"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΙΑΣΤΗΜΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΑΣΤΗΜΑ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: «Χιούστον, έχουμε πρόβλημα»

 

Του Ηλία Μαγκλίνη

Τις προάλλες, συζητώντας με φίλους για την τρέχουσα αποστολή «Αρτεμις ΙΙ» γύρω από τη Σελήνη, κατάλαβα κάτι: ήξεραν για την πρώτη προσσελήνωση του 1969, για τον Αρμστρονγκ και τον Ολντριν, αλλά δεν ήξεραν τίποτε απολύτως για τις αποστολές που ακολούθησαν.

Αυτό μου έδωσε την ιδέα να κάνω ένα τεστ και να ρωτήσω και άλλο κόσμο.

Στη συντριπτική πλειονότητα, η απάντηση ήταν η ίδια απορία γεμάτη έκπληξη: «Τι, υπήρξαν κι άλλοι; Δεν ήταν μόνον ο Αρμστρονγκ; Πήγαμε ξανά στο φεγγάρι;».

Εχει ενδιαφέρον αυτό διότι οι περισσότεροι έχουν δει τη διάσημη ταινία «Απόλλων 13», που απεικόνιζε μία ακόμη αποστολή προσσελήνωσης μετά το 1969, η οποία, ως γνωστόν, δεν πήγε καλά. Αλλά φαίνεται πως δεν έθεσαν την ταινία στο ευρύτερο ιστορικό της πλαίσιο.

Η αποστολή «Απόλλων 13» δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας της σοβαρής βλάβης στον θαλαμίσκο και η ιστορική πια φράση «Χιούστον, έχουμε πρόβλημα» έχει γίνει πασπαρτού λόγω της ταινίας.

Αλλά και όσον αφορά τη γνώση μας γύρω από τις αποστολές στη Σελήνη, ισχύει απολύτως αυτό το «Χιούστον, έχουμε πρόβλημα».

Η απάντηση, λοιπόν, στο ερώτημα εάν πήγαμε ξανά στο φεγγάρι, είναι ένα ολοστρόγγυλο ναι.

Συγκεκριμένα:

Η αποστολή «Απόλλων 12» εκτοξεύθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1969, περίπου τρεις μήνες μετά την «Απόλλων 11», και προσεδαφίστηκε στον Ωκεανό των Καταιγίδων, 400 χιλιόμετρα νοτιοδυτικώς του κρατήρα Κοπέρνικου.

Η «Απόλλων 13» εκτοξεύθηκε στις 11 Απριλίου του 1970, αλλά δεν προσεδαφίστηκε, ενώ η «Απόλλων 14» εκτοξεύθηκε στις 31 Ιανουαρίου 1971 και προσεδαφίστηκε στην περιοχή Φρα Μάουρο.

Η «Απόλλων 15» εκτοξεύθηκε στις 26 Ιουλίου 1971 και προσεδαφίστηκε στα Απέννινα Ορη, κοντά στη χαράδρα Χάντλεϊ, ενώ η «Απόλλων 16», με εκτόξευση στις 16 Απριλίου 1972, έφτασε στα υψώματα του Καρτέσιου.

Τέλος, η «Απόλλων 17» εκτοξεύθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1972 και μελέτησε την κοιλάδα που σχηματίζουν οι οροσειρές Ταύρος και Λίτροου και με αυτήν μπήκε ένα τέλος στις αποστολές στη Σελήνη.

Εως τώρα· μέχρι την «Αρτεμις ΙΙ».

Η αλήθεια είναι ότι η τωρινή αποστολή «Αρτεμις ΙΙ» δεν μοιάζει και πολύ με όλες τις παραπάνω. Αν μπορούμε να τη συγκρίνουμε με κάποια, αυτή είναι με την προγενέστερη της «Απόλλων 11», την αποστολή «Απόλλων 8».

Εκτοξεύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1968 με αποστολή τη «δοκιμή θαλαμίσκου σε σεληνιακή τροχιά». Πλήρωμα τότε ήταν οι Φρανκ Μπόρμαν, Τζέιμς Λόβελ και Ουίλιαμ Αντερς. Ηταν η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα θα πραγματοποιούσε περιφορά γύρω από το φεγγάρι.

Αν σήμερα θυμόμαστε κάτι από εκείνη την αποστολή, είναι την περίφημη φωτογραφία Earthrise: τη Γη να…

 

ΠΟΛΕΜΟΣ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Ο πόλεμος των δορυφόρων

Της Μαίρης Βενέτη


Ένας από τους λόγους που η ρώσικη εισβολή στην Ουκρανία δεν ήταν τόσο σύντομη ούτε είχε την έκβαση που περίμενε η Ρωσία ήταν το γεγονός ότι οι ρωσικές στρατιωτικές κινήσεις ήταν «ορατές» από τους αμερικανικούς κατασκοπευτικούς δορυφόρους με αποτέλεσμα οι Ρώσοι να χάσουν το στοιχείο του αιφνδιασμού και να μην μπορέσουν να εκμεταλλευτούν τη στρατιωτική τους ισχύ.

Δεδομένου ότι αν η Ρωσία κατέστρεφε το δίκτυο κατασκοπευτικών δορυφόρων θα ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου με τη Δύση, εξαρχής η εισβολή στην Ουκρανία είχε ένα τεράστιο επιχειρησιακό μειονέκτημα.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ο Έλον Μασκ είχε τη δική του συνεισφορά στην Ουκρανία μέσω της διαστημικής τεχνολογίας SpaceX, η οποία παρείχε στο Κίεβο σταθμούς Starlink και πρόσβαση στο δορυφορικό Διαδίκτυο.

Όταν το διαδίκτυο διεκόπη στην Ουκρανία, η δορυφορική ευρυζωνική υπηρεσία Starlink έγινε διαθέσιμη στην Ουκρανία και η SpaceX έστειλε τερματικά στη χώρα προκειμένου να μπορούν οι Ουκρανοί να συνδεθούν στο διαδίκτυο μέσω δορυφόρου.

Υπενθυμίζουμε ότι το Starlink βασίζεται σε μικρούς δορυφόρους σε χαμηλή τροχιά στη Γη πέριξ των 550 χιλιομέτρων οι οποίοι μεταδίδουν σήματα διαδικτύου προς τους πομποδέκτες εδάφους, οι οποίοι με τη σειρά τους μεταδίδουν τοπικά ή μεταφέρουν τα δεδομένα απευθείας στον δρομολογητή Starlink. Παρέχει σταθερή σύνδεση με υψηλές ταχύτητες αλλά και εξαιρετικά χαμηλό χρόνο απόκρισης, καθώς οι συστοιχίες δορυφόρων χαμηλής τροχιάς επιτρέπουν την ανταλλαγή δεδομένων πιο γρήγορα από τους δορυφόρους που βρίσκονται μακρύτερα σε τροχιά γύρω από τη Γη.

O συγκεκριμένος εξοπλισμός βοήθησε τους Ουκρανούς να ενισχύσουν τον κυβερνοστρατό τους και να «ενώσουν» τις βομβαρδισμένες πόλεις στις οποίες είχαν καταρρεύσει οι τηλεπικοινωνίες, παρέχονττας πρόσβαση στο δορυφορικό Διαδίκτυο.

Αυτό όμως που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι ότι και άλλες εταιρείες όπως για παράδειγμα η Maxar Technologies ή η BlackSky Technology μπόρεσαν να αναπτύξουν τις δορυφορικές τους εικόνες υψηλής ανάλυσης για να παρέχουν στρατιωτικές πληροφορίες και ταυτόχρονα, έφεραν στο κοινό πληροφορίες από πρώτο χέρι για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Η αγορά της δορυφορικής ευρυζωνικής σύνδεσης

Σύμφωνα με τη Morgan Stanley τα έσοδα από την παγκόσμια διαστημική βιομηχανία θα αυξηθούν σε περισσότερο από 1τρισεκατομμύρια δολάρια έως το 2040, ενώ η BofA είναι ακόμα πιο αισιόδοξη εκτιμώντας ότι ο συγκεκριμμένος τομέας θα αυξηθεί σε 3 τρισεκατομμύρια δολάρια έως το 2040.

Όσον αφορά τώρα το μερίδιο της δορυφορικής ευρυζωνικής σύνδεσης, η Morgan Stanley εκτιμά ότι θα αντιπροσωπεύει το 50% της προβλεπόμενης ανάπτυξης της παγκόσμιας διαστημικής οικονομίας στο μετριοπαθές σενάριο και το 70% στο πιο αισιόδοξο σενάριο.

Οι υπολογισμοί αυτοί έχουν βάση, καθώς η εκτόξευση δορυφόρων που προσφέρουν ευρυζωνική υπηρεσία Διαδικτύου θα συμβάλει στη μείωση του κόστους των δεδομένων, των οποίων η ζήτηση ακολουθεί εκθετικούς ρυθμούς.

Επί του παρόντος, περισσότεροι από 4.852 δορυφόροι - που μεταξύ των άλλων τους ρόλων παρέχουν και τη δυνατότητα τηλεπισκόπησης - βρίσκονται στο διάστημα και την επόμενη δεκαετία αναμένεται τετραπλασιασμός τους σε τουλάχιστον 17.000.

Ήδη το 2021 αποτέλεσε μια χρονιά ρεκόρ καθώς από τις 16 Σεπτεμβρίου, περίπου 1.400 νέοι δορυφόροι άρχισαν να κάνουν τον γύρο της Γης. Μόνο η SpaceX εκείνον τον μήνα ανέπτυξε 51 δορυφόρους Starlink σε τροχιά.

