ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η απαγορευμένη πόλη

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η τελευταία Κυριακή ήταν αφιερωμένη στο ποδήλατο. Σε μια πόλη, όπως η Αθήνα, όπου δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι και η ποδηλασία θυμίζει ράφτινγκ σε άγριο ρέμα με βράχους και καταρράκτες, κάποιοι σκέφτηκαν ότι είναι το κατάλληλο περιβάλλον για να οργανώσουν ποδηλατικούς αγώνες.

Οπως είναι φυσικό, για να γίνουν οι αγώνες έπρεπε να σταματήσει να λειτουργεί η πόλη. Ή, με άλλα λόγια, οι αγώνες έπρεπε να γίνουν εναντίον της ζωής της πόλης. Αυτό ονομάζεται «κυκλοφοριακές ρυθμίσεις».

Θα μου πείτε ήταν Κυριακή, η ημέρα δεν ήταν εργάσιμη, οπότε όσοι ήθελαν να περάσουν το κέντρο δεν το έκαναν επειδή ήσαν υποχρεωμένοι, αλλά επειδή ήθελαν να περάσουν την ημέρα τους σε κάποια παραλία. Η εργασία είναι δικαίωμα. Η χαλάρωση ή η ανάπαυση είναι πολυτέλεια. Εξάλλου οι Αθηναίοι έχουν στη διάθεσή τους την πόλη τους όλη την υπόλοιπη εβδομάδα. Ακόμη κι όταν δεν την κλείνουν οι συμπολίτες τους υποστηρικτές της Χαμάς, μπορούν με όλη τους την άνεση να απολαύσουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση, να εκνευριστούν όσο τραβάει η όρεξή τους, να κορνάρουν, να φωνάξουν, να τσακωθούν. Ας την αφήσουν μια Κυριακή για την υγιεινή ζωή και την οικολογία.

Υποθέτω ότι αυτό είναι το επιχείρημα όσων οργάνωσαν τον ποδηλατικό αγώνα στο κέντρο της Αθήνας και του δήμου, ο οποίος τους παραχώρησε την πρωτεύουσα. Οπως και την προπερασμένη Κυριακή η πρωτεύουσα είχε παραδοθεί σε δρομείς με τις αντίστοιχες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις.

Θα με ρωτήσετε για ποιο λόγο πρέπει όλα αυτά να γίνονται στο κέντρο της Αθήνας, έστω Κυριακές και εορτές, και όχι σε κάποια περιοχή δίπλα στην πρωτεύουσα.

Πρώτον, διότι αν δεν γίνουν στο κέντρο της πόλης θα χαθεί ένα σημαντικό μέρος της απόλαυσης. Δεν θα σπάσουν τα νεύρα κανενός. Οπότε ελάχιστοι θα αντιληφθούν τον αγώνα και ακόμη λιγότεροι θα τον εκτιμήσουν. Είναι στοιχείο της εκπαιδευτικής πολιτικής του δήμου. Δεν χάνει ευκαιρία να σπάει τα νεύρα των πολιτών του, είτε με δημόσια έργα μέρα μεσημέρι σε πολυσύχναστες οδικές αρτηρίες είτε με αποκλεισμό του κέντρου για διάφορους λόγους. Ετσι κρατάει σε εγρήγορση τη συνείδηση των πολιτών του και δεν τους αφήνει να αποβλακωθούν όπως όσοι ζουν σε πόλεις όπου όλα λειτουργούν και έχει χαθεί το αίσθημα του απρόβλεπτου, το αίσθημα της περιπέτειας που οξύνει το μυαλό.

Επειδή πολλοί χρησιμοποιούν πια τον τίτλο Δούκας των Αθηνών για τον Δούκα των Αθηνών, αποφάσισα να τον προαγάγω σε Αρχιδούκα. Ισως έτσι αντιληφθεί ότι οι ικανότητές του και οι φιλοδοξίες του πάνε χαμένες εκεί που βρίσκεται. Το γραφείο του δημάρχου δεν τον χωράει, όσο κι αν προσπαθεί να διασκεδάσει την πλήξη του παίζοντας με τα νεύρα των Αθηναίων.

Θα μου πείτε, έχει κι αυτός τους λόγους του. Κάτι τέτοιες ημέρες, κλεισμένος στην Απαγορευμένη Πόλη μαζί με τους μανδαρίνους του, μπορεί να αισθάνεται ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Σε ποιον ανήκει η πρωτεύουσα; (Όταν οι κάτοικοι, οι εργαζόμενοι και οι επιχειρηματίες γίνονται θεατές στην ίδια τους την πόλη)

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Η απάντηση στην ερώτηση του τίτλου είναι μακροσκελής και γι’ αυτό θα την αποφύγω.

Είναι πολύ καλύτερο (και πιο σύντομο) να σας γράψω σε ποιους δεν ανήκει: η πρωτεύουσα λοιπόν σίγουρα δεν ανήκει στους κατοίκους της και στους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά και επιχειρηματικά σε αυτήν. Κι αν τους ανήκει τόσο δα, δεν είναι αυτοί που έχουν τον πρώτο λόγο.

Γιατί ο πρώτος λόγος ανήκει στους πραγματικούς ιδιοκτήτες της πρωτεύουσας: σ’ αυτούς που την αντιλαμβάνονται ως μια μεγάλη σκηνή στην οποία μπορούν να ανεβάζουν τις παραστάσεις τους χρησιμοποιώντας κατοίκους, εργαζόμενους και επιχειρηματίες ως κομπάρσους.

Την Τρίτη το απόγευμα (κι ενώ τα καταστήματα ήταν ακόμα ανοιχτά) η πρωτεύουσα έκλεισε για να τρέξουν μερικές εκατοντάδες συνάνθρωποί μας «για καλό σκοπό». Δεν καταλαβαίνω γιατί οι «καλοί σκοποί» πρέπει πάντα να συνοδεύονται με τον βασανισμό εκατοντάδων χιλιάδων αλλά ίσως φταίει που δεν είμαι αρκετά φιλάνθρωπος ώστε να καταλαβαίνω ότι η προσφορά πρέπει απαραίτητα να συνοδεύεται από σαδισμό, συσχέτιση την οποία κατανοούν και αποδέχονται στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων*.

Την επόμενη το πρωί μερικές εκατοντάδες «εργαζόμενοι» έκλεισαν πάλι το κέντρο για να κάνουν τη συνδικαλιστική τους γυμναστική. Το κέντρο που κλείνει δυο-τρεις φορές την ημέρα για κάθε πικραμένο που θέλει να συμπληρώσει τα κομματικά του ένσημα ή απλώς να εκτονώσει την ψυχολογική του πίεση.

Το κέντρο που κλείνει και για τις επισκέψεις διαφόρων ηγετών.

Το κέντρο που κλείνει και πολλά Σαββατοκύριακα για μαραθωνίους, ημιμαραθωνίους, ενατεταρτομαραθωνίους, μικρομαραθώνιους και τοσοδουλικομαρθώνιους ή για ποδηλατάδες και άλλες ωραίες ευκαιρίες για σπόνσορινγκ. Μόλις πριν από λίγες μέρες το Ζάππειο γλίτωσε στο τσακ τη μετατροπή του σε προκάτ αναψυκτήριο.

Και όλα αυτά γίνονται σε βάρος μιας πρωτεύουσας η οποία κυρίως χρησιμοποιείται παρά κατοικείται.

Οι κάτοικοι και η ζωή τους, οι πραγματικοί εργαζόμενοι και οι επιχειρηματίες που επιμένουν να δραστηριοποιούνται στο Φαρ Ουέστ της Αθήνας δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Σίγουρα δεν ενδιαφέρουν την κυβέρνηση και την τοπική αυτοδιοίκηση.

