ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ: Το τέλος του ΔΟΛ ως ειρωνία της αριστερής τύχης

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Από τη στιγμή που ο ΔΟΛ δεν μπορούσε πλέον να πληρώσει τις υποχρεώσεις τους προς εργαζόμενους, τράπεζες και προμηθευτές και πέρασε στα χέρια των τραπεζών που τον είχαν δανείσει, η αλλαγή διοίκησης ήταν αναμενόμενη.

Ήταν θέμα λίγου χρόνου το πότε οι τράπεζες θα επέλεγαν ένα στέλεχος για να διοικήσει την εταιρία, να την αναδιαρθρώσει ή να την κλείσει. Όλοι θεωρούσαν οτι το στέλεχος αυτό θα ήταν ένας έμπειρος τραπεζικός ή κάποιος πολύ ικανός μάνατζερ επιχειρήσεων. Χθές όμως ήρθε η μεγάλη έκπληξη. Την τύχη του ΔΟΛ ανέλαβε ένα κορυφαίο κομματικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Η δικαιολογία για την ανάληψη κεντρικού ρόλου στον ΔΟΛ από τον Βασίλη Μουλόπουλο είναι οτι επί είκοσι χρόνια ήταν Διευθυντής Σύνταξης στην εφημερίδα ΒΗΜΑ. 

Η δικαιολογία αυτή δεν ευσταθεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία οτι ο Μουλόπουλος είναι πάρα πολύ έμπειρος δημοσιογράφος, ούτε οτι γνωρίζει καλά τον ΔΟΛ, ούτε όπως ο ίδιος δήλωσε οτι ενδιαφέρεται για τους εργαζόμενους. Όμως τέτοιοι υπάρχουν πάρα πολλοί στον ΔΟΛ - και έξω από αυτόν. Τα διευθυντικά στελέχη του οργανισμού, ο Πρετεντέρης, ο Λάμψιας, ο Παπαχρίστος,ο Καρακούσης, ο Παπαδόπουλος και πολλοί άλλοι, διαθέτουν τουλάχιστον την ίδια δημοσιογραφική εμπειρία με τον Μουλόπουλο, είναι αποδεδειγμένα ικανοί και επιτυχημένοι, γνωρίζουν εξίσου καλά προσωπικά τους εργαζόμενους και τον Οργανισμό και από όσο ξέρουμε, όλοι αυτοί και ίσως και άλλοι δημοσιογράφοι εντός και εκτός του ΔΟΛ, θα επιθυμούσαν να συμβάλουν στη σωτηρία του και να αναλάβουν τη διοίκηση του. Οποιοσδήποτε από αυτούς θα μπορούσε να αναλάβει τον ΔΟΛ αντί για τον Μουλόπουλο. Κανένας όμως δεν είναι κομματικό στέλεχος, κανένας δεν έχει την έγκριση της κυβέρνησης.

Ο Μουλόπουλος ανέλαβε τον ΔΟΛ ώς εκπρόσωπος του κόμματος και κατά συνέπεια της κυβέρνησης. Kαι οι τράπεζες τον απεδέχθησαν ώς τέτοιον και όχι απλώς ώς δημοσιογράφο. 

Δικαίως λοιπόν η αντιπολίτευση και ο δημοσιογραφικός κόσμος αντιδρούν έντονα σε αυτή την εξέλιξη. Είναι βέβαιον οτι ο Μουλόπουλος θα αλλάξει τη στάση ττων Mέσων του Oργανισμού, δηλαδή των εφημερίδων Το ΒΗΜΑ και Τα Νέα και του ραδιοφώνου VIMA FM, έναντι της κυβέρνησης και θα γίνουν όλα φιλοκυβερνητικά. 

Kριτική στις κυβερνητικές αστοχίες θα εξαφανιστεί. Ίσως εξαφανιστούν και οι υπογραφές των αντιπολιτευόμενων δημοσιογράφων του ΔΟΛ. Και εξαιτίας αυτών των εξελίξεων είναι δεδομένο οτι η Δημοκρατία θα χάσει, το ίδιο και η Ενημέρωση, το ίδιο και οι αναγνώστες του ΔΟΛ που κατά πάσα πιθανότητα αργά ή γρήγορα θα σταματήσουν να ενημερώνονται από τα Mέσα του.

Το ερώτημα τώρα είναι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Παραιτηθείτε και κάντε όσα συνέδρια αριστερής ψυχοθεραπείας θέλετε. Έχουμε και δουλειές να κάνουμε

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Αλέξη Τσίπρα, δεν παραιτείσαι καλύτερα εσύ και όλοι οι υπόλοιποι, να βρούμε μια άλλη κυβέρνηση κανονική που να κυβερνά και να λύνει τα προβλήματα και να πάτε εσείς με το Λαφαζάνη, τον Λαπαβίτσα και όλους τους συντρόφους σας να συζητήσετε τα δικά σας και όταν με το καλό τελειώσετε τις συζητήσεις σας, σε καμμιά εικοσαετία, ελάτε πάλι να διεκδικήσετε την ψήφο του λαού?  

Άλλη λύση δεν βλέπω διότι όπως αποδεικνύεται η "αριστερά" το μόνο που μπορεί να κάνει είναι ομφαλοσκόπηση, ατέρμονη και φυσικά εντελώς επιφανειακή. Τίποτα παραπάνω από αυτό.

Τι μας ενδιαφέρει εμάς, αν είσαστε αριστεροί, αν είσαστε κομμουνιστές, αν είσαστε ρεύμα, ή τάση ή συνιστώσα, εμάς μας ενδιαφέρει να αποφύγουμε την ολοκληρωτική καταστροφή από την οποία μας φέρατε σε απόσταση αναπνοής και να δούμε πώς θα ξαναφτιαχτεί το κράτος που διαλύσατε.

Ποσώς μας ενδιαφέρει αν θα διαλυθείτε ησύχως ή ατάκτως, επιθυμούμε βέβαια πολύ να διαλυθείτε στα κομμάτια σας και τις συνιστώσες σας αφού ούτως ή αλλως κόμμα δεν είστε, σε τίποτα δεν συμφωνείτε μεταξύ σας, το μόνο στο οποίο συμφωνήσατε είναι να φτιιάξετε ένα καταστατικό που σας δεσμεύει όλους για να μη μπορεί κανείς να κάνει οτιδήποτε αν δεν συμφωνήσουν όλοι, πράγμα που αποκλείεται.

Συμφωνήσατε επίσης να κερδίσετε τις εκλογές λέγοντας ασύστολα ψέμματα στους πολίτες για να γίνετε κυβέρνηση. 

Αφού γίνατε, διαλύσατε τα πάντα μέσα σε πέντε μήνες, φέρατε την Ελλάδα στην απόλυτη οικονομική καταστροφή και τελευταία στιγμή οι μισοί από σας συνθηκολόγησαν με τον ρεαλισμό για να μην πτωχεύσιε η χώρα και κυρίως - μη το ξεχνάτε αυτό, το ξέρετε πολύ καλά - για να μη σας λυντσάρουν στους δρόμους οι πρώην φανατικοί οπαδοί σας. 

Οι άλλοι μισοί, που δεν συμφώνησαν, δηλαδή ο Λαφαζάνης και οι λοιποί, θέλουν να ολοκληρώσουν την καταστροφή και να στείλουν τη χώρα εκτός Ευρώ, εκτός Ευρώπης και εκτός ΝΑΤΟ για να δικαιώσουν την κομουνιστική τους ταυτότητα. 

Όλοι και οι ίδιοι φυσικά, γνωρίζουν οτι αυτό ο λαός δεν το θέλει και δεν θα το αφήσει να συμβεί.  

Δεν θα το επιτρέψουν ούτε οι Έλληνες, ούτε οι ξένοι. 

 Το τέλος αυτής της ιστορίας θα είναι τραγικό για όλους σας και ελπίζουμε να μη συμπαρασύρετε και τη χώρα σε αυτό το τέλος. 

Αν μπορούσατε να διαγράψετε τους διαφωνούντες θα μπορούσατε ίσως να παραμείνετε στην κυβέρνηση και με τη βοήθεια των άλλων κομμάτων να προσπαθήσετε να σώσετε τη χώρα από την καταστροφή που εσείς οι ίδιοι προκαλέσατε.Τώρα όμως, ξεκινάτε ένα αβέβαιο συνέδριο το οποίο από πριν οι διαφωνούντες θεωρούν "άκυρο" και ούτως ή άλλως δεν θα δεχτούν τις αποφάσεις του αν είναι υπέρ σας. Αν είναι εναντίον σας πάλι χάσατε.

Γιατί τα κάνετε όλα αυτά; 

Ουδείς γνωρίζει. 

Γιατί κάνατε όλα όσα κάνατε στη χώρα;  

Ουδείς γνωρίζει. 

Γιατί γίνατε εσείς Πρωθυπουργός και γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την κυβέρνηση, τελικά ουδείς γνωρίζει.

Είχατε σχέδιο εξόδου από την Ευρώπη και από το Ευρώ;  

Αν ναι, πώς; Ακόμη και το σχέδιο εξόδου από το Ευρώ δεν το είχατε έτοιμο. Σας το έφτιαξε και αυτό η Ευρωπαική Επιτροπή, σας το έκανε δώρο ο Γιούνκερ, ένα σχέδιο 150 σελίδων που περιγράφει πώς θα πάτε με σχετική ασφάλεια τη χώρα στη Δραχμή χωρίς να διαλυθεί. Τόσο ανίκανοι είστε που ούτε αυτό δεν μπορέσατε να φτιάξετε.

Παραιτηθείτε λοιπόν όλοι μαζί, μην ξανακατεβείτε για μερικές εκλογικές αναμετρήσεις στις εκλογές για να ανασάνει η χώρα και καθήστε στα καφενεία και στα μπαράκια να συζητάτε όσο θέλετε για το τι είναι η "αριστερά". 

Και να σας πώ και τη γνώμη μου, για την "αριστερά" όπως διαμορφώθηκε μετά την διακυβέρνηση της, γνωρίζοντας ασφαλώς οτι η γνώμη μου δεν έχει καμμία σημασία:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αυτή θα είναι η ΚΟΛΑΣΗ που θα φέρει η ρήξη και το ΟΧΙ που μας ζητά ο εκτός τόπου και χρόνου τσαμπουκαλεμένος γραφικός

Tου Γρηγόρη Νικολόπουλου
 

(...) Ας δούμε τι θα σημαίνει το ΟΧΙ και τι το ΝΑΙ, ξεκινώντας από το ΟΧΙ, με τη σειρά δηλαδή που επέλεξε η κυβέρνηση για το δημοψήφισμα.


Εαν λοιπόν το δημοψήφισμα βγάλει ΟΧΙ, θα δούμε τα εξής: 

Κλειστές τράπεζες επ 'αόριστον, προθεσμία τεσσάρων ημερών από την ΕΚΤ (έτσι έγινε στην Κύπρο) αλλιώς οριστικό κλείσιμο του τραπεζικού συστήματος της χώρας και απόλυτη αδυναμία οποιασδήποτε συναλλαγής ιδιωτικής, δημόσιας ή εμπορικής. 

Οι καταθέσεις θα χαθούν μόλις η ΕΚΤ ζητήσει πίσω τα 120 δισ που έχει δώσει στις τράπεζες. 

Το ίδιο και οι μετοχές των τραπεζών, τα ομόλογα τους και όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία. 

Η Ελλάδα δεν θα έχει τραπεζικό σύστημα. Δεν θα μπορεί να πραγματοποιηθεί καμμία απολύτως συναλλαγή ούτε στο εσωτερικό της χώρας, ούτε φυσικά με το εξωτερικό. 

Τα μετρητά θα έχουν ήδη τελειώσει και δεν θα υπάρχει ούτε ένα ευρώ για μισθούς και συντάξεις, ούτε στον διωτικό ούτε στο δημόσιο τομέα.

 
Θα είναι άγνωστο πότε και σε ποιό νόμισμα θα πληρωθούν οι Δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι, όπως θα είναι άγνωστο και το πότε και πώς θα πληρωθούν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι. 

Η χώρα θα ζήσει όσο αντέχει με τα μετρητά που θα έχει ο καθένας στην τσέπη του. 

Η Ευρώπη και ο υπόλοιπος κόσμος ενδέχεται να στείλουν βοήθεια (τρόφιμα και φάρμακα) για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης που θα εκδηλωθεί. 

Προφανώς αυτές οι καταστάσεις θα έχουν πολύ σημαντικές κοινωνικές επιπτώσεις και θα οδηγήσουν σε βίαιες συγκρούσεις, όχι μόνο για πολιτικούς λόγους αλλά και από την ανάγκη της επιβίωσης. 

Κατά πάσα πιθανότητα η κυβέρνηση θα τυπώσει ένα είδος πρόχειρου νομίσματος για να αποκατασταθούν κάποιες συναλλαγές με μετρητά. Το νόμισμα αυτό δεν θα έχει χαρακτηριστικά ασφαλείας, Θα έχει πολύ χαμηλή αξία και θα εξυπηρετεί μόνο στοιχειώδεις συναλλαγές με μετρητά. Δεν θα μπορεί φυσικά να χρησιμοποιηθεί στο εξωτερικό, οπότε δεν θα μπορεί να αγοράσει τίποτα εισαγόμενο, ούτε καύσιμα, ούτε φάρμακα, ούτε τρόφιμα. 

Το πόσο θα κρατήσει αυτή η κατάσταση και το πώς θα εξελιχθεί είναι άγνωστο. Εξαρτάται από το αν θα υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία με τους δανειστές, απο το πόσο βίαιες θα είναι οι κοινωνικές εκρήξεις και από το αν θα καταφέρει να εκδώσει η χώρα δικό της νόμισμα και πότε. Οι επιπτώσεις στην επαρχία θα είναι μικρότερες όσον αφορά στο πρόβλημα επιβίωσης, αλλά στην Αθήνα και τις μεγάλες πόλεις η ζωή θα είναι πραγματικά εξαιρετικά δύσκολη.

 Το κόστος του ΟΧΙ, είναι ανυπολόγιστο.

Ας δούμε τώρα τι θα σημαίνει το ΝΑΙ.
 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πληρώνονται. Οι ιδιωτικοί... θα ελπίζουν με αξιοπρέπεια

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Με μοναδικό όπλο μια ανεξήγητη αισιοδοξία, η κυβέρνηση επιθυμεί να επιτύχει ταυτοχρόνως πολλούς εκ διαμέτρου αντίθετους στόχους

 
 

Θέλει να ικανοποιήσει τους εταίρους για να συνεχίσουν τις χρηματοδοτήσεις και να αποφύγουμε την πτώχευση και παράλληλα να εφαρμόσει πολιτικές που δεν εγκρίνονται από τους εταίρους και να καταργήσει όλες τις πολιτικές που είχαν συμφωνηθεί και εφαρμόζονται σήμερα.

Θέλει να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση -που σημαίνει να αυξήσει το διαθέσιμο εισόδημα των αδυνάτων- και από την άλλη αυξάνει τα χρήματα που τους παίρνει μέσω της αύξησης του ανταποδοτικού τέλους για την ΕΡΤ (όπως δήλωσε ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς).

Θέλει ξένους επενδυτές, αλλά και ταυτόχρονα να ακυρώσει τις ιδιωτικοποιήσεις και να μην κάνει άλλες (πού θα επενδύσουν δηλαδή οι ξένοι επενδυτές;).

 

Θέλει να εξυγιάνει το Ασφαλιστικό, να αυξήσει τις χαμηλές συντάξεις και το επίπεδο της περίθαλψης των ασφαλισμένων, αλλά από την άλλη θέλει να πάρει τα διαθέσιμα των ασφαλιστικών ταμείων για να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό.

 

Θέλει να αυξήσει τον τουρισμό και τα έσοδα, αλλά από την άλλη ο υπουργός Υγείας Παναγιώτης Κουρουμπλής δηλώνει ότι θα φτιάξει νόμο με τον οποίο οι τουρίστες θα πληρώνουν μετρητά τα νοσήλια και δεν θα καλύπτονται από τις ασφαλιστικές τους εταιρείες και τα ασφαλιστικά τους ταμεία.

 

Θέλει να βελτιώσει την παιδεία και την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών πανεπιστημίων, αλλά από την άλλη μισεί την αριστεία και τις εξετάσεις.

 

Θέλει οι Ελληνες να επιστρέψουν στις ελληνικές τράπεζες τις καταθέσεις που έχουν στο εξωτερικό και στα στρώματα και από την άλλη έχει κηρύξει πόλεμο στις αγορές, υπόσχεται ότι θα φορολογήσει τους πλούσιους χωρίς να ορίσει ποιος είναι πλούσιος και βγαίνει και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιάννης Μάρδας και λέει ότι ξέρει πως υπάρχει μαύρο χρήμα στις θυρίδες και θα το πάρει για να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό.

 

Θέλει πολλά η κυβέρνηση, αλλά δεν μπορεί να τα έχει όλα. 

Πρέπει να διαλέξει τι απ’ όλα θα κάνει.

 
Και πρώτα απ’ όλα πρέπει να διαλέξει ποιους θα πληρώσει και ποιους δεν θα πληρώσει τον Μάρτιο, τον Απρίλιο και τον Μάιο, αφού τα λεφτά δεν φτάνουν για να πληρωθούν και οι εσωτερικές υποχρεώσεις και οι εξωτερικές. 

Ή θα πληρώσει τους ξένους δανειστές για να αποφύγει το πιστωτικό γεγονός και την πτώχευση ή θα πληρώσει τις επιστροφές ΦΠΑ, τα νοσοκομεία και τις άλλες εσωτερικές υποχρεώσεις του Δημοσίου. 

Σίγουρα θα πληρώσει πρώτα μισθούς του Δημοσίου και συντάξεις, διότι, αν δεν το κάνει, αυτοί που ξημεροβραδιάζονται έξω από τη Βουλή στηρίζοντας διά βοής την κυβέρνηση θα την κάψουν οι ίδιοι. Δεν θα πληρώσει όμως τίποτε άλλο.

 

Ο ιδιωτικός τομέας, όσος έχει απομείνει, θα βιώσει τους τέσσερις αυτούς μήνες μέχρι τον Ιούνιο, που διαρκεί η παράταση, την απόλυτη έλλειψη ρευστότητας, αφού οι τράπεζες δεν θα έχουν λεφτά για χρηματοδοτήσεις και το Δημόσιο δεν θα πληρώνει καμία από τις υποχρεώσεις του. Αντίθετα, η κυβέρνηση θα προσπαθεί να αρπάξει ό,τι λεφτά υπάρχουν μέσα στη χώρα για να πληρώσει μισθούς δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεις.  

Η κατάσταση αυτή φυσικά δεν μπορεί να διατηρηθεί:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΛΕΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Game Over σύντροφοι!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Γιάνης ο Βαρουφάκης έγινε γνωστός μέσα από το protagon περιγράφοντας επίμονα τα δομικά προβλήματα της Ευρωζώνης. Κυρίως το πώς η στάση της Γερμανίας και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας υπονόμευε τη δυνατότητα ουσιαστικής ανάκαμψης της Ελλάδας. Αλλά και το πώς υπονόμευε και την ίδια την επιβίωση του ευρώ.

Όσοι δεν είμαστε ούτε πράσινοι ούτε κόκκινοι ούτε μπλε θα συμφωνούσαμε πως στη διάγνωση και στη θεωρία πήρε άριστα. Και το χρέος της Ελλάδας ήταν και παραμένει μη βιώσιμο. Και η σκληρή λιτότητα διέλυσε και διαλύει την οικονομία. Και, και, και...

Στην πράξη όμως;  

Στο σχέδιο; 

Στην εφαρμογή μιας ρεαλιστικής λύσης για την Ελλάδα; 

Μηδέν ο κύριος καθηγητής. Η επιλογή του να γίνει η αιχμή του δόρατος σε μια μετωπική σύγκρουση με τη γερμανική ορθοδοξία έχει αποτύχει παταγωδώς. Με έντονα στοιχεία ναρκισσισμού, και στη γλώσσα του σώματος, και στα ρούχα του, και στο μικρό του όνομα του ακόμα, τραβάει την προσοχή διεθνώς για όλους τους λάθος λόγους. 

Αντί να καθησυχάζει τους επενδυτές, τους υπουργούς και τους τραπεζίτες, πως είμαι ένας από εσάς και θα τα βρούμε, στέλνει το μήνυμα, είμαι ριζοσπάστης, διαφορετικός, δεν μπορείτε να με εμπιστευθείτε.

Μπορεί να είναι cool να πηγαίνεις κόντρα. Και εγώ τις σιχαίνομαι τις γραβάτες, αλλά πρέπει να ξέρεις πού και πότε. 

Το να δηλώνεις πως θα προσπαθήσεις να γοητεύσεις κατ’ ιδίαν τον Σόιμπλε, μάλλον εκνευρίζει τον πανίσχυρο και τετράγωνο ομόλογό του παρά τον ηρεμεί. Φαίνεται μάλιστα πως ο ναρκισσισμός του κυρίου Βαρουφάκη τον τυφλώνει, γιατί τον εμποδίζει ακόμα και σήμερα να δει το μέγεθος της αποτυχίας του.

 Όταν δηλώνει χαρούμενος πως ο Μάριο Ντράγκι θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να προστατεύσει την Ελλάδα και αμέσως μετά εκδίδεται ανακοίνωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που αποσύρει απροειδοποίητα τη στήριξή της στο τραπεζικό μας σύστημα, δεν αρχίζετε να ανησυχείτε για το κατά πόσον ο λαμπρός, κατά τα άλλα, αυτός καθηγητής έχει επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα της γερμανικής Ευρώπης;

 

Πριν καν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η νέα κυβέρνηση, το παιχνίδι έχει σχεδόν τελειώσει. Χάσαμε. To ελληνικό blitzkrieg ηττήθηκε.  

 

Η Γερμανία δεν μπλοφάρει. Και η Γερμανία την ελέγχει την Ευρωζώνη, είναι πια ολοφάνερο. Και στη Ρώμη και στο Παρίσι και στη Φρανκφούρτη η προσπάθεια οικοδόμησης ενός αντιγερμανικού μετώπου έπεσε στο κενό.

Δυστυχώς. Τελικά δεν ήταν ένα εύκολο μαθηματικό παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος από αυτά που τόσο αρέσουν από τη Θεωρία των Παιγνίων.  

 

Ο Γιάνης έπαιζε το λάθος παιχνίδι. 

 

Η Γερμανία και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι παίζουν κι εκείνοι ένα zero sum game, αλλά zero sum game των Διεθνών Σχέσεων: 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Βουτήξαμε! Το βάθος αγνοείται

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ξεκινάει από σήμερα μια προεκλογική περίοδος ενός μηνός κατά τη διάρκεια της οποίας η χώρα θα είναι ουσιαστικά ακυβέρνητη. Ολόκληρος ο Ιανουάριος θα χαθεί με τους πολιτικούς στα τηλεπαράθυρα να βρίζονται και να υπόσχονται ψέματα στους υποψήφιους ψηφοφόρους τους.

Η χώρα βρίσκεται ήδη σε αχαρτογράφητα ύδατα ελπίζοντας – όπως πάντα – στον από Μηχανής Θεό να τη σώσει, ανατρέποντας τα καταστροφικά αποτελέσματα της γενικευμένης ανοησίας μιας Βουλής που πρέπει να καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία ως η πιο ανεύθυνη ομάδα ανθρώπων που συναθροίστηκε ποτέ σε Κοινοβούλιο – ίσως και εκτός Κοινοβουλίου.

Αυτό που θα συμβεί αυτόν τον μήνα, τον Ιανουάριο, είναι ότι οι πολίτες θα σπεύδουν να σηκώσουν μετρητά από τις τράπεζες, οι επιχειρήσεις ήδη στέλνουν τα χρήματα τους έξω, οι τράπεζες δεν θα είναι σε θέση να χορηγήσουν ούτε ένα ευρώ στην οικονομία ως δάνειο, οι πολίτες θα αναβάλουν την πληρωμή όλων των υποχρεώσεων τους στην εφορία, στις τράπεζες και σε άλλους φορείς από τον φόβο των εξελίξεων και τα δημόσια ταμεία θα αδειάσουν. 

Αν η κατάσταση αυτή διατηρηθεί και τον Φεβρουάριο και ακόμη χειρότερα τον Μάρτιο, τότε η χώρα θα ξεμείνει τελείως από μετρητά. Αυτό σημαίνει μια νέα εσωτερική πτώχευση καταρχήν και ενδεχομένως και επίσημη πτώχευση πριν το καλοκαίρι αν δεν βρεθεί συμφωνία με τους Ευρωπαίους.

Υπό αυτές τις συνθήκες οι επόμενοι μήνες για το Χρηματιστήριο θα είναι καταστροφικοί και οι τιμές των μετοχών θα εξευτελιστούν. Αντιστροφή της πτωτικής τάσης θα υπάρχει μόνο αν κλείσουμε συμφωνία με την Ευρωπαική Ένωση.

Αν τελικώς από τις εκλογές προκύψει ισχυρή κυβέρνηση θα πρέπει μέσα στον Φεβρουάριο να έχει κλείσει τη συμφωνία με τους Ευρωπαίους για να ενταχθούμε στην πιστωτική γραμμή ενισχυμένων όρων και να διατηρήσουμε κάποια επαρκή χρηματοδότηση από το εξωτερικό. Αν για οποιονδήποτε λόγο δεν κλείσουμε αυτή τη συμφωνία η χώρα δεν θα έχει χρηματοδότηση από το εξωτερικό.

Η κυβέρνηση – όποια και αν είναι αυτή – θα προσπαθήσει τότε να πετύχει δυο πράγματα. 

Πρώτον να πάρει παράταση μερικών μηνών στο παλιό μνημόνιο μέχρι να βρεθεί μια νέα συμφωνία και δεύτερον να χρηματοδοτηθεί από την εσωτερική αγορά.

Η παράταση του παλιού μνημονίου δεν αλλάζει τίποτα στην πραγματικότητα διότι για να υπάρξουν χρηματοδοτήσεις θα πρέπει να ληφθούν τα μέτρα που δεν λάβαμε μέχρι στιγμής. Συνεπώς και παράταση να πετύχουμε (που πρέπει να την εγκρίνουν όλα τα Κοινοβούλια των ευρωπαικών χωρών, πράγμα όχι αδύνατον αλλά δύσκολο) λεφτά δεν θα πάρουμε αν δεν περάσουμε τα μέτρα.

Όσον αφορά στην εσωτερική χρηματοδότηση αυτή γίνεται με δυο τρόπους:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όταν οι προσευχές εισακούονται…

Toυ ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Οι Αμερικανοί έχουν ένα ρητό: Πρόσεχε τι εύχεσαι γιατί ενίοτε οι προσευχές εισακούονται. Ο Τσίπρας μάλλον δεν το γνώριζε αυτό το ρητό. Προσευχόταν για την εξουσία και ίσως τελικά να την αποκτήσει. Θα είναι για όλους δύσκολα, αλλά πιο δύσκολα θα είναι για τον ίδιο.

 

Ο Σαμαράς αποφάσισε να προσφέρει στον Τσίπρα την ευκαιρία που ζητούσε με μανία δηλαδή τις εκλογές για να βγει πρώτο κόμμα και να σχηματίσει κυβέρνηση. Θα μου πείτε: Μα πάει ο Σαμαράς σε εκλογές Προέδρου χωρίς να έχει εξασφαλίσει τους 180 βουλευτές; Προφανώς. Σήμερα δεν έχει τις 180 ψήφους που χρειάζεται για να εκλέξει τον κ. Σταύρο Δήμα Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

 

Μπορεί να τις μαζέψει; 

  
Ίσως, αλλά δύσκολα.  

Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι τις μαζεύει και εκλέγει Πρόεδρο στην τρίτη ψηφοφορία, στηριζόμενος σε διάφορους ανεξάρτητους, Χρυσαυγίτες, πρώην ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛ. Και τι πέτυχε;  

Έβγαλε μεν Πρόεδρο αλλά να κυβερνήσει δεν θα μπορέσει. Και αυτό διότι θα πρέπει αμέσως να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο με τους Ευρωπαίους για να ενταχθεί στην πιστωτική γραμμή με ενισχυμένους όρους (ECCL). Αν δεν ενταχθεί τότε θα περιμένει να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές, οι οποίες ήδη (από χθες έκλεισαν). Το ίδιο θα συμβεί σε οποιονδήποτε βρίσκεται στην κυβέρνηση άρα και στον ΣΥΡΙΖΑ αν βγάλει αυτοδυναμία ή στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ αν σχηματίσουν κυβέρνηση όλοι μαζί. Ή και σε μια οικουμενική κυβέρνηση με συμμετοχή όλων των κομμάτων συμπεριλαμβανομένης της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ.

  

Με λίγα λόγια στο τιμόνι της χώρας (της Ελλάδας εννοώ) κάθεται ήδη ο διευθυντής του EFSF του Ευρωπαικού Μηχανισμού Στήριξης και περιμένει τους επιβάτες, δηλαδή τα ελληνικά κόμματα. Μόνη διέξοδος για όποιον θέλει να αποφύγει τα μέτρα έστω και αν χρειαστεί να καταστρέψει τη χώρα και να το σκάσει νύχτα με ελικόπτερο, είναι να φύγει από την ΟΝΕ.

Υπό αυτές τις συνθήκες, μοιάζει  λογική η σκέψη του Σαμαρά, να πει ότι πάει για Πρόεδρο τώρα, να ελπίζει ότι δεν θα εκλεγεί πρόεδρος, να ρίξει τις ευθύνες στον ΣΥΡΙΖΑ και σε όποιον άλλο δεν ψηφίσει και να πάει για εθνικές εκλογές γνωρίζοντας ότι θα τις χάσει. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει η κυβέρνηση που θα σχηματισθεί, όποια και αν είναι η σύνθεση της, ή να προσφύγει στην ειδική πιστωτική γραμμή ενισχυμένων όρων, ή να αποχωρήσει από την ΟΝΕ, από την ΕΕ και από ότι αυτό σημαίνει συνολικά.

 

 
Τι θα κάνει ο Τσίπρας; 

Εμείς δεν ξέρουμε, ίσως να μην ξέρει ακόμη ούτε ο ίδιος. Όμως αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε είναι ότι η χώρα μπαίνει για τα καλά σε μια πολύ σοβαρή πολιτική και οικονομική κρίση η οποία ενδέχεται να έχει από τεράστιο έως ανυπολόγιστο εθνικό και οικονομικό κόστος.  

Την ευθύνη για το κόστος αυτό την έχουν εξίσου όλοι οι πολιτικοί. Και ο Τσίπρας που αρνήθηκε να συμφωνήσει σε οτιδήποτε υποσχόμενος να σκίσει τα μνημόνια και να ξαναφέρει πίσω τις παχιές αγελάδες της περασμένης δεκαετίας όταν θα γίνει κυβέρνηση και ο Σαμαράς που δεν προχώρησε νωρίτερα τις μεταρρυθμίσεις και που σχεδιάζει να την κοπανήσει αλά Κωστάκης Καραμανλής σήμερα και όλοι φυσικά οι άλλοι, που ο καθένας με το μακρύ του και το κοντό του αντιστάθηκαν στις μεταρρυθμίσεις και μας φλόμωσαν στο λαικιστικό παραμύθι.

Ποιος θα πληρώσει τη νύφη;  

Μα αφελής ερώτηση: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Απαιτητικοί ζητιάνοι και γραφικοί εκβιαστές

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

  Η Ελλάδα υπέστη δυο σκληρές ήττες. Τη μία στο Παρίσι όπου η κυβέρνηση έχασε τη μάχη με την τρόικα. Την άλλη στο λονδίνο όπου οι οικονομολόγοι του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο απέτυχαν να καθησυχάσουν τους ξένους τραπεζίτες οτι μπορούν να διαχειριστούν την ελληνική οικονομία, αλλά αντίθετα τους τρομοκράτησαν.

 

Η κυβέρνηση προσπάθησε στο Παρίσι να πείσει ότι τα πράγματα θα πάνε καλά μετά την Πρωτοχρονιά, οπότε τελειώνει το μνημόνιο και φιλοδοξούμε να πετύχουμε μια πιο ήπια συμφωνία συνεργασίας με τους εταίρους. Δεν τα κατάφερε.

Οι δανειστές θεώρησαν οτι οι προβλέψεις της κυβέρνησης είναι από αισιόδοξες μέχρι αυθαίρετες και ότι χρειάζεται να πάρουμε έκτακτα μέτρα που αφορούν στη μείωση των συντάξεων, στην αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά και αμφισβήτησαν τη δυνατότητα μας να περιορίσουμε το δημοσιονομικό κενό, παρόλα τα επιχειρήματα του υπουργού οικονομικών Γκίκα Χαρδούβελη και του οικονομικού επιτελείου. Αποτέλεσμα; Οι Έλληνες επέστρεψαν χωρίς συμφωνία από το Παρίσι και η αγωνία για το ποιά θα είναι η σύμβαση που θα διαδεχθεί το μνημόνιο παρατείνεται καθώς τα περιθώρια στενεύουν. 

Η παράταση του μνημονίου για λίγες έστω εβδομάδες μοιάζει τώρα πολύ πιθανή καθώς τα κοινοβούλια των ευρωπαικών χωρών θα κλείσουν την εβδομάδα που αρχίζει από τις 15 Δεκεμβρίου και δεν θα μπορούν να εγκρίνουν καμμία συμφωνία, ακόμη και αν υπάρξει πρόοδος στις διαπραγματεύσεις στο μεσοδιάστημα. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να δείξει ότι "ολοκλήρωσε" με επιτυχία το μνημόνιο και προχωράει τώρα σε μια πιο ανεξάρτητη άσκηση οικονομικής πολιτικής απέτυχε.

 

Απέτυχε όμως οικτρά από ότι φαίνεται από τις εκθέσεις που εξέδωσαν οι διεθνείς επενδυτικοί οίκοι και η προσπάθεια που έκαναν κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, οι οικονομολόγοι Σταθάκης και Μηλιός να πείσουν τους ξένους τραπεζίτες ότι αν εκλεγούν στην κυβέρνηση μπορούν να εφαρμόσουν ένα ρεαλιστικό, αποτελεσματικό και αποδεικτό από τους εταίρους οικονομικό πρόγραμμα.

 

Θα μου πείτε: δεν το περίμενες; Περίμενες ποτέ ότι η κυβέρνηση θα πείσει με ευκολία τους εταίρους ότι όλα τέλειωσαν και ότι πλέον είμαστε στο σωστό δρόμο; Αφού όλοι εδώ γνωρίζουμε ότι το μόνο που έγινε είναι να αυξηθούν οι φόροι και να διαλυθεί ο ιδιωτικός τομέας. Όλα τα κομματικά λαμόγια είναι στις θέσεις τους περιμένοντας να ξαναμπεί χρήμα στην αγορά, να χαλαρώσει η επιτήρηση για να το αρπάξουν. 

Ή περίμενες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πείσει τους ξένους τραπεζίτες ότι εφαρμόζοντας ένα αριστερό οικονομικό μοντέλο, χωρίς να έχουμε δικό μας νόμισμα και χρωστώντας 300 δισ ευρώ στις άλλες ευρωπαικές χώρες, όλα θα πάνε καλά;

Όχι δεν εκπλήσσομαι, αλλά δεν μπορεί κανείς να πεί οτι δεν απογοητεύται κιόλας από την κατάσταση αυτή. Η Ελλάδα είναι αναξιόπιστη και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα χθές στις δυο αυτές ευρωπαικές πρωτεύουσες.

 

Και φάνηκαν και άλλα πράγματα δυσάρεστα για εμάς, αλλά που πρέπει να τα δεχτούμε και να τα αλλάξουμε.

 

Φάνηκε ότι ζούμε στη δική μας αφελή φαντασίωση η οποία μετατρέπει τους ζητιάνους πολιτικούς μας σε δυναμικούς διαπραγματευτές.

 

Διότι ώς ζητιάνοι πήγαν στο Παρίσι οι κυβερνητικοί και ώς ζητιάνοι πήγαν στο Λονδίνο οι Συριζαίοι. Δεν τους αρέσει φυσικά να το ακούνε, αλλά έτσι είναι.

 

Η χώρα ζητιανεύει επί πέντε χρόνια τώρα, από το 2009 και μετά. Και ξαφνικά η ίδια η κυβέρνηση που ζητιανεύει εμφανίζεται ξαφνικά να διεκδικεί και προσπαθεί να επιβάλει τους όρους της. Το ίδιο κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αγνοώντας την πορεία που έχει επιλέξει να ακολουθήσει η Ευρώπη, προσπαθεί να την αλλάξει παρουσιάζοντας ένα παλαιού τύπου σοσιαλιστικό μοντέλο στηριγμένο σε οικονομικά της δεκαετίας του '80 ίσως και παλιότερα. Δεν θα ασχοληθώ με το αν είναι λάθος τα οικονομικά του ΣΥΡΙΖΑ, λέω απλώς οτι αυτά τα οικονομικά δεν υπάρχουν πιά, δεν υπάρχουν τώρα. Και επειδή στα οικονομικά και στις διεθνείς σχέσεις έχει σημασία το τι πιστεύουν και σε τι σκοπεύουν οι άλλοι, το να εμφανίζεσαι εσύ ντυμένος Τσε Γκεβάρα στο Σίτυ του Λονδίνου για να πείσεις τους ξένους τραπεζίτες να σε δανείσουν, δεν είναι και ότι σοφότερο.

 

Εν πάση περιπτώσει, το ζήτημα είναι οτι ενώ είμαστε ζητιάνοι, είμαστε και απαιτητικοί. Και ακόμη χειρότερο είναι οτι οι απαιτήσεις μας στηρίζονται σε εκβιασμούς.

 

Η κυβέρνηση λέει στους πιστωτές να χαλαρώσουν και να δεχθούν τα δικά μας σχέδια διότι αν δεν το κάνουν θα έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο ΣΥΡΙΖΑ λέει στους ξένους τραπεζίτες ότι όταν έρθει θα διαγράψει ένα πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους και θα αναναεώσει τα ομόλογα για πολλές δεκαετίες στο μέλλον διότι αν δεν το δεχτούν αυτό οι δανειστές μας θα φύγουμε από το Ευρώ και θα διαλυθεί η Ευρώπη.

 

Ελπίζω να κατάλαβαν  και οι μεν και οι δε ότι αν θέλουμε να μείνουμε στην Ευρωζώνη, αν θέλουμε να αποκτήσει ξανά η χώρα μας εθνική ανεξαρτησία, αν θέλουμε να λύσουμε τα προβλήματα μας και να αναπτυχθούμε, να δημιουργήσουμε δουλειές και κέρδη και να πάψουμε να ζητιανεύουμε, πρέπει να το κάνουμε σε συμφωνία με όλους τους άλλους. Σε μια Ευρώπη που ενώνεται για να επιβιώσει στην παγκοσμιοποίηση, η Ελλάδα δεν μπορεί να τραβάει το δικό της δρόμο. Θα κάνει οτι κάνουν και οι άλλοι ευρωπαίοι. Αν δεν το κάνει θα εκδιωχθεί και θα προσπαθήσει να  επιβιώσει με όρους Μέσης Ανατολής. Ας μη σκεφτούμε καν τι σημαίνει αυτό για όλους μας και όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε εθνικό (εννοώ εδαφικό).

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Θα αυτοκτονήσει η γραφειοκρατία;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Το πρώτο πράγμα που είπε η τρόικα όταν ήρθε στην Αθήνα πριν απο τρία χρόνι ήταν: Φτιάξτε ένα φορολογικό νόμο με 25 σελίδες και καταργήστε τους παλιούς, που είναι 25.000 σελίδες.

Φυσικά και δεν έγινε αυτό. Αν είχε γίνει, ίσως να μην είχαμε φοροδιαφυγή, ίσως να μην είχαμε λαδώματα, ίσως να ερχόντουσαν επενδύσεις, ελληνικές και ξένες, ίσως να είχαμε αποφύγει ακόμη και την ύφεση.

Ο φορολογικός νόμος είναι η βάση των οικονομικών συναλλαγών για όλους. Προσδιορίζει πόσο θα πουλιούνται τα προιόντα και οι υπηρεσίες, προσδιορίζει πόσα θα εισπράξει το κράτος, προσδιορίζει πόσα θα έχουμε για κοινωνικό κράτος, προσδιορίζει την θέση του καθενός μας στην εισοδηματική κλίμακα. 

Ή μάλλον αυτά θα έπρεπε να προσδιορίζει. Δυστυχώς οι φορολογικοί νόμοι στην Ελλάδα αποσκοπούν σε άλλου είδους στόχους. Καθορίζουν πόσα θα ήθελε να εισπράξει το κράτος (αλλά δεν θα τα εισπράξει) και δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο η διαφθορά θα πλουτίσει.

Όλοι οι νόμοι δυστυχώς φτιάχνονται έτσι, πολύπλοκοι, δυσνόητοι, χρήζουν ερμηνείας κατά περίπτωση και αφήνουν παράθυρα. Όλα αυτά γίνονται για έναν και μόνο λόγο: Για να πλουτίσει η διεφθαρμένη γραφειοκρατία εις βάρος των πολιτών.

 

Το αποτέλεσμα των φορλογικών νόμων στην Ελλάδα είναι ένα: Όλοι να θεωρούνται a priori ένοχοι, έτσι ώστε η γραφειοκρατία να τους καλεί κατά βούληση να την πληρώσουν (αυτήν και όχι το κράτος) για να ξεφύγουν προσωρινά μέχρι την επόμενη πρόσκληση.

Εξαιτιας αυτής της κατάστασης, ο μεν πολίτης δεν ξέρει τι χρωστάει, ο νομοταγής πολίτης που πληρώνει τους φόρους του εξοντώνεται, ο απατεών φοροφυγάς πλουτίζει, το ίδιο και ο απατεών γραφειοκράτης, το κράτος εισπράττει λιγότερα απο όλα τα άλλα κράτη, ένα πλήθος φορολογικών συμβούλων, δικηγόρων, φοροτεχνικών κλπ πλουτίζει εις βάρος του πολίτη και του κράτους.

 

Για να φτιαχτεί ένας πραγματικά σοβαρός, δίκαιος και αποτελεσματικός φορολογικός νόμος, πρέπει η σελίδα να είναι λευκή και να έχει μόνο ένα πρώτο άρθρο: "Καταργούνται όλοι οι παλιότεροι φορολογικοί νόμοι και διατάξεις".

Και αφού γραφτεί αυτό το πρώτο άρθρο, μετά πρέπει να ξεκινήσει ο σχεδιασμός των υπολοίπων. Το όλο έργο δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 25 σελίδες όπως είπε και η τρόικα.

Αυτό φυσικά δεν μπορεί να το κάνει το Υπουργείο Οικονομικών. Δεν μπορεί και δεν θέλει να το κάνει. Διότι ένας τέτοιος φορολογικός νόμος θα αφαιρούσε όλη τη δύναμη των διεφθαρμένων υπηρεσιών του.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ψέμματα και κοινωνικό κράτος

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Νομίζω οτι για να ξεμπερδέψουμε κάποια στιγμή με πολλά απο τα προβλήματα μας, πρέπει να ορίσουμε ποιός είναι φτωχός, ποιός έχει ανάγκη και τί είναι το κοινωνικό κράτος.  

Διότι εδώ υπάρχει μεγάλη παρεξήγηση. Μια παρεξήγηση που οδηγεί σε ακρότητες και σε εντάσεις.

Το κοινωνικό κράτος δεν εξασφαλίζει υψηλές συντάξεις, ούτε υψηλούς μισθούς. Το κοινωνικό κράτος δεν προσλαμβάνει πλεονάζοντες στο δημόσιο τομέα. Το κοινωνικό κράτος δεν παρέχει υπηρεσίες σε όλους, αλλά μόνο στους έχοντες ανάγκη. Το κοινωνικό κράτος δεν δίνει επιδόματα μαιμούδες χωρίς έλεγχο, αλλά μόνο σε όσους τα έχουν τεράστια ανάγκη. Το κοινωνικό κράτος δεν κάνει δωρεάν εξετάσεις σε όλους, υγιείς και ασθενείς χωρίς λόγο, ούτε τους χορηγεί ανεξέλεγκτα φάρμακα. Το κοινωνικό κράτος δεν ανοίγει την πόρτα των πανεπιστημίων με εξετάσεις της πλάκας που περνάνε όλοι χωρίς να πιάνουν ούτε τη βάση του 10/20 για να κάθονται μέσα δέκα χρόνια και να κοροιδεύουν. Το κοινωνικό κράτος, δεν προσλαμβάνει σκουπιδιάρηδες. οδηγούς λεωφορείων, στρατιωτικούς, αστυνόμους, εφοριακούς που κάθονται στα γραφεία και πίνουν φραπέ.

Το κοινωνικό κράτος προσέχει αυτούς που έχουν ανάγκη και ΜΟΝΟΝ αυτούς. Και ελέγχει πολύ προσεκτικά ποιός έχει ανάγκη και αν πράγματι έχει ανάγκη. Αυτό γίνεται σε χώρες που πράγματι έχουν σοβαρό κοινωνικό κράτος, όπως η Δανία, η Σουηδία, η Ελβετία, η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία και πολλές άλλες.

 

ΕΚΛΟΓΕΣ: Πλάκα - πλάκα madame Μέρκελ, δες τι θα κάνεις με την τελευταία ευκαιρία που σου δίνουμε

Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ο πάνσοφος, ελληνικός λαός αποφάσισε να δώσει μια τελευταία ευκαιρία στην madame Μέρκελ να σοβαρευτεί. Εντάξει, για να είμαστε ειλικρινείς και εμείς τη γλυτώσαμε για σήμερα την σύγκρουση με τον τοίχο.

Που πάμε απο εδώ και πέρα; 

Μικρή σημασία έχει, η κατάσταση είναι ρευστή. Κατά τη γνώμη μου η ουσία είναι οτι καταφέραμε να ξαναστείλουμε – ίσως για τελευταία φορά αλλά πάντα έτσι λέμε - το μπαλάκι στο γήπεδο του αντιπάλου και ο αντίπαλος είναι η Μέρκελ.

Της δώσαμε, και μαζί σε ολόκληρη την Ευρώπη, μια τελυταία ευκαιρία να διασωθεί, να προχωρήσει στην πολιτική ενοποίηση και να μην χάσει όλα όσα κέρδισε σαράντα χρόνια τώρα. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν η Ευρώπη θα καταλάβει πόσο επικίνδυνη είναι η κατάσταση και αν θα λάβει το μήνυμα του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος δήλωσε οτι "θα συνεχίσουμε".  

Αν το καταλάβει, θα μας δώσει αμέσως και χωρίς πολλά πολλά τρία χρόνια παράταση και μπόλικο χρήμα για ανάπτυξη. Αν δεν το κάνει, μπορούμε πλέον εύκολα να πάιξουμε και εμείς Cds για την πτώχευση άλλων ευρωπαικών χωρών και ίσως ακόμη και της φαινομενικά ισχυρής Γερμανίας.

Η Μέρκελ σήμερα πρέπει να έχει καταλάβει τα εξής:

Πρώτον οτι δεν είναι εύκολο να ξεμπλέξει μαζί μας. Φτάσαμε ολόκληρο τον κόσμο στο Αμήν, ήταν έτοιμοι να μας κουνήσουν το μαντήλι του αποχαιρετισμού απο την Ευρωζώνη, αλλά εμείς με ένα μαγικό 2% ψηφίσαμε Ευρώπη και δεν φεύγουμε. Μένουμε προς το παρόν.

Δεύτερον τους δείξαμε οτι είμαστε στο τσάκ να φέρουμε τον κομμουνισμό στην Ευρώπη (εμείς ξέρουμε οτι ο Τσίπρας δεν είναι στα αλήθεια κομμουνιστής, αλλά οι Ευρωπαίοι που φοβούνται στα αλήθεια τους κομμουνιστές δεν το ξέρουν).

Τρίτον τους στέλνουμε έναν τύπο απο το Harvard (ας μην έπαιρνε το Harvard όποιον πλήρωνε και ας κράταγε ένα μίνιμουμ επίπεδο ευφυίας και γνώσεων) τον Σαμαρά, για να διαπραγματευτούνε ξανά το Μνημόνιο.

Τέταρτον, τους στέλνουμε το ξεκάθαρο μήνυμα και τους δίνουμε μια ευκαιρία ακόμη – και ας θεωρούν αυτοί οτι εκείνοι μας τη δίνουν – να χαλαρώσουν τους όρους του μνημονίου, να μας δώσουν παράταση δυο τρία χρονάκια ακόμη και να αλλάξουν μυαλά διότι αυτό το κατασκεύασμα που λέγεται Ευρώπη δεν θα την βγάλει καθαρή για πολύ καιρό.

Σφάξε, Τόμσεν, σφάξε!

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Απαράβατη αρχή στο νέο Μνημόνιο ήταν λέει «η προστασία του μέλλοντος των παιδιών μας». Γι’ αυτό και οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Ο Υπουργός Οικονομικών Βενιζέλος έμοιαζε σαν να παρακαλάει τη γενιά του να κόψουν κι εκείνοι κάτι. Επιτέλους! «300 δισεκατομμύρια πήραμε σε δανεικά τα τελευταία 38 χρόνια» ήταν σαν να λεγε, «δεν πρέπει να αφήσουμε κάτι και για τα παιδιά μας; Θα τα φάμε όλα εμείς;»

Μόνοι τους φυσικά δεν θα το έκαναν. Ποτέ. Γιατί η περιθρύλητη «Γενιά του Πολυτεχνείου», είναι κακομαθημένη μέχρι το κόκκαλο. Με πατεράδες αγράμματους αλλά ολιγαρκείς, με το σύστημα χρεοκοπημένο μετά τη Χούντα, και με έναν μύθο-φλέβα χρυσού, οι πέντε χρόνια πάνω κάτω σημερινοί εξηντάρηδες τα ήθελαν όλα. Και τα πήραν όλα. Δεν χορταίνουν, όσο κι αν τρώνε 38 χρόνια τώρα. Γαντζωμένοι στην καρέκλα, αντιστέκονται ακόμη. 

Είναι τυχαίο που ο εξηντάρης Σαμαράς παραμένει ο νεότερος βουλευτής στην Ιστορία, «Πα-τέρας του Έθνους» από το μακρινό 1977; Αν ψάχνεις poster boy για τους ιερείς του συστήματος της Μεταπολίτευσης τον έχεις βρει. Ο Παπανδρέου; 60 κι αυτός φέτος. Ο Παπαδήμος; 64. Η Τρέμη; 60. Ο Τσίμας; 59. Ο Πρετεντέρης 58 και ούτω καθεξής, η λίστα είναι ατελείωτη. Ανοίγεις δηλαδή την τηλεόραση σου καθημερινά στο πρώτο δελτίο της χώρας και ακούς τους τρεις βασικούς πολιτικούς παίχτες και τους τρεις κύριους πολιτικούς σχολιαστές και όλοι μα όλοι να έχουν ακριβώς την ίδια οπτική. Προϊόντα της ίδιας γενιάς, με τις ίδιες ιερές αγελάδες (της γενιά τους) και τις ίδιες ψευδαισθήσεις. Καρμπόν του καρμπόν ω καρμπόν! Δεν σε ξενίζει;

Εμένα ας πούμε με ξενίζουν άλλα:

«Μαζί τα φάγαμε»... «αλλά εσείς θα πληρώσετε»

Toυ ΓΡΗΓΟΡΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι οτι οι πολιτικοί δεν επιτρέπουν τη μείωση του μεγέθους του δημοσίου τομέα, δεν επιτρέπουν τον περιορισμό της σπατάλης, δεν κλείνουν τις άχρηστες και ζημιογόνες δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις, δεν περιορίζουν τις εξόφθαλμες υπερβολές σε τεράστιες συντάξεις ή αμοιβές ορισμένων προνομιούχων υπαλλήλων, δεν περιορίζουν τις δικές τους αμοιβές και τα προνόμια τους, αντίθετα, ορμάνε στην τσέπη των πολιτών και αρπάζουν ότι βρούν. 

Η φράση λοιπόν του Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε», έχει και συμπλήρωμα, «αλλά εσείς θα πληρώσετε». Το εσείς αφορά τους πολίτες του ιδιωτικού τομέα.

Αν υποθέσουμε οτι το κράτος δανείστηκε 360 δις και τα μοίρασε σε μισθούς και συντάξεις – που εννοεί ο κ. Πάγκαλος- τώρα που πρέπει τα λεφτά να επιστραφούν στους δανειστές, το κράτος κατάσχει τις περιουσίες και τα εισοδήματα και τα επιστρέφει στους δανειστές. Η κατάσχεση γίνεται μέσω φόρων, έκτακτων εισφορών, ειδικών επιβαρρύνσεων κλπ.

Έχουμε δηλαδή μια μεταφορά της ιδιωτικής περιουσίας στα δημόσια ταμεία για να πληρωθούν τα χρέη.

Μόνο της ιδιωτικής περιουσίας όμως. Η περιουσία του δημοσίου και όλων όσων το συναπαρτίζουν, παραμένει άθικτη και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις αυγατίζει. Διότι όταν ολόκληρη η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει την ύφεση, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, την ανεργία, τη μείωση των εισοδημάτων, την μείωση της αξίας της περιουσίας, τη φτώχεια και την ίδια στιγμή οι ημέτεροι, οι προνομιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι πολιτικοί διατηρούν τις αμοιβές και τα προνόμια τους, τότε μπορούμε να πούμε οτι οι δικές τους περιουσίες αυγατίζουν έναντι όλων των υπολοίπων.

Το «τρισκατάρατο» μνημόνιο, εφαρμόζεται δυστυχώς μόνο ώς προς μερικά σημεία του. Υπάρχουν και άλλα που δεν εφαρμόζονται και που είναι φερ’ ειπείν η πρόταση που λέει οτι πρέπει το βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής να μοιραστεί δίκαια. Δεν υπάρχει καμία κοινωνική δικαιοσύνη, δεν υπάρχει καμία αίσθηση δικαίου στους πολίτες που πληρώνουν την κρίση.

Αυτό που υπάρχει, είναι μια προφανής προσπάθεια προστασίας του «συστήματος» δηλαδή της «παρέας» πολιτικών και δημοσίων υπαλλήλων και ιδιαίτερα των «μαγαζιών» που χρησιμοποιούσαν τα κόμματα επι δεκαετίες για να βολεύουν τους δικούς τους. Όλοι οι άλλοι πληρώνουν, οι «ημέτεροι» απολαμβάνουν.