"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Σοσιαλδημοκρατία και ανθρώπινη φύση

Γαλλία: Εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους - Επεισόδια σε Παρίσι και άλλες  πόλεις | ΣΚΑΪ

 

Με τα χρήματα των άλλων | πιτσιρίκος 

 

Του Αλέξανδρου Σκούρα

Ο Κλάας Κνοτ, που διεκδικεί την προεδρία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, υπενθύμισε στις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης ότι η ΕΚΤ μπορεί να παρέμβει όταν οι αγορές ομολόγων βρίσκονται σε αναταραχή, αλλά την ευθύνη για τα δημόσια οικονομικά την έχουν οι ίδιες.

Με τα δημοσιονομικά της Γαλλίας να ξανανοίγουν τη συζήτηση για μια κρίση χρέους, αξίζει να δούμε τι συμβαίνει πολύ πριν χρειαστεί να παρέμβει η ΕΚΤ.

Πώς φτάνει μια κυβέρνηση να έχει δαπάνες που δυσκολεύεται εξίσου να πληρώσει και να καταργήσει;

«Από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του». Η μαρξιστική αρχή περιγράφει αρκετά καλά τη ζωή μιας οικογένειας. Όταν ένα παιδί αρρωσταίνει, οι γονείς του κάνουν ό,τι μπορούν για να το φροντίσουν. Αν τα χρήματα δεν φτάνουν, κόβουν από κάπου αλλού. Η προθυμία τους να κάνουν τη θυσία πηγάζει από τον δεσμό τους με το παιδί. Και ο λογαριασμός έρχεται στο ίδιο σπίτι όπου αποφάσισαν να κάνουν τη δαπάνη.

Ο κομμουνισμός προσπάθησε να επιβάλει αυτή την αρχή σε ολόκληρη την κοινωνία. Περίμενε από εκατομμύρια αγνώστους να φέρονται μεταξύ τους σαν συγγενείς και, όποτε το απαιτούσε το σχέδιο, να βάζουν τις ανάγκες αγνώστων πάνω από εκείνες της οικογένειάς τους. Περίμενε επίσης να δουλεύουν με την ίδια προθυμία όσο τους αφαιρούσε τον έλεγχο του καρπού της δουλειάς τους. Αυτή η σύγκρουση με την ανθρώπινη φύση ήταν ένας από τους βασικούς λόγους της αποτυχίας του.

Η σοσιαλδημοκρατία, που με διάφορες μορφές έχει επικρατήσει ως οικονομικό σύστημα στην Ευρώπη, επιδιώκει να καλύψει όλο και περισσότερες ανάγκες μέσω της αναδιανομής, στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της αγοράς.

Η υπόσχεση είναι ελκυστική για έναν πολύ ανθρώπινο λόγο. Όλοι θέλουμε κάτι δωρεάν, ιδίως όταν πιστεύουμε ότι θα το πληρώσει κάποιος άλλος.

Έτσι, ο πολιτικός που εγκρίνει μια παροχή μπορεί να πει στους δικαιούχους ακριβώς πόσα θα πάρουν. Στους φορολογουμένους σπανίως λέει πόσο θα πληρώσει ο καθένας. Κι αν καλύψει τη διαφορά με δανεικά, μπορεί να στείλει μέρος του λογαριασμού σε ανθρώπους που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί.

 

Όσο πολλαπλασιάζονται οι υποσχέσεις, τόσο αυξάνεται η πίεση στην οικονομία που καλείται να τις χρηματοδοτήσει. Μια κυβέρνηση μπορεί να ανεβάσει τους φόρους για να πληρώσει την επόμενη παροχή. Αν όμως οι φόροι και οι ρυθμίσεις κάνουν ασύμφορη μια επένδυση ή μια πρόσληψη, χάνει και μέρος των μελλοντικών εσόδων στα οποία στηρίζεται για να πληρώσει τις προηγούμενες. Ο δανεισμός τής επιτρέπει να αναβάλει την απόφαση για το τι αντέχει να πληρώνει. Στο μεταξύ, η απόφαση αυτή γίνεται πολιτικά ακριβότερη.

Μόλις στεριώσει μια παροχή, οι δικαιούχοι την υπολογίζουν στο εισόδημά τους και μπορούν να τιμωρήσουν στην κάλπη όποιον τους την κόψει. Οι οργανωμένες ομάδες συμφερόντων θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να τη διατηρήσουν. Και η υπηρεσία που στήθηκε για να ελέγχει τις αιτήσεις, να εγκρίνει τις πληρωμές και να διαχειρίζεται τις ενστάσεις έχει κάθε λόγο να υπερασπιστεί το αντικείμενό της.

Πόσοι φορολογούμενοι θα κινητοποιηθούν με την ίδια επιμονή για τα λίγα ευρώ που αναλογούν στον καθένα από την κατάργησή της;

Γι’ αυτό, όσο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αναλαμβάνουν νέες μόνιμες υποχρεώσεις και τις χρηματοδοτούν με νέο δανεισμό, μια νέα κρίση χρέους είναι θέμα χρόνου.

Όταν αυτή η κρίση έρθει…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Κάτω τα χέρια από την περιουσία μου, ρε!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

ΑΡΘΡΑΡΑ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τους ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίκους μεταπολιτευτικούς κατσαπλιάδες που μας έχουν κάνει ΣοσιαλΗστΡικό κωλοχανείο... 

 

Του Θάνου Τζήμερου

Είναι απίστευτο το ότι 35 χρόνια μετά την κατάρρευση του πιο ηλίθιου και πιο εγκληματικού πολιτικοκοινωνικού πειράματος στην ανθρώπινη ιστορία, του "υπαρκτού σοσιαλισμού", υπάρχει ανάγκη να γράφονται κείμενα σαν κι αυτό, και μάλιστα σε χώρα που ανήκε πάντα στο γκρουπ των δυτικών δημοκρατιών.
 

Όμως, η χρόνια σοσιαλιστίτιδα από την οποία πάσχει το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος, από τη μεταπολίτευση και δώθε, έχει δημιουργήσει ένα τοξικό οικοσύστημα το οποίο παράγει πολιτικές τερατογενέσεις, τόσο πολλές, που ο πολίτης έχει εκπαιδευθεί να τις θεωρεί κανονικότητα, μέχρι που αντιδράει αρνητικά όταν του το επισημαίνεις. Λογικό κατά μία άποψη: όταν βλέπεις παντού τέρατα με τρία κεφάλια, το ένα κεφάλι σού φαίνεται τσουρούτικο.

Όποιος παρατηρήσει νήπια να παίζουν και βλέπει με πόση δύναμη τραβάει το ένα από τα χέρια του άλλου το παιχνίδι που είναι δικό του, λέγοντας "’κό μου", έχει καταλάβει αμέσως τη σημασία που έχει για την ανθρώπινη ύπαρξη η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας. Το κατάλαβαν στην Αρχαία Αθήνα, το κατάλαβαν οι Ρωμαίοι που διαμόρφωσαν λεπτομερές νομικό πλαίσιο προστασίας της, το κατάλαβαν και οι Διαφωτιστές που έβαλαν τα θεμέλια αυτού που σήμερα ονομάζεται δυτικός κόσμος.

Ποιοι δεν το κατάλαβαν; 

Ο Τσάτσος και η σοσιαλιστική παρέα του, που έφτιαξαν το Σύνταγμα του 1975. Και ενώ το Σύνταγμα του 1952 προστάτευε απόλυτα την περιουσία, χωρίς να κάνει βαρύγδουπες σχετικές δηλώσεις, το εξάμβλωμα του 1975 βάζει συνιδιοκτήτη το κράτος.  

Το άρθρο 17, του 1952, έλεγε ότι "Οὐδεὶς στερεῖται τῆς ἰδιοκτησίας αὑτοῦ, εἰμὴ διὰ δημοσίαν ὠφέλειαν προσηκόντως ἀποδεδειγμένην, ὅτε καὶ ὅπως ὁ νόμος διατάσσει, πάντοτε δὲ προηγουμένης πλήρους ἀποζημιώσεως." Αν δηλαδή το κράτος αποφάσιζε να πάρει το οικόπεδό σου, για να το κάνει δρόμο, πλατεία ή… δάσος, ήταν υποχρεωμένο να δικαιολογήσει αυτή την απόφασή του με αποδείξεις ενώπιον του δικαστηρίου και, αν η (τότε, όντως ανεξάρτητη) Δικαιοσύνη συμφωνούσε, καθόριζε το ποσό της απαλλοτρίωσης. Ο πολίτης είχε απόλυτο δικαίωμα στην ιδιοκτησία του μέχρι να του καταβληθεί και η τελευταία δεκάρα της αποζημίωσης. 

 (Είχε κι άλλα καλά το Σύνταγμα του 1952. Να θυμίσω, με την ευκαιρία της απεργίας των "τεμπέληδων της εύφορης κοιλάδας" του Δημοσίου στις 28/8, ότι στο άρθρο 11 ξεκαθάριζε, νέτα-σκέτα: "Ἡ ἀπεργία εἰς τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους καὶ εἰς τοὺς ὑπαλλήλους νομικῶν προσώπων καὶ ὀργανισμῶν δημοσίου δικαίου ἀπαγορεύεται.")

Όμως το Σύνταγμα του 1975, ενώ πουλάει προστασία (Η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Kράτους…) προσθέτει στο άρθρο 17 μία από τις πιο ανόητες φράσεις του (έχει μπόλικες από δαύτες), που άνοιξε το παράθυρο για το διαρκές γιουρούσι των κυβερνητικών μπολσεβίκων στην περιουσία του Έλληνα:
"…τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτήν δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος".  

Ποια είναι αυτά τα δικαιώματα; 

Ποιος και με ποιον τρόπο ορίζει το δημόσιο συμφέρον σε αντιδιαστολή με το δικαίωμα της ιδιοκτησίας; 

Μα, εννοεί ότι δεν μπορείς να χτίσεις ό,τι θες ή να ντανιάζεις στο οικόπεδό σου σκουπίδια και να τους βάλεις φωτιά, θα έλεγε κάποιος καλοπροαίρετα αφελής. Δεν είναι καθόλου αυτό. Ποτέ, ακόμα και στην αρχαιότητα, δεν μπορούσες να κάνεις ό,τι ήθελες με την ακίνητη περιουσία σου. Υπήρχαν πολεοδομικοί, δασικοί, υγειονομικοί και κανονισμοί ασφαλείας που έθεταν όρια στη χρήση της. Η νομοθεσία της Οθωνικής περιόδου, ο ΓΟΚ του 1929, οι πολεοδομικές ρυθμίσεις του ’30 και του ’50, οι νόμοι για τους αρχαιολογικούς χώρους, ήδη περιείχαν σαφείς περιορισμούς που εξυπηρετούσαν συγκεκριμένους στόχους (πυρασφάλεια, δημόσια υγεία, ρυμοτομία, προστασία μνημείων). Δεν χρειαζόταν να "εφευρεθεί" η ρήτρα του "γενικού συμφέροντος". Η "καινοτομία" του 1975 άνοιξε ένα συνταγματικό "παράθυρο" για να βάλει χέρι το κράτος στην περιουσία σου, επικαλούμενο το γενικό συμφέρον, με τρόπο, τις περισσότερες φορές, εντελώς αόριστο.

Στην πράξη, αυτή η συνταγματική πρόβλεψη έγινε πολυεργαλείο των κρατιστών. Χρησιμοποιήθηκε από την τοπική αυτοδιοίκηση που "δεσμεύει" οικόπεδα χωρίς να τα αξιοποιεί αλλά και χωρίς να πληρώνει αποζημίωση επί δεκαετίες, από το κράτος που χαρακτηρίζει εκτάσεις ως δασικές ή αρχαιολογικές, αποψιλώνοντας ή καταργώντας κάθε δυνατότητα νομής τους από τους ιδιοκτήτες τους, από υπουργούς που επινοούν "ζώνες προστασίας" συχνά με αναδρομική ισχύ, και από τους δικαστές, ειδικά του ΣτΕ, που "την έχουν δει" υπερκυβέρνηση, κρίνοντας, ως αντισυνταγματικούς, νόμους που ίσχυαν εδώ και δεκαετίες! Φυσικά, ουδεμία αποζημίωση καταβάλλεται σε κάποιον που αγόρασε νόμιμα, μπορεί και από κρατικό φορέα, μια έκταση ως οικόπεδο, πλήρωνε τέλη και φόρους για οικόπεδο και μια ωραία πρωία έμαθε ότι με έναν νόμο με ένα άρθρο (ή και περισσότερα) το οικόπεδό του μετατράπηκε σε δάσος ή σε μπαχτσέ.

Χρησιμοποιήθηκε επίσης και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως όπλο γενικά κατά της ιδιοκτησίας, όταν το κράτος, προσβεβλημένο από τον ιό του σοσιαλισμού, αποφασίζει να "προστατεύσει" κάποιες κατηγορίες πολιτών που θεωρεί, με τα σοσιαλιστικά του κριτήρια, αδύναμες, όπως οι ενοικιαστές. Κι επειδή ενός κακού μύρια έπονται, τη διαστροφή του Συντάγματος ακολουθεί η διαστροφή μιας σειράς "προστατευτικών" νόμων και επιδοματικών παρεμβάσεων που έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που είχε κατά νου ο εμπνευστής τους.  

Ο ιός του σοσιαλισμού προκαλεί βαριά ασθένεια. Προσβάλλει τον εγκέφαλο, αλλοιώνοντας βασικές διανοητικές λειτουργίες. Ο ασθενής καταλήγει να έχει χαμηλή νοημοσύνη, συνεχείς παραισθήσεις και πάσχει επιπλέον από το "σύνδρομο του Θεού": νομίζει ότι μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί η πραγματικότητα, με το "Είπε και εγένετο".

Η πραγματικότητα λέει ότι όταν η τιμή ενός προϊόντος είναι υψηλή, αυτό οφείλεται στην αυξημένη ζήτηση και στην μικρή προσφορά. Η προσδοκία κέρδους θα αυξήσει την παραγωγή και θα βάλει και άλλους "παίχτες" στην αγορά, μέχρι ζήτηση και προσφορά να ισορροπήσουν. Δεν χρειάζεται καμμία κρατική ρύθμιση. Αρκεί το κράτος να μην μπλοκάρει τον έναν ή και τους δύο όρους της εξίσωσης.  

Γιατί όμως δεν γίνεται αυτό στα ενοίκια και τις τιμές των σπιτιών; 

Διότι το κράτος (κυβέρνηση, δικαστές κ.λπ.) αυξάνει τη ζήτηση (Σπίτι μου Ι & ΙΙ, Χρυσή Βίζα, ξενώνες για χιλιάδες "αιτούμενους ασύλου", υπερτροφικές και άχρηστες πανεπιστημιακές σχολές) στρεβλώνει τους όρους της αγοράς (προγράμματα "Ανακαινίζω", "Εξοικονομώ" κ.λπ.) και ταυτόχρονα τσακίζει την προσφορά.

Τα αίτια που μπλοκάρουν την είσοδο στην αγορά νέων αλλά και υπαρχουσών κατοικιών, είναι, σχεδόν όλα, κρατικογενή: από την παρανοϊκή, σαδιστική γραφειοκρατία, μέχρι τις πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ, που "πάγωσαν" τις οικοδομικές εργασίες στη χώρα, χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα νομοθετικό "ξεπάγωμα". 

Δεν θα αναφερθώ αναλυτικά, καθώς τα έχουν επισημάνει πολλοί επαΐοντες, προτείνοντας και λύσεις, οι οποίες όμως δεν κατάφεραν να δονήσουν το απονεκρωμένο τύμπανο του σοσιαλιστικού ωτός των κυβερνώντων.  

Θα ασχοληθώ, σ΄ αυτό το κείμενο, αποκλειστικά με μία πλευρά του προβλήματος, που έχει κάνει πολλούς ιδιοκτήτες, που έχουν "καεί", να προτιμούν να κρατούν την περιουσία τους κλειδωμένη παρά να την νοικιάσουν: το εγκληματικό (για τους ιδιοκτήτες και την Οικονομία) νομικό πλαίσιο "προστασίας" των κακοπληρωτών, για το οποίο έχω προσωπική, πρόσφατη πείρα.

Όταν κάποιος σταματάει να σε πληρώνει, ή, όπως στη δική μου περίπτωση, είναι επαγγελματίας απατεώνας (αβρόφρων, περιποιημένος, ευπροσήγορος, με παιδί σε ιδιωτικό σχολείο, πιάνο και γαλλικά) και δεν έχει δώσει ούτε δεκάρα, έχεις δύο τρόπους να του κάνεις έξωση:  

α) με έκδοση διαταγής απόδοσης του μισθίου και πληρωμής μισθωμάτων και 

β) με άσκηση αγωγής για την απόδοση του μισθίου και την πληρωμή των μισθωμάτων.  

Γιατί υπάρχουν δύο τρόποι, μολονότι είναι προφανές ότι έχουν τον ίδιο στόχο; 

Για να έχουν δουλειά οι δικηγόροι. Δεν υπάρχει κανένας άλλος ουσιαστικός λόγος. Οι δύο τρόποι έχουν μόνο δικονομικές διαφορές, που καθιστούν τον έναν (αγωγή) πολύ χρονοβόρο και τον άλλον (διαταγή) λιγότερο χρονοβόρο. Βασίζονται σε δύο νομικές διατάξεις για το ίδιο θέμα (άρθρο 597 ΑΚ και 66 ΕισΝΚΠολΔ) γεμάτες νομικές τρικλοποδιές (στην αγωγή του άρθρου 597 ΑΚ, ο εκμισθωτής πρέπει να έχει καταγγείλει τη μίσθωση, ενώ στην αγωγή του άρθρου 66 ΕισΝΚΠολΔ η μίσθωση πρέπει να είναι ενεργή). Και όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις στον νομικό μας λαβύρινθο, ισχύουν και οι δύο τρόποι, ταυτοχρόνως, μολονότι ο ένας αποκλείει τον άλλο. 

Ας παρακολουθήσουμε τον λιγότερο χρονοβόρο, που διαφημίζεται ως… express!

Πρώτα, πρέπει να στείλεις εξώδικο στον κακοπληρωτή και να τον ενημερώσεις… ότι σου χρωστάει! Πληρώνεις τον δικαστικό επιμελητή (τουλάχιστον 50 ευρώ, αν οι αποστάσεις είναι μικρές) και τον δικηγόρο (ό,τι σου ζητήσει), αν δεν μπορείς να το συντάξεις μόνος σου.  

Γιατί; Γιατί πρέπει αυτός που τηρεί τη σύμβαση να ξοδέψει λεφτά για να ειδοποιήσει αυτόν που δεν την τηρεί; Αν δεν ζούσαμε σε χώρα αντεστραμμένων αξιών, ο νόμος θα έλεγε στον ενοικιαστή: "Πέρασαν 10, άντε 20 μέρες και δεν πλήρωσες το ενοίκιο; Πρέπει να ενημερώσεις εγγράφως τον ιδιοκτήτη, για τον λόγο της καθυστέρησης και να δεσμευθείς για τη νέα ημερομηνία της καταβολής. Δεν το έκανες; Έχει δικαίωμα να πάρει έναν αστυνομικό και να έρθει να σε πετάξει έξω." Τέλος. Εξαιρείται η περίπτωση που ο ενοικιαστής τράκαρε και είναι σε κώμα. Μόνον τότε. Σε οποιαδήποτε άλλη, έχει υποχρέωση να σεβαστεί τον άνθρωπο που του εμπιστεύθηκε την ιδιοκτησία του και, τουλάχιστον, να τον ενημερώσει. Δεν υπάρχει ούτε ένας ιδιοκτήτης που έχοντας κάποιον συνεπή ενοικιαστή, θα θελήσει να του κάνει έξωση, αν κάποια φορά καθυστερήσει στην καταβολή και εξηγήσει τους λόγους. Ο ιδιοκτήτης καταφεύγει στη Δικαιοσύνη, όταν έχουν συσσωρευτεί απλήρωτα ενοίκια πολλών μηνών και ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι.

Δίνει λοιπόν ή θυροκολλεί ο δικαστικός επιμελητής το εξώδικο, αλλά ο ενοικιαστής εξακολουθεί να σε γράφει. Πρέπει να περιμένεις να περάσουν άλλες 15 μέρες, πέρα από όσον καιρό έχει καθυστερήσει η καταβολή. (Eίναι η διαδικασία express, είπαμε.) 

Τη 16η πας σε δικηγόρο που συντάσσει (για λογαριασμό του δικαστή) μια "διαταγή" που ζητάει από τον κακοπληρωτή να φύγει από το σπίτι, να σου πληρώσει τα χρωστούμενα ενοίκια και ενδεχομένως άλλα οφειλόμενα (κοινόχρηστα, νερό, ρεύμα κ.λπ.). Φυσικά πληρώνεις τον δικηγόρο και εμμέσως και τον δικαστή (ο δικηγόρος χρεώνει επιπλέον την απόφαση του δικαστή που του την πήγε έτοιμη, γιατί αλλιώς θα αργούσε η έκδοσή της). Το άρθρο 81 §3 του Ν. 2238/1994 σε υποχρέωνε να προσκομίσεις στο δικαστήριο, μαζί με τα υπόλοιπα έγγραφα, και "πιστοποιητικό της αρμόδιας Δ.Ο.Υ. ότι έχουν δηλωθεί τα μισθώματα της τελευταίας διετίας"! Αν, δηλαδή, είχες ένα κλειστό διαμέρισμα και το νοίκιασες πριν 6 μήνες, δεν μπορούσες να κάνεις έξωση στον απατεώνα. Έπρεπε να συμπληρωθούν 2 χρόνια, να κάνεις δήλωση για ενοίκια που δεν είχες εισπράξει, και στον τρίτο χρόνο να ζητήσεις να φύγει! Μολονότι αυτή η ουρανομήκης ηλιθιότητα καταργήθηκε το 2013 (μετά από πιέσεις της τρόικας) το ότι βρέθηκαν άνθρωποι να την σκεφθούν, βουλευτές να την ψηφίσουν και διατηρήθηκε επί 20 σχεδόν χρόνια, αποδεικνύει αυτό που ανέφερα προηγουμένως για τις βαριές, μη αναστρέψιμες βλάβες, που προκαλεί στον εγκέφαλο η νόσος του σοσιαλισμού. Κρατήστε το αυτό γιατί θα φτάσουμε και στο σήμερα.

Είμαστε στο σημείο που ο δικαστής σε "δικαιώνει". Δες τι σημαίνει στην πράξη.  

Δίνεις καινούργιο πενηντάρικο (τουλάχιστον) στον δικαστικό επιμελητή για να πάει την απόφαση στον κακοπληρωτή. Εκείνος συνεχίζει να σε γράφει. Τον διώχνεις αμέσως; 

Όχι βέβαια! Πρέπει να προστατευθεί, να μην του έρθει ξαφνικό. Ο νόμος σε υποχρεώνει να περιμένεις και άλλες 20 μέρες (είναι η διαδικασία express, είπαμε). 

Στις πρώτες 15 ο απατεώνας έχει το δικαίωμα να ασκήσει ανακοπή κατά της αγωγής!  

