"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΣΤΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΣΤΑΚΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικου Υπαρκτού Μποχεσο-Κοψιδοφαγο-Σαμαρισμού κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΜΠΟΥΧΕΣΟ-ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Οι καημοί των πρώην…

Image

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Στα ελληνικά θεατρικά μπουλούκια που όργωναν την Ελλάδα στις «ηρωικές εποχές» του λαϊκού θεάτρου, το όνειρο των ηθοποιών ήταν να πεθάνουν πάνω στο σανίδι.

Το ίδιο και το όνειρο πρώην Πρωθυπουργών στο σανίδι της πολιτικής.

Μόνο που ενώ οι πρώτοι είχαν το πάθος της προσφοράς, οι δεύτεροι έχουν το πάθος της φιλαυτίας. Δεν αποχωρούν οριστικά γιατί εκλαμβάνουν την εκλογική εκδίωξή τους ως αδικία που χρήζει επανόρθωσης. Και αν δεν μπορούν να επανέλθουν ως νυν, απαιτούν  τουλάχιστον να προβάλλουν τον ρόλο του εγγυητή της πολιτικής καθαρότητας ( «ό,τι τους είχα πει έκαναν το αντίθετο» δήλωσε σχετικά πρόσφατα ο Α. Σαμαράς).

Συνήθως δεν υπερασπίζονται μια ιδέα. Υπερασπίζονται τον εαυτό τους και την υπαρξιακή ανάγκη τους να είναι στο προσκήνιο, αφού όπως έχει πει ο πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον «το να εγκαταλείπεις μια μεγάλη θέση ευθύνης είναι σα να πεθαίνεις  λίγο». Έτσι στην αποχώρηση, στην ανυπαρξία, το έργο σου γίνεται αντικείμενο κριτικής και η φωνή σου πιο ασθενής για να το υπερασπιστεί.

Τα ανωτέρω είναι γενικές παραδοχές, που στο πλαίσιό τους θα μπορούσε να ενταχθεί η συμπεριφορά Κώστα Καραμανλή. 

Ο Πρωθυπουργός που συνήψε κουμπαριές  με τον Ερντογάν, ενοχλήθηκε από τα «ήρεμα νερά», θεωρώντας ότι αυτά εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα. Η χώρα λέει, γίνεται ούτως ή άλλως όμηρος των τουρκικών τακτικών.

Βέβαια η χώρα έγινε τόσο όμηρος που και κατά τη διάρκεια των ήρεμων νερών έφτασαν στην Ελλάδα Ραφάλ και Belhara. 

Αλλά τουλάχιστον ο Καραμανλής στη θητεία είπε και ένα «όχι» για τα Σκόπια. Ο Σαμαράς απλώς έριξε την κυβέρνησή του.

Στόχευση που θέλει να επαναλάβει.

Ως Πρωθυπουργός δεν έκανε κουμπάρο τον Ερντογάν, αλλά το 2013 πραγματοποίησε επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη συνοδευόμενος από 12 υπουργούς και επιχειρηματίες. Προφανώς τότε η Τουρκία…  δεν είχε επιθετικές βλέψεις, γι’ αυτό από το Ντολμά Μπαξέ είχε δηλώσει πως πρόκειται για μια «καλή μέρα» και ζήτησε λύση  «win-win» για τα ενεργειακά κοιτάσματα του Αιγαίου. Αυτό δεν ήταν… καθόλου κατευναστικό!

Υπήρξε ανταπόδοση εκείνης της επίσκεψης, και λίγες ημέρες αργότερα ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου πραγματοποίησε αιφνιδιαστική επίσκεψη στο ελληνικό φυλάκιο στις Καστανιές Έβρου, ενώ βρισκόταν σε προγραμματισμένη επίσκεψη στην Αδριανούπολη. Αντάλλαξε δώρα με τον αστυνομικό διευθυντή και τον στρατιωτικό διοικητή Ορεστιάδας. Τόσο πολύ τον είχε τρομάξει ο Σαμαράς, που μετά λυσσομανούσε για τα ήρεμα νερά.

Ο Αντώνης δεν αρκείται στα εθνικά, στα οποία κατά τη θητεία του δεν διέπρεψε. Άλλωστε την υπόμνηση για το casus belli ο Μητσοτάκης την έκανε  μέσα στην Άγκυρα, όχι ο Αντώνης. 

Γενικότερα ανακαλεί ένα πλέγμα κυβερνητικών δράσεων που κατά τη γνώμη του προδίδουν  «την ψυχή της παράταξης»  - και η οποία ελπίζουμε να μην είναι αυτή που ο ίδιος προβάλει. Μια ψυχή αραχνιασμένη, παγωμένη σε πρωθύστερο πολιτισμικό  χρόνο.

Μέγιστο κυβερνητικό αμάρτημα ο γάμος των ομοφύλων. «Συντάραξε» υποτίθεται την ελληνική κοινωνία μια ρύθμιση που τον πρώτο χρόνο αξιοποίησαν  περίπου 400 ζευγάρια.  Όχι κάθε χρόνο, αλλά τον πρώτο χρόνο. Άνθρωποι δηλαδή που περίμεναν ακόμη και δεκαετίες το μέτρο και προσήλθαν στους δήμους σωρευτικά. Τέτοια… μεγάλη ανατροπή της ελληνική πυρηνικής οικογένειας (δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ για τον δεύτερο χρόνο).

Θεωρεί την σημερινή ΝΔ υβρίδιο ΛΑΟΣ και Σημιτικού ΠΑΣΟΚ, αλλά τον ακύρωσε ο Άδωνις που  θύμισε ότι ήταν αυτός που προσκάλεσε τον ίδιο, τον Βορίδη και τον Πλεύρη στη ΝΔ.

Τότε η ΝΔ έγινε μόνο λίγο ΛΑΟΣ και προφανώς δεν τον πείραζε. Κατά καιρούς του φαίνεται και…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Περί διακοπών και ομιλητικότητας του εθνικού μας σουβλακο-κοψιδοφάγου εθνοσωτήρα ο λόγος

Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΣΠΑΝΟΥ 

Μετά την αποχώρησή του από το Μέγαρο Μαξίμου, το 2009, ξεκίνησε μια πολυετής περίοδος σιωπής, που του επέτρεψε να ξεκουράζεται και να απολαμβάνει την ελληνική φύση, παράλληλα με τουριστικά ενδιαφέροντα ταξίδια στο εξωτερικό. 

Από τη στιγμή που αποφάσισε να εγκαταλείψει και τα «ορεινά» της Βουλής, το 2023, πρόεδρος πια της Συνεταιριστικής Ενωσης Καπνοπαραγωγών Ελλάδας, έχει ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες απόστασης από τη σκόνη της αστικής καθημερινότητας.

Η εγκάρδια σχέση του με τον «γνήσιο πατριώτη» –όπως τον έχει χαρακτηρίσει– Αντώνη Σαμαρά, η υπενθύμιση «κοινών αγώνων και αγωνιών» ειδικά για τα εθνικά, δημιούργησαν την εντύπωση ότι στηρίζει το νέο πολιτικό εγχείρημα του Μεσσήνιου.  

