Η Μανταλένα των διασωστώνε, η στεγνή γοργόνα, ο Γιάσονας, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τις γυναίκες του Ιράν, αύριο θα αφήσει λυτή την αλογοουρά του και δεν θα βάλει μαλακτική και μάσκα.
— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) January 12, 2026
Για όσα συμβαίνουν στο Ιράν, δεν βρίσκει μια κουβέντα να πει.
— Zoder 🇬🇷 (@__darcelX__) January 13, 2026
Για τη σφαγή νέων παιδιών, αντρών και γυναικών, απ' τους μουλάδες, δεν της καίγεται καρφί.
Το μόνο που τη νοιάζει, ακόμα και τώρα, είναι οι δολοφόνοι και βιαστές της Χαμάς.
Η αριστερά είναι ψυχική νόσος.
Τέλος. pic.twitter.com/4rtqTgh8bf
Στο Ιράν ένα θεοκρατικό καθεστώς πυροβολεί τον ίδιο του τον λαό. Εκατοντάδες νεκροί, χιλιάδες τραυματίες, δεκάδες χιλιάδες συλλήψεις. Γυναίκες κατεβαίνουν στον δρόμο γιατί αρνούνται να ζουν κάτω από τη μαντίλα του κράτους. Νέοι φωνάζουν «ελευθερία» γνωρίζοντας ότι μπορεί να είναι η τελευταία τους λέξη.
Η εικόνα είναι καθαρή. Πρόκειται για μια ωμή, απροκάλυπτη σύγκρουση ανάμεσα σε ανθρώπους που ζητούν στοιχειώδη δικαιώματα και σε ένα θεοκρατικό ολοκληρωτισμό.
Και στη Δύση;
Σχεδόν απόλυτη σιωπή.
Λίγους μήνες πριν, όταν το Ισραήλ αμυνόταν απέναντι σε παλαιστίνιους τρομοκράτες, βλέπαμε μια εντελώς διαφορετική σκηνή. Οι ίδιες δυτικές πρωτεύουσες πλημμύρισαν με σημαίες, συνθήματα, καταλήψεις. «Γενοκτονία», «ανθρώπινα δικαιώματα», «αλληλεγγύη στους καταπιεσμένους». Οι δρόμοι γέμισαν με ανθρώπους που ορκίζονταν ότι κινητοποιούνται μόνο από ανθρωπιστική αγωνία. Τότε προειδοποιήσαμε ότι αυτό το αφήγημα δεν στέκει. Ότι κάτι άλλο κρύβεται από κάτω.
Το ίδιο μοτίβο το είδαμε για χρόνια και στη Βενεζουέλα. Ένα αριστερό καθεστώς διέλυσε μια ολόκληρη χώρα. Φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξαφανίσεις αντιφρονούντων. Οικονομική κατάρρευση, ελλείψεις σε τρόφιμα και φάρμακα, εκατομμύρια πρόσφυγες. Οι διαδηλώσεις εκεί αντιμετωπίστηκαν με σφαίρες. Κι όμως, στις πλατείες της Δύσης σπάνια είδαμε κάτι περισσότερο από λίγες σποραδικές συγκεντρώσεις. Καμία μαζική υστερία, καμία συνεχής κινητοποίηση, καμία βιομηχανία «αλληλεγγύης».
Αντιθέτως, τώρα που ο δικτάτορας Μαδούρο συνελήφθη από τις ΗΠΑ και οδηγείται στη δικαιοσύνη, είδαμε (κυρίως στις ΗΠΑ) δεκάδες διαδηλώσεις υποστήριξης του δικτάτορα!
Δεν ισχυρίζομαι ότι όλοι όσοι διαδήλωσαν για τη Γάζα είναι αντισημίτες ή απολογητές δικτατοριών. Υπάρχουν ειλικρινείς ανθρωπιστές. Υπάρχουν άνθρωποι που απλώς ακολουθούν το ρεύμα και ό,τι βλέπουν στα social media και στα «προοδευτικά» τους πρότυπα. Όμως αν κοιτάξουμε το πιο ορατό, φωνακλάδικο και επιδραστικό κομμάτι αυτού του κινήματος, βλέπουμε ένα καθαρό μοτίβο. Η οργή φτάνει στο κόκκινο όταν στο κάδρο υπάρχει το Ισραήλ. Όταν ο θύτης είναι ένα ισλαμικό ή «αντιδυτικό» καθεστώς, η ίδια οργή εξαφανίζεται.
Εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο. Η επιλεκτική ευαισθησία δεν εξηγείται πειστικά χωρίς να λάβουμε υπόψη τον αντισημιτισμό. Δεν είναι το μόνο κίνητρο, αλλά είναι κεντρικός παράγοντας. Χωρίς αυτόν, δεν εξηγείται γιατί η καταπίεση στο Ιράν και στη Βενεζουέλα αντιμετωπίζεται ως υποσημείωση, ενώ κάθε στρατιωτική κίνηση του Ισραήλ γίνεται παγκόσμια ηθική κρίση. Δεν εξηγείται γιατί μια δημοκρατία που αλλάζει κυβερνήσεις με εκλογές παρουσιάζεται ως απόλυτο κακό, ενώ θεοκρατίες και σοσιαλιστικές δικτατορίες αντιμετωπίζονται σχεδόν με κατανόηση.
Ο κλασικός φιλελευθερισμός προσφέρει ένα απλό τεστ. Ίδια μέτρα για όλους. Αν νοιάζεσαι για τα ανθρώπινα δικαιώματα, νοιάζεσαι για την Ιρανή που καίει τη μαντίλα της, για τον Βενεζουελάνο που βγαίνει στον δρόμο ενάντια στον «σοσιαλιστικό παράδεισο», για τον Ισραηλινό που διαδηλώνει κατά της δικής του κυβέρνησης. Δεν διαλέγεις θύματα με βάση το πόσο βολεύουν την ιδεολογική σου αφήγηση. Δεν κάνεις τα στραβά μάτια όταν ο δυνάστης δηλώνει αντιδυτικός ή αντισιωνιστής.
Στο Ισραήλ οι πολίτες μπορούν να διαδηλώνουν καθημερινά εναντίον της κυβέρνησης χωρίς να φοβούνται ότι θα εξαφανιστούν σε κάποιο υπόγειο.
Στο Ιράν οι πολίτες που σηκώνουν κεφάλι ξέρουν ότι μπορεί να μην ξαναδούν την οικογένειά τους.
Η ηθική «ισοτιμία» που προσπαθούν να πουλήσουν οι επαγγελματίες ουδέτεροι είναι απλώς ψέμα.
Όποιος γέμισε τις πλατείες για τη Γάζα και σήμερα δεν βρίσκει ούτε μία λέξη για τους Ιρανούς που συντρίβονται από το καθεστώς των μουλάδων, δεν είναι υπερασπιστής των δικαιωμάτων. Είναι…