Υπάρχουν δύο κύριοι λόγοι για αυτήν την εκθετική ανάπτυξη.

 Πρώτον...

 

ΚΟΣΜΟΣ - ΔΙΑΣΤΗΜΑ: Κι αν οι εξωγήινοι είναι κατ’ εικόνα μας;

Του ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Ακονίζεται η φαντασία, διαστέλλονται οι ορίζοντες, από τις ανακαλύψεις ιχνών ζωής σε πλανήτες μακριά από το πληκτικό ηλιακό μας σύστημα. Βούτυρο στο ψωμί τα διαστημικά ταξίδια γειτονιάς που σχεδίασαν τρεις κροίσοι επιδιδόμενοι σε άμιλλα ιστορικής βαρύτητας. 

Σε ποιανού το άρμα να επιβιβασθούμε σε βάθος χρόνου;  

Του Τζεφ Μπέζος; Του Ρίτσαρντ Μπράνσον; Του Ελον Μασκ; 

Τελευταία στιγμή η στήλη έμαθε από πηγή της οποίας η αξιοπιστία δεν κατέστη δυνατόν, λόγω χρόνου, να διασταυρωθεί, ότι οι τρεις πιονέροι έχουν και άλλο κοινό: διάβαζαν μανιωδώς και μετά την ενηλικίωσή τους το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Από τη Γη στη Σελήνη», ενώ και οι τρεις είχαν αναγνωστικό Plan B το «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα». 

Μοιραία, στο φόρτε της και η UFOλογία. 

Η ιδιοφυώς ήξεις αφήξεις ανακοίνωση του αμερικανικού Πενταγώνου περί ιπτάμενων αντικειμένων αγνώστου πατρότητος αναζωπύρωσε την πολύτομη σχετική σεναριολογία. Μια φευγαλέα ματιά σε αριθμούς ενισχύει την υπεράνω φυλών, χρωμάτων, θρησκειών υπόθεση «αποκλείεται να είμαστε μόνοι».

Εκατοντάδες δισεκατομμύρια γαλαξίες υπάρχουν στο (γνωστό) σύμπαν, με τον καθένα να φιλοξενεί εκατοντάδες εκατομμύρια άστρα. Παραζάλη, που υποχωρεί όταν διαβάζουμε για δυνάμει συγγενικούς με τη Γη πλανήτες που απέχουν μόλις δεκάδες, εκατοντάδες έτη φωτός· ένα (1) έτος φωτός αντιστοιχεί σε 9,5 τρισεκατομμύρια χλμ.· ένα διαστημικό τσιγάρο δρόμος. Ιδού η Ρόδος για μελλοντικές μαζικές μετοικεσίες. Ανθρωπίνως συγγνωστή λοιπόν, όχι ανίερη, η απορία εάν η ημετέρα Θεία Πρόνοια αφοσιώνεται στο δικό μας είδος ή περιλαμβάνει και άλλα νοήμονα όντα που ίσως επιβουλεύονται τον Γαλάζιο Πλανήτη. 

Αν υπάρχουν εξωγήινοι θα μας μοιάζουν; 

Θα έχουν τις δικές μας ευαισθησίες και αγωνίες για το αύριο; 

Τουλάχιστον, θα μιλούν επαρκώς αγγλικά;  

Υπάρχει χρόνος να δοθούν απαντήσεις, πιθανόν εν τη απουσία μας, καθώς, όπως εκτιμούν αστροφυσικοί, χωρίς θεολογική εξάρτυση ωστόσο, ο επί μακρόν ζωοδότης Ηλιος θα καταβροχθίσει θνήσκων τη Γη πάνω κάτω σε 4,5 δισ. χρόνια. Αποκάλυψη τότε.

H έως σήμερα πιο πειστική εμφάνιση εξωγήινων, Αρειανών για την ακρίβεια, σκηνοθετήθηκε ραδιοφωνικά (1938) από έναν ιδιοφυή αθεόφοβο 23χρονο, παραμένοντας η κορυφαία οσκαρική φάρσα, σαρώνοντας κάθε ρεκόρ ευπιστίας, παρότι υπήρξε επισήμανση για την καλλιτεχνική διάσταση της εκπομπής. Δραματοποιώντας το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας «Ο πόλεμος των κόσμων», ο ιθύνων νους με τη βαθιά, στιβαρή φωνή περιέγραφε τη δράση των εισβολέων που εξολόθρευαν γήινους με όπλα θερμικών ακτίνων, πανικοβάλλοντας εκατομμύρια Αμερικανούς και βγάζοντας έντρομους στους δρόμους, στέλνοντας σε δάση, σπηλιές, κελάρια, χιλιάδες μπας και γλιτώσουν. Εχασαν έτσι την αυλαία, όπου οι ανεμβολίαστοι ταξιδιάρηδες εξωγήινοι αφανίστηκαν ανυποψίαστοι από μια δική μας ασθένεια, άγνωστη στον ιατρικό τους πολιτισμό. 

Ο Ορσον Γουέλς, συντετριμμένος από τις επιπλήξεις...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: Από την Γαλάζια στην Διαγαλαξιακή Πατρίδα!

Γράφει ο Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

«Θέλοντας κι εγώ από ματαιοδοξία να αφήσω κάτι στις μέλλουσες γενιές ….και επειδή δεν έχω τίποτα το αληθινό να ιστορήσω –γιατί δεν μου συνέβη τίποτα το αξιοσημείωτο – κατέφυγα στο ψεύδος αλλά με περισσότερη από τους άλλους ευθύτητα, γιατί εγώ λέω τουλάχιστον μιαν αλήθεια, ότι θα πω ψέματα…  

Γράφω, λοιπόν, για πράγματα, τα οποία ούτε είδα, ούτε ποτέ υπήρξαν, ούτε  και θα μπορούσαν να συμβούν, για αυτό συνιστώ σε όσους θα τα διαβάσουν, να μην τα πιστέψουν με κανέναν τρόπο». 

Αυτά έγραφε ο ίδιος ο Λουκιανός, συγγραφέας του 2ου μ.Χ αιώνα στην «Αληθή Ιστορία», ένα έργο όπου για πρώτη φορά περιγράφεται το ταξίδι του ανθρώπου στο φεγγάρι.

Η «Αληθής Ιστορία» υπήρξε μια αφορμή για τον Λουκιανό  να ειρωνευτεί όλους εκείνους που έγραφαν και διέδιδαν μύθους και μυθεύματα, δηλαδή τους ψεύτες. Αν και μετά την πάροδο πολλών αιώνων, η επιστήμη κατάφερε να αφήσει πίσω της τη φαντασία πραγματοποιώντας αδιανόητους άθλους, οι ψεύτες έδειξαν τρομακτική ανθεκτικότητα στο χρόνο.


Έτσι, σήμερα η γειτονική Τουρκία,
εκτός του ότι απλώνει την οθωμανική της φαντασίωση στα πέρατα του κόσμου  και επεμβαίνει στρατιωτικά όπου υπάρχει σύγκρουση, θέτει και τις βάσεις ενός διαστημικού προγράμματος που θα μεταφέρει την ημισέληνο να «κυματίζει» στο φεγγάρι με …μελτέμια της Γαλάζιας Πατρίδας!
 

Σήμερα δεν γίνεται να υπάρξει Μεγάλη Ιδέα αν αυτή δεν επεκταθεί στο διάστημα. Έτσι, έχουμε διάφορα φιλόδοξα προγράμματα  που αφήνουν πίσω τους τα στενά όρια του πλανήτη  και διευρύνουν τους ορίζοντές τους στο διάστημα. Η Τουρκία του Ερντογάν  προφανώς παίρνει θέσεις για τον πόλεμο των άστρων γιατί ως γνωστό, η διαστημική πατρίδα  διψά να ενωθεί με την γήινη.

Στις μέρες μας μπορεί ένα διαστημικό ταξίδι να μην ακούγεται σαν ψέμα:  

 

Όπως είπε ο Ερντογάν: «ο πρώτος μας στόχος είναι να προσγειωθούμε στο φεγγάρι έως το 2023, την 100ή επέτειο της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Πιστεύω ότι οι Τούρκοι μηχανικοί θα καταφέρουν να πραγματοποιήσουν αυτή την αποστολή».  

Μάλιστα, υπάρχει κι άλλη έκπληξη  από τον Σουλτάνο που θέτει ως «δεύτερο στόχο της Τουρκίας να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο brand που θα ανταγωνίζεται στον τομέα της δορυφορικής ανάπτυξης».  

Βέβαια, η Τουρκία  έχει να λύσει πρώτα το πρόβλημα της γενικευμένης πείνας εντός των συνόρων της – όχι των γαλάζιων ή γαλαξιακών της πατρίδων. Στην Τουρκία, ο κόσμος δεν έχει, στην κυριολεξία,  ψωμί να φάει κι ετοιμάζεται για κρουαζιέρα στο διάστημα  με κοπανιστό αέρα.

…Όταν έφτασε στο φεγγάρι με τους συντρόφους του, ο Λουκιανός βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη καθώς όλοι τους πιάστηκαν αιχμάλωτοι από κάτι αλλόκοτα πλάσματα που τους οδήγησαν σε ένα κτίριο. Αφού διέσχισαν έναν πολύ μακρύ διάδρομο, έφτασαν στο τέλος του και διέκριναν κάποιον που καθόταν πάνω σε ένα θρόνο. Όλοι τους σκιάχτηκαν και σκέφτηκαν πως έφτασε το τέλος, όχι μόνο του διαστημικού τους ταξιδιού αλλά και της ζωής τους. Ωστόσο, συνέβη κάτι απίστευτο: όπως τον πλησίαζαν έντρομοι, εκείνος πετάχτηκε όρθιος και τους ρώτησε όλο λαχτάρα: «Είστε Έλληνες;»…

Και επειδή όλα συμβαίνουν -και το έχουμε πάρει το μάθημά μας- υπάρχει η πιθανότητα όταν το διαστημικό φέσι προσσεληνωθεί...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: Προσεχώς "Τουρκάλες" ή ο Καραγκιόζης αστροναύτης...



Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

 Η συχνότητα με την οποία o Ερντογάν, ως δικτάτορας του Βοσπόρου και φέρελπις σουλτάνος της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής, των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσας απειλεί την Ελλάδα και άλλες γειτονικές χώρες αυξάνεται ημέρα με την ημέρα...

Με τον ίδιο ρυθμό αυξάνονται και τα εμβληματικά τεχνικά και τεχνολογικά "θαύματα" πλανητικής σημασίας στα οποία υποτίθεται πως πρωταγωνιστεί η Τουρκία.

Μετά την ανάπτυξη και παραγωγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων, αεροπλανοφόρων, τουρκικών F-35, Patriot’s  κ.λ.π.,  πριν από μια εβδομάδα επανήλθε στην επικαιρότητα το σχέδιο για τη δημιουργία του Καναλιού της Κωνσταντινούπολης το οποίο θα παρακάμπτει τα στενά του Βοσπόρου και τη συμφωνία του Μοντρέ.

Φευ όμως οι ελλείψεις βασικών αγαθών όπως το ψωμί, ο υψηλός πληθωρισμός και η σκιά μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, αν για οποιονδήποτε λόγο αυξηθούν τα δολαριακά επιτόκια, ροκανίζουν τα πόδια της γείτονος και προφανώς και  του "θρόνου" του σουλτάνου...

Το κωμικό είναι πως την ίδια μέρα με την επάνοδο στην επικαιρότητα του Καναλιού της Κωνσταντινούπολης ο Ερντογάν υποσχέθηκε εν είδει διανομής συσσιτίων τη διανομή πατατών και κρεμμυδιών.

Καθώς η δυσαρέσκεια αυξάνεται  και το ισλαμοεθνικιστικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης και αύξησης της γεωπολιτικής επιρροής καταρρέει, επιστρατεύθηκε το παραμύθι της διαστημικής  τουρκικής αποστολής στη Σελήνη...

"Βρακί δεν έχει ο πισινός μας τον Γκαγκάριν ονειρεύεται ο αρχηγός μας..." όπως θα μπορούσε να λέει και μια παράφραση γνωστής παροιμίας.

"Επιτυχής", λοιπόν κατά το ρεπορτάζ που κοινοποίησε σε όλα τα ειδησεογραφικά μέσα του κόσμου, το τουρκικό πρακτορείο Anadolu: " …ήταν για την Τουρκία η δοκιμή "μηχανής" που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αποστολή στη Σελήνη σύμφωνα με τον υπουργό Τεχνολογίας και Βιομηχανίας της χώρας.

Όπως μετέδωσε το πρακτορείο η δοκιμή πραγματοποιήθηκε κοντά στην Κωνσταντινούπολη.

 Η Τουρκία σχεδιάζει μη επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη το 2023.

Ο υπουργός Mustafa Varank ανέφερε πως πραγματοποιήθηκαν δύο επιτυχημένες πυροδοτήσεις κατά τις σημερινές δοκιμές.

Η πρώτη αφορά την ανάφλεξη του συστήματος κατακόρυφης πρόωσης και η δεύτερη την ανάφλεξη της υβριδικής μηχανής που προγραμματίζεται να χρησιμοποιηθεί για την αποστολή στη Σελήνη…"

Η ανάγκη του καθεστώτος της Άγκυρας να τροφοδοτεί την κοινή γνώμη στο εσωτερικό της Τουρκίας με παρηγορητικές παραμυθίες θυμίζει την περίοδο της παρακμής των σοβιετικών ολοκληρωτικών καθεστώτων όπου μαζί με τις ουρές στα καταστήματα ειδών πρώτης ανάγκης, αυξάνονταν οι δόσεις προπαγάνδας από τα ασφυκτικά ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης.

Στην ίδια τακτική εντασσόταν προφανώς και η προσβλητική συμπεριφορά έναντι της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν η οποία προκάλεσε την αντίδραση του πρωθυπουργού της Ιταλίας Μάριο Ντράγκι ο οποίος αποκάλεσε τον Ερντογάν ευθέως δικτάτορα…

Ο χαρακτηρισμός αυτός είχε σαν συνέπεια η Τουρκία να ακυρώσει μια παραγγελία πολεμικών ελικοπτέρων από την Ιταλία.  

Οι εξελίξεις αυτές είναι ενδεικτικές της ταχύτητας με την οποία επιδεινώνονται οι σχέσεις της Ευρώπης και της Δύσης συνολικότερα με την Τουρκία.

Η κατάσταση αυτή αυξάνει το ρίσκο στην περιοχή και άρα και στην Ελλάδα.


Η Τουρκία είναι μια πολύ μεγάλη χώρα, με μεγαλύτερη οικονομία και στρατιωτική δύναμη από τις περισσότερες γειτονικές της χώρες.

Μια αφελής άποψη που παρεπιδημεί στην Ελλάδα είναι π.χ. αυτή που πιστεύει πως τα προβλήματα για τη χώρα μας θα λύνονταν αν η Τουρκία εξελισσόταν σε ένα αποτυχημένο κράτος που θα κατέρρεε υπό την πίεση εσωτερικών αντιπαλοτήτων και εξωτερικών παρεμβάσεων όπως συμβαίνει σε χώρες όπως η Συρία, η Λιβύη κλπ.

Αν η κατάρρευση χωρών όπως η Βουλγαρία, η Αλβανία ή η Ρουμανία πριν από τριάντα και πλέον χρόνια δημιούργησαν τις συνθήκες εξαθλίωσης που προέκυψαν στο εσωτερικό τους και τις παράνομες μεταναστευτικές ροές στις γειτονικές χώρες,  τα προβλήματα που θα δημιουργούσε η κατάρρευση μιας χώρας με πληθυσμό 80 εκατ. μουσουλμάνων θα ήταν πολλαπλάσια για την Ευρώπη αλλά και κυρίως για γειτονικές χώρες όπως η Ελλάδα.

Ούτε μια ισχυρή οικονομικά και στρατιωτικά Τουρκία με φιλοδοξίες περιφερειακής δύναμης αποτελεί ασφαλή κατάληξη για χώρες όπως η Ελλάδα.

Η ρεαλιστικότερη εξέλιξη της Τουρκίας σε σχέση με τα συμφέροντα της Ελλάδας είναι ...

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - Αντώνης Κονταράτος: Ο επιστήμονας, που έσωσε τους αστροναύτες του “Απόλλων 13” [videos]







Όταν ο πρώην ναζί Βέρνερ φον Μπράουν «έστησε» το φιλόδοξο διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ, έχοντας μεταφερθεί στην Αμερική μετά την ήττα του Χίτλερ, συγκέντρωσε γύρω του μια μικρή ομάδα στενών συνεργατών. Αυτοί σχεδίασαν και υλοποίησαν τελικά το ιστορικό πρόγραμμα «Απόλλων», που έστειλε τους πρώτους ανθρώπους στη Σελήνη.


Μέλος αυτής της ομάδας υπήρξε κι ένας Έλληνας, ο Αντώνης Κονταράτος, το όνομα του οποίου δεν έγινε τόσο γνωστό στη χώρα μας όσο θα έπρεπε. 


Όπως θυμίζει το Ίδρυμα Ευγενίδου σε σχετική ανακοίνωση, με αφορμή τη συμπλήρωση φέτος τον Ιούλιο 50 ετών από την πρώτη προσσελήνωση ανθρώπου, ο Κονταράτος, γεννημένος το 1933 στην Αθήνα με καταγωγή από τον Πύργο της Σαντορίνης, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), όταν εκείνη ξεκίνησε την «μάχη του Διαστήματος» με τη Σοβιετική Ένωση.


Είχε σπουδάσει αρχικά ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στη συνέχεια στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας (Caltech), τις δύο κορυφαίες πολυτεχνικές σχολές των ΗΠΑ.


Ο Αντώνης Κονταράτος ήταν επικεφαλής μιας ομάδας 16 διδακτόρων διαφόρων ειδικοτήτων -βιοφυσικών, ψυχολόγων, μαθηματικών, χημικών κ.α.- που είχε αναλάβει το ρόλο συμβούλου της NASA σχετικά με τα προβλήματα υγείας και ασφάλειας των αστροναυτών του προγράμματος Apollo και των σχεδιαζόμενων διαπλανητικών επανδρωμένων πτήσεων.


Από το 1965 μέχρι το 1976, ο Κονταράτος διετέλεσε προϊστάμενος Διαστημικών Εφαρμογών και Διαστημικής Φυσιολογίας της εταιρείας Μπέλκομ (Bellcomm Inc), της αποκλειστικής τεχνικής συμβούλου της Διεύθυνσης Επανδρωμένων Πτήσεων της NASA.


H συμμετοχή του ήταν κομβική σε μία από τις πιο δραματικές στιγμές του προγράμματος Apollo, συγκεκριμένα στην αποστολή «Απόλλων 13», όταν καθώς το πλήρωμα πήγαινε στη Σελήνη, μία έκρηξη κατέστρεψε το σκάφος και οι τρεις αστροναύτες για να σωθούν, μπήκαν στην μικρή άκατο του σκάφους, η οποία ήταν όμως σχεδιασμένη για να βρίσκονται μόνο δύο άτομα. Οι αστροναύτες θα πέθαιναν, επειδή παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα στο σύστημα δέσμευσης του διοξειδίου του άνθρακα και το κέντρο ελέγχου της NASA έπρεπε να βρει επιτόπου μία λύση, την οποία έδωσε τελικά ο Κονταράτος με μία ανορθόδοξη αλλά πετυχημένη ιδέα που είχε.


Στη διάσημη κινηματογραφική ταινία «Apollo 13» με τον Τομ Χανκς (υποδύεται τον διοικητή της αποστολής Τζιμ Λάβελ), ο τεχνικός που καλείται να σώσει τους αστροναύτες, δεν είναι άλλος από τον Κονταράτο, ο οποίος βρήκε τρόπο να ταιριάξει έναν κύβο μέσα σε έναν κύλινδρο, σώζοντας έτσι την ζωή των αστροναυτών.


Οι Αμερικανοί του είχαν απονείμει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το βραβείο επιτεύγματος για το πρόγραμμα «’Ανθρωπος στο Φεγγάρι», που οδήγησε στο πρώτο βήμα του ανθρώπου στην Σελήνη. Το βραβείο αυτό του το απένειμε η NASA για τη «σημαίνουσα συνεισφορά του προς το αμερικανικό έθνος». Επίσης, το 1971 βραβεύτηκε με ειδική μνεία για την προσφορά του στις επανδρωμένες πτήσεις στο Διάστημα.


Όταν τo 1976, ο Κονταράτος, αποφάσισε να εγκαταλείψει την καριέρα του στις ΗΠΑ και να γυρίσει στην Ελλάδα, η NASA, ως αποχαιρετιστήριο δώρο, πρότεινε να δοθεί το όνομά του σε μία κρημνώδη κορυφογραμμή (Dorsum) της Σελήνης.


Ο Κονταράτος όμως αρνήθηκε και, αντί γι’ αυτό, ζήτησε...

ΠΡΟΣΩΠΑ - Γιουτζίν Σέρναν: «Καθόμουν στη βεράντα του Θεού»



Ο Γιουτζίν Σέρναν πέθανε το 2017 σε ηλικία 82 ετών. Ηταν ο τελευταίος άνθρωπος που πάτησε στη Σελήνη, με την αποστολή Apollo 17, τον Δεκέμβριο του 1972. 


Στο ντοκιμαντέρ «The last man on the moon» του Μαρκ Κρεγκ (2014, Netflix), παρακολουθεί κανείς έναν καλοστεκούμενο ηλικιωμένο κύριο, που δεν γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη «απόσυρση», να ταξιδεύει, να δίνει διαλέξεις, να προσπαθεί να ορίσει μια εμπειρία καταλυτική για τη ζωή του, κομβική για την επιστήμη και για τη σχέση μας με το σύμπαν.  


Ο αστροναύτης Γιουτζίν Σέρναν δηλώνει «ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο», θεωρεί ότι οι τρεις ημέρες που έμειναν, με το πλήρωμα του Apollo, στη Σελήνη ήταν «η πιο υπερήφανη στιγμή της ζωής του» και περιγράφει τις δύο διαφορετικές εμπειρίες του (είχε ταξιδέψει άλλη μία φορά χωρίς προσσελήνωση) ως εξής.  


Σταχυολογούμε: «Κανένας θόρυβος. Απόλυτη σιωπή. Βρίσκεσαι μαγικά σε έναν άλλον κόσμο. Η θέα είναι απόκοσμη. Κατανοείς τι πραγματικά σημαίνει μοναξιά. Κάποια στιγμή άνοιξα το στόρι στο παράθυρο της σεληνάκατου και κοίταξα τη Γη. Ολη εκείνη την περίοδο έλεγα ότι καθόμουν στη βεράντα του Θεού».


Απέραντες οι εικόνες, περιορισμένες οι λέξεις. Η «σιωπή», όσο «απόλυτη» κι αν είναι, δεν έχει τα χαρακτηριστικά της γήινης, το τοπίο δεν έχει αναφορές σε όσα έχει συναντήσει το βλέμμα μας. Και ο ίδιος νιώθει ότι θα έπρεπε να εφευρεθεί ένα λεξιλόγιο άλλο, διαφορετικό, για να αποδώσει ό,τι είδαν και αισθάνθηκαν.  


Αναγκαστικά, η μοναδική αυτή εμπειρία γειώνεται. Μπαίνει στο καλούπι του ανθρώπινου, προσπαθεί να χωρέσει στα συμβατά όρια. Λογικό φαίνεται· αλλιώς τρελαίνει. Δύσκολα πολύ, όποιος αιωρήθηκε έξω από το διαστημικό σκάφος με ένα φιδοειδές επτάμετρο καλώδιο, που θυμίζει ομφάλιο λώρο, να τον κρατά, σα μια κλωστή από το χάος, όποιος έχει βρεθεί να «πλέει» στο άγνωστο (κυριολεκτικά), όποιος είδε τη ζωή του να φτάνει σε ένα ανοίκειο τέλος και μετά να ανακτάται δεν επιστρέφει ο ίδιος άνθρωπος. Από την εκτόξευση έως την επάνοδο ο χρόνος δεν μετριέται με 24ωρα. Το βήμα στη Σελήνη, το ίχνος που αφήνει κανείς πέρα από τη Γη, δεν μοιάζει με τίποτα από αυτά που γνωρίζουμε. Οι παρομοιώσεις («είναι σαν») παραπέμπουν σε σύγκριση του δυνατού με το αδύνατο. Πώς είναι το «αδύνατο»;


Και ο ίδιος ο Σέρναν, για να το ορίσει, επιστρέφει στην παιδική ηλικία του: «Μου έλεγε ο πατέρας μου “πάντα να βάζεις τα δυνατά σου, και μια μέρα, σου το υπόσχομαι, θα εκπλήξεις τον εαυτό σου”». Προς το τέλος του ντοκιμαντέρ επανέρχεται στις πατρικές συμβουλές, από τον ρόλο του πατέρα και του παππού, για να παροτρύνει τους νέους: «Ονειρευτείτε το αδύνατο και μετά προσπαθήστε το. Εγώ περπάτησα στο φεγγάρι. Τι δεν μπορείτε να κάνετε εσείς;».


Η συμβουλή «δεν υπάρχει τίποτα ανέφικτο» από κάποιον που γνώρισε τι σημαίνει ταχύτητα 24.791 μιλίων την ώρα, «τη μεγαλύτερη με την οποία ταξίδεψε ποτέ ανθρώπινο πλάσμα», εμπνέει, αλλά έχει και μια πλευρά ξένη, αδιανόητη.  


Ακόμη και σήμερα, πενήντα χρόνια μετά, με την επιστήμη να συζητάει τη μετοίκηση σε άλλους πλανήτες, το βίωμα του Σέρναν και των συναδέλφων του δεν είναι εύκολα κατανοητό. Ούτε για τις οικογένειές τους («το 60% από εμάς χώρισε», ομολογεί)· οι γυναίκες τους, τα παιδιά τους έζησαν αλλόκοτα. 


Ακόμη και...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Μια παράξενη σύμπτωση

Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ


Απόνερα της πρόσφατης, ιστορικής φωτογράφισης μαύρης τρύπας στο Διάστημα: την 1η Σεπτεμβρίου του 1939, την ημέρα που ξεσπάει στην Ευρώπη ο πόλεμος, από ένα παράξενο γύρισμα της τύχης, δημοσιεύονται συμπτωματικά στο ίδιο αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό περιωπής δύο εργασίες. 


Η μία είχε ως θέμα την πυρηνική σχάση και την υπέγραφαν ο Δανός Νιλς Μπορ και ο Αμερικανός Τζον Αρτσιμπαλντ Ουίλερ. 


Η δεύτερη εργασία είχε ως θέμα αυτό που από το 1967 και μετά θα γινόταν γνωστό ως «μαύρες τρύπες», δηλαδή, άστρα μεγάλης μάζας που καταρρέουν στο άπειρο. Συγγραφείς ήσαν οι Ρόμπερτ Οπενχάιμερ και Χάρτλαντ Σνάιντερ.


Το όνομα του Οπενχάιμερ συνδέθηκε αργότερα έντονα με το θέμα του άρθρου των Μπορ - Ουίλερ, την πυρηνική σχάση. Εξαιτίας του πολέμου, το άρθρο των Μπορ - Ουίλερ βρέθηκε στην καρδιά του κολοσσιαίου αμερικανικού εγχειρήματος που οδήγησε στις ατομικές βόμβες και στον μεταπολεμικό πυρηνικό εξοπλισμό.


Ο Οπενχάιμερ μάλιστα ήταν που διηύθυνε το πρόγραμμα «Μανχάταν» στο Νέο Μεξικό, όπου τον Ιούλιο του 1945 πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική δοκιμή, ανοίγοντας τον δρόμο για τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα με το «Μικρό Αγόρι» είκοσι ημέρες αργότερα: έναν στενόμακρο σκουπιδοτενεκέ με πτερύγια, όπως αποκαλεί τη βόμβα ο συγγραφέας Ντέιβιντ Μποντάνις, που έκανε 43 δευτερόλεπτα για να σκάσει από τη στιγμή που τον «ξέρασε» το αμερικανικό βομβαρδιστικό Β-29, με τη λάμψη της έκρηξης να φτάνει έως την τροχιά του φεγγαριού, ένα μέρος της να επιστρέφει πίσω, στη Γη, το μεγαλύτερο μέρος της όμως να συνεχίζει έως τον Ηλιο και πέρα από αυτόν.


Ο Ουίλερ, με τη σειρά του, διηύθυνε και αυτός το πρόγραμμα κατασκευής των πρώτων πυρηνικών αντιδραστήρων στον κόσμο στη Δυτική Ακτή, όπου και παρασκευάστηκε το πλουτώνιο-239, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στη δεύτερη βόμβα, τον «Χοντρό Αντρα», που έπεσε στο Ναγκασάκι. 


Ο Οπενχάιμερ «γέννησε» τη βόμβα της Χιροσίμα και ο Ουίλερ αυτή του Ναγκασάκι.  


Ο Οπενχάιμερ υπέφερε μετά από ενοχές, ο Ουίλερ, πάλι, αισθανόταν ένοχος επειδή είχε καθυστερήσει τη δημιουργία της ατομικής βόμβας, αδυνατώντας έτσι να σώσει εκατομμύρια ζωές στρατιωτών, μεταξύ αυτών και του αγαπημένου του αδελφού, ο οποίος έπεσε μαχόμενος στο ιταλικό μέτωπο τον Οκτώβριο του 1944.


Εξαιτίας του πολέμου, οι φυσικοί δεν είχαν χρόνο για θεωρητικές έρευνες πάνω στην αλλόκοτη κατάσταση ενός άστρου που καταρρέει και αφοσιώθηκαν ολόψυχα στην πυρηνική φυσική. Κι ωστόσο, ο Ουίλερ ήταν που το 1967 έκανε γνωστό τον όρο «μαύρη τρύπα». Οι περισσότεροι φυσικοί πίστευαν ότι ναι μεν οι μαύρες τρύπες προκύπτουν από τις εξισώσεις της γενικής θεωρίας της σχετικότητας, όμως το σύμπαν αποκλείεται να επιτρέπει τη φυσική ύπαρξή τους.  

Σήμερα ξέρουμε ότι...

ΠΡΟΣΩΠΑ: Ο άγνωστος Νιλ Αρμστρονγκ



Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1951, ένας παντελώς άγνωστος νέος αξιωματικός, ο σημαιοφόρος του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού Νιλ Αρμστρονγκ, είκοσι ενός ετών τότε, ετοιμάστηκε για την έβδομη πολεμική του αποστολή ως ιπτάμενος χειριστής αεριωθούμενων μαχητικών αεροσκαφών ημέρας. Ο –άγνωστος τότε και μετέπειτα θρύλος ως ο «πρώτος άνθρωπος στο φεγγάρι»– Αρμστρονγκ επιχειρούσε πάνω από τα εδάφη της Κορέας με F9F-2 Panther.


Αποστολή του Αρμστρονγκ για εκείνη την ημέρα ήταν να απονηωθεί από το «Εσεξ» και να πετάξει σε μια ζώνη πυρός δυτικά της Βονσάν προσβάλλοντας αποθήκες εμπορευμάτων και μια γέφυρα.


Ο αμερικανικός σχηματισμός έπεσε πάνω σε πυκνότατο μπαράζ αντιαεροπορικών πυρών, χάνοντας από τα πρώτα λεπτά έναν πιλότο. 


Ο Αρμστρονγκ δοκίμασε μερικές προσβολές στόχων με ταχύτητα 560 χλμ./ώρα όταν, σε μία από αυτές, το αεροπλάνο, που πετούσε πλέον πολύ χαμηλά, πιάστηκε σε ένα καλώδιο, «πιθανότατα σε κάποιο αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό των Βορειοκορεατών», όπως αναφέρει ο Τζέιμς Ρ. Χάνσεν στη βιογραφία του Αρμστρονγκ «Ο πρώτος άνθρωπος» (εκδ. Ροπή).


Η δεξιά πτέρυγα, λιγότερο από δύο μέτρα μακριά από τον Αρμστρονγκ, καταστράφηκε. Μόλις που κατάφερε να πετάξει σε φιλικά εδάφη, κοντά στο αεροδρόμιο της Ποχάνγκ. Η μόνη του επιλογή ήταν να εκτινάξει το κάθισμά του έξω από το αεροσκάφος.


Αφού πλησίασε σε μια ακτή που ελεγχόταν από τους Αμερικανούς πεζοναύτες, ο Αρμστρονγκ εκτινάχθηκε από το κατεστραμμένο αεροσκάφος και πραγματοποίησε το παρθενικό του άλμα με αλεξίπτωτο. 


«Σκόπευα να πέσω στο νερό», διηγήθηκε ο Αρμστρονγκ στον Χάνσεν, πλην όμως, δεν υπολόγισε σωστά τον άνεμο και παρασύρθηκε προς την ξηρά, όπου προσγειώθηκε σε έναν ορυζώνα.


«Πλην του ραγισμένου κόκκυγα, δεν είχε άλλα ορατά τραύματα», σημειώνει ο Χάνσεν. Πολύ σύντομα θα τον περιμαζέψουν οι πεζοναύτες (ο Αρμστρονγκ εξεπλάγη όταν είδε μπροστά του έναν από τους συγκατοίκους του στη στρατιωτική σχολή).


Στο μεταξύ, ακούγονταν εκρήξεις από την ακτογραμμή. Οι Βορειοκορεάτες είχαν τοποθετήσει νάρκες στον κόλπο. «Αν το αλεξίπτωτο του Νιλ είχε οδηγηθεί στη θάλασσα, πιθανότατα θα είχε ανατιναχθεί από κάποια νάρκη», γράφει ο Χάνσεν.


Με άλλα λόγια, αν είχε συμβεί αυτό, δεν θα είχε υπάρξει στο μέλλον ο «πρώτος άνθρωπος στο φεγγάρι», αυτός που πάτησε πρώτος  πριν από πενήντα χρόνια, στις 20 Ιουλίου του 1969.


Αργά το απόγευμα της 4ης Σεπτεμβρίου, ο Αρμστρονγκ επέστρεψε στο «Εσεξ». 


 Λίγες ημέρες αργότερα, στις επιστολές που έγραψε στους δικούς του δεν ανέφερε τίποτα (γενικώς, δεν ανέφερε ποτέ τη λέξη «μάχη» στους γονείς του). Το μόνο που έκανε ήταν μια ξερή, στεγνή σημείωση στο ημερολόγιό του:

ΔΙΑΣΤΗΜΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Πώς η προσελήνωση του Apollo 11 άνοιξε τον δρόμο για την οικονομία του διαδικτύου

Τα πρώτα βήματα του Neil Armstrong στη Σελήνη (20 Ιουλίου 1969), με πολλούς τρόπους, άνοιξαν τον δρόμο για να γίνουν άλματα στη διερεύνηση του Διαστήματος. Μετά το "μικρό βήμα" ακολούθησε ο πρώτος διαστημικός σταθμός, οι πρώτοι ανιχνευτές στάλθηκαν στο Διάστημα, τα πρώτα ρομπότ στον Άρη, και πολλά άλλα.

Ωστόσο, το Διάστημα δεν ήταν ο μοναδικός χώρος που εξερευνήθηκε περισσότερο χάρη στις προσεληνώσεις.
Πολλές από τις τεχνολογίες του διαδικτύου προέρχονται από αυτή την επιστημονική επανάσταση και την αποστολή του Apollo. Ορίστε μερικές από αυτές.
 
Δορυφόροι τηλεπικοινωνιών

Ένα μεγάλο τμήμα του σύγχρονου διαδικτύου εξαρτάται από τους τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους, οι οποίοι μεταδίδουν τα πάντα, από δεδομένα μέχρι τα τηλεοπτικά προγράμματα. Η Ella Atkins, καθηγήτρια αεροδιαστημικής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, λέει πως αν και η αποστολή του Apollo δεν στόχευε στην ανάπτυξη του διαδικτύου, συνέβαλε κομβικά στην επιτάχυνση αυτών των τεχνολογιών.

Όταν οι άνθρωποι που δούλευαν στη NASA έφυγαν για τον ιδιωτικό τομέα ή όταν σταμάτησαν να εργάζονται στο πρόγραμμα Apollo, είχαν αποκτήσει σημαντικές γνώσεις από τις προσεληνώσεις. Αυτές οι γνώσεις λοιπόν βοήθησαν να οικοδομηθούν τα σύγχρονα δίκτυα επικοινωνιών στα οποία βασίζεται το διαδίκτυο. 

Ολοκληρωμένα κυκλώματα και Ενσωματωμένα υπολογιστικά συστήματα (Integrated Circuits And Embedded Computing)
"Η τεχνολογία των ημιαγωγών ήταν η εκκίνηση όλων αυτών", λέει ο Bob Zagrodnick για τα υπολογιστικά συστήματα που χρησιμοποιήθηκαν στην αποστολή του Apollo. Ο Zagrodnick εργάστηκε στη Raytheon κατά τη διάρκεια του Apollo, και μέρος της δουλειάς του ήταν ο χειρισμός αυτών των συστημάτων.

Αν και η συγκεκριμένη τεχνολογία σήμερα θεωρείται δεδομένη, τότε ήταν πραγματική επανάσταση. Οι υπολογιστές που χρησιμοποιήθηκαν στον Apollo μπορούσαν να χειρίζονται πολυάριθμα περιφερειακά συστήματα ταυτόχρονα, όπως δηλαδή κάνουν οι σημερινοί υπολογιστές. Ήταν ουσιαστικά ο πρώτος ενσωματωμένος υπολογιστής. 


Απομακρυσμένος έλεγχος

Οι εξελίξεις στις επικοινωνίες επιτρέπουν τον έλεγχο πολλών συστημάτων από εκατοντάδες ή και χιλιάδες μίλια μακριά. Αρκετές εταιρείες χρησιμοποιούν τον απομακρυσμένο έλεγχο, και αυτή η γνώση προέρχεται από την αποστολή του Apollo. Μάλιστα, πολλά από τα σημερινά συστήματα έχουν αντιγράψει το "Mission Control" που είχε εφαρμόσει η NASA στη διαστημική αποστολή. Πλέον οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε χιλιάδες δεδομένα από απόσταση και περιεχόμενο.

Buzz Aldrin carrying the laser retroreflector
 

Πλοήγηση GPS

Ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποίησαν στη Σελήνη ο Neil Armstrong και ο Buzz Aldrin ήταν...

ΔΙΑΣΤΗΜΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ: Γιατί κάποιοι δεν πιστεύουν ότι ο άνθρωπος πήγε στη Σελήνη;

Από το Protagon Team


Χρειάστηκαν 400.000 υπάλληλοι και συνεργάτες της NASA για να στείλουν στον δορυφόρο μας τους Νιλ Αρμστρονγκ, Μπαζ Ολντριν και Μάικλ Κόλινς πριν από μισό αιώνα, τον Ιούλιο του 1969. Αλλά αρκούσε μόνον ένας άνθρωπος για να διαδώσει την ιδέα ότι όλα ήταν απλώς μία «φάρσα»

 
Ολα ξεκίνησαν ως «διαίσθηση» και εξελίχθηκαν ως πραγματική πεποίθηση. Οι ΗΠΑ δεν είχαν την τεχνολογική ανάπτυξη για να φτάσουν στη Σελήνη, ή τουλάχιστον για να προσεληνωθούν και να καταφέρουν να επιστρέψουν πίσω.


 Ο Μπιλ Κέισινγκ, που πρώτος αμφισβήτησε την Ιστορία, δεν ήταν άσχετος. Είχε γνώση, καθώς είχε συμβάλει με έμμεσο τρόπο στο διαστημικό αμερικανικό πρόγραμμα, αφού από το 1956 μέχρι το 1963 ήταν υπάλληλος της εταιρείας Rocketdyne, η οποία συμμετείχε στον σχεδιασμό των κινητήρων του πυραύλου Saturn V.  


Το 1976 εξέδωσε ένα φυλλάδιο με τίτλο «Ποτέ δεν πήγαμε στο φεγγάρι». Πρόκειται για μία αμερικανική απάτη αξίας 30 δισ. δολαρίων, για την οποία οι αποδείξεις δεν είναι τίποτα άλλο από γελοίες θεωρίες και θολές φωτογραφίες, υπογράμμιζε τότε. Η «μάχη» του για τη δική του αλήθεια δεν σταμάτησε ποτέ, αφού στα χρόνια του Internet διατεινόταν το εξής εξωφρενικό (και όμως από κάποιους πιστευτό): Η Αμερικανική Υπηρεσία Διαστήματος (NASA) «καλλιέργησε» και επικοινωνιακές ψευδαισθήσεις για να κρατήσει το «ψέμα» ζωντανό μέχρι σήμερα, ενθέτοντας σκηνές από την υποτιθέμενη επίσκεψη του ανθρώπου στη Σελήνη σε ταινίες του Χόλιγουντ, σε ντοκιμαντέρ του Fox News, σε βίντεο του YouTube και φόρα του Reddit.  


Παρά τον μεγάλο όγκο αποδεικτικών στοιχείων, μεταξύ των οποίων και των βάρους 382 κιλών σεληνιακών πετρωμάτων που είχαν συλλεγεί από έξι αποστολές, τη συνεργασία της Ρωσίας, της Ιαπωνίας και της Κίνας και τις φωτογραφίες της NASA, η συνωμοτική θεωρία ότι η επίσκεψη στη Σελήνη ήταν μία φάρσα είχε ξεκινήσει να «ανθίζει» από το 1969. Και συνεχίζεται μέχρι σήμερα… 


Δεν είναι μόνο ο Κέσινγκ που δεν σταμάτησε να αμφισβητεί την αποστολή στη Σελήνη από την εποχή εκείνη. Τα πνεύματα αντιλογίας υπήρχαν και υπάρχουν.  


Ακόμη και σήμερα, διάσημοι Αμερικανοί που επηρεάζουν την κοινή γνώμη έχουν εκφράσει, και μάλιστα έντονα, την ελλιπή πίστη τους στο μεγάλο βήμα της ανθρωπότητας. Ο Τζο Ρόγκαν, διάσημος ποντκάστερ, και ο Σέιν Ντόουζον, δημοφιλής YouTuber στις ΗΠΑ, συνεχίζουν να αμφισβητούν στις μεταδόσεις τους την προσελήνωση. Ακόμη και μορφωμένοι άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά, όπως ένας καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Νιού Τζέρσι «δίδαξε» την προσωπική του πεποίθηση ότι ποτέ δεν φτάσαμε στη Σελήνη, «αφήνοντας στην άκρη τα επιστημονικά δεδομένα και τις ιστορικές αποδείξεις» αναφέρει ο Guardian.  


Και ενώ ο Κέσινγκ «πούλησε» ως αποδείξεις κυρίως θολές φωτογραφίες, οι νεότεροι που εκφράζουν δημόσιο λόγω αμφισβήτησης στα νέα Μέσα, ισχυρίζονται απλώς ότι «η NASA είναι τόσο “τεμπέλα” που χρησιμοποίησε το ίδιο όχημα για τις αποστολές Απόλλων 15, 16, και 17», καθώς στις φωτογραφίες εμφανίζεται το ίδιο rover. 


«Η πραγματικότητα είναι ότι το Διαδίκτυο έχει δημιουργήσει τη δυνατότητα οι άνθρωποι να λένε ό,τι θέλουν και να μπορούν να έχουν ένα μεγάλο κοινό που τους ακολουθεί, τους ακούει και τους πιστεύει. Επιπλέον, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Αμερικανοί για κάποιο λόγο αγαπούν τις θεωρίες συνωμοσίας» εξηγεί στον Guardian ο Ρότζερ Λαγιούνιους, πρώην διευθυντής του τμήματος Ιστορίας της NASA. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι σπουδαίο, κάνουν την εμφάνισή τους και στοιχεία που δήθεν αποδεικνύουν ότι ποτέ δεν έγινε τίποτα.  


Δεν είναι όμως μόνο οι Αμερικανοί, αλλά και οι Βρετανοί που λατρεύουν τις θεωρίες συνωμοσίας. Πέρυσι, σε πρωινή εκπομπή του ITV φιλοξενήθηκαν ομιλητές οι οποίοι υποστήριξαν ότι δεν είναι δυνατόν να έχει πατήσει άνθρωπος στη Σελήνη, επειδή ο πλανήτης είναι φτιαγμένος από… φως. «Στο παρελθόν είχαμε δει σκηνές από την προσελήνωση και δεν υπήρχαν τα τεχνικά μέσα να τις ελέγξουμε. Τώρα, στην εποχή της τεχνολογίας, ο καθένας μπορεί να αναζητήσει και να αμφισβητήσει τέτοιου είδους καταστάσεις» είχε δηλώσει ο Μάρτιν Κένι, από την Ενωση Υποστηρικτών Επίπεδης Γης   


Δυστυχώς την ίδια άποψη είχαν, σύμφωνα με δημοσκόπηση που έγινε, και οι δύο στους 12 Βρετανούς. Στην ίδια έρευνα που διεξήχθη από δημόσια υπηρεσία και στην ερώτηση «πιστεύετε ότι η προσελήνωση ήταν ψεύτικη», το 4% απάντησε «είμαι βέβαιος», το 12% ότι «μάλλον ισχύει» και το 9% «δεν γνωρίζω». Μάλιστα, το κοινό που πιστεύει ότι όλα ήταν «στημένα» αποτελείται κυρίως από νέους 24 με 35 ετών. 


Ολη αυτή την κατάσταση βέβαια την πυροδότησε ο Μπιλ Κέισινγκ. Ενα από επιχειρήματά του ήταν ότι στις φωτογραφίες δεν φαίνονταν τα αστέρια, μία άλλη απόδειξη ότι δεν είχε σχηματιστεί κρατήρας κάτω από το ακροφύσιο του κινητήρα της σεληνάκατου, και βέβαια το τεκμήριο ότι δεν ήταν «φυσιολογικός» ο τρόπος που διαγράφονταν οι σκιές.  


Ο Κέισινγκ έμενε στις απόψεις του μέχρι τον θάνατό του το 2005, υποστηρίζοντας πολλά που απαντήθηκαν, αλλά και ένα ερώτημα που έμεινε αναπάντητο. «Ημασταν το 1969 έτοιμοι για επανδρωμένη πτήση;» – και ίσως είχε δίκιο, αναφέρει ο Guardian, τουλάχιστον αν το δει κάποιος στατιστικά. Οταν τον Οκτώβριο του 1957 οι Σοβιετικοί εκτόξευσαν τον Sputnik 1 (ακολούθησε έναν μήνα αργότερα ο Sputnik 2 με πλήρωμα τη σκυλίτσα Λάικα), το αμερικανικό διαστημικό πρόγραμμα δεν υπήρχε καν. Η NASA ιδρύθηκε το 1958 και κατάφερε να στείλει τον Αλαν Σέπαρντ στο Διάστημα τον Μάιο του 1961. 


Οταν όμως ο Τζον Φ. Κένεντι ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ «πρέπει να αποστείλουν άνθρωπο στη Σελήνη μέσα σε αυτή τη δεκαετία και να καταφέρει να επιστρέψει πίσω στη Γη», αυτό ακούστηκε λίγο βεβιασμένο. 


Ωστόσο, στα μέσα του ’60 η NASA είχε πετύχει τον στόχο της. Για να το κάνει πραγματικότητα, είχε δαπανήσει το 4% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), επιταχύνοντας την έρευνα και φυσικά τις πρακτικές διαδικασίες. Ετσι, το Απόλλων 11 προσσεληνώθηκε το 1969 στη Σελήνη και κατάφερε να επιστρέψει στη Γη. 


 Οι θεωρίες συνωμοσίας και οι αποδείξεις που αμφισβητούν ότι ο άνθρωπος πάτησε το πόδι του στη Σελήνη είναι πλέον...

ΔΙΑΣΤΗΜΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τι θα έλεγε ο Νίξον εάν αποτύγχανε η αποστολή του Apollo 11 - Στο φως η απόρρητη ομιλία του για το ενδεχόμενο αποτυχίας της πρώτης αποστολής προσελήνωσης

Η αμερικανική κυβέρνηση το 1969 προετοίμασε μία ομιλία για την πιθανότητα αποτυχίας της πρώτης αποστολής προσελήνωσης, η οποία ευτυχώς δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ.

Η ομιλία γράφτηκε για τον τότε πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον ως ομιλία έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση που η αποστολή του Apollo 11 δεν κατάφερνε να επιστρέψει τους Αμερικανούς αστροναύτες πίσω με ασφάλεια στην Γη, ανέφερε το Fox News.

Την σύντομη ομιλία συνέγραψε ο σύμβουλος του Νίξον, Ουίλιαμ Σαφάιρ το 1969 και παραδόθηκε στον επικεφαλής του Λευκού Οίκου, Χ. Ρ. Χάλντεμαν.

Με τίτλο «Σε περίπτωση καταστροφής στην Σελήνη», η ομιλία απευθυνόταν προσωπικά στις εν δυνάμει χήρες του Νιλ Άρμστρονγκ και του Μπαζ Όλντριν και το υπόλοιπο έθνος γενικότερα. Το έγγραφο φυλάσσεται στην προεδρική βιβλιοθήκη και το μουσείο Νίξον.

«Αυτοί οι γενναίοι άνδρες, ο Νιλ Άρμστρονγκ και ο Μπαζ Όλντριν, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα για την επιβίωσή τους, αλλά γνωρίζουν επίσης ότι υπάρχει ελπίδα για την ανθρωπότητα στη θυσία τους», προσθέτει.

Σύμφωνα με τον Σαφάιρ, στο ενδεχόμενο που το αμερικανικό διαστημικό σκάφος δεν κατάφερνε να σηκώσει τους αστροναύτες από την σεληνιακή επιφάνεια, θα είχαν καταδικαστεί σε θάνατο από την πείνα.  


Η μόνη επιλογή τους ήταν η αυτοκτονία, δήλωσε το 1999.  

Ο τρίτος αστροναύτης Μάικλ Κόλινς από το μητρικό σκάφος θα έπρεπε να επιστρέψει μόνος στη Γη.

«Στην εξερεύνησή τους, έκαναν τους ανθρώπους του κόσμου να αισθάνονται σαν ένα. Στην θυσία τους, δεσμεύουν πιο στενά την αδελφότητα του ανθρώπου», αναφέρει.


 ΔΕΙΤΕ ΤΗ 2ΣΕΛΙΔΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ:

ΔΙΑΣΤΗΜΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Αντιβαρύτητα

Στις 16-20 Ιουλίου του 1969, μια οικογένεια Ελλήνων ομογενών στο πρώην βελγικό Κονγκό περνούσε ώρες ατελείωτες μπροστά σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση Τελεφούνκεν μόνο και μόνο για να παρακολουθήσει το ταξίδι τριών αστροναυτών στο φεγγάρι.
 

Πάνε πενήντα χρόνια από εκείνο το πρώτο βήμα του ανθρώπου σε ένα ξένο ουράνιο σώμα, αλλά πολλοί θυμούνται πού ήταν ή τι έκαναν εκείνη την ιστορική ημέρα. Ο μακρόκοσμος απλώνει το χέρι στον μικρόκοσμο: στην ταινία «Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο μπαμπάς μου» της Πένυς Παναγιωτοπούλου βλέπουμε πως ένα αγόρι ταυτίζει την προσσελήνωση με την ξαφνική απώλεια του πατέρα του.



Ο Καναδός σκηνοθέτης Ρομπέρ Λεπάζ –του οποίου η παράσταση «Κανατά» παρουσιάστηκε πριν από λίγες ημέρες στο Μέγαρο Μουσικής– έκανε κάτι παρόμοιο με τον πολύτροπο θεατρικό μονόλογο «Η πέρα πλευρά του φεγγαριού» (The Far Side of the Moon), που είχε ανεβεί στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση το 2011.



Το εκπληκτικό αυτό έργο, όπως μου είχε πει ο ίδιος ο Λεπάζ σε μια γραπτή επικοινωνία που είχα μαζί του τότε, «έχει να κάνει με τον θάνατο της μητέρας μου και τι σήμαινε αυτό για μένα. Την ίδια στιγμή, με ιντριγκάριζε η ιδέα να κάνω ένα έργο για την κατάκτηση του Διαστήματος, και κυρίως της Σελήνης, που σφράγισε τη νεανική μου ζωή. Αντιλήφθηκα ότι, αν ήθελα να μιλήσω για τον θάνατο της μητέρας μου, θα έπρεπε να επιστρέψω πίσω, στα παιδικά και τα νεανικά μου χρόνια, τα οποία είχε σημαδέψει ο ανταγωνισμός για την κατάκτηση του Διαστήματος».

 

Θυμάμαι ότι το έργο κλείνει με μια μοναδική σκηνή αντιβαρύτητας. Λέει ο Λεπάζ: «Η αίσθηση ότι θα απέμενα ολομόναχος και ότι θα αιωρούμουν στο Διάστημα, στο άπειρο, θα αισθανόμουν τον τρόμο και τον ίλιγγο που σου προκαλεί η αίσθηση ότι έχεις αποκοπεί – κάτι που βλέπουμε να συμβαίνει και στην ταινία “2001”, όπου κόβεται το κορδόνι που συνδέει έναν αστροναύτη με το διαστημόπλοιο και εξορίζεται στο Διάστημα, ολομόναχος, χωρίς οξυγόνο πια που να του δίνει ζωή. Αν και νεκρός πλέον, θα περιπλανιέται στην αιωνιότητα. Είχα έναν τέτοιο φόβο, ότι αυτό θα πάθαινα όταν θα πέθαιναν οι γονείς μου. Τελικά, πρώτος έφυγε ο πατέρας μου και έξι χρόνια μετά η μητέρα μου και ειδικά με τον θάνατό της, ήμουν βέβαιος ότι θα βίωνα μια τέτοια τρομακτική εμπειρία. Αλλά όλο αυτό στο τέλος με γύρισε πίσω στη Γη, λες και η βαρύτητα να έγινε ακόμη πιο ισχυρή. Ηταν κάτι παράξενο, γι’ αυτό η ψυχολογική, φιλοσοφική σύνδεσή μας με το Διάστημα (the Cosmos), με το άπειρο, απέκτησε νέο νόημα για μένα και γι’ αυτό ήταν σημαντικό να κάνω αυτό το έργο».

 

Οπως οι γονείς του Λεπάζ που χάθηκαν στο επέκεινα της αντιβαρύτητας, από εκείνη την οικογένεια Ελλήνων ομογενών του Κονγκό, έχουν επίσης χαθεί όλοι. Η Σελήνη όμως...


ΔΙΑΣΤΗΜΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η άγνωστη διαμάχη για το ποιο από τα 3 μέλη του πληρώματος του Apollo11 θα πατούσε πρώτο στη Σελήνη

Από το  Protagon Team και τον Guardian


Σήμερα 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από την ιστορική στιγμή που ο άνθρωπος πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στην Σελήνη. Με αφορμή αυτή την επέτειο επανέρχονται στην δημοσιότητα τα περιστατικά που οδήγησαν σε αυτό το επίτευγμα και όλα συνέβησαν στην αποστολή Apollo 11 το πλήρωμα της οποίας πραγματοποίησε το πρώτο ταξίδι στην επιφάνεια της Σελήνης. Τα περισσότερα από όσα συνέβησαν έχουν καταγραφεί και ειπωθεί στην διάρκεια όλων αυτών των δεκαετιών. Υπάρχουν όμως και ορισμένες πτυχές αυτής της ιστορίας που δεν έχουν φωτιστεί ιδιαίτερα ή περιβάλλονται από αναπάντητα μέχρι σήμερα ερωτηματικά. Μια από αυτές τις πτυχές είναι το ποιος θα έβγαινε πρώτος από την σεληνάκατο και θα πατούσε στην επιφάνεια του φυσικού μας δορυφόρου.  


Η απόφαση αυτή ήταν εξαιρετικά σημαντική ίσως όχι τόσο για την οργάνωση και εξέλιξη της αποστολής αλλά σίγουρα για τα τρία μέλη του πληρώματος αφού ο άνθρωπος που θα έκανε το πρώτο βήμα πάνω στην Σελήνη θα έγραφε το όνομα του στις πιο περίοπτες θέσεις της ανθρώπινης Ιστορίας. 


Η εφημερίδα Guardian σε δημοσίευμα της αναφέρει όλα όσα οδήγησαν στην απόφαση του ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα στην Σελήνη και το παρασκήνιο που υπήρξε γύρω από αυτή την απόφαση. 


 Η προεδρία Κένεντι είχε θέσει ως ορόσημο την αποστολή Αμερικανών αστροναυτών στην επιφάνεια της Σελήνης και την ασφαλή επιστροφής τους στην Γη εντός της δεκαετίας του 1960.  


Τα Χριστούγεννα του 1968 η NASA πραγματοποίησε την πρώτη επανδρωμένη αποστολή που τέθηκε σε τροχιά γύρω από την Σελήνη. Η αποστολή Apollo 8 στέφθηκε με επιτυχία και αλλά τα χρονικά όρια επίτευξης του στόχου ήταν πλέον ασφυκτικά. Για αυτόν τον λόγο η NASA είχε προγραμματίσει τέσσερις επανδρωμένες αποστολές στην Σελήνη εντός του 1969. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν οι τρεις πρώτες αποστολές να ταξιδέψουν στην Σελήνη, να τεθούν σε τροχιά γύρω της και να πραγματοποιήσουν όλες τις απαραίτητες δοκιμές και προπαρασκευαστικές ενέργειες για την επόμενη που θα προσπαθούσε να φτάσει στην επιφάνεια της. Αν όλα ακολουθούσαν χωρίς προβλήματα τον προγραμματισμό η τελευταία αποστολή, η Apollo 12, θα ξεκινούσε για το ιστορικό ταξίδι τον Νοέμβριο του 1969.  


Τι θα γινόταν όμως αν κάτι δεν πήγαινε καλά και η αποστολή για οποιοδήποτε λόγο είτε δεν ξεκινούσε είτε τελικά δεν κατάφερνε τον στόχο της;  


Δεν θα υπήρχε χρόνος για οργάνωση νέας αποστολής εντός του 1969.  


Ετσι η NASA σκέφτηκε το ενδεχόμενο να αλλάξει τον σχεδιασμό των αποστολών και τις απαραίτητες δοκιμές να πραγματοποιήσουν οι δύο πρώτες αποστολές, Apollo 9 και Apollo 10, και η αποστολή Apollo 11 να είναι εκείνη που θα κάνει την προσπάθεια να φτάσει στην επιφάνεια της Σελήνης ώστε αν κάτι δεν πάει καλά να υπάρχει μια ακόμη ευκαιρία με την αποστολή Apollo 12. 


  Στις 6 Ιανουαρίου ο επικεφαλής του τμήματος αστροναυτών της NASA Ντικ Σλέιτον κάλεσε το πλήρωμα της αποστολής Apollo 11 στο γραφείο του. Ο Μάικλ Κόλινς, ο Εντουιν Μπαζ Ολντριν και ο Νηλ Αρμστρονγκ άκουσαν από τον Σλέιτον ότι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να είναι εκείνοι που θα προσπαθήσουν να ακουμπήσουν το έδαφος της Σελήνης. Το επόμενο 48ωρο η οριστική απόφαση είχε ληφθεί και στις 9 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε συνέντευξη Τύπου για να γίνουν οι σχετικές ανακοινώσεις. 


Ολοι γνώριζαν ποια θα είναι η ερώτηση που θα θέσουν αμέσως οι δημοσιογράφοι και όλοι ανέμεναν με τεράστιο ενδιαφέρον την απάντηση. Η ερώτηση ήταν φυσικά για το ποιος από τους τρεις αστροναύτες θα πατήσει πρώτος στην επιφάνεια της Σελήνης. 


Όμως απάντηση δεν δόθηκε αφού η NASA είτε δεν είχε ακόμη αποφασίσει ποιος θα κάνει το πρώτο ιστορικό βήμα είτε ακόμη και αν το είχε αποφασίσει δεν ήθελε για διαφόρους λόγους να το κάνει εκείνη την στιγμή γνωστό.  


Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της αποστολής ο ένας από τους τρεις αστροναύτες θα παρέμενε σε όλη την διάρκεια της στο μητρικό σκάφος και θα περίμενε τους άλλους δύο που θα πήγαιναν στην Σελήνη να επιστρέψουν σε αυτό. Αποφασίστηκε εξ αρχής ότι στο μητρικό σκάφος θα παρέμενε ο Μάικλ Κόλινς οπότε οι υποψήφιοι ήταν πλέον δύο.  


Τους επόμενους τρεις μήνες οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν για το ποιος θα είναι ο τυχερός ή ο εκλεκτός αν προτιμάτε της όλης ιστορίας. Ο Αρμστρονγκ θα ήταν ο επικεφαλής της αποστολής αλλά ο Ολντριν θα ήταν πιλότος της σεληνακάτου με την οποία θα έφταναν από το μητρικό σκάφος στην επιφάνεια της Σελήνης οι δύο αστροναύτες. Αυτό το γεγονός θεωρούνταν καθοριστικής σημασίας στην εξέλιξη της αποστολής και έδινε προβάδισμα στον Ολντριν για να είναι εκείνος που θα κάνει την πρώτη έξοδο από την σεληνάκατο στην επιφάνεια της Σελήνης. Τόσο ο Αρμστρονγκ όσο και ο Ολντριν ήταν βασικά στελέχη του προηγούμενου από το Apollo διαστημικού προγράμματος των ΗΠΑ, του Gemini. Όμως στις αποστολές αυτές ο Αρμστρονγκ είχε παραμείνει εντός του σκάφους ενώ ο Ολντριν είχε πραγματοποιήσει διαστημικούς περιπάτους εμπειρία που του έδινε επιπλέον πόντους στην «μάχη» του πρώτου βήματος στην Σελήνη. Επίσης υψηλόβαθμα στελέχη της NASA είχαν αναφέρει στο επαγγελματικό και φιλικό τους περιβάλλον ότι ο Ολντριν θα είναι εκείνος που θα πατήσει πρώτος το πόδι του στην Σελήνη. 


Ετσι ο Ολντριν φάνταζε ως αδιαφιλονίκητο φαβορί για να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα πατούσε στην επιφάνεια του φυσικού μας δορυφόρου. Ο ίδιος μάλιστα δεν είχε απλά πειστεί από τις περιρρέουσα ατμόσφαιρα που υπήρχε ότι θα είναι εκείνος που θα βγει πρώτος από την σεληνάκατο αλλά θεωρούσε ότι δικαιωματικά του ανήκει αυτή η τιμή.  


Καθώς όμως περνούσαν οι μέρες και οι εβδομάδες χωρίς να υπάρχει ανακοίνωση του ονόματος ο Ολντριν άρχισε να ανησυχεί και αποφάσισε να στηρίξει ο ίδιος την… υποψηφιότητα του. Στο πλαίσιο αυτό άρχισε να κάνει επισκέψεις σε γραφεία νυν ή πρώην συναδέλφων του καθώς και σε γραφεία στελεχών της NASA κουβαλώντας μαζί του το βιογραφικό του και διάφορα στοιχεία και έγγραφα με τα οποία προσπαθούσε να πείσει τους συνομιλητές του ότι δεν μπορεί να είναι άλλος εκτός από εκείνον ο πρώτος άνθρωπος που θα περπατήσει στην Σελήνη. Ανάμεσα στα επιχειρήματα του ήταν ότι εκείνος συνέχιζε (έστω και τυπικά) να ανήκει στην πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ ενώ ο Αρμστρονγκ ήταν πλέον πολίτης. Οπως έχουν αναφέρει κάποιοι από αυτούς που δέχτηκαν αυτές τις επισκέψεις ο Ολντριν εμφανιζόταν ιδιαίτερα εκνευρισμένος με την όλη κατάσταση.  


Σε μια αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε λίγα χρόνια μετά την αποστολή αναφέρεται ότι είχε γίνει μια τέτοια επίσκεψη και στον ίδιο τον Αρμστρονγκ στην οποία ο Ολντριν προσπάθησε να του εξηγήσει γιατί πρέπει να βγει εκείνος πρώτος από την σεληνάκατο. Αργότερα ο Ολντριν είπε ότι αυτό το περιστατικό δεν το είχε αναφέρει εκείνος στον συγγραφέα του βιβλίου αλλά το προσέθεσε ο συγγραφέας ενώ ο Αρμστρονγκ είχε δηλώσει ότι δεν θυμόταν να έχει υπάρξει τέτοια συνομιλία ανάμεσα τους. Η απόφαση  


Τελικά στις 14 Απριλίου του 1969 η NASA οργάνωσε συνέντευξη Τύπου στην οποία παρουσία των αστροναυτών ανακοίνωσε ότι ο Αρμστρονγκ θα είναι εκείνος που θα πατήσει πρώτος το έδαφος της Σελήνης. 


Ο Ολντριν για να προλάβει τυχόν «άβολες» ερωτήσεις σχετικά με το θέμα έσπευσε αμέσως μετά την ανακοίνωση να πάρει τον λόγο και να δώσει μια τεχνική εξήγηση για αυτή την απόφαση, μια εξήγηση που είχε να κάνει με τις θέσεις που θα είχαν οι δύο αστροναύτες μέσα στην σεληνάκατο. Ο Ολντριν υποστήριξε ότι εκείνος θα καθόταν κοντά στην πόρτα η οποία με τον τρόπο που άνοιγε καθιστούσε λίγο δύσκολες και άβολες τις κινήσεις που έπρεπε να κάνει για να βγει και έτσι ήταν καλύτερο να βγει πρώτος ο Αρμστρονγκ που θα είχε καλύτερη θέση και άνεση να το κάνει.  


Βέβαια η πραγματικότητα ήταν διαφορετική αφού αν η NASA ήθελε ο Ολντριν να κάνει το πρώτο βήμα στην Σελήνη δεν θα ήταν εμπόδιο η θέση του μέσα στην σεληνάκατο.  


Στην πραγματικότητα η NASA...