"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα MARKETING. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα MARKETING. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η πολιτική του ξεκούμπωτου πουκάμισου

 


Της ΛΙΛΑΣ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟΓΛΟΥ

«Ζούμε την κατάρρευση του ανδρικού κοστουμιού; » αναρωτιέται σε άρθρο ο Guardian. Πέρσι τέτοια εποχή, μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων ένδυσης ανέφερε ότι σταμάτησαν οι πωλήσεις κοστουμιών. Λίγο η πανδημία, λίγο η τηλεργασία, η βιομηχανία της μόδας διαπίστωσε ότι το ανδρικό κοστούμι ζει το δικό του δράμα, με τις πωλήσεις να πέφτουν ολοένα και περισσότερο. Το κοστούμι, βέβαια, και γενικότερα η επίσημη ένδυση, είχε αρχίσει να βλέπει τις εποχές δόξας να απομακρύνονται προ πανδημίας, αλλά η Covid-19 επέσπευσε την πτώση.  

Όπως και να έχει, το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο, και δεν το βλέπουμε μόνο στη ντουλάπα μας, το βλέπουμε και στις ντουλάπες των πολιτικών προσώπων. Δηλαδή, όχι ακριβώς εκεί μέσα, αλλά στην εικόνα που συνειδητά χτίζουν μέσω φωτογραφίσεων και εμφανίσεων. Επιλέγουν ένα πιο χαλαρό dresscode ή καλύτερα, αυτό θέλουν να μας δείξουν.  

Δεν θα πω για τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, τον ουκρανό πρόεδρο. Εχουμε σχολιάσει ουκ ολίγες φορές την εμφάνισή του με φανελάκια και τζιν, όπου είναι αξύριστος και ατημέλητος, αλλά νομίζω ότι θα φαινόταν γελοίο αν μας μιλούσε ντυμένος στην πένα για τη φρίκη που ζει τώρα η χώρα του. Βέβαια, ένα χαμόγελο αμηχανίας μας το γέννησε, όταν τον είδαμε καθισμένο χωρίς μπλούζα, σε ένα ιατρείο, για να κάνει το εμβόλιο για τον κορονοϊό. Καθότι, όσο να πεις, δεν χρειάζεται να ξεγυμνωθείς για να σου κάνουν μια ένεση στο μπράτσο, εκτός αν θες να θαυμάσει ο κόσμος τους κοιλιακούς και το καλοσχηματισμένο στέρνο σου.  

Ο Εμανουέλ Μακρόν, πάλι, θέλησε να θαυμάσουμε το δασύτριχο στέρνο του. Δυο, τρία ξεκούμπωτα κουμπιά από το πουκάμισο, μια χαλαρή πόζα τύπου «αράζω σ’ έναν καναπέ», τα χέρια απλωμένα στην πλάτη του, και το φάντασμα του Τζέιμς Ντιν να πλανιέται από πάνω με πονηρό χαμόγελο, μουρμουρίζοντας ότι οι σύγχρονοι πολιτικοί τον αντιγράφουν για τις ψήφους.  

Ξεκουμπώνουν τα πουκάμισα, φωτογραφίζονται με φανελάκια, ενίοτε τα βγάζουν κιόλας, και όλα αυτά γιατί; 

Ίσως για να μας πείσουν ότι είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, ίσως για να τους ερωτευτούμε, ίσως και τα δύο.  

Το θέμα, βέβαια, είναι ότι το παθαίνουμε. Το ξέρουν πολύ καλά οι ομάδες που διαχειρίζονται τα προφίλ των πολιτικών και γι’ αυτό παίζουν με τους κανόνες του influencing και των social media. Οπως βλέπεις την Κιμ Καρντάσιαν σε βίντεο στο Tik Tok να διαλέγει ένα ζευγάρι παπούτσια που θα βάλει στην τάδε εκδήλωση, έτσι βλέπεις και τον Μακρόν να διαλέγει με τη σύζυγο το πουκάμισο που θα φορέσει στην προεκλογική ομιλία του. Είναι μια κλειδαρότρυπα που ανοίγει επίτηδες και σε προσκαλεί να πιάσεις στασίδι και νa απολαύσεις το θέαμα, το οποίο υπό κανονικές συνθήκες θα συνέβαινε κεκλεισμένων των θυρών.  

Ο πολιτικός με κάζουαλ ένδυση, να διαλέγει τι θα βάλει, να κρατά τη σύζυγο στα πόδια του, να χαλαρώνει στον καναπέ με ξεκούμπωτο πουκάμισο και με την τρίχα στο στήθος σε κοινή θέα. Σα να σου λέει «την έχεις κι εσύ Μήτσο; Την έχω κι εγώ. Δάσος είναι το στέρνο μου».  

Η προσωπική φωτογράφος του Μακρόν, Σοαζίγκ ντε λα Ντεμουασιονέρ, έχει πιάσει το νόημα. Δίνει αρχετυπική αρρενωπότητα στον λαό, δίνει προσωπικές στιγμές και στίγμα λαϊκού παιδιού. Δίνει πόνο. Κι όσο εμείς σκούζουμε ότι κάτι τέτοιο είναι γραφικό και ξεπερασμένο, τόσο θα μας διαψεύδει το γκελ που κάνει ακόμα αυτού του είδους ο λαϊκισμός στους ανθρώπους.  

Ακούγεται γελοίο, αλλά πολύ φοβάμαι ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η φωτό που κερδίζει εκλογές: πασάς στον καναπέ!

 

Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Το θέμα σε μια εκλογική διαδικασία, που είναι εξόχως επικοινωνιακή, είναι να κάνεις την κίνηση ματ.

Και αυτή δεν είναι άλλη από τη φωτό «πασάς στον καναπέ» (ελαιογραφία σε μουσαμά) με τα κινητά δίπλα να βλέπει και τα μηνύματα από το κομενάκι στο ένα αποκλειστικά, πιάσε μια μπύρα ρε Μπριτζιτάκι να σου πω τα νέα Μαρί, που θέλει να μου φάει τη δουλειά η δεύτερη γενιά Λεπέν, σε γυναικεία έκδοση, ο Πατριάρχης ήταν κάπως, είχε τον ανθρωποδιώκτη, η Μαρίν το πάει πιο γλυκά με τους ψηφοφόρους, ιδίως του δευτέρου γύρου.

Ο Εμμανουέλ με το δασύτριχο στήθος, στέλνει ένα σαφές μήνυμα αρρενωπότητας προς το γυναικείο φύλο που ενδόμυχα αποζητά την συνταξιοδότηση της Μπριτζίτ από πρώτης Κυρίας, ενώ ταυτόχρονα απενοχοποιεί το στήθος-κουβέρτα που πολλοί βάζουν μηχανή του γκαζόν για το αλαφρύνουν.

Αυτές είναι οι φωτογραφίες που κερδίζουν εκλογές: ο Πρόεδρος είναι το παλικάρι της διπλανής πόρτας, που πήρε τη ζωντοχήρα από έρωτα τρελό και προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του.

Έχει ωραίες απόψεις, αλλά μιας και δεν πολυάρεσαν, έχει κι άλλες, πολλές: το συζητάει και με Οικολόγους και με Πράσινους και για την ηλικία συνταξιοδότησης δεν θα τα χαλάσουμε (εδώ έχει πέσει κρεβατομουρμούρα).

Ωραία όλα αυτά, αλλά το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της υποψηφιότητας Μακρόν είναι πως η πλειοψηφία των Γάλλων δε θα θελήσει την περιπέτεια Λεπέν.

Και λειτουργώντας ως μπαμπούλας η Λεπέν βάζει κάτω από τη σημαία του Μακρόν, πολλά ετερόκλητα τμήματα της γαλλικής κοινωνίας, που εκφράζονταν πολιτικά μέσω διαφορετικών πλατφορμών.

Γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα και οι δημοσκοπήσεις, το συντηρητικό κοινό (πρωτίστως οι οπαδοί του Μελανσόν) θέλουν μια δεύτερη θητεία Μακρόν.

Το μόνο που πραγματικά μας τρομάζει, είναι πως...

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η σημασία της γλώσσας του σώματος στην επικοινωνία


ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Γράφει ο  Μιχάλης Μάρκου
ΜΒΑ - Σύμβουλος Επιχειρήσεων & Καθηγητής Διοίκησης Επιχειρήσεων/Marketing

Πολλά έχουν γραφτεί για την σημασία της γλώσσας του σώματος στη μη λεκτική επικοινωνία.  
 
Σύμφωνα με έρευνες, η μη λεκτική επικοινωνία (γλώσσα σώματος) αντιπροσωπεύει το 55% του μηνύματος που στέλνουμε, ενώ μόνο το 7% είναι η λεκτική επικοινωνία (φράσεις, λέξεις) και το 38% η ένταση της φωνής μας (χρωματισμός, τόνος, χροιά).  
Επίσης, δεν πρέπει να αγνοηθεί και μια άλλη παράμετρος που κάνει τη γλώσσα του σώματος ακόμα πιο σημαντική. Βάσει ερευνών, μαθαίνουμε κατά κύριο λόγο μέσω της όρασης (83%), κατά 11% μέσω της ακοής, κατά 3,5% μέσω της όσφρησης, κατά 1,5% μέσω της αφής και κατά 1% μέσω της γεύσης.

Όταν αναφερόμαστε στη Γλώσσα του Σώματος, εννοούμε τον τρόπο που χρησιμοποιούμε για να στείλουμε μηνύματα με χειρονομίες, κινήσεις του σώματος και εκφράσεις του προσώπου που μπορεί να γίνονται συνειδητά, υποσυνείδητα ή ακόμα και ασυνείδητα. Επίσης, περιλαμβάνει την εμφάνιση, τον προσωπικό χώρο που έχει ανάγκη ο καθένας γύρω του, το βλέμμα, αλλά και την αντίδραση στη σωματική επαφή. 
 
Μηνύματα μπορούμε να στείλουμε και να λάβουμε από τους άλλους ακόμα και από τον χώρο στον οποίο ζούμε, εργαζόμαστε και διασκεδάζουμε ή από τα πράγματα που κατέχουμε και χρησιμοποιούμε. Η ζεστασιά του βλέμματος, το χαμόγελο, η δύναμη της χειραψίας, η κλίση του κεφαλιού και του σώματος, η διάρκεια ενός αγγίγματος, έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα από τα ίδια τα λόγια, ιδιαίτερα όσον αφορά τη δημιουργία των πρώτων εντυπώσεων σε μια σχέση (προσωπική ή επαγγελματική), και συχνά καθορίζουν την εξέλιξή της.  
 
Η μη λεκτική επικοινωνία κερδίζει τις πρώτες εντυπώσεις, "σπάει" τον πάγο ή σηκώνει τείχη αδιαφορίας με τον συνομιλητή μας, προκαλεί οικειότητα και ζεστασιά, γοητεύει, ερωτοτροπεί, δημιουργεί προσμονή, αποδοχή ή προκαλεί θυμό και εκτοξεύει σιωπηλές απειλές. Έρευνες έχουν δείξει ότι όταν όσα ακούμε δεν συμφωνούν με τα σιωπηρά σήματα που μας στέλνει ο συνομιλητής μας, τότε έχουμε την τάση να βασιζόμαστε κατά κύριο λόγο στα δεύτερα για να ερμηνεύσουμε τις προθέσεις του, ακόμη και για να τον χαρακτηρίσουμε συμπαθητικό ή αντιπαθητικό.

Οι περισσότεροι μελετητές της γλώσσας του σώματος έχουν εστιάσει την προσοχή τους στα κάτωθι κύρια σημεία αποκωδικοποίησης της, που είναι οι εκφράσεις του προσώπου, η στάση και κίνηση του κεφαλιού, οι στάσεις και  κινήσεις των χεριών και αντίστοιχα των ποδιών και η στάση του κορμιού. 
 
Η αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων αυτών δεν είναι εύκολη υπόθεση και χρειάζεται καθημερινή εξάσκηση για να αποκτηθούν οι γνώσεις αυτές, ενώ χρειάζεται να μνημονεύονται οι κάτωθι 3 χρήσιμοι κανόνες. 
 
Ο πρώτος κανόνας είναι ότι θα πρέπει να διαβάζονται δέσμες χειρονομιών και όχι μεμονωμένες κινήσεις, προσπαθώντας να βγάζετε συμπεράσματα από διάφορες χειρονομίες.  
 
Δεύτερος κανόνας, είναι η αναζήτηση της συμφωνίας μεταξύ της λεκτικής και μη λεκτικής επικοινωνίας. 
 
Τέλος, θα πρέπει να διαβάζονται οι χειρονομίες/κινήσεις στα πλαίσια των εξωτερικών παραγόντων του περιβάλλοντος που υπάρχουν εκείνη την στιγμή (πχ. κρύο, ζέστη, κοκ).

Εκφράσεις Προσώπου

Στα πρώτα λεπτά  μιας γνωριμίας/επαφής, δημιουργούνται (ασυναίσθητα) εκφράσεις στα πρόσωπα των άλλων, που μας επηρεάζουν και βγάζουμε συμπεράσματα για τον χαρακτήρα των άλλων, για την προσωπικότητα τους, την πνευματικότητα τους, την εξυπνάδα τους, τις προσωπικές τους συνήθειες.

Το χαμόγελο αποτελεί την κυριότερη έκφραση σε ένα πρόσωπο και αποτελεί ένδειξη αποδοχής προς τον συνομιλητή. Ένα αυθεντικό χαμόγελο δεν παρακινεί μόνο τη δική σας αίσθηση του να νοιώθετε καλά, αλλά επίσης λέει στους διπλανούς σας ότι είστε προσιτοί, συνεργάσιμοι, και αξιόπιστοι. Το χαμόγελο επηρεάζει το πώς οι άλλοι άνθρωποι ανταποκρίνονται προς εσάς. Όταν χαμογελάς σε κάποιον, σχεδόν πάντα σου επιστρέφουν το χαμόγελο. Και επειδή οι εκφράσεις του προσώπου, ‘πυροδοτούν’ αισθήματα ανταπόκρισης, το χαμόγελο που λαμβάνετε πίσω στην πραγματικότητα και συχνά, αλλάζει τη συναισθηματική προδιάθεση του άλλου απέναντί σας προς το καλύτερο. Βέβαια, εδώ αναφερόμαστε στο πραγματικό χαμόγελο και όχι στο προσποιητό ή το ψεύτικο χαμόγελο το οποίο είναι πολύ εύκολα αναγνωρίσιμο από τους μελετητές της γλώσσας του σώματος. Τα ψεύτικα χαμόγελα τραβούν πίσω μόνο το στόμα, ενώ τα αληθινά τραβούν τόσο το στόμα όσο και τα μάτια (στο σημείο που μοιάζει με το πόδι της χήνας). 

Τα τέσσερα βασικά είδη χαμόγελου είναι: 
 
α) το χαμόγελο με σφιγμένα χείλη, που δείχνει ότι εκείνος που το κάνει έχει ένα μυστικό που δεν θέλει να μοιραστεί, 
 
β) το στραβό χαμόγελο, που σημαίνει σαρκασμό, 
 
γ) το χαμόγελο με πεσμένο σαγόνι, που σημαίνει ότι είναι προσποιητό και γίνεται για να διασκεδάσει κάποιους και 
 
δ) το πλάγιο χαμόγελο, που συνηθίζεται από τις γυναίκες οι οποίες έχουν το κεφάλι τους χαμηλωμένο και στραμμένο αλλού και ανασηκωμένο βλέμμα για να κατακτήσουν (ή να στείλουν μηνύματα αρέσκειας) έναν άνδρα.

Επίσης, τα μάτια (και οι κόρες τους) παίζουν σημαντικό ρόλο στις εκφράσεις του προσώπου. Τα μάτια είναι τα πιο ακριβή σήματα επικοινωνίας των ανθρώπων επειδή βρίσκονται σε εστιακό σημείο του σώματος και οι κόρες λειτουργούν ανεξάρτητα από τον συνειδητό μας έλεγχο. 
 
Αν κάποιος σε κοιτάει απευθείας στα μάτια, αυτό σημαίνει πως είναι ευθύς, ειλικρινής και δεν έχει κάτι να κρύψει.  
 
Αντιθέτως, τα άτομα που αποφεύγουν την άμεση αυτή οπτική επαφή, ίσως να μην έχουν αυτοπεποίθηση, να αισθάνονται άβολα, ή να μην λένε όλη την αλήθεια. Είναι σημαντικό για εμάς τους ανθρώπους να μας κοιτάνε στα μάτια αν και μερικοί αδιαφορούν να το πράξουν. Κοιτώντας τον συνομιλητή σου μέσα στα μάτια, και κάνοντας νεύματα, του δείχνεις ότι ενδιαφέρεσαι για αυτό που ακούς. Με αυτό τον τρόπο κάνεις τον άλλο να νιώθει οικειότητα και ζεστασιά.

Ειδικότερα σε θέματα οπτικής επαφής η παρατεταμένη βλεμματική επαφή, θεωρείται επίδειξη ανωτερότητας, έλλειψη σεβασμού, απειλητική στάση και τάση προσβολής του άλλου.  
 
Επίσης, η πολύ λίγη βλεμματική επαφή δηλώνει έλλειψη προσοχής ενώ η απόσυρση της βλεμματικής επαφής με το χαμήλωμα των ματιών θεωρείται σημάδι υποταγής. 
 
Επιπλέον, εάν κοιτάξουμε κάποιον για λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω είναι ένδειξη θετικής έλξης και ενδιαφέροντος (ιδανικά αν συνδυαστεί και από τις 2 πλευρές με διεσταλμένες κόρες). Επιπλέον, όταν βλέπουμε κάτι ενδιαφέρον οι κόρες μας διαστέλλονται,  ενώ κοιτάζουμε περισσότερο τους άλλους όταν ακούμε και όχι όταν μιλάμε. Επιπρόσθετα, ένα παρατεταμένο κοίταγμα χωρίς ανοιγοκλείσιμο των βλεφάρων χρησιμοποιείται από εκείνους που θέλουν να επιβληθούν, να απειλήσουν, να εκφοβίσουν ή να επηρεάσουν τους άλλους. Τέλος, μπορούμε να κατανοήσουμε με τις κινήσεις των ματιών του συνομιλητή μας αν είναι στο ίδιο μήκος κύματος μαζί μας, ή σκέφτονται κάτι διαφορετικό.

Όσον αφορά τα φρύδια, τα ψηλά φρύδια μπορούν να δώσουν σε μια γυναίκα μια υποταγμένη όψη, τα χαμηλά φρύδια μπορούν να δώσουν ένα επιθετικό στυλ, ενώ τα στραμμένα προς τα μέσα φρύδια μπορούν να δώσουν την εικόνα ενός ατόμου που δείχνει ενδιαφέρον.  

Στάση και Κίνηση Κεφαλιού

Το κεφάλι κινείται όταν μιλάμε και όταν ακούμε και η πιο συχνή κίνηση που κάνουμε είναι το νεύμα. Το νεύμα δείχνει συμφωνία, επιβεβαίωση, επιδοκιμασία. Η ταχύτητα του γνεψίματος μπορεί να φανερώσει την υπομονή ή την έλλειψη υπομονής του ακροατή. Το αργό γνέψιμο δείχνει πως ο ακροατής ενδιαφέρεται για όσα λέει ο ομιλητής, ενώ το γρήγορο γνέψιμο δείχνει στον συνομιλητή σας ότι έχετε ακούσει αρκετά ή ότι θέλετε να τελειώσει μια συζήτηση ή ότι ζητάτε την ευκαιρία να μιλήσετε και εσείς. Το γνέψιμο με το κεφάλι είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο για να δημιουργηθεί φιλική ατμόσφαιρα και να επιτευχτεί μια συμφωνία και συνεργασία.

Οι βασικές στάσεις του κεφαλιού είναι τρεις. 
 
Στην πρώτη (στην ουδέτερη στάση), το άτομο δεν κλίνει το κεφάλι του ούτε δεξιά αλλά ούτε αριστερά και κρατεί μια σταθερή βλεμματική επαφή προς τα μπροστά.  
 
Η κλίση του κεφαλιού προς τα δεξιά ή τα αριστερά, αποδεικνύει έναν εκτεθειμένο και πολλές φορές ευάλωτο λαιμό και κάνει το άτομο να μοιάζει μικρότερο και πιο υποταγμένο.

Όταν κάποιος έχει το κεφάλι ψηλά με μια ελαφριά κίνηση προς τα πίσω, αυτό υποδεικνύει υπεροψία ή επιθετική στάση. Όταν δε, το κεφάλι χαμηλώνει αυτό σημαίνει υπακοή, ταπεινότητα, αποδοκιμασία ή απόρριψη. Επίσης, μπορεί να σημαίνει ντροπή ή ότι κρατά απόσταση εξαιτίας της δυσπιστίας του. 
 
Όταν κάποιος χαμογελάει και παράλληλα γέρνει ελαφρώς το κεφάλι προς το μέρος μας, υποδηλώνει ενδιαφέρον. Επιπλέον όταν κάποιο άτομο σηκώνει γρήγορα το κεφάλι, φανερώνει άμεσα το ενδιαφέρον του, ειδικά εάν αυτό συνοδεύεται με ένα σήκωμα των φρυδιών, εκτός βέβαια των περιπτώσεων που απλά κοιτά το ταβάνι, κάτι το οποίο σημαίνει βαρεμάρα ή αδιαφορία.

Το ανασήκωμα των ώμων και το ζάρωμα του κεφαλιού ανάμεσα τους, επιτρέπει σε κάποιον να προστατέψει τον ευάλωτο λαιμό του και λάρυγγα του από τραυματισμό. Όταν χρησιμοποιείται σε προσωπικό ή επαγγελματικό επίπεδο, υπονοεί την αίτηση συγχώρεσης, πράγμα που μειώνει το άτομο που την χρησιμοποιεί, σε οποιαδήποτε συνάντηση στην οποία προσπαθεί να δείξει σιγουριά.

Επιπροσθέτως, το άγγιγμα του κεφαλιού μπορεί να σημαίνει μια αυτο-τιμωρία, όπως για παράδειγμα αγγίζοντας το μέτωπο με την παλάμη του χεριού, ενώ αν συνδυαστεί το άγγιγμα του κεφαλιού (στο πίσω μέρος) και με τα 2 χέρια στην θέση του καταπέλτη, φανερώνει υπεροψία ή αυθάδεια και η συγκεκριμένη χειρονομία θεωρείται ως η Νο1 που απεχθάνονται οι γυναίκες στους άντρες. Η συγκεκριμένη χειρονομία σκοπό έχει να εκφοβίσει τους άλλους ή να υπονοήσει μια χαλαρή στάση, έτσι ώστε να σας παρασύρει σε μια λανθασμένη αίσθηση ασφάλειας. Είναι σήμα κατατεθέν όσων θέλουν να σας κάνουν να πιστέψετε ότι τα γνωρίζουν όλα (ξερόλες).

Oι Στάσεις και Κινήσεις των Χεριών/Ποδιών

Tα πόδια και τα άκρα τους αποτελούν μια σημαντική πηγή πληροφοριών σχετικά με τη διάθεση κάποιου, επειδή οι περισσότεροι δεν αντιλαμβάνονται τι τα κάνουν και ποτέ δεν θα σκέφτονταν να προσποιηθούν κάποιες κινήσεις τους, όπως κάνουν με τις εκφράσεις του προσώπου τους. Ο τρόπος με τον οποίο ένα άτομο χρησιμοποιεί τα πόδια του και τα πέλματα του αποκαλύπτει προς τα πού θέλει να πάει, δηλαδή δείχνει πόσο πολύ θέλει να συνεχίσει ή να εγκαταλείψει μια συνομιλία. Πόδια ανοικτά και όχι σταυρωμένα αποκαλύπτουν μια δεκτική ή αυταρχική στάση, ενώ τα κλειστά και σταυρωμένα πόδια, αποκαλύπτουν επιφυλακτικότητα ή αβεβαιότητα.

Ένα άτομο μπορεί να δείχνει συγκροτημένο και ψύχραιμο, ενώ την ίδια ώρα το ένα άκρο του ποδιού του να χτυπά νευρικά το πάτωμα ή να ρίχνει μικρές κοφτές κλοτσιές στον αέρα, αποκαλύπτοντας τον εκνευρισμό του, επειδή δεν μπορεί να ξεφύγει. Μια γρήγορη κίνηση του ποδιού δείχνει ένα ανυπόμονο, φοβισμένο και νευρικό άτομο. Όταν αλλάζει κάποιος αργά τα πόδια του σε σταυροπόδι, ίσως, πλήττει με τη συζήτηση. Βέβαια, όταν το ένα πόδι αγγίζει το άλλο κατά τη διάρκεια ραντεβού αυτό αποδεικνύει ενθουσιασμό. Επίσης, η κατεύθυνση των ποδιών ορίζει την κατεύθυνση του ενδιαφέροντος μας. Έτσι, εάν τα πόδια του άλλου δείχνουν προς το μέρος μας, τότε σίγουρα νοιάζεται για εμάς, ενώ όταν κάποιος που στέκεται με τα πόδια ενωμένα, φανερώνει άγχος, αφού η στάση του δείχνει ότι χρειάζεται προστασία. Το ίδιο συμβαίνει και όταν κάποιος κάθεται στην καρέκλα, σφίγγοντας τα γόνατα του.

Γενικά, υπάρχουν 4 βασικές όρθιες στάσεις, οι οποίες είναι η στάση της προσοχής, η στάση με τα πόδια ανοικτά, η στάση με το ένα πέλμα μπροστά και η στάση με τα σταυρωμένα πόδια. 
 
Στη στάση της προσοχής, το άτομο δείχνει μια ουδέτερη διάθεση, χωρίς επιθυμία να μείνει αλλά ούτε και να φύγει.  
 
Στη στάση με τα πόδια ανοικτά -που χρησιμοποιείται κατεξοχήν από άνδρες-   τα πόδια είναι ριζωμένα σταθερά στο έδαφος και συνήθως συνοδεύεται, από την επίδειξη των αντιχείρων του ατόμου που τη χρησιμοποιεί. Είναι σήμα κυριαρχίας και αυτοπεποίθησης.  
 
Στη στάση με το ένα πέλμα μπροστά, το άτομο που τη χρησιμοποιεί, μετατοπίζει όλο το βάρος του στον γοφό, αφήνοντας το μπροστινό πέλμα στραμμένο προς τα εμπρός. Η στάση έχει δύο σημασίες. Αν υπάρχει ενδιαφέρον το πέλμα στρέφεται προς το άτομο που μιλάμε, αλλιώς κοιτάζει προς την πλησιέστερη έξοδο. 
 
Τέλος, στη στάση με σταυρωμένα πόδια, σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει αρνητική ή αμυντική διάθεση. Ο σκοπός του σταυρώματος των ποδιών είναι η ασυνείδητη προσπάθεια προστασίας της γενετικής περιοχής. Υπάρχουν δυο βασικές στάσεις με σταυρωμένα πόδια, η τυπική στάση και το σταύρωμα στη μορφή του αριθμού τέσσερα, η οποία δείχνει ότι υπάρχει μια ανταγωνιστική ή μαχητική διάθεση.

Όσον αφορά τα χέρια, επειδή συνήθως κρατάμε τα χέρια μπροστά στο σώμα μας, τα σήματα αυτά είναι εύκολα ορατά και οι περισσότεροι έχουμε συγκεκριμένες θέσεις για τα χέρια μας που χρησιμοποιούμε συνεχώς. 
 
Τα σφιγμένα χέρια δείχνουν μια συγκρατημένη, αγχώδη ή αρνητική στάση. Έρευνες, αποδεικνύουν ότι τα σφιγμένα χέρια μαρτυρούν ότι το άτομο προσπαθεί να συγκρατήσει μια αρνητική ή αγχώδη κατάσταση.  
 
Αντίθετα, το τέντωμα των χεριών προς τα εμπρός με τις παλάμες προς τα κάτω δηλώνουν βεβαιότητα για τις απαντήσεις που θα δώσεις ως ομιλητής στο ακροατήριο ή στον συνομιλητή σου, ενώ τα χέρια με τις παλάμες επάνω δηλώνει ειλικρίνεια. Συγκεκριμένα, οι ειλικρινείς θα κρατήσουν τη μία ή και τις δύο παλάμες ανοιχτές προς το μέρος του άλλου.

Το σταύρωμα των χεριών σημαίνει φραγμός, άμυνα, ανάγκη αυτοπροστασίας, αντεπίθεση, αδιαφορία, αβεβαιότητα, νευρικότητα, φραγή στα λεγόμενα του συνομιλητή, συνήθεια και μαζί με χαμήλωμα του κεφαλιού υποδηλώνει κατηγορηματικότητα. Με τα χέρια σταυρωμένα στο ύψος του στήθους κλείνουμε ουσιαστικά κάθε δίαυλο επικοινωνίας με τον συνομιλητή μας και φράζουμε ή προστατεύουμε την καρδιά μας από έμμεσα χτυπήματα. Ένας καλός τρόπος να αλλάξετε τις ισορροπίες σε μια συζήτηση είναι να κάνετε κάποιες ερωτήσεις. Θα αναγκαστεί να αλλάξει στάση και να έρθει προς το μέρος σας.

Επίσης, όταν ο συνομιλητής μας είναι καθιστός με το ένα χέρι στη μέση και το άλλο στο πρόσωπο, με τον δείκτη να ακουμπάει στο μάγουλο, το άλλο δάχτυλο να σκεπάζει το στόμα και τον αντίχειρα να στηρίζει το πιγούνι, αντιλαμβανόμαστε ότι πρόκειται για μια στάση άκρως επικριτική, γεγονός που φαίνεται από τις στάσεις των χεριών και το πιγούνι που γέρνει προς τα κάτω και δηλώνει εχθρότητα. Το μήνυμα είναι απλό:  "∆εν μου αρέσει αυτό που λες και δεν πρόκειται να συμφωνήσω ποτέ μαζί σου".

Τέλος, όσον αφορά τις χειραψίες, παρόλο που διαρκούν ελάχιστα (συνήθως 2-3 δευτερόλεπτα) μπορούν να φανερώσουν πολλά στοιχεία για εμάς και την προσωπικότητα μας.  
 
Τα άτομα που χρησιμοποιούν τη χειραψία όπου η παλάμη κοιτάει προς τα επάνω δείχνουν ότι παραχωρούν τον έλεγχο, που δηλώνει ότι δίνετε στον άλλο τον έλεγχο ή του επιτρέπεται να έχει τον πρώτο λόγο. Η συγκεκριμένη μορφή χειραψίας ονομάζεται χειραψία υποταγής. Συνήθως προέρχεται από άτομα που φοβούνται εύκολα και δηλώνει μια ανασφάλεια.  
 
Στη χειραψία της κυριαρχίας το άτομο που θέλει να δείξει ότι έχει το πάνω χέρι στη μετέπειτα συζήτηση ή γνωριμία, δίνει το χέρι με την παλάμη να είναι στραμμένη προς τα κάτω.
 
Όταν δύο άτομα που έχουν αμοιβαία εκτίμηση ο ένας για τον άλλον, θα πραγματοποιήσουν τη χειραψία της ισότητας όπου και τα δύο χέρια βρίσκονται σε μια κάθετη θέση εξισώνοντας ο ένας τη δύναμη της χειραψίας του άλλου.

Παρόλο αυτά υπάρχουν και άλλες μορφές χειραψίες όπως η κρύα χειραψία που δημιουργείται συνήθως όταν έχουμε άγχος. Σαν αποτέλεσμα το αίμα στις παλάμες μας αποτραβιέται από τα κύτταρα της επιδερμίδας και χάνουν τη θερμοκρασία. Αποτέλεσμα, κρύα και ιδρωμένα χέρια.   
 
Επίσης, η διπλή χειραψία, όταν δηλαδή σφίγγουμε με τα δυο μας χέρια την παλάμη του άλλου, σηματοδοτεί αξιοπιστία και ειλικρίνεια ενώ η χαλαρή ή άψυχη χειραψία προκαλεί αντιπάθεια, έλλειψη ενδιαφέροντος και συσχετίζεται με αδυναμία χαρακτήρα. 
 
Υπάρχει ακόμα η χειραψία με το υπερβολικό σφίξιμο της παλάμης, η οποία υποδηλώνει πως το άτομο απέναντι μας είναι ιδιαίτερα επιθετικό, και δεν χάνει την ευκαιρία να επιβληθεί στους άλλους και να τους υποτάξει.  
 
Τέλος, όταν με το δεξί μας χέρι κάνουμε χειραψία ενώ το αριστερό μας σφίγγει τον βραχίονα ή ακουμπά στον ώμο του άλλου, δείχνουμε ότι αισθανόμαστε οικειότητα με αυτό το άτομο και μας είναι ιδιαίτερα προσφιλές.

Στάση Κορμιού

Έχοντας την κοιλιά "μέσα", το στήθος προτεταμένο, τη πλάτη ίσια και το κεφάλι ψηλά, εκπέμπουμε μια σιγουριά για τον εαυτό μας και αυτοπεποίθηση. Το σώμα που υιοθετεί αυτή τη στάση δείχνει πιο αδύνατο, αναδεικνύει το στήθος, κάνει πιο επίπεδη την κοιλιά και δείχνει τους ωμούς του πιο όμορφα. Πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν πως ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τον κόσμο αντανακλάται στη στάση του σώματος που υιοθετούμε.

Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν την πίεση, έχουν την τάση να κυρτώνουν τους ώμους τους, σαν να μεταφέρουν πραγματικά και όχι μεταφορικά το βάρος των ευθυνών. Εκείνοι πάλι που είναι ντροπαλοί και θέλουν να περνούν απαρατήρητοι, έχουν την τάση να κυρτώνουν την πλάτη και να κρύβουν το στήθος. Γενικά το καμπούριασμα σημαίνει κούραση, απογοήτευση (ακόμα πιο έντονα αυτά τα συναισθήματα όταν το καμπούριασμα γίνεται κατά το βάδισμα και συνοδεύεται από σούρσιμο των ποδιών). Με τη στάση αυτή, όμως, οι άνθρωποι αυτοί δείχνουν πιο κοντοί και παχουλοί. Όταν βρισκόμαστε σε κατάθλιψη χαμηλώνουμε το στήθος και αναπνέουμε άσχημα, με αποτέλεσμα να χειροτερεύομε την ψυχολογική μας κατάσταση. Όσοι νιώθουν ανασφάλεια, κινούνται με χαμηλωμένους τους ώμους και το κεφάλι.

Το περήφανο περπάτημα  (στητό, καμαρωτό) φανερώνει αυτοπεποίθηση, αίσθηση υπεροχής. Όταν αφήνουμε ακάλυπτο το στήθος και την κοιλιά δηλώνουμε άνεση και ελευθερία, ότι δεν έχουμε κάτι να κρύψουμε, ότι είμαστε ανοικτοί σε προτάσεις και ειλικρινείς σε όσα λέμε.

Όρθιος με τα χέρια στη μέση, στάση γνωστή και ως "στάση μποξέρ" των αθλητών πριν ανέβουν στο ρινγκ είναι μια επιθετική στάση, και δηλώνει άνθρωπο έτοιμο για όλα. Οι ειδικοί την ονομάζουν "στάση επίτευξης". Ο άλλος έχει έναν στόχο και τίποτα δεν θα τον εμποδίσει. Συχνή στους άντρες ιδιαίτερα παρουσία γυναικών, όταν θέλουν να περάσουν μήνυμα ελέγχου. Επίσης άλλη μια στάση που συνηθίζεται (κυρίως από τους άντρες), είναι να βρίσκεται κάποιος όρθιος με τα χέρια να κρατούν τη ζώνη ή τις κορυφές των τσεπών, γνωστή και ως "Στάση καουμπόι” και δείχνει έτοιμος για επίθεση. Συχνά περνάει ερωτικό μήνυμα μιας και τα χέρια δείχνουν την περιοχή των γεννητικών οργάνων, αφήνοντας υπονοούμενα που δεν μένουν απαρατήρητα από τις γυναίκες. Δυο άντρες αντιμέτωποι με την ίδια στάση σημαίνει ότι ετοιμάζονται να διεκδικήσουν το θήραμα τους.

Τέλος, άλλη μια γνωστή στάση, είναι να βρίσκεται κάποιος όρθιος με τα χέρια πίσω από την πλάτη. Πρόκειται για κίνηση που δείχνει αυτοπεποίθηση και δύναμη. Αντίθετα, όταν το ένα χέρι συγκρατεί το άλλο από τον αγκώνα, ο άλλος είναι εκνευρισμένος μαζί σας και προσπαθεί να ελέγξει τα νεύρα του για να μη σας χτυπήσει.

7 Μυστικά για Ελκυστική Γλώσσα του Σώματος

Ειδικοί αναφέρουν ότι υπάρχουν 7 μυστικά για μια ελκυστική γλώσσα του σώματος, τα οποία και είναι: 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ : Συνοπτική διαφοροποίηση Δημοσίων Σχέσεων, Μάρκετινγκ και Διαφήμισης

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Το ευρύτερο κοινό όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε παγκόσμια κλίμακα και μαζί πολλοί πρωτοετείς φοιτητές και φοιτήτριες σε Πανεπιστημιακά τμήματα Διοίκησης Επιχειρήσεων, Μάνατζμεντ και Μάρκετινγκ εκφράζουν συχνά το θέμα προβληματισμού τους που σχετίζεται με τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στις ακαδημαϊκές έννοιες και τις πρακτικές εφαρμογές των Δημοσίων Σχέσεων, του Μάρκετινγκ και της Διαφήμισης.  

Είναι σχετικά κοινή η διαπίστωση ότι υπάρχει στην αντίληψη της κοινής γνώμης μια εμφανής θόλωση γραμμών που οριοθετούν τον τομέα και τις δραστηριότητες των τριών συναφών ακαδημαϊκών και πρακτικών τομέων.

     Το σημερινό μου άρθρο που φιλοξενείται στο αγαπημένο Blog στοχεύει στην εξοικείωση των αναγνωστών με μια συνοπτική στο μέγεθος αλλά απαραίτητη παρουσίαση των σχετικών ομοιοτήτων και διαφορών που υπάρχουν ανάμεσα στους ακαδημαϊκούς τομείς και τις πρακτικές εφαρμογές και επαγγελματικές δραστηριότητες  των Δημοσίων Σχέσεων, του Μάρκετινγκ και της Διαφήμισης.

Πριν από έναν περίπου αιώνα o W.I. Thomas ήταν ο πρώτος που υπογράμμισε την «επιθυμία για αναγνώριση» ως μία έμφυτη ανάγκη των ανθρώπων. Πιστεύω ότι πολλοί αναγνώστες και αναγνώστριες του Blog είναι ήδη εξοικειωμένοι με τη θεωρία των κινήτρων της ανθρώπινης συμπεριφοράς που διατύπωσε ο Abraham Maslow και την παγκοσμίως γνωστή σχηματική παρουσίασή τους ως μια πυραμίδα όπου προσδιορίζεται και διαφοροποιείται η «ιεραρχία των ανθρώπινων αναγκών».

Στο 4ο επίπεδο αυτής της σχηματικής πυραμίδας των αναγκών, ο Maslow αναφερόμενος πολύ συγκεκριμένα στην έννοια της «εκτίμησης», επισημαίνει εμφαντικά την ανάγκη για «αναγνώριση» που χαρακτηρίζει εμάς τους ανθρώπους στις καθημερινές μας σχέσεις με τους συνανθρώπους μας.

Συνιστά αλήθεια αποδεκτή τόσο στους ακαδημαϊκούς όσο και στους ευρύτερους κύκλους δραστηριοτήτων ότι τόσο οι Δημόσιες Σχέσεις όσο και το Μάρκετινγκ μοιράζονται την κοινή βάση των προσπαθειών που αποσκοπούν στην καθιέρωση και διατήρηση της «αναγνώρισης» ατόμων, ομάδων, επιχειρήσεων ή οργανισμών καθώς και των προϊόντων και υπηρεσιών που προσφέρουν στους καταναλωτές.

Σύμφωνα με τον καταγεγραμμένο ορισμό της PRSA (Public RelationsSociety of America) αναφέρει σαφώς ότι «Οι δημόσιες σχέσεις είναι μια στρατηγική διαδικασία επικοινωνίας που χτίζει αμοιβαία επωφελείς σχέσεις μεταξύ των οργανισμών και του κοινού τους.»

http://prdefinition.prsa.org/

Σύμφωνα με τη δήλωση του Διοικητικού Συμβουλίου της Αμερικανικής Ένωσης Μάρκετινγκ (AmericanMarketingAssociation) που εγκρίθηκε τον Οκτώβριο του 2007: «Το μάρκετινγκ είναι η δραστηριότητα, το σύνολο των θεσμών και οι διαδικασίες δημιουργίας, επικοινωνίας, παράδοσης και ανταλλαγή προσφορών που έχουν αξία για τους πελάτες, τους συνεργάτες και την κοινωνία γενικότερα. »

https://www.ama.org/the-definition-of-marketing-what-is-marketing/

Ωστόσο, τα θέματα που σχετίζονται με το Μάρκετινγκ και τις Δημόσιες Σχέσεις μπορεί να φαίνονται λιγότερο θολά αλλά είναι αποδεκτό ότι «μπλέκονται» όταν κάποιος επιχειρήσει να διαφοροποιήσει τις Δημόσιες σχέσεις από τη Διαφήμιση.

     Για πολλούς συναδέλφους, ακαδημαϊκούς και ελεύθερους επαγγελματίες οι δυσκολίες και τα συναφή προβλήματα της διαφοροποίησης της Διαφήμισης και των Δημοσίως Σχέσεων (γνωστών διεθνώς και με τα 2 γράμματα της Αγγλικής γλώσσας, δηλαδή ως PR) γίνεται πιο εύκολα: η διαφήμιση περιλαμβάνει την πληρωμή ενός μέσου (τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα ή περιοδικό, για παράδειγμα) για ώρα προβολής ή ίντσες στήλης για την προβολή ενός διαφημιστικού μηνύματος. Το περιεχόμενο μιας διαφήμισης ελέγχεται πάντα από τον διαφημιζόμενο, σε αντίθεση με το περιεχόμενο των σελίδων σύνταξης ή προγραμμάτων, τα οποία ελέγχονται από δημοσιογράφους.  

Οι επαγγελματίες των Δημοσίων Σχέσεων προσπαθούν να πείσουν τους δημοσιογράφους να καλύψουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους με βάση την επικαιρότητα. Μια διαφήμιση δεν χρειάζεται να ικανοποιεί καμία ειδησεογραφική αξία, αλλά πολύ απλά πρέπει να είναι νόμιμη και η καταχώρησή της να πληρώνεται ».

     Στο ίδιο πλαίσιο αναφοράς είναι αποδεκτό γενικά ότι η Διαφήμιση είναι η δραστηριότητα που παρουσιάζει το πιο πειστικό δυνατό μήνυμα πώλησης στις σωστές προοπτικές για το προϊόν ή την υπηρεσία στο χαμηλότερο δυνατό κόστος. Ο Χάρισον προβάλλει θετικά επιχειρήματα για τα δημόσια σχέδια τονίζοντας ότι ο όρος «πειστικός» δεν είναι στόχος δημοσίων σχέσεων, το «πώληση» δεν είναι ο σκοπός των επικοινωνιών δημοσίων σχέσεων και, τέλος, το στοιχείο «κόστους» διαφέρει σημαντικά μεταξύ των δημοσίων σχέσεων και της διαφήμισης. Από τις προσωπικές μου εμπειρίες και τις εμπειρίες άλλων επαγγελματιών και ακαδημαϊκών συναδέλφων μπορώ να βεβαιώσω ότι οι προϋπολογισμοί δημοσίων σχέσεων είναι σχετικά μικροί σε σύγκριση με τους προϋπολογισμούς διαφήμισης.

Το ευρύτερο κοινό στην Πατρίδα μας και διεθνώς γνωρίζει ότι τα διαφημιστικά μηνύματα πληρώνονται και δεν έχουν το ίδιο «βάρος» με τα μηνύματα δημοσίων σχέσεων, τα οποία μπορεί να εμφανίζονται ως ειδήσεις ή δηλώσεις σύνταξης και κρίνονται ότι έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στην αντίληψη και εντύπωση των αναγνωστών.

Πράγματι, ο παράγοντας «κόστος» είναι κάτι που οι περισσότεροι επαγγελματίες των δημοσίων σχέσεων θα χρησιμοποιήσουν ως επιχείρημα που ενισχύει τον ισχυρισμό τους για «επιτυχία» στη δημοσίευση των μηνυμάτων τους «δωρεάν».

Οι συνάδελφοί μου και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού αλλά και σε πανεπιστημιακά ιδρύματα των χωρών της Ανατολής συχνά με αναφέρουν ως «pracademic»,  (συνθετικό των αγγλικών όρων «practitioner» & «academic») δηλαδή καθώς και ως επαγγελματίας στον τομέα των Δημοσίων Σχέσεων και ως ακαδημαϊκός έχω χρησιμοποιήσει και συνεχίζω να χρησιμοποιώ το ίδιο επιχείρημα για τη διαφοροποίηση διαφημιστικών μηνυμάτων και ευρύτερες δραστηριότητες μάρκετινγκ από μηνύματα και δραστηριότητες δημοσίων σχέσεων.

Υπήρξαν περιπτώσεις όπου η επιτυχία ενός μηνύματος δημοσίων σχέσεων στην απόκτηση δημοσιότητας στα μέσα ενημέρωσης και στην επιτυχία προσέλκυση της προσοχής του κοινού χαρακτηρίστηκε ως «έμμεση» διαφήμιση καθώς κατόρθωσε να μεταφέρει το μήνυμα της επιχείρησης ή του οργανισμού «δωρεάν».

Περισσότερα για το σημερινό μου θέμα, όχι ως αυτό-διαφήμιση ή τέχνασμα μάρκετινγκ αλλά ως μια καλοπροαίρετη χειρονομία Δημοσίων Σχέσεων, θα βρούνε οι φίλοι και φίλες αναγνώστες του Blog στο...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ: Πολιτική ή μάρκετινγκ;


Πού τελειώνει το μάρκετινγκ και πού αρχίζει η πολιτική; 


Το ερώτημα στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί, καθώς αυτά τα δύο έχουν γίνει υπερβολικά δυσδιάκριτα, σε βαθμό που συγχέονται. 


Πρωτίστως συγχέονται από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, δηλαδή τους πολιτικούς, που για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχουν πειστεί πως η δουλειά τους πλέον δεν είναι να παράγουν πολιτική αλλά μια αόριστη και ασαφή «επικοινωνία». Μια «εικόνα», αποτέλεσμα μάρκετινγκ, πολλές φορές φτηνού. 


Μεγάλη μερίδα πολιτικών έτσι πορεύεται. Μια «έξυπνη» ατάκα, ένας καλός ελιγμός στις δυσκολίες, μια «επικοινωνιακή διαχείριση» και ο χρόνος κυλά στην πραγματικότητα χωρίς πολιτική.

Τα «εργαλεία» που βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση πλέον είναι πολλά. 


Στην κορυφή τα social media. Εξ ου όλο και περισσότερο βλέπουμε πολιτικούς να λειτουργούν με όρους influencers ποστάροντας ωραίες φωτογραφίες από τις διακοπές τους και τσιτάτα στα social media. Η αποδοχή που σίγουρα έχουν στον μικρόκοσμο του time line τους είναι και η μεγαλύτερη παγίδα. Ενας παραμορφωτικός φακός που τους αποκόπτει σταδιακά από το τι πραγματικά γίνεται εκεί έξω στο σύνολο. Οταν μάλιστα σε αυτή τη διαδικτυακή μικρόσφαιρα το mainstream μιντιακό σύστημα δεν επιτελεί τον σκοπό του λειτουργώντας είτε υποστηρικτικά είτε σωπαίνοντας σε τέτοια φαινόμενα, τότε το γλυκό έρχεται και δένει.

Η εικονική γυάλα έχει δημιουργηθεί και ο πραγματικός σκοπός που θεωρητικά υπηρετεί η πολιτική έχει καλυφθεί από μια εικόνα. Τις περισσότερες φορές ψεύτικη.  

Είναι μια αντιστροφή της υγιούς κατάστασης. Αντί οι πολιτικοί να παράγουν το προϊόν, δηλαδή πολιτική, και η «επικοινωνία» να έρχεται ως επακόλουθο της πραγματικής δουλειάς τους, συμβαίνει το αντίθετο: 

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Με αφορμή την Black Friday


Η εκτόξευση της χρηματιστηριακής αξίας της Apple πάνω από το 1 τρις δολάρια τον περασμένο χρόνο μονοπώλησε τα ΜΜΕ, διότι είναι η πρώτη εταιρεία που υπερέβη παγκoσμίως αυτό το όριο. Πώς όμως μια εταιρεία που το 1996, όταν ανέλαβε τα ηνία της ο Στηβ Τζόμπς, άξιζε 3 δις δολάρια, εκτινάχθηκε πάνω από το 1 τρις δολάρια;

Πριν χρόνια σε συνέντευξή του ο Στηβ Τζόμπς είχε πει: «Πολλές φορές οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι θέλουν μέχρι να τους το δείξεις». Όταν μάλιστα ρωτήθηκε σε ποιο βαθμό η Apple ερευνά τι θέλουν οι πελάτες της, απάντησε: «Καθόλου. Δεν είναι δουλειά των πελατών να ξέρουν τι θέλουν… Εμείς βρίσκουμε τι θέλουμε»! (1). 

Αγοράζει λοιπόν ο κόσμος κάτι που υπερβαίνει τις πραγματικές του ανάγκες;  

Διότι η φρενίτιδα που συνοδεύει κάθε φορά την κυκλοφορία ενός νέου μοντέλου iPad ή iPhone αυτό φανερώνει.

«Η κοινωνία μας, λέει ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, υποχρεώθηκε να κάνει μια υπαρξιακή επιλογή. Είτε θα έπρεπε να χαλιναγωγηθεί η οικονομική λογική της συσσώρευσης κεφαλαίου, για να είναι εφικτή η ελεύθερη ανάπτυξη των ανθρωπίνων ικανοτήτων και δυνάμεων έξω από την τυραννία της αγοράς και της εργασίας, είτε η οικονομική λογική θα έπρεπε να αυξάνει τις ανάγκες των καταναλωτών τουλάχιστον εξίσου γρήγορα με την παραγωγή εμπορευμάτων και εμπορευματοποιημένων υπηρεσιών». Έτσι, σύμφωνα με το δρόμο που επιλέχθηκε, «η παραγωγή δεν έχει πια στόχο να ικανοποιεί με τον πιο αποδοτικό τρόπο τις υπάρχουσες ανάγκες, λέει ο Andre Gorz. Αντιθέτως οι ανάγκες  θα πρέπει να έχουν όλο και περισσότερο στόχο να επιτρέπουν στην παραγωγή να αναπτύσσεται». 

 Το αποτέλεσμα ήταν παράδοξο: «…Έπρεπε να γκρεμιστούν τα σύνορα ανάμεσα στις ανάγκες, στους πόθους και στις επιθυμίες… Έπρεπε να δημιουργηθεί η επιθυμία για ακριβότερα προϊόντα  ίσης ή κατώτερης αξίας χρήσης από εκείνα που χρησιμοποιούσαν προηγουμένως οι άνθρωποι και στους πόθους έπρεπε να δοθεί ο χαρακτήρας επείγουσας ανάγκης. Με λίγα λόγια έπρεπε να δημιουργηθεί ζήτηση …μέσα από την επιτάχυνση των καινοτομιών και της απαρχαίωσης των προϊόντων» – που εξηγεί την ταχύτατη προώθηση νέων μοντέλων, με την απαξίωση των παλαιοτέρων παρόλο που εξυπηρετούν τις ανάγκες των χρηστών (2). Έτσι η δημιουργία αναγκών απέκτησε μεγαλύτερη σημασία από την ικανοποίηση των αναγκών της μεγάλης μάζας των ανθρώπων.

 
Χρειαζόταν λοιπόν ένας αλλοτριωτικός καταναλωτισμός. Αυτός ο καταναλωτισμός είναι βαθιά ξένος προς την ικανοποίηση ανθρωπίνων ελλείψεων και αναγκών. Τον προωθούν οι εμπορικοί διαφημιστές που πάντα παρουσιάζουν τα εμπορεύματα σαν να περιέχουν ένα στοιχείο πολυτέλειας, περιττής σπατάλης και φαντασίας και χαρακτηρίζουν τον αγοραστή ως “ευτυχισμένο και προνομιούχο άτομο”.  

Γιατί όμως οι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε αυτές τις υπερβολές αφού οι αξίες χρήσης των νέων μοντέλων (κινητά iPhone, ταμπλέτες iPad, υπολογιστές Mac εν προκειμένω) δεν θα αναβαθμίσουν σε τίποτα τη ζωή της συντριπτικής πλειοψηφίας των αγοραστών δεδομένου ότι τα μοντέλα που ήδη κατέχουν ικανοποιούν τις ανάγκες τους; 

Μας το εξηγεί πάλι ο Andre Gorz: «Οι άνθρωποι τα επιθυμούν, μας λέει, για το γεγονός ότι είναι άχρηστα, γιατί...



ακριβώς αυτό το στοιχείο του άχρηστου συμβολίζει την απόδραση του αγοραστή από ένα συλλογικό σύμπαν σε ένα καταφύγιο ατομικής κυριαρχίας» (2). 

Είναι το status symbol, δηλαδή το “σύμβολο κατάστασης”, με άλλα λόγια σύμπτωμα φαινομενολογίας πλούτου ή κοινωνικής θέσης, που ώθησε πέρυσι 10 χιλιάδες Έλληνες να αγοράσουν μόλις στις τρεις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας τους τα νέα μοντέλα της Apple iPhone Xs και iPhone Xs Max αξίας 1300 – 1600 ευρώ ξοδεύοντας πάνω από 15 εκ. ευρώ.

Το ιδεολογικό πλαίσιο που θεμελίωσε όλα αυτά έχει βαθιές ρίζες. Όπως γράφει ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, ο καπιταλισμός επικράτησε όταν στη φάση της μετανεωτερικότητας – μετά τον Β’ Παγκόσμιο πάνω κάτω –  εγκατέλειψε τον ανταγωνισμό του με τον κομμουνισμό πάνω στην ικανοποίηση του συνόλου των ανθρώπινων αναγκών οι οποίες θεωρούνταν πεπερασμένες, σταθερές και υπολογίσιμες και οι προσπάθειές του επικεντρώθηκαν έκτοτε στη φροντίδα για την απεριόριστη ανάπτυξή των επιθυμιών: «Σε επιθυμίες που επιθυμούν περισσότερη επιθυμία, όπως γράφει, και όχι την ικανοποίησή τους, στον πολλαπλασιασμό τους αντί στη βελτίωση των ευκαιριών και επιλογών» (3). 

Το αποτέλεσμα; 

Ο θρίαμβος των επιθυμιών!  

Διότι...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Ο Πίκατσου σε νέες περιπέτειες

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ


Π​​ώς δημιουργούνται άραγε οι μόδες; Τι μας ωθεί και σπεύδουμε ν’ ανεβούμε αγχωμένοι σε κάθε συρμό που περνάει ταχύτατος μπροστά μας; Τι μας πείθει να ενστερνιστούμε χωρίς αντιστάσεις και αργοπορία τεχνολογικά μοντέλα ή στυλ συμπεριφοράς, εμφάνισης και δίαιτας, υλικής και πνευματικής (αν συνιστούν πνευματική τροφή τα μπεστ σέλερ της οκάς που σέρνουμε στις παραλίες το καλοκαίρι); 


Και όλα αυτά σε καθεστώς διαρκούς προσωρινότητας, αφού δεν θ’ αργήσουμε να δείξουμε την ίδια καταναλωτική προθυμία για το αμέσως επόμενο στυλ, μοντέλο ή μπεστ σέλερ, για το αμέσως επόμενο «ιν» μήκος τριχοφυΐας, στο κρανίο ή στο πρόσωπο. 


Πώς ξανάρθε ξαφνικά στη μόδα το μουσάκι (ακόμα και η ιερατική γενειάδα), πολύ πριν αρχίσουν να δημοσιεύονται ρεπορτάζ για τις αντιμικροβιακές του ιδιότητες; Και πώς το τατουάζ έφτασε να συγκαταλέγεται στα αυτονόητα, αν όχι τα απαραίτητα;  


Είναι μόνο η επιθυμία της καλύτερης αναπνοής που ευνοεί την επέλαση του ηλεκτρονικού τσιγάρου; Και πώς γίνεται τελικά μόδα, αφομοιωμένη από τις εταιρείες, μια κίνηση που αρχικά στρεφόταν με αντικομφορμιστική πρόθεση κατά της μόδας και των εταιρειών, η προτίμηση δηλαδή στα σκισμένα και ξεβαμμένα παντελόνια, που πια τα φορούν στις χαλαρές δημόσιες εμφανίσεις τους και πάμπλουτοι αστέρες του ποικίλου θεάματος;


Παρακάτω. Τι μας σπρώχνει και αγοράζουμε μπιχλιμπίδια και σύνεργα που ούτε στιγμή δεν έχουμε νιώσει την έλλειψη και την ανάγκη τους, μόνο τα βλέπουμε στους διπλανούς μας και αισθανόμαστε αίφνης αποκομμένοι από τον καιρό μας και τις επιταγές του;  


Και δεν μιλάω αποκλειστικά για τα χρόνια της ευμάρειας, γνήσιας ή δανεικής. Και τώρα ακόμη μας τρώει η έγνοια για το νεοκαίνουργο υπερσούπερ σμαρτοφωνάκι που «θα μας λύσει τα χέρια», τα οποία μολαταύτα δεν είναι δεμένα και μια χαρά ανταποκρίνονται και δίχως αυτό στις υποχρεώσεις του κατόχου τους.


Πώς, λογικά πλάσματα εμείς, κορωνίδα της φύσεως όπως αυτοθαυμαζόμαστε, καταντάμε όντα αγρίως μιμητικά, σαν τους προγόνους μας τους πιθήκους (ιδού η επικύρωση της δαρβινικής θεωρίας), πλην με φωνή παπαγάλου και επιπλέον με το χαμαιλεόντειο γνώρισμα χρωματικής εναλλαγής, ώστε να προσαρμοζόμαστε στο εκάστοτε ρεύμα;  


Και για να το κάνω λιανά:  


Πώς, από τη μια στιγμή στην άλλη, εκατομμύρια άνθρωποι, ενήλικοι, τύποις ώριμοι, βάλθηκαν να κυνηγούν Πόκεμον, προκαλώντας τροχαία και εισβάλλοντας σε ξένες αυλές, οπότε και πυροβολούνται, σε νεκροταφεία και σε καθιερωμένους χώρους μνήμης;


Ή, για να πάμε ένα συρμό πιο πίσω, πώς επίσης εκατομμύρια άνθρωποι, και πάλι σε όλον τον ομογενοποιημένο πλανήτη, κόλλησαν τη μεταδοτική νόσο του τεχνολογικού ναρκισσισμού και βρέθηκαν να αυτοφωτογραφίζονται, με τη χρήση πια και σελφοκόνταρου; 


 Βρέθηκαν δηλαδή να μη χαίρονται τη στιγμή (τον Ηνίοχο πού πήγαν να δουν στο μουσείο, τον Ρέμπραντ στην πινακοθήκη, τον εξαίρετο κολπίσκο, την παρέα, τα γενέθλιά τους κτλ.), αλλά να βιάζονται να την απαθανατίσουν πριν καν ολοκληρωθεί, ώστε να προχωρήσουν στο επόμενο ενσταντανέ. Χρησιμοποιώντας τα πάντα σαν φόντο της μανιωδώς αυτοφωτογραφιζόμενης αφεντιάς τους, λειτουργούν σαν συλλέκτες εμπειριών που όμως στην πραγματικότητα δεν τις ζουν· περνούν απέξω από το τώρα γιατί η έγνοια τους είναι να το μετατρέψουν σε ενθύμημα, σε αναμνηστικό, να το αποθηκεύσουν πριν καν το γευτούν. Με τη μεσολάβηση της πρώτης, της δεύτερης, της εικοστής σέλφι το τώρα γίνεται –σχεδόν ακαριαία– ανάμνηση για το φέισμπουκ, όχι για την ψυχή μας.


Αν κατορθώναμε να δώσουμε πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, θα μαθαίναμε πολλά για τον μυστηριώδη πλανήτη με το όνομα Ανθρωπος. 


Οι απαντήσεις, όμως, είναι εξαιρετικά δύσκολες. Και καμιά τους δεν μπορεί να έχει γενική εφαρμογή. Και οι μαζικότερες κοινωνίες δεν καταφέρνουν να απαλείψουν την ατομικότητα, να σβήσουν το ξεχωριστό πρόσωπο. Ολο κάτι ξεφεύγει, όλο κάτι αντιβαίνει στους εξηγητικούς κανόνες που επιχειρούμε να κατασκευάσουμε. Δεν χωράει στη στατιστική η κοινωνία, ούτε το άτομο πορεύεται ασφυκτιώντας μέσα στα πέντε ή δέκα μοντέλα των μπιχαβιοριστών ή όσων βιοπορίζονται σαν ταξιθέτες της ψυχής.


Φαίνεται σίγουρο πάντως το εξής: