"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΤΡΟΦΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΤΡΟΦΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΨΩΝΑΡΟ-ΓΚΟΥΡΜΕΔΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Ψωμί γιατί δεν φέρατε;»

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/08/BREAD_TEVERNA.jpg

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Κάθομαι σε μια παραλιακή ταβέρνα ή σ’ ένα ακριβό εστιατόριο ή ακόμη και σ’ ένα χαμπουργκεράδικο της προκοπής. Δεν έχει σημασία.

Έρχονται όλα. Ο κατάλογος των φαγητών, των κρασιών, τα μαχαιροπίρουνα, τα πιάτα, τα ποτήρια, το εμφιαλωμένο νερό, οι χαρτοπετσέτες. Καμιά φορά κι ένα μικρό πιατάκι με λάδι, για να αισθανθούμε ότι βρισκόμαστε κάπου μεταξύ Κυκλάδων και Τοσκάνης.

Ένα πράγμα δεν έρχεται. Το ψωμί.

Κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, περιμένω λίγο και στο τέλος κάνω την ερώτηση που προδίδει την ηλικία μου περισσότερο και από το δελτίο της ταυτότητάς μου. «Ψωμί γιατί δεν φέρατε;».

Ο σερβιτόρος, συνήθως περί τα είκοσι πέντε χρόνια, με κοιτάζει με την απορία ανθρώπου που μόλις άκουσε κάποιον να ζητά τασάκι σε παιδικό σταθμό. «Πρέπει να το παραγγείλετε».

Α χα! Πρέπει να παραγγείλω το ψωμί. Και εκεί καταλαβαίνω ότι δεν άλλαξε απλώς η εστίαση. Άλλαξε μια ολόκληρη χώρα. Γιατί το ψωμί στο ελληνικό τραπέζι δεν ήταν ποτέ ακριβώς φαγητό. Ήταν η αρχή του φαγητού. Δεν το παράγγελνες, όπως δεν παράγγελνες το τραπέζι, την καρέκλα ή το τραπεζομάντιλο. Ερχόταν. Ένα πανεράκι, δυο-τρεις φέτες χωριάτικο, καμιά φορά μισή φραντζόλα κομμένη στραβά. Έπαιρνες μια γωνίτσα με το χέρι πριν ακόμη φτάσουν οι μεζέδες και κάπως έτσι άρχιζε η τελετουργία.

Μετά ερχόταν η χωριάτικη, οπότε συνέβαινε εκείνη η βάρβαρη, ανθυγιεινή, αντιευρωπαϊκή πράξη που κάποτε θεωρούσαμε κορυφαίο στάδιο του πολιτισμού μας. Βουτούσαμε το ψωμί στο λάδι. Παπάρα. Σήμερα η λέξη και μόνο μπορεί να προκαλέσει λιποθυμία σε διατροφολόγο, αυτανάφλεξη σε κατάλογο εστιατορίων Michelin.

Τώρα έχουμε μάθει άλλα. Υδατάνθρακες. Γλουτένη. Θερμίδες. Διαλειμματικές διατροφές. Κέτο. «Εγώ ψωμί δεν τρώω». Και πολύ καλά κάνει όποιος δεν θέλει. Ούτε χρειάζεται να πετιούνται κάθε βράδυ τόνοι ψωμιού επειδή κάποτε το πανεράκι ερχόταν υποχρεωτικά σε κάθε τραπέζι. Μόνο που η εποχή μας δεν αρκέστηκε στο να περιορίσει το ψωμί. Το έβγαλε τελείως από το κάδρο. Κυριολεκτικά μάλιστα.

Διότι σήμερα όλα τα πιάτα φωτογραφίζονται. Το καρπάτσιο πριν φαγωθεί. Το χταπόδι πριν κρυώσει. Το σούσι πριν αγγίξει κανείς το ξυλάκι. Η σαλάτα καδράρεται από πάνω, από πλάγια, με φως, χωρίς φως, με το ηλιοβασίλεμα πίσω. Ένα πιάτο δεν θεωρείται πλέον ότι σερβιρίστηκε, αν προηγουμένως δεν έχει περάσει από το Instagram. Πλην το πανέρι με το ψωμί όμως δεν είναι αρκετά φωτογενές, δεν έχει concept, δεν έχει story. Ένα ρημαδοψωμί είναι. Και όταν επιτέλους, ύστερα από ειδική παραγγελία, φτάσει στο τραπέζι, αρχίζει η άλλη περιπέτεια. Δεν σου φέρνουν πια ψωμί.

Σου φέρνουν συλλογή. Άσπρο, μαύρο, κόκκινο, πορτοκαλί, πολύσπορο, με λιναρόσπορο, με παπαρουνόσπορο, με προζύμι, χωρίς προζύμι, με στέβια, κριτσίνια, παξιμαδάκια, λαλάγγια και άλλα έξι είδη, που για να καταλάβεις τι τρως, πρέπει να έχεις γκόμενο τον αρχι-αρτοποιό του Apollonion.

Το παλιό ψωμί, βέβαια, δεν είχε βιογραφικό. Δεν σε ενημέρωνε από ποιο χωράφι κατάγεται ο σπόρος, αν άκουγε Μότσαρτ την ώρα που φούσκωνε το προζύμι, αν ο λιναρόσπορος συλλέχθηκε με πανσέληνο, αν ο κόλιανδρος ήρθε από τα υψίπεδα της Ιαπωνίας. Ήταν ψωμί. Το έκοβες, το μοιραζόσουν και τελείωνε η υπόθεση.

Κάποτε το ψωμί ήταν φιλοξενία. «Κάθισες στο τραπέζι μου; Πάρε ψωμί». Δεν ήταν εμπόρευμα πρώτης γραμμής· ήταν χειρονομία. Γι’ αυτό και η γλώσσα μας γέμισε από αυτό. Βγάζουμε το ψωμί μας. Τρώμε ψωμί κι αλάτι με κάποιον. Έχουμε φάει ψωμί μαζί. Δεν λέμε ότι «φάγαμε μπριζόλα μαζί». Το ψωμί ήταν ο κοινός παρονομαστής. Τώρα έγινε κωδικός στον κατάλογο. Ψωμί, 2,50 ευρώ.

Πρόσεξα και κάτι εξίσου ενδιαφέρον. Οταν…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ "ΓΚΟΥΡΜΕΔΙΑΡΗΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Gourmet έντομα της Οικογένειας Σαράντη στο menu του μυκονιάτικου Scorpios;

 

 

 Βy Pendulum

Nα Τρως Έντομα!

Μπορεί να μην δόθηκε από τον Μωυσή στο Όρος Σινά ως εντολή του Θεού αλλά είναι επιθυμία των διαταραγμένων της elite του Davos η οποία διά μέσων των εκλεγμένων ηγετών-τρομάρα τους-υλοποιούν την επιχείρηση γενοκτονίας-μείωσης του πληθυσμού (ειδικά του κοστοβόρου δυτικού) με κάθε εργαλείο της Ατζέντας 2030.

Έτσι πριν γίνεις dust in the wind καλείσαι να φας μύγες και κουνούπια.

(Στη συνέχεια θα κληθείς να φας ωμό τον διπλανό σου. Ή να σε φάει εκείνος)

Εκτός και εάν βρισκόμαστε (όπως εκτιμούν κάποιοι) στο μεγάλο ξύπνημα των μαζών με όλα όσα συμβαίνουν σε νέους ανθρώπους-αθλητές, κλπ, (για την ακρίβεια βρισκόμαστε στο σημείο που το Σύνδρομο Μη Αποδοχής της Πραγματικότητας αρχίζει να δέχεται κραδασμούς) να σωριάζονται ξαφνικά, με επιχειρηματίες στα βόρεια και νότια προάστεια να δίνουν μάχη με καρκίνους turbo-οι οποίοι ακολουθούν τον εμβολιασμό τους με τα ασφαλή και αποτελεσματικά εμβόλια που προπαγάνδισε ο πάστορας Σωτήρης Τσιόδρας.

