ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η μέρα της μαρμότας

Tης ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Δεν υπάρχει σωτηρία. Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία. Τούτο δεν τεκμαίρεται από τις θέσεις του Σόιμπλε ούτε από τις προθέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Δεν υπάρχει σωτηρία επειδή η νοοτροπία του πελατειακού κράτους παραμένει κυβερνητική αξία και επιλογή.

Από τη μικρή είδηση επιβεβαιώνεται η καταστροφή και όχι από τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα μπορούν να βγαίνουν στη σύνταξη από 52 ετών, αν έχουν ανήλικο παιδί. Ισχύει για παιδιά που γεννήθηκαν το 2012, γεννήθηκαν δηλαδή μέσα στα μνημόνια, όχι τις εποχές που όλοι ήταν ανέμελοι.  


Δεν έχει καμία σημασία να μεταφέρουμε λεπτομέρειες της εύνοιας. Το σημαντικό είναι ότι υπάρχει, εξακολουθεί να υπάρχει, τάξη εργαζομένων που ζει σε καθεστώς προστασίας.

Η προοδευτική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αντιγράφει τις πολιτικές που κατέστρεψαν τη χώρα: προνόμια για όσους μοιάζουν συμπαγής ομάδα ψηφοφόρων. Ομάδα «μαμάδες δημοσίου τομέα». Οι μαμάδες Δημοσίου μπορούν να δουλεύουν λιγότερα χρόνια από τις μουλάρες που δεν έχουν παιδιά. Αντί να ιδρυθούν παιδικοί σταθμοί και θεσμοί που θα διευκόλυναν την ανατροφή του παιδιού, το ελληνικό κράτος επιτρέπει στη μάνα να βγει σε πρόωρη σύνταξη όταν πλέον το παιδί της είναι σε αναπαραγωγική ηλικία. Οι μαμάδες Δημοσίου μπορούν να δουλεύουν λιγότερα χρόνια από τις καταραμένες του ιδιωτικού τομέα που θα αφήσουν τα κόκαλά τους στον εργοδότη τους.

Καθώς ισχύουν νόμοι ισότητας, μπορούν να παίρνουν πρόωρη γονεϊκή σύνταξη και οι μπαμπάδες δημοσίου τομέα. Ναι, είναι και αυτοί συμπαγής ομάδα ψηφοφόρων. Ερχονται να προστεθούν στους συνταξιούχους του στρατού, στους πιλότους που παίρνουν σύνταξη στα 40 και κατόπιν βρίσκουν πλήρη απασχόληση σε ξένη αεροπορική εταιρεία. Ο κατάλογος των στρεβλώσεων ενός συστήματος πρόνοιας δεν έχει τελειωμό. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αριστερή κυβέρνηση του 21ου αιώνα, επαναλαμβάνει και απολαμβάνει τα λάθη ενός Ανδρέα Παπανδρέου. Εχουν ακριβώς την ίδια λογική, να σκορπίζουν χρήματα που δεν υπάρχουν.

Η διαφορά έχει να κάνει με τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών της επιπολαιότητας. Τη δεκαετία του '80 δεν υπήρχε συναίσθηση ότι κάποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Δεν περίμενε κανείς ότι... 

YΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανήλικα στο παραβάν (Στις επόμενες εκλογές θα ενταχθούν στους εκλογικούς καταλόγους περίπου 100.000 νέοι ψηφοφόροι που έχουν ηλικία 16 χρόνια και 1 ημέρα)

Της ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Σκηνή στο παραβάν της κάλπης: η μαμά στέκει απέξω όλο αγωνία αλλά απαγορεύεται να τραβήξει το διαχωριστικό ύφασμα. Μπορεί, όμως, να μιλάει. «Παιδί μου, σταυρό βάζουμε, μην ξεχαστείς και βάλεις χι, δεν πιάνεται το χι, θα ακυρωθεί, το ακούς; Ζακέτα φοράς; Σταυρό είπαμε, ναι;».

Το ελληνικό κοινοβούλιο έκρινε ότι το δεκαεξάχρονο είναι ώριμος πολίτης, τόσο ώριμος ώστε να επιλέγει βουλευτή και κόμμα.  


Το ελληνικό κράτος ταυτόχρονα θεωρεί ότι στο δεκαεξάχρονο το μυαλό δεν έχει πήξει. Για τον λόγο τούτο επιβάλλει περιορισμούς, απαγορεύσεις και μέτρα προστασίας. Ο ανήλικος που θα πάει να ψηφίσει δεν μπορεί καν να πάρει τους βαθμούς του από το σχολείο. Πηγαίνει για τον έλεγχο προόδου με τον κηδεμόνα του μέχρι την ημέρα που θα κλείσει τα 18.  

Τα πάντα γύρω του συνηγορούν στην άποψη ότι είναι μικρός, τα πάντα εκτός από το δικαίωμα ψήφου. Για το δεκαπενταμελές και για το κοινοβούλιο.

Για να δούμε την καθημερινότητα ενός ανηλίκου. Ακόμη και αν ξέρει να οδηγεί, δεν θα πάρει το αυτοκίνητο. Το κράτος θα του επιτρέψει να πιάσει τιμόνι στα 18. Για να βγάλει διαβατήριο πρέπει να υπογράψει τόσο ο ίδιος όσο και οι δύο γονείς. Δεν μπορεί ούτε να ταξιδέψει με αεροπλάνο χωρίς τη συναίνεση των γονιών του. Για να ταξιδέψει μόνος πρέπει να τεθεί ερώτημα στην αεροπορική εταιρεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ανάλογα με τον προορισμό, θα ζητηθεί έγγραφη βεβαίωση κηδεμόνα - ότι εγκρίνει το ταξίδι. Ας μην αναφερθεί κανείς στο δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης που προβλέπεται από το Σύνταγμα. Αυτό ισχύει για τους μεγάλους. Τα μικρά πάνε εκεί που τα αφήνουν οι γονείς.

Κάτι ανάλογο ισχύει και με την ιδιοκτησία. Δεν μπορεί το δεκαεξάχρονο να πάει στον συμβολαιογράφο και να υπογράψει ένα συμβόλαιο αγοράς ή πώλησης ακινήτου. Κάποιος ενήλικος διαχειρίζεται την περιουσία του, ακόμη κι αν την έχει κληρονομήσει και είναι δική του. Εννοείται ότι δεν μπορεί να πάρει δάνειο από τράπεζα ακόμη και αν εργάζεται. Ναι, υπάρχουν δεκαεξάχρονα που δουλεύουν, αλλά για να αποταμιεύσουν τα χρήματά τους χρειάζονται ενήλικο συνδικαιούχο στον λογαριασμό. Σε κάθε περίπτωση, το δεκαεξάχρονο δεν μπορεί να πάει μόνο του στο γκισέ και να προσχωρήσει σε οποιαδήποτε συναλλαγή μόνο του.