Για ποιον λόγο;  

Για κωλυσιεργία, με οποιοδήποτε πρόσχημα τον δασκαλέψει ο δικηγόρος του. Ξανά δικαστήρια, ξανά έξοδα για δικηγόρο για αίτηση προσωρινής εκτέλεσης, αντικρούσεις επί της ανακοπής, επίκληση θεραπείας υπερημερίας, αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και δεν συμμαζεύεται. Σε δουλειά να βρισκόμαστε, για να υπάρχει επαγγελματική ύλη για τους 50.000 δικηγόρους της χώρας, όταν βάσει πληθυσμού, χρειάζονται λιγότεροι από 5.000.

Ας πούμε ότι ξεμπερδεύεις και με αυτά και έρχεται η στιγμή της αποβολής του απατεώνα από το σπίτι σου. Τελειώσαμε; 

Όχι! Τώρα αρχίζουμε! Πρέπει να πας ξανά με δικαστικό επιμελητή. Όμως τώρα δεν παίζει 50άρικο. Θα σου κοστίσει κανένα 700άρι βάσει τιμοκαταλόγου που έχει εκδοθεί με ΚΥΑ, και υπολογίζει βασικό ποσό και διάφορα πρόσθετα, συν κλειδαράς, συν ΦΠΑ 24%, βεβαίως-βεβαίως, διότι αλλοίμονο αν δεν πληρώσεις φόρο στο κράτος όταν προσπαθείς να βρεις το δίκιο σου.  

Το καλό σενάριο είναι ο απατεώνας να σου πει "ok, ευχαριστώ, κορόιδο, για την τζάμπα φιλοξενία, φεύγω τώρα γιατί ήδη βρήκα το επόμενο θύμα". Πότε συμβαίνει αυτό;  

Σπάνια.  

Τι συμβαίνει στην πράξη;

    (1) Να μην φεύγει. Κι αν έχει μικρά παιδιά να τα βάλει να κλαίνε και να τους λέει "αυτοί οι κακοί άνθρωποι θέλουν να μας διώξουν απ’ το σπίτι μας"! 

 Τότε την έβαψες. Πρέπει να έρθουν μαζί με τον δικαστικό επιμελητή αστυνομικοί και κοινωνικοί λειτουργοί, ανακατεύονται ξανά τα δικαστήρια και η έξωση μπορεί να τραβήξει σε μάκρος ή να αναβληθεί μέχρι να εξασφαλισθεί ότι τα παιδιά θα βρουν στέγη. Όλον αυτόν τον χρόνο εσύ πρέπει να έχεις μια δεσμίδα με 50ευρα και να τα μοιράζεις διότι αυτές οι καθυστερήσεις, οι μάρτυρες, η αστυνομία, η επιπλέον εργασία του δικαστικού επιμελητή πληρώνονται με την ώρα.

    (2) Να φύγει, αλλά να μην σου έχει δώσει το κλειδί και, επιπλέον, να έχει αφήσει πράγματα πίσω, συνήθως ογκώδη και μικρής αξίας: στρώματα, καναπέδες, τραπέζια, μπορεί και παλιόρουχα. Εφόσον δεν τα παίρνει, σημαίνει ότι δεν τα θέλει, άρα μπορείς να τα πετάξεις ή να τα οικειοποιηθείς, θα έλεγε ο κοινός νους. Όχι! Δεν μπορείς ούτε να τα ακουμπήσεις. Διότι στην Ελλάδα δεν νομοθετεί ο κοινός νους αλλά η σοσιαλιστική παράνοια. Ακόμα και να έχει αφήσει την πόρτα ανοιχτή, δεν μπορείς να μπεις στο σπίτι σου, μόνος σου. Το 700άρι, δηλαδή, δεν το γλυτώνεις.

Ο δικαστικός επιμελητής μπαίνει στο σπίτι, βεβαιώνει την αποχώρηση του απατεώνα και σε ορίζει "μεσεγγυούχο". Ήγουν, έχεις την ευθύνη της φύλαξης όλων των πραγμάτων που έχει αφήσει πίσω ο απατεώνας, επί ένα 6μηνο! Τα καταγράφει ένα προς ένα, σου κοινοποιεί τον κατάλογο και σου λέει:
"κακομοίρη μου, τα τρύπια στρώματα και τα άπλυτα σώβρακα του απατεώνα, και τα μάτια σου! Μην τυχόν και πάθουν κάτι, θα βρεθείς κατηγορούμενος και θα τα πληρώσεις χρυσά! Κι ό,τι σου ζητάει θα του το δίνεις." Εσύ πρέπει ή να κρατήσεις ξενοίκιαστο το διαμέρισμα για άλλους 6 μήνες ή να βρεις μια αποθήκη, να την νοικιάσεις με δικά σου έξοδα, να πληρώσεις μια μεταφορική να σου τα πάει εκεί, να φροντίσεις να μην φθαρούν ή να μην τα κλέψουν, και να είσαι για 6 μήνες απίκο στα κελεύσματα του απατεώνα, που θα σου λέει όποτε του καπνίσει: "κορόιδο, θέλω να πάρω ένα σκαμνί, άνοιξέ μου την αποθήκη". Ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει ότι ο μεσεγγυούχος "ευθύνεται για την καλή φύλαξη και την απόδοση" των πραγμάτων.  

Σκέψου να μένεις στην Αθήνα και η αποθήκη να είναι στον Βόλο. Ή σκέψου να συμβεί κανένας Ντάνιελ και να πλημμυρίσει η αποθήκη. Ξανά στα δικαστήρια και καλά ξεμπερδέματα.

Όλο αυτό το διάστημα, να εύχεσαι ο απατεώνας να είναι υγιής. Διότι αν αρρωστήσει σοβαρά, η διαδικασία "παγώνει". Αν - χτύπα ξύλο - πεθάνει, θα πρέπει να βρεις τους κληρονόμους, να περιμένεις να κάνουν αποδοχή, να ξεκαθαρίσει ποιος παίρνει τι και να ξαναρχίσεις τη διαδικασία από την αρχή, με τον καθένα από αυτούς, φυσικά ξαναπληρώνοντας δικηγόρους και δικαστικούς επιμελητές!  

Το απίστευτο είναι ότι η ίδια διαδικασία έξωσης χρησιμοποιείται και για την κατάληψη γης. Μπορεί ο άλλος να έχει βάλει στο οικόπεδο ή στο χωράφι σου ό,τι υπάρχει στον κόσμο (πραγματικό παράδειγμα): μάντρα με αιγοπρόβατα, σκυλιά, ξυλεία, πριονοκορδέλα, αυτοκίνητο χωρίς πινακίδες, υλικά κατεδαφίσεων, οικοδομικά υλικά, σκουπίδια, σιδερικά και να πρέπει όλα αυτά, που δεν χωράν ούτε σε τριαξονικό, να τα μεταφέρεις με έξοδά σου σε άλλον χώρο και να τα προστατεύεις!  

Αν ο νόμος έλεγε πως ό,τι αφήνεται σε ιδιοκτησία άλλου, τεκμαίρεται ότι είναι δικό του και μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει, θα υπήρχε αυτή η ασυδοσία; (Η οποία στην περίπτωση του γεωτεμαχίου ετοιμάζει το έδαφος για την υπεξαίρεσή του μέσω χρησικτησίας – άλλη τεράστια ελληνική πατέντα αυτή, που ευεργετεί τον απατεώνα.)

Η διαδικασία της υποχρεωτικής μεσεγγύησης και μάλιστα με ανάθεσή της στον παθόντα, είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Και σε άλλα κράτη υπάρχει η έννοια του διαχειριστή περιουσίας τρίτου, ποτέ όμως με το στανιό και ποτέ με έξοδα του διαχειριστή! Είναι χουντικής έμπνευσης: εμφανίστηκε στη νομοθεσία μας το 1968. Φυσικά, παραμένει έκτοτε ανενόχλητη. 

Εκτός από βλακώδους σύλληψης είναι και βλακώδους τεχνικής. Ο δικαστικός επιμελητής στην έκθεση αποβολής περιγράφει συνοπτικά τα κινητά αντικείμενα (π.χ. διθέσιος καναπές, τραπέζι ξύλινο, ψυγείο), χωρίς φωτογράφιση, κατασκευαστικές λεπτομέρειες και αποτίμηση της αξίας τους. Ο απατεώνας μπορεί να ισχυριστεί ότι "εγώ είχα καναπέ δερμάτινο Chesterfield, κι εσύ μου δίνεις έναν της πλάκας, από παλιατζίδικο." Αν έχει όρεξη να σε τρέχει, θα σου κάνει αγωγή, θα φέρει και μερικούς φίλους του που θα βεβαιώσουν ότι έβλεπαν παρέα τις ομιλίες του Κουτσούμπα καθισμένοι στον Chesterfield, κι άντε να βγάλεις άκρη, ειδικά αν πέσεις σε καμμιά δικαστίνα πρώην κνίτισσα, πράγμα που δεν είναι καθόλου σπάνιο.

Κάποιοι κακοπληρωτές αφήνουν πίσω τα κατοικίδιά τους. Πέρα από τις ακαθαρσίες που θα γεμίσουν το σπίτι (πρόσθετα έξοδα για καθαρισμό και απολύμανση), τα φορτώνεσαι επί μέρες, μέχρι κάπου να καταλήξουν: στον Δήμο ή σε φιλοζωϊκό σωματείο. Κι άλλα έξοδα, κι άλλο τρέξιμο, κι άλλη ταλαιπωρία.  

Δεν αναφέρομαι καν στην περίπτωση που ο απατεώνας έχει ρημάξει το σπίτι, έχει κλέψει ηλεκτρικές συσκευές (μέχρι και κουφώματα έχουν ξηλώσει) ή έχει πραγματοποιήσει εκτεταμένες φθορές ή δολιοφθορά π.χ. τσιμέντο στην αποχέτευση. Θεωρητικώς, πας στα δικαστήρια (πληρώνοντας ξανά παράβολα και δικηγόρους) και σου επιδικάζουν αποζημίωση. Στην πράξη δεν κάνεις τίποτε. Βλαστημάς τη μοίρα σου να έχεις γεννηθεί σ΄ αυτόν τον διαολότοπο, κλειδώνεις το ακίνητο και λες "δεν πα’ να ρημάξει, τέτοιον εφιάλτη δεν τον ξαναπερνάω".

Διότι ο εφιάλτης έχει και συνέχεια:

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Tα μάθατε τα νέα απ τη Δανία σύντροφοι? Με τα σοσιαλιστικά μυαλά μας γρήγορα και στα δικά μας!!!

 

Του ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

Αν δεν με απατά η μνήμη μου, η Σκανδιναβία είναι το πρότυπο εφαρμογής των σοσιαλδημοκρατικών ιδεών
, η γεωγραφική περιοχή που το μοντέλο μεγάλο κράτος/υψηλοί φόροι, φέρνει αποτελέσματα...

Ο ΓΑΠ αφού διαπίστωσε ότι λεφτά υπάρχουν, εκεί στο 2010, ήθελε να γίνουμε η Δανία του νότου...Και να παίρνουμε προφανώς σύνταξη στα 70...

Πολύ θα ήθελα να μου αναλύσει ένας υπέρμαχος του μεγάλου, ενσυναίσθητου και αλληλέγγυου κράτους, πως επιτρέπει το κράτος αυτό στους Δανούς, να εργάζονται μέχρι τα 70 με πρόβλεψη, το 2050 η ηλικία αυτή να φτάσει τα 77 έτη...

Αναμένω την ανάλυση με μεγάλο ενδιαφέρον...   

Μέχρι να προετοιμάσει την ενδελεχή επιχερηματολογία του ο δυνητικός σοσιαλιστής αναγνώστης, εγώ απλά να σημειώσω πως είτε έχεις σοσιαλισμό, είτε φιλελευθερισμό, είτε κομμουνιστικό εθνικοσοσιαλισμό, ο λογαριασμός στην ταβέρνα είναι συγκεκριμένος. Αν έχεις τον πληρώνεις, αν όχι πλένεις πιάτα και ταψιά...