Ακόμη κι αν αυτό συνέβη στο παρασκήνιο, στο προσκήνιο δεν εκδηλώθηκε ποτέ, ενώ φαίνεται ότι το καλοκαίρι είναι περίοδος περαιτέρω απομάκρυνσης του Κ. Καραμανλή από τη φασαρία της δημόσιας ζωής.

Εμπειροι παρατηρητές και ερμηνευτές των κινήσεών του προβλέπουν ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο θα είναι άφαντος και δεν θα παραστεί στην ομιλία του Κ. Μητσοτάκη στο Βελλίδειο, στη ΔΕΘ, παρά τις επίμονες προσπάθειες που θα γίνουν από το Μέγαρο Μαξίμου. Προβλέπουν, επίσης, ότι θα αποφύγει οτιδήποτε δείχνει συμπόρευση με τον Αντ. Σαμαρά, ανεξάρτητα από το τι θα κάνουν διάφοροι αυτοπροσδιοριζόμενοι καραμανλικοί – με την ανοχή του ή ερήμην του.

Ο Κώστας Καραμανλής έχει ταλέντο στην αυτοπροστασία. Ετσι, κατάφερε να μη λογοδοτήσει ποτέ για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της περιόδου 2004-2009, που χαρακτηρίστηκε από έκρηξη δημοσίων δαπανών, διόγκωση του κράτους, αναξιοπιστία των στοιχείων που παρουσιάζονταν στις Βρυξέλλες, αμεριμνησία απέναντι στη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση.

Οχι μόνο δεν υποχρεώθηκε να μιλήσει για όλα αυτά, αλλά εξασφάλισε, χωρίς πολύ κόπο αλλά με τρόπο, την υστεροφημία του. Θαυμαστές του πιστεύουν ότι έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του το 2008, με το «σχέδιο Πυθία», λόγω της ενεργειακής συνεργασίας του με τη Μόσχα – κάτι που δεν αποδείχθηκε ποτέ, αλλά δημιούργησε μια πολιτική μυθολογία που τον συνοδεύει ακόμη.

Τυχερός άνθρωπος ο Κ. Καραμανλής. Εφτασε ψηλά, συνδυάζοντας πολιτικά χαρίσματα με το βαρύ επώνυμο, και...

 

ΝουΔο-γαλζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οι σοφοί γέροντες

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Είναι ένα είδος παράνοιας.

Κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του ο κ. Σαμαράς ή ο κ. Καραμανλής, το Μαξίμου προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει κάποιο μήνυμα.

Τι λέει αυτό το μήνυμα;

Oτι ο Σαμαράς θα κάνει κόμμα το οποίο θα υποστηρίξει κατά κάποιο τρόπο ο Καραμανλής;

Αποκλείεται ο Καραμανλής να βλάψει με οποιονδήποτε τρόπο την παράταξή του;

Κι ο Σαμαράς;

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Θα υποστεί τη δοκιμασία των εκλογών για να αφαιρέσει το μικρό ποσοστό που θα χρειάζεται η Ν.Δ. για την αυτοδυναμία;

Θα μου πείτε, με την επιμονή της αντιπολίτευσης να υπερασπίζεται τα χάλια της, η κυβέρνηση χρειάζεται να βρει, ή έστω να επινοήσει, έναν αντίπαλο για να κερδίσει τις εκλογές. Μπορείς να κυβερνήσεις χωρίς αντίπαλο, όμως δεν κερδίζεις εκλογές χωρίς να έχεις κάποιον απέναντί σου.

Μα τι λέω. Δεν χρειάζεται καν να ανοίξουν το στόμα τους για να ενεργοποιήσουν τους μηχανισμούς της παράνοιας. Eφαγαν μαζί; Τι έφαγαν; Κάθισαν σε διπλανές θέσεις στην παρουσίαση εκείνου του βιβλίου; αχ αυτές οι παρουσιάσεις όπου μιλούν όλοι για όλα εκτός από το βιβλίο.

Η ελληνική πολιτική ζωή σε όλο της το μεγαλείο.

Διαφωνούν αλλά αμφιβάλλεις αν ξέρουν και οι ίδιοι για ποιο λόγο διαφωνούν.

Θέλουν να διαφωνήσουν και ψάχνουν κάτι για να διαφωνήσουν.

Τα εθνικά θέματα προσφέρονται πάντα, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνεις τι λένε ότι θα έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση και δεν κάνει, ενώ το έκαναν αυτοί όταν ήσαν πρωθυπουργοί.

Η ψυχή της παράταξης επίσης προσφέρεται. Το κυνήγι των φαντασμάτων είναι πάντα βολικό. Λες ότι το έπιασες κι όταν σε ρωτούν να τους το δείξεις τους εξηγείς ότι είναι φάντασμα και δεν φαίνεται.

Υπάρχουν και τα προσωπικά, θα μου πείτε. Εκεί η επιστήμη σηκώνει τα χέρια της.

Τελευταία παρέμβαση, η ομιλία του Κ. Καραμανλή στην αποφοίτηση του Αριστοτελείου Κολλεγίου στη Θεσσαλονίκη.

Να εξηγηθώ:

Οχι μόνον δεν έχω αντίρρηση να μιλάς για πατριωτισμό στους νέους, αλλά το θεωρώ πολύτιμο και πάντως λυσιτελέστερο από τον αριθμό των φύλων. Απλώς, όταν για να τον υπερασπιστείς χρησιμοποιείς όλα τα στερεότυπα που τον συνοδεύουν, τότε κινδυνεύεις να τον παρουσιάσεις σαν μια αδιάφορη κοινοτοπία. «Είμαστε και είστε τιτλούχοι, κληρονόμοι ενός μεγάλου πολιτισμού».

Πόσες γενιές Ελλήνων θα το ακούν χωρίς κανείς να μπορεί να τους εξηγήσει τι σημαίνει γι’ αυτούς.

Γενικά η ομιλία θύμιζε έκθεση ιδεών, απ’ αυτές που διεκδικούν καλό βαθμό στις Πανελλαδικές.

Σαν να καταλάβαινε ότι δεν συγκινεί, πρόσφερε κι εκείνους τους στίχους του Κηλαηδόνη: «Στους εντάξει λέμε ναι».

Eνας εβδομηντάρης που νοσταλγεί τα νιάτα του.

Τέλος, τους προειδοποίησε να προσέχουν όσους είναι υπερβολικά ερωτευμένοι με το χρήμα, την εξουσία. Ποιους εννοούσε άραγε;

Αντιλαμβάνομαι το άγχος των δύο πρώην να μη συμβιβασθούν με τη ζωή του συνταξιούχου. Οι σοφοί γέροντες, όμως, οφείλουν να ξέρουν ότι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Alert! O κοψιδοφάγος κουμπάρος του Σουλτάνου προειδοποιεί τον νεο-ΠΑΣΟΚο Κούλη για ταραγμένα νερά !!! (Έχουν μεγάλη πλάκα οι γαλάζιοι ζαίοι με δόντια...)

Image 

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το καταλάβαμε, δεν χρειάζεται να επιμένουν: η λαϊκή Δεξιά, το γαλάζιο ΠΑΣΟΚ δηλαδή, κουράστηκε από τα ήρεμα νερά στο Αιγαίο.

Το είπε και ο φυσικός ηγέτης του χώρου, Κώστας Καραμανλής ο Ακάματος, σε πρόσφατη ομιλία του με αφορμή την παρουσίαση βιβλίου.

Ο πρώην πρωθυπουργός κρίνει ότι το κόστος της πολιτικής των ήρεμων νερών ξεπερνά πια τα όποια οφέλη μας απέφερε. Επομένως, πάμε να τα ταράξουμε κι εμείς. Διότι αυτό θα συμβεί, μην αυταπατώμεθα, εφόσον ο ίδιος ο κ. Καραμανλής ορίζει τα ήρεμα νερά ως «την προσπάθεια αποφυγής εντάσεων». Αυτό σημαίνει ότι στην τουρκική ένταση θα απαντήσουμε και εμείς με ένταση – τι είδους ένταση, θα το δούμε αργότερα.

Το βασικό επιχείρημα και του κ. Καραμανλή και άλλων προσωπικοτήτων του ιδίου χώρου, που συμμερίζονται τις ανησυχίες του, είναι ότι η προσπάθεια αποφυγής εντάσεων εκ μέρους της Ελλάδας παρερμηνεύεται από την Τουρκία ως υποχωρητικότητα. Αυτός είναι ο λόγος, εκτιμά, που αποθρασύνει την Τουρκία, σε σημείο ώστε να προωθεί το νομοσχέδιο της λεγόμενης Γαλάζιας Πατρίδας.

Το επιχείρημα αυτό πάσχει. Ο κ. Καραμανλής στενεύει την εικόνα, ώστε να προκύπτει το συμπέρασμα που τον βολεύει. (Αυτό που οι ψαγμένοι το λένε «tunnel vision» και οι οφθαλμίατροι «σωληνοειδή όραση»). Από την εικόνα που παρουσιάζει ο κ. Καραμανλής λείπει η πίεση, την οποία δέχεται η Τουρκία από τις αναδιατάξεις στον Περσικό και, γενικότερα, στον μουσουλμανικό κόσμο. Αυτές οι εξελίξεις είναι που επιδρούν κυρίως στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της, διότι δοκιμάζεται και το κύρος της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή και η στρατηγική της ως περιφερειακής δύναμης.

Λείπει επίσης το γεγονός ότι, από το 2019, η χώρα μας συστηματικά ενισχύει το γεωστρατηγικό της αποτύπωμα, όπως θα έλεγαν οι ψαγμένοι.

Ενισχύει τη θέση της με συμμαχίες, συνεργασίες, προμήθειες σύγχρονων εξοπλισμών και, επιπλέον, διαφημίζει και ένα πρόγραμμα διοικητικού εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεών της. (Αλλο αν είναι απίθανο να πραγματοποιηθεί, πάντως διαφημίζεται κατά κόρον, λες και η επανάληψη της ευχής προκαλεί την πραγματοποίησή της…)

Στην πλήρη εικόνα θα βρούμε τις αιτίες της αποθράσυνσης των γειτόνων και όχι στα ήρεμα νερά. Εξάλλου, γιατί το αποφάσισαν τώρα; Είχαν τόσο χρόνο στη διάθεσή τους, δεδομένου ότι ο μισητός Γιώργος Γεραπετρίτης κοντεύει να συμπληρώσει τρία χρόνια ως υπουργός Εξωτερικών, τώρα τους ήρθε ξαφνικά των Τούρκων;

Ας δούμε τώρα τι είδους ένταση προτείνει ο κ. Καραμανλής έναντι της Τουρκίας.

Κατά τη γνώμη του, η Ελλάδα πρέπει να ξεκινήσει μια «εκστρατεία δημόσιας διπλωματίας»!

Καλούτσικο ακούγεται, αλλά τι να είναι;

Η διπλωματία, ως γνωστόν δεν ασκείται δημοσίως. Οι συναντήσεις μεταξύ υπουργών Εξωτερικών και διπλωματικών αξιωματούχων δεν γίνονται σε απευθείας μετάδοση με διακοπές για διαφημίσεις. Αλλωστε, η συνεργασία με το Ισραήλ, όπως και με την Ουκρανία (που βρίσκεται στην αιχμή της τεχνολογίας των ντρόουν), η συμμαχία με τη Γαλλία, η ενίσχυση της στρατιωτικής αμερικανικής παρουσίας στη χώρα μας, ο σχεδιασμός των θαλασσίων πάρκων, η συμβολή της χώρας στη δημιουργία ευρωπαϊκού αμυντικού προγράμματος (SAFE), όλα αυτά προϊόντα της διπλωματίας είναι. Δεν τα παραγγέλνουμε στην ταβέρνα μαζί με τα παϊδάκια. (Απαραιτήτως προβατίνας, εννοείται).

Η δημόσια διπλωματία, τουλάχιστον όπως καταλαβαίνω εγώ τον όρο, σημαίνει να βγούμε στα κεραμίδια (ή στα κάγκελα της ΕΡΤ, ό,τι μας βρίσκεται, τέλος πάντων) και να αρχίσουμε τις τσιρίδες, τις εθνικοπατριωτικές κορόνες και τα λεκτικά νταηλίκια.

Και οι Τούρκοι τι θα κάνουν;

Δεν είναι ευπρεπές να πω τι ακριβώς θα κάνουν – εντάξει;

Πάντως, θα τα κάνουν πάνω τους και αναγκαστικά θα κάνουν πίσω, γιατί θα πρέπει να αλλάξουν σώβρακα, οπωσδήποτε και παντελόνια, ίσως χρειαστεί να αλλάξουν και κάλτσες.

Μάλιστα… Αν λοιπόν το έχω καταλάβει σωστά το σχέδιο της δημόσιας διπλωματίας, τότε …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου Υπαρκτού Σαμαρο-Μπουχεσισμού κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου παρασιτικού Μπουχεσο-Σαμαρισμού κωμωδία (Ο "ακάματος" μπουχέσας και ο κομανέτσης των Ζαππειων σε οίστρο...)

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μαρμότες ! - Σεμινάρια λήθης από τους ειδήμονες.

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τον εθνικό κοψιδοφάγο μποχέσα της Ραφήνας... 

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

 Το είχε γράψει κάποτε στον «Νιου Γιόρκερ» ο Τζον Απντάικ. Το να είσαι πρόεδρος «είναι απλώς ένας σταθμός καθ’ οδόν προς την ευλογημένη κατάσταση του να είσαι πρώην πρόεδρος». 

Και πού να είχε γνωρίσει ο Απντάικ τον Κώστα Καραμανλή! Υπάρχει άραγε άλλος πολιτικός που να ενσαρκώνει με μεγαλύτερη επιτυχία το αξίωμα του τιτάνα της αμερικανικής πεζογραφίας;

Ακόμη και ο ίδιος όσο ήταν πρωθυπουργός έδινε την εντύπωση ότι διεκπεραιώνει την πρωθυπουργία του σαν μια αγγαρεία που του έταξε η μοίρα. Οταν όμως, επιτέλους, ήρθε η ώρα της λυτρώσεως, την οποία ο ίδιος με μια επιτήδεια προσφυγή στις κάλπες φρόντισε να επισπεύσει, ξεδίπλωσε το ταλέντο του. Εδειξε και δείχνει απαράμιλλο χάρισμα στο να είναι πρώην πρωθυπουργός. Εδειξε μαεστρία στην αυτοπροστασία του και στην οικονομία της σιωπής του όσο παρέμενε («παρευρισκόταν», ίσως θα ήταν καταλληλότερο ρήμα) στο Κοινοβούλιο.  

Δείχνει ακόμη μεγαλύτερη ικανότητα στη διαχείριση του πολιτικού κεφαλαίου τώρα, που απέκτησε ξανά τη λαλιά του ως εξωκοινοβουλευτικός.

Θα έπρεπε να διδάσκεται σε σεμινάριο. Ο Τσίπρας, ας πούμε, ο νεότερος «πρώην» της μεταπολίτευσης, θα είχε πολλά να μάθει αν καθόταν επιμελώς στα θρανία του ΙΕΚ Καραμανλή, στο μάθημα της προστασίας προσωπικής μνήμης. Θα είχε μάθει ότι η καλή υστεροφημία χτίζεται ενίοτε με μια στρατηγική λήθης – με το να φροντίζεις πώς θα σε ξεχάσουν, ενώ ακόμη διαρκούν οι συνέπειες των πράξεών σου. Με το να δείχνεις γαϊδουρινή υπομονή, μένοντας έξω από τις αντιπαραθέσεις για το τι έγινε και τι δεν έγινε επί των ημερών σου.


Ο Καραμανλής δεν μπήκε ποτέ στο καμίνι του 2009 για να υπερασπιστεί ο ίδιος τα πεπραγμένα του. 

Εβαλε άλλους να το κάνουν για λογαριασμό του. Δεν επέστρεψε ποτέ στον «τόπο» της χρεοκοπίας.  

Ο Τσίπρας πήγε μόνος του και τρύπωσε στη στοά της μαρμότας. Αναζωπύρωσε και εξακολουθεί να αναζωπυρώνει τη συζήτηση για το 2015.

Λουφάζοντας επί δεκαεπτά χρόνια ως πρώην, ο Καραμανλής έχει καταφέρει να συζητιέται ακόμη ως πολιτικός παράγων. Εχει καταφέρει μέχρι και να επινοούνται εσωκομματικοί ρόλοι υπό τη σκιά του – όπως ο ρόλος της αυτόκλητης «πρέσβειρας συνεδρίου». Και πάλι η απουσία του από την κομματική εκδήλωση θα χρησιμοποιηθεί ως λευκό πανί για να προβληθεί πάσα παραπολιτική φαντασίωση.

Είναι τέτοια η επιτυχία του στην ύφανση αυτού του σουρεαλιστικού πέπλου που περιτυλίγει την περιωπή του, ώστε μπορεί να μιλάει ως πρόεδρος του ομίλου της Συνεταιριστικής Ενωσης Καπνοπαραγωγών Ελλάδος σε φόρουμ της Κεντρικής Συνεταιριστικής Ενωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων για να καταγγείλει «αδιαφανή, ενίοτε σκανδαλώδη και πελατειακής αντίληψης διαχείριση των αγροτικών ενισχύσεων» – και αυτό να μην είναι ανέκδοτο

Εχει πίστη στη μαεστρία του. 

Εχει τη βεβαιότητα ότι κανείς δεν θα θυμηθεί τα 425 εκατομμύρια του πακέτου Χατζηγάκη

Είναι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών Πουτιν-ο-σουργελο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαλιοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-"(Μ)ΠΑΤΡΙΩΤΑΡΑΔΕΣ": Αναβάλλεται το «Πολεμικό Μουσείο 3»;

 Toυ ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Στην πολιτική υπάρχουν στροφές του δρόμου όπου μια κίνηση αρκεί για να χαλάσει ένα ολόκληρο αφήγημα που χτίστηκε με κόπο,
brainstorming που πήγε σύννεφο και ατέλειωτες εργατοώρες από πλευράς πολιτικών προσώπων, συμβούλων τους και επιχειρηματικών-εκδοτικών συμφερόντων (της όμορφης πατρίδας μας). 

Η αποστολή ελληνικών φρεγατών και F-16 από τον Μητσοτάκη στην Κύπρο, στην πρώτη φάση της κρίσης στη Μέση Ανατολή, ήταν ακριβώς μια τέτοια στιγμή. 

Η Ελλάδα δεν περίμενε. Δεν υιοθέτησε το «να δούμε πρώτα τι θα κάνουν οι άλλοι». Εστειλε δυνάμεις αμέσως. Οι Γάλλοι και οι υπόλοιποι ακολούθησαν. Και ξαφνικά, ένα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού (και εκδοτικού) λόγου που είχε οικοδομηθεί τα τελευταία δύο χρόνια έμεινε στον αέρα. 

 Το μπλα-μπλα αυτό είχε ένα βασικό μοτίβο, ένα άλογο γκανιάν που τώρα κουτσαίνει: την κατασκευή ότι «ο Μητσοτάκης είναι ενδοτικός» στα εθνικά θέματα. Ενώ «αν ήταν άλλος στη θέση του»… τα ξέρετε, τα ακούτε και τα διαβάζετε δύο χρόνια τώρα όπως εκπέμπονται εντός και εκτός ΝΔ και αμέσως μετά την κακή επίδοση του κόμματος στις Ευρωεκλογές του 2024.  

Η σκηνή στο Πολεμικό Μουσείο, τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς, ήταν χαρακτηριστική. 

Στο ίδιο βήμα βρέθηκαν δύο πρώην πρωθυπουργοί της παράταξης, ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς, και από κάτω χειροκροτούσε η Βασιλική Θάνου – σύμφωνα με ανακοίνωση του Μεγάρου Μαξίμου επί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η κυρία Θάνου ανέλαβε το 2017 «καθήκοντα άμισθης προϊσταμένης του Νομικού Γραφείου» του Αλ. Τσίπρα. Τα ίδια πρόσωπα πρωταγωνίστησαν έναν χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 2025, και στην εκδήλωση που δημοσιογραφικά τιτλοφορήθηκε «Πολεμικό Μουσείο 2» εφόσον είχε προηγηθεί το πρώτο «Πολεμικό Μουσείο» (1η Ιουλίου 2024). Με βασικό θέμα το ίδιο: ότι δεν τραβάει ο Μητσοτάκης στην εξωτερική πολιτική και ότι είναι λίγος για την υπεράσπιση των συμφερόντων του ελληνισμού. Η χώρα –υπονοούσαν και μισοέλεγαν Σαμαράς και Καραμανλής– στα Πολεμικά Μουσεία 1 & 2 χρειάζεται περισσότερη αποφασιστικότητα. Πιο καθαρές γραμμές στα εθνικά ζητήματα. Περισσότερη τόλμη. Και η υπόγεια σύγκριση που επιδίωκαν ήταν ξεκάθαρη: αν τα πράγματα ήταν στα δικά τους χέρια, όλα θα ήταν αλλιώς. Σαμαράς και Καραμανλής δεν ήταν -και δεν είναι- βέβαια καθόλου μόνοι. Κατεβαίνοντας κανείς (αρκετά) σκαλιά από το επίπεδο των πρώην πρωθυπουργών συναντά έναν ολάνθιστο κήπο με άνθη κάθε λογής που συνεισέφεραν στο εν λόγω αφήγημα. 

Αναμεσά τους ένας μπαξές πολιτικών, σχολιαστών και «διεθνολόγων» που εμφανίζονται καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα ως φύλακες της εθνικής ορθοδοξίας. Είναι εκείνοι που γνωρίζουν πάντα ποιο οπλικό σύστημα πρέπει να αγοραστεί, ποια φρεγάτα πρέπει να συνοδεύεται από ποιον πύραυλο και γιατί κάθε άλλη επιλογή ισοδυναμεί –φυσικά– με εθνική προδοσία. Οι γνωστοί «προπονητές της εξέδρας» της εξωτερικής πολιτικής, εκτός από τον Μητσοτάκη, στοχοποίησαν με μανία τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη με απίστευτες, πρωτοσέλιδες χυδαιότητες.  

Σε αυτό το οικοσύστημα βρήκε τη θέση του τα τελευταία χρόνια και μια πιο γραφική εκδοχή της εγχώριας ακροδεξιάς. Ενδημεί με χάρη εκεί όπου ο θαυμασμός για τον Τραμπ μεταφράζεται σε τηλεοπτικούς πανηγυρισμούς, χορούς σε πρωϊνάδικα και καπέλα τύπου «Make Greece Great Again». Και αυτές τις μέρες έχει χάσει κάπως τα λόγια της.  

Ξαφνικά, εδώ και λίγα εικοσιτετράωρα, ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτικής ρητορικής που είχε οικοδομηθεί με κόπο τα τελευταία δύο χρόνια πέρασε από την «προέλαση» (έστω και κατά φαντασίαν) σε φάση περισυλλογής. Φυσικά, η συζήτηση δεν θα σταματήσει. Στην πολιτική πάντα θα υπάρχει χώρος για νέες θεωρίες και νέα σενάρια. Απλά για φέτος το καλοκαίρι δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα ότι θα υπάρξει «Πολεμικό Μουσείο 3» μετά τα «1» και «2» το 2024 και το 2025. Και αυτό έχει κάποια πολιτική σημασία σε ό,τι αφορά τη δημοσκοπική πίεση που δέχεται από ακροδεξιά κόμματα και κομματίδια ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά και για τις ισορροπίες εντός ΝΔ. 

Δηλαδή, για να μην κρυβόμαστε, για ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κοράκια

 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Η ψυχή είναι, λέει, ασώματη. Νοερά και αόρατη. Ασχημάτιστη και «άποση». Αρα, είναι ποσότης που αυγατίζει με τη φαντασία.

Με φιλοδοξία ψυχομέτρη για το κόμμα που τον διέγραψε, ο Αντώνης Σαμαράς στην τελευταία του ιερεμιάδα από την πολιτική κοιτίδα του, την Καλαμάτα, απεφάνθη ότι
«πέθανε η λαϊκή ψυχή της παράταξης». 

Το είπε σχολιάζοντας τη δήλωση μιας βουλεύτριας στα κανάλια. Αλλά δεν εννοούσε να είναι απλώς σχολιαστής βουλευτριών. Εννοούσε, προφανώς, ότι ο ίδιος εκφράζει αυθεντικά τη μακαρίτισσα τη δεξιά ψυχή. Είχε ενδομύχως επαφή με τον λαό και την άυλη ανατομία του.

Αποδεικνύεται έτσι πως ψυχή μπορείς να φορέσεις όποια θες. Μπορείς να είσαι αστός, απόφοιτος του Κολλεγίου και του Χάρβαρντ, που είχες την ευχέρεια να αφιερωθείς στα κοινά χωρίς βιοποριστικούς περισπασμούς. Μπορείς να έχεις αποτύχει στην πολιτική, έχοντας την πολυτέλεια δεκαετούς αναστοχαστικής αργίας, προτού επιχειρήσεις να επιστρέψεις.

Και, ωστόσο, αυτή η απόσταση από το κοινό βίωμα των πολλών, να μη σε εμποδίζει να νιώσεις λαϊκός – ικανός να διεκτραγωδείς επαγγελματικά τα βάσανα και τους νταλκάδες «του κόσμου». Ενός «κόσμου» υιοθετημένου, ο οποίος δεν ήταν για σένα μοίρα, αλλά σταδιοδρομία.


Δεν έχουν φυσικά βάθος τέτοια μοιρολατρικά στερεότυπα. Τα έχει άλλωστε σπάσει με μεγάλη άνεση και ο έτερος πρώην πρωθυπουργός που, αν και γόνος, εμφανίζεται ως φωνή της «λαϊκής Δεξιάς», σε πορεία αντίστροφη προς τον πατριάρχη της δυναστείας.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανελίχθηκε σκαλί – σκαλί, για να διαμορφώσει ως ηγετικό υπόδειγμα μια αντιδημαγωγική αυστηρότητα αναντίστοιχη των κοινωνικών καταβολών του – ένα αγέρωχο στυλ ηγεσίας, με αφοβία για το πολιτικό κόστος, που σήμερα μπορεί κάποιοι να το έλεγαν μέχρι και ελιτίστικο. Οι επίγονοί του επιχείρησαν να πολιτευθούν σαν ταξικοί αποστάτες από την ανάποδη: εκπασοκίζοντας αισθητικά και πολιτικά την κληρονομιά του.

Φαίνεται έτσι πόσο ρευστή είναι η «λαϊκότητα». Είναι νεφέλη. Ομίχλη. Σαν το σύννεφο της «ματαιότητας» και της «μελαγχολίας» που το προφητικό βλέμμα του Αντώνη Σαμαρά διέκρινε πάνω από τη χώρα.

Αυτός ο επαναμβανόμενος λυρισμός της Αποκαλύψεως, όπου ένα τρίτο μάτι βλέπει μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά πίσω από το μπλε που ξοδεύει ο θεός για να μην τον βλέπουμε –όπου όλοι είναι διεφθαρμένοι, το έθνος ψυχορραγεί και ο Ερντογάν διεκδικεί «ακόμα και την Ανδρο» (sic)– δεν είναι απλώς μια εσωκομματική αντιπολίτευση

Είναι και μια παρανόρμαλ αναβίωση της παράδοσης του Παππουλάκου.

Εξόριστε, διπλοδιαγεγραμμένε ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; 

Τα βλέπω όλα μαύρα. Γιατί τα θέλω όλα μαύρα

 Κι αφήνω τη μνησικακία μου να γίνει ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: “Πατριώτες”

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

O τοπικός μητροπολίτης τον αποκάλεσε εκπρόσωπο ενός «έντιμου πατριωτισμού». Ο ίδιος αποφάνθηκε πως «ο πατριωτισμός ενώνει και δεν διαιρεί».

Πριν αποκαλέσει τον τοπικό βουλευτή και πρώην πρωθυπουργό «γνήσιο πατριώτη» και «ασυμβίβαστο αγωνιστή» για τα εθνικά δίκαια (ομιλίες μητροπολίτη Χρυσόστομου και Κ. Καραμανλή, Καλαμάτα, 2/2).