Για τα εργαζόμενα δεκαεξάχρονα υπάρχει πλαίσιο. Υπάρχουν 150 επαγγέλματα που απαγορεύονται σε άτομα κάτω των 18 ετών. Ας δούμε μερικά από τον κατάλογο του υπουργείου Εργασίας. Απαγορεύεται ο εξωτερικός καθαρισμός τζαμιών, η συναρμολόγηση στέγης, το κλάδεμα σε ψηλά δέντρα, οι εργασίες σε εναέρια και υπόγεια δίκτυα, η απασχόληση σε διατρητικές μηχανές, ο χειρισμός γερανών, οι εργασίες σε αποβάθρες. Επίσης, απαγορεύονται οι δουλειές που αµείβονται κατ' αποκοπή σε άλλες, στις οποίες η αύξηση του ρυθµού εργασίας επιτρέπει τη λήψη εντός υψηλότερου µισθού. Μπορούμε να αναρωτηθούμε εάν οι προφυλάξεις για τους εργαζόμενους ανηλίκους λαμβάνονται λόγω του σωματότυπου των εφήβων ή από τον φόβο της απερισκεψίας.

Ας υποθέσουμε ότι το δεκαεξάχρονο γυρνώντας από το σχολείο ή από τη δουλειά του βλέπει μια διαφήμιση του Τζόκερ και λιμπίζεται τα εκατομμύρια. Μπαίνει στο πρακτορείο να παίξει ενάμισι ευρώ, αλλά δεν μπορεί. Δεν το αφήνουν. Πρέπει να κλείσει τα 18 για να πάρει μέρος στο τυχερό παιχνίδι. Και αν βγει από το πρακτορείο και θελήσει να μπει στο διπλανό μπαρ και πάλι δεν θα το αφήσουν να κάνει αυτά που κάνουν οι μεγάλοι.  


Απαγορεύεται η πώληση ποτών σε έφηβο. Υπάρχει άραγε μεγαλύτερος κίνδυνος εθισμού στα τυχερά παιχνίδια και το αλκοόλ για τα ανήλικα; 


 Μήπως ο νομοθέτης θεωρεί ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: "Στ' αστεία ψηφίζαμε"

Της ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Λέμε «πόσο γρήγορα πέρασε η χρονιά» και απλά ομολογούμε ότι τα έχουμε τα χρονάκια μας. Η αντίληψη του χρόνου, δηλαδή η αίσθηση που έχουμε για το ημερολογιακό έτος, είναι σε απόλυτη συνάρτηση με την ηλικία. Στα 10 το ένα έτος αντιστοιχεί στο ένα δέκατο των συνολικών εμπειριών, στα 50 αντιστοιχεί στο ένα πεντηκοστό. Οι γεροντολόγοι τα λένε αυτά, δεν είναι κάτι πρωτότυπο.

 

Υπάρχει κάτι αθέατα τραγικό στα Μνημόνια και δεν έχει να κάνει με τα λιγότερα χρήματα, με το άγχος για τους νέους φόρους, με την αβεβαιότητα για τις ζωές των παιδιών μας. Μπήκαμε στα Μνημόνια ανήκοντας σε μια συγκεκριμένη ηλικιακή κατηγορία και αλλάξαμε κατηγορία, από τον έναν πρωθυπουργό στον άλλο, από τη μία κυβέρνηση στην άλλη, από το ένα εργασιακό νομοσχέδιο στο άλλο, από τη μία φορολογική ρύθμιση στην άλλη. Φαινομενικά είμαστε σε μια αναβολή, κάτι περιμένουμε, μιλάμε για το αύριο, μιλάμε για το τι θα κάνουμε με τις δουλειές, τι θα κάνουμε με τα λεφτά, τι θα κάνουμε με τη σύνταξη. Σαν να αιωρούμαστε.

Κι εδώ είμαστε, λοιπόν, να βλέπουμε το ημερολόγιο και να μονολογούμε: «Αν είναι δυνατόν, πότε μεγάλωσα τόσο, αφού ζω την ίδια ημέρα, τον ίδιο μήνα, εδώ και πολύ καιρό».  

Βλέπουμε τον χρόνο επάνω μας και επάνω στη φυσιογνωμία του Πρωθυπουργού μας. Πού πήγε το αγόρι με τα καρό πουκάμισα που έλεγε όλο χαρά ότι πούλησε το παπάκι για να πάρει BMW F 650 GS, πού είναι ο νέος, ευπαρουσίαστος άνδρας που ράφτηκε στου Γιαννέτου και φορούσε πάντα σκληρό γιακά; 

Ο χρόνος γράφτηκε πάνω στο πρησμένο πρόσωπο, στα παραπανίσια κιλά, στην εικόνα του ταλαιπωρημένου μεσήλικου.

 

Αυτή είναι η αίσθηση του χρόνου στην εποχή των Μνημονίων: η παραμονή στο κενό. Ο βασικός διαχωρισμός, το παρελθόν και το μέλλον, συγχέονται από το «νυν», που είναι διαρκώς το ίδιο. Ζούμε το ίδιο βίωμα ξανά και ξανά και ξανά. Οι αναμνήσεις είναι συγκεχυμένες επειδή είναι πανομοιότητες, σε μια ρουτίνα που γίνεται ανελέητη. Δεν υπάρχει ελπίδα ότι θα αλλάξει κάτι: πάλι σε αξιολόγηση θα πάμε, πάλι για περικοπές θα μιλήσουμε, πάλι για μεταρρύθμιση του κράτους, πάλι για κάποια φορολογική ρύθμιση που θυμίζει άλλες δέκα ρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων.  

Το νυν με το νυν πολλαπλασιάζονται μεταξύ τους και παραμένουν σε ένα χρονικό κενό όπου όλα μοιάζουν ίδια εκτός από εμάς τους ίδιους.