Εν προκειμένω στη Δανία αλλά και παντού στην Ευρώπη τουλάχιστον, δεν υπάρχουν λεφτά για την ταραμοσαλάτα.  

Γιατί;;; 

 Γιατί το κρατικό αναδιανεμητικό συνταξιοδοτικό σύστημα τα' φτυσε.

Και γιατί δεν γεννάμε, και γιατί ζούμε πολύ περισσότερο και γιατί δεν μπορούμε να το χρηματοδοτούμε πλέον με δανεικά. Ό,τι δανειστήκαμε, δανειστήκαμε...     

Πλέον θα δουλεύουμε μέχρι τα 70 και μετά τα 75 και μετά τα 77, όταν το προσδόκιμο του βίου φτάσει στα 85-90 έτη και εξακολουθούμε να γεννάμε ένα παιδί στο τσακίρ κέφι είτε λόγω καριέρας, είτε για να μην χαρίζουμε φαντάρους στα στρατά...Και κανένα αλληλέγγυο σοσιαλιστικό κράτος, δεν μας δίνει πια μεροκάματο να την αράζουμε από τα 40 γιατί έχουμε ανήλικο τέκνο...

...Signore e signori, la commedia è finita.

Χρόνια τώρα, οι φιλελεύθεροι μιλάμε για ανάγκη άμεσης αντικατάστασης του αναδιανεμητικού συστήματος σε ανακεφαλαιοποιητικό.

Και χαρακτηριζόμαστε ως ανάλγητοι...


Δουλέψτε ως τα 75 τότε....με...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο «σοσιαλισμός» της φιλανθρωπίας

 

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ

Το 2005, την εποχή που ο Μπιλ Γκέιτς ξεκινούσε εκείνη την εκπληκτική του μεταμόρφωση σε ίνδαλμα των απανταχού φιλανθρώπων, είχε βγάλει έναν λόγο στον οποίο είπε ότι το παραδοσιακό αμερικανικό γυμνάσιο είναι ξεπερασμένο
. Το ίδρυμά του έκανε, ακολούθως, μια κολοσσιαία επένδυση, δύο δισ. δολαρίων, για τη δημιουργία μικρότερων, πιο ευέλικτων σχολείων, που στέγασαν περίπου 800.000 παιδιά. 

Μπράβο, Μπιλ. 

Το 2008, μόλις τρία χρόνια αργότερα δηλαδή, ο Γκέιτς είπε απλά ότι «τελικά κάναμε λάθος, δεν ήταν βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση» και έκοψε μέσα σε ένα βράδυ τη χορηγία.  

Πολλά από τα σχολεία αναγκάστηκαν να κλείσουν. Ξανά μπράβο, Μπιλ. 

Αυτό είναι μόνο ένα από τα προβλήματα της φιλανθρωπίας: Οι αποδέκτες της εξαρτώνται αποκλειστικά από τις διαθέσεις/δυνατότητες/οτιδήποτε του εκάστοτε δωρητή. Οσο αυτός θέλει να δίνει, έχει καλώς. Αμα δεν θέλει, κρίμα. 

Ενα άλλο πρόβλημα είναι η στόχευση: Ποιο σχολείο θα πάρει aircondition και γιατί αυτό το οποίο επισκέφθηκε και στο οποίο πολυφωτογραφήθηκε ο «έχω αρκετά χρήματα για να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου χωρίς να εργάζομαι» Στέφανος Κασσελάκης;  

Την είπε την πρόταση στη συνέντευξη που έδωσε στον Σταύρο Θεοδωράκη, κάπου πριν ή μετά που μας είπε ότι είναι Κριός, δεν είναι δικά μου λόγια.  

Η φιλανθρωπία έχει κι άλλα προβλήματα, ιδιαίτερα αν το δεις από την αριστερή πλευρά το θέμα, αυτή στην οποία δηλώνει ότι ανήκει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ· όπως για παράδειγμα ότι μπαλώνει επιλεκτικά τρύπες που αφήνει ορθάνοιχτες το κράτος, ότι επιτρέπει στο σύστημα να διαιωνίζει τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες και ότι, τελικά, δεν είναι παρά άλλοθι της υπερσυσσώρευσης πλούτου. 

Τελευταία φορά που τσέκαρα, η Αριστερά ήταν κατά της υπερσυσσώρευσης πλούτου, δεν ξέρω αν άλλαξε κάτι και το έχασα όσο διάβαζα με προσήλωση τις σημερινές προβλέψεις για τους Κριούς. Θα πιέσει, λέει, έτσι τον Μητσοτάκη να βάλει aircondition παντού. 

Πήρε τη βεντάλια του ο Μητσοτάκης και έκανε λίγο αέρα, τι να κάνει κι αυτός, τόση πίεση δεν αντέχεται. 

Το εντυπωσιακό στην υπόθεση αυτή είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που (ορθώς κατά την άποψή μου) διαμαρτύρονταν όταν ο Βαρδής Βαρδινογιάννης έδινε εκείνο το πενηντάρικο, κατοστάρικο, δεν θυμάμαι, μπροστά στις φωτογραφικές κάμερες σε μια γιαγιούλα, ακριβώς οι ίδιοι σήμερα πανηγυρίζουν που ο πρόεδρος ενός αριστερού κόμματος πήγε και δώρισε μερικά aircondition σε κάποιο τυχαίο σχολείο, κάνοντας δημόσιες δηλώσεις και ταρατατζούμ. 

Α, ο Βαρδινογιάννης έχει «κακό» πλούτο, ενώ ο Κασσελάκης «καλό» πλούτο. Εντάξει, ξαναγράφουμε πολλές ανθρωπιστικές και άλλες επιστήμες, όπως φαίνεται. No such thing as a gree gift 

Η βασική αρχή ότι κανένα δώρο δεν δίνεται χωρίς την προσδοκία ανταπόδοσης δεν είναι καινούργια. Τη διατύπωσε αρχικά ο γάλλος ανθρωπολόγος και κοινωνιολόγος Μαρσέλ Μος το μακρινό 1925, στο δοκίμιό του «Το Δώρο». Δεν θεωρεί απαραίτητα κακό πράγμα τα δώρα ο Μος, αυτό που λέει όμως είναι ότι πάντα αποτελούν αναπόφευκτα μέρος ενός πάρε-δώσε, το οποίο δεν έχει απαραίτητα αγαθά κίνητρα. Σπάνια έχει, για την ακρίβεια.  

Fast forward από τον Μος στο 2008, όταν ο Μάθιου Μπίσοπ και ο Μάικλ Γκριν εφηύραν τον όρο φιλανθρωκαπιταλισμός στο βιβλίο τους «Philanthrocapitalism: How the Rich Can Save the World». Ο Μπιλ Κλίντον ήταν πολύ χαρούμενος με το βιβλίο, έγραψε και τον πρόλογο, όλοι οι πλούσιοι φιλάνθρωποι ήταν χαρούμενοι με το βιβλίο, στο οποίο μαθαίνουμε πώς ένας υπερπλούσιος μπορεί να εφαρμόσει στη φιλανθρωπία το επιχειρηματικό μοντέλο που τον έκανε πλούσιο, όμως παραμένει θεμιτό ερώτημα το γιατί 15 χρόνια αργότερα οι πλούσιοι γίνονται πιο πλούσιοι, οι φτωχοί πιο φτωχοί και ο κόσμος δεν έχει σωθεί.  

Οι προβληματισμοί παραμένουν ίδιοι: Μπορεί να υποκαθιστά η ιδιωτική πρωτοβουλία τις ευθύνες ενός κράτους;  

Οχι. 

Μπορούμε να ελέγξουμε τα κίνητρα και τις απολαβές του καθενός ο οποίος δίνει ό,τι δίνει, όπου το δίνει; 

Οχι. 

Μπορούμε να υποχρεώσουμε τη φιλανθρωπία να είναι «δίκαιη» και σωστά μοιρασμένη; 

Οχι. 

Μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι δεν γίνονται λοβιτούρες; 

Οχι. Και πολλά σχετικά όχι ακόμη. 

Κυρίως, όμως, μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι ο πλούτος κατά κανόνα συσσωρεύεται με πρακτικές οι οποίες δημιουργούν τα προβλήματα που έρχεται μετά να λύσει;  

Ακόμη χειρότερα...

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ντούμπτσεκ - Γκορμπατσόφ, βίοι παράλληλοι που δείχνουν πως σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο δεν μπορεί να υπάρξει!

Του Σάκη Μουμτζή


Ο Αλεξάντρ Ντούμπτσεκ ηγέτης ενός πανίσχυρου κομμουνιστικού κόμματος που είχε βαθιές τις ρίζες του στην τσεχοσλοβακική κοινωνία
- ας μην ξεχνάμε πως στις εκλογές του 1946, που ήταν αδιάβλητες, έλαβε το 38% των ψήφων - επιχείρησε να δώσει πνοή στο ξεφτισμένο όραμα του σοσιαλισμού. Αντιλήφθηκε την αδιέξοδη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί στο ανελεύθερο καθεστώς και προσπάθησε να την αλλάξει από τα μέσα. Να δημιουργήσει τον σοσιαλισμό με το ανθρώπινο πρόσωπο. Είναι γνωστό πως ο Α. Ντούμπτσεκ και οι συνεργάτες του δεν επιδίωκαν την ανατροπή του σοσιαλιστικού καθεστώτος, αλλά τον εκδημοκρατισμό του και τον εξανθρωπισμό του. Να αποβάλουν τη βαρβαρότητα από το σώμα της τσεχοσλοβακικής κοινωνίας.

Η κατάληξη του εγχειρήματος είναι γνωστή. Η ηγεσία του ΚΚΣΕ είχε διαγνώσει πως οι παραμικρές οπές στο σοσιαλιστικό οικοδόμημα μπορούν να γίνουν τάχιστα ένα μεγάλο ρήγμα που θα ανατρέψει τα πάντα. Στα ανελεύθερα καθεστώτα η δυναμική του μετασχηματισμού τους φέρει και το σπέρμα της ανατροπής τους. Οι ελεγχόμενες μεταρρυθμίσεις απελευθερώνουν δυνάμεις που με την ορμή τους ακυρώνουν τον ελεγχόμενο χαρακτήρα τους.

Ήταν φανερό, πως η κατάρρευση των λαϊκών δημοκρατιών προϋπέθετε την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Όσο θα άντεχε η μητρόπολη, ο οποιοσδήποτε μετασχηματισμός των δορυφόρων της θα ήταν αδύνατος. Αυτό φάνηκε στη δεκαετία του 1950, στην Πολωνία, στην Α. Γερμανία στην Ουγγαρία και το 1968 στην Τσεχοσλοβακία.

Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ αναμφίβολα με την περεστρόικα και την γκλάσνοστ προσπάθησε να δώσει ζωή στην αποστεωμένη σοβιετική κοινωνία. Ήταν φανερό πως το σύστημα έφτανε στα όριά του και ο πρώτος που το είχε αντιληφθεί ήταν ο Γιούρι Αντρόποφ, ο οποίος φρόντισε να αναδείξει στελέχη με τεχνοκρατικό - ανανεωτικό πνεύμα.

Αυτό για το οποίο ο Μ. Γκορμπατσόφ δικαιούται μια θέση δίπλα στους μεγάλους του 20ου αιώνα είναι το γεγονός πως άφησε ελεύθερα τα κράτη - δορυφόρους να αποφασίσουν για την τύχη τους. Τις πρώτες κρίσιμες ημέρες του Νοεμβρίου 1989 θα μπορούσε κάλλιστα να ακούσει την εισήγηση του Χόνεκερ και να βγάλει τα τανκς του Συμφώνου της Βαρσοβίας στους δρόμους του Ανατολικού Βερολίνου. Δεν το έκανε και η Ιστορία πήρε το δρόμο που πήρε.

Ο Μ. Γκορμπατσόφ αποδίδοντας την ελευθερία στους πολίτες του Παραπετάσματος γκρέμισε ολόκληρο το σοσιαλιστικό οικοδόμημα, μέρος του οποίου -αναμφίβολα το βασικότερο- ήταν η Σοβιετική Ένωση. Όμως αυτή δεν μπορούσε να επιβιώσει, με την ολοκληρωτική μορφή της, χωρίς τους δορυφόρους της. Ήταν ένα ενιαίο σύνολο.

Πίστεψε ο Γκορμπατσόφ πως η θέλησή του θα μπορούσε να επιβληθεί πάνω στη δυναμική της Ιστορίας.  

Πίστεψε πως θα μπορούσε να στρίψει το καράβι προς την πορεία που αυτός ήθελε. 

Αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά πως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Σύντροφοι δυστυχώς χάσαμε

 Του Δημήτρη Δανίκα

Επειδή η Ιστορία δεν γράφεται με ιδεοληψίες, με προκαταλήψεις και «καφενεία».
Και επειδή κολοσσιαία κεφάλαια στην πορεία της ανθρώπινης μοίρας, τόσο παρερμηνευμένα όσο και από επιπολαιότητα και ευκολία τουλάχιστον παρεξηγημένα, γι’ αυτούς τους λόγους κάποιες τοποθετήσεις είναι αναγκαίες για τη συνείδησή μας.

Ο λαός, ο πιο βασανισμένος, σχεδόν στα όρια κατεστραμμένος, αναμφισβήτητα ο ρωσικός. Τα ιστορικά δεδομένα υπερβαίνουν ακόμα και τα πιο νοσηρά σενάρια με φρικιαστικές επιδόσεις τεράτων της πινακοθήκης των serial killers.

Πρώτα η επέλαση των τσάρων που φρόντισαν όχι μόνο να διαιωνίσουν το καθεστώς κτηνώδους δουλείας, αλλά και ταυτοχρόνως με το κνούτο και με άλλες μεθόδους βασανιστηρίων και εκτελέσεων να ανοίξουν κατακόμβες εκατομμυρίων πλασμάτων. Οταν η Γαλλία ξεφορτωνόταν τον ζυγό της παρασιτικής αριστοκρατίας και της ανελέητης φεουδαρχίας και όταν στη Γηραιά Αλβιώνα είχαν εγκαθιδρυθεί τα πρώτα ίχνη αστικής δημοκρατίας, ο απλός, ο πληβείος της Ρωσίας το μόνο πράγμα που επιθυμούσε ήταν ένα κομμάτι ψωμί και ξελασκάρισμα της τσαρικής λαβίδας.

Από κοντά και οι εκατόμβες εκατομμυρίων Ρώσων «σκλάβων» στο μέτωπο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το αίμα κυλούσε εν αφθονία, τα άψυχα κορμιά έτρεφαν σκουλήκια στα μέτωπα των μαχών και ο Νικόλαος ο Β’ κάλπαζε με το άτι του μακριά νυχτωμένος. Φανταστείτε πως μοναδικό, αποκλειστικό, ελκυστικό και ακαταμάχητο επιχείρημα των μπολσεβίκων του Λένιν ήταν η «ειρήνη». Αυτό το σύνθημα πυροδότησε την ΕΕπανάσταση του Οκτώβρη. Αυτή η συντριβή του τσάρου, αυτή η ταπείνωση του Κερένσκι. Είναι ζήτημα αν ένας στους 1.000 επαναστάτες γνώριζε το περιεχόμενο των λενινιστικών πονημάτων.

Μέσα σε διάστημα δύο ετών, από τη στιγμή εγκαθίδρυσης της εξουσίας των Μπολσεβίκων, οι εκατόμβες εκατομμυρίων Ρώσων πολλαπλασιάστηκαν τόσο από τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις Κόκκινων - Λευκών όσο και από τη βίαιη κολεκτιβοποίηση των αγροτών. Το λεπίδι του εμφυλίου αλλά και του αρχιστρατηλάτη Τρότσκι λειτουργούσε επί 24ωρου βάσεως επί πολλών μηνών.

Οι εκτελέσεις, οι διώξεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης η ατζέντα κάθε Ρώσου πολίτη, όλων των πλευρών. Οι θάνατοι, είτε από πολιτικές διώξεις, είτε από λοιμούς, είτε από βασανιστήρια, ήταν τα πιο συνηθισμένα περιστατικά, σαν να λέμε τα ψιλά των εφημερίδων. Ατομικά δικαιώματα και δημοκρατική ευαισθησία σαν μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας.

Αν κοντά σε όλα αυτά προσθέσει κανείς τα θύματα των αλλεπάλληλων σταλινικών εκκαθαρίσεων, μαζί με τα 20 και πλέον εκατομμύρια νεκρούς από τις μάχες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ε τότε ο φόρος αίματος των Ρώσων από την έναρξη του 20ού αιώνα είχε σκαρφαλώσει στον ιλιγγιώδη αριθμό των 50 εκατομμυρίων ψυχών
. Μάλιστα η αναλογία θυμάτων ανάμεσα στους Αμερικανούς και τους Ρώσους σημειώνει ρεκόρ Γκίνες. Για κάθε νεκρό Αμερικανό φαντάρο, οι Ρώσοι «απαντούσαν» με 180 δικούς τους. Ανατριχιαστικό.

Η ζωή κάθε Αγγλου, Γάλλου, Ελληνα θεωρείται πολύτιμη. Η ζωή του Ρώσου αναλώσιμη. Αυτή η κολοσσιαία διαφορά ανάμεσα σ’ εμάς και σ’ αυτούς. Γι’ αυτό αναμενόμενα τα φέρετρα νεκρών Ρώσων φαντάρων. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια.

Κι ενώ με τέτοια υπεροπλία, με διαστημικές επιτυχίες, ως η δεύτερη μεγαλύτερη υπερδύναμη στον πλανήτη, παρ’ όλα αυτά η σοβιετική Ρωσία πορευόταν με το παρελθόν.

Η ολοκλήρωση της επίγειας κόλασης σημειώνεται με το γκρέμισμα του Τείχους. Που συνοδεύτηκε από ένα εξωφρενικό πλιάτσικο δημόσιας περιουσίας, του αστείρευτου πλούτου του ρωσικού λαού. Αυτές οι «θεάρεστες» επιδόσεις στελεχών της κομματικής νομενκλατούρας.

Κάπως έτσι προέκυψαν οι ολιγάρχες. Μετά από το «σπορ» διώξεων, εκτελέσεων και ηρωικών αντιστάσεων, κατέφτασαν οι λήσταρχοι. Τα άρπαξαν, τα καταβρόχθισαν και τα γλέντησαν. Κι αυτό ακόμα πιο ανατριχιαστικό. Ο καπιταλισμός για τη συνείδηση του μέσου Ρώσου πολίτη είναι πλιάτσικο, εξαγορά, διαπλοκή, διαφθορά και ολιγάρχες τσάροι πασών των Ρωσιών.

Δυστυχώς, σύντροφοι, χάσαμε. Τόσοι νεκροί, τόσες εκατόμβες, τόσες ελπίδες, τόσα οράματα, τόσες προσπάθειες, τότες πρωτοφανείς ηρωικές αντιστάσεις, τόσες θυσίες, τόση καρτερικότητα, τόσος ιδρώτας, τόσο αίμα και όμως...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ζαίοι φασιστολάγνοι παπαγάλοι μπαγιάτικων τσιτάτων

Σταυροί με τα ονόματα των Ανατολικογερμανων που εκτελεστηκαν από τους φύλακες του σοσιαλιστικου παραδεισου, καθώς επιχειρούσαν να δραπετεύσουν προς το Δυτικό Βερολίνο
 

Spyros Hatiras

Το μπαγιάτικο τσιτατο "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα", ξέθαψε στο συνεδριο του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Τσιπρας.

Ας μας πει λοιπόν, πού εφαρμόστηκε ο Σοσιαλισμός χωρίς να φέρει μαζί του βαρβαρότητα.

Πού, αληθεια; 

Μηπως εκεί που οι λαοί που τον υπέστησαν για πολλές δεκαετίες και τον αποτίναξαν όπως πετάς από πάνω σου κάτι ρυπαρό που το σιχάθηκες;

Στην Σοβιετική Ένωση, δράστη του Κατίν και εμπνευστή των Γκούλαγκ; 

Στις τεράστιες ανθρωποφυλακές των σοσιαλιστικων "παράδεισων" της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων;

Μηπως σήμερα στην Κίνα, στην Αγκόλα, στην Βόρεια Κορέα;

Πού, ο σοσιαλισμός πήγε διαζευτικα με την βαρβαρότητα και όχι ως ένα και το αυτό πακέτο;  

Που, να πάρει η ευχη;

Τέτοια τσιτάτα με μηδέν ουσιαστικό  περιεχόμενο, ήταν στην μόδα όταν ο κ. Τσιπρας έσπευδε να οργανωθεί στην ΚΝΕ ως νέος.

Τώρα πια όμως, πλησιάζει στα 50. Και από τα νιάτα του έχουν μεσολαβήσει η κατάρρευση του τείχους και η κατάρρευση των κλειστών και αυταρχικων κόσμων που θαύμαζε και από τους οποίους οι πολίτες τους που ζούσαν εντός τους διψουσαν οι δύσμοιροι να δραπετεύσουν, την ίδια στιγμή που κανένας πολίτης της μη-σοσιαλιστικής Δύσης δεν έτρεχε να ζήσει σε αυτούς. Ούτε καν ο ίδιος ο κ. Τσιπρας.

 
Ο σοσιαλισμός λοιπόν σε σχέση με την βαρβαρότητα, δεν πάει με το "ή". Πάει με το "και": σοσιαλισμός ΚΑΙ βαρβαρότητα.
 

Απολύτως λογικο: οτιδήποτε ανελεύθερο, είναι βαθιά βάρβαρο.

Αυτό το ξέρουν καλά οι άνθρωποι που βίωσαν στο πετσί τους την βαρβαρότητα του σοσιαλισμού. 

Το ξέρουμε και εμείς, οι πιο τυχεροί, που ζούμε την γλυκιά - με τα προβλήματα και τις ατέλειές της- ελευθερια των φιλελευθερων και ανοικτών κοινωνιών του Δυτικου κόσμου.

Καλό είναι να μιλάμε για το παρόν και για το μέλλον. Αν όμως θέλουν κάποιοι να επιστρέψουν στα συνθήματα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ηθική υπεροχή των ιδεών της ελευθερίας

Ψυχίατρος, Ψυχαναλυτής Ομάδας, Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτής της Λέσχης Φιλελεύθερου Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη


Η στήλη επανέρχεται με κύριο στόχο τη διάδοση των Ιδεών της Ελευθερίας και κατά την έννοια αυτή την εξέλιξη της Ελλάδας σε μια χώρα με παρόν και μέλλον. 

Θα μπορούσε να προστεθεί ότι στον βαθμό που συνεχίσουν να επικρατούν, στην Ελλάδα, οι κολεκτιβίστικες αντιλήψεις εκ παραλλήλου με τις κρατικίστικες πρακτικές το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό, μίζερο και κυρίως γεμάτο φτώχεια και σκλαβιά.

Οι ιδέες της Ελευθερίας έχουν μια ιστορική διαδρομή εξαιρετικής επιτυχίας σ’ όποιες χώρες επικράτησαν. Έχουν επίσης στο ενεργητικό τους το ότι  κινητοποιούν τους πολίτες για το καλύτερο και το δημιουργικότερο από μέρους τους. Κυρίως όμως οι Ιδέες της Ελευθερίας έχουν υπέρ τους την ηθική τους υπεροχή. Και είναι η ηθική υπεροχή (των Ιδεών της Ελευθερίας) η οποία διαρκώς βάλλεται και μάλιστα με επιτυχία από κρατιστές και κολεκτιβιστές.

Διαμέσου των σκληρών βολών που δέχεται ο Φιλελευθερισμός (ή οι Ιδέες της Ελευθερίας, αν προτιμάτε) καταφέρνουν να "επιπλέουν" τα αποτρόπαια κολεκτιβίστικα οράματα αλλά και οι κάθε είδους κρατικίστικες αντιλήψεις και πρακτικές. Κατά συνέπεια αξίζει να αναδειχθεί η Ηθική Υπεροχή των Ιδεών της Ελευθερίας, ως μια κατ’ αρχήν απόπειρα να διαδοθούν και να επικρατήσουν στην Ελληνική Κοινωνία.

Ως σημεία της Ηθικής Υπεροχής του Φιλελευθερισμού μπορούν να θεωρηθούν τα κάτωθι:

-Η ανάδειξη και η Ανταμοιβή (Πλουτισμός) των ανθρώπων που εξυπηρετούν καλύτερα-αποτελεσματικότερα τους άλλους πολίτες-συνανθρώπους 


-Η ανταμοιβή της παραγωγικής και αποτελεσματικής εργασίας


-Η Διεκδίκηση του καλύτερου από τον καθένα


-Η Απομάκρυνση από τον εφησυχασμό


-Η "τοποθέτηση" των ατόμων και των εταιρειών σε ένα διαρκή ανταγωνισμό, δια του οποίου η αναζήτηση, η εξέλιξη και η επίτευξη καινοτομιών εξελίσσουν τα πάντα γύρω μας


-Η μη "δωρεάν" παροχή αγαθών δια της κρατικής παρέμβασης και ως εκ τούτου η "τοποθέτηση" των ανεπαρκών και αναποτελεσματικών ανθρώπων στην  "θέση" τους


- Η "τοποθέτηση" του ατόμου ως υπεύθυνου και δημιουργού της μοίρας του.


Φυσικά είναι αδύνατον να περιγραφούν διεξοδικά όλα τα σημεία της Ηθικής Υπεροχής των Ιδεών της Ελευθερίας σε ένα άρθρο.  

Ως εκ τούτου περιγράφεται κατωτέρω το πρώτο σημείο που αφορά τα τον πλουτισμό δια της παραγωγής χρήσιμων αγαθών.

Το πρώτο σημείο της Ηθικής Υπεροχής του Φιλελευθερισμού είναι ή Ανάδειξη και η Ανταμοιβή (Πλουτισμός) όσων ατόμων εξυπηρετούν καλύτερα τους άλλους πολίτες-συνανθρώπους. Πολλές φορές το γεγονός αυτό παραγνωρίζεται και υποτιμάται. Συνήθως η κολεκτιβίστικη προπαγάνδα επικεντρώνεται στον πλούτο που κατέχουν οι όποιοι μεγάλοι καπιταλιστές. Προβάλλουν μάλιστα ότι οι εταιρείες και τα άτομα που κατέχουν τον πλούτο, τον κατέχουν άδικα και ότι είναι προϊόν εκμετάλλευσης.

Αγνοούν, υποβαθμίζουν και αποσιωπούν, εσκεμμένα, ότι ο πλουτισμός σε μια Ελεύθερη Κοινωνία γίνεται μόνο δια της παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών. Και μάλιστα προϊόντων και υπηρεσιών που άλλοι άνθρωποι προτιμούν να καταναλώσουν ή να έχουν δηλαδή να αγοράσουν. Και επιπρόσθετα η επιλογή αυτή (των προϊόντων και υπηρεσιών) δεν γίνεται καταναγκαστικά αλλά με απολύτως ελεύθερη επιλογή των καταναλωτών-πολιτών-συνανθρώπων μας.

Ο μόνος τρόπος, δηλαδή, για να επιτευχθεί ο Πλουτισμός-Ανταμοιβή, πρωτογενώς τουλάχιστον, είναι να παράγει κάποιος χρήσιμα προϊόντα ή να παρέχει χρήσιμες υπηρεσίες. Και φυσικά να τα παράγει φθηνότερα από τους ανταγωνιστές του ή να είναι καλύτερης ποιότητας ώστε να προτιμούνται παρά την ακριβότερη τιμή τους.
 

Με αυτόν τον τρόπο ο πλουτισμός έρχεται μόνο εφόσον οι πολίτες (η κοινωνία) θα θεωρήσουν τα προϊόντα-υπηρεσίες χρήσιμα ή και απαραίτητα. Φυσικά και σε τιμή που να θεωρήσουν (οι πολίτες-καταναλωτές)  ότι ανταποκρίνεται στην αξία τους.

Ο αντίλογος των κολεκτιβιστών (αλλά και των κρατιστών) είναι ότι πολλοί πλούσιοι απλώς κληρονόμησαν περιουσίες και μέσα παραγωγής. Έτσι πολλοί ικανοί άνθρωποι οδηγούνται στην φτώχεια ή και την εξαθλίωση διότι κατ’ αυτούς δεν είχαν τα οικονομικά μέσα να μορφωθούν-αναπτυχθούν. 

Φυσικά αυτή η αντεπιχειρηματολογία-συλλογιστική υποβαθμίζει ότι οι ελεύθερες κοινωνίες πάντα αναζητούν τους πιο ικανούς, παραγωγικούς και αποτελεσματικούς ανθρώπους για να τους "φορτώσουν" δουλειές και ευθύνες… εννοείται και για να τους πληρώσουν ανάλογα...

Όσο για τους κληρονόμους περιουσιών και μέσων παραγωγής, οι κολεκτιβιστές ξεχνούν δυο βασικά πράγματα:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΡΑΤΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Με τα λεφτά των άλλων…

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Oι πολιτικοί λατρεύουν τα «μέτρα». Γιατί μέσα από αυτά εκφράζεται η ουσία του ρόλου τους. Δηλαδή η άσκηση εξουσίας. Που συνήθως μεταφράζεται σε παροχές προς όσες ομάδες έχουν την τύχη να έχουν την εύνοια των αφεντικών μιας χώρας.


 Εξίσου βέβαια τα μέτρα συχνά θίγουν άλλες ομάδες πολιτών. Στο όνομα κάποιου συχνά αφηρημένου αλλά πάντα αναφερόμενου γενικότερου καλού. Ετσι όσοι ασκούν εξουσία έχουν τη δυνατότητα, μέσω των αποφάσεών τους, να κάνουν κάποιους πλούσιους και κάποιους άλλους φτωχούς. Να θυμηθούμε και τα λόγια της Μάργκαρετ Θάτσερ: «Το κακό με τον σοσιαλισμό είναι πως κάποτε τελειώνουν τα χρήματα των άλλων»!!

Αυτός είναι κυρίως ο λόγος που την ανάμειξη του Δημοσίου στην κοινωνία, και ιδιαίτερα στην οικονομία, δεν τη λατρεύουν μόνο οι σοσιαλιστές αλλά το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου. Ολοι συμφωνούν στην αφαίρεση των κερδών του ενός πολίτη και στη διανομή τους σε κάποιους άλλους. Διαφωνούν μόνο στην ακριβή συνταγή και στα χαρακτηριστικά κάθε φορά του εκάστοτε αποδέκτη. Σχεδόν τα 2/3 του κρατικού προϋπολογισμού απαρτίζονται από παρόμοιες κινήσεις και πρωτοβουλίες.
 

Αυτές οι πράξεις, να ασκείς δηλαδή πολιτική και να κάνει «αγαθοεργίες» με τα λεφτά κάποιου άλλου είναι βαθιά ανήθικες. Σε κάθε άλλη περίπτωση της ζωής, δίχως δηλαδή τον μανδύα της κρατικής εξουσίας, τέτοιες αποφάσεις ή κινήσεις θα προκαλούσαν την παρέμβαση του εισαγγελέα. Διότι δεν θα στηρίζονταν στον νόμο.  


Τώρα όμως ο νόμος βρίσκεται πίσω από τέτοιες πράξεις βίαιης αφαίρεσης εισοδημάτων. Κι όχι μόνο αυτό αλλά η κλοπή ουσιαστικά του εισοδήματος κάποιου εμφανίζεται σαν πράξη μεγαθυμίας και ευαισθησίας. Η κρατική εξουσία εξαναγκάζει έναν πολίτη να υπηρετήσει τις επιδιώξεις κάποιου άλλου. Οχι μόνο κρατισμός δηλαδή αλλά κάτι που μοιάζει με δουλεία.

Επειδή το κράτος δεν παράγει πλούτο και δεν έχει αυτόνομα δικά του εισοδήματα, ο μοναδικός τρόπος για μια κυβέρνηση να δώσει κάποιο ποσό σε έναν πολίτη είναι μόνο αν το αφαιρέσει από κάποιον άλλο. Οπως λ.χ. όταν μειώνει τα ενοίκια, που κάποιοι πολίτες πληρώνουν σε κάποιους άλλους ιδιώτες!! Η νομιμότητα από μόνη της δεν καθαγιάζει τις ανήθικες πράξεις. Και η δουλεία ήταν κάποτε νόμιμη. Δεν ήταν όμως ηθική. Οπως και το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, οι διώξεις των Ναζί κατά των Εβραίων και οι εκκαθαρίσεις του Στάλιν και του Μάο. Νόμιμες στις χώρες εκείνες κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ πως ήσαν. Δεν ήταν όμως σωστές και ηθικές…

Η αφαίρεση της περιουσίας κάποιου για να αποδοθεί σε κάποιον άλλο αποκτά ψυχαναγκαστική διάσταση.  


Η καταπίεση δεν έχει ηθικά ανεκτή όψη. Γι’ αυτό ο κρατισμός...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: Οι αριστεροί κουλτουριάρηδες είναι ενθουσιασμένοι: Κάνουν όνειρα για το τέλος του καπιταλισμού λόγω Κορωνοϊού!

Του Rainer Zitelmann / Forbes
Iστορικού και κοινωνιολόγου, στελέχους του Institute of Economic Affairs.


 

Η ελπίδα που ενώνει σήμερα τους αντικαπιταλιστές σε ολόκληρο τον κόσμο είναι ότι η κρίση που προκάλεσε ο κορονοϊός θα σημάνει το πολυαναμενόμενο τέλος του καπιταλισμού. 


Οι αντικαπιταλιστές διανοούμενοι στις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και παντού αλλού αναμασούν τα ίδια επιχειρήματα: στο παρελθόν ήλπιζαν ότι η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 θα προκαλέσει την κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος. Τότε όμως, τουλάχιστον σύμφωνα με τη δική τους συλλογιστική, ο καπιταλισμός και ο νεοφιλελευθερισμός κατάφεραν να διασωθούν για μια ακόμη φορά. Τώρα όμως ισχυρίζονται ότι τα πράγματα μπορεί - και πρέπει - να είναι διαφορετικά.

Ο αριστερός Αμερικανός ιστορικός και κοινωνιολόγος Mike Davis υποστηρίζει  ότι η σημερινή κρίση είναι η τέλεια ευκαιρία να καταγγελθούν οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες ως οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της πανδημίας. Η ισχύς τους, υποστηρίζει, πρέπει επιτέλους να σπάσει. Και πάει παραπέρα: Χρειάζονται περισσότερα πράγματα απ’ ό,τι μόνο ένα δεύτερο “New Deal”. Ήρθε η ώρα της “κοινωνικής ιδιοκτησίας και του εκδημοκρατισμού της οικονομικής ισχύος”. Σύμφωνα με τη σοσιαλιστική ορολογία, οι λέξεις αυτές είναι ευφημισμοί της κρατικοποίησης. “Η σημερινή πανδημία διευρύνει το επιχείρημα: η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση αποκαλύπτεται σήμερα ως βιολογικώς μη βιώσιμη ενώ απουσιάζει μια πραγματικά διεθνής υποδομή δημόσιας υγείας. Μια τέτοια υποδομή όμως δεν θα υπάρξει μέχρι τα λαϊκά κινήματα να σπάσουν την ισχύ των μεγάλων φαρμακευτικών και της κερδοσκοπικής παροχής υπηρεσιών υγείας. Αυτό προϋποθέτει ένα ανεξάρτητο σοσιαλιστικό σχέδιο για την επιβίωση των ανθρώπων που περιλαμβάνει ένα Δεύτερο New Deal, αλλά δεν περιορίζεται σ’ αυτό. Από τις εποχές του κινήματος Occupy, οι προοδευτικοί πέτυχαν να βάλουν τη μάχη εναντίον της ανισότητας εισοδήματος και υγείας στο πρωτοσέλιδο - ένα μεγάλο επίτευγμα. Όμως τώρα οι σοσιαλιστές πρέπει να κάνουν το επόμενο βήμα και, με άμεσο στόχο τις βιομηχανίες υγείας και φαρμακευτικής, να προωθήσουν την κοινωνική ιδιοκτησία και τον εκδημοκρατισμό της οικονομικής ισχύος”.

Ο Γάλλος οικονομολόγος Thomas Piketty, στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του που υποστηρίζει τη ριζική αναδιανομή του πλούτου, εξήγησε ότι οι δραστικές κρατικές παρεμβάσεις στην οικονομία κατά την κρίση του κορονοϊού δείχνουν στις κυβερνήσεις τον βαθμό στον οποίο μπορούν να ρυθμίσουν την οικονομία.

Η Καναδή ακτιβίστρια της αντιπαγκοσμιοποίησης Naomi Klein υποστηρίζει  ότι η κρίση του κορονοϊού θα λειτουργήσει ως καταλύτης για ένα “εξελικτικό άλμα”. Εξηγεί ότι, όπως η Μεγάλη Ύφεση οδήγησε στο New Deal του Ρούσβελτ, έτσι και η πανδημία του κορονοϊού δίνει την ευκαιρία για ένα Πράσινο New Deal: “Στην πραγματικότητα, είναι πιθανό η κρίση να προκαλέσει ένα εξελικτικό άλμα. Αναλογιστείτε τη δεκαετία του 1930, όταν η Μεγάλη Ύφεση οδήγησε στο New Deal… Σήμερα μιλάμε για το Πράσινο New Deal. Αντί να διασώσουμε τις βρώμικες βιομηχανίες του περασμένου αιώνα, θα πρέπει να ενισχύσουμε τις καθαρές που θα μας οδηγήσουν με ασφάλεια στον επόμενο αιώνα. Αν υπάρχει ένα πράγμα που μας διδάσκει η ιστορία, είναι ότι οι στιγμές του σοκ είναι βαθιά άστατες. Είτε θα χάσουμε πολύ έδαφος, θα μας καταληστεύσουν οι ελίτ και θα πληρώσουμε για δεκαετίες το τίμημα, ή θα κατακτήσουμε προοδευτικές νίκες που φαίνονταν αδύνατες μόλις πριν από λίγες εβδομάδες. Δεν είναι ώρα να χάσουμε το θάρρος μας. Το μέλλον θα καθοριστεί από το ποιος είναι διατεθειμένος να αγωνιστεί σκληρότερα για τις ιδέες που βρίσκονται διαθέσιμες”.

Οι αριστεροί διανοούμενοι σε ολόκληρο τον κόσμο περιμένουν ότι η κρίση του κορονοϊού θα πραγματοποιήσει τις ελπίδες τους για την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 που συντρίφτηκαν, δηλαδή μια ριζική επανοργάνωση της κοινωνίας και την κατάργηση του καπιταλισμού. 


Ο Βρετανός κοινωνιολόγος και πολιτικός οικονομολόγος William Davies, γράφει :

“Ήδη μπορούμε να εντοπίσουμε κάποιους τρόπους που το 2020 και οι συνέπειές του θα διαφέρουν από την κρίση της δεκαετίας του 1970. Πρώτον, ενώ η διάδοσή του ακολούθησε τις γραμμές πτήσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού - τα επιχειρηματικά ταξίδια, τον τουρισμό, το εμπόριο - η βαθιά αιτία του δεν ανήκει στην οικονομία. Ο βαθμός της καταστροφής οφείλεται σε πολύ βασικά χαρακτηριστικά του παγκόσμιου καπιταλισμού που σχεδόν κανείς οικονομολόγος δεν αμφισβητεί - τα υψηλά επίπεδα της διεθνούς συνδεσιμότητας και την εξάρτηση των περισσότερων ανθρώπων από την αγορά εργασίας. Δεν πρόκειται για χαρακτηριστικά ενός συγκεκριμένου παραδείγματος οικονομικής πολιτικής, καθώς οι σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες και η συλλογική διαπραγμάτευση έχουν θεμελιώδη θέση στον κεϋνσιανισμό. Πρόκειται για εγγενή χαρακτηριστικά του καπιταλισμού. Θα χρειαστούν χρόνια ή και δεκαετίες για να κατανοηθεί πλήρως η σημασία του 2020. Μπορούμε όμως να είμαστε σίγουροι ότι, ως μια γνήσια παγκόσμια κρίση, πρόκειται επίσης και για ένα παγκόσμιο κρίσιμο σημείο. Θα υπάρξει μεγάλος συναισθηματικός, σωματικός και οικονομικός πόνος στο άμεσο μέλλον. Αλλα μια κρίση αυτής της κλίμακας δεν πρόκειται πραγματικά να επιλυθεί μέχρι πολλά από τα θεμέλια της κοινωνικής και οικονομικής ζωής να αναμορφωθούν”.

Η Ulrike Herrmann είναι μια πολύ γνωστή Γερμανίδα αντικαπιταλίστρια που έχει συγγράψει πολλά βιβλία στα οποία επικρίνει τον καπιταλισμό. Πρόσφατα άρχισε να εξαίρει τις ευκαιρίες που παρουσιάζει η κρίση του κορονοϊού. Στο άρθρο της με τίτλο “Ο κορονοϊός είναι η δύση του νεοφιλελευθερισμού - το τέλος μιας θεωρίας” γράφει: “Η κρίση του κορονοϊού έχει και τα θετικά της”. Ελπίζει ότι ο κορονοϊός θα θάψει τη “νεοφιλελεύθερη ιδεολογία” η οποία, όπως υποστηρίζει, κυριαρχεί στον δυτικό κόσμο από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. “Δύο κορυφαίοι πολιτικοί συνόψισαν κάποτε εύγλωττα το πόσο ανάλγητα σκέφτονται οι ακραίοι της αγοράς: Η Βρετανή πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ είπε κάποτε ότι δεν υπάρχει κοινωνία. Σύμφωνα με τη δική της κοσμοθεώρηση όλοι μας είμαστε μόνο άτομα που υποτίθεται ότι φροντίζουμε τους εαυτούς μας. Στην εναρκτήρια προεδρική του ομιλία, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν συμπύκνωσε κι αυτός τέλεια τη νεοφιλελεύθερη σκέψη: ‘Το κράτος δεν είναι η λύση στο πρόβλημά μας, το κράτος είναι το πρόβλημα’. Συρρίκνωσε το κράτος για να δημιουργήσει χώρο για την κυριαρχία της ελεύθερης αγοράς. Ιδιωτικοποίησε συνταξιοδοτικά ταμεία, απορρύθμισε τις χρηματοπιστωτικές αγορές, ξεπούλησε κρατική ιδιοκτησία και μείωσε τους φόρους για τους πλούσιους. Αυτές οι ίδιες ιδέες αντιγράφηκαν και εφαρμόστηκαν και στη Γερμανία. Σήμερα οι ‘αγορές’ αποτυγχάνουν γιατί μπορούσαν να λειτουργούν μόνο στο βαθμό που το μέλλον μπορούσε να υπολογιστεί με αξιοπιστία. Οτα χρηματιστήρια εκτιμούν τα αυριανά κέρδη”.

Σύμφωνα όμως με τη Herrmann, η κρίση του κορονοϊού δείχνει σήμερα ότι “δεν υπάρχει εναλλακτική έναντι της αλληλεγγύης - δηλαδή του κράτους”. Είναι περίεργο, όσο και σύνηθες, το γεγονός ότι για τους αντικαπιταλιστές οι όροι “αλληλεγγύη” και “κράτος” χρησιμοποιούνται ως συνώνυμα. “Αυτό το μάθημα”, συνεχίζει η Herrmann “θα μπορούσαμε να το είχαμε πάρει ήδη στο ξεκίνημα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Τότε όμως οι νεοφιλελεύθεροι για μια ακόμη φορά κατάφεραν να διασώσουν την υπεραπλουστευτική τους θεωρία. Με μια εντυπωσιακή λαθροχειρία, απλώς προσποιήθηκαν ότι τα κράτη ήταν αυτά που είχαν αδίστακτα υπερχρεωθεί - ενώ στην πραγματικότητα ήταν οι τράπεζες που χορηγούσαν κακά δάνεια. Αυτή όμως η αλυσίδα αιτιότητας σύντομα χάθηκε - μόνο το αποτέλεσμα είχε σημασία: τα χρέη των κρατών αυξήθηκαν και έτσι η κρίση έγινε ‘κρίση κρατικού χρέους’. Οι νεοφιλελεύθεροι διατύπωσαν το παραμύθι τους αυτό γιατί η χρηματοπιστωτική κρίση ήταν περίπλοκη. Δεν ισχύει το ίδιο και με τον κορονοϊό. Είναι σαφές σε όλους ότι η ‘αγορά’ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις οικονομικές συνέπειες μιας πανδημίας. Γι’ αυτό και όλοι τώρα καλούν το κράτος να παρέμβει”. Αυτά από την κριτική του καπιταλισμού της Ulrike Herrmann.

Αυτές οι αναλύσεις από αριστερούς διανοούμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία δεν πείθουν.  


Στην πραγματικότητα φυσικά η κρίση του κορονοϊού αποκαλύπτει την αποτυχία όχι της αγοράς, αλλά του κράτους. Εκεί όπου το κράτος θα έπρεπε να είναι ισχυρό, για παράδειγμα στην προστασία από φυσικές καταστροφές και την ετοιμότητα για την αντιμετώπιση φαινομένων όπως η πανδημία, αποδείχθηκε ανίκανο, απροετοίμαστο και αδύναμο στις περισσότερες χώρες. Κι όμως, υπήρχαν ξεκάθαρες προειδοποιήσεις: ο Bill Gates για παράδειγμα είχε προβλέψει μια καταστροφική επιδημία πριν από χρόνια, αλλά οι πολιτικοί επέλεξαν να επικεντρωθούν σε άλλα ζητήματα.
 
Αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα σήμερα: Tο κράτος είναι εξαιρετικά αδύναμο εκεί όπου θα έπρεπε να είναι ισχυρό, και πολύ ισχυρό εκεί όπου θα έπρεπε να είναι αδύναμο.  


Είναι παραμύθι να ισχυρίζεται κανείς ότι...

ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Επιτάξτε τις επιτέλους!

Του Anaconda

Η κυβέρνηση αποφάσισε να προχωρήσει σε επιτάξεις γης για την δημιουργία νέων κέντρων παραμονής αλλοδαπών, όπως ανακοινώθηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο.

Επιτέλους.

Υπάρχουν έτοιμα κτίρια στην Εκάλη, στη Φιλοθέη, στα Χανιά, σε τόσα άλλα μέρη που έχουν ακίνητα οι σοσιαλιστές ολιγάρχες και η κάστα των σοσιαλιστών πολιτικών μας.

Να επιταχθούν, να αποζημιωθούν για ένα κομμάτι ψωμί στην αντικειμενική.

Σοσιαλιστικά.

Να γίνει μια λίστα από τα ακίνητα που έχουν αυτοί και οι εταιρίες τους και οι εταιρίες των παρένθετων προσώπων τους και να επιταχθούν.

Να αποζημιωθούν οι άνθρωποι.

Στις βίλες των ολιγαρχών θα χωρέσουν εκατοντάδες μετανάστες. Θα κάνουν και μπάνιο στις πισίνες τους.  


Γιατί είμαστε ουμανιστές, που είπε και ο σόσιαλ λίμπεραλ πρωθυπουργός.

Εκτός και αν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Bisexual καπιταλισμός

Ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Πατρών και συγγραφέας του βιβλίου "Οι επτά ψυχές του καπιταλισμού", εκδόσεις "Σκαραβαίος" 2017.


Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στους κόλπους της αριστερής διανόησης της γενεαλογίας του μαρξισμού, υπήρξε μία ευφορία συζητήσεων για την επικείμενη κατάρρευση του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής κοινωνίας των ελεύθερων από την καταπίεση και την εκμετάλλευση ανθρώπων.


Στοχαστές όπως οι Eduard Bernstein, Karl Kautsky, Herbert Marcuse, Wilhelm Reich, Erich Fromm, Henri Lefebvre, Καστοριάδης, Αξελός και άλλοι (οι περισσότεροι στρατευμένοι στα Κομμουνιστικά ή στα Σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα), έβλεπαν ότι τα πράγματα στην πρώην Σοβιετική Ένωση (από άποψη ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων) δεν πήγαιναν και τόσο καλά, σύμφωνα με το σοσιαλιστικό αφήγημα, και άρχισαν να παίρνουν αποστάσεις από τον κλασικό μαρξισμό. 


Μερικοί από αυτούς, όπως ο Erich Fromm  και ο Wilhelm Reich, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν το πρόβλημα στις κοινωνικο-πολιτικές του συνάφειες και στις θεωρητικές του αντιφάσεις, προσπάθησαν να ενσωματώσουν στη θεωρία τους τα νέα δεδομένα της ψυχανάλυσης και δημιούργησαν, έτσι, το κίνημα του αναθεωρητικού μαρξισμού, γνωστό και ως ρεβιζιονιστικός φροϋδο-μαρξισμός.


Επειδή, λοιπόν, η ιστορία δεν κινείται με ένα τηλεχειριστήριο, ούτε με τις αποφάσεις ενός κομματικού συνεδρίου, σε έκπληξη ολόκληρης της ανθρωπότητας, το 1989 έφερε τα πάνω κάτω. Η ιστορία αντί να οδηγήσει στην κατάρρευση του καπιταλισμού, οδήγησε στην κατάρρευση των καθεστώτων του πρώην "υπαρκτού" σοσιαλισμού και της διαχωριστικής βαρβαρότητας του τείχους του Βερολίνου.  


Μετά από αυτά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα του 1989, η Αριστερά άρχισε να ψάχνει τους λόγους και τις αιτίες που οδήγησαν σ΄ αυτή την απροσδόκητη εξέλιξη. Τα επιχειρήματα και οι δικαιολογίες βγήκαν και πάλι από το κομματικό συρτάρι. Κατ΄ άλλους σοσιαλιστές θεωρητικούς έφταιξε ο Γκορμπατσόφ με την περεστρόικα και κατ΄ άλλους το γεγονός ότι "δεν εφαρμόστηκε σωστά ο σοσιαλισμός".  


Αστεία επιχειρήματα, περίπου για γέλια. Το να λες ότι ένα σύστημα "δεν εφαρμόστηκε σωστά", σημαίνει ή ότι το σύστημα είναι λάθος ή ότι οι άνθρωποι λάθος το σχεδίασαν. Σε κάθε περίπτωση, δεν φταίει πάντως η ιστορία που δεν υπάκουσε στην ιστορική "νομοτέλεια",  γιατί αυτή δεν κινείται ερήμην των ανθρώπων.


Η αριστερή διανόηση δεν μπήκε καν στον κόπο να μελετήσει την φύση αυτών των ολοκληρωτικών καθεστώτων, που στο όνομα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, κατέπνιξαν όλες τις ατομικές ελευθερίες των ανθρώπων (πράγμα που έκανε η Hannah Arendt και όχι μόνον), και αντί του υπεσχημένου "σοσιαλιστικού παραδείσου" εγκαθίδρυσαν τη "δικτατορία του προλεταριάτου" και εγκαινίασαν τους σταλινικούς διωγμούς και την βαρβαρότητα. 


Έκτοτε, ο καπιταλισμός, ως σύστημα διαχείρισης των ανθρώπινων υποθέσεων, αντί να καταρρεύσει (όπως προέβλεπε η προφητεία του Μαρξ και των επιγόνων του), άπλωσε τα πλοκάμια του σε ολόκληρο τον πλανήτη, και "καταβρόχθισε" ό,τι έβρισκε μπροστά του, ακόμη και τα μεγάλα οχυρά του κομμουνισμού  (Ρωσία, Κίνα, Κούβα κτλ.). 


Τι συνέβη, λοιπόν, και η αριστερή διανόηση "έπεσε από τα σύννεφα;’’ 


Τα πράγματα είναι τόσο απλά και, συγχρόνως, εξαιρετικά σύνθετα, αρκεί να θέλει κανείς να κατανοήσει την  ψυχολογία του καπιταλισμού και τον τρόπο που αυτός απλώνει ολοένα τα πλοκάμια του, σε συνάρτηση πάντοτε με την ψυχογενετική φύση του ανθρώπου.


Κατ΄ αρχήν, τον καπιταλισμό και την ταξική πάλη, ο Μαρξ τον ανακάλυψε με καθυστέρηση μερικών χιλιετιών. Ο καπιταλισμός, ως πρακτική και ως ιδεολογία, έχει ψυχογενετικές ρίζες και  οι απαρχές του βρίσκονται στην περίοδο που οι άνθρωποι τοποθέτησαν τον πρώτο φράχτη επάνω στη Γη, με τον οποίο χώρισαν "το δικό τους χωράφι" από "το χωράφι του γείτονα". Την ίδια εποχή (την εποχή της γεωργοκτηνοτροφικής επανάστασης), γεννήθηκε και η ιδέα της ιδιοκτησίας, η οποία έκτοτε στοιχειώνει τους ανθρώπους και "καναλιζάρει" τη συμπεριφορά τους και τις κοινωνικές επενδύσεις. Έκτοτε, ο ανταγωνισμός, η απληστία, και η ιδιοτέλεια είναι σύμφυτες ιδιότητες στην γενετική φύση του ανθρώπου. Δεν υπάρχει καμία μορφή συναλλαγής που δεν περιέχει και μία μορφή εκμετάλλευσης, ακόμη κι όταν πρόκειται για τον πατέρα με τον γιο. Καθώς επίσης κανένας νοήμων άνθρωπος δεν κάνει μία συναλλαγή με κάποιον άλλον, προκειμένου να ζημιωθεί με τη θέλησή του. 


Από την εποχή του Βούδα και του Αριστοτέλη γνωρίζουμε, ότι ο άνθρωπος φύσει επιθυμεί το ωφέλιμο και το συμφέρον. Έκτοτε, η επιθυμία είναι μία δόνηση του οργανισμού για την κατάκτηση της ηδονής, όπου η ηδονή συνδέεται πάντοτε με το ευχάριστο και το ωφέλιμο.


 Συνεπώς, ο καπιταλισμός (παρά τα όσα ισχυρίζεται η βολεμένη αριστερή διανόηση), είναι σύμφυτος με την ανθρώπινη γενετική φύση και ανταποκρίνεται στον πυρήνα του ανθρώπινου ψυχισμού, που είναι γενετικά προγραμματισμένος ‘’να έχει και να κατέχει’’ τα υλικά της φύσης και τα προϊόντα του πολιτισμού. 


Αυτός είναι ο λόγος γιατί το ανθρώπινο είδος, στο διάβα της ιστορικής του εξέλιξης, δημιούργησε έναν ιδιοκτησιακό- ναρκισσιστικό πολιτισμό, ο οποίος άπλωσε τα πλοκάμια του σε ολόκληρο τον πλανήτη και σκέπασε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες (από την οικονομία, την πολιτική, μέχρι το ποδόσφαιρο και τη μόδα).


Δεν ισχυρίζομαι, βέβαια, ότι ο άνθρωπος γεννιέται καπιταλιστής, ή σοσιαλιστής, όπως δεν γεννιέται και χριστιανός, ή βουδιστής, ή μουσουλμάνος. Ωστόσο, η γενετική του φύση, για λόγους φυλογενετικούς, είναι προγραμματισμένη να ιδιοποιείται τα υλικά της φύσης και, κατ΄ επέκταση, τα υλικά αγαθά του πολιτισμού. Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να επιβιώσει ως είδος και θα είχε εξαφανιστεί από τον πλανήτη, όπως εξαφανίστηκαν και πολλά άλλα είδη που δεν ανέπτυξαν μηχανισμούς άμυνας προς το εχθρικό φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. 


Στον δυτικό κόσμο, όπου, μετά τον Διαφωτισμό και την χειραφέτηση του ανθρώπου, κατοχυρώθηκαν οι ατομικές ελευθερίες και τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα σε μεγάλο βαθμό, κατά ένα παράδοξο τρόπο γεννήθηκε το σοσιαλιστικό κίνημα. Αφού ενδύθηκε τον μανδύα του ανθρωπισμού, εκεί όπου πήρε την εξουσία και εγκαθίδρυσε ένα αυταρχικό καθεστώς καταπίεσης των ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου, μετέτρεψε τις κοινωνίες σε κόλαση. Δεν θα πρέπει, επιπλέον, να μας διαφεύγει, ότι κατά τα τελευταία εβδομήντα χρόνια (δηλαδή μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο μέχρι σήμερα), ο πληθυσμός του πλανήτη τριπλασιάστηκε (από 2,5 δισ. σε 7,4 δις.), πράγμα που δεν είχε συμβεί ούτε τα προηγούμενα πεντακόσια χρόνια. Κανένα άλλο σύστημα δεν θα μπορούσε να θρέψει, έστω και με άνισο τρόπο, αυτόν τον ραγδαία αυξανόμενο  παγκόσμιο πληθυσμό.


Έτσι, λοιπόν, στην εποχή μας έγινε πολύ της μόδας, η αριστερή διανόηση να απολαμβάνει όλα τα υλικά αγαθά του καπιταλισμού και, συγχρόνως, να τον επικρίνει ως το απόλυτο κακό του κόσμου.  


Κανένα άλλο σύστημα δεν θα μπορούσε σήμερα να θρέψει τα επτά και μεθαύριο τα δέκα δισεκατομμύρια του πληθυσμού του πλανήτη, αν δεν προχωρούσε στην βιομηχανική και τεχνολογική επανάσταση και στην χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας, για την καταπολέμηση της χολέρας, της φυματίωσης και της ελονοσίας.  


Ο σύγχρονος bisexual καπιταλισμός έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται και, συγχρόνως, να μεταμορφώνει και να χειραγωγεί τα συστήματα αναγκών των ανθρώπων.


Επιπλέον, έχει την ικανότητα να ενσωματώνει στις λιμπιντικές ιδιοκτησιακές δομές του, σε ένα σύστημα το οποίο απορροφά τους κραδασμούς και τις αντιθέσεις, όλες τις φυλετικές και κοινωνικές αποχρώσεις ( άνδρες και γυναίκες, αριστερούς και δεξιούς, προλετάριους και αστούς, χριστιανούς και μουσουλμάνους κτλ.) και να χρηματοδοτεί νέους τομείς της επιστημονικής έρευνας και της τεχνολογίας. 


Ο bisexual καπιταλισμός, είτε μας αρέσει είτε όχι...