Ομολογώ ότι τόσους πατριώτες μαζεμένους στην Καλαμάτα είχαμε να δούμε από τότε που οι Μαυρομιχαλαίοι κατέβασαν τους Μανιάτες λίγο πριν από την Επανάσταση.

Επειδή όμως θέλω να πιστεύω ότι εκτός από πατριώτης είμαι και καλός άνθρωπος θα δώσω ένα δίκιο στον νέο δημότη Καλαμάτας Κώστα Καραμανλή.

Οταν λέει «ενίοτε να ακούμε τους πιο έμπειρους, αντί να τους διαγράφουμε κυριολεκτικά ή μεταφορικά» δεν κάνει απλώς ρεβεράντζα στον Σαμαρά.

Διατυπώνει ένα παράπονο που δεν τον ακούν παρά την εμπειρία του.

Να πω ότι έχει άδικο;

Δεν έχει. Ολους πρέπει να τους ακούμε διότι αυτό επιτάσσει η δημοκρατία – όπου πάντως ειδική κατηγορία «έμπειρος» δεν προβλέπεται.

Καμία αντίρρηση όμως να τους ακούμε.

Αρκεί κι ο έμπειρος με την εμπειρία του να αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να την πέφτει στην κυβέρνηση της οποίας είναι βουλευτής, ούτε στον υπουργό Εξωτερικών αν δεν είναι της αρεσκείας του, ούτε στον Πρωθυπουργό επειδή θεωρεί πως δεν τον ακούει αρκετά.

Διότι αν ο έμπειρος πατριώτης και ασυμβίβαστος αγωνιστής λύσει το ζωνάρι του για καβγά, θα το λύσουν και οι άλλοι. Με τα γνωστά αποτελέσματα.

Πολύ φοβούμαι όμως ότι κάπου εκεί έχουμε ξεφύγει.

Ξεκινάει ο Πρωθυπουργός τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος παρά τις ενστάσεις του Βενιζέλου που κι αυτός «έμπειρος» θεωρείται.

 

Και πριν ακόμη μάθουμε τις προτάσεις για τα άρθρα που θα αναθεωρηθούν ακούμε από δεξιά κι από αριστερά τις κραυγές «συναίνεση» ή «καμία συναίνεση».

Μα πώς ξέρουν σε τι πρέπει ή δεν πρέπει να συναινέσουν πριν μάθουν τι τους προτείνουν;

Και γιατί δεν μπορούν να συναινέσουν στο ένα αλλά να μη συναινέσουν στο άλλο;

Πακέτο πάει η προσφορά;

Προφανώς δεν με εκπλήσσουν οι αντιδράσεις. Τόσο μυαλό κουβαλούν οι περισσότεροι διότι τόσο τους βολεύει.

Αλλά τι κάνουν οι «έμπειροι»;

Παραδίδουν μαθήματα πατριωτισμού ή ανησυχούν για τα ελληνοτουρκικά ή παίζουν την Πυθία για την αναθεώρηση;

Διότι οι «έμπειροι» δεν υπάρχουν μόνο για να κουνάνε το δάχτυλο στους άλλους, ούτε για να υποδύονται τους παλαιούς γυμνασιάρχες.

Υπάρχουν και ακούγονται, αν έχουν να υποδείξουν κάτι χρήσιμο από την πείρα τους.

Διαφορετικά…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Σαν τους γέρους του «Μάπετ Σόου» χωρίς το χιούμορ

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ 

Φάντασμα (το) 1. πλάσμα με μορφή νεκρού ανθρώπου που εμφανίζεται στον κόσμο των ζωντανών «θα ήθελα να δω κάποιο φάντασμα γιατί αυτό θα είναι η απόδειξη ότι υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο» 2. βετεράνοι πολιτικοί «το πιο ενδιαφέρον από την προχτεσινή εκδήλωση ήταν ότι μαζί με τα φαντάσματα καθόταν ο Δένδιας»

Η εκδήλωση, στην οποία έδωσαν το παρών παρέα ο Κωνσταντίνος ο Β΄ ο Εργατικός, ο Αντώνης ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος που ανάλογα με το ακροατήριο πότε γίνεται Ευάγγελος και πότε Βαγγέλης, έμοιαζε με αφιέρωμα σε ένα παρελθόν που με νύχια και με δόντια πασχίζει να ξαναγίνει παρόν.

Το υπερτροφικό «εγώ» μαζί με το αίσθημα ότι δεν σου δίνουν τη σημασία που πιστεύεις ότι αξίζεις είναι μια παγίδα στην οποία εύκολα μπορούν να πέσουν οι βετεράνοι της πολιτικής (και όχι μόνο της πολιτικής) και στην περίπτωση αυτή στην παγίδα μοιάζει να έχουν πέσει αγκαλιά και οι τρεις πρώην κυβερνήτες που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα πέρα από την γκρίνια που θυμίζει τους γέρους του «Μάπετ Σόου» αλλά χωρίς το χιούμορ.

Και το μόνο που μένει είναι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η αγροτιά , οι πολιτικές ρήξεις και ο Νεοκαραμανλισμός του ακάματου σουβλακοφάγου

 Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Είναι σαφές πως οι σχέσεις της κυβέρνησης με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή δεν βρίσκονται στο καλύτερο σημείο. Και είναι λογικό. Οταν μια παρατεταμένη σιωπή διακόπτεται για να αρθρωθεί πολιτικός λόγος διακριτικά μεν, αναμφίβολα δε αντιπολιτευτικός, είναι επόμενο και η άλλη πλευρά να αμυνθεί, επιτιθέμενη. Συνεπώς, σήμερα ζούμε τη διάκριση μεταξύ καραμανλισμού και νεοκαραμανλισμού με τις συνέπειές της. 

Πολιτική χωρίς διαχωριστικές γραμμές δεν νοείται. Το θέμα κάθε φορά είναι ποιος τις θέτει. Η ζωή δείχνει πως αυτό είναι ζήτημα που αφορά τον συσχετισμό των δυνάμεων. Ο ισχυρότερος ή αυτός που νομίζει ότι είναι ο ισχυρότερος ανοίγει τα μέτωπα. Για να αποβεί πολιτικά λυσιτελής αυτή η ρήξη θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μιας επιλογής που έγινε με καθαρό μυαλό, μακριά από θυμικές αντιδράσεις.

Προχθές η κυβέρνηση, αναφερόμενη στην πρακτική τού «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά», που επέσυρε πρόστιμα εκατοντάδων εκατομμυρίων από την Κομισιόν, διαχώρισε τη θέση της από τα πεπραγμένα της διακυβέρνησης Κώστα Καραμανλή στον αγροτικό τομέα.  

Βέβαια, το «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» είναι ο πλέον ασφαλής τρόπος για να υπάρχει ηρεμία στον αγροτικό χώρο. Είναι μια μορφή συνεισφοράς του κοινωνικού συνόλου στην αγροτιά, καθώς τα πρόστιμα που επιβάλλονται στη συνέχεια τα πληρώνουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οι φορολογούμενοι. Εννοείται πως η μέθοδος ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν και αυτή μια αποτελεσματική πολιτική που απέδωσε στον αγροτικό χώρο τα τελευταία χρόνια. Ηταν ένα διαρκές τζακ ποτ του τζόκερ που το μοιράζονταν χιλιάδες πολίτες, κάτι που προφανώς δεν το αντιλήφθηκε ο πρώην πρωθυπουργός.

Δηλαδή, τόσο το «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» όσο και η μέθοδος ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν μια μορφή ενός συμβολαίου μεταξύ της κοινωνίας και των αγροτών που το εγγυώντο και το διεκπεραίωναν οι κυβερνήσεις. 

Οι τεχνικές λύσεις ήταν ο τρόπος να νομιμοποιηθεί μια καραμπινάτη απάτη με υπόγεια διακομματική ανοχή, για να μην πω συναίνεση. 

Σε αυτές τις περιπτώσεις το ζητούμενο είναι να μη σε πιάσουν. Τότε, όλοι λακίζουν και μένει η κυβέρνηση με το πρόβλημα.

Σήμερα, λόγω των κινητοποιήσεων η κυβέρνηση βρίσκεται σε απορία περί του πρακτέου. Μπορεί να δείχνει ευάλωτη, αλλά τα πολιτικά αντανακλαστικά της εξακολουθούν να λειτουργούν. Ετσι, διαισθάνεται τις απειλές που κρύβει το μέλλον και ανοίγει αυτή τα μέτωπα, τώρα, όσο έχει τα επάνω χέρι. Θέλει να διασφαλίσει τα νώτα της, τη συνοχή του χώρου της από παρά φύσιν συμμαχίες και συγκλίσεις.  

Σε αυτές τις περιπτώσεις, σημασία έχει πώς προσλαμβάνει την πραγματικότητα ο βασικός παίκτης ενός παιγνίου στο οποίο εκτιμά ότι θέλουν να συμμετάσχουν και παίκτες οι οποίοι, καλώς ή κακώς, εθεωρούντο βετεράνοι.  

Αναφαίρετο αυτό το δικαίωμά τους, που τους βγάζει όμως από το απυρόβλητο της αποστρατείας. 

Αναλαμβάνουν...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Κοίτα ποιος μιλάει


ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τον εθνικό μας κοψιδοφάγο μπουχέσα...
 
Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Ενας πολιτικός άνδρας που σέβεται τον εαυτό του λέει ευθέως και καθαρά την άποψή του, δίχως να πηγαίνει από την πλατεία Κολιάτσου στο Παγκράτι μέσω Λαμίας
. Ειδικά όταν μετά από ένα μακρύ διάστημα συνειδητής σιωπής αποφασίζει να επανακάμψει στον δημόσιο λόγο, με μια λογοδιάρροια εξίσου ύποπτη με την παλιότερη αφωνία του. 
 
Αν ο Κώστας Καραμανλής πιστεύει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη βαδίζει τόσο λάθος που γίνεται επικίνδυνη, αν φρονεί ότι ο σημερινός πρωθυπουργός είναι συνειδητά βουτηγμένος στα σκάνδαλα ή ότι υπονομεύει τους θεσμούς και υποσκάπτει τα θέσμια της Δημοκρατίας μας, τότε έχει την υποχρέωση να το πει ευθαρσώς στον ελληνικό λαό, ως δική του τελεσίδικη γνώμη. Οχι να παριστάνει τον άγνωμο εκφραστή μιας θολής και αόριστης «ανήσυχης» κοινής γνώμης ή τον ενδιάμεσο ανάμεσα σε ένα «ολοένα διευρυνόμενο τμήμα της κοινωνίας, που βλέπει ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν» και σε μια κυβέρνηση που θεωρεί ότι πρέπει να φύγει αλλά δεν το λέει. 
 
Οποιος κραδαίνει την αίγλη του –δήθεν– ταγού της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης και παριστάνει τον σφραγιδοφύλακα των πολυτιμότερων αξιών της δεν μιλάει με γρίφους που μπορούν να ερμηνευτούν και έτσι και αλλιώς, ώστε ο ίδιος να μην έχει τελικά ευθύνη. 
 
 Οι απόγονοι ιδρυτών που λένε ότι συνεχίζουν την παράδοση των μεγάλων προγόνων τους παίρνουν την ευθύνη, δεν τη μασκαρεύουν με λεκτικούς κυρακατινισμούς. Παίρνουν την ευθύνη λόγων και πράξεων, δεν την πηγαινοφέρνουν γύρω-γύρω, με «το είπα δίχως να το πω». Ειδικά όταν επί δέκα χρόνια βούλωσαν το στόμα τους, ενώ ο μεγάλος πολιτικός τους εχθρός (η Αριστερά) αλώνιζε και κυβερνούσε, με την πατρίδα στα χέρια τους να ακροβατεί και να παραπαίει.  
 
Ειδικότερα όταν είχαν δώσει με υποσχετική όλο τους το πρωθυπουργικό επιτελείο στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (Παυλόπουλος, Παπαγγελόπουλος, Αντώναρος, Σπηλιωτόπουλος, κ.ά.) για να εξασφαλίσουν τη σιωπή του αριστερού γκουβέρνου στις δικές τους ευθύνες για τη χρεωκοπία.  
 
Δεν παριστάνουν τους ηρωικούς τουρκοφάγους σήμερα όσοι στον καιρό τους κουμπάριαζαν με τον επάρατο εχθρό και είχαν μετατρέψει την απόλυτη αδράνεια και απραξία σε περιούσιο δόγμα μιας δήθεν «πολύπλευρης» εξωτερικής πολιτικής. 
 
Ούτε μιλάνε για «απαξίωση της Βουλής» και για «προσχηματικές εξεταστικές επιτροπές» όσοι κουβαλάνε στην καμπούρα τους ένα αιφνιδιαστικό λουκέτο της Βουλής το 2009, ώστε να παραγραφούν όλα τα αδικήματα και τα σκάνδαλα που κρέμονταν πάνω από τα κεφάλια των μελών τού τότε επιτελείου τους. 
 
Ο Κώστας Καραμανλής πάντα μιλούσε πολύ χωρίς να λέει τίποτα. Και όταν είχε τη δύναμη στα χέρια του, την κατανάλωσε στο να μην κάνει τίποτα. 
 
Στη συνέχεια, επί δεκαετία, δεν μιλούσε καθόλου, αλλά δια της σιωπής...

ΝουΔο-γαλαζαίου "ακάματου" εθνικού σουργελο-κηφηνο-ξεφτιλαρο-μπουχέσα κωμωδία

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ:: Κόμματα

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Για άλλη μια φορά η στήλη χτυπάει πρώτη και εγκαίρως τον κώδωνα του συναγερμού διότι οι εξελίξεις δεν προχωρούν κι ευλόγως ανησυχούμε.

Είδαμε χθες τον Σαμαρά που δεν το καταπίνει ότι ο Μητσοτάκης είναι παλιοχαρακτήρας κι έδιωξε από τη ΝΔ κοτζάμ πρώην πρωθυπουργό για το χατίρι του Γεραπετρίτη (συνέντευξη AΝΤ1, 9/11).

Ωραία αυτά αλλά με το κόμμα τι θα γίνει;

Θα το φτιάξουμε ή δεν θα το φτιάξουμε;

Διότι υποθέτω ότι τα κόμματα δεν είναι «να σας πω τον πόνο μου».

Γίνονται για κάτι άλλο, κατά προτίμηση για πολλά άλλα και μάλλον για κάτι σοβαρότερο από τα παράπονα για τον Γεραπετρίτη που δεν πήρε ένα τηλέφωνο.

Ομοίως και η Καρυστιανού. Δεν θέλω να γίνω μάντης κακών αλλά μάλλον μπουρδουκλώθηκε το μαγαζί.

Πήγε κι έμπλεξε. Και κανείς δεν έχει καταλάβει τι θέλει να κάνει. Κάνει κόμμα ή κίνημα «να σαρώσει τον Μητσοτάκη»;

Και με ποιους θα τον σαρώσει;

Με τον Καραχάλιο (που λέει ότι είναι με τον Καραμανλή) ή με τον Νικολόπουλο (που λέει ότι είναι με τον Σαμαρά) αλλά έστειλε τον Καραχάλιο στην Καρυστιανού;

Διότι αν η Καρυστιανού περιμένει «να σαρώσει τον Μητσοτάκη» με τον Καραχάλιο και τον Νικολόπουλο, τότε μάλλον πρέπει να βιαστεί μην προλάβει ο Κασσελάκης που έχει δηλώσει «επόμενος πρωθυπουργός».

Αλλά δεν συμφωνούν μεταξύ τους.

Μόνο ο Τσίπρας προχωράει σταθερά, αυτό να λέγεται. Στο κόμμα;

Οχι, στο βιβλίο.

Στις 3 Δεκεμβρίου θα το παρουσιάσει στο «Παλλάς», γεγονός που από μόνο του συνιστά σοβαρή αναβάθμιση των διαδικασιών της Αριστεράς.

Διότι από το μπουζουξίδικο της Ιεράς Οδού σε μουσικό θέατρο στη Βουκουρεστίου είναι σαν να λέμε από τη «Μαντουβάλα» σε κοντσέρτο για μουσική δωματίου στο Mozarteum.

Αλλωστε στο «Παλλάς» το βιβλίο Τσίπρα θα μπορέσει να παρουσιαστεί εν μέσω ζωντανών εμφανίσεων του μεγάλου Γιάννη Πάριου και μετά την επιτυχία σειράς παραστάσεων για τη ζωή του άλλου μεγάλου Στράτου Διονυσίου «Τα πήρες όλα κι έφυγες».

Αυτά είναι μηνύματα αισιόδοξα και δείχνουν ότι ο Τσίπρας είναι αποφασισμένος να προχωρήσει μετά το βιβλίο στον σωστό δρόμο.

Ή κόμμα θα φτιάξει. Ή θα ανεβάσει παράσταση για τη ζωή του Βασίλη Καρρά.

Και γι’ αυτό άλλωστε ανησυχούμε με τον Σαμαρά και την Καρυστιανού. Θα προχωρήσουν ή δεν θα προχωρήσουν;

Και τι θα φτιάξουν; Κόμματα; Κινήματα; Παρέες; Να οργανωθούμε.

Διότι πολύ φοβούμαι ότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ενα «όχι» που δεν ειπώθηκε ποτέ

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

 Στην προχθεσινή συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 ο Αντώνης Σαμαράς αναφέρθηκε και στα τρία «όχι» των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή

Το ένα εξ αυτών ήταν –σύμφωνα με τον ισχυρισμό του πρώην πρωθυπουργού– στο σχέδιο Ανάν. 

Προκαταρκτικά να διευκρινίσω, χωρίς βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς, ότι το εν λόγω σχέδιο ήταν ένα κακό σχέδιο. Το θέμα έχει αναπτυχθεί επαρκώς και προχωρώ παρακάτω. Ομως ο τότε Ελληνας πρωθυπουργός ποτέ δεν απέρριψε το σχέδιο Ανάν. Η δήλωσή του μετά το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών της 16ης Απριλίου 2004 αφήνει να εννοηθεί, απεναντίας, πως βλέπει με θετικό μάτι την προοπτική του. Είπε ο Κώστας Καραμανλής: «Προσωπικά πιστεύω βαθύτατα στη δύναμη της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, στη δύναμή της να αμβλύνει τις όποιες δυσκολίες, για αυτό και θεωρώ ότι μέσα στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής προοπτικής τα θετικά σημεία μπορούν να αποδειχθούν υπέρτερα των αρνητικών».

Ποια ήταν η ειδοποιός διαφορά της πολιτικής Καραμανλή για το σχέδιο Ανάν από αυτήν των Κώστα Σημίτη και Γ. Α. Παπανδρέου; 

Οι δύο ηγέτες του ΠΑΣΟΚ πίεζαν την ελληνοκυπριακή πλευρά να αποδεχθεί το εν λόγω σχέδιο, ενώ η κυβέρνηση Καραμανλή, πιστή στο δόγμα η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαραστέκεται, απέφυγε να κατευθύνει τους Ελληνοκυπρίους προς την αποδοχή του σχεδίου. Ετσι, έμεινε σε μια περιγραφική και όχι παρεμβατική πολιτική και καλώς έπραξε.

Αλλά και ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν ήταν ευθύς εξ αρχής απορριπτικός. Πρώτα πρώτα αποδέχθηκε τον ρόλο του επιδιαιτητή στο πρόσωπο του Κόφι Ανάν. Ο αναγνώστης γνωρίζει τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ μεσολαβητή και επιδιαιτητή. Ο επιδιαιτητής, στο τέλος της διαπραγματευτικής διαδικασίας, εφ’ όσον δεν υπάρξει συμφωνία των δύο πλευρών, είναι αυτός που δίνει τη λύση. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος πάλεψε όσο μπορούσε για να βελτιώσει το σχέδιο Ανάν, έκανε τις προτάσεις του και τελικά απέρριψε το σχέδιο όταν, στο 5ο και τελικό στάδιο των διαπραγματεύσεων στο Μπούργκενστοκ, ο Κόφι Ανάν δέχθηκε μερικές σημαντικές θέσεις της τουρκικής/τουρκοκυπριακής πλευράς. Στη συνέχεια, στις 7 Απριλίου 2004, έβγαλε το γνωστό απορριπτικό διάγγελμά του.

Η ελληνική κυβέρνηση, ενεργώντας συνετά, δεν πήρε θέση στο δημοψήφισμα όπως την καλούσε να πράξει το ΠΑΣΟΚ. Πέραν όλων των άλλων, θα χρεωνόταν και μια πολιτική ήττα με το «καλημέρα» της θητείας της και θα διαρρηγνύονταν οι σχέσεις της με την ελληνοκυπριακή πλευρά, η οποία, μετά είκοσι μέρες, με σαρωτικό ποσοστό, απέρριψε το σχέδιο Ανάν. Αν θέλουμε να έχουμε σήμερα μια σφαιρικότερη εικόνα τού τότε, να θυμηθούμε ότι το 2004 είχαμε μια άλλη Τουρκία και έναν άλλον Ερντογάν, που διακαώς επιθυμούσαν να πάρουν ημερομηνία έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Στο πλαίσιο αυτό και η γνωστή κουμπαριά.

Συνεπώς, η αλήθεια δεν θα πρέπει να υποκύπτει στις ανάγκες της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας

Η απόσταση που χωρίζει το «όχι» στο σχέδιο Ανάν από...