 

Η ποίηση έχει πάντα την απάντηση και θα καταφύγουμε στον Μανόλη Αναγνωστάκη, για να διαβάσουμε ξανά τους στίχους που γίνονται τόσο επίκαιροι:

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η Ελλαδίτσα με τα σπίρτα

Της ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Σήμερα θα κάνουμε μαζί ένα λογοτεχνικό πείραμα. Θα αλλάξουμε μια ιστορία. Συγκεκριμένα, θα αλλάξουμε το τέλος στο «Κοριτσάκι με τα σπίρτα». Είναι κρίμα να πεθαίνει ρακένδυτο και πεινασμένο εκεί, στα σκαλοπάτια του αρχοντόσπιτου. Θα διαβάσουμε, λοιπόν, την ιστορία σαν πολιτική αλληγορία και θα την αναπτύξουμε.

Είμαστε στη σκηνή, όπου περνάει μια άμαξα, το κορίτσι κάνει ένα άτσαλο βήμα προς τα πίσω, χάνει ένα τσόκαρο και όλα τα σπίρτα πέφτουν στον βρεγμένο πεζόδρομο. Είναι ο πεζόδρομος της Βουκουρεστίου. Το κοριτσάκι σκύβει να μαζέψει τα σπίρτα και βρίσκει μια πιστωτική κάρτα μαζί με το pin. Σηκώνει το κεφάλι, βλέπει τη βιτρίνα του Prada και σκέφτεται: «Αντί να ψάχνω για το τσόκαρο, δεν μπαίνω μέσα να πάρω μποτάκια με τακούνι σε σχήμα κύβου;». Είχε προσέξει ότι φέτος όλες φορούν τα ίδια χοντροκομμένα τακούνια. Μπαίνει, λοιπόν, μέσα στο κατάστημα και αγοράζει κάποια βασικά προϊόντα.

Τα τρύπια ρούχα, σε συνδυασμό με τα ακριβά αξεσουάρ τής προσδίδουν ένα κάποιο στυλ. Αποφασίζει να το ενισχύσει μπαίνοντας στο διπλανό μαγαζί. Σηκώνει το μισό Zadig & Voltaire και όταν τη ρωτούν «Πού να σας τα στείλουμε;» δεν έχει διεύθυνση να δηλώσει - είναι άστεγη. Προτείνει να γίνει η παράδοση στη «Mεγάλη Βρεταννία», όπου αποφασίζει να κλείσει δωμάτιο.  


Αναρωτιέται ποιος άγγελος από τον ουρανό έριξε τη μαγική κάρτα στα πόδια της. Το σύμπαν συνωμοτεί για την ευημερία της. Οπότε, αποφασίζει να κάνει μια στάση στον Καίσαρη, να αγοράσει ένα Tourbograph της A. Lange & Söhne. Η κάρτα είναι μαγική και σε λιγότερο από ένα δίωρο το κοριτσάκι έχει ξοδέψει περίπου μισό εκατομμύριο ευρώ, τα πιο πολλά για το ρολόι.  

Το κοριτσάκι εγκαθίσταται στο ξενοδοχείο και τριγυρνάει κάθε μέρα εκεί στο κέντρο. Οι μαγαζάτορες βγάζουν συμπέρασμα: «Κοίτα αυτά τα πλουσιοκόριτσα πόσο παράξενα είναι, φορούσε τόσον καιρό τρύπια ρούχα και κάτι απαίσια τσόκαρα, ευτυχώς το ξεπέρασε και κάνει τη ζωή της».  


Κάποια στιγμή στην τράπεζα βλέπουν ότι έχει γίνει λάθος και συγκροτούν επιτροπή για να πάει να τη βρει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Δεν την καλούν σε υποκατάστημα, είναι μεγάλη πελάτισσα. Πάνε λοιπόν και της λένε: «Tο και το, έχει ξεφύγει η κατάσταση, πρέπει να αποπληρωθεί η κάρτα». Κι εκείνη πρόθυμα απαντά: «Μα, έχω δουλειά, έχω τον τρόπο να μαζέψω λεφτά, πουλάω σπίρτα».  


Κι έτσι ξεκινά μια τεράστια συζήτηση που διαρκεί αιώνια.

Το κορίτσι με τα σπίρτα είναι φιλότιμο και θέλει να επιστρέψει το χρέος. Δουλεύει ασταμάτητα. Οταν κλείνουν τα θέατρα, κάθεται εκεί, στο σκαλοπατάκι του Hermès, και συνεχίζει να πουλάει, φορώντας πάντα ένα φουλάρι που υπάρχει στη βιτρίνα. Αφού οι περαστικοί την κάνουν χάζι και λένε «Κοίτα πόσο κομψή είναι αυτή η ηθοποιός, κάνει ένα χάπενινγκ, παριστάνει τη φτωχή».  


Eχει συμβεί το εξής απολύτως λογικό. Η τράπεζα της δίνει ξανά και ξανά νέα πιστωτική κάρτα, με μικρότερο όριο. Το κοριτσάκι με τα σπίρτα βοηθάει τα μαγαζιά της περιοχής. Oσο εκείνη ψωνίζει, τόσο ευημερεί το εμπόριο και οι καταστηματάρχες είναι συνεπείς στις δικές τους υποχρεώσεις στην τράπεζα.

Τι θα γινόταν αν έφευγαν από το τοπίο οι καταναλωτές που ξοδεύουν αλόγιστα; 

Αλυσίδα αντιδράσεων... Ο χρόνος, λοιπόν...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: ΑλέΚΣης και Φιδέλ

Tης ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Ούτε να πάει να συλλυπηθεί δεν μπορεί ο άνθρωπος, αρχίζουν οι κοροϊδίες, ότι πήγε να δει την κηδεία της αφίσας από το παιδικό του δωμάτιο. 

Κανείς δεν βλέπει την προοπτική από το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στην Κούβα. Παίρνει ιδέες, θα δώσει λύσεις.  

Πρώτα πρώτα παίρνει ιδέα για την ανεργία. Oλοι στο Δημόσιο, όλοι, μα όλοι, οι ταξιτζήδες, οι κουρείς, οι πωλητές στα μαγαζιά. Θα μπουν όλοι στα κρατικά μισθολόγια κι αν το 1% μείνει άνεργο, θα είναι το τεμπέλικο 1%, οι ακαμάτηδες.

 

Μπορούμε να φανταστούμε τον Πρωθυπουργό με μια πουράκλα (για την περίσταση) να κάνει υπολογισμούς:

Πόσοι παίρνουν τώρα επίδομα ανεργίας; 

Πόσο είναι το επίδομα κατά μέσο όρο; 

Πολλαπλασιασμός (με τη βοήθεια αριθμομηχανής).  

Γιατί να δίνει τόσα λεφτά σε επιδόματα εφόσον μπορεί να δίνει ένα μικροποσό στον καθένα και να τον προσλάβει στη μεγάλη ταΐστρα του κράτους; 

Το λοιπόν, ο «κομαντάντε» έδινε μισθούς των 20 δολαρίων (τον μήνα), αλλά ο Αλέξης είναι κιμπάρης, υπολογίζει ένα πενηντάρικο για τον καθένα. Και θα έχουν όλοι δουλειά. Ευκολάκι.

Με το πενηντάρικο που θα πάρει ο δημόσιος υπάλληλος, θα κάνει επένδυση: 

Θα αγοράσει προφυλακτικά και θα εκπορνεύσει την κόρη του. Αρκεί να είναι μικρούλα και όλα θα πάνε καλά, ζωή και κότα. Ηξερε ο Φιδέλ τι πάει να πει πατρική αγωνία για το μέλλον και έτσι τα δικά του τα παιδιά τα εξασφάλισε. Εξανίστανται οι Αλέξηδες, η επανάσταση δεν κρίνεται από τις θαλαμηγούς, δεν κρίνεται από τα εκατομμύρια δολαρίων σε καταθέσεις. Η επανάσταση είναι ιδέα και τα οικογενειακά λάφυρα είναι αναγκαία πρακτική. Κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει επαρκώς τον ακραίο πλούτο των κληρονόμων του Φιδέλ Κάστρο, κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει την κλοπή. Ο επαναστάτης μετατράπηκε σε λήσταρχο.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν προβληματίζεται από την κατάντια του νεανικού ειδώλου ή από την κατάντια της Κούβας. Θέλησε να υποβάλει τα σέβη του πηγαίνοντας στο νησί. Εκεί που θέλει να δει καλό, βλέπει το καλό. Αντισταθμίζει: η Κούβα διαθέτει ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στον πλανήτη, διαθέτει στην εκπαίδευση το 13% του προϋπολογισμού της και μπορεί να συναγωνιστεί τη Φινλανδία, τον Καναδά, τη Σιγκαπούρη. Τούτο προκύπτει από έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας. Εν ολίγοις, η κόρη του δημοσίου υπαλλήλου είναι απολύτως επαρκής μορφωτικά και ικανή για πολλές δουλειές, αλλά από αληθινές δουλειές δεν βιοπορίζεται κανείς.

Στην ανάλυση του Φιδέλ Κάστρο και του Αλέξη Τσίπρα, πάντα φταίει κάποιος άλλος.  

Φταίει το εμπάργκο. Για την οικονομική καταστροφή φταίνε οι Αμερικάνοι. Φταίνε και οι Σοβιετικοί - όταν κατέρρευσαν, διαλύθηκε η Κούβα. Οι άλλοι φταίνε, όχι ο ηγέτης, όχι ο επαναστάτης που παρέμενε αδιάλλακτος. Κράτησε για τον εαυτό του την περηφάνια του, κράτησε για τον λαό του την απόλυτη φτώχεια. Εντάξει, κράτησε για τον εαυτό του και μερικά εκατομμύρια δολάρια, αλλά ας μην το κάνουμε ζήτημα, τώρα πέθανε, δεδικαίωται.

 

Δεν θα μας ανησυχούσε η εμμονή του Πρωθυπουργού στα εφηβικά ινδάλματα, όμως μας ανησυχεί...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Σανό από το Καράκας

Της ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Είναι κάτι παιδάκια στην αυλή και παίζουν τον εμποράκο. Κάνουν σχέδια για εισαγωγές και εξαγωγές. Το ένα θα πάει, λέει, στην Ιαπωνία και θα φέρει φθηνά αυτοκίνητα, θα τα πουλάει χωρίς τέλη ταξινόμησης. Το άλλο παιδάκι θα πάρει, λέει, όλη τη μαστίχα Χίου και θα την πουλήσει στα Αραβικά Εμιράτα. Το τρίτο παιδάκι θα βοηθήσει, λέει, τα κρατικά σουπερμάρκετ της Βενεζουέλας, θα φέρνει φασόλια σε κονσέρβα.  


Παιδάκια είναι, θα μεγαλώσουν και θα μάθουν ότι το εμπόριο στην Ευρωπαϊκή Ενωση έχει κανόνες και τους κανόνες τούς ορίζει η Κομισιόν.

Ενα από τα παιδάκια μεγάλωσε, μπήκε στην πολιτική, αλλά δεν έμαθε ότι οι εμπορικές συναλλαγές έχουν πλαίσιο και δεν μπορεί να κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι. 


Ο Νίκος Παππάς λέει ότι ταξίδεψε στο Καράκας ως στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ με σκοπό να διερευνήσει τις πιθανότητες. Ηθελε να αγοράσει αγροτικά προϊόντα από τα κρατικά σουπερμάρκετ των συντρόφων του. Ηθελε ως κομματικό στέλεχος ευρωπαϊκού κόμματος να προχωρήσει σε συμφωνία δικής του έμπνευσης, με δικές του πρωτοβουλίες και δική του ατζέντα. 


Ο Νίκος Παππάς ενηλικιώθηκε, αλλά νομίζει ότι οι ακροατές του παραμένουν παιδάκια και μάλιστα χαζά παιδάκια.

Το ταξίδι στη Βενεζουέλα έγινε το 2013 «και εξετάστηκε η αγορά προϊόντων από τα κρατικά σουπερμάρκετ της Βενεζουέλας εκείνο τον καιρό» δήλωσε ο υπουργός Επικρατείας. Προσπερνάμε τη συμμετοχή στην αποστολή του ΣΥΡΙΖΑ δικηγόρου που ειδικεύεται στις υπεράκτιες εταιρείες. Η εν λόγω δήλωση έγινε για να εξηγηθεί η παρουσία του δικηγόρου, όμως εγείρει ερωτήματα τα οποία είναι χειρότερα από τις υποθέσεις που προκύπτουν και από συναλλαγές της φαντασίας, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν τεκμήρια. Αυτό που προβληματίζει, λοιπόν, είναι η άγνοια των διαδικασιών. Προβληματίζει η επίδειξη άγνοιας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε κάλλιστα να έχει έγνοια για τα αγροτικά προϊόντα της Βενεζουέλας και να θέλει να βοηθήσει την οικονομία της φίλης χώρας. Εν τούτοις, δεν είχε κανένα δικαίωμα να πάρει πρωτοβουλία και να εξετάσει μονομερώς την αγορά τροφίμων σε επίπεδο διακρατικής συμφωνίας. Η Κομισιόν έχει σαφείς διαδικασίες που προϋποθέτουν σχέδιο με ατζέντα συνομιλιών, δηλωμένα πρόσωπα ως εκπροσώπους, δημοσιοποίηση αποτελεσμάτων διά του Τύπου. Κανόνες εμπιστευτικότητας υπάρχουν, αλλά αφορούν τους όρους της τυχόν συμφωνίας. Ενα κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν δικαιούται να ξεκινά συνομιλίες με την κυβέρνηση τρίτης χώρας για εμπορικά ζητήματα.