Στο μεταξύ μια ενδιαφέρουσα είδηση κυκλοφόρησε στα ΜΜΕ.

Η επιχειρούσα Οικογένεια Σαράντη επενδύει στα έντομα- η νέα αγορά του 1,5 δις.

Έφτασε λοιπόν η ώρα που ο διάσημος μυκονιάτικος Scorpios θα σερβίρει έντομα της Οικογένειας Σαράντη στους θαμώνες του οι οποίοι στο μεταξύ θα έχουν κάνει ουρές (αλά εμβολιαστικό κέντρο Προμηθέας) ώστε να απολαύσουν το μοναδικό menu με θέα το ηλιοβασίλεμα;

Η επιχειρούσα Οικογένεια Σαράντη λοιπόν διαβλέπει στην εντομοφαγία επιχειρηματική ευκαιρία και σπεύδει να υιοθετήσει την νέα λατρεία που εκπορεύεται από τους παγκοσμιοποιητές ως επιχειρηματική ευκαιρία!

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Ξανθής Γούναρη στον Οικονομικό Ταχυρόμο λίγο πριν τα Χριστούγεννα τα έξι παιδιά των αδελφών Δημήτρη (Τάκη) και Μιχάλη Σαράντη ίδρυσαν μια νέα εταιρεία, τη Nutribugs Α.Ε.

Η επωνυμία της νεοσύστατης επιχείρησης μπορεί να μην λέει τίποτα στους περισσότερους, ωστόσο για κάποιους, πιο μυημένους, αποκαλύπτει ένα πρωτοπόρο… βουητό. Το βουητό που κάνουν οι μύγες, οι γρύλοι, οι ακρίδες και άλλα έντομα που αξιοποιούνται για την παραγωγή ζωοτροφών, αλλά και τροφίμων για ανθρώπινη κατανάλωση, λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε πρωτεΐνη.

Καθώς φαίνεται η νέα γενιά της οικογένειας Σαράντη, που πλέον «τρέχει» τον όμιλο Ελληνικά Γαλακτοκομεία με φίρμες όπως Όλυμπος, Ροδόπη, Τυράς, Αγνό, Δουμπιά και Κλιάφα, βάζει ψηλά (Χ. ψηλά και αγνάντευε) τον πήχη, βλέποντας προοπτικές όχι μόνο στα παραδοσιακά τρόφιμα, σαν τη φέτα και το χαλούμι, αλλά και στα λεγόμενα novel foods (νέα (!) τρόφιμα).

Σκοπός της νέας εταιρείας με μετοχικό κεφάλαιο 25.000 ευρώ είναι η παραγωγή μη βρώσιμων προϊόντων προερχόμενων από ζώα αγροκτημάτων π.δ.κ.α. (σ.σ. που δεν κατονομάζονται αλλού), η παραγωγή βρώσιμων προϊόντων προερχόμενων από ζώα αγροκτημάτων π.δ.κ.α., καθώς και οι υπηρεσίες έρευνας και πειραματικής ανάπτυξης στη γεωργική βιοτεχνολογία.

Όσον αφορά τη διοίκηση των novel foods (όπως λέμε Nouvelle cuisine), πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος είναι ο γιός του Τάκη Σαράντη, ο Στέλιος, ενώ αναπληρωτές πρόεδροι είναι ο συνονόματος εξάδελφός του και η εξαδέλφη του Ζωή παιδιά του Μιχάλη Σαράντη, καθώς και ο αδελφός του Γιώργος Σαράντης. Στη θέση των μελών Δ.Σ. είναι τα δύο μικρότερα παιδιά η Μαρίνα, κόρη του Τάκη και ο Μιχάλης junior, γιος του Μιχάλη.

(Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η οικογένεια Σαράντη αντιγράφει την επιχειρηματική δραστηριόητα των Rockefellers. Όπως τα 5 αδέλφια των Ρockefellers έγιναν πλούσιοι από το Πετρέλαιο, οι Σαράντηδες θα γίνουν ακόμη πιο πλούσιοι από τα Κουνούπια ειδικά όσα είναι εκτεθειμμένα σε πάσης φύσεως ψεκασμούς. Θα μπορούσε μάλιστα να καταστεί θρυλική η φήμη τους στις επόμενες γενεές. Θα μιλάνε με δέος για τους Κουνουπιέρηδες όπως μιλάνε για τους Πετρελαιάδες)

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι απορεί για το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει υπάρξει ένας ευρηματικός επιχειρηματίας να συσκευάζει και να πουλάει αέρα Davos, Zυρίχης ή Βλαχοχωρίων απ΄όπου κατάγονται οι Αδεφλοί Σαράντη.

Ο αέρας Βλαχοχωρίων θα είναι εισπνεόμενος με τη χρήση ειδικής μάσκας πρωτοποριακού design που θα σχεδιάσει ο creative director του Οίκου Zeus + Δione Marios Schwab.

Ωστόσο και παρ’ ότι έχουν υιοθετηθεί οι σχετικές κοινοτικές οδηγίες, προβλήματα όπως το γεγονός ότι μέχρι σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχουν οι προδιαγραφές για τις εγκαταστάσεις εκτροφής εντόμων, αλλά ούτε και ο σχετικός ΚΑΔ (Κωδικός Αριθμός Δραστηριότητας) προκειμένου αυτά τα έντομα να διακινηθούν, βάζουν φρένο στις όποιες προσπάθειες (σώπα ρε συ!)

Τα έντομα-σύμφωνα με το ρεπορτάζ που δημοσιεύει ο Οικονομικός Ταχυδρόμος (ταλαίπωρε Γιάννη Μαρίνο) που επιτρέπονται να χρησιμοποιηθούν στις ζωοτροφές είναι η μαύρη μύγα των απορριμμάτων (!) Hermetia illucens, η κοινή οικιακή μύγα Musca domestica, το μεγάλο σκαθάρι των αλεύρων Tenebrio molitor, το μικρό σκαθάρι των αλεύρων Alphitobius diaperinus, ο οικοδίαιτος γρύλλος Acheta domesticus, ο στικτός μαύρος γρύλλος Gryllodes sigillatus, ο αγροδίαιτος γρύλλος Gryllus assimilis, ένα είδος ακρίδας, η Locusta migratoria, καθώς και ο μεταξοσκώληκας Βombyx mori.

Όσον αφορά την ανθρώπινη βρώση η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δώσει έγκριση για τέσσερα είδη εντόμων: το Tenebrio molitor, το Alphitobius diaperinus, το Acheta domesticus και το Locusta migratoria, τα οποία μπορεί να χρησιμοποιηθούν είτε ως εντομάλευρα είτε ολόκληρα είτε μέρη αυτών.

Όλα αυτά είναι τα novel foods!

(Καθότι οι μύγες πάνε πακέτο με τα σκ. θα έχει ενδιαφέρον ο τρόπος περισυλλογής των μυγών για τις ανάγκες του εργοστασίου)

Συνεχίζουμε με δέος είναι αλήθεια για το πόνημα της κ. Γούναρη>

Τι συμβαίνει με τους Έλληνες (υπάρχουν τέτοιοι;)

Όσον αφορά τους Έλληνες, ακόμη και η γενιά Ζ, που θεωρείται ως η πιο ευεπίφορη στο «νέο», στην πλειονότητά της διστάζει να ασχοληθεί με την εντομοφαγία.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε –μεταξύ άλλων- η μελέτη (βρέθηκαν και επιστήμονες ερευνητές που εκπόνησαν και σχετική μελέτη-θαύμα) των Καμενίδου, Μάμαλη, Γκίτσα, Μυλωνά, Σταυριανέα: Είναι η γενιά z έτοιμη να ασχοληθεί με την εντομοφαγία; όπου αποκαλύπτεται ότι οι Έλληνες Gen Zers σε ποσοστό 70,9% θεωρεί απίθανο ή εντελώς απίθανο να φάει έντομα! (Δηλαδή υπάρχουν 30% βλαμμένα τα οποία προθύμως θα φάνε έντομα-εάν πιστέψουμε την έγκριτον έρευνα)

Η αηδία, οι εξωγενείς και ενδογενείς ενδείξεις και οι αρνητικές στάσεις αποτελούν γι’ αυτούς τα κύρια εμπόδια (!) στην ενασχόληση με την εντομοφαγία.

