Φίλε Αρη, θα προσπαθήσω να σου
εκφράσω συνοπτικά την προσωπική μου άποψη για τα τεκταινόμενα στον
πολιτικό μας χώρο, εκτός βέβαια αν νομίζεις ότι δεν ανήκουμε στον
ευρύτερο χώρο της Αριστεράς.
Πάγια πεποίθησή μου, βέβαια, είναι ότι
Αριστερά δεν είναι μόνο η κομμουνιστική. Αν, όπως έλεγε ο Γιώργος
Ιωάννου, Αριστερά δεν είναι τίποτε άλλο από διαρκής ευαισθησία, τότε
πρέπει να απαλλαγούμε από το στείρο δημαγωγικό βερμπαλισμό και τον
ξύλινο λόγο, το ίδιο παλιομοδίτικα εδώ και 50 χρόνια.
Χωρίς πρόταση εξουσίας, χωρίς αυτοθέσμιση ατομική και συλλογική,
σύντομα θα καταλήξουμε γραφικοί ουτοπιστές, κουβαλώντας μαυσωλεία
ανεφάρμοστων ιδεών.
Η δογματική, επαναστατική, κομμουνιστική Αριστερά
εκπροσωπεί σήμερα ό,τι πιο συντηρητικό γέννησε η μεταπολεμική αριστερή
διανόηση. Δεν έκανε ποτέ αυτοκριτική πώς ο σοβιετικός μαρξισμός
μετεξελίχθηκε σε κρατικό καπιταλισμό της ελίτ του κόμματος.
Αν αυτό δεν
είναι πραγματικός ρεφορμισμός, τότε τι είναι;
Το κόμμα δεν είναι θεός, ο δε σταλινισμός δεν είναι θρησκεία.
Πιστεύω επίσης ότι η μετά το θάνατο του Λένιν εποχή ήταν αποφασιστικής
σημασίας στην εξάντληση της προοδευτικής δύναμης του ρωσικού
κομμουνισμού, καθώς και ο θάνατος του Μάο σε εκείνη του κομφουκιανισμού.
Απλούστατα αυτοί οι σοσιαλισμοί απέτυχαν διότι δεν είχαν ίχνος
δημοκρατίας. Ηταν μορφές κρατικού γραφειοκρατικού καπιταλισμού.
Η παλαιά Αριστερά πέθανε κι εμείς κουβαλάμε το νεκροκρέβατό της
σε φάση προχωρημένης σήψης.