Προκύπτει το ερώτηµα αν ο Νίκος Παππάς ήθελε από τότε να διακινήσει το αγροτικό προϊόν που είναι γνωστό ως «σανός», ιδανικό για τα ζωντανά, δηλαδή για τους ψηφοφόρους. 


Θα πει κανείς ότι...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: «Poly» και σαρία

Tης ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Μα καλά, πού ζείτε; Θεωρείτε εαυτόν προχωρημένο επειδή αποδέχεστε το σύμφωνο συμβίωσης για άτομα του ιδίου φύλου; 

Πολύ προπέρσινο ακούγεται αυτό μπροστά σε άλλο αίτημα που προκύπτει, από τη συμβίωση ομάδας προσώπων. Δύο γυναίκες, δύο άνδρες, σε χιαστί σχέση. Ενας άνδρας, δύο γυναίκες, σε παράλληλες σχέσεις. Μία γυναίκα, δύο άνδρες, όλοι μαζί, εντός κι επί τα αυτά. Αυτοί είναι συνδυασμοί σχέσεων «polyamory». Και μη βιαστείτε να μιλήσετε για ιστορίες απιστίας, καθώς η συνύπαρξη αυτού του είδους προϋποθέτει συναίνεση. Δεν μιλάμε για καταστάσεις της μιας βραδιάς αλλά για σχέσεις ζωής, με ανεκτικότητα, ειλικρίνεια, κατανόηση.

 

Θα προσπεράσω τα πρακτικά ζητήματα, δηλαδή το πόσο δύσκολο είναι να πάνε τέτοιες ομάδες προσώπων διακοπές. Πώς διαλέγουν το ξενοδοχείο, στο βουνό ή στη θάλασσα; Και σινεμά; Πώς πάνε σινεμά; Ολοι μαζί; Εντάξει, κάνω μια προβολή του μικροαστικού ζευγαριού σε κάτι διαφορετικό. Εχει ξεκινήσει και μια πιο σοβαρή συζήτηση, που αφορά τη δημιουργία νομικού πλαισίου για τα διευρυμένα σχήματα συντρόφων. Οι «poly» έχουν δικαιώματα και ένα από αυτά αφορά την κληρονομιά. Σε κουαρτέτο προσώπων θα μπορούσε να γίνει συμφωνητικό ώστε όλοι να πάρουν ίσο μερτικό. Ταυτόχρονα δίδεται διέξοδος σε περίπλοκες καταστάσεις όπου ένα άτομο έχει παράλληλη ζωή και θέλει να εξασφαλίσει τα παράλληλα σύμπαντα ακριβοδίκαια.

Η συζήτηση που ξεκίνησε έχει πολλές πτυχές. Ας αντιγράψουμε έναν εύγλωττο πλάγιο τίτλο, από άρθρο του BBC. «Η αγάπη δεν βγαίνει μόνο σε ζευγάρια. Μήπως ήρθε ο καιρός να αναγνωρίσει το οικογενειακό δίκαιο αυτό το δεδομένο;». 

Και δώσ' του Ντε Μποβουάρ με ανάλυση της αμφισεξουαλικότητας και της αποδοχής των ερωμένων του Σαρτρ. 

 Και δώσ' του ψυχανάλυση για την τιθάσευση της ζήλιας και την αποθέωση της ειλικρίνειας.  

Και κατόπιν προβληματισμοί: καθώς δεν πρόκειται για όργια, πόσα πρέπει να ξέρει κάποιος που ξέρει; Δηλαδή, υπάρχει περιθώριο για ιδιωτικές στιγμές μέσα στο πλαίσιο της πολυπρόσωπης ανοχής;

Με μια πρώτη προσέγγιση όλο αυτό φαίνεται καινούργιο και προοδευτικό και άνετο κι απ' όλα. Ακούγεται λογικό να θέλουν νομική κάλυψη όσοι ζουν επί μακρόν σε καταστάσεις polyamory.  

Για να σκεφτούμε, όμως, λιγάκι, ποια είναι η πιο διαδεδομένη μορφή αρμονικού συνόλου ερωτικών σχέσεων;  

Οχι, δεν είναι η ύπαρξη τρίτου προσώπου σε γάμο, καθώς ο γάμος από μόνος του βγάζει απέξω το τρίτο πρόσωπο. Εκτός αυτού, δεν είμαστε βέβαιοι για τη συναίνεση σε τέτοιες καταστάσεις.  

Λοιπόν, η πιο διαδεδομένη μορφή polyamory είναι ο μουσουλμανικός γάμος, ο οποίος δεν είναι αποδεκτός στον δυτικό κόσμο.  

Και ποιος είναι ο αντίλογος στο «αφού έτσι θέλουν;». 

Ετσι θέλουν οι αμφί που έχουν και άνδρα και γυναίκα, έτσι θέλουν τα κουαρτέτα με δύο άνδρες, δύο γυναίκες, έτσι θέλει ο άνδρας που έχει τέσσερις γυναίκες και απαιτεί παρθενία, πίστη και αφοσίωση και από τις τέσσερις. Η θρησκευτική επιταγή μάς ενοχλεί;

Μας πέρασε άραγε ο ενθουσιασμός του προχωρημένου και του προοδευτικού; 

Οχι, όλο αυτό θα κρατήσει πολύ καιρό και φαίνεται από τις μελέτες που γίνονται, από τα δημοσιεύματα, από την υποτιθέμενη αύξηση των «poly». Είναι το καινούργιο κοινωνικό ζήτημα, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές. Η συζήτηση για έναν νέο νόμο που θα κάλυπτε τέτοιες σχέσεις θα πρέπει να εξετάσει όλες τις παραμέτρους. Αυτό που φαίνεται απίστευτα προχωρημένο και κουλ μπορεί να δίνει την ευκαιρία να εξαπλωθούν και να νομιμοποιηθούν ο Μεσαίωνας και το σκότος. 

Αυτό που φαίνεται απελευθερωτικό για την ερωτική έκφραση μπορεί να γίνει... 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΑΓΓΛΙΑ: Το μπικίνι και το μπουρκίνι (Ο μουσουλμάνος δήμαρχος του Λοντονιστάν ανησυχεί για την επίδραση της γυμνής εικόνας στο συλλογικό ασυνείδητο)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ...