Μπορώ να καταλάβω μια πρωτεύουσα να κλείνει για ένα γεγονός τόσο μεγάλο όσο ας πούμε ο κλασσικός Μαραθώνιος. Αλλά αρνούμαι να δεχτώ ότι πρέπει να κλείνει κάθε τρεις και λίγο για την παραμικρή εκδήλωση που κάποιος έχει τη φαεινή ιδέα να διοργανώσει για να διαφημίσει και να διαφημιστεί.

Αρνούμαι να δεχτώ ότι είναι φυσικό η κυβέρνηση και ο Δήμος να έχουν γραμμένους τους ανθρώπους που ζουν και δραστηριοποιούνται στην Αθήνα.

Αλλά μάλλον πρέπει να σταματήσω να το αρνούμαι. Γιατί η καθημερινότητα δείχνει ότι δεν ζω σε πόλη αλλά σε…

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Το Δουκάτο του Δούκα

Μήπως να ασχοληθείς με την εισβολή των αρουραίων που καταπατούν τα δικαιώματα των πολιτών ; pic.twitter.com/mMLBbX4WD0

— Μαντάμ Πατσουλί (@2PAzkjh6oFRW77D) January 4, 2026

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δευτέρα 29 ∆εκεμβρίου 2025. 

Τόπος: οδός 3ης Σεπτεμβρίου στο ύψος της πλατείας Βικτωρίας. Ωρα 7.30 μ.μ., τα καταστήματα ανοιχτά, τα πεζοδρόμια γεμάτα πεζούς. 

Από τον σταθμό του ηλεκτρικού βγαίνουν τρεις αστυνομικοί, δύο άνδρες και μια γυναίκα. Τους πλησιάζει τρέχοντας ένας έγχρωμος, μάλλον μετανάστης. Προσπαθεί να συνεννοηθεί μαζί τους με τρεις αγγλικές λέξεις και πέντε νοήματα. Τους δείχνει το σημείο όπου βρίσκεται η στάση του λεωφορείου.  

Εκεί βρίσκονται δύο ξαπλωμένα σώματα, το ένα μπρούμυτα, το άλλο ανάσκελα. Και οι δύο άνδρες και οι δύο μετανάστες. Αυτός που είναι ανάσκελα κάτι μουρμουρίζει, βγάζοντας αφρούς από το στόμα του. Κάποιος από τους συμπατριώτες του κλωτσάει ελαφρά αυτόν που είναι πεσμένος μπρούμυτα. Προφανώς για να διαπιστώσει αν είναι ζωντανός. Ο πεσμένος δεν αντιδρά. Ο ένας από τους αστυνομικούς μιλάει στο τηλέφωνο, προφανώς ζητώντας βοήθεια από το 166.  

Δεν κάθισα να δω τη συνέχεια. Δεν είχε νόημα εξάλλου.  

Ο Σπύρος από το διπλανό περίπτερο μου λέει ότι πρόκειται για Σουδανούς. Το φιλοσοφεί. «Φαντάσου να έρθεις από το Σουδάν για να πεθάνεις έτσι στην πλατεία Βικτωρίας». 

 Για να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα, του απαντώ: «Ναι, αλλά η πλατεία Βικτωρίας είναι στην Αθήνα, η Αθήνα είναι ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Πήγαινε λίγο παρακάτω στην Πανεπιστημίου και θα δεις τον φωτισμό και το δέντρο όπου φαντάζομαι ότι ο Δούκας των Αθηνών θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό της νέας χρονιάς. Λέγεται ότι θα παραδώσει στα τροχοφόρα του λαού του τη Βασιλίσσης Ολγας, που τους τη στέρησε ο Μπακογιάννης».

Αναφέρθηκα στο επεισόδιο με τους δύο ταλαίπωρους τοξικομανείς, όχι επειδή είναι κάτι πρωτόφαντο. Απλώς, με παρέπεμψε σε εικόνες της περιοχής πριν γίνει δήμαρχος ο Μπακογιάννης. Και η αλήθεια είναι ότι επί δημαρχίας του η περιοχή είχε αρχίσει να ανασαίνει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν εξέτιε την ποινή της υποβάθμισης, η οποία φαίνεται ότι της έχει επιβληθεί χωρίς αναστολή. 

Μετά την εικόνα με τους δύο δυστυχισμένους δεν μπόρεσα να μη σκεφθώ τα φιλόδοξα σχέδια για την αναβάθμιση και επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. 

Οι οδηγοί δίνουν ως σταθμό του τρένου την πλατεία Βικτωρίας. Και εκεί ο τουρίστας έρχεται σε επαφή με μια εικόνα της σύγχρονης Αθήνας πριν δει τους Κούρους στο Μουσείο.  

Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές απόψεις του κ. Δούκα. Ούτως ή άλλως, σου δίνει την εντύπωση ότι θα μπορούσε να υιοθετήσει τις ακριβώς αντίθετες, χωρίς να το καταλάβει ούτε ο ίδιος.  

Δεν με ενδιαφέρουν ούτε οι πολιτικές του φιλοδοξίες. Φέτος το καλοκαίρι που θα μειώσει τη θερμοκρασία της Αθήνας κατά 5 βαθμούς, όπως έχει υποσχεθεί, ας σκουπίσει και κάνα πεζοδρόμιο. 

Με ενδιαφέρει όμως η Αθήνα, η πόλη όπου ζω και την οποία ο Δούκας της την έχει αφήσει στη μοίρα της.  

Ποια είναι η μοίρα της; 

Η ...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το κερασάκι «Acropolis»

pic.twitter.com/il3HfqrCjp

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) June 28, 2025

 Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Δεν βρήκαμε στοιχεία για τη γεωγραφική κατανομή των δημοσίων υπαλλήλων, παρά μόνο ότι 85% δουλεύουν για το κεντρικό κράτος και μόνο 15% στην αυτοδιοίκηση.  

Πάμε στοίχημα ότι η πλειονότητα είναι στην Αθήνα; 

Βεβαίως, είναι λογικό να βρίσκονται οι περισσότεροι γιατροί στην Αττική, αφού στο λεκανοπέδιο κατοικούν σχεδόν οι μισοί Ελληνες, αλλά ποιος ο λόγος να παραμένει η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στον Πειραιά;  

Επειδή γυρίστηκε «Η Αλίκη στο Ναυτικό»; 

Το Κέντρο Εκπαίδευσης Φρουρών μετά Σκύλου (ΚΕΦΣΚΥ) τι δουλειά έχει στο Κορωπί;

Κάποτε λέγαμε για «υπουργείο Γεωργίας στη Λάρισα», αλλά πλέον η αποκέντρωση δεν είναι της μόδας. Ο εκάστοτε υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης πρέπει «να έχει τα σέα του και τα μέα του», να πηγαίνει σε δεξιώσεις και να πετάγεται στα κανάλια ώστε να αναλύσει τι σκέφτεται ο Τραμπ.  

Αλλά πάλι, ο Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων, ο αμαρτωλός ΟΠΕΚΕΠΕ, γιατί να βρίσκεται στα Κάτω Πατήσια; 

Βολεύει στο πάρκινγκ;

Αναφερθήκαμε πολλάκις στη μέγιστη μεταρρύθμιση –που δυστυχώς αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο δεν προχώρησε αλλά σε πολλές περιπτώσεις αντέστρεψε– για την αποκέντρωση σε επίπεδο δομών και χωροταξίας. 

Τα συγκεντρωτικά συστήματα, όπως απέδειξε η εμπειρία του «υπαρκτού», οδηγούν σε αδιέξοδα. Οπως περιέγραψε ο Φρίντριχ Χάγιεκ, είναι αδύνατον οποιοδήποτε σύστημα να συγκεντρώσει και να επεξεργαστεί κεντρικώς όλη την πληροφορία που απαιτείται για τη λύση ενός προβλήματος. Μέχρι να φτάσει η πληροφορία στα ανώτατα κλιμάκια που αποφασίζουν, το πρόβλημα έχει αλλάξει ή/και διογκωθεί. Εδώ ο επί έξι χρόνια πρωθυπουργός δήλωσε στη Χάγη ότι ακόμη δεν έχει πλήρη εικόνα για το τι γινόταν στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Παραμένοντας στο χωροταξικό, σημειώναμε ότι «η Αττική έχει τα εξής χαρακτηριστικά: 

1) Είναι κέντρο του παγκόσμιου πολιτισμού, που την κάνει –ευτυχώς για εμάς– πόλο έλξης τουριστών από κάθε γωνιά της γης. 

2) Αποτελεί κέντρο της τεράστιας ελληνικής γραφειοκρατίας ενός συγκεντρωτικού κράτους, που έχει στην Αθήνα υπαλλήλους να ασχολούνται με τα προβλήματα του Δήμου Παιονίας Κιλκίς, ο πληθυσμός του οποίου διαρκώς συρρικνώνεται κατά 10% ανά δεκαετία. 

3) Είναι και το κέντρο της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Οχι μόνο των γραφείων της – οι περισσότερες βιομηχανίες τροφίμων βρίσκονται σε απόσταση 1.000 μέτρων από την Ομόνοια» (5.5.2025).

Συνεπώς η «υπερειδική διαδρομή» του «Ράλλυ Ακρόπολις» ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα της ταλαιπωρίας που γεύονται καθημερινώς οι Αθηναίοι. 

Ας ελπίσουμε ότι ...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚικό ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ράλι παράνοιας στην καρδιά της Αθήνας

Ράλι Σκατόπολης

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) June 26, 2025

Εξαιρετική ιδέα το κλείσιμο κεντρικών οδικών αρτηριών μια καθημερινή/εργάσιμη.
Εγγυημένο χάος εν μέσω καύσωνα στην ήδη κορεσμένη κυκλοφοριακά Αθήνα. pic.twitter.com/1GmofEoFXU

— Nikos Andritsos (@andritsos) June 26, 2025

 Η κυβέρνηση και η Τοπική Αυτοδιοίκηση το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι τα φρου φρου και τα αρώματα του φαίνεσθαι και όχι το καλώς έχειν των πολιτών. 

Μία από τις πολλές αποδείξεις της προαναφερθείσας διαπίστωσης είναι η ολέθρια έμπνευση των Αρχών να αποκλείσουν το κέντρο των Αθηνών καταμεσήμερο για να γίνει η τελετή εκκίνησης του Ράλλυ Ακρόπολις 2025.

Σε συνθήκες καύσωνα, σε ώρα που τα καταστήματα ήταν ανοιχτά και η κίνηση ιδιαίτερα αυξημένη, απαγορεύτηκε η κίνηση των οχημάτων σε κομβικές λεωφόρους της πρωτεύουσας. Λες και εκείνοι που ενδιαφέρονται για το Ράλλυ Ακρόπολις ή συμμετέχουν σε αυτό έχουν προτεραιότητα σε σχέση με τους φορολογούμενους πολίτες. Είναι περιττό να επισημανθεί πόσο πολύ ταλαιπωρήθηκαν οι οδηγοί που μποτιλιαρίστηκαν στην καρδιά της Αθήνας μέχρι να τελειώσει η ανούσια και ξεπερασμένη φιέστα της τελετής εκκίνησης του Ράλλυ Ακρόπολις.

Η ανάλγητη και χυδαία συμπεριφορά των Αρχών απέναντι στους πολίτες δείχνει, πέρα από την ακαταλληλότητα των προσώπων για τα αξιώματα που έχουν, και την επικινδυνότητα της συμπεριφοράς τους προς το σύνολο. Στο σημείο του αθηναϊκού κέντρου που αποκλείστηκε υπάρχουν αρκετά νοσοκομεία και, ως ήταν αναμενόμενο, κατέστη δυσχερής η πρόσβαση των πολιτών σε αυτά. Αν σημειωνόταν απώλεια ζωής λόγω της καθυστέρησης να πάει κάποιος στον θεράποντα ιατρό του ή σε νοσοκομείο, ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη γι’ αυτό; 

Οι διοργανωτές ή όσοι τους έδωσαν το… μονοπώλιο της πρόσβασης στο κέντρο της Αθήνας;

Ο,τι έγινε με το Ράλλυ Ακρόπολις γίνεται και με διάφορες άλλες φιέστες. Οι διερχόμενοι οδηγοί το αντιμετωπίζουν και με τους αγώνες δρόμου που διοργανώνονται στην Αθήνα, με συγκεντρώσεις των… δέκα ατόμων, με συναυλίες και μ’ ένα σωρό άλλα γεγονότα. 

Αυτή η κάκιστη παράδοση του αποκλεισμού κεντρικών δρόμων της πρωτεύουσας αλλά και άλλων πόλεων της χώρας για ψύλλου πήδημα...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα ηλεκτρικά πατίνια, μοχλός ανάπτυξης

Αν η γιαγιά μου είχε ρόδες… pic.twitter.com/SzkycdUE6T

— Ιωσήφ Φουσέ (@JosephFouce) May 19, 2025

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

 Πόσα διαμερίσματα βραχυχρόνιας μίσθωσης υπάρχουν στο κέντρο της Αθήνας; 

Τα έχει μετρήσει κανείς; 

Πόσα ηλεκτρικά πατίνια κυκλοφορούν στην Αθήνα; Και βάσει ποίων κανόνων; 

Εχουν αριθμό κυκλοφορίας; Και πού κυκλοφορούν; Συνήθως ανταγωνίζονται τα δίκυκλα που κάνουν σλάλομ στα πεζοδρόμια ανάμεσα σε παρκαρισμένα αυτοκίνητα. 

Πόσα δίκυκλα κυκλοφορούν στην Αθήνα; 

Και για να περάσουμε στο άλλο άκρο: Πόσα τουριστικά λεωφορεία κυκλοφορούν κάθε μέρα στο κέντρο της πόλης; Ναι, αυτοί οι γίγαντες που βλέπουμε μπροστά στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. 

Πόσα τραπεζοκαθίσματα υπάρχουν στο κέντρο της Αθήνας; 

Τα έχει μετρήσει ποτέ ο δήμος; 

Πόσα βατά πεζοδρόμια υπάρχουν; Κι απ’ όσα είναι βατά, πόσα δεν κρύβουν κινδύνους για τους πεζούς· μια πλάκα που εξέχει, μια τρύπα που χάσκει, μια πινακίδα, και δεν ξέρω τι άλλο.  

Το χάος, όταν θέλει να σε ταλαιπωρήσει, είναι άκρως επινοητικό. Μην ανησυχείτε. Δεν έχω σκοπό να συνεχίσω την περιγραφή του. Το ζείτε κι εσείς, όπως κι εγώ. Αυτό που με απασχολεί είναι η αντίληψη που έχουμε για την καθαγιασμένη ανάπτυξη.

Η Αθήνα πέρασε δύσκολες στιγμές. Το κέντρο της καταστράφηκε το 2008 κι ύστερα ήρθε η πτώχευση και το αποτέλειωσε. Μια καταθλιπτική κακοφωνία από κλειστά καταστήματα, εκνευρισμός, επιθετικότητα, άστεγοι. Ακολούθησε η πανδημία. Μια γενικευμένη παγωμάρα που έλυσε, αν μη τι άλλο, το κυκλοφοριακό. Ο εγκλεισμός τσίτωσε ακόμη περισσότερο τα νεύρα και την επιθετικότητα στραμμένη στον πιο κοντινό σου. Πέρασε κι αυτό. Και τώρα ήρθε η ανάπτυξη. 

