώνουμε με τα παραμύθια

Με χαρά σας ανακοινώνω ότι σύντομα θα εγκαινιάσω το νέο μου μανάβικο,όπου θα διατίθενται προϊόντα αποκλειστικά απ'τις χώρες της Mercosur.
Προσβλέπω στη στήριξή σας!❤️ pic.twitter.com/hiG1cI8H5s

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) January 12, 2026

 Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Η δημόσια συζήτηση για τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Mercosur εξελίσσεται, για άλλη μια φορά, σε φεστιβάλ υπερβολής, φόβου και πολιτικής εκμετάλλευσης.

Δεν είναι κακό να διαφωνεί κανείς. Είναι όμως προβληματικό να χτίζεται ένα αφήγημα εθνικής καταστροφής πάνω σε μισές αλήθειες, συνθήματα και επιλεκτική άγνοια.

Το πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας δεν είναι η Mercosur αλλά η χαμηλή παραγωγικότητα και η ακόμη χαμηλότερη ικανότητα αντίληψης της συγκυρίας. Όταν η ελληνική αγροτική παραγωγικότητα είναι στο 50% της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας και ένα κλάσμα της αγροτικής παραγωγικότητα της ΕΕ δεν σώζεται η κατάσταση με την έξοδο από τη Mercosur.

Όταν ένα μπουκάλι μέσης ποιότητας βγαίνει από το οινοποιείο της Νεμέας με κόστος 5 ευρώ και ένα Αργεντίνικο της ίδιας ποιότητας φτάνει στο λιμάνι του Πειραιά με συνολικό κόστος παραγωγής και μεταφοράς στα 3 ευρώ, η λύση δεν είναι η επιβολή ενός δασμού 100% γιατί κοστίζει 6 και να είναι ανταγωνιστικό το ελληνικό.

Η λύση ενδεχομένως είναι τα 40 οινοποιία της Νεμέας να συγχωνευτούν σε 3-4. Ετσι αντί για 40 τρακτέρ και εμφιαλωτήρια κ.λπ. θα αγοραστούν 4 με αποτέλεσμα το κόστος να γίνει ανταγωνιστικό.

Από συμφωνίες όπως αυτή της Mercosur θα ωφεληθούν οι καταναλωτές που θα μπορέσουν να βρουν φθηνότερα ποιοτικά προϊόντα για το καλάθι του.

Τα περί ανεξέλεγκτων φυτοφαρμάκων, ορμονών και γενετικά τροποποιημένων σπόρων είναι φληναφήματα. Για τα προϊόντα αυτά ισχύουν οι αυστηροί κανόνες της ΕΕ. Τίποτα που δεν πληρεί αυτούς του κανόνες δεν περνά τα σύνορα της ΕΕ.

Και σήμερα στο σούπερ μάρκετ θα βρείτε προϊόντα από χώρες της Λατινικής Αμερικής. Με την εφαρμογή της συμφωνίας θα αφαιρεθούν οι δασμοί από τα προϊόντα αυτά. Αυτό είναι που τρομάζει τους εγχώριους παραγωγούς.

Το σύνολο της κοινωνίας εχει να ωφεληθεί από τις χαμηλότερες τιμές.

Να ωφεληθούν έχουν και οι αγρότες που παράγουν ποιοτικά και ανταγωνιστικά προϊόντα. Μπροστά τους ανοίγεται μια αγορά 270 εκατ. ανθρώπων με ανερχόμενη μεσαία τάξη που επιθυμεί να καταναλώνει ποιοτικά εισαγόμενα προϊόντα. Ο αγρότης που εξάγει στην ΕΕ εύκολα θα μπορέσει να μπει και στις αγορές της Λατινικής Αμερικής οι οικονομίες των οποίων αναπτύσσονται με πολλαπλάσιους ρυθμούς…

Στο πολιτικό πεδίο, οι ισορροπίες είναι ξεκάθαρες.

Η Γερμανία και η Ισπανία πιέζουν για βιομηχανικές εξαγωγές, η Γαλλία αντιδρά για λόγους εσωτερικής αγροτικής πολιτικής.

Η Ελλάδα, χωρίς τον όγκο για να μπλοκάρει συνολικά τη συμφωνία, επέλεξε τον ρεαλισμό: διαπραγματεύτηκε σκληρά εκεί που είχε πραγματικό συμφέρον. Το αποτέλεσμα είναι η νομική κατοχύρωση 21 ελληνικών προϊόντων ΠΟΠ και ΠΓΕ σε μια αγορά άνω των 270 εκατομμυρίων καταναλωτών. Αυτό δεν είναι ξεπούλημα· είναι άσκηση οικονομικής διπλωματίας.

Στο οικονομικό πεδίο, η εικόνα είναι ακόμη πιο αποκαλυπτική.

Η Mercosur είναι ήδη σημαντικός εμπορικός εταίρος της Ελλάδας, με πλεονασματικό ισοζύγιο υπέρ μας. Εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις - κυρίως μικρομεσαίες - δραστηριοποιούνται ήδη εκεί. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η ζήτηση, αλλά οι υψηλοί δασμοί που κρατούσαν τα ελληνικά προϊόντα εκτός ραφιού ή εκτός τιμολογιακού ανταγωνισμού.

Η ουσία βρίσκεται στη στρατηγική διάσταση.

Η Mercosur αντιπροσωπεύει μια τεράστια, αναδυόμενη μεσαία τάξη που αναζητά ποιοτικά, επώνυμα, «ευρωπαϊκά» προϊόντα.

Εκεί ακριβώς ταιριάζει το ελληνικό μοντέλο: όχι μαζική παραγωγή χαμηλού κόστους, αλλά πιστοποιημένη ποιότητα, ταυτότητα και προέλευση. Φέτα, ελαιόλαδο, κρασί, μαστίχα δεν είναι απλώς αγροτικά προϊόντα· είναι φορείς υπεραξίας και εξαγώγιμου brand.

Η πραγματική απειλή, λοιπόν, δεν είναι η συμφωνία.

Είναι …

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από το όχι στην ΕΟΚ, στο όχι στην Mercosur

Ο Ανδρέας το '81 απαγόρευσε την εισαγωγή μπανανών,με πρόσχημα την προστασία της εγχώριας παραγωγής.
Αποτέλεσμα,ελάχιστες κ πανάκριβες μπανάνες στην αγορά.
Κανονικές μπανάνες ήρθαν μετά το '93,όταν καταργήθηκαν κ οι τελευταίοι περιορισμοί.
Το ελεύθερο εμπόριο μόνο οφέλη έχει.

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) January 11, 2026

 

Γράφει ο ΚωνσταντίνοςΧαροκόπος

Τα ίδια καταστροφολογικά και συνωμοσιολογικά επιχειρήματα που ακούγαμε μετά την αίτηση για την είσοδο της Ελλάδα στην ΕΟΚ πριν από 50 χρόνια, ακούμε και σήμερα για τη συμφωνία ΕΕ – Mercosur.

Με την αντιπολίτευση να ανακαλύπτει ένα νέο εχθρό που επιβουλεύεται την Ελλάδα. Σε αυτό τον νέο εχθρό, σύμφωνα με τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης, όχι μόνο δεν αντιτάχθηκε η κυβέρνηση, αλλά σιωπηρά αποδέχθηκε με απώτερο στόχο την ολοκληρωτική καταστροφή της αγροτικής οικονομίας της χώρας. Διότι σύμφωνα με τους αγρότες των μπλόκων, τους αρχηγούς των κομμάτων, αλλά και τους αρχηγούς που στερούνται κομμάτων, η κυβέρνηση εξυφαίνει σκοτεινά σχέδια για την καταστροφή του πρωτογενούς τομέα.

Οπότε η ανακάλυψη του εχθρού που φέρει την μυστηριώδη ονομασία Mercosur, συμπληρώνει το συνωμοσιολογικό παζλ που αναπτύσσεται το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Έτσι μάθαμε ότι η Mercosur θα γεμίσει την Ελλάδα με καφέ, με κακάο, με μπανάνες, με μάνγκο και με μοσχαρίσιο κρέας, καταστρέφοντας και αφανίζοντας την αντίστοιχη εγχώρια παραγωγή. Επιχειρήματα για γέλια και για κλάματα.

Επιχειρήματα που πιστοποιούν ότι ο λειτουργικός αναλφαβητισμός στην χώρα μας καλά κρατεί, υπονομεύοντας με επιμονή και υπομονή το ίδιο μας το μέλλον.

Ας δούμε με ψυχραιμία τι έχει γίνει.

Tην περασμένη Παρασκευή, το Συμβούλιο της ΕΕ με ειδική πλειοψηφία, έδωσε το πράσινο φως για την υπογραφή της συμφωνίας EΕ - Mercosur.

Ποια είναι η Mercosur;

Η Mercosur είναι η βασική τελωνειακή και εμπορική ένωση της Νότιας Αμερικής, της οποίας πλήρη μέλη είναι η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Παραγουάη, η Ουρουγουάη και η Βολιβία, και συνδεδεμένα μέλη η Χιλή, η Κολομβία, το Εκουαδόρ, το Περού, ο Παναμάς, η Γουιάνα και το Σουρινάμ.

Ο τελικός στόχος της Mercosur, που συμπληρώνει φέτος 35 χρόνια ζωής είναι η δημιουργία μιας κοινής αγοράς παρόμοιας με την ΕΕ, με κύρια χαρακτηριστικά την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων, αλλά και ανθρώπων.

 

Ο στόχος της συμφωνίας ΕΕ - Mercosur, είναι η δημιουργία μιας νέας ζώνης ελεύθερου εμπορίου, η οποία θα καλύπτει χιλιάδες επιχειρήσεις, χιλιάδες προϊόντα και υπηρεσίες και σχεδόν 800 εκατ. καταναλωτές. Ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο τις οικονομικές, εμπορικές και πολιτικές σχέσεις μεταξύ των δύο ενώσεων.

Σήμερα όσον αφορά την χώρα μας, η εμπορική δραστηριότητα με τις χώρες της Mercosur, ανέρχεται περίπου στα 435 εκατ. ευρώ. Οι εισαγωγές ανέρχονται στα 400 εκατ. ευρώ και οι εξαγωγές στα 35 εκατ. ευρώ. Εάν συνυπολογιστούν και οι ναυτιλιακές υπηρεσίες και οι μεταφορές, οι εξαγωγές μας ξεπερνούν τα 1,2 δισ. ευρώ.

Οι εισαγωγές αφορούν κυρίως πρώτες ύλες, κρέας και ζωοτροφές.

Και οι εξαγωγές ελαιόλαδο, ελιές, φρούτα, μηχανήματα, χημικά, φαρμακευτικά κ.α. Με περισσότερες από 300 επιχειρήσεις να εξάγουν προϊόντα τους προς τις χώρες αυτές.

Με την υπογραφή της συμφωνίας ανοίγει διάπλατα για τα ελληνικά προϊόντα και τις υπηρεσίες, μια νέα αγορά περίπου 300 εκατ. καταναλωτών.

Μέχρι χθες, οι χώρες της Mercosur αποτελούσαν τον 22ο μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Ελλάδας, εκτός ΕΕ.

Σήμερα, τα πράγματα αλλάζουν.

Ειδικά μετά την πρόβλεψη της συμφωνίας για την πλήρη προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και των γεωγραφικών ενδείξεων 21 ελληνικών προϊόντων ΠΟΠ/ΠΓΕ (Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης / Γεωγραφικής Ένδειξης). Έτσι πολλά προϊόντα θα προστατεύονται από απομιμήσεις και θα έχουν υψηλότερες τιμές, όπως Ελιά Καλαμάτας, Ελαιόλαδο Καλαμάτας, Ελαιόλαδο Κολυμβάρι Χανίων, Κεφαλογραβιέρα, Κορινθιακή Σταφίδα, Κρόκος Κοζάνης, Μανούρι, Μαστίχα Χίου, Φέτα και μια σειρά από κρασιά όπως Αμύνταιο, Μαντινεία, Νάουσα, Νεμέα κ.α.

Το άνοιγμα σε μια νέα αγορά 300 εκατ. καταναλωτών αποτελεί ευκαιρία και όχι απειλή. Καθώς στις οικονομίες της Λατινικής Αμερικής υπάρχουν αγοραστές για τα καλά και ποιοτικά ελληνικά προϊόντα. Για προϊόντα που δεν υπάρχουν εκεί και που αποτελούν μια πρόκληση από μόνα τους. Φυσικά, η ελληνική παραγωγή χάνεται μπροστά στο καταναλωτικό μέγεθος της Mercosur. Ωστόσο, τα υψηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά της, αν συνοδευτούν από τις κατάλληλες μεθόδους μάρκετινγκ και πωλήσεων, θα βρουν το δικό τους κοινό.

 

Η συμφωνία ΕΕ - Mercosur αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία για την ανάδειξη του «ελληνικού brand name» και του «made in Greece». Αυτό όμως απαιτεί δουλειά. Σταθερή ποιότητα, και σταθερές ικανοποιητικές ποσότητες, ανταγωνιστικές πρακτικές, ισχυρή μεταποίηση και προσαρμογή στα νέα δεδομένα.

Ναι, για όσους επιμένουν να παραμένουν στο περιθώριο της αγροτικής παραγωγής, βασισμένοι στις επιδοτήσεις, τις ενισχύσεις και στις εξασφαλίσεις από μη παραγωγικές επιλογές, η Mercosur είναι ένας ακόμα εχθρός στα μάτια τους.

Όμως για όσους νοιώθουν ότι δεν είναι μόνο καλλιεργητές, αλλά επιχειρηματίες γης, η ευκαιρία είναι μοναδική. Χιλιάδες εμπορικές επιχειρήσεις, supermarkets, εταιρείες εστίασης και απλά νοικοκυριά, αποτελούν δυνητικούς πελάτες για τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα. Μάλιστα αν το δούμε σε αριθμούς, είναι σαν να ανοίγει για τη χώρα μας, μια αγορά του μεγέθους των ΗΠΑ ή του μισού μεγέθους της ΕΕ. Με εύπορους πολίτες, έτοιμους να προτιμήσουν την ποιότητα και το «story» της ευζωίας και της μακροζωίας, που συνοδεύει τη υγιεινή διατροφή που βασίζεται στα ελληνικά προϊόντα.

Όσον αφορά την «παραμυθία» για τους κινδύνους από τις μαζικές εισαγωγές επικίνδυνων τροφίμων που θα οδηγήσουν στον αφανισμό του ελληνικού πληθυσμού, θα πρέπει να γνωρίζουν οι αντιδρώντες στη συμφωνία ΕΕ – Mercosur, ότι οι αυστηροί έλεγχοι που εφαρμόζονται σήμερα σε όλα τα προϊόντα που ήδη εισάγονται από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως στον καφέ, στο κακάο, στο κρέας και στα φρούτα θα συνεχίσουν να ισχύουν. Με σκοπό την διατήρηση των αυστηρών προδιαγραφών που απαιτούνται για κάθε προϊόν που εισάγεται στην ΕΕ.

Δεν είναι τα πάντα απειλές.

Τα περισσότερα είναι ευκαιρίες.

Ευκαιρίες που πολλές φορές απαιτούν…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τα τραίνα του απειλούν τον έλεγχο των Θαλασσών από τις ΗΠΑ

Toυ Πέτρου Ούτση

Στην Βορειοδυτική Τουρκία, στην περιοχή όπου κατοικούν οι κατοικούν οι Ουιγούροι (Xinjiang Uygur), και κοντά στα σύνορα με το Καζακστάν, υπάρχει ο εμπορευματικός σταθμός Horgos Port από τον οποίο πέρασαν στην Ευρώπη για το 2020 περισσότερες από 4,720 εμπορευματικές αμαξοστοιχίες. Αυτός ο αριθμός είναι αυξημένος κατά 43% σε σχέση με το 2019.

Παρά την Πανδημία οι αμαξοστοιχίες αυτές διαθέτουν χαμηλές τιμές μεταφοράς ενώ ταυτόχρονα έχουν και την δυνατότητα μεταφοράς μεγάλου όγκου. Διευθυντής μιας εταιρείας μεταφορών με έδρα το Horgos Port, δήλωσε ότι η εταιρεία του είχε σημειώσει αύξηση τόσο στις εισαγωγές όσο και στις εξαγωγές για το 2020, ενώ το 2021 αναμένει ότι η εταιρεία του θα επεκτείνει περαιτέρω τις επιχειρήσεις του, με σκοπό να ασχοληθεί με 1.500 εμπορευματικά τραίνα που θα μεταφέρουν εμπορεύματα από Κίνα στην Ευρώπη και αντίστροφα.

Οι μεταφορές από την περιοχή προς την Ευρώπη ξεκίνησαν το 2016 ενώ οι νέες υποδομές έχουν βελτιώσει τις διαδικασίες μεταφόρτωσης.

Οι Κινέζοι αυξάνουν το κόστος μεταφοράς με πλοία
 

Πριν την Πανδημία το κόστος ενός κοντέινερ από την Κίνα προς την Ελλάδα ξεκινούσε από τα 600 δολάρια και έφτανε μέχρι τα 1200. Σήμερα οι τιμές αυτές έχουν αυξηθεί 100% και σε μερικές περιπτώσεις οι τιμές φτάνουν έως και 150%. Οι αύξηση των τιμών αυτών οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην κατάληψη που έχει γίνει στα λιμάνια από υγειονομικό υλικό, αλλά και σε μια τεχνητή αύξηση των Κινέζων προς εταιρείες δυτικών συμφερόντων, και ειδικά των ΗΠΑ και συμμάχων τους.

Με τον τρόπο αυτό οι Κινέζοι επιδιώκουν να κάνουν δελεαστικό τον Belt and Road προσφέροντας καλύτερες τιμές και επιδοτώντας σε ορισμένες περιπτώσεις τις μεταφορές και υποδομές. Οι μεταφορές μέσω του Belt and Road έχουν και το πλεονέκτημα του χρόνου. Πρόσφατα ένα τραίνο από την Τουρκία χρειάστηκε μόλις 12 ημέρες για να φτάσει στον προορισμό του στην Κίνα, ενώ τραίνα από την Κίνα προς την Γερμανία, χρειάζονται 18 ημέρες.

Το πρόβλημα των Ουιγούρων
 

Ο εμπορευματικός σταθμός Horgos Port βρίσκεται στην επαρχία όπου βρίσκονται οι Ουιγούροι οι οποίοι έχουν την στήριξη των ΗΠΑ και αποτελούν ένα μεγάλο πρόβλημα για το Πεκίνο. 

Από την άλλη μεριά ο Ερντογάν εμφανίζεται προστάτης των Ουιγούρων αλλά οι τελευταίοι έχουν πέσει θύματα της εξάρτησης της Άγκυρας από το Πεκίνο.

Πρόσφατο άρθρο του «V» με τίτλο «Ο Ερντογάν αδειάζει τους Ουιγούρους στην Κίνα για τα δολάρια του Πεκίνου» σημείωνε «και ενώ αυξανόταν η ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες (2019), η Τουρκία συμφωνεί να στείλει 10 “παρατηρητές” στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου βρίσκονταν 1.000.000 Ουιγούροι και η κεντρική τράπεζα της Κίνας μεταβίβασε στην Τουρκία 1 δισ. δολαρία,  το μεγαλύτερο πακέτο στήριξης του Πεκίνου για τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, λίγο πριν τις Τουρκικές εκλογές. Αυτή η εισροή πόρων σηματοδοτούσε την πρώτη φορά που η Τουρκία έλαβε ένα τόσο σημαντικό ποσό σε εφαρμογή της  συμφωνίας ανταλλαγής λιρών – γουάν με το Πεκίνο που χρονολογείται από το 2012. Επίσης το καλοκαίρι του 2020 η Λαϊκή Τράπεζα της Κίνας επέκτεινε την ανταλλαγή για την τουρκική λίρα αξίας 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Σύμφωνα με την Morgan Stanley, το έλλειμμα της Τουρκίας τον Απρίλιο έφτασε στα 5,60 δισεκατομμύρια δολάρια από μόλις 500 εκατομμύρια δολάρια στα τέλη του 2019, στο τέλος του 2020 το έλλειμμα αυτό άγγιξε τα 50 δις.»

Και κατέληγε «για το Πεκίνο η κατάσταση της Τουρκικής οικονομίας είναι η χρυσή ευκαιρία για...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Η υπέροχη εις άτοπον απαγωγή του Άνταμ Σμιθ

Του David R. Henderson

Ερευνητή στο Hoover Institution και καθηγητή οικονομικών στη μεταπτυχιακή σχολή διοίκησης επιχειρήσεων και δημόσιας διοίκησης του Naval Postgraduate School στο Monterey της Καλιφόρνιας.

Σε λίγο θα πάρω τον δρόμο της επιστροφής από ένα εξαιρετικό συνέδριο του Liberty Fund με θέμα “Ελεύθερο Εμπόριο και Πολιτική Ελευθερία” στη La Jolla. Θέλω να ευχαριστήσω το Liberty Fund, τη συντονίστρια της συζήτησης Sandra Peart, τους διοργανωτές Pierre Lemieux και τον Hans Eicholz από Liberty Fund, και τους υπόλοιπους συμμετέχοντες.

Ένα από τα αναγνώσματα του συνεδρίου είναι από τον Πλούτο των Εθνών του Άνταμ Σμιθ. 

 Να λοιπόν ένα εξαιρετικό απόσπασμα όπου διατυπώνει μια πολύ ωραία εις άτοπον απαγωγή για να καταδείξει πως, για μια σταθερή ποιότητα, το εύλογο είναι να αγοράζουμε ένα προϊόν εκεί όπου είναι φθηνότερο:

“Τα φυσικά πλεονεκτήματα που έχει μια χώρα έναντι μιας άλλης στην παραγωγή συγκεκριμένων εμπορευμάτων είναι μερικές φορές τόσο μεγάλα που όλος ο κόσμος αναγνωρίζει πως είναι μάταιο να τα αντιπαλέψει κανείς. Με γυαλί, θερμαινόμενες πρασιές και θερμαινόμενους τοίχους μπορούν να καλλιεργηθούν καλά σταφύλια στην Σκωτία και να γίνει και καλό κρασί απ’ αυτά με κόστος περίπου τριάντα φορές ενός αντίστοιχα καλού κρασιού που μπορούμε να αγοράσουμε από άλλες χώρες. Θα ήταν άραγε εύλογος ένας νόμος που θα απαγόρευε την εισαγωγή όλων των ξένων κρασιών απλώς και μόνο για να ενθαρρύνει την παραγωγή οίνου βουργουνδίας στη Σκωτία; 

Αν όμως φαίνεται προφανώς παράλογο να στραφούμε στη χρήση του τριακονταπλάσιου κεφαλαίου και της εργασίας της χώρας απ’ ό,τι θα απαιτούνταν για να αγοράσουμε από ξένες χώρες μια ίση ποσότητα των αγαθών που επιθυμούμε, τότε είναι εξίσου παράλογο, αν όχι τελείως τόσο εξόφθαλμο πάντως της ίδιας τάξης, το να στραφούμε σε μια τέτοια απασχόληση που θα απαιτεί ένα τριακοστό ή ακόμη και τρία εκατοστά περισσότερο κεφάλαιο ή εργασία”.

Πριν από λίγα χρόνια, ήμουν σε ένα κατάστημα Staples για να αγοράσω συνδετήρες. Ένας νεότερος από μένα πελάτης ήταν στον ίδιο διάδρομο με μένα, έπαιρνε κουτιά με συνδετήρες και τα πέταγε στο πάτωμα με αηδία. Ένας υπάλληλος τον πλησίασε και τον ρώτησε τι συμβαίνει.

“Κανένας απ’ αυτούς τους συνδετήρες δεν κατασκευάστηκε στην Αμερική” είπε.  

“Έχετε αμερικανικούς συνδετήρες;”

“Όχι”, απάντησε ο υπάλληλος.

“Υπάρχει τότε κανένα μαγαζί στην πόλη που να πουλά αμερικανικούς συνδετήρες;” ρώτησε ο πελάτης.

“Είμαι σίγουρος πως όχι” είπε ο υπάλληλος. “Όλοι οι συνδετήρες κατασκευάζονται στο εξωτερικό”.

Ο πελάτης βγήκε από το μαγαζί αηδιασμένος. 

Εγώ σήκωσα ένα από τα κουτιά με τους συνδετήρες, πήγα στο ταμείο και το αγόρασα.

Τότε συνειδητοποίησα ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Τραμπ εναντίον Κίνας: Σύγκρουση γιγάντων

To Πεκίνο χρειάζεται τα χρήματα της Αμερικής, ενώ οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται σε ευθεία αναλογία και με την ίδια επιτακτικότητα τα φθηνά προϊόντα των Κινέζων

 
Από τον Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη 
(diesy.gr) - rkaliviotis@gmail.com



 Από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Τραμπ στόχευσε την Κίνα, κατηγορώντας την ότι τόσα χρόνια έχει υπάρξει ένας εταίρος στο ζήτημα του εμπορίου που εκμεταλλεύεται βάναυσα την Αμερική. 


Στην προεκλογική του εκστρατεία είχε προειδοποιήσει τους Κινέζους ότι, αν δεν αλλάξει αυτή η στάση τους, δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει και μέτρα προστατευτισμού. Ετσι, η ήττα της Χίλαρι Κλίντον δεν αποτέλεσε απλά ήττα του Δημοκρατικού Κόμματος, αλλά σηματοδότησε επιπλέον το τέλος της διεφθαρμένης εκείνης συναίνεσης σχετικά με την συνύπαρξη οικονομιών που βασίζονται στο ελεύθερο εμπόριο με ολοκληρωτικά κράτη και οικονομίες όπως της Κίνας.

 
Και, παρόλο που η Κίνα επί του παρόντος είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος των ΗΠΑ, χώρες, όπως το Μεξικό και ο Καναδάς, είναι σε πολύ κοντινή απόσταση. 


Είναι οι Κινέζοι εκείνοι που έχουν περισσότερο τις ΗΠΑ ανάγκη, παρά το ανάστροφο. Διότι οι Κινέζοι χρειάζονται τα χρήματα της Αμερικής, ενώ οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται, σε ευθεία αναλογία και με την ίδια επιτακτικότητα, τα φθηνά προϊόντα των Κινέζων. Ετσι, ενώ οι επενδυτές μπορεί να φοβούνται για τον εμπορικό πόλεμο με την Κίνα, η μεγαλύτερη απειλή για αυτούς ίσως είναι η αλλαγή στην αντίληψη για την Κίνα ως σταθερό μέρος για επένδυση. 


Οι δυτικοί αναλυτές και οι επενδυτές έχουν εδώ και πολλά χρόνια επαναπαυθεί στη δεδομένη ύπαρξη επιχειρηματικών και επενδυτικών ευκαιριών που δήθεν υφίστανται στην Κίνα, αλλά στην πραγματικότητα η ολοκληρωτικά κρατική οικονομία της χώρας απέτυχε σε μεγάλο βαθμό να αποδώσει σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη.

 
Για να είναι συνεπής με τους στόχους που έθεσε για τον εαυτό του ο Τραμπ αφ' ης στιγμής αποφάσισε να διεξαγάγει εμπορικό πόλεμο, πρέπει η Κίνα να ανοίξει περαιτέρω την αγορά της στις αμερικανικές εξαγωγές, ειδικά στα αμερικανικά γεωργικά προϊόντα που επλήγησαν σημαντικά κατά τη διάρκεια του εμπορικού πολέμου. Επίσης, πιέζει την Κίνα να σταματήσει την πρακτική εξαναγκασμού των αμερικανικών εταιριών να παραδίδουν υψηλή τεχνολογία. Από την πλευρά του, ο Κινέζος πρόεδρος χρειάζεται κυρίως ο Τραμπ να προβεί στην εξάλειψη ή έστω στη σημαντική μείωση των δασμών που επέβαλαν οι Ηνωμένες Πολιτείες σε κινεζικά αγαθά, ύψους 250 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

 
Η αυτοπεποίθηση του Τραμπ πηγάζει από το γεγονός ότι, παρόλο που το ισοζύγιο μεταξύ όλων των αμερικανικών προϊόντων τα οποία μεταφέρονται στο εξωτερικό και των αγαθών που εισήγαγαν οι ΗΠΑ οδηγεί σε εμπορικό έλλειμμα -που μάλιστα αυξήθηκε ελαφρά τον Μάρτιο-, παραταύτα, το έλλειμμα με την Κίνα περιορίστηκε στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων πέντε ετών. Μειώθηκε δηλαδή τον Μάρτιο στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2014, πέφτοντας 16,2%, στα 28,3 δισ. δολάρια. Τα αποτελέσματα αυτά δημοσιοποιήθηκαν πριν από τις κρίσιμες εμπορικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου.


Η οικονομική κατάσταση της Κίνας είναι πολύ πιο επικίνδυνη από ό,τι πολλοί δυτικοί παρατηρητές θέλουν ή τους συμφέρει να παραδεχτούν.

 
Μόλις αφαιρεθεί ο μανδύας της επίσημης προπαγάνδας που κυριαρχεί από διάφορα συστημικά μέσα ενημέρωσης και κυβερνητικά όργανα, η ωμή πραγματικότητα είναι ότι η Κίνα δεν αναπτύσσεται τόσο γρήγορα όσο λέγεται και γράφεται, αφού το κινεζικό σύστημα πνίγεται από ένα χρέος που δεν θα αποπληρωθεί ποτέ. Ενώ η κινεζική κυβέρνηση στοχεύει στην αύξηση του ΑΕΠ κατά 6% έως 6,5% για το 2019, μεγάλο μέρος αυτής της δραστηριότητας είναι απλά μια συνάρτηση των κρατικών δαπανών, παρά της οικονομικής επέκτασης του ιδιωτικού τομέα.

 
Ο αυταρχικός χαρακτήρας της κινεζικής οικονομίας όχι μόνο επιβραδύνει την πραγματική δυναμική της χώρας, αλλά καθιστά την ειρηνική συνύπαρξη με τις δυτικές οικονομίες της αγοράς σχεδόν ανέφικτη. Η σημερινή -όπως η παλαιότερη Κίνα- ενσωματώνει την ξεπερασμένη έννοια της σύγχρονης νομισματικής θεωρίας, όπου το κράτος απλά «δημιουργεί» λεφτά (όχι από λεφτόδεντρα, αλλά από τους φορολογουμένους) για να ανταποκριθεί στους πολιτικούς και οικονομικούς στόχους του Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ). Δεδομένου ότι οι οικονομικές πολιτικές της Κίνας καθοδηγούνται τελικά από την πολιτική ανασφάλεια του ΚΚΚ, τα αποτελέσματα των κρατικών δαπανών δεν είναι ούτε ικανοποιητικά ούτε διαρκή.

 
Ο Τραμπ έχει καταφέρει να διαλύσει άλλη μία αυταπάτη (αλλά και επιδίωξη ορισμένων ελίτ της παγκοσμιοποίησης):  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο πόλεμος του κρασιού και τα «ψιλά» γράμματα

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Γράφει η δρ Σταυρούλα Κουράκου 

Χημικός, αντεπιστέλλον μέλος της Γεωργικής Ακαδημίας της Γαλλίας.

Εχοντας επί 30 χρόνια υποστηρίξει τα αμπελοοινικά συμφέροντα της χώρας μας στα διάφορα ευρωπαϊκά κέντρα λήψης αποφάσεων, θεωρώ υποχρέωση να δώσω συνέχεια στο άρθρο (17.3.2019) του πάντα καλά ενημερωμένου δημοσιογράφου κ. Σταύρου Τζίμα σχετικά με το θέμα «Wines of Macedonia», που παρουσίασαν τα Σκόπια στην έκθεση οίνων του Ντίσελντορφ της Γερμανίας.

 

Σε όσα εκτέθηκαν για τον «πόλεμο» που σέρνεται εδώ και 20 χρόνια, με συνέπεια όταν στις ξένες αγορές λες «κρασί από τη Μακεδονία» να θεωρούν ότι προέρχεται από τα Σκόπια, δεν έχω να προσθέσω απολύτως τίποτε. Ομως το μέλλον διαφαίνεται ελπιδοφόρο, δεδομένου ότι η Βόρεια Μακεδονία οφείλει, προκειμένου να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση, να προετοιμάσει την οινική νομοθεσία της σύμφωνα με όσα ορίζονται από τους σχετικούς ενωσιακούς κανονισμούς. Σχετικά με το ετικετάρισμα των οίνων προβλέπονται τα ακόλουθα:

 

1. Κανένα γεωγραφικό όνομα δεν επιτρέπεται να αναγράφεται στις ετικέτες εάν δεν έχει αναγνωριστεί «Προστατευομένη Ονομασία Προέλευσης» (ΠΟΠ) ή «Προστατευομένη Γεωγραφικά Ενδειξη» (ΠΓΕ).

 

2. Το γεωγραφικό όνομα που αναγνωρίζεται ΠΟΠ ή ΠΓΕ ανήκει σε περιοχή μικρότερη από την επικράτεια του κράτους. Επομένως, ενώ στη δική μας περίπτωση αναγνωρίστηκε οίνος ΠΓΕ Μακεδονία, γιατί η Μακεδονία είναι μέρος της Ελλάδας, δεν μπορεί να αναγνωριστεί οίνος ΠΓΕ Βόρεια Μακεδονία, γιατί η επωνυμία αυτή υποδηλώνει την επικράτεια της χώρας.

 

3. Στη διάταξη αυτή υπάρχει ένα παραθυράκι: προβλέπεται εξαίρεση εάν πρόκειται για πολύ μικρό κράτος, όπως το Λουξεμβούργο. Καίτοι η Β.Μ. δεν είναι τόσο μικρή χώρα, καλόν είναι, τόσο κατά τις διμερείς διαπραγματεύσεις που έχουν δρομολογηθεί σχετικά με τα εμπορικά και λοιπά σήματα όσο και κατά τις διαπραγματεύσεις ένταξης της Β.Μ. στην Ε.Ε., οι Ελληνες διαπραγματευτές να προσέξουν να αποφευχθεί η κατάταξη της Β.Μ. στην εξαίρεση.

 

Σε απευκταία αντίθετη περίπτωση, είναι σημαντική μια άλλη διάταξη, σύμφωνα με την οποία η επωνυμία που έχει αναγνωριστεί ως ΠΟΠ ή ΠΓΕ γράφεται στις ετικέτες υποχρεωτικά στην εθνική ή στις εθνικές γλώσσες του κράτους παραγωγής του οίνου.  

Στην περίπτωση που οι γλώσσες δεν ακολουθούν το λατινικό αλφάβητο, η επωνυμία μπορεί να επαναλαμβάνεται με λατινικούς χαρακτήρες (όχι να μεταφράζεται).  

Επομένως, στη δική μας περίπτωση...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Μακεδονικές» ντομάτες και καλά ξεμπερδέματα

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Ότι η υπόθεση με τα προϊόντα και τα εμπορικά σήματα θα εξελισσόταν σε ένα από τα πιο δύσκολα παζλ της συμφωνίας με την ΠΓΔΜ ήταν κάτι που όλη η αγορά γνώριζε.

Ότι τα παρατράγουδα θα ξεκινούσαν τόσο σύντομα, έστω και με τη μορφή αστείου, όμως, λίγοι το περίμεναν. Η υπόσχεση του Νίκολα Ντιμιτρόφ ότι όποιο κράτος-μέλος υποστηρίξει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας του (σ.σ.: «Μακεδονία» σκέτο έγραψε, χωρίς το «βόρεια») θα γευτεί τις πιο νόστιμες ντομάτες του κόσμου, τις «μακεδονικές», είναι ενδεικτική της επιθετικής προώθησης που θα προσπαθήσουν να κάνουν εφεξής.

Μόνο που οι γείτονες δεν περίμεναν τη συμφωνία για να διαφημίσουν και να κατοχυρώσουν τα προϊόντα τους στην ευρωπαϊκή και τη διεθνή αγορά. Τα πρόσφατα στοιχεία που έδωσε ο υφυπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Στέργιος Πιτσιόρλας από το βήμα του Εxport Summit VI που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος σηκώνουν πολλές ερμηνείες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Ελλάδα για εσωτερική χρήση έχουμε 64 κατοχυρώσεις, για ευρωπαϊκή 10 και καμία για διεθνή. Στην ΠΓΔΜ οι κατοχυρώσεις για εσωτερική χρήση είναι 37, καμία για την Ευρώπη αλλά 2 για διεθνή. 

Μήπως αυτό σημαίνει ότι τα προηγούμενα χρόνια οι μακεδονικές επιχειρήσεις δεν φρόντισαν, στον βαθμό που έπρεπε, να πιστοποιήσουν τα προϊόντα τους στην παγκόσμια αγορά;

Βέβαια δεν πρόκειται για μια απλή διαδικασία. Και αν για τους οίνους υπάρχει η προστασία της Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ενδειξης, με την Ε.Ε. να αναγνωρίζει ως Μακεδονικά μόνο τα ελληνικά κρασιά που προέρχονται από την περιοχή και από συγκεκριμένες ποικιλίες σταφυλιών, η επικείμενη αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως Βόρεια Μακεδονία περιπλέκει τα πράγματα. Τις επόμενες ημέρες το αρμόδιο υπουργείο δεσμεύεται ότι θα ξεκινήσει την ενημέρωση του επιχειρηματικού κόσμου για τις διαδικασίες που προωθούνται. Επειδή όμως στην Ελλάδα ζούμε και ξέρουμε τις ταχύτητες του κράτους, καλό θα ήταν οι επιχειρήσεις να εκκινήσουν τις σχετικές διαδικασίες με δική τους πρωτοβουλία. Πρέπει να εκμεταλλευτούν το διάστημα που θα μεσολαβήσει μέχρι την ολοκλήρωση της συμφωνίας και, κυρίως, το ακόμα μεγαλύτερο διάστημα που θα χρειαστεί η ΠΓΔΜ για να ενταχθεί στην Ε.Ε.

Δεν είναι βέβαια μόνο οι σχέσεις με τα Σκόπια που απασχολούν την ελληνική βιομηχανία, ούτε μόνο οι μακεδονικές επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τρίτα κράτη. Είμαστε σε μια συγκυρία που οι ελληνικές επιχειρήσεις δέχονται απανωτούς κλονισμούς. Οπως αυτός που προκάλεσε η απόφαση Τραμπ για επιβολή δασμών στον χάλυβα και το αλουμίνιο που εισάγονται από την Ευρώπη. Οπως σημείωσε πρόσφατα ένας γνωστός επιχειρηματίας του δραστηριοποιείται στον κλάδο...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αντέχουμε ένα εμπάργκο στα τουρκικά προϊόντα;

Της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

Μποϋκοτάζ στα τουρκικά προϊόντα! 

Νάτη η λύση-αντίποινα απέναντι στη σύλληψη και κράτηση των δυο ελλήνων αξιωματικών από τις τουρκικές αρχές στην Αδριανούπολη. 

Πώς δεν το ‘χαμε σκεφθεί από την πρώτη κιόλας μέρα; 

 Η προτροπή μας ήλθε κατακέφαλα, καθότι διατυπώθηκε δημόσια από περισσότερες της μιας πηγές, ακόμη και από ΜΜΕ. 

Τι καθόμαστε και αναλωνόμαστε σε διπλωματικές διεργασίες, δηλώσεις, κινήσεις και σούπα μούπες;  

Ρίξτε ένα εμπάργκο στο «Survivor» και τις σταφίδες (που εισάγουμε από τη γείτονα) και έχουμε, έχετε, έχουν τελειώσει.

Η αγοραστική δύναμη του Ελληνα, αυτή η αγνοημένη ισχύς του πολίτη, προτείνεται τώρα ως σούπερ όπλο στη νοητή μάχη με την Τουρκία, ασχέτως αν το πεδίο τη σηκώνει, ασχέτως αν είναι εφικτό το να υλοποιηθεί, ασχέτως αν η τιμωρία του «εχθρού» μπορεί να φέρει επιπτώσεις που κανείς δεν θα ‘θελε στην καθημερινότητα του.

Η στοχευμένη χρήση της αγοραστικής δύναμης, ως μέσο πίεσης, αντίδρασης, έκφρασης δικαιωμάτων, ασφαλώς και δεν είναι σημερινή – γνώστες επιμένουν ότι καταγράφηκε πρώτη φορά τον 18ο αιώνα με την άρνηση διακίνησης και αγοράς αγγλικών προϊόντων από τους αμερικανούς αποίκους λίγο πριν την έναρξη της Αμερικανικής Επανάστασης · ξεκίνησε μάλιστα με το φημισμένο περιστατικό του τσαγιού κατά το οποίο αμερικανοί λιμενεργάτες πέταξαν στη θάλασσα ένα αγγλικό φορτίο τσαγιού.

Πόσο εύκολο όμως είναι για τους Ελληνες να πετάξουν το δικό τους τούρκικο φορτίο στο πέλαγος του Αιγαίου; 

 Οποιος απαντήσει καταφατικά, μάλλον δεν ξέρει το αλισβερίσι του εμπορίου που έχει η Ελλάδα με τη χώρα του Ερντογάν. Και ίσως δεν μπορεί να φανταστεί ότι οι εισαγωγές του 2017 από τη γείτονα έφθασαν σε αξία το 1,4 δισ. ευρώ!

Μα, τι εισάγουμε, θα πείτε. 

Με βάση στοιχεία που έχουν κατατεθεί κατά το παρελθόν στη Βουλή, αλλά και τους πλέον πρόσφατους πίνακες της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, μπορούμε να αρχίσουμε με τα τρόφιμα και τα ποτά –(ενδεικτικά) φακές, ντομάτες, αγγούρια, κρεμμύδια, κουνουπίδια, ραδίκια, πατάτες, σαλέπι, γλυκά κουταλιού, σκόνη κακάο, καφέ καβουρντισμένο, τσάι, βούτυρο, θαλασσινά, όστρακα, πλατύψαρα, σκουμπριά και νωπούς μπακαλιάρους, αλκοολούχα, αυγά πτηνών, έντερα, χουρμάδες, σύκα, ανανάδες– και να περάσουμε στα λουλούδια, τα σαπούνια, τα κεριά, το γουνοδέρματα, τις βάτες, τις γκέτες, τα σπίρτα, τις πυρίτιδες και τις εκρηκτικές ύλες, τα φιτίλια, τα πούρα, τα βαμβάκια, τις γάζες, τους σπάγκους, τους σπόγγους, τα παπιγιόν, τα μπαστούνια, τις ομπρέλες, τις γόμες, τους φελλούς, τα λιπάσματα.

Η ελληνική αγορά εμφανίζεται εξαρτημένη από την Τουρκία και σε ένα σωρό είδη που έχουν να κάνουν ως επί το πλείστον με τη θεατρική, κινηματογραφική, τηλεοπτική παραγωγή. Εισάγουμε μουστάκια, περούκες και περουκίνια, φτερά και πούπουλα, τουρμπάνια, ακόμη και μαστίγια. Οι εισαγωγές σε περούκες άρχισαν, όπως εκτιμάται, το 2004 με αφορμή τις Απόκριες, και κατάφεραν να εκτοπίσουν – λόγω χαμηλού κόστους – τα γαλλικά προϊόντα που μεσουρανούσαν ως τότε στην αγορά, για να εξαπλωθούν εν συνεχεία στην καλλιτεχνική παραγωγή · εκατομμύρια δαπανούμε για τις «περίεργες» αυτές εισαγωγές.

Ο κατάλογος δεν σταματάει εδώ.

Από την πιο κοντινή χώρα της Ανατολής, εισάγουμε και παιχνίδια, αυτοκίνητα, όπλα, κατσαβίδια, λεπίδες και κορδελοπρίονα, εργαλεία διάτρησης, ξυραφάκια, ψαλίδια, μαχαίρια και σουγιάδες, χρηματοκιβώτια, πόρτες θωρακισμένες, μέχρι και καμπάνες, και εξαρτήματα διαστημοπλοίων. 

Να μην πιάσουμε τα νήματα, τα μαγιό, τα σώβρακα, τα κομπινεζόν, τα χαλιά, τα βελούδα, τα «made in Turkey» γενικώς, γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ…

Κι αν ένα πρωί, οι Τούρκοι αποφάσιζαν αυτοί να μας κόψουν την καλημέρα; 

Ζόρικο σενάριο, αν σκεφθεί κανείς ότι και οι εξαγωγές προς την Τουρκία αγγίζουν το όχι και τόσο ευκαταφρόνητο 1,9 δις ευρώ, ενώ πολλά από τα νησιά, στο ανατολικό Αιγαίο είναι εξ ανάγκης αγκαλιά με τους Τούρκους.  

Τι θα απογίνονταν οι Χιώτες, οι Σαμιώτες, οι Μυτιληνιοί, που παίρνουν το καράβι για να ψωνίσουν από τα δυτικά τουρκικά παράλια τα χρειαζούμενα;

Το πιθανό εμπάργκο – φαντασίωση όσων θέλουν να εκδικηθούν τον αιώνιο αντίπαλο, θα σήμαινε επίσης στοπ στα τουριστικά σύρε κι έλα. 

Ευκταίο; 

Διόλου. Το πρώτο εννιάμηνο του 2017 καταγράφηκαν αφίξεις-ρεκόρ τούρκων τουριστών στην Ελλάδα, με 739.000 γείτονες να επιλέγουν να απολαύσουν τις χάρες κυρίως της Θεσσαλονίκης, της Χαλκιδικής, της Αθήνας και φυσικά των νησιών. Αν πιστέψουμε, δε, τη Γκιουλμπέρκ Ασιαπάρ, επιτελικό στέλεχος της Ενωσης Τουριστικών Πρακτόρων της Τουρκίας, ο ρυθμός αναμένεται όχι μόνο να διατηρηθεί αλλά και να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, ιδίως αν απλοποιηθούν οι διαδικασίες έκδοσης βίζας. Στη σκέψη και μόνο μιας ιδιότυπης απαγόρευσης προς την Τουρκία, ο κόσμος του Τουρισμού μάλλον δεν θα ένιωθε και τόσο καλά.

Ούτε και πολλοί από τους Ελληνες. Από κείνους που ταξιδεύουν ως την Τραπεζούντα για να γνωρίσουν τα μέρη των προγόνων τους, που αγαπούν να περπατούν στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, το Αϊβαλί, την Αδριανούπολη, την Έφεσο, προορισμοί που καταγράφονται ως αγαπημένοι για τους έλληνες (σσ: με βάση έρευνα του Εργαστηρίου Μάρκετινγκ MARLAB του Πανεπιστημίου Μακεδονίας).

Σωρηδόν οι τούρκοι τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο το σπίτι – μουσείο του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, αλλά και τα εμπορικά μαγαζιά της και τα εστιατόριά της (ΣΙΑΜΙΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ/IntimeNews)

 

Πείτε επίσης στους μεσίτες που βλέπουν τον ερχομό τούρκων επενδυτών ως φιλί ζωής στο ρημαγμένο κόσμο του real estate, να σταματήσουν να χαίρονται. Και στα ελληνικά νοικοκυριά ότι θα πρέπει να στερηθούν το «Survivor» και το «Voice» του τούρκου επιχειρηματία-παραγωγού Ατζούν Ιλίτζαλι. Θα πρέπει να αποφασίσουν ότι δεν θα ξαναδούν την Ελίφ, ούτε θα ξαναδακρύσουν με τις ιστορίες της Αννε – τέρμα η Μελέκ, η Σουλέ, ο Τζενγκίζ και η Τζαχιντέ.

Μη ρωτάτε αν θα μπορούσε να γνωρίσει επιτυχία ένα τέτοιο εγχείρημα. Στο μποϋκοτάζ, αυτό που μετράει κάθε φορά, είναι η οργανωμένη δύναμη της κοινωνίας, η συστηματικότητα και η αντοχή στο «όχι». Ας μας πουν οι καταναλωτικές ενώσεις αν έχουν βρει ανταπόκριση οι προτροπές για εμπάργκο στην Coca Cola και στα γερμανικά προϊόντα της μαντάμ Μέρκελ…

Αν δεν «έπιασαν» αυτές...