Tης ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Βλέπουμε διαφήμιση με μπικίνι και νιώθουμε άσχημα για το σώμα μας. Oλες. Κι επειδή νιώθουμε άσχημα, οι Αρχές αναλαμβάνουν να κρύψουν το σώμα, μαζί με το μπικίνι.  

Βάσει αυτής της υποθετικής ψυχολογίας των μαζών ο δήμαρχος του Λονδίνου λαμβάνει μέτρα. Δεν μπορεί να εξαναγκάσει τα μοντέλα που διαφημίζουν προϊόντα αδυνατίσματος να φορέσουν μακρυμάνικο και φούστα έως τον αστράγαλο, μπορεί εν τούτοις να απαγορεύει το μαγιό, να απαγορεύει το γυμνό.

 Ο Σαντίκ Καν απαγόρευσε την τοποθέτηση στο μετρό και στα λεωφορεία της βρετανικής πρωτεύουσας διαφημίσεων που μπορεί να κάνουν τους ανθρώπους να ντραπούν για το σώμα τους και να επηρεάσουν την αυτοπεποίθησή τους.

 

Θα μπορούσε ο δήμαρχος να προστατεύσει τους δημότες και από άλλα υποθετικά κόμπλεξ. Για παράδειγμα, να μην υπάρχουν διαφημίσεις ακριβών αυτοκινήτων, καθώς οι περισσότεροι επιβάτες είναι εργαζόμενοι και δεν μπορούν να αγοράσουν πολυτελές όχημα. Αυτές οι διαφημίσεις μπορεί να κάνουν τους ανθρώπους να ντραπούν για το εισόδημά τους αλλά και να επηρεάσουν την αυτοπεποίθησή τους.  

Θα μπορούσε, επίσης, ο δήμαρχος να παρέμβει για συγκεκριμένα προϊόντα, να πει ότι τα σκευάσματα αδυνατίσματος δημιουργούν προβλήματα, άρα δεν πρέπει να προβάλλονται στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Αφορμή για την απαγόρευση ήταν η συγκέντρωση 70.000 υπογραφών και ένα κείμενο φεμινιστικής ρητορικής που υποστήριζε ότι οι γυναίκες νιώθουν κατώτερες από τη μη ρεαλιστική εικόνα του σώματος της κοπέλας στη διαφήμιση. Δηλαδή, ένα ποσοστό πληθυσμού που δεν υπερβαίνει το 1% αποφασίζει για τη δημόσια αισθητική και καθορίζει νέα πρότυπα.  

Η μειονότητα του ελάχιστου προσπερνά την Ιστορία της δυτικής αισθητικής για να επιβάλει τον πουριτανισμό της. Αυτή η εικόνα, της κοπέλας με το μπικίνι, έρχεται από τα βάθη των αιώνων, συνδέεται με τα γυμνά ειδώλια της κυκλαδικής τέχνης, συνδέεται με την αποθέωση του γυμνού στην Αναγέννηση, συνδέεται ακόμη και με τον άγουρο φεμινισμό της Ζερμέν Γκριρ, που είχε προτείνει να ποζάρει σκυφτή, με το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα, ώστε να φαίνονται δίπλα δίπλα το πρόσωπο και το αιδοίο.   

 

Τι άλλο θα μπορούσε άραγε να επιβάλει το 1% στο σύνολο του πληθυσμού; 

Αν 70.000 δημότες έλεγαν ότι έχουν δυσανεξία στα μπέργκερ και νιώθουν γαστρονομικά κατώτεροι με τις διαφημίσεις ταχυφαγείων; 

Αν 70.000 δημότες έλεγαν ότι δεν σκαμπάζουν από τέχνη και νιώθουν μορφωτικά κατώτεροι με τις διαφημίσεις των μουσείων; 

Είναι προφανές ότι η πολιτική απόφαση του Σαντίκ Καν ΔΕΝ σχετίζεται με τα αισθήματα κατωτερότητας που διατυπώθηκαν. Απλώς αυτά τα επιχειρήματα, πασπαλισμένα με ολίγη από ύστερο υστερικό φεμινισμό, δίνουν το άλλοθι για την εδραίωση του ισλαμικού πουριτανισμού.

 

Ο μουσουλμάνος δήμαρχος του Λοντονιστάν ανησυχεί για την επίδραση της γυμνής εικόνας στο συλλογικό ασυνείδητο

Δεν θέλει να βλέπει στους δρόμους μπικίνι. Αλλωστε, το μπικίνι είναι παλιά μόδα. Ηρθε η ώρα του μπουρκίνι: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ζητιάνοι με pochette

Της ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Εφεξής, όταν περπατώ στην Πανεπιστημίου θα χρησιμοποιώ το πεζοδρόμιο από την πλευρά του Οφθαλμιατρείου. Από την απέναντι πλευρά υπάρχουν κάτι τύποι που διαρκώς ζητούν λεφτά. «Eχεις ένα ψιλό;».  

Είναι οι ρακένδυτοι, είναι και τα στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδος. Eνα και το αυτό. Μαζεύουν, μαζεύουν όλα τα κέρματα. Καθώς, λοιπόν, θέλουν «ένα ψιλό», πολύ φοβούμαι ότι κάποια μέρα θα με πιέσουν να τους χαρίσω οικειοθελώς το πορτοφόλι μου. Οι μεν ή οι δε, που μοιάζουν πολύ κατά βάθος, αν και φαντάζουν στην όψη αταίριαστοι.

 

Η κυβέρνηση, πάντως, κατάφερε να πάρει τα ψιλά του Κοινοβουλίου, ήτοι το αποθεματικό. Υπάρχει πρόθεση να μεταφερθούν στον ίδιο λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδος και τα αποθεματικά των νοσοκομείων, του Οργανισμού Απασχόλησης  Εργατικού Δυναμικού (ΟΑΕΔ) και του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ). Ζητήθηκε και από το Ταμείο Νομικών να συμβάλει με το αποθεματικό του. Τα ποσά: μαθαίνουμε ότι από τη Βουλή απαλλοτριώνονται συνολικά 67 εκατομμύρια ευρώ και από τον ΟΑΕΔ περί τα 100 εκατομμύρια.

Αυτά τα χρήματα προορίζονται για την κάλυψη τρεχουσών υποχρεώσεων.  

Ποιες είναι οι τρέχουσες ανάγκες λοιπόν;  

Eχει σημασία να μάθουμε πώς ακριβώς θα αξιοποιηθούν κονδύλια που αφορούσαν την Υγεία, τις συντάξεις και τις ανάγκες της Βουλής. Κανονικά θα έπρεπε να εκδοθεί σαφής και ξεκάθαρη ανακοίνωση. Στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται πολλά λόγια, αρκεί να συγκρίνουμε τα νούμερα. Από τη μία μεριά βάζουμε τα 67 συν 100, συν όσα άλλα καταφέρουν να μαζέψουν από τα ψίχουλα, και από την άλλη όσα πρέπει να καταβληθούν στους δανειστές μέχρι τον Ιούλιο. Διαβάστε και λιποθυμήστε.   

Από το ρεπορτάζ:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ Μια μέρα μόνο αρκεί (να κάνουμε τους ιδεοπληπτικούς τσαρλατάνους τύπου Φίλη να μην ξέρουν που να κρυφτούν...)

Tης ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Εχουμε την εντύπωση ότι οι κοινωνικοί αγώνες κρατούν χρόνια μέχρι να φέρουν αποτέλεσμα αλλά η εμπειρία δείχνει ότι τα πάντα μπορούν να ανατραπούν σε 24 ώρες. Αρκεί να υπάρχει μεθόδευση και σαφές μήνυμα. 

Θα επιχειρήσουμε έναν συσχετισμό, όπου οι γονείς των ιδιωτικών σχολείων θα δράσουν μαζικά για να πετύχουν την κατάργηση του φόρου προστιθέμενης αξίας στα δίδακτρα.  

Θα πάρουμε ένα μάθημα από τις γυναίκες της Ισλανδίας που πριν από ακριβώς 40 χρόνια διεκδίκησαν με τον πιο θεαματικό τρόπο την ισότητα στους μισθούς.

Στις 24 Οκτωβρίου 1975 οι γυναικείες οργανώσεις της Ισλανδίας αποφάσισαν να πάρουν μια μέρα ρεπό. Από όλα τα καθήκοντα. Δεν πήγαν στις δουλειές τους, δεν μαγείρεψαν, δεν ντάντεψαν τα παιδιά, δεν έκαναν τίποτα. Συμμετείχε το 90% των γυναικών.  

Το κράτος παρέλυσε, χωρίς δασκάλες, νοσοκόμες, γραμματείς. Εργοστάσια, μαγαζιά, επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να κατεβάσουν τα ρολά. Μια εφημερίδα που κατάφερε να τυπωθεί αριθμούσε τις μισές σελίδες από το κανονικό. Στους χώρους εργασίας που λειτούργησαν οι μπαμπάδες πήγαν με τα παιδιά τους και δούλεψαν έχοντας πάνω από το κεφάλι τους μια φασαρία και υποχρεώσεις που ούτε είχαν φανταστεί.

Η 24 Οκτωβρίου ονομάστηκε «Μακρά Παρασκευή» επειδή οι άντρες δεν έβλεπαν την ώρα να τελειώνει το μαρτύριο των αυξημένων υποχρεώσεων.  

Μέσα σε μια μέρα έγινε κατανοητό στους εργοδότες ότι η μισθολογική ανισότητα (gender wage gap) είναι άδικη. Μετά από πέντε χρόνια η Ισλανδία έγινε το πρώτο κράτος στην Ιστορία που εξέλεξε γυναίκα πρωθυπουργό.

Το δίδαγμα: ο κοινωνικός αγώνας πρέπει να είναι σαφής και μαζικός. 

Η εφαρμογή στα καθ’ ημάς: 

ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πρώτη ώρα Θρησκευτικά

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Σε λίγες ημέρες ο μικρός Δημητράκης θα πάει στο σχολείο με σοκολατάκια, θα τα μοιράσει και θα του πουν όλοι «Χρόνια πολλά!». Θα ακολουθήσουν η Αννούλα με γκοφρέτες και ο Νικολάκης με καραμέλες. Κατόπιν οι δρόμοι θα γεμίσουν φάτνες και το σχολείο θα κλείσει για τις διακοπές των Χριστουγέννων. 

Είναι άραγε προσβλητικό ή κακό να κεράσουν οι εορτάζοντες τον συμμαθητή τους τον Χασάν και να του πουν ότι υπάρχει αυτό το έθιμο, όταν γιορτάζει ο άγιος, να γιορτάζουν και όσοι έχουν το όνομά του;  

Είναι βλαβερό για οιονδήποτε μαθητή να μάθει την ιστορία με τους μάγους και το άστρο της Βηθλεέμ;

 

Υπάρχει τεράστια σύγχυση με το μάθημα των Θρησκευτικών. Δεν είναι κατήχηση. Αυτή γίνεται από τους αρμόδιους, στους οικείους θεσμούς, προαιρετικά. Το μάθημα των Θρησκευτικών δεν περιέχει υποχρεωτική βάπτιση, μετάληψη, εξομολόγηση ή άλλη εκκλησιαστική τελετή. Το περιεχόμενο του μαθήματος είναι πρωτίστως πολιτιστικό. Ετσι πρέπει να το δούμε. Δεν μπορεί να ζει κάποιος στην Ελλάδα και να μην ξέρει τι είναι ο Επιτάφιος, να μην ξέρει τι σημαίνει «άγιος», να μην ξέρει ότι η στρογγυλή στέγη λέγεται «τρούλος», να μην ξέρει ότι υπάρχουν τέσσερα Ευαγγέλια. Είναι ζήτημα βασικής μόρφωσης. Είναι ζήτημα εγκυκλοπαιδικών γνώσεων.

Η ανάγκη διαχωρισμού κράτους και Εκκλησίας είναι ένα ζήτημα και η βασική εκπαίδευση είναι άλλο ζήτημα. 

Ας μην τα συγχέουμε επειδή ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος παρενέβη πολιτικά σε ένα θέμα σχολικό, την εύκολη απαλλαγή από τα Θρησκευτικά.  

Ας μην τα συγχέουμε επειδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει αντικληρικές φωνές. 

Το πλαίσιο μας ενδιαφέρει και το πλαίσιο αφορά τη μετάδοση γνώσεων σε ένα πεδίο που το βρίσκουμε διαρκώς μπροστά μας.

 Ο χριστιανισμός είναι κυρίαρχο συστατικό του ελληνικού πολιτισμού, είναι συνυφασμένος με την Ιστορία του κράτους, με τις νοοτροπίες των ανθρώπων, με την ιδέα περί δικαίου.

 

Το λάθος στην προσέγγιση προκύπτει από εμμονές όλων των πλευρών. 

Παράδειγμα: 

Οι προοδευτικοί απαιτούν από την Εκκλησία να ευλογήσει τις εκτρώσεις. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ, αλλά αφορά μόνο τους πιστούς. Η κοινωνία προχωρά, αλλάζει και η νομοθεσία δίνει διεξόδους.  

Αλλο παράδειγμα: 

Η εντολή «ου μοιχεύσεις» παραμένει στις γραφές και διδάσκεται στο κατηχητικό, καταργήθηκε όμως η ποινική δίωξη της μοιχείας.  

Εν τούτοις η εξέλιξη της κοινωνίας δεν επιτρέπει την απεμπόληση από τα σχολεία ενός τόσο ισχυρού πολιτιστικού στοιχείου όπως το μάθημα των Θρησκευτικών. Ενα μάθημα που διδάσκει στο παιδί ότι ο τυπάκος επάνω στο άλογο, εκείνος που σκοτώνει τον δράκο, είναι ο Αγιος Γεώργιος και όχι ο Χάρι Πότερ.

Ακούγεται επίμονα ότι τα Θρησκευτικά πρέπει να αντικατασταθούν από μάθημα Θρησκειολογίας. 

Εννοείται ότι είναι χρήσιμη η επαφή με άλλες θρησκείες, αλλά είναι υπερβολικό να διδαχθει με την ίδια έμφαση ο βουδισμός και ο ινδουισμός:

  

Ο κάτοικος της Ελλάδας έχει άλλες αναφορές και ένα καλό μάθημα Θρησκευτικών εξηγεί πολλά από όσα συμβαίνουν γύρω του. Για να γνωρίσει κάποιος τον πλανήτη πρέπει να αρχίσει από κάπου, να γνωρίσει καλά το οικείο περιβάλλον. Ισχύει για άθεους, για αλλόθρησκους, για όποιον ανθίσταται στην ιδέα του κυρίαρχου πολιτισμού.

 

Το ζήτημα της εύκολης απαλλαγής από τα Θρησκευτικά είναι δευτερεύον. Αυτό που προέχει είναι:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κομμουνιστοδεξιά

Της ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Σύμφωνα με τον συντηρητικό, αστικό μύθο «θα έρθουν οι κομμουνισταί να σας πάρουν τα σπίτια». 

Ψέματα. Δεν παίρνουν σπίτια. Οι κομμουνισταί παίρνουν τις συντάξεις. 

 Βεβαίως η πρόθεση να περικοπούν όσες βρίσκονται στον προθάλαμο της πλουτοκρατίας, δηλαδή όσες είναι πάνω από χίλια ευρώ, δεν είναι εντελώς κομμουνιστική. Είναι κομμουνιστοδεξιά. Εξηγούμε: στη διανομή του χρήματος υπάρχει ισότητα. Θα παίρνουν όλοι τα ίδια, θα παίρνουν όλοι από λίγα. Στην καταβολή εισφορών υπήρξε ανισότητα. Κάποιοι έδωσαν πολλαπλάσιες εισφορές. Πρόκειται για όσους εργάστηκαν επί σαράντα χρόνια, όσους απέφυγαν τα μαύρα εισοδήματα, όσους δεν  ανήκαν σε ομάδα προνομιούχων.

Θεωρητικά η ιδέα της αναδιανομής είναι υπέροχη. Βάζουν οι ευκατάστατοι κάτι παραπάνω, βάζουν οι πτωχοί κάτι λιγότερο αλλά όλοι έχουν πρόσβαση σε γιατρούς και φάρμακα, όλοι εισπράττουν μια αξιοπρεπή σύνταξη. Είναι μάλιστα αποδεκτό ότι εκείνοι που πλήρωσαν πολλά, θα πάρουν παραπάνω. Τα σενάρια που ακούγονται (αυτά που διαψεύδονται από τον αρμόδιο υπουργό Εργασίας Γιώργο Κατρούγκαλο) αφορούν οριζόντιες περικοπές, δηλαδή «όποιος παίρνει πάνω από χίλια, θα του κόψουμε το 11%». Με αυτόν τον τρόπο θα σωθεί το σύστημα.

Είναι περισσότερο από προφανές ότι η κομμουνιστοδεξιά είναι ανήθικη και αδίστακτη μπροστά στην αδικία. Τι εννοούμε. 

Δεν είναι ίδια όλα τα «χιλιάρικα και κάτι». Κάποιοι παίρνουν σύνταξη πριν ακόμη εμφανίσουν την πρώτη ρυτίδα. Οι συνταξιούχοι της Ολυμπιακής για παράδειγμα, εργάστηκαν ελάχιστα χρόνια και αντί να τοποθετηθούν σε θέσεις στο δημόσιο όταν φαλίρισε η εταιρία, έλαβαν εξωφρενικά υψηλές συντάξεις. Εξωφρενικά υψηλό ποσό είναι αυτό που δεν ανταποκρίνεται στις εισφορές, δεν ανταποκρίνεται στην ηλικία. Δεν νοείται η σαραντάρα αεροσυνοδός που πήρε σύνταξη καταχρηστικά να συγκρίνεται με τον εξηνταπεντάρη έμπορο που πλήρωσε ένσημα επί τέσσερις δεκαετίες. Δεν νοείται γενικώς να παίρνουν σύνταξη υγιή άτομα νεαρής ηλικίας_ τελεία και παύλα.

Γενικώς στην κομμουνιστοδεξιά το κράτος παίρνει τα χρήματα από τους δήθεν προνομιούχους για να τα διανείμει κατά το δοκούν, όπως στις αγροτικές συντάξεις. Να αποσαφηνίσουμε όμως κάτι: 

Δεν είναι αγρότισσα όποια γυναίκα τάιζε τις κοτούλες της στο χωριό, δεν νοείται να έχουν απαιτήσεις όσοι ουδέποτε πλήρωσαν ένα ένσημο. Πράγματι, είναι υπερβολικά χαμηλή η αγροτική σύνταξη σε αληθινά νούμερα_ με τριακόσια ευρώ δεν βγαίνει ο μήνας. Είναι όμως χαριστικά τριακόσια ευρώ, έτσι, για το τίποτα. 

Οι μεταρρυθμίσεις λοιπόν γίνονται υπέρ εκείνων που δεν πλήρωσαν ποτέ ταμείο ή πλήρωσαν για ελάχιστα χρόνια, οι μεταρρυθμίσεις γίνονται σε βάρος των κορόιδων που χαρακτηρίζονται «πλούσιοι».

 

Τι θέλουμε να πούμε: