Δυόμισι χιλιάδες χρόνια πολιτικής δυσωδίας

Γράφει ο Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

papanikolaou.konstantinos@gmail.com

Ένα σκίτσο από αμερικανική εφημερίδα ενέπνευσε blogger και στη συνέχεια τη στήλη. Είναι απόλυτα αποδοτικό της πραγματικότητας που ζούμε, τη συζητάμε, την αποδεχόμαστε, αλλά δεν την έχουμε ακόμα εντάξει στη συνείδηση μας και στη μέθοδο αποκωδικοποίησης των πολιτικών δεδομένων του κόσμου και βέβαια της Ελλάδας.

Η αποκάλυψη της αληθείας που βοά, αλλά ακόμα κάποιοι -πολλοί δυστυχώς- ελπίζουν παράλογα ότι είναι αναστρέψιμη, υπονοείται στο διάλογο πατέρα και γιου. Δηλώνει στη λεζάντα ο μικρός στον πατέρα του (στο στιλ «αποφάσισα να γίνω αστροναύτης, γιατρός κ.λπ.»):

-«Μπαμπά, σκέφτομαι να κάνω καριέρα στο οργανωμένο έγκλημα…».

Και ο πατέρας καθόλου σοκαρισμένος ρωτάει:

-«Στην κυβέρνηση, ή στον ιδιωτικό τομέα»;

Με άλλα λόγια, οι εποχές που ακούγοντας «οργανωμένο έγκλημα» το μυαλό μας πήγαινε στη μαφία, στους γκάγκστερ κ.λπ. έχουν παρέλθει. Σήμερα το οργανωμένο έγκλημα θεωρείται δεδομένο ότι υπάρχει και μέσα στις κυβερνήσεις και τον κρατικό μηχανισμό.

Φαντάζομαι ότι ένας τέτοιος διάλογος δεν θα ήταν περίεργος για έναν ευφυή, ακομπλεξάριστο πατέρα που έχει θητεύσει στην αρχή έρευνας για το μαύρο χρήμα. Το περίεργο είναι ότι οι άνθρωποι αρνήθηκαν επίμονα να ενσωματώσουν αυτή την αλήθεια στην πολιτική τους συνείδηση παρότι έχει διαπιστωθεί εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια!

Γράφει ο Σοφοκλής στον «Οιδίποδα τύραννο»:

«Ανόητο εγχείρημα την εξουσία να κυνηγάς

Χωρίς λαό και φίλους. Την εξουσία την κατακτάς

Μόνο με χρήματα και το λαό κοντά σου».

Και τα χρήματα συνήθως δεν είναι δικά σου και δεν σου δίνονται με τιμολόγιο παροχής. Είναι χρήμα πολύ, μαύρο και κινείται σε υπόγεια ρεύματα.

Είναι το χρήμα που δόθηκε αποδεδειγμένα σε ένα τουλάχιστον κόμμα εξουσίας όπως αποκαλύφθηκε από τον τότε διαπραγματευτή, πανίσχυρο στέλεχος του κόμματος… και σταμάτησε εκεί.

Το υπόλοιπο σκάνδαλο διερευνήθηκε και ξαναδιερευνάται, αλλά κανένας δεν αναφέρεται σε αυτή την καραμπινάτη αποκάλυψη, λες και δεν υπήρξε. Το κόμμα δεν θυμάται να τα πήρε και ασφαλώς δεν τα καταχώρισε στα επίσημα βιβλία του και ο λαός, που και σήμερα το ακολουθεί, δεν θέλει ούτε να το θυμάται ούτε να το θυμίζουν.

Μετά από αυτά, εξακολουθεί κανείς να πιστεύει ότι αυτή η χώρα θα αλλάξει για να μη βουλιάξει; Ασφαλώς όχι. Θα βουλιάξει για να μην πονέσουν οι λαϊκές ομάδες που στηρίζουν τα κόμματα, εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια…

Δυστυχώς, ξέρουμε πού πάμε

Του Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Η Ελλάδα αναστενάζει ακόμα και στις παραλίες. Με την πρώτη συγκέντρωση του κόσμου στις παραλίες όπου και να γυρίσεις ακούς συζητήσεις για την κρίση και την αγωνία όλων πού θα φτάσει και τι θα γίνει στο μέλλον. Πρωταγωνιστές ακόμα και οι νέοι, που μέχρι τώρα δεν πολυασχολούντο με την πολιτική και τα κατορθώματά της.

Και όμως, οι απαντήσεις είναι εύκολες, αν παρακολουθεί κανείς την επικαιρότητα στις πηγές της, πριν παραχαραχθεί από αδέξιους ή εντεταλμένους δημοσιογράφους και επιδέξιους προπαγανδιστές και αλαζόνες πολιτικούς.

Τον Φεβρουάριο ο υποψήφιος για την προεδρία του υπό ίδρυση Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, μας είχε πει καθαρά: «Η Ελλάδα θα βλέπει τα spreads να περνούν τις 600 μονάδες και θα δανείζεται συνεχώς. Και για να μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται θα παίρνει συνεχώς νέα σκληρά μέτρα…». Επαληθεύτηκε απολύτως.

Τον Απρίλιο, ο επικεφαλής του ΔΝΤ, στις δαγκάνες του οποίου περάσαμε τον Μάιο μας είχε πει: «Το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι η ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους αλλά η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας». Η Ελλάδα αντιμετωπίζει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας, διότι «ό,τι παράγει είναι πιο ακριβό από τα αγαθά και τις υπηρεσίες των άλλων χωρών…». Συνεπώς, «πρέπει να μειωθούν οι μισθοί», μέτρο «πολύ οδυνηρό αλλά απολύτως αναγκαίο, διότι είναι ο μόνος τρόπος να πωλήσει η χώρα αυτά που παράγει όταν το κόστος παραγωγής των άλλων χωρών είναι χαμηλότερο».

Ο αρμόδιος Επίτροπος O. Rhen μας ζήτησε να υπαχθούν οι οικονομικές υπηρεσίες της χώρας στο… γραφείο του επειδή «η Επιτροπή δεν έχει πρόσβαση στις αναλυτικές πληροφορίες που αποτελούν τη βάση των στατιστικών πληροφοριών, δηλαδή στις πηγές των στοιχείων, που περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, τους λογαριασμούς κυβερνητικών φορέων, έρευνες και ερωτηματολόγια».

Άρα, μεταφέρετε τις αποφάσεις σε εξωθεσμικά όργανα, από την γκρινιάρα Βουλή σας, για να σας δίνουμε όσα χρειάζονται για αν μας εξοφλείτε με τοκογλυφικά επιτόκια, βαθαίνοντας το χρέος και τη συνεχή εξάρτησή σας.

Και η Βουλή ψήφισε τη Δευτέρα την αυτοακύρωσή της, αφού οποιαδήποτε απαίτηση της τρόικας θα γίνεται νόμος του κράτους με μόνη την υπογραφή του υπουργού Οικονομίας, χωρίς συζήτηση και έγκριση.

Θα του επιβάλλουν και αυτός θα μας το επιβάλλει με νόμο ό,τι εκείνοι κρίνουν. Άλλωστε, ο ελευθερόστομος Θ. Πάγκαλος το είχε δηλώσει: «Δεν επιβάλουν τους όρους οι δανειζόμενοι, αλλά οι δανειστές…».

Είναι δύσκολο να καταλάβουμε πού πάμε;

Έχουν περάσει στα αζήτητα. Πότε θα το μάθουν;

Του Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Αυτό που δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό είναι ότι η «δημοκρατία» των ισχυρών και της αυθεντίας έχει τελειώσει και η κοινωνία των ανθρώπων βαδίζει ήδη στην ομότιμη δημοκρατία του ίντερνετ, όπου η καταχώριση από έναν ανώνυμο έφηβο έχει ίση αξία και προσβασιμότητα από την αυθεντία στο ανάλογο θέμα.

Πρόσφατη έρευνα -όπως έγραψε ο Tάκης Αθανασόπουλος στην Ελευθεροτυπία- έδειξε ότι τα blogs επηρεάζουν, και μάλιστα πολύ, όχι μόνο το κοινό, αλλά και τους δημοσιογράφους. Η έρευνα έγινε σε τυχαία επιλεγμένους δημοσιογράφους των ΗΠΑ, και κατέδειξε ότι οι δημοσιογράφοι επηρεάζονται πολύ από τα blogs και τα συμβουλεύονται καθημερινά. Τα τρία τέταρτα των ερωτηθέντων βρίσκει ότι τα blogs είναι πηγή έμπνευσης, συχνά τους δίνουν κάποια ιδέα για δικό τους άρθρο, άλλες φορές βοηθούν γιατί εστιάζουν σε διαφορετική οπτική γωνία από την οποία βλέπουν το όλο θέμα, αλλά κυρίως τους βοηθούν γιατί σχηματίζουν άποψη για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, γι’ αυτό που με άλλα λόγια αποκαλούμε άποψη της κοινής γνώμης.

Το 70% των δημοσιογράφων δήλωσε ότι περνά μία ώρα την ημέρα διαβάζοντας blogs, ενώ το 57,1% διαβάζει blogs 2-3 φορές τη βδομάδα. Διαπιστώθηκε επίσης ότι οι δημοσιογράφοι γίνονται όλο και συχνότερα bloggers στην εποχή μας.

Όπως ομολογούν τώρα οι Αμερικανοί, για πρώτη φορά στην ιστορία της σύγχρονης δημοσιογραφίας αναλύθηκαν σε τέτοιο βάθος οι πολιτικό-οικονομικοί στόχοι της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ. Στον πόλεμο του Ιράκ, οι bloggers πήραν θέση και εξέφρασαν απόψεις και αναλύσεις που πήγαιναν πολύ πιο πέρα και πάνω από τις παραδοσιακές δεξιές και αριστερές απόψεις.

Μεγάλη μερίδα του κοινού, διψασμένη για την αλήθεια, στράφηκε τότε στα blogs. Οι εφημερίδες υποχρεώθηκαν εκ των πραγμάτων να φτιάξουν κι αυτές blog, όπου οι αναγνώστες είχαν τη δυνατότητα να σχολιάζουν και να λένε την άποψή τους. Το πρώτο κράτος που έφτιαξε επίσημο blog κράτους είναι το Ισραήλ.

Μια καινούρια λέξη που προστέθηκε στο λεξιλόγιό μας είναι η «μπλογκόσφαιρα». Σημαίνει την κοινότητα όλων των blogs. Οι συζητήσεις, οι διάλογοι στο Διαδίκτυο χρησιμεύουν σήμερα ως δείκτες της κοινής γνώμης και, όπως αντιλαμβανόμαστε, το πολιτικό ενδιαφέρον είναι μεγάλο, όπως μεγάλο είναι και το εμπορικό ενδιαφέρον. Αυτό λοιπόν που πρέπει να καταλάβουν οι αδαείς, βολεμένοι της Βουλής, είναι ότι τα παλιάς κοπής επικοινωνιακά τρικ τους δεν περνούν στην ομότιμη δημοκρατία που αθέλητά τους ζούμε. Επομένως, ή αλλάζουν ή βουλιάζουν.

Χάλαλι σας κύριε Παπανδρέου

Του ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Κάποιες αναμνήσεις από την παιδική μας ηλικία τις ξαναφέρνουμε στο μυαλό με πολύ αγάπη. Κάποιες πάλι προσπαθούμε να τις ξεχάσουμε. Μια τέτοια ξεχασμένη ανάμνηση μου ήρθε στη σκέψη μετά από τόσα χρόνια που προσπαθώ να την διαγράψω.

Στις αρχές της δεκαετίας του 70, με τον πατέρα μου να δουλεύει σαν γκαρσόνι στην Αμερική, με έντονη την απουσία του από το σπίτι, με δυο αδέλφια 8 και 10 χρονών, με την διαχείριση του τσεκ από την μάνα μου, (δεν θα ξεχάσω πόσες φορές μετρούσε και ξαναμετρούσε τις πολύτιμες δραχμές για να τα φέρουμε βόλτα, δεν θα ξεχάσω το κοτόπουλο στο φούρνο τις Κυριακές, δεν θα ξεχάσω τις φέτες το ζυμωμένο ψωμί τηγανισμένο με γάλα), εκείνη λοιπόν την περίοδο άρχισαν σιγά σιγά να εμφανίζονται οι πλανόδιοι παγωτατζήδες στο χωριό που μεγαλώσαμε.

Ο μικρός μου αδερφός, σαν παιδί κι αυτός ήθελε να πάρει παγωτό. Η μάνα μου με μεγάλη πίεση, του έδωσε μια δραχμή. Το παγωτό όμως έκανε 2 δραχμές. Στην απελπισία του ο μικρός μου αδερφός, πλησίασε ένα άλλο παιδί που ήδη είχε αγοράσει και έτρωγε παγωτό και του είπε: Αν σου δώσω μια δραχμή θα μ αφήσεις να γλύψω λιγάκι;…

Χτες Κυρία Κατσέλη και Κύριε Παπακωνσταντίνου, στην Ελλάδα του 2010 σαν προνομιούχος πολίτης αφού συνεχίζω να έχω ακόμα μεροκάματο, πηγαίνοντας στην πλατεία του χωριού μου, αγόρασα του μικρού μου παιδιού ένα παγωτό. Πλησίασε ένα κοριτσάκι 8 χρονών περίπου, και απευθυνόμενο στον γιό μου του λέει: Η μαμά μου δεν έχει να μου δώσει 2 ευρώ να πάρω παγωτό. Έχω όμως ένα ευρώ. Αν στο δώσω θα μ αφήσεις να φάω λιγάκι;

Χτες…Χτες, 2 Ιουλίου 2010… Τίποτα δεν άλλαξε από το καλοκαίρι του 1971...

Κύριε Παπανδρέου, δεν θέλουμε να σπουδάζουν τα παιδιά μας σε κολλέγια και σε ξένα πανεπιστήμια…

Κύριε Παπανδρέου, δεν θέλουμε να έχουμε ακριβά αυτοκίνητα, και κότερα…

Κύριε Παπανδρέου, μας φτάνει ακόμα και σήμερα το κοτόπουλο στο φούρνο κάθε Κυριακή…

Κύριε Παπανδρέου, με ένα μπουκάλι ρετσίνα, με λίγο τυράκι και μια ντομάτα μπορούμε να περάσουμε ευχάριστα ένα σαββατόβραδο στη βεράντα μας…

Κύριε Παπανδρέου, μας φτάνουν οι βλακείες που έχει κάθε μέρα η τηλεόραση, δεν θέλουμε σινεμά και θέατρα…

Όμως Κύριε Παπανδρέου…

Μη μας πιέζετε να φύγουμε από την πατρίδα μας για να βρούμε δουλειά…

Μη μας αναγκάσετε να αφήσουμε αγράμματα τα παιδιά μας γιατί δεν μπορούμε να καλύψουμε τα έξοδά τους….

Μη μας αναγκάσετε να κλέψουμε για να προσφέρουμε τα άκρως απαραίτητα στην οικογένεια μας…

Και επιτέλους Κύριε Παπανδρέου, ένα παγωτό για το παιδί μας, δεν ξέρω αν είναι πολυτέλεια στην Ελλάδα του 2010.

Χτες πληρώθηκα. 850 ευρώ. Απ αυτά 400 ενοίκιο…60 τηλέφωνο…60 ρεύμα…40 κινητό (απαραίτητο) σύνολο 560 ευρώ. Υπόλοιπο 290 ευρώ. Ένα κοτόπουλο τη βδομάδα 40 ευρώ. Νέο υπόλοιπο 250 ευρώ. Κάθε Σάββατο μεσημέρι στην πλατεία με το παιδί άλλα 40 ευρώ το μήνα…Νέο υπόλοιπο 210 ευρώ. 10 πακέτα τσιγάρα το μήνα αλλά 40 ευρώ. Αμαρτίες του παρελθόντος με μια πιστωτική κάρτα, 50 ευρώ το μήνα.

Υπόλοιπο για να φάμε τις υπόλοιπες 26 μέρες, για να καλύψουμε τις υποχρεώσεις μας απέναντι στο μικρό μας γιο, για να ντυθούμε, για να καλύψουμε έκτακτα έξοδα…140 ευρώ.

Σας τα χαρίζουμε Κύριε Παπανδρέου….χαλάλι σας…

Δεν φτάνουν και για τα εισιτήρια μας να φύγουμε…

«Η Ελλάδα είναι πρώτη φορά από το 1820 που είναι πραγματικά μόνη της!»

Γράφει ο Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Η πτώχευση μπορεί να είναι και εθνική. Εδώ είναι και το μεγάλο πρόβλημα.

Παραθέτω, όπως γράφτηκε στο Ιντερνετ, σχετική ανάλυση του αμερικανικού «STRATFOR’s global of intelligence», που στα μέλη του συναντάς πολυεθνικές εταιρείες, κυβερνητικούς φορείς και ισχυρές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο. Γράφτηκε λοιπόν:

«Απώλεια του γεωπολιτικού της ρόλου στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, σενάρια ολοκληρωτικής κατάρρευσης πολιτικού ελέγχου και κοινωνικής έξαρσης της βίας, σταδιακή αποσύνδεση από της μεγάλες προστάτιδες δυνάμεις δυνάμεις, πολιτική αποσταθεροποίηση, ακόμα και έξοδο από την ευρωζώνη, λόγω και των αυστηρών μέτρων που της επέβαλε το ΔΝΤ και η Ε.Ε.», είναι μερικές από τις προβλέψεις για την Ελλάδα των ειδικών του Stratfor, οι οποίοι επισημαίνουν ότι τα τρία επόμενα χρόνια θα είναι καθοριστικά για τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, από συστάσεως του ελληνικού κράτους!

Σύμφωνα με δεκασέλιδη ανάλυση, ο ρόλος της Ελλάδας ως στρατηγικού συμμάχου στα Βαλκάνια, υποβαθμίστηκε με την αλλαγή της πολιτικής γεωγραφίας της περιοχής μετά τον πόλεμο στα Βαλκάνια (το 1993), μια απώλεια που, όπως επισημαίνει, ήταν ορατή σε όλους, πέρα από την ίδια την Ελλάδα.

Οι αναλυτές εξηγούν «ότι η Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας μεταξύ άλλων και την υπαρκτή απειλή για το Αιγαίο, δεν είχε εναλλακτική λύση παρά να χρεωθεί, ύστερα από την απώλεια του ενδιαφέροντος από τους δυτικούς προστάτες εταίρους», για να συμπληρώσουν ότι «σήμερα η Ελλάδα δεν μπορεί ούτε να ονειρεύεται ότι θα μπορέσει να επιτύχει την κυριαρχία της στην ανατολική Μεσόγειο, που ήταν πάγια θέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής της τις δυο τελευταίες 10ετίες».

Για το Stratfor, «η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς εξωτερικό προστάτη», και ότι «το ερώτημα είναι τώρα αν η Τουρκία θα εστιάσει τους στόχους της στο Αιγαίο ή αντί αυτού επιθυμεί να συμφωνήσει με την Ελλάδα, ώστε να επικεντρωθεί σε άλλα συμφέροντά της».

Η συμβουλή του ινστιτούτου είναι «να βρει η Ελλάδα τον τρόπο να ξαναγίνει χρήσιμη σε μία ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις», πράγμα που θεωρεί απίθανο, «εκτός εάν μια σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων επιστρέψει στα Βαλκάνια»…

Η έκθεση καταλήγει: «Η Ελλάδα είναι πρώτη φορά από το 1820 που είναι πραγματικά μόνη της!».

Όλα αυτά μπορεί να γράφτηκαν για πολλούς λόγους. Σημασία όμως έχει από πού γράφτηκαν και ότι κάνουν ήδη το γύρο του κόσμου, όταν εμείς τρέχουμε… γύρω από την ουρά μας.

«Οι αριθμοί δεν βγαίνουν».

Γράφει ο Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

papanikolaou.konstantinos@gmail.com

Τα λένε όλα, αλλά δεν τους ακούμε, επειδή τα λόγια τους δεν χαϊδεύουν τα αυτιά μας. Χθες, ο Αμερικανός οικονομολόγος Μαρκ Γουάισμπροτ μας ενημέρωσε πως στην περίπτωση της Ελλάδας οι αριθμοί που θα οδηγούσαν σε έξοδο από την κρίση «δεν βγαίνουν». Η χώρα, είπε, αργά ή γρήγορα θα χρεοκοπήσει με «χορηγό» το ΔΝΤ.

Υπάρχει ακόμα σωτηρία; Ναι, απαντά και αναφέρει ως διεξόδους το «μηδενικό επιτόκιο δανεισμού», την «αναδιαπραγμάτευση» ή «άρνηση του χρέους», ακόμα και την «έξοδο από το ευρώ».

Πολλές φορές η στήλη έχει αναφέρει τη δήλωση του προέδρου του Οικονομικού Τμήματος του ΑΠΘ, καθηγητή Μ. Σιδηρόπουλου, ότι η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ σαν ένα φθαρμένο Lada να φορούσε μηχανή Ferrari και να μην έβλεπε ότι έτσι θα διαλυθεί.

Ο Γουάισμπροτ έχει μελετήσει τις οικονομικές κρίσεις κρατών την τελευταία 20ετία σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της Γης, από την Ασία έως τη Λατινική Αμερική. Πολλές φορές βρέθηκε επί τόπου, ερεύνησε αλλά και διαφώνησε με τις λύσεις που επέβαλε το ΔΝΤ. Συνεχίζει να διαφωνεί και στη δική μας περίπτωση, όπως έγραψε χθες το «ΒΗΜΑ».

«Η Αργεντινή -αναφέρει- άλλαξε τις απόψεις μου, γιατί απέδειξε πως μια χώρα με μεσαίο κατά κεφαλήν εισόδημα, χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια, βυθισμένη στη χειρότερη οικονομική και δημοσιονομική κρίση, μπορεί να αρνηθεί τους όρους του ΔΝΤ και να κάνει πολύ καλά»

Ρωτήθηκε αν υπάρχει κάποια άλλη επιλογή που μπορεί να γίνει τώρα στην Ελλάδα και απάντησε:

«Υπάρχουν πολλές επιλογές, αλλά όλες συνεπάγονται σκληρότερη γραμμή απέναντι στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ και άρνηση αποδοχής των προταθέντων όρων. Εάν θέλουν να δανείσουν με επιτόκιο κοντά στο μηδέν και να καταργήσουν τους όρους, όπως αύξηση φόρων, μείωση δημόσιων επενδύσεων, μείωση μισθών κ.λπ., τότε μια ανεκτή συμφωνία είναι πιθανή. Άλλες επιλογές περιέχουν αναγκαστική αναδιάρθρωση του χρέους ή αποχώρηση από το ευρώ. Ή και τα δύο μαζί.

Αυτά επίσης θα σήμαιναν κόστος για την ελληνική οικονομία, αλλά θα ήταν μικρότερο και θα είχε μικρότερη διάρκεια από τη χωρίς ορατό τέλος ύφεση, στην οποία με τις σημερινές συμφωνίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση.

Δυστυχώς, η κυβέρνηση τα γνωρίζει αυτά και προσπαθεί απλώς να βγει η ίδια, με το μικρότερο κόστος, από την πολιτική κρίση. Ας πεθάνει η Ελλάδα…».

Το διάταγμα κατοχής της Ελλάδας

Γράφει ο ΘΥΜΙΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Μπήκαμε πλέον σε μια περίοδο ανοικτών δικτατορικών εκτροπών: Νομοθετείται η πλανητική δικτατορία των μοχθηρών κακούργων του διεθνούς διευθυντηρίου της κερδοσκοπικής αναλγησίας και αναισχυντίας.

Τα Συντάγματα αποτελούσαν πάντα κουρελόχαρτα για τους ισχυρούς του χρήματος.

Τα κοινοβούλια διακοσμητικά «δημοκρατικά» ντεκόρ της δικτατορίας του χρήματος.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, από κοινού με τους λωποδύτες της πολιτικής αθλιότητα (ΛΑΟΣ) θεσμοθετούν με διατάγματα, όχι απλώς την κατάλυση του Ελληνικού Συντάγματος, αλλά και των διακοσμητικών «δημοκρατικών» ντεκόρ: Της Βουλής.

Εθνικά Συντάγματα, Βουλή και κοινοβουλευτικοί θεσμοί, αυτά τα «επιτεύγματα» των ίδιων των καπιταλιστών, αποτελούν ενοχλητική πολυτέλεια, έστω και σε αυτή την κουτσουρεμένη και δραματικά συρρικνωμένα μορφή τους.

Ούτε και αυτά τα υπολείμματα της αστικής δημοκρατίας και της κοινοβουλευτικής απάτης δεν ανέχονται οι δικτάτορες του σύμπαντος.

Έτσι, η κυβέρνηση, κατέθεσε χτες την τελευταία στιγμή (στο τέλος της συνεδρίασης) και ψήφισε (από κοινού με την προβοκατόρικη «τσόντα» της, τον ΛΑΟΣ) τροπολογία στο «Μνημόνιο Συνεργασίας με την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ», με την οποία καταργείται ουσιαστικά η Βουλή τόσο στο νομοθετικό της έργο, όσο και ως βήμα για την ενημέρωση του λαού…

Με την τροπολογία, εξουσιοδοτείται ο υπουργός Οικονομικών να υπογράφει συμφωνίες και συμβάσεις με την ιμπεριαλιστική τρόικα, χωρίς αυτές να ψηφίζονται από τη Βουλή, η οποία πλέον απλά θα ενημερώνεται εκ των υστέρων…

Πιο απλά: Οι Βρυξέλλες, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, θα υπογράφουν ό,τι θέλουν, όπως το θέλουν και για όσο θέλουν, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν!!!  Στη Βουλή απλώς θα ανακοινώνονται οι διαταγές και αν θα ανακοινώνονται…

Η θεσμοθέτηση αυτού του πλανητικού δικτατορικού εφιάλτη ανοίγει τις πύλες της κολάσεως. Για οποιοδήποτε οικονομικό, κοινωνικό, εθνικό και πολιτικό ζήτημα οι αποφάσεις θα έρχονται τελεσιγραφικά από τα ξένα κέντρα: Ως «αποφασίζουμε και διατάζουμε»!!!  Και επειδή τα σχέδια της Νέας Τάξης είναι έτοιμα, στα συρτάρια, εδώ και χρόνια, τώρα θα αρχίσουν να εκτελούνται με πολιτική και νομική επικύρωση από την «Ελληνική» Βουλή!!!

Τώρα θα αρχίζει, όχι απλώς η Ελλάδα να πουλιέται στους ξένους, αλλά να μοιράζεται και σε τιμάρια στους ποικίλους διεθνείς καρχαρίες.

Φυσικά, το πρώτο που προέχει για τους διεθνείς ληστές είναι η «οργάνωση» του κράτους του χρήματος σε μισθοφορική βάση: Σε στρατούς, σε Αστυνομίες και παρακρατικά τάγματα εφόδου, άμεσα ελεγχόμενα από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Οι όγκοι της αλλοδαπής κοπριάς που έχουν πλακώσει, σε βαθμό πνιγηρής ασφυξίας, την Ελλάδα, θα αποτελέσουν το θεμέλιο του νέου μισθοφορικού κράτους και παρακράτους των γενιτσάρων καταστολής. Με αυτή την αλλοδαπή κοπριά θα σφυρηλατήσουν τα σιδερένια, μισθοφορικά στεφάνια γύρω από την ελληνική κοινωνία.

Η Ελλάδα είναι η ζωντανή ιστορία των αντιστάσεων, των μεγάλων αγωνιστικών κινημάτων και λαϊκών Εξεγέρσεων.  Χρειάζονται, συνεπώς, οι διεθνείς κακούργοι, ειδικά και ιδιαίτερα σιδερένια στεφάνια γύρω από το σώμα της, για να υπερασπίσουν τα «άγια των αγίων» τους: Το κέρδος και τη δικτατορική εξουσία τους.

Για άλλη μια φορά θα αποτύχουν. Τυφλοί από τη δικτατορική τους αυθάδεια, αλλά και από τις μεγάλες προδοσίες των ξεπουλημένων «αριστερών» ηγεσιών, δεν βλέπουν τα διδάγματα της ιστορίας, αλλά ούτε τις εσωτερικές βροντές των κοινωνιών.

Αργά η γρήγορα η «τάξη» του θα αποδειχτεί ότι είναι χτισμένη στην άμμο.

Ο ελληνικός λαός, αλλά και οι λαοί της Ευρώπης και όλου του κόσμου θα εξεγερθούν και θα τους σαρώσουν…

Και οι Έλληνες δωσίλογοι, ιδιαίτερα αυτοί της κυβέρνησης, ας ανοίξουν τους τάφους τους από τώρα.  Δεν θα αργήσει η ώρα…

πηγη ΡΕΣΑΛΤΟ

Περί ελευθερίας του τύπου

Tου Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
Papanikolaou.konstantinos@gmail.com

(...) Η οργάνωση «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα» (RSF) δημοσιεύει κατάλογο με «40 αρπακτικά» -πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες ή τρομοκρατικές οργανώσεις- που συστηματικά έχουν στόχο την εργασία των δημοσιογράφων.

«Ισχυροί, επικίνδυνοι, βίαιοι, βρίσκονται πάνω από τους νόμους» υπογραμμίζει η οργάνωση. Τουλάχιστον 17 ηγέτες κρατών και αρκετοί επικεφαλής κυβερνήσεων συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο μαζί με τακτικούς στρατούς και εγκληματικές οργανώσεις. Οι πρόεδροι της Κίνας, του Ιράν, της Ρουάντα ή της Τυνησίας διεκδικούν αυτήν τη λυπηρή διάκριση από τον FARC, την ΕΤΑ ή τις παλαιστινιακές και ισραηλινές δυνάμεις.

Ειδικότερα, η οργάνωση στιγματίζει τους πλέον άγριους αντιπάλους της ελευθερίας της έκφρασης. «Στη Λατινική Αμερική, οι βιαιότητες προέρχονται πάντα από το ίδιο κουαρτέτο: έμποροι ναρκωτικών, κουβανική δικτατορία, FARC και παραστρατιωτικές ομάδες». Οι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα υπογραμμίζουν παράλληλα πως στην Αφρική έχει αλλάξει ελάχιστα η κατάσταση, ενώ υπάρχουν «ορισμένες αναφορές για βιαιότητες (εναντίον δημοσιογράφων) στη Μέση Ανατολή και την Ασία».

«Ο μουλάς Ομάρ έχει κερδίσει τη θέση του στον κατάλογο, όπως και ο πρόεδρος της Τσετσενίας Ραμζάν Καντίροφ», σύμφωνα με τους RSF. Οι RSF υπενθυμίζουν πως «από την αρχή του χρόνου εννιά δημοσιογράφοι πλήρωσαν με τη ζωή τους την ελευθερία του Τύπου και περίπου 300 εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη φυλακή».

Δυστυχώς, εμάς -και άλλους Δυτικούς- η Οργάνωση μας θεωρεί κανονική Δημοκρατία και δεν αναφέρεται στις συνθήκες άσκησης της δημοσιογραφίας εδώ.

Λοιπόν, ας τους συμπληρώσουμε. Από το 1990, με μεθοδικότητα άρχισαν να διακρίνονται οι δημοσιογράφοι στους ελάχιστους, υπεραμειβόμενους μεγαλοδημοσιογράφους και στους πολλούς άλλους που είναι σε απόλυτη εργασιακή ανασφάλεια με όρους δουλείας. Έτσι χτυπήθηκε κάθε προοπτική ουσιαστικής ελευθερίας στην αναζήτηση και την έκφραση. Και επί πλέον τα Μέσα έγιναν υποχείρια της διαφήμισης, που είναι κυρίως κρατική, άρα της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας που τη μοιράζει όπως θέλει.

Αυτά, για να μην ελπίζετε σε καλύτερες μέρες.

Καλύτερα ηλίθιος παρά αγχωμένη πόρνη

Γράφει ο Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Papanikolaou.konstantinos@gmail.com

Πολλά πράγματα με κρατούν σε μόνιμο άγχος, όπως και πάρα πολλούς άλλους Έλληνες αυτή την περίοδο. Όχι ο φόβος της πτώχευσης (ή στάσης πληρωμών επί το ευγενικότερον), που μόνο για την κυβερνητική προπαγάνδα δεν υπάρχει πλέον, ούτε οι μειώσεις του προσωπικού μου εισοδήματος. Κινδυνεύω από κατάθλιψη επειδή δεν αντέχω το καθημερινό και καταιγιστικό «δούλεμα». Αυτή την απαίσια πλύση εγκεφάλου στην οποία υποβάλλομαι μόλις τολμήσω να ανοίξω τηλεόραση, να κοιτάξω πρωτοσέλιδα ή να μπω σε «ενημερωτικά» blogs.

Και φοβάμαι περισσότερο από τους αισχρούς προπαγανδιστές, τους ανόητους συμπολίτες μου. Εκείνους που θέλουν να ελπίζουν ότι θα ξεπεράσουμε, έστω με δυσκολίες, τα προβλήματα και κάποτε θα φτάσουμε σε υγιή οικονομική ανάπτυξη.

Με ποιους πολιτικούς; Με εκείνους που ανοίγουν εθνικό κουμπαρά με τα 10 ευρώ του αθώου πιτσιρικά και μειώνουν τάχα το μισθό τους, κανονίζοντας να βγάζουν πολύ περισσότερα με την «έκτακτη» αποζημίωσή τους από τις επιτροπές της Βουλής, που συμμετέχουν επειδή αυτή είναι η δουλειά τους;

΄Η, με εκείνους που άνοιξαν εξεταστικές επιτροπές και δεν αξιοποίησαν την άμεση μαρτυρία ότι πριν από κάθε εκλογές περνούσαν οι εισπράκτορες των κομμάτων εξουσίας από τη Ζήμενς για να τα πιάσουν χοντρά;

Με ποιο μηχανισμό πληροφόρησης; Των χρυσοπληρωμένων παράσιτων της «Ενημέρωσης» και της «Ψυχαγωγίας» μέσα από λογαριασμούς κρατικού προϋπολογισμού και δήμων;

Με ποια γραφειοκρατία; Του «γρηγορόσημου» και της μίζας για κάθε τι που θέλει κρατική υπογραφή; ΄Η μήπως θα αλλάξουν νοοτροπία, φοβούμενοι… την κυβέρνηση, οι εφοριακοί, οι πολεοδόμοι, οι αστυνόμοι και κάθε άλλος που διαπλέκεται με πολίτες και έχει εθιστεί «να τα πιάνει»;

Με ποιο τραπεζικό σύστημα; Εκείνο που θεωρεί υπάλληλό του την πολιτική ηγεσία και που επιδοτείται με εκατομμύρια ευρώ, όταν έχει υπερκέρδη σε περίοδο κρίσης και η χώρα στραγγαλίζει το συνταξιούχο για να μαζέψει χρήμα;

Με ποιες επιχειρήσεις; Εκείνες που άνοιγαν με περισσή ευκολία λαδώνοντας για να κάνουν αρπαχτές και να μεταλλαχθούν σε χρηματιστηριακές φούσκες ή εκείνες που δεν άνοιξαν ποτέ επειδή τους ζητήθηκαν δυσθεώρητες μίζες;

Όλα αυτά με έχουν κάνει να λιποθυμάω από αηδία και ταυτόχρονα να αισθάνομαι σαν την Πόντια πόρνη, όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρωνόντουσαν.

Δεν ξέρω πια πώς να αντιδράσω. Γι’ αυτό αποφάσισα να ασχολούμαι με οτιδήποτε εκτός πολιτικής. Καλύτερα ιδιώτης (ηλίθιος δηλαδή) παρά αγχωμένη πόρνη που πρέπει να πληρώνει τις σχέσεις του νταβατζή της.

ΠΗΓΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Ένα σενάριο ανοιξιάτικης νύχτας

Γράφει ο Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Papanikolaou.konstantinos@gmail.com

Διαβάστε ένα εφιαλτικό και ασφαλώς μη πραγματικό σενάριο που είδα στον ύπνο μου και το κατέγραψα.

Σε μια χώρα (καμία σχέση με δημοκρατική χώρα της Ε. Ε.), λέει, η κυβέρνηση έπρεπε να αντιμετωπίσει μεγάλη κρίση. Είχε όμως γίνει κυβέρνηση ξέροντας τι θα ανελάμβανε και αποκοιμίζοντας το λαό της με πολιτικές απάτες του στιλ «εμείς ξέρουμε και έχουμε την ανώδυνη λύση του προβλήματος» (αυτά συμβαίνουν σε μη δημοκρατικές χώρες).

Έτσι έπρεπε να κρατάει ναρκωμένο το πόπολο να μην πολυκαταλαβαίνει το τσούξιμο από τα σκληρά μέτρα που συνεχώς θα του επέβαλε. Πήρε, λοιπόν, τους καλύτερους προπαγανδιστές της Αμερικής (εκείνοι είναι ανυπέρβλητοι) και τους ζήτησε συνταγές ήπιας νάρκωσης της μάζας. Και εκείνοι τις έδωσαν.

Πρώτα, θα ξεκινήσετε με ψέματα του τύπου «Πω πω τι πάθαμε! Άλλα περιμέναμε και άλλα βρήκαμε. Είναι πολύ χάλια η χώρα, αλλά ευτυχώς ο αρχηγός μας είναι Ηρακλής και θα καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία, πριν το πάρετε χαμπάρι». Και κάποιοι το έχαψαν. Είχε βλέπεις σκουπίσει και στα νιάτα του για να ζήσει, ήταν και αθλητικός τύπος, οπότε…

Και μετά από ένα ζέσταμα ανά τον κόσμο (Καραϊβική, Βερολίνο, Παρίσι, Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες κλπ, με προεδρικά έξοδα) ο αρχηγός-Ηρακλής γύρισε και τους είπε: «Αν και μπορούμε να τα καταφέρουμε όλοι μαζί μόνοι μας, αν εσείς πληρώσετε και εγώ σας χρεώνω, γέμισα και ένα περίστροφο (πρώτον ρόπαλο δεν κρατάει ο σύγχρονος Ηρακλής και δεύτερον η συνταγή είναι αμερικανική. Άρα: περίστροφο).

Αλλά οι κακοί κερδοσκόποι δε φοβήθηκαν το περίστροφο, ή έπιασαν ότι μπλοφάριζε και ήταν άσφαιρο. Έτσι συνέχισαν να τον δανείζουν δύσκολα και τοκογλυφικά.

Ο πιστολέρο Ηρακλής τα έχασε και φοβήθηκε την εξέγερση του πόπολου που τώρα άρχισε να μυρίζεται μεγάλες στερήσεις. Και επιστράτευσε το τελευταίο χαρτί.

Έβαλε το σερίφη του μαγαζιού του και έπιασε ως εκ θαύματος εκείνους που ήξερε από χρόνια ως τρομοκράτες. Και έστησε μεγάλο σίριαλ στα κανάλια. Τόσο όμορφα οργανωμένο που τη μια μέρα σκότωνε ένα γνωστό-άγνωστο, μετά από λίγο έπιανε μερικούς δήθεν άγνωστους και άφηνε για την επόμενη συνέχεια το πιάσιμο και άλλων για να υπάρχει suspense. Και μέχρι να βρει μία μία τις γιάφκες και τα υλικά τα μέτρα μπήκαν στο πόπολο. Το πόνεσαν αλλά εκείνο έβλεπε το σίριαλ και ξεχνιόταν.

Ξύπνησα στη δημοκρατία μας, ευτυχής που εδώ τέτοια σενάρια δεν παίζονται…

Oι Ισλανδοί βρήκαν τα λαμόγια. ΕΜΕΙΣ ΠΟΣΟ ΘΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ???

Του Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ 

Papanikolaou.konstantinos@gmail.com

Ας προσέξουμε την είδηση για να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα και δυστυχώς τι συμβαίνει ακόμα, επειδή όποιος νομίζει ότι η κρίση ξεπερνιέται σχετικά ανώδυνα κοιμάται βαθιά.

Για επίδειξη «βαριάς αμέλειας» κατηγορεί πρώην πρωθυπουργούς και μεγαλοτραπεζίτες ειδική επιτροπή της Ισλανδίας (διάβαζε και «Ελλάδας»), η οποία επί πολλούς μήνες έψαξε να βρει τι έφταιξε και η οικονομία της Ισλανδίας, που κάποτε θεωρείτο από τις πιο ισχυρές, οδηγήθηκε στην κατάρρευση πριν από ενάμιση χρόνο.

Η 2.300 σελίδων έκθεση αναφέρει λεπτομερώς τα λάθη και τις παραλείψεις που οδήγησαν στην κατάρρευση των τριών μεγαλύτερων τραπεζών της χώρας τον Οκτώβριο του 2008. Οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών αυτών είχαν δανειστεί τεράστια χρηματικά ποσά για άλλες δραστηριότητές τους, αποκρύπτοντας πόσο ευάλωτα ήταν πραγματικά τα συγκεκριμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Η Επιτροπή Αλήθειας, όπως ονομάστηκε, επικεφαλής της οποίας είναι ανώτατος δικαστής της Ισλανδίας, αναφέρει ονομαστικά επτά πρώην αξιωματούχους, μεταξύ των οποίων τους πρώην πρωθυπουργούς. «Αυτοί οι επτά επέδειξαν βαριά αμέλεια στην εκτέλεση των καθηκόντων τους» αναφέρεται. «Είχαν τις απαραίτητες πληροφορίες αλλά δεν έδρασαν όπως έπρεπε και ο ένας έδειχνε με το δάχτυλο το διπλανό του».

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πορίσματα είναι ότι ο τραπεζικός τομέας ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Κύρια ευθύνη γι’ αυτό φέρεται να έχει ο πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας την περίοδο της κατάρρευσης, ο οποίος ως πρωθυπουργός της χώρας την περίοδο 1991 και 2004 είχε προωθήσει την ταχύτατη ιδιωτικοποίηση των τραπεζών. Καθώς δεν υπήρχαν περιορισμοί οι ιδιοκτήτες και στελέχη των τριών μεγάλων τραπεζών της χώρας τους οποίους ο Τύπος είχε χαρακτηρίσει «καταδρομείς Βίκινγκς», «είχαν υπερβολικά εύκολη πρόσβαση σε δάνεια από τις τράπεζές τους» προκειμένου να χρηματοδοτήσουν άλλες επενδύσεις τους, όπως την ομάδα ποδοσφαίρου της Γουέστ Χαμ. Επίσης, μεγάλο μέρος των δανείων χρησιμοποίησαν για να αγοράσουν μετοχές στις τράπεζές τους, γεγονός που οδήγησε στη διόγκωση των μετοχών.

Σύμφωνα με την επιτροπή, σχεδόν το 1/4 του συνολικού κεφαλαίου των τριών τραπεζών είχε χρηματοδοτηθεί από ίδια δάνεια.

Η πρωθυπουργός της Ισλανδίας δήλωσε ότι «η οδυνηρή αλήθεια» θα βοηθήσει να τεθεί τέλος στο θέμα αυτό. «Σίγουρα έγιναν σφάλματα», είπε. «Οι ιδιωτικές τράπεζες απέτυχαν, το σύστημα επίβλεψης απέτυχε, οι πολιτικοί απέτυχαν, η κυβέρνηση απέτυχε, τα ΜΜΕ απέτυχαν και κυρίως απέτυχε η ιδεολογία μιας ελεύθερης αγοράς χωρίς κανόνες».

Με ψέματα δεν ξεπερνιώνται οι κρίσεις

Του Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Papanikolaou.konstantinos@gmail.com

Η στήλη αυτή παρακολουθεί κάθε μέρα την εξέλιξη των ζητημάτων γύρω από την ελληνική οικονομία, όχι επειδή δεν υπάρχουν άλλα σοβαρά ζητήματα, αλλά επειδή η οικονομική μας κατάσταση και η παραπληροφόρηση γύρω από τις προοπτικές της έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και οδηγούν το λαό σε ψευδαισθήσεις που μπορεί να είναι εγκληματικές και για την οικονομία και για τον κοινωνικό ιστό του τόπου.

Ο πρωθυπουργός επιμένει, ακριβώς όπως ο Χαρ. Τρικούπης το 1893, να στηρίζει την πολιτική του στο όραμα μιας ανάπτυξης που θα έρθει όταν ο κόσμος πεισθεί ότι η κυβέρνησή του είναι η μόνη σοβαρή διέξοδος για το ελληνικό πρόβλημα. Όμως κάνει κάθε προσπάθεια να δείξει ότι αυτό μόνο σε ονειρικές καταστάσεις αντιστοιχεί και όχι στη σημερινή Ελλάδα. Λέει εδώ και έξι μήνες ότι θα πάρει αποφάσεις για το φορολογικό, το ασφαλιστικό, τις εργασιακές σχέσεις κ.λπ., αλλά φέρεται όπως ο κατηγορούμενος που θεωρεί βέβαιη την καταδίκη του και ροκανίζει χρόνο για να την απομακρύνει όσο γίνεται.

Οι επίλεκτοι από τον ίδιο υπουργοί του συναγωνίζονται σε γκάφες, προχειρότητες και γράψε-σβήσε και όχι σε παραγωγή έργου. Όταν δε, βλέπουν να τους απειλούν και προσωπικά τα δύσκολα, σπεύδουν με διαρροές και αμφίσημες δηλώσεις να δείξουν ότι αυτοί τουλάχιστον λένε την αλήθεια, έστω και με μέθοδο δελφικών χρησμών.

Η κυβέρνηση αυτή κατόρθωσε το ακατόρθωτο στην πολιτική. Έφερε το πρώτο σημαντικό της νομοσχέδιο, το φορολογικό, στη δημοσιότητα και μετά στη Βουλή και εδώ και ένα μήνα το έχει κάνει κουρελού, πριν από την οριστική ψήφισή του με συνεχείς τροποποιήσεις των τροποποιήσεων. Και επιπλέον επαίρεται ότι το εγκληματικό αυτό φαινόμενο είναι απόδειξη του… δημοκρατικού της ήθους!..

Στο μεταξύ, κοροϊδεύει εαυτούς και αλλήλους μην ξεκαθαρίζοντας ότι η στήριξη του κ. Τρισέ στις ελληνικές τράπεζες θα ισχύσει αυστηρά και μόνο για τους επόμενους οκτώ μήνες. Από 1-1-2011 θα ισχύει ο κανόνας, που επιβεβαιώνεται σήμερα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα ότι ο δανεισμός θα είναι ανάλογος με την αξιολόγηση του προϊόντος που καταθέτει ως ενέχυρο η κάθε τράπεζα στην ΕΚΤ.

Αποκρύπτει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πωλήσει με καλύτερους όρους ομόλογα στις ΗΠΑ συγκριτικά με την Ευρώπη, όπως διαβεβαιώνουν διεθνείς οργανισμοί. Και βέβαια έχουν πείσει το λαό ότι οποιοδήποτε σκληρό μέτρο δεν μαλακώνει τους δανειστές μας. Ίσως αυτό είναι το χειρότερο.

Η επανάληψη της ιστορίας με πολιτικό ευτελισμό.

Γράφει ο Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

www.info-guardian.eu

Μετά από 117 χρόνια ένας πρωθυπουργός που ξεκίνησε από την οδό Χαριλάου Τρικούπη πλησιάζει να κάνει αυτό που έκανε το 1893 ο ίδιος ο Χαρίλαος Τρικούπης, όταν ως πρωθυπουργός είπε (;) στη Βουλή το περίφημο: «Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν».

Και η Ιστορία δεν είναι ένα Έπος -όπως πολλοί νομίζουν- αλλά «μια συρραφή από ανέκδοτα», όπως διαπίστωσε ο μεγάλος πολιτικός στοχαστής Αρθουρ Κέστλερ.

Υπάρχει μια σωρεία ομοιοτήτων που εξηγεί γιατί ο Γ. Α. Παπανδρέου, φερόμενος όπως ο προ 117 ετών προκάτοχός του, δηλώνει «Κοντεύουμε να πτωχεύσουμε». Αλλά ταυτόχρονα ερμηνεύει γιατί κάνει σωρεία γκαφών και αστοχιών με τη διπλωματία των τρικ και την αναβλητικότητα των μοιραίων αποφάσεων, που νομοτελειακά τον οδηγούν ή στην παραίτηση ή στην επανάληψη και επισήμως του «επτωχεύσαμεν». Προφανώς του έχει γίνει εφιάλτης αυτή η προοπτική. Και οι εφιάλτες ποτέ δεν επιτρέπουν ψυχραιμία και ώριμες αποφάσεις.

Η δικηγόρος και ιστορικός της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας Λύντια Τρίχα, στο βιβλίο της «Χαρίλαος Τρικούπης – Μια βιογραφική περιήγηση», αναφέρει πολλά στοιχεία που πρέπει να ξέρουμε για να κατανοήσουμε τη λογική των επαναλήψεών τους.

«Άνθρωποι μηδέποτε ελθόντες εις την Βουλήν, χθες συνωθούντο εκεί» σημείωνε την επόμενη ημέρα του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» η αντιπολιτευόμενη εφημερίδα «Παλιγγενεσία».

«Ευθύς μετά την επικύρωσιν των πρακτικών ήλθεν εις το βήμα ο Πρωθυπουργός κρατών χαρτίον λευκόν. Αφού εισαγωγικώς αναμάσησε τα περί αρωγής της ξένης πίστεως και ενίσχυσιν των εγχωρίων Τραπεζών, δι’ εκατοστήν φοράν επανέλαβε το οικτρόν ψεύδος ότι έχομεν ισοζύγιον και επαρκούμεν εις πάσας ημών τας υποχρεώσεις». Αυτό το ρεπορτάζ του 1893 μπορεί, με αλλαγμένη μόνο τη γλώσσα, να αναδημοσιευθεί ακριβώς ίδιο όταν και εάν έρθει η ώρα της επανάληψης του φαινομένου.

«Με τα δημόσια οικονομικά σε αδιέξοδο και τα ελληνικά χρεόγραφα σε κατρακύλα, ο Χαρίλαος Τρικούπης κατέφυγε σε νέους φόρους, κάνοντας ταυτόχρονα έκκληση στο λαό να στηρίξει την οικονομία», αναφέρεται στο βιβλίο. Σας θυμίζει τίποτα αυτό;

«Τις πταίει;» ρωτούσε ο Χαρίλαος Τρικούπης, με αφορμή την πολιτική και οικονομική αστάθεια της εποχής εκείνης.

«Πού πήγαν τα λεφτά;» ρωτούσε ο Γ. Παπανδρέου στις τελευταίες εκλογές…

Πλάκα δεν έχουν οι επαναλήψεις;

Μόνο που ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν ισχυριζόταν ότι ξέρει πού θα τα βρει. Η μόνη διαφορά…

www.info-guardian.eu

Τους έχουν πάρει όλοι χαμπάρι…

Γράφει ο Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Papanikolaou.konstantinos@gmail.com

Θρίαμβος ήταν για την «πεταλωμένη» κυβερνητική προπαγάνδα ο χθεσινός δανεισμός της Ελλάδας από τους «κερδοσκόπους» με επιτόκιο 5,9! Καμία σημασία δεν έχει ότι ακόμα και αμέσως μετά τη «νίκη στις Βρυξέλλες», που πέτυχε, κατά την ίδια προπαγάνδα, ο Γ.Α. Παπανδρέου, η διαφορά επιτοκίου (spread) μεταξύ ελληνικών και γερμανικών ομολόγων που θα χρησιμοποιηθεί στον υπολογισμό είναι πάλι 310 μονάδες βάσης (3,1%) πάνω από αυτό των mid-swaps.

Αντί να σχολιάσουμε εμείς, ας αφήσουμε τους πολίτες που σχολίασαν χθες στην ιστοσελίδα της «Ελευθεροτυπίας»:

-Gerolykos: Παραπέμπω στον ύμνο στο διευθυντή του ΟΔΔΥΧ Π. Χριστοδούλου, που παράτησε θέση με 50.000 και πήγε στον ΟΔΔΥΧ για 7.000, επειδή βαριόταν κι επειδή θέλει να βάλει πλάτη στην εθνική πρόκληση και, κάτω από το φως των γεγονότων, σκέφτομαι: ποιος δουλεύει ποιον;

-stamos: Όλη η φασαρία και οι πανηγυρισμοί+τα έξοδα=Ώδινεν όρος και ετεκε μυν.

-CHRISTOS DIAMANTOPOULOS: Εξω ο κόσμος δεν πείθεται με επικοινωνιακά τρικ όπως μέσα στην Ελλάδα… χε, χε, χε. Υπάρχουν λεφτά, αλλά είναι ακριβά.

-kar: Πολύ φασαρία χωρίς αποτέλεσμα. Μας δουλεύουν πολιτικοί δημοσιογράφοι, Ευρώπη. Τελικά όλα έγιναν για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο με τη μαϊμού-κρίση για να κόψουν το δώρο, να μη δώσουν αυξήσεις, να αυξήσουν τα όρια συνταξιοδότησης και δεν ξέρω τι ακόμη μας ετοιμάζουν. Τον Αύγουστο συμπληρώνω 2 χρόνια και δεν έχω πάρει την επικουρική σύνταξη και το εφάπαξ. ΑΙΣΧΟΣ.

Γιάννης: Ζητήσαμε 5 δισ. και μας προσφέρθηκαν μόλις 6 δισ. Ανησυχητικό μού φαίνεται…

-Κωστής: ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ!.. Φέρτε τώρα όλο το θίασο, με πρώτη τη μ…ού-Πεταλωτή να μας πουν για τους νέους εθνικούς θριάμβους! Αιδώς, Γελοίοι…

-ΑΝΤΩΝΗΣ: Αυτός που τα ΜΜΕ από Γιωργάκη τον έκαναν κύριο Παπανδρέου, ως κρινόμενος εκ του αποτελέσματος απέτυχε. Ο ευτραφής πρώην πρωθυπουργός δανειζόταν με το μισό επιτόκιο πριν μόλις έξι μήνες. Δεν επέβαλε καινούριους δυσβάστακτους φόρους. Δεν πετσόκοψε μισθούς, συντάξεις, αλλά κυρίως δεν κορόιδεψε και δεν καλλιέργησε φρούδες ελπίδες. Αυτός, λοιπόν, ο αποτυχημένος πρωθυπουργός έχασε με 11 μονάδες διαφορά. 

Συντρόφια, τι περιμένετε; Να βγουν του σπανού τα γένια, ή ο Γιωργάκης να γίνει Γιώργαρος;

Μήπως οι πολίτες τα λένε καλύτερα από τους δημοσιογράφους;

Δυστυχώς πτωχεύουμε, αλλά δεν το λέμε…

Του Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

Papanikolaou.konstantinos@gmail.com

Η διγλωσσία της κυβέρνησης, η ουσιαστική αλαλία του πολιτικού κόσμου και η υπεξαίρεση του αντιπολιτευτικού λόγου από τη… συμπολίτευση στη Βουλή, προκειμένου να μην ακουστούν τα χειρότερα, δεν επαρκούν για να κρύψουν μια αλήθεια που κάθε απροκατάληπτος παρατηρητής τη βλέπει καθαρά.

Η Ελλάδα έχει περάσει ήδη την πόρτα του ΔΝΤ, ανεπίσημα αλλά ουσιαστικά, αφού εκπρόσωποί του κατεύθυναν το «πρόγραμμα σταθεροποίησης» της κυβέρνησης. Ταυτόχρονα βρίσκεται πίσω από την πόρτα της ευρωζώνης, με το χέρι ανοιχτό και τους παράκλητους κλειστούς. Η ελληνική οικονομία, στο πλαίσιο της παγκόσμιας κρίσης και της αδυναμίας του πολιτικού της συστήματος να αντιδράσει έγκαιρα, έμεινε γυμνή και αποκαλύφθηκε ότι τα πόδια της ήταν ψεύτικα και η κοιλιά της άδεια.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου επιχειρεί να ράψει ένα πρόχειρο φόρεμα από ρετάλια, ανομοιόμορφα και ασύνδετα μεταξύ τους για να καλύψει το θέαμα, αδυνατώντας όμως να αποκαταστήσει τα πόδια, την κοιλιά και το φόρεμα, με ό,τι θα έπρεπε να ήταν.

Η ασθένεια που άρχισε το 1982 και έμεινε χωρίς ριζική θεραπεία μέχρι σήμερα είναι μοιραία για τον ασθενή, όσο κι αν τα δίγλωσσα πολύγλωσσα κυβερνητικά ανακοινωθέντα προσπαθούν συνεχώς να κάνουν πιο ήπιες τις εντυπώσεις. Και τα διλήμματα παραμένουν αδιέξοδα.

Αν τα εισπρακτικά νέα μέτρα επιτύχουν να φέρουν ψίχουλα στο δημόσιο ταμείο, θα χειροτερεύσουν την εισοδηματική θέση των καταναλωτών και θα αποτρέψουν κάθε πιθανότητα ανόρθωσης της αγοράς, ενώ θα αυξήσουν την ανεργία και την αδυναμία πολλών επιχειρήσεων να σταθούν.

Αν όμως δε λαμβάνονται, θα υπάρξει στάση πληρωμών από τα άδεια ταμεία και κοινωνική έκρηξη, με παράλληλο στραγγαλισμό της αγοράς. Αν μια κυβέρνηση επιχειρήσει να εισπράξει από τις τράπεζες θα κινδυνεύσει να αντιμετωπίσει πάγωμα και της ελάχιστης ρευστότητας. Με την προχειρότητα των ανακοινώσεών της και την ανυπαρξία σταθερής γραμμής στο εξάμηνο που περνάει, η κυβέρνηση επιτείνει τα περίπλοκα προβλήματα. Μοιραία θα αφαιμάξει περισσότερο τους νεόπτωχους… «έχοντες και κατέχοντες» των δύο χιλιάδων ευρώ, αλλά και πάλι ψίχουλα θα απομυζήσει.

Τι μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε. Τίποτα. Τις Κασσάνδρες έπρεπε να τις ακούσουν έγκαιρα. Τώρα τα τείχη έχουν πέσει και οι κληθέντες «κατακτητές» θα δίνουν με το σταγονόμετρο φαΐ στους κατακτημένους, επιβάλλοντας την κατοχή τους.

πηγη ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Βουλιάζουμε επειδή είναι αδύνατο να αλλάξουμε

Του Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

«Εντάξει. ‘’Διεθνής’’ ο πρωθυπουργός (και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς). Δεν πρέπει όμως να παίζει, έστω κατά διαστήματα, και στο… εγχώριο πρωτάθλημα»;

Το έγραψε σε κεντρικό σχόλιο φιλοκυβερνητική εφημερίδα και απηχεί τη σκληρή πραγματικότητα. Η αλήθεια για τη φύση και τις προοπτικές των μεγάλων προβλημάτων είναι πάντα απλή, όσο κι αν η διαχείριση αυτών των προβλημάτων γίνεται σύνθετη, επειδή «λαλούν πολλοί κοκόροι», επειδή οι κόκορες είναι άσχετοι με τη φύση του προβλήματος και επιπλέον οι άσχετοι κόκορες αποδεικνύονται… κότες.

Ας εξηγηθούμε. Το ότι η αναπτυξιακή οικονομία της Ελλάδας ήταν μια εικονική πραγματικότητα άσχετα με την παγκόσμια οικονομική κρίση είναι η πρώτη παραδοχή που πρέπει να κάνουμε.

Το χρηματιστήριο είναι ο καθρέφτης της οικονομίας και το 1999-2000 μας έδειξε την πραγματικότητα σε όλη της την εφιαλτική έκταση. Πολλές εισηγμένες επιχειρήσεις ήταν φούσκες. Τα «βαριά χαρτιά» ήταν υποθηκευμένα από τις φούσκες και το πολιτικό σύστημα μιας διεφθαρμένης κρατικοδίαιτης οικονομίας και οι πρόθυμοι και ανίδεοι «παίκτες» δεν ήταν επενδυτές, ήταν παίκτες, τζογαδόροι μιας εθνικής ρουλέτας στην οποία ήταν σε διαπραγμάτευση και… μετοχές της κεντρικής τράπεζας της χώρας!..

Μέχρι το 2002 που μπήκαμε στη ζώνη του ευρώ δεν άλλαξε τίποτα. Απλώς επανεκλέχθηκε η κυβέρνηση που είχε την ευθύνη για τις φούσκες, για το παιγνίδι και για το πολιτικό σύστημα που οδήγησε τις οικονομίες των πολλών στις τσέπες των εγχώριων και διασυνδεδεμένων κερδοσκόπων.

Οι πολλοί, όμως, ήξεραν ότι ήταν συνένοχοι στο όργιο και γι’ αυτό ξαναψήφισαν τους πολιτικά υπεύθυνους. Εκείνοι, με τα μυαλά φουσκωμένα, καταχράστηκαν την ευρωπαϊκή συγκυρία και τη «δημιουργική λογιστική» και πέτυχαν την είσοδο στην ευρωζώνη, μιας οικονομίας ανύπαρκτης. Ήταν σαν να φόρεσαν σε ένα παλιό Lada μια μηχανή Ferrari, όπως είπε ο καθηγητής Μωυσής Σιδηρόπουλος του ΑΠΘ.

Το Lada ήταν νομοτέλεια να κλατάρει μόλις σταματούσαν να το σηκώνουν οι τροχοί του ευρωπαϊκού χρήματος. Αυτό συνέβη μόλις η κρίση έπληξε την Ευρώπη και οι Ευρωπαίοι ηγέτες αντιμετωπίζουν πλέον τους στριμωγμένους πολίτες τους που δεν δικαιολογούν να πηγαίνουν οι οικονομίες τους στον πίθο Δαναΐδων του ελληνικού χρέους.

Θα πτωχεύσουμε; Μα είμαστε χρόνια τώρα πτωχευμένοι.

Θα το επισημοποιήσουμε; Μα το έχουμε επισημοποιήσει σε πλάγιο λόγο.

Τι θα γίνει; Βουλιάζουμε επειδή είναι αδύνατο να αλλάξουμε.

Ο πρωθυπουργός δεν μας το λέει επειδή λείπει σε ταξίδια…

http://www.info-guardian.eu/

ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΑ...

Αρθρο εξαιρετικό

Του Κ. Σ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

papanikolaou.konstantinos@gmail.com

«Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,

με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,

λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε

για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο

τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.

Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο

ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα

(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).

Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,

εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,

κι ανέτοιμους -πού πια καιρός- μας συνεπαίρνει.

Κ. Π. Καβάφης».

Τελικά την πολιτική ανάλυση πρέπει πια να την κάνουν οι μεγάλοι ποιητές. Το αποδεικνύουν οι παραπάνω στίχοι, που λένε τη μεγάλη αλήθεια, που τρέμουν να την ξεστομίσουν πολιτικοί και «ενημερωτές», και πιο πολλοί τρέμουν να την ακούσουν «οι λαοί», που την ψυχανεμίζονται ακόμα κι αν δεν τη γνωρίζουν ξεκάθαρα.

Η αλήθεια αυτή είναι πως οι Έλληνες και η Ελλάδα δεν κινδυνεύουν από μια πτώχευση. Κινδυνεύουν από το ότι έχοντας συνδέσει την ύπαρξη του κράτους και της οικονομίας μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Ζώνη του Ευρώ, μπορεί να ξεπροβάλει πάλι ο «από μηχανής θεός» των προγόνων μας και να μας ξαναφήσει με την παγιωμένη βεβαιότητα ότι όλα λύνονται χωρίς προσπάθεια και χωρίς τίμημα.

Ενώ και τίμημα, εθνικό και οικονομικό, ακριβό πληρώνουμε και η τραγωδία δεν σταματά να εξελίσσεται. Όλη η κρίση, όπως την ακούμε και τη μαθαίνουμε, είναι στην πραγματικότητα πολύ ευρύτερη της δημοσιονομικής μας δυσπραγίας και του υψηλού μας χρέους.

Είναι αποτέλεσμα της λογικής να βολευόμαστε και ας μην παράγουμε. Να καταναλώνουμε και ας μην πληρώνουμε. Να διατηρούμε τις ασύμβατες με τα πραγματικά μας μεγέθη σπάταλες συνήθειες και κάποιοι θα μας καλύψουν όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού.

Και ξεχνάμε μετά από κάθε κρίση ότι πουλήσαμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε για να εμφανιστεί ο ευρωπαϊκός «από μηχανής θεός» για να λύσει το ένα επεισόδιο ώστε… να περάσουμε στο επόμενο!

Περιμέναμε την πτώχευση αλλά μπορεί να έρθει η παρατεταμένη υπερχρέωση χωρίς ανάπτυξη, που θα φέρει την επόμενη κρίση! Και ξεπουλώντας ό,τι είχαμε θα μείνουμε στο αδιέξοδο και θα ξοδεύουμε ό,τι κερδίζουμε, όχι για να βγούμε από το λαβύρινθο, αλλά για να ανακαλύψουμε και άλλο αδιέξοδο στενό του.

 Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…