Τι άλλο να σχολιάσεις εδώ; 

 

Στον ιστότοπο elassonanews.gr εντοπίσαμε και αναδημοσιεύουμε μια ευχάριστη οικογενειακή στιγμή των Σαράντηδων:

 

ΔΥΤΙΚΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η διατροφική δυστοπία είναι εδώ

 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΑΝΔΡΕΑ ΚΛΑΥΔΙΑΝΟΥ

Έντομα, συνθετικό κρέας και σκουλήκια είναι το νέο μενού που η παγκοσμιοποίηση ετοιμάζει να σερβίρει στους λαούς της Δύσης.

Δεν πρόκειται για κάποιο φανταστικό σενάριο του μέλλοντος. Τα Νέα Τρόφιμα  «Novelty Foods» (NF), είναι εδώ.

Ως Νέα – Καινοτόμα – Τρόφιμα χαρακτηρίζονται τα τρόφιμα που δεν είχαν καταναλωθεί στην ΕΕ πριν από τις 15/5/1997 (ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ ο σχετικός κανονισμός). Σύμφωνα με τον κανονισμό αυτόν, τα NF μπορεί να είναι τρόφιμα που παράγονται με νέες – καινοτόμες –  τεχνολογίες και παραγωγικές διαδικασίες, καθώς και τρόφιμα που καταναλώνονται εκτός ΕΕ.

Ο οικοδίαιτος γρύλος, το γνωστό τριζόνι (Acheta domesticus), η μεταναστευτική ακρίδα (Locusta migratoria) και ο αλευροσκώληκας (Alphitobius diaperinus) έχουν αδειοδοτηθεί ήδη από τον EFSA (Ευρωπαϊκός Οργανισμός για την Ασφάλεια των Τροφίμων), είναι διαθέσιμα στην αγορά και χρησιμοποιούνται στην παρασκευή προϊόντων για ανθρώπινη κατανάλωση. Στους σχεδιασμούς της ΕΕ είναι υπό έγκριση 12 έντομα.

Η πολυεθνική Ynsect, που ιδρύθηκε στο Παρίσι το 2011, σχεδιάζει παραγωγή 200.000 τόνων αλευροσκούληκων ετησίως. Έχει ως κεντρικό σύνθημα την  «επανεφεύρεση της τροφικής αλυσίδας». Η εταιρεία κατέχει ηγετική θέση στην παραγωγή πρωτεϊνών και λιπασμάτων από έντομα. Έχει εγκαταστάσεις παραγωγής σε Γαλλία, Ολλανδία και ΗΠΑ. Κάνει εξαγωγές σ’ όλο τον κόσμο και έχει επενδυτές funds, τράπεζες και δημόσιους φορείς. Το «συμπαθές» ζωύφιο θα μπορεί να γίνεται αλεύρι και επίσης να τρώγεται αποξηραμένο, κατεψυγμένο και σε μορφή πάστας  σύμφωνα με την άδεια που έλαβε τον Γενάρη 2023 από τον EFSA.

Με έδρα το Μοντεκασιάνο της Ιταλίας, η εταιρεία Nutrinsect εγκαινίασε προ μηνός εργοστάσιο για παραγωγή ενός τόνου αλεύρου από γρύλους το μήνα, για ανθρώπινη κατανάλωση. Η ίδια εταιρεία στην Ναβάρα της Ισπανίας παράγει αλεύρι από αλευροσκώληκες για ανθρώπινη κατανάλωση, και από την μύγα Hermetia illucens για ιχθυοτροφές.

Ο Καναδάς διαθέτει την μεγαλύτερη φάρμα γρύλων για ανθρώπινη κατανάλωση στην Β. Αμερική. Επίσης Ελβετία και Βέλγιο επιδοτούν την εκτροφή εντόμων.

Γκλομπαλιστές όπως ο Μπιλ Γκέιτς δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το διατροφικό πάρτι των δισεκατομμυρίων που έρχεται. Η  Upside Foods, η Beyond Meat, η Impossible Foods, η Mempis Meats, η Nature’s Fynd είναι μερικές από τις εταιρείες των νέων – «καινοτόμων» junk foods (διατροφικών σκουπιδιών), που έχουν επενδύσει.

 

Τα σκουληκάλευρα (mealworms) προορίζονται για χρήση σε μια απέραντη γκάμα προϊόντων ευρείας κατανάλωσης όπως ψωμί, προϊόντα αλευροποιίας, είδη ζαχαροπλαστικής,  τρόφιμα με βάση τα ζυμαρικά και τα λαχανικά, προϊόντα πατάτας, συμπυκνωμένες σούπες, παρασκευάσματα κρέατος, μπισκότα, κράκερς, κριτσίνια, σνακ, μπάρες δημητριακών, σάλτσες, πίτσες  (αντί για μπέικον αφυδατωμένες προνύμφες αλευροσκώληκων) κλπ. Όπως γίνεται αντιληπτό, πρόκειται για τζίρο πολλών δις.

Το γάλα της κατσαρίδας

Από το όλο σχέδιο δεν έχει ξεφύγει το γάλα. Η προαναφερθείσα Nature’s Fynd,εκτός από «κρέας», παράγει γαλακτοκομικά χωρίς γάλα, με βάση μικροβιακές πρωτεΐνες.

Η εταιρεία Gourmet Grubb με έδρα το Κέιπ Τάουν, παρασκευάζει παγωτό με το προϊόν Ento Milk ένα υποτιθέμενο «γάλα» προερχόμενο από τα σκουλήκια (προνύμφες) της μύγας Hermetia illucens.

«Γάλα» όμως έχουμε και από κατσαρίδες. Το κατσαριδόγαλο «αρμέγεται» από το έντερο εμβρύων της κατσαρίδας Diploptera punctata. Ακόμα είναι σε πειραματικό στάδιο αλλά η επιστήμη σήμερα τρέχει πολύ γρήγορα. Το είδαμε με τα «εμβόλια» covid.

Παϊδάκια από κύτταρα… ελευθέρας βοσκής

Το συνθετικό κρέας παρασκευάζεται από βλαστοκύτταρα ζωντανών ζώων που λαμβάνονται με τη διαδικασία της βιοψίας και αποθηκεύονται σε τράπεζα κυττάρων. Καλλιεργούνται με τη χρήση ορού εμβρύου βοοειδών (FBS), πράγμα ασύμφορο, γι’ αυτό ερευνάται η παραγωγή συνθετικού ορού. Για να πάρουν τη μορφή κρεατομάζας εφαρμόζονται τεχνικές μηχανικής των ιστών, ενώ για να έχει το τελικό προϊόν  οργανοληπτικά χαρακτηριστικά κρέατος (γεύση, οσμή, υφή κλπ) χρησιμοποιούνται διάφορα προσθετικά. Η όλη διαδικασία εξελίσσεται μέσα σε τεράστιους ενεργοβόρους βιοαντιδραστήρες, αφού μιλάμε για τόνους «κρέατος», σταθερή θερμοκρασία στους 37ο  C περίπου και συνεχή ανάδευση. Ερευνητές του Πανεπιστημίου Davis της Καλιφόρνιας συμπέραναν ότι το συνθετικό «κρέας» είναι έως και 25 φορές πιο επιβλαβές για το περιβάλλον από το φυσικό κρέας.

Η Σιγκαπούρη είναι η πρώτη χώρα στο κόσμο που από το Δεκέμβρη του 2020 ενέκρινε την πώληση τεχνητού κρέατος κοτόπουλου από την αμερικάνικη εταιρεία Eat Just ως συστατικό κοτομπουκιών.

Η FDA (Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων) έδωσε, προ 2ετίας, άδεια στην εταιρεία Upside Foods να διαθέσει στην αγορά συνθετικό κρέας κοτόπουλου. Τέτοιο κοτόπουλο σερβιρίστηκε στους συμμετέχοντες στη διεθνή διάσκεψη για το κλίμα, COP27, στην Αίγυπτο το 2022.

Συνθετικά φιλέτα μπριζόλας σχεδιάζει να διαθέσει στην αγορά η ελβετική εταιρεία Mirai Foods. Το ισπανικό κράτος έχει χορηγήσει σε 8 εταιρείες 3,7 εκ. ευρώ για την ανάπτυξη συνθετικού χοιρινού κρέατος με την ονομασία Ethica Meat. Πάνω από 100 εταιρείες ανά τον κόσμο ασχολούνται με την παραγωγή συνθετικού «κρέατος». Η ισραηλινή Redefine Meat παράγει «κρέας» σε εκτυπωτές 3D και το προωθεί σε εστιατόρια σε Ισραήλ, Γερμανία, Ολλανδία και Βρετανία.

 

ΑΠΘ και σουτζουκάκια σμυρναίικα από… σκουλήκια

Κεφτεδάκια, κουλουράκια, ψωμί και μαγιονέζα από αλευροσκώληκες παρασκευάζουν στο τμήμα Χημείας του ΑΠΘ με χρηματοδότηση του ΕΛΙΔΕΚ (Ελληνικό  Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας). Σκουληκοπρωτεΐνες παίρνουν τη θέση των ζωικών και φυτικών πρωτεϊνών και ζητούμενα είναι η εμφάνιση, η γεύση, το άρωμα και η συντήρηση των προϊόντων. Φυσικά και ο τρόπος λανσαρίσματος ώστε να πεισθεί ο πληθυσμός.

Με όραμα, «να φέρουμε τα οφέλη της καινοτόμου τεχνολογίας στη παραγωγή τροφίμων» η εταιρεία Food Novelties, με έδρα το Μαρούσι, ερευνά τις δυνατότητες για την παραγωγή τεχνητού κρέατος στην Ελλάδα. Για το σκοπό αυτό εργάζεται μια κοινοπραξία 6 καθηγητών και αντίστοιχων εργαστηρίων από 4 πανεπιστήμια της χώρας (ΕΚΠΑ,ΕΜΠ, Θεσσαλίας και Ιωαννίνων).

Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας πρωτοστατεί, από το 2018, στην εκτροφή εντόμων. Σήμερα εκτρέφει 5 από τα 8 εγκεκριμένα από την ΕΕ έντομα (μαζί με αυτά που προορίζονται για ζωοτροφές), παράγοντας 1,5 τόνο τον μήνα έντομα για ανθρώπινη και ζωική κατανάλωση. Παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο ερευνητικό έργο με την ονομασία “CIPROMED”  με την συμμετοχή 10 χωρών, 8 εταιρειών, 8 Πανεπιστημίων και μιας ΜΚΟ. Επίσης, το Πανεπιστήμιο Θράκης σχεδιάζει τη δημιουργία πιλοτικής μονάδας παραγωγής εντόμων στον Έβρο.

Η εποχή της μαζικής παραγωγής πρωτεϊνών, απόλυτα ελεγχόμενης από μια χούφτα  πολυεθνικές με χρηματοδότες funds, μεγάλες τράπεζες και υπερεθνικούς θεσμούς, είναι εδώ. Πέραν του οικονομικού, προφανώς το θέμα είναι πολυδιάστατο αγγίζοντας πεδία πολιτισμικά, κοινωνικά, πολιτικά, ηθικά, απειλώντας σταθερές που χρονολογούνται όσο και η ανθρώπινη ύπαρξη.

Το κυριότερο, υπηρετείται ο κεντρικός στόχος των γκλομπαλιστών:

H ομογενοποίηση των λαών με την αποκοπή από τις διατροφικές παραδόσεις και την ευκολότερη ενσωμάτωσή τους στη νεοφασιστική ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης.

Πρωτογενής τομέας, ο μεγάλος ανταγωνιστής

Με όχημα την ψευτοθεωρία της «ανθρωπογενούς κλιματικής κρίσης» η παγκοσμιοποίηση έχει κηρύξει τον πόλεμο στον μέχρι σήμερα συμβατικό τρόπο παραγωγής πρωτεϊνών, δηλαδή στον πρωτογενή τομέα και ιδιαίτερα στην κτηνοτροφία, επιδιώκοντας την πλήρη αποδόμησή του, δημιουργώντας χώρο για τις σκουληκοπρωτεϊνες και τα «κρέατα» εργαστηρίου. Υπάκουοι, πολιτικά «αυτιστικοί» κυβερνήτες της Δύσης, επιβάλλουν σφαγές και φορολόγηση στα εκτρεφόμενα ζώα (Ολλανδία, Ιρλανδία, Ν. Ζηλανδία κλπ). Αδιαφορούν για το υψηλό κόστος παραγωγής, ενώ φροντίζουν να γίνει ακόμα υψηλότερο, περικόπτοντας επιδοτήσεις, επιδοτώντας την αγρανάπαυση και μη παραγωγικές καλλιέργειες (μέχρι και τις τσουκνίδες επιδοτεί η νέα ΚΑΠ), κάνοντας συμφωνίες με τρίτες χώρες χαμηλού κόστους  γνωρίζοντας ότι δεν τηρούν τα επιβαλλόμενα στους αγρότες της ΕΕ πρωτόκολλα παραγωγής.

Καρφί δεν τους καίγεται για τις συνέπειες που θα έχουν τα νέα διατροφικά σκουπίδια στην ανθρώπινη υγεία (μεταβολικά νοσήματα, αλλεργίες, αυτοάνοσα, ιώσεις, καρκινογενέσεις κλπ), παρότι στην έγκριση της εντομοφαγίας από τον EFSA αναφέρονται πιθανές αλλεργίες από τη χιτίνη (κύριο συστατικό των εντόμων) και επισημαίνεται ότι απαιτούνται περαιτέρω έρευνες.

Στη χώρα μας, τουλάχιστον 9 Πανεπιστημιακές σχολές χρηματοδοτούνται για έρευνα και παραγωγή σκουληκοπρωτεϊνών και συνθετικού «κρέατος». Μια κουκίδα του πλανήτη προσπαθεί να σώσει τον πλανήτη. Καταστάσεις κωμικοτραγικές. Με «περιβαλλοντικό αποτύπωμα» διοξειδίου του άνθρακα 0,19% κλείσαμε τα εργοστάσια λιγνίτη, τώρα θέλουμε να κλείσουμε και τους στάβλους.

Το να μπαίνει η χώρα μας, η χώρα της Μεσογειακής Διατροφής, στο χορό των νέων διατροφικών σκουπιδιών, είναι...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ανέστη, ίσως πρόκειται για περίπτωση «νευρικής ανορεξίας»

 

Ψυχό-κοινωνικό πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου^

 

     Μου τηλεφώνησε από το νησί (ονόματα δεν λέμε) όπου βρίσκεται με την σύζυγό του  χθες βράδυ ο Ανέστης για να μου περιγράψει την περίπτωση μιας πολύ αδύνατης κοπέλας η οποία ήταν σε διπλανή τους ξαπλώστρα.

     «Τρομάξαμε Γιώργο και οι δυο μας με το θέαμα μιας πολύ συμπαθητικής στο πρόσωπο νέας κοπέλας που κυριολεκτικά είχε κορμί σκέτο πετσί και κόκκαλο. Μας χαμογέλασε αλλά δεν μας μίλησε και δεν μάθαμε εάν ήταν ντόπια ή ξένη. Ήταν, όμως, φοβερό το θέαμα τέτοιου γυναικείου κορμιού. Σε ρωτώ γιατί έχουμε ακούσει και για περίπτωση που λέγεται ‘νευρική ανορεξία’…»

     «Ξεκινώ, φίλε Ανέστη όχι ως Καθηγητής του Μάνατζμεντ και του Μάρκετινγκ αλλά ως Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας-Ψυχολογίας και τακτικό μέλος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας με μια αναφορά στο Αμερικανικό DSM (The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) που εκδίδει η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία και το οποίο χρησιμοποιείται διεθνώς σημειώνοντας  ότι το DSM-5 εκδόθηκε τον Μάιο του 2013 και η αναθεωρημένη έκδοση με τίτλο DSM-5-TR (Text Revision  ‘αναθεώρηση κειμένου’) δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 2022. Σύμφωνα με το DSM-5-TR η ‘νευρική ανορεξία είναι μια διατροφική διαταραχή που ορίζεται από τον περιορισμό της ενεργειακής πρόσληψης σε σχέση με τις απαιτήσεις, που οδηγεί σε σημαντικά χαμηλό σωματικό βάρος. Οι ασθενείς θα έχουν έντονο φόβο να πάρουν βάρος και διαστρεβλωμένη εικόνα σώματος με αδυναμία να αναγνωρίσουν τη σοβαρότητα του σημαντικά χαμηλού σωματικού τους βάρους τους».

https://www.psychiatry.org/psychiatrists/practice/dsm

     «Γιώργο υπάρχουν χαρακτηριστικά συμπεριφοράς, κάποια κριτήρια που μπορεί να βοηθήσουν γονείς και συγγενείς να διαγνώσουν έγκαιρα μια περίπτωση νευρικής ανορεξίας;»

      «Σαφέστατα και υπάρχουν Ανέστη και θα αναφερθώ και πάλι στο DSM-5-TR. Πρέπει για να διαγνωσθεί μια περίπτωση νευρικής ανορεξίας να πληρούνται τα ακόλουθα τρία καθοριστικά κριτήρια στη συμπεριφορά του ατόμου: 

Πρώτον, περιορισμός της ενεργειακής πρόσληψης σε σχέση με τις απαιτήσεις που οδηγεί σε σημαντικά χαμηλό σωματικό βάρος σε σχέση με την ηλικία, το φύλο, την αναπτυξιακή τροχιά και τη σωματική υγεία

Δεύτερον, έντονος φόβος του ατόμου μήπως παχύνει αν και είναι λιποβαρές 

Τρίτον, διαταραχή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται το σωματικό βάρος ή το σχήμα κάποιου, αδικαιολόγητη επίδραση του σωματικού βάρους ή του σχήματος στην αυτό-αξιολόγηση ή άρνηση της σοβαρότητας του  χαμηλού σωματικού βάρους….»

     «Εάν η κοπέλα που είδατε με τη σύζυγό σου ήταν περίπτωση ‘Νευρικής Ανορεξίας’ φίλε Ανέστη τότε είδατε εσύ και η γυναίκα σου ένα ζωντανό παράδειγμα της μάστιγας που αφορά αρκετές νέες κοπέλες. Έχουμε παιδιά, αγόρια και κορίτσια και ξέρουμε πολύ καλά ότι οι νέες κοπέλες θέλουν να είναι λεπτές, κομψές και ωραίες δηλαδή να έχουν τα χαρακτηριστικά που ανέκαθεν επιθυμούσαν πολλές γυναίκες. Βέβαια Ανέστη στα χρόνια μας οι ‘στρουμπουλές’ και ’γεματούλες’ με γενναίες καμπύλες ήταν επίσης επιθυμητές. Στην αναζήτηση, όμως του ωραίου για το ‘δήθεν αδύναμο φύλο’ ήταν και παραμένουν ακραίες οι περιπτώσεις όπου συνυπάρχουν 2 γυναίκες στο σώμα μιας γυναίκας ή ένας θηλυκός σκελετός».

     «Επειδή φίλε Ανέστη έφερες τυχαία στο προσκήνιο την περίπτωση της νευρικής ανορεξίας θα μου επιτρέψεις να αναφέρω μερικά πράγματα γνωστά και επιστήμονες της συμπεριφοράς, δηλαδή ψυχολόγους, ψυχιάτρους, κοινωνιολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς αφού πρώτα επισημάνω την ανάγκη γονείς και συγγενείς κάποιας κοπέλας που αρχίζει να δείχνει σχετικά συμπτώματα να αναζητήσουν τη βοήθεια ψυχολόγου η ψυχιάτρου».

     Η περίπτωση της νευρικής ή ψυχογενούς ανορεξίας και ο αντίποδά της η βουλιμία αφορούν στην παράλογη σχεδόν καθολική άρνηση τροφής η πρώτη και στην επίσης παράλογη απίστευτα υπέρμετρη κατανάλωση τροφών η δεύτερη. Το φαινόμενο, όσο και αν τώρα μοιάζει να έχει έρθει στο επίκεντρο της συλλογικής μας συνείδησης και να είναι της ‘μόδας’, είναι εν τούτοις αρκετά παλιό καθώς οι πρώτες περιπτώσεις έχουν ιστορική αναφορά στον 17ο αιώνα.

     Κάποιες περιπτώσεις νευρικής ανορεξίας αφορούν κοπέλες που βρίσκονται στο στάδιο της προχωρημένης εφηβείας ενώ άλλες περιπτώσεις αφορούν σε νεαρές γυναίκες που βρίσκονται αντιμέτωπες από τη μια μεριά με τις επικείμενες ψυχοκοινωνικές ευθύνες γάμου, οικογένειας, μητρότητας και καριέρας και από την άλλη με την ανάγκη για ανεξαρτησία και αυτό-ολοκλήρωση.

     «Με άλλα λόγια, φίλε Ανέστη, τα αίτια της Ψυχογενούς Ανορεξίας είναι αρκετά πολύπλοκα και διαφορετικά στην κάθε περίπτωση. Για το ξεκίνημα της παθολογικής κατάστασης, είναι δυνατό να συμβάλουν ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, απώλεια κάποιου σημαντικού προσώπου, κοροϊδία λόγω παχυσαρκίας ή μια άλλη τραυματική εμπειρία.  Η ανορεκτική γυναίκα μετέρχεται πολλά τεχνάσματα για την επιτυχία του στόχου της που είναι να παραμείνει λεπτή και ανάλαφρη, σχεδόν αιθέρια ως ύπαρξη. Καθολική αποφυγή φαγητού ή δραματική ελάττωση της τροφής που παίρνει, εμετούς που ακολουθούν κρίσεις συμπεριφοράς βουλιμίας, ακόμη και χρήση ‘καθαρτικών’».

     «Κλείνω Ανέστη σημειώνοντας ότι σε ακραίες περιπτώσεις, όπου μπορεί να εντοπισθεί και ψυχοπαθολογικό υπόστρωμα στην προσωπικότητα του ατόμου, με την ανορεκτική συμπεριφορά του το άτομο ενδέχεται με υποσυνείδητη παρόρμηση να επιδιώκει την αυτοαναίρεση, ακόμη και τον καθολικό αφανισμό του, δηλαδή την αυτοκτονία. Η θεραπευτική προσέγγιση...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΥΤΙΚΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Έντομα για μαθητές gourmet στην Ολλανδία

 Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Ίσως όχι τυχαία, το πρωτοποριακό στιγμιότυπο μας έρχεται απ’ τη χώρα όπου οι αγροκτηνοτρόφοι δίνουν μάχη, βαλλόμενοι κατ’ εξοχήν από τα μέτρα της EU.  

Το τι ακριβώς λένε εδώ παιδιά, “ειδικοί” & δάσκαλοι, ουδεμία σημασία έχει …το μήνυμα είναι crystal clear.
 

Enjoy! εικόνα κατ’ αρχήν και...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ελληνική φέτα και το ιταλικό πεκορίνο

Αρχισυντάκτης του «Γαστρονόμου»

 Αν ξεφυλλίσατε τον «Γαστρονόμο» Ιουνίου, με το μεγάλο αφιέρωμα στη γαστρονομία της Ρώμης, αν ρίξατε μια ματιά στα μαγαζιά που επισκεφτήκαμε και στα φαγητά που καταγράψαμε, είναι πιθανό να διαπιστώσατε το εξής: η κουζίνα της Ρώμης τιμά τις καταβολές της, είναι μια κουζίνα των λίγων υλικών, με ελαφράδα, όχι ιδιαίτερα ελαμπορέ, με γεύσεις διακριτές, με ζηλευτή σαφήνεια. Στην κουζίνα της Ρώμης συναιρείται το λαϊκό με το αριστοκρατικό με τρόπο πρωτόφαντο. 

Οι καρμπονάρες, οι κάτσιο ε πέπε, οι αγκινάρες και οι σαλτιμπόκες μαγειρεύονται από τα ψηλά στα χαμηλά και προσφέρονται με την ίδια ζέση παντού, με την ίδια σιδερένια περηφάνια.

Το πεκορίνο ρομάνο, το τυρί που παράγεται στην περικλείουσα τη Ρώμη περιφέρεια του Λάτσιο, δίνει και παίρνει. Το ίδιο και το εθνικό τους τυρί, η παρμεζάνα, και όλα τα ιδιοπαραγόμενα προϊόντα. Η ιταλική, η ρωμαϊκή κουζίνα είναι πρίμα ντόνα στην ιταλική πρωτεύουσα, δεν τη σνομπάρουν, την καμαρώνουν και την αποθεώνουν. Επαγγελματίες και κοινό.

Και κάτι ακόμη: η ποιότητα είναι σταθερό ζητούμενο, από τα ψηλά στα χαμηλά η πίτσα είναι χειροποίητη, φτιαγμένη με καλό αλεύρι, καλά τυριά, καλά αλλαντικά. Εντάξει, υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά είναι ακριβώς αυτό: εξαιρέσεις. Η συντριπτική πλειονότητα των μαγαζιών πασχίζει για το καλό, κάθε τι άλλο θα ήταν μάλλον προσβλητικό απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό.

Προσγείωση στα καθ’ ημάς: πού τρώμε φέτα έξω στην Αθήνα; Αν εξαιρέσουμε τις ταβέρνες, πόσα μοδάτα εστιατόρια δουλεύουν με το εθνικό μας τυρί; Τη φέτα που αγαπούν μάγειρες και καταναλωτές σε όλο τον κόσμο, και όχι κάποιο εκκεντρικό τυρί με ιδιότυπη γεύση.

Είναι πολλοί οι λόγοι που η ιταλική κουζίνα είναι εκεί που είναι εντός και εκτός Ιταλίας. Που τα ιταλικά προϊόντα είναι φαμόζα σε όλο τον ντουνιά. Ιστορικοί λόγοι, πολιτικοί λόγοι, οικονομικοί, κοινωνικοί. Την κουζίνα τους οι Ιταλοί την ερεύνησαν, την όρισαν, τη δούλεψαν και τη δουλεύουν αιώνες τώρα. Τα προϊόντα τους τα ανέδειξαν, τα περιφρούρησαν, επένδυσαν σε αυτά. Εφτιαξαν τον μύθο τους νωρίς, η ιταλική γαστρονομία είναι μέρος της εθνικής τους ταυτότητας και αιχμή του δόρατος της τουριστικής τους πολιτικής: δεν είναι δυνατόν να σκεφτείς ταξίδι στην Ιταλία χωρίς να ονειρευτείς συνειρμικά μακαρονάδες, πίτσες, παρμεζάνες και μοτσαρέλες. Και τι πίτσες, ε! 

Οχι σαν το εθνικό μας σουβλάκι, που...

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Tρώγοντας ζώα



Οι κρεατοφάγοι δεν θα θελήσουν να δουν το ντοκιμαντέρ του Christopher Quinn, μια κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου «Τρώγοντας ζώα» του Jonathan Froer. Όμως, λιγοστοί από όσους πεισθούν να το δουν θα παραμείνουν κρεατοφάγοι. Το γράφω εκφράζοντας ευσεβή πόθο. Έχω διαψευστεί σχετικά με άλλα ντοκιμαντέρ γύρω από το ίδιο ζήτημα όπως το «Forks Over Knives» του Lee Fulkerson και το «Super Size Me» του Morgan Spurlock (όπου ο Spurklock υπέβαλε τον εαυτό του σε κατανάλωση χάμπουργκερ επί ένα μήνα με αποτέλεσμα να χάσει την υγεία του): τίποτα δεν συνέβη· οι κρεατοφάγοι παρέμειναν κρεατοφάγοι· οι συζητήσεις ατόνησαν και παρά τις μαρτυρίες εναντίον των MacDonald’s οι καταναλωτές σάπιων κρεάτων παρέμειναν πιστοί στην αλυσίδα των φαστφουντάδικων.

Το 1994, στο βιβλίο του «Τι ωραίο πλιάτσικο!» ο Jonathan Coe περιέγραφε την εκτροφή πουλερικών στη Βρετανία επί Μάργκαρετ Θάτσερ, μια σκοτεινή υπόθεση που αρχίζει από την κακοποίηση των ζώων και φτάνει μέχρι τη ρύπανση των υδάτων και την κλιματική αλλαγή. Όταν είχα διαβάσει το μυθιστόρημα του Coe ήμουν τόσο αφελής ώστε πίστευα ότι θα επηρέαζε την πολιτική στην κτηνοτροφία ―ωστόσο, αν και το βιβλίο βραβεύτηκε και διαβάστηκε ευρέως, δεν είχε καμιά επίδραση στη μεταχείριση των ζώων και στην κατανάλωση του κρέατος. Το χαμηλό κόστος, η συνήθεια, η υπακοή στη διαφήμιση, το αγελαίο πνεύμα, η ταχύτητα, η βολικότητα αποδεικνύονται ισχυρότερα όχι μόνο από το αίσθημα του Καλού αλλά κι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Η δομή της οικονομίας των τροφίμων, η βαρβαρότητα του ανθρώπου έναντι των ζώων και ο αντίκτυπος της κρεατοφαγίας στη δημόσια υγεία είναι παλιά ζητήματα που πήραν τερατώδεις διαστάσεις με την εντατική εκβιομηχάνιση και την τεχνολογία. Από τη «Ζούγκλα» (1906), όπου ο Upton Sinclair περιέγραφε τα σφαγεία του Σικάγου, μέχρι το «Fast Food Nation» και το «Cowspiracy», εκτυλίσσεται μια ασύμμετρη διαμάχη γύρω από τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη βιομηχανία των τροφίμων που βρίσκονται στα χέρια κολοσσιαίων και σκανδαλωδώς ανεξέλεγκτων επιχειρήσεων. Αλλά, παρά την πρόσβαση στις πληροφορίες, οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για την ηθική του πιάτου τους· δεν ενδιαφέρονται ούτε για την ποιότητά του: ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, όπου η τέχνη του φαγητού παραμένει πρωτόγονη, τα εναλλακτικά κινήματα περιορίζονται στις μεγαλουπόλεις και στα αριστεροφιλελεύθερα στρώματα. 

Το «Τρώγοντας ζώα» του Quinn θα δουν όσοι ήδη προβληματίζονται για το πώς φτάνει το κρέας στο στομάχι τους και, εξαιτίας των βιομηχανικών του περιπετειών, για το τι φέρνει μαζί του· τι βακτήρια, τι αρρώστιες ― και τι ηθικό κόστος. Αν και ο τρόπος γραφής του Froer είναι προσωπικός, το βιβλίο είναι δοκιμιακού τύπου· καλύπτει σχεδόν όλες τις όψεις της σύγχρονης κρεατοφαγίας ― κάτι που δεν ήταν εύκολο να κάνει ο Quinn σε 94 λεπτά. Με τη φωνή της Natalie Portman (μελοδραματική όπως συνήθως) και με συγκλονιστικές εικόνες του Mott Hopfel, ο Quinn παρουσιάζει κοτόπουλα τόσο παχυμένα ώστε δυσκολεύονται να περπατήσουν και άλλα που δυσκολεύονται να αναπνεύσουν στις συνθήκες συνωστισμού στις οποίες τα εκτρέφουν· ψάρια με πληγές· αγελάδες με μαστίτιδα που αιμορραγούν.



Κι όμως δεν πρόκειται για διδακτικό ντοκιμαντέρ ενός φυτοφάγου ή ενός ακτιβιστή από εκείνους που αγκαλιάζουν δέντρα.

Ούτε για τη φιλανθρωπική προσπάθεια σαν εκείνη του κυρίου και της κυρίας Smith στο μυθιστόρημα του Graham Greene «Oι θεατρίνοι».

Ο Quinn αποδέχεται τη σαρκοφαγική μας παρόρμηση. Και γι’ αυτό παρουσιάζει μεθόδους εκτροφής μικρής κλίμακας που παρακάμπτουν το βιομηχανικό mainstream, σέβονται τα ζώα και τον κύκλο της ζωής τους ― τονίζοντας ωστόσο ότι αυτές οι μέθοδοι εκπροσωπούν σήμερα λιγότερο από το 1% της παραγωγής κρέατος. Τρώμε τα προϊόντα ενός ολοκαυτώματος του ζωικού βασιλείου και κινούμαστε στο μολυσμένο περιβάλλον των περιττωμάτων τους και των τοξινών από τα αντιβιοτικά που τους χορηγούμε: το 80% των αντιβιοτικών που παρασκευάζονται διοχετεύονται στα ζώα. Έτσι η Big Pharma γίνεται η Big Pharma και μεγαλώνει ακόμα περισσότερο μέσω του φαύλου κύκλου της ασθένειας και της υγείας στις αναπτυγμένες χώρες και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ: το φαγητό προκαλεί σοβαρές παθήσεις τις οποίες οι φαρμακοβιομηχανίες σπεύδουν να θεραπεύσουν ―παχυσαρκία, διαβήτη, φραγμένες αρτηρίες. Διαμορφώνεται ένα σχήμα αφύσικης ζωής: επιβλαβής διατροφή και pill-popping.

Η κακομεταχείριση των ζώων δεν αποτελεί μια ακόμα φαντασίωση των politically correct, ούτε ένα ακόμα πεδίο ακτιβισμού του Πρώτου Κόσμου: η σχέση μας με τα ζώα αποκαλύπτει την ταυτότητά μας. Όμως είναι αργά για ανατροπές: το σύστημα εκμετάλλευσης των ζώων και παραγωγής ζωικών προϊόντων είναι εξαιρετικά περίπλοκο και ισχυρό· αποτελεί θεμέλιο της οικονομίας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το υποβάλουμε σε αυστηρότερους κανονισμούς, πράγμα που θα καταστήσει τα ζωικά προϊόντα ακριβότερα και ίσως έτσι απομακρύνει μερικούς καταναλωτές από αυτά. 

Λύσεις σχετικές με τη γεύση και τη θρεπτική αξία υπάρχουν και τις περιγράφει τόσο ο Foer στο βιβλίο όσο και ο Quinn στο ντοκιμαντέρ: μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα με φυτικά προϊόντα. Αλλά, εκτός του ότι ολόκληρη η οικονομία μας είναι χτισμένη στις βιομηχανίες της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, οι συνήθειες είναι βαθιά ριζωμένες: εξαιτίας του εθισμού στο κρέας και μάλιστα στο βιομηχανικό κρέας, οι περισσότεροι από μας δεν θέλουμε να ξέρουμε τι σκαρώνουν πολυεθνικές όπως η Monsanto, η Perdue και η Tyson. Το ντοκιμαντέρ «Τρώγοντας ζώα» δείχνει τι σκαρώνουν με φρικιαστικές εικόνες agit-prop: ο θάνατος των ζώων σημαίνει τον θάνατο ενός τρόπου ζωής κοντά στη φύση, όταν οι άνθρωποι θεωρούσαν αυτονόητη την ελευθερία των ζώων ακόμα κι αν στο τέλος τα έσφαζαν για να τα φάνε. Επίσης, δείχνει το κακό που κάνει η βιομηχανική εκτροφή στους μικρούς αγρότες και κτηνοτρόφους· το πώς τους αφαιρεί κάθε ουσία από την καθημερινή τους δραστηριότητα η οποία συνίσταται, εν τέλει, στον βασανισμό των ζώων, στην πλήρη πραγματοποίησή τους.

Κάθε φορά που διαβάζω βιβλία ή βλέπω κινηματογραφικές ταινίες γύρω από τον βασανισμό των ζώων, σκέφτομαι τον Peter Singer και το βιβλίο του «Η απελευθέρωση των ζώων» που πρωτοεκδόθηκε το 1975, όταν τέτοιες ευαισθησίες εκλαμβάνονταν ακόμα ως εκκεντρικότητα. Ο Singer έγραφε ότι αν τα σαρκοφάγα ζώα στερηθούν το κρέας θα πεθάνουν, ενώ εμείς δεν πεθαίνουμε· ότι, αντίθετα από τους λύκους, τα λιοντάρια και τους κροκοδείλους, μπορούμε να αποφασίσουμε να τρώμε ή να μην τρώμε κρέας. Κι ότι η δυνατότητα αυτής της απόφασης μάς διακρίνει από τα ζώα. Το ηθικό σύνορο είναι η δυνατότητα να υποφέρει κανείς. Τα γουρούνια και οι κότες μπορούν να υποφέρουν, όλοι συμφωνούμε σ’ αυτό: τα γουρούνια κραυγάζουν όταν τα βασανίζουν και όταν τα οδηγούν στα σφαγεία· το ίδιο και τα κοτόπουλα. Ακόμα και τα δένδρα πονάνε όταν τα κόβουμε.

Το να ξέρουμε τι έχουμε δικαίωμα να κάνουμε με τα ζώα και τι όχι δεν προκύπτει μόνον από τη λογική σκέψη· προκύπτει κι από το ένστικτο. 

Το ένστικτο μάς υπαγορεύει την προτίμηση της ανθρώπινης ζωής από εκείνης των ζώων.  

Τα συναισθήματά μας σχηματίζουν ομόκεντρους κύκλους: ο πιο κοντινός κύκλος αντιστοιχεί στα παιδιά μας, στους γονείς μας, στα αδέρφια μας και στους καλύτερους φίλους μας· ο επόμενος αντιστοιχεί στα πρόσωπα που γνωρίζουμε και στο αγαπημένο μας κατοικίδιο. Ακολουθούν οι υπόλοιποι, οι «ξένοι». Και στον εξωτερικό κύκλο, βρίσκουμε τις πέστροφες και τα κοτόπουλα... Αυτοί οι ηθικοί κύκλοι δεν μπορούν να επεκταθούν μέχρι το άπειρο. Αλλά το γεγονός ότι υπάρχουν τόσα εδώδιμα ζώα έξω από τον τελευταίο κύκλο δεν αντιστοιχεί σε νόμο της φύσης· αποτελεί συνέπεια καταπίεσης, εκμετάλλευσης και νοθείας.

Το ερώτημα τίθεται και ως εξής: 

ΠΑΣΧΑ: Το πέρασμα από τη νηστεία στην υπερφαγία!



Λόγω αυτής της συνύπαρξης του υγιεινού αλλά και του «ανθυγιεινού» τρόπου διατροφής μέσα σε λίγες ημέρες, πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί με το τι, πότε και πώς θα φάμε όπως αναφέρουν οι επιστήμονες στο www.praktoreio-Ygeias.gr. 


Αμέσως μετά την Ανάσταση, η μαγειρίτσα ή μία άλλη σούπα αποτελούν το ενδιάμεσο διατροφικό στάδιο ανάμεσα στη νηστεία και τα φαγητά του Πάσχα. 


Ας μείνουμε στη μαγειρίτσα συνιστούν οι ειδικοί για το βράδυ της Ανάστασης. Μία μερίδα μαγειρίτσας μπορεί να μας δώσει μέχρι και 580 θερμίδες, αλλά με πολύ μεγάλη περιεκτικότητα σε χοληστερόλη. Το παραδοσιακό αυτό έδεσμα μπορεί να μαγειρευτεί μόνο με ασπράδι αυγού, να έχει περισσότερα λαχανικά, λιγότερα εντόσθια και ελάχιστο ελαιόλαδο. Μπορεί επίσης τα εντόσθια να έχουν αντικατασταθεί με μανιτάρια για μια ακόμα πιο υγιεινή επιλογή.  


Το παραδοσιακό τραπέζι του ελληνικού Πάσχα περιλαμβάνει αρνί ή κατσίκι, που είναι δύο πηγές πρωτεΐνης υψηλής βιολογικής αξίας. Επειδή όμως είναι νεαρά ζώα, έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε πουρίνες, από τις οποίες παράγεται σημαντικό ποσοστό ουρικού οξέος. Τα 100 γραμμάρια άψητου κρέατος (αρνιού ή κατσικιού) δίνουν περίπου 370 θερμίδες, με μεγάλη όμως συμμετοχή σε αυτές από λίπος.  


Τι πρέπει να ξέρουμε για τα κόκκινα αυγά; 


Κάθε αυγό, μέτριου μεγέθους μας δίνει περίπου 75-80 θερμίδες, 6 γραμμάρια πρωτεΐνης, 5 γραμμάρια λίπους και κυρίως 215-230 mg χοληστερίνης. Όμως σύμφωνα με όλα τα νεώτερα στοιχεία η χοληστερίνη αυτή δεν είναι εκείνη που θα ανεβάσει απαραίτητα και τις δικές μας τιμές. Βέβαια αυτός δεν είναι λόγος να το παρακάνουμε. 


 Το κοκορέτσι με ή χωρίς το λίπος του ζώου, είναι μια διατροφική λιχουδιά στην οποία κάποιοι δεν μπορούν να αντισταθούν. Όμως πρέπει να γνωρίζουν ότι τυπικά η κατανάλωση του είναι ….απαγορευμένη. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι μπορεί να είναι πιο υγιεινό αν γίνει μόνο με συκώτια , έντερα και βότανα της ελληνικής φύσης, όπως Θυμάρι κ.α Αυτό που θα πρέπει να αποφεύγεται από τα εντόσθια είναι η σπλήνα, λένε και τονίζουν ότι θα πρέπει να είμαστε σχολαστικοί στη καθαριότητα τους. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι ένα “πλήρες” κοκορέτσι είναι μια πολύ υψηλή πηγή χοληστερόλης και λίπους. 


Το πασχαλινό τσουρέκι...

ΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Η βιολογική βάση της νηστείας

Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

(Πηγή: Διαλλειματική νηστεία και αποφυγή νόσων: Eκδόσεις Αρμός, 2019. Δημήτρης Κουρέτας, Νίκος Γκουτζουράλς, Φώτης Τέκος)


Η ικανότητα να νηστεύεις είναι μια εξελικτική προσαρμογή στις κλιματικές συνθήκες του πλανήτη. Στη δική μας κλιματική ζώνη, είμαστε προνομιούχοι στο να ζούμε μέσα από τις διαφορετικές εποχές. Ας φανταστούμε τη ζωή μας πριν την ανακάλυψη του καταψύκτη και της τεχνολογίας συντήρησης τροφίμων: το καλοκαίρι ο ήλιος επιτρέπει την ανάπτυξη φρούτων, φρέσκων λαχανικών και πολλών άλλων τροφίμων.


Το φθινόπωρο είναι η εποχή συγκομιδής φρούτων και σιτηρών, οι άνθρωποι και τα ζώα τρώνε περισσότερο απ’ όσο χρειάζονται και χτίζουν λιπώδη ιστό. Μετά, η θερμοκρασία σταδιακά πέφτει μέχρι να έρθει ο χειμώνας. Μόνο ένας περιορισμένος αριθμός μη ευπαθών τροφίμων, που σταδιακά εξαφανίζονται κατά τους χειμερινούς μήνες, είναι διαθέσιμα στους ανθρώπους και τα ζώα. Το θερμιδικό έλλειμμα εξισορροπείται από τις αποθήκες του οργανισμού, κυρίως από τα λιποκύτταρα.


Για χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος κατανάλωνε αυτά που παράγει η φύση το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, και αποθήκευε λίπος, το οποίο κατανάλωνε τον χειμώνα όταν έτρωγε λιγότερο, επειδή η φύση δεν παράγει. Αυτά όλα ανατράπηκαν πριν μερικές δεκαετίες, όταν ο άνθρωπος δημιούργησε ψυγεία σύγχρονα και εξελίχθηκε και η τεχνολογία τροφίμων, και έτσι μπορεί να έχει για όλο το χρόνο τροφή σε ποσότητα και σε ποικιλία, κάτι που δεν είχε παλιά.


Αυτό του άλλαξε εντελώς το σωματότυπο στο Δυτικό κόσμο. Έγινε παχύσαρκος μιας και δεν χρειάζεται ο οργανισμός του να καταναλώνει κατά τη διάρκεια του χειμώνα, το λίπος που αποθήκευσε, αφού πια βρίσκει νέα τροφή εύκολα.

Όταν υπάρχει περίσσεια τροφής, αυτή καίγεται αναερόβια που δεν συμφέρει ενεργειακά. Και αυτό γίνεται γιατί ακριβώς υπάρχει περίσσεια. 


 Όταν υπάρχει έλλειψη, τότε καίγεται αερόβια που συμφέρει ενεργειακά. Αυτή η πολύ σημαντική αλλαγή λέγεται στην βιολογία ‘μεταβολική αλλαγή’ (metabolic shift), και δημιουργεί σημαντικά γεγονότα στον οργανισμό του ανθρώπου.


Όταν ο άνθρωπος δεν είχε τροφή, επειδή αναγκαζόταν να την μοιραστεί με τον άλλον, αυτό βοήθησε και στην ανάπτυξη της συντροφικότητας του, όπως και άλλων συμπεριφορών. Επομένως για χιλιάδες χρόνια ήταν μαθημένος να νηστεύει, περιόδους που δεν είχε τροφή. 


Αυτή η στέρηση τροφής ηθελημένα στην εποχή μας (νηστεία), μπορεί να μην έχει σχέση με την έλλειψη τροφής που παρατηρείτο στον άνθρωπο παλιά λόγω έλλειψης, αλλά ακολουθεί ακριβώς τους ίδιους βιοχημικούς δρόμους.


Δηλαδή μιμείται την έλλειψη τροφής. H σύγχρονη μέθοδος νηστείας είναι που έχει επικρατήσει να λέγεται ‘διαλειμματική‘ νηστεία, δηλαδή όταν στερούμαστε την τροφή για κάποιες ώρες της ημέρας η κάποιες μέρες την εβδομάδα, σε αντιδιαστολή με αυτό που λέμε περιορισμό θερμίδων μέσα στην ημέρα κατά 20-30%, που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό βιοχημικά. Επιδρά πλέον η διαλειμματική νηστεία στην φυσιολογία μας, και γνωρίζουμε σήμερα για αυτό βιοχημικά, πως επιδρά το φαινόμενο σε διάφορες νόσους όπως ο καρκίνος, ο σακχαρώδης διαβήτης, το μεταβολικό σύνδρομο, οι νόσοι του καρδιαγγειακού και του νευρικού, η πως επιδρά στο φαινόμενο της γήρανσης.


Από τις πληροφορίες που έχουν δημοσιευτεί σήμερα ξέρουμε πως μια τέτοια διατροφική συμπεριφορά θα μπορούσε...