Τι ακριβώς θα πει ανάπτυξη; 

Μα είναι απλό: άφθονες βραχυχρόνιες μισθώσεις, ξενοδοχεία, περισσότερα πούλμαν, άφθονα τραπεζοκαθίσματα, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά και κυρίως ηλεκτρικά πατίνια. Τα υπόλοιπα παραμένουν πιστά στις παραδόσεις: νεύρα, επιθετικότητα και ανασφάλεια στην καθημερινότητα. 

Προχωράμε υποτίθεται μπροστά, χωρίς να ξέρουμε προς τα πού προχωράμε, σαν υπνοβάτες.  

Εχει γίνει ποτέ σοβαρός δημόσιος διάλογος για το μέλλον της πρωτεύουσας;  

Περιστασιακά μιλάμε για τα τροχαία, για τη δημόσια τάξη, για την ασφάλεια στα πανεπιστήμια. Πάντα προσπαθώντας να μπαλώσουμε τις κακοτεχνίες που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Ποτέ όμως με προοπτική. 

Αυτήν τη στιγμή το κέντρο της πόλης είναι αφημένο στους τουρίστες και στα τραπεζοκαθίσματα. Υπάρχει ένα σύνορο που το χωρίζει από το γκέτο των μεταναστών. Κι ένα άλλο που το χωρίζει απ’ τις συνοικίες των κυρ-Παντελήδων, οι οποίοι κι αυτοί συμπεριφέρονται σαν τουρίστες στο κέντρο. 

Η ανάπτυξη είναι...

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: O δήμαρχος Αθηναίων μαθαίνει την πόλη

"Αν δε με θυμούνται σαν το καλύτερο δήμαρχο, τουλάχιστον να με θυμούνται σαν τον πιο γελοίο".
Χάρης Δούκας. pic.twitter.com/FetHV9sGeF

— ManolisAst (@ManolisAst) January 1, 2025

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Με μεγάλη χαρά είδα ένα ρεπορτάζ στο οποίο ο δήμαρχος Αθηναίων, ο σύντροφος Χάρης Δούκας, εξηγούσε ότι είχε βγει να περπατήσει, μαζί με αρμόδιους αντιδημάρχους από το δημαρχείο, μέχρι έναν σταθμό του μετρό προκειμένου να διαπιστώσει «πόσο προσβάσιμο είναι το κέντρο της πόλης για τα άτομα με αναπηρία».

Καταλαβαίνω ότι μπορεί να σας φαίνεται αστείο το ότι ο δήμαρχος αγνοεί αυτό που όλοι όσοι κατοικούμε στην πρωτεύουσα (ή ακόμα κι αυτοί που είναι απλώς περαστικοί) γνωρίζουμε καλά: ότι η πρωτεύουσα δεν είναι καθόλου προσβάσιμη στα άτομα με αναπηρία και είναι δύσβατη ακόμα και για τους αρτιμελείς. 

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι ο δήμαρχος έχει πολύ σοβαρότερα πράγματα με τα οποία ασχολείται και είναι λογικό να μην έχει βρει τον χρόνο να μάθει ακόμα και τα βασικά για την πόλη του. 

Θυμίζω ότι τους πρώτους 10 μήνες της θητείας του είχε να διεκδικήσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, κι όλοι καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικότερη είναι αυτή η δουλειά από την πρωτεύουσα της χώρας και τι αφοσίωση απαιτεί. Δεν είναι εύκολο για κάποιον να είναι και υποψήφιος για διάδοχος του συντρόφου Ανδρουλάκη και να μάθει μια πόλη την οποία φαίνεται να αγνοεί εντελώς.

Ευτυχώς τους τελευταίους μήνες, και μετά την επανεκλογή του κραταιού Νικόλα, η μόνη σημαντική  δουλειά που έχει να κάνει ο σύντροφος Δούκας είναι να τον υπονομεύσει. Όμως αυτή η δουλειά γίνεται μόνη της, ο σύντροφος Ανδρουλάκης καταφέρνει μια χαρά να αυτοϋπονομεύεται κι έτσι ο δήμαρχος έχει ελεύθερο χρόνο προκειμένου να ασχοληθεί και με την Αθήνα.

Αντί λοιπόν να τον επικρίνω και να τον κοροϊδεύω, προτιμώ να τον χειροκροτήσω και να ενθαρρύνω το ενδιαφέρον του, το οποίο ειλικρινά πιστεύω ότι δεν είναι για τις κάμερες. Ποιος άλλωστε θα έστηνε ένα επικοινωνιακό σόου, του οποίου το κεντρικό μήνυμα είναι η παντελής του άγνοια για την πόλη που διοικεί;

Στηρίζοντας λοιπόν την προσπάθειά του, τον προτρέπω, αφού πρώτα μάθει αν το κέντρο της πόλης είναι προσβάσιμο στα άτομα με αναπηρία, να μη μείνει εκεί και να συνεχίσει την εξερεύνηση της Αθήνας. Έτσι ίσως ανακαλύψει ότι η πόλη είναι έρμαιο των ορέξεων των πειρατών της εστίασης, που καταλαμβάνουν όποιον χώρο τους κάνει κέφι, καμβάς των κομπλεξικών βανδάλων, που μουτζουρώνουν από μνημεία μέχρι παιδικές χαρές, η παιδική χαρά κάθε συνδικαλιστή ή κάθε διαμαρτυρόμενου, ένα απέραντο πάρκινγκ για κάθε τροχοφόρο, και γενικώς να ανακαλύψει επιτέλους μια πόλη, για την οποία δεν μοιάζει να ξέρει πολλά και η οποία έχει τη μεγάλη τύχη να τον έχει δήμαρχο.

Κι επειδή ο ίδιος φαίνεται να μη νοιάζεται ιδιαιτέρως για την πόλη, έχω να του προσφέρω κι ένα κίνητρο: 

Αν θέλει να έχει την παραμικρή ελπίδα να ικανοποιήσει τις μεγάλες φιλοδοξίες του...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ταλαίπωρη Αθήνα

«Η Αθήνα είναι η πιο βρώμικη πόλη». Ναι, από μόνη της pic.twitter.com/IzYFKpgJrN

— Popi Karava (@PKarava) August 28, 2023

 Toυ Τάκη Θεοδωρόπουλου

Από τότε που έσπασα τον δεξιό μου βραχίονα παλεύοντας μ’ ένα θρασύτατο σκαλοπάτι, μου έχει κάνει εντύπωση πόσοι ομοιοπαθείς μου κυκλοφορούν στην Αθήνα. Νάρθηκες, μπανταρισμένοι καρποί, δεμένα χέρια ή πόδια. Ασε τους άλλους που όταν με βλέπουν με τον νάρθηκα μου αφηγούνται τη δική τους ορθοπεδική ιστορία – αρνούμαι να το γράψω με -αι όπως αποφάσισε ο κ. Μπαμπινιώτης. Η φαρμακοποιός, ο ανθοπώλης, η ταμίας στο σούπερ μάρκετ, ο υπαίθριος μανάβης και εννοείται φίλοι και γνωστοί. Ολοι τους έχουν την προσωπική τους ορθοπεδική περιπέτεια. Αλλος από μια πλάκα που εξείχε στο πεζοδρόμιο, άλλος με μια κρυφή λακκούβα, άλλος με δεν ξέρω κι εγώ τι.

Η Αθήνα είναι μια πόλη που σε ταπεινώνει. Σε αναγκάζει να περπατάς με το κεφάλι σκυφτό για να αποφύγεις τις παγίδες. Ασε πια αν έχεις πιει και κάνα δυο ποτήρια παραπάνω. Σε λίγο ο ΕΦΚΑ θα πρέπει να ζητήσει αλκοτέστ και για τους πεζούς, γιατί του κοστίζουν οι τραυματίες της καθημερινότητας. Λες και η Αθήνα θέλει να εκδικηθεί τους Αθηναίους για τον τρόπο που της φέρθηκαν.

Και δεν αναφέρομαι στα πιο σοβαρά, τα τροχαία που ακόμη κι αν δεν είναι θανατηφόρα μπορούν να σε καταδικάσουν σε αναπηρία για το υπόλοιπο του βίου. Πας να περάσεις τον δρόμο σε σημείο όπου υπάρχουν κάτι άσπρα ίχνη μιας προ πολλού πεθαμένης διάβασης. Σιγά μην σ’ αφήσουν να τον περάσεις. Οπότε αδιαφορείς κι εσύ για τη διάβαση και ρίχνεσαι στη μάχη. Ανάβει πράσινο για τους πεζούς. Δεν φτάνει. Πρέπει να βεβαιωθείς ότι έχουν σταματήσει όλα τα αυτοκίνητα και τα δίτροχα. Στο Νέο Φάληρο, από τον σταθμό του Ηλεκτρικού έως την «Καθημερινή» υπάρχει μια διάβαση πεζών. Πρέπει να περιμένεις το κόκκινο για τους πεζούς για να την περάσεις. Είναι η ασφαλέστερη στιγμή.

Τον χαρακτήρα της Αθήνας τον συνθέτουμε όλοι εμείς που τη ζούμε.

Πώς θα τον περιγράφαμε;

Ο χαρακτήρας ενός πληθυσμού στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Ή μάλλον σε μόνιμη νευρική κρίση. Από τη στιγμή που θα βγεις από το σπίτι σου έρχεσαι αντιμέτωπος με συμπολίτες σου που δεν διακρίνονται για την ευγένειά τους και σε αντιμετωπίζουν σαν να ευθύνεσαι εσύ για την αγένειά τους.

Κυκλοφοριακό;

 Κοιτάς το διπλανό σου αυτοκίνητο και σε εκνευρίζει. Εσύ ξέρεις για ποιο λόγο βρίσκεσαι εκεί. Ομως αυτός τι γυρεύει;

Αυτό δεν σε εμποδίζει να ανεχθείς τους διαμαρτυρόμενους που κλείνουν το κέντρο. Εκεί δεν μπορείς να τα βάλεις μαζί τους. Υποκλίνεσαι.

Στην παλιά ελληνική κωμωδία της δεκαετίας του ’60 όλοι οι χαρακτήρες είναι εκνευρισμένοι. Ενα αυτοσαρκαστικό ψυχογράφημα της ελληνικής κοινωνίας.

Χάσαμε τον λυτρωτικό αυτοσαρκασμό. Παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά και…

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΙΔΕΟΛΗΠΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εχουμε μπλέξει άσχημα

Προεκλογικά ο Δούκας έταζε λύσεις «με μεγάλη ταχύτητα» στην καθαριότητα της Αθήνας. Μετεκλογικά, λέει συγγνώμη δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις.

Καλοφάγωτη, σύντροφοι Αθηναίοι. Τα λέμε το 2028. pic.twitter.com/QBgxRx2vFo

— Georghy Zhukov (@GeorghyZhukov) July 24, 2024

Μια απ τις κυριότερες υποχρεώσεις ενός δημάρχου είναι η καθαριότητα της πόλης του. Αν δεν μπορείς ν ανταπεξελθεις @h_doukas τραβα σπιτι σου. Θες κ να γίνεις πρόεδρος κόμματος 🖐
Το χω ξαναπεί, αυτή η πόλη είναι καταραμένη. Απ την Σκυλλα στην Χάρυβδη πάει. pic.twitter.com/FG5kr7nejT

— Ρόζα 🌹🦁🇬🇷 (@aektzougiapanta) July 24, 2024

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Τελικά, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα με τον Χάρη Δούκα από όσο νομίζαμε. Ο δήμαρχος Αθηναίων αναγνώρισε ότι υπάρχει πρόβλημα με τα σκουπίδια στην Αθήνα και αυτό είναι προς τιμήν του.

Εκείνο που δεν είναι καθόλου προς τιμήν του είναι ο λόγος για τον οποίο χαρακτηρίζει την κατάσταση ως αδιέξοδο: «Δεν θέλουμε να προσλάβουμε, δεν θέλουμε να μπει ο ιδιωτικός τομέας και, έτσι, είμαστε σε αδιέξοδο».

Με συγχωρείτε, αλλά ποιος σοβαρός άνθρωπος το εκστομίζει αυτό;

Ο κύριος Δούκας ουσιαστικά παραδέχεται ότι είναι ακραία και βαρέως ιδεοληπτικός, αν αποκλείει τη λύση της λεγόμενης ΣΔΙΤ, δηλαδή τη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, για την οποία το θεσμικό πλαίσιο υπάρχει.

Η λογική του κυρίου Δούκα είναι η λογική της Κούβας του Κάστρο, που σημαίνει ότι δεν είναι λογική.

Ο κύριος Δούκας δεν αντιλαμβάνεται ότι το δημόσιο συμφέρον, δηλαδή το κοινό συμφέρον (πράγμα διαφορετικό από το συμφέρον του Δημοσίου), μπορεί να υπηρετείται και με τη χρήση ιδιωτικών μέσων. Χρέος του είναι λοιπόν…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΛΑΧΟΔΗΜΑΡΧΟΠΛΗΚΤΟΣ ΦΙΛΟΤΟΜΑΡΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σε ποιον ανήκει η Αθήνα

 

Toυ Τάκη Θεοδωρόπουλου

Προχθές Κυριακή το κέντρο της πρωτεύουσας έκλεισε για κάποιες ώρες για να τιμήσει τους λάτρεις του ποδηλάτου. Και το θέμα δεν θα ήταν θέμα αν πριν από δεκαπέντε ημέρες δεν είχε κλείσει και πάλι για να τιμήσει τους λάτρεις του μαραθωνίου, έστω και ημι-.

Θα ήταν ακόμη πιο αδιάφορο αν στις εργάσιμες ημέρες που μεσολάβησαν ανάμεσα στις δύο Κυριακές το κέντρο της Αθήνας δεν είχε κλείσει από διάφορες άλλες ομάδες συμπολιτών μας, οι οποίες μπορεί να μην επιδεικνύουν τη σωματική τους αντοχή, έχουν όμως τα δικά τους δίκαια να υπερασπιστούν.

Το θέμα όμως δεν είναι το δίκαιο του ποδηλάτη ή του καταληψία. Τας κεφαλάς κλίνομεν. Το θέμα είναι το κέντρο της πρωτεύουσας και το δίκαιο που μοιραζόμαστε όλοι, κάτοικοι και μη, να το χρησιμοποιούμε επειδή είναι το κεντρικό όργανο του δημόσιου χώρου. Ανά πάσα στιγμή και χωρίς περιορισμούς. Και βέβαια εξαιρούνται οι εθνικές εορτές. Τα υπόλοιπα γίνονται καταχρηστικά.

Ποιο είναι χειρότερο;

Το ίδιο το γεγονός ή η νοοτροπία που το αντιμετωπίζει ως αυτονόητο.

Ο αρμόδιος αντιδήμαρχος δήλωσε πως ο σκοπός ήταν ιερός. Η προβολή της υγιεινής ζωής.

Δεν ξέρω πόσους αποκλεισμένους οδηγούς έπεισαν οι ποδηλάτες για την ιερότητα του αγώνα τους;

Σε μια ελεύθερη χώρα ιερός είναι και ο σκοπός όποιου θέλει να φτάσει εγκαίρως στον προορισμό του. Οποιος κι αν είναι αυτός.

Η πόλη είναι δημόσιος χώρος. Κοινώς ανήκει σε όλους και δεν ανήκει σε κανέναν. Ούτε στην κυβέρνηση ούτε στον δήμο, ούτε στους πάσης φύσεως δικαιωματιστές, είτε είναι απεργοί, είτε ποδηλάτες ή μαραθωνοδρόμοι.

Ολοι αυτοί συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει ο δημόσιος χώρος και σαν να θέλουν να προσηλυτίσουν όλους εμάς τους υπόλοιπους στη δική τους ιερότητα.

Κάνει καλό το ποδήλατο;

Σίγουρα. Ομως ο ποδηλάτης δεν έχει περισσότερα δικαιώματα από τον αυτοκινητιστή ή από τον πεζό.

Γιατί δεν σταματάει στη διάβαση;

Γιατί είναι ποδηλάτης, έχει με το μέρος του την υγιεινή ζωή. Οπως ο vegan κοιτάζει με περιφρόνηση τον ταλαίπωρο που ετοιμάζεται να καταβροχθίσει μια ζουμερή σπαλομπριζόλα.

Ομως παρεκκλίνω.

Το θέμα δεν είναι ούτε η αλαζονεία των ποδηλατών που συμπεριφέρονται σαν ζηλωτές μιας νέας θρησκείας. Ούτε η αλαζονεία των πάσης φύσεως δικαιωματιστών.

Το θέμα είναι…

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η ενσυναίσθηση ενός δημάρχου της Αθήνας

 

Toυ Τάκη Θεοδωρόπουλου

Η συναυλία ήταν προγραμματισμένη για τα τέλη Απριλίου. Οργανωτές, ο Δήμος Αθηναίων και η πρεσβεία του Ισραήλ. Θα συμμετείχαν τα μουσικά σύνολα του δήμου. Ομως οι μουσικοί είχαν άλλη άποψη. Εκριναν πως «οι συνθήκες δεν θα είναι ασφαλείς τόσο για τους συντελεστές όσο και για το κοινό». Το σωματείο τους εισηγήθηκε την ακύρωση της συναυλίας, την οποία και ο δήμαρχος αποδέχθηκε. Ελαβε υπόψη του τα «δραματικά γεγονότα» στη Μέση Ανατολή αλλά και τις αντιδράσεις της Αριστεράς. Ας πούμε ότι στην καλύτερη περίπτωση έλαβε υπόψη του απειλές, άμεσες ή έμμεσες, ότι μια συναυλία υπό την αιγίδα της πρεσβείας του Ισραήλ δεν θα περάσει αβρόχοις ποσί.

Η πιο ανώδυνη εκδοχή είναι κάποια προγραμματισμένη παρέμβαση του «Ρουβίκωνα» με πανό που θα έγραφαν «Από το ποτάμι ώς τη θάλασσα». Εδώ έκαναν «παρέμβαση» στη Βουλή και στο Προεδρικό Μέγαρο για τα Τέμπη. Σιγά μη δεν «παρέμβαιναν» στο θέατρο Ολύμπια για να υπερασπιστούν τη Χαμάς.

Τη λιγότερο ανώδυνη εκδοχή δεν θέλω καν να τη σκέφτομαι. Αυτό όμως είναι το λιγότερο.

Το περισσότερο προκύπτει αβίαστα. Ο δήμαρχος της Αθήνας –Δούκα τον λένε–, της πρωτεύουσας ενός δημοκρατικού κράτους το οποίο διασφαλίζει την ελευθερία της έκφρασης, και δη της καλλιτεχνικής, υποκύπτει στον εκβιασμό μερικών περιθωριακών ομάδων και ακυρώνει μια συναυλία. Η οποία είναι υπό την αιγίδα της πρεσβείας ενός σύμμαχου κράτους.

Εκτός και αν δεν πρόκειται περί εκβιασμού.

Εκτός κι αν πρόκειται περί ενσυναίσθησης.

Διόλου απίθανο. Ας θυμηθούμε ότι προ ημερών ο ίδιος δήμαρχος αποκάλεσε τους αστυνομικούς «μπάτσους». Και τώρα, για να εξασφαλίσει τις συνθήκες που θα επέτρεπαν τη διεξαγωγή της συναυλίας, θα έπρεπε να ζητήσει τη συνδρομή των «μπάτσων». «Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο».

Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν οργανωνόταν μια συναυλία υπό την αιγίδα της Χαμάς, η οποία ως γνωστόν διαθέτει μια βαθιά σχέση με τη μουσική. Τόσο βαθιά που δεν την παίρνεις είδηση.

Πολλοί θα θεωρήσουν ότι οι σχέσεις του δημάρχου Αθηναίων με τον πολιτισμό δεν είναι αρμονικές. Ακούει όμποε και σκέφτεται τον Νετανιάχου.

Πρόκειται περί παρεξηγήσεως.

Διότι ο ίδιος δήμαρχος που ακύρωσε τη συναυλία στο θέατρο Ολύμπια για λόγους ασφαλείας, ζητάει από το υπουργείο Πολιτισμού να ακυρώσει την απόφαση με την οποία πήρε από τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων το δικαίωμα χρήσης του κτιρίου της οδού Ερμού. Ο δήμαρχος κρίνει ότι ο εν λόγω σύλλογος το χρησιμοποιούσε για να προάγει τον πολιτισμό. Οπως οργάνωση βαπτίσεων και λαϊκά δικαστήρια για το τραγικό δυστύχημα στα ανοιχτά της Πύλου.

Και να σκεφθείτε ότι…

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ενας αληθινός συντηρητικός

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ξεκίνησε μεν ως γρίφος για τους περισσότερούς μας, δεν φαίνεται όμως να είναι τυλιγμένος στο μυστήριο, ούτε να βρίσκεται μέσα σε ένα αίνιγμα – για να θυμηθούμε τη ρήση του Τσόρτσιλ για την προπολεμική Σοβιετία. Αντιθέτως, ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας δεν έχει τίποτα να κρύψει και, σιγά σιγά, τον βλέπουμε να μας αποκαλύπτεται.

Αρχικά, ήταν η στήριξη την οποία παρέσχε στους μπαχαλάκηδες των Εξαρχείων, που αντιδρούν στην κατασκευή σταθμού του μετρό στην πλατεία. Οι αντιδρώντες στην κατασκευή του σταθμού προτάσσουν, ως γνωστόν, την προστασία των δέντρων της πλατείας, αλλά αυτό είναι το πρόσχημα. Στην πραγματικότητα, εκείνο που τους ενοχλεί είναι ο ίδιος ο σταθμός, επειδή η ύπαρξή του θα εντάξει την πλατεία στον συγκοινωνιακό ιστό της πρωτεύουσας και, εκ των πραγμάτων, θα οδηγήσει στον «εκπολιτισμό» της περιοχής (gentrification), την οποία σήμερα λυμαίνονται οι γνωστές ομάδες παραβατικών και παρανόμων. Η πλατεία ήταν ένα από τα πρώτα μέρη που επισκέφθηκε μετά την εκλογή του ο κ. Δούκας και η υποστήριξή του στους διαμαρτυρόμενους ήταν μάλλον διακριτική και σχετικά ισορροπημένη. Ηθελε μεν τον σταθμό του μετρό, αλλά ήθελε και να μην πειράξουν τα δέντρα, επειδή η μεταφύτευσή τους δεν είναι πάντα επιτυχής. Δυστυχώς, ποτέ δεν εξήγησε πώς θα ήταν δυνατή η κατασκευή του σταθμού χωρίς να μετακινηθούν τα δέντρα, αλλά δεν τον ρώτησε και κανείς. Κρίμα.

Εν πάση περιπτώσει, τότε ήταν ακόμη φρέσκο το γραμμάτιο στον Κώστα Ζαχαριάδη του ΣΥΡΙΖΑ και θεώρησα ότι θα ήταν άδικο να προτρέξω σε συμπεράσματα. Τουλάχιστον, σκέφτηκα, έχουμε κάποιον ο οποίος τιμά τις υποσχέσεις του και πληρώνει τα χρέη του! Ακολούθησαν, όμως, οι επιφυλάξεις του για την τοποθέτηση καμερών, επιφυλάξεις που διατυπώθηκαν με έωλα και ασαφή επιχειρήματα, τα οποία ουσιαστικά κατέτειναν στην ιδιόρρυθμη θέση ότι η Αστυνομία θα έπρεπε κατά κάποιον τρόπο να διαπραγματευθεί με τον δήμο για τα σημεία στα οποία θα τοποθετηθούν οι κάμερες. Ας είναι. Και αυτή η θέση έμοιαζε περισσότερο με άσκηση δημοσίων σχέσεων, απευθυνόμενη στους ψηφοφόρους του της Ακρας Αριστεράς. Συνεπώς και πάλι απέφυγα οριστικές κρίσεις.

Επειτα όμως, ήλθε η παύση των εργασιών ανάπλασης στον λόφο του Στρέφη. Είναι αλήθεια ότι η ανάπλαση προχωρούσε με προβλήματα, τουλάχιστον όμως υπήρχε ένας στόχος, ένα σχέδιο για να φτάσουμε εκεί και, το κυριότερο, υπήρχε χρηματοδότηση από ιδιωτική χορηγία. Για τον κ. Δούκα, όμως, τα λεφτά δεν είναι το θέμα – όπως και για τους περισσότερους αριστερούς, άλλωστε, διότι χρησιμοποιούν τα λεφτά των άλλων, οπότε δεν χρειάζεται να βγάλουν δικά τους. Ματαίωσε λοιπόν την ανάπλαση κατηγορώντας μάλιστα αδίκως την απελθούσα δημοτική Αρχή για καθυστερήσεις και ολιγωρίες. Δεσμεύεται, βέβαια, ότι το έργο θα γίνει, αλλά με διαφορετικούς όρους και, φυσικά, εξόδοις του δήμου. Οταν όμως σταματάς κάτι που έχει ήδη μπει στις ράγες, για να το πιάσεις από την αρχή και υποτίθεται να το κάνεις καλύτερα, η πείρα διδάσκει ότι παίζεις καθυστερήσεις και το παραπέμπεις στις ελληνικές καλένδες, που έλεγαν οι Ρωμαίοι.

Τούτων δοθέντων, δεν προξενεί κατάπληξη ότι ο κ. Δούκας τίθεται αναφανδόν υπέρ των καταλήψεων στα πανεπιστήμια. Στο συγκεκριμένο ζήτημα ο κ. Δούκας είναι ασυνήθιστα ευθύς και απόλυτος, χωρίς τα συνήθη «ναι μεν αλλά», με τα οποία προστατεύει τις θέσεις του.

Είναι κατανοητή η στάση του, όμως, διότι…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καημένε Στρέφη, καημένοι Αθηναίοι

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Τι φταίει κι αυτός ο κακόμοιρος λοφίσκος, που κάποτε ήταν τσιφλίκι της οικογένειας Στρέφη. Η μεγάλη ατυχία του είναι ότι βρίσκεται στα Εξάρχεια, λίγες εκατοντάδες μέτρα από την περιώνυμη πλατεία.  

Είναι η γειτονιά που αντί να ενώνει τους Αθηναίους (καθότι βρίσκεται στο κέντρο της μεγάλης πόλης τους), τους διχάζει μονίμως. Και αντί να συστρατεύει νυν και πρώην υπουργούς, νυν και πρώην δημάρχους ή άλλους ανευθυνοϋπεύθυνους άρχοντες, τους φέρνει μονίμως στα χαρακώματα. Τι θλιβερό για την πόλη και τους κατοίκους της… 

Ο λόφος του Στρέφη βρίσκεται σε παρακμή εδώ και δεκαετίες. Τα πρανή του αποσαρθρώνονται, μονοπάτια δεν τον διασχίζουν πλέον, το εσωτερικό του είναι εντελώς αφρόντιστο και σχεδόν απροσπέλαστο. Ορθώς ο Μπακογιάννης αποφάσισε ότι χρειάζεται συντήρηση και σουλούπωμα, που τα ονόμασε «ανάπλαση». Βρήκε μια χορηγία ενός εκατομμυρίου και προσπάθησε να κάνει εργασίες στον λόφο. 

Μάταιη προσπάθεια, οι ίδιες ομάδες αντιεξουσιαστών που προσπαθούν να ματαιώσουν την κατασκευή του σταθμού του μετρό στην πλατεία, εμπόδισαν συστηματικά και βίαια κάθε εργασία.  

Ο Δούκας ευθύς εξαρχής είχε υιοθετήσει την άποψη ότι ο λόφος χρειάζεται μεν ανάπλαση, αλλά έπειτα από αναγκαία διαβούλευση με τους κατοίκους της περιοχής, δηλαδή με τις ομάδες αντιεξουσιαστών που κυριαρχούν στη γειτονιά. Αυτοί κάνουν κουμάντο, ποια γιαγιά και ποιος νοικοκύρης θα τολμήσει να πει δημόσια κάτι άλλο, διαφορετικό από αυτό που λένε τα «παιδιά»;  

Οταν ο Δούκας διατύπωσε αυτή την θέση, μιλούσε εκ του ασφαλούς, ούτε που του περνούσε από το μυαλό ότι θα εκλεγόταν και θα χρειαζόταν να υλοποιήσει αυτά που έλεγε.  Και τώρα, δήμαρχος πια, ακύρωσε την ανάπλαση του Μπακογιάννη, προκαλώντας την οργή του τέως δημάρχου που του είπε ότι αφήνει τον λόφο να ρημάξει και πετάει στα σκουπίδια μια χορηγία ενός εκατομμυρίου. 

Η αλήθεια είναι ότι ο Δούκας δεν σταμάτησε τίποτα. Οι εργασίες του ιδιωτικού συνεργείου είχαν σταματήσει εδώ και καιρό, έπειτα από προσφυγή «κατοίκων» της περιοχής στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Το ανώτατο δικαστήριο διέταξε να σταματήσουν προσωρινά η στήριξη πρανών του λόφου με μεταλλικές σκαλωσιές, μέχρι να αποφανθεί οριστικά τον Απρίλιο του 2024. Εργασίες λοιπόν δεν υπήρχαν, αλλά θα άρχιζαν ξανά μόλις αποφαινόταν οριστικά το ΣΤΕ.  

Τώρα ο Δούκας ακύρωσε οριστικά το έργο και θα το ξαναπιάσει από την αρχή, αφού «διαβουλευτεί» με τις διάφορες ομάδες. Οι οποίες πάντως έχουν ξεκαθαρίσει ότι αντιτίθενται στην «παράδοση» του λόφου «ως παρκάκι αναψυχής των τουριστών από τα ξενοδοχεία και τα Airbnb». 

Επίσης είναι αδιαπραγμάτευτοι στο να μείνει ο λόφος «ελεύθερος», «δημόσιος» και «άγριος», όπως αντιλαμβάνονται οι ίδιοι αυτές τις γενικές έννοιες.  

Κοντολογίς, αν ο δήμαρχος Δούκας βγάλει άκρη με δαύτους για αναμόρφωση, να μας γράψει. Ετσι θα απομείνει ο λόφος να καταρρέει. Αλλά και να υπάρξει –λέμε τώρα– συμφωνία για έναρξη εργασιών, πού θα βρει ο δήμαρχος ο χαμένο εκατομμύριο;  

Είναι κι αυτό ένα θεματάκι. 

Πάνω και πέρα από όλα όμως, είναι εξόχως θλιβερό που...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο κ. Δούκας ως κόλαξ

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Τα λάθη του κ. Μπακογιάννη στον δήμο της Αθήνας οδήγησαν μερικούς από μας σε δικά μας λάθη. Και το συμπαθητικό προφίλ του κ. Χάρη Δούκα μαζί με την ανάγκη για δικαιοσύνη, για άρνηση της κομματικότητας, για ανοιχτό μυαλό κατά κάποιον τρόπο, ανέδειξαν στο αξίωμα κάποιον που σήμερα στηρίζει τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια —μολονότι αυτές είναι παράνομες. 

Δεν ξέρω αν ο κ. Δούκας κάνει για μια ακόμα φορά επίδειξη αριστεροσύνης —όπως έκανε μιλώντας για τα «δέντρα» στα Εξάρχεια— ή αν πιστεύει πραγματικά όσα λέει, ή και τα δύο· ξέρω όμως ότι οι μέχρι τώρα δηλώσεις του σε καίρια ζητήματα της πόλης δείχνουν ταύτιση με το χειρότερο Κατεστημένο του λαϊκισμού και της μπαχαλοποίησης. Τις συγκεκριμένες πράξεις της δημαρχίας δεν μπορώ να τις κρίνω ακόμα— θα δούμε.

Στις δημόσιες εμφανίσεις και στις συνεντεύξεις του ο κ. Δούκας φαίνεται να υιοθετεί ολόκληρη την εργαλειοθήκη και την ορολογία της παλαβής αριστεράς που μας ηγεμονεύει. Με λίγα λόγια, εκλέξαμε, με χαρακτηριστική επιπολαιότητα, κάποιον που δεν έχει πρόθεση να επιβάλει τους νόμους, να προωθήσει την ευπρέπεια της πόλης και την αξιοπρέπεια των πολιτών γυρίζοντας μια σελίδα ιστορίας που διήρκεσε πενήντα χρόνια.  

Από τις πιο πρόσφατες δηλώσεις του συμπεραίνω ότι εφαρμόζει στη δημαρχία τις νοοτροπίες του ελληνικού πανεπιστημίου: διεκδικήσεις κενές περιεχομένου, θωπεία της μετριότητας, λατρεία του ακτιβισμού και της ανομίας.  

Με το να στηρίζει ο κ. Δούκας —και μάλιστα με κάποια μορφή ιδεοληψίας— την ασχήμια, την ακραία ρυπαρότητα που επικρατεί στα ΑΕΙ και στην πόλη γενικότερα, συμπληρώνει το αριστερό ιδεώδες του άστεως: μια πόλη γεμάτη πανό με ανόητα συνθήματα, με γκραφφίτι, με αδιάκοπες μικροδιαδηλώσεις που εμποδίζουν την καθημερινή ζωή των πολιτών, με κακοφωνία και παραμέληση όλων όσα θεωρούνται «αστικές» αξίες. Διότι, όπως όλοι ξέρουμε, στο μυαλό των τραμπούκων και των άλλων φυλών που δραστηριοποιούνται μέσα και έξω από τα ΑΕΙ, ακόμα και η καθαριότητα είναι «αστική» αξία —πλην όμως, είναι επίσης το πρωταρχικό καθήκον της δημαρχίας.

Ο κ. Δούκας θέλει να τα έχει καλά με τις «συλλογικότητες», με όλους εκείνους που επιβάλλουν το χάος: ωστόσο, πρέπει να λάβει υπόψη ότι ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Οράματα, μακέτες και ερωτήματα

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ


Το αλλοπρόσαλλο της κωμικοτραγικής εκτέλεσης του οράματος του Μεγάλου Περιπάτου το είδαμε, το ζήσαμε. Από το αρχικό βάψιμο του οδοστρώματος (γιατί στην εποχή μας δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μελετήσεις έργο) μέχρι το «τσάτρα πάτρα» του μεγάλου φινάλε, «Φυτέψτε γιατί χανόμαστε». Χαθήκαμε! 

Ενα βουβό κύμα οργής διαρκείας έφερε στην επιφάνεια τον Χάρη Δούκα. 

Λες για να επιβεβαιώσει, να φωτίσει νοοτροπίες. Λες για να δούμε, ακόμα και στην περίφημη επί των ημερών μας Βασιλίσσης Ολγας, ότι επί της ουσίας, αυτό που φούντωσε θυμούς ήταν οι καθεστωτικές νοοτροπίες. 

Και ναι, οι πολίτες τις οσφραίνονται. Τα διαχρονικά τραύματα όξυναν την αντίληψη, όξυναν την «ενδοσυνεννόηση» των πολιτών.  

Τι μας μεταφερόταν για τη Βασιλίσσης Ολγας από την ώρα που κλείστηκε η δίοδος για τα αυτοκίνητα αναστατώνοντας το σύμπαν, όπως και στην Πανεπιστημίου; 

Μια εικόνα εικονικής χαράς. Ανθρωποι θα περπατούν ελεύθερα σε έναν ελεύθερο δρόμο και θα γυμνάζονται ελεύθερα, τραλαλά τραλαλά.  

Και αναρωτιέται ο κοινός νους γιατί στον αθλητικό Τύπο δεν φτάνει ένας ολόκληρος Εθνικός Κήπος για να χαρεί και να γυμναστεί και θέλει και το δρομάκι έξωθεν του απέραντου Εθνικού Κήπου; 

Με αυτή τη λογική, μπορεί να θελήσει και τη λεωφόρο Συγγρού, ώστε ανενόχλητος να εκτελεί γυμναζόμενος, επαναλαμβανόμενη ρόδα μέχρι το Φάληρο.  

Ασφαλώς, αστειεύομαι. Εργολάβος, λοιπόν, είχε αναλάβει το όραμα του απερχόμενου πλέον δημάρχου Μπακογιάννη, και οι μακέτες που είχαν προωθηθεί στον Τύπο είχαν να κάνουν με το άνωθεν «τραλαλά». Ωσπου η δημαρχία παραδόθηκε εκ των πολιτών στον κ. Δούκα. Ο οποίος, αντιλαμβανόμενος το αλλοπρόσαλλο του πράγματος, υποσχέθηκε ότι η οδός θα ανοίξει για τα αυτοκίνητα, μέχρι που κάποτε –μακάρι να αξιωθούμε αυτό το «κάποτε»– ό,τι γίνεται να ακολουθεί μελέτες «ολιστικής» αντίληψης και όχι κουτσουλιές έργων.  

Για να αντιληφθείτε το αλλοπρόσαλλο, αναγνώστες μου, αρκεί να φέρετε στην μνήμη σας ότι η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ο πανέμορφος εμβληματικός πεζόδρομος, καταλήγει σε λεωφόρο μεγάλης κυκλοφορίας, τη Βασιλίσσης Αμαλίας, με διπλά φανάρια. Θα την καταργήσουμε και αυτή τη λεωφόρο; 

Τι νόημα έχει να μιλάμε για πεζοδρόμηση-ενοποίηση με τη Βασιλίσσης Ολγας; Θα υπογειοποιήσουμε;  

Ολο το Κέντρο πιθανώς έχει αρχαία. Πού το πάμε;  

Στοπ, Ρέα, στοπ! Πάμε πίσω στο μήλον της έριδος των ημερών, στη Βασιλίσσης Ολγας. Αίφνης, μετά την ανακοίνωση του νέου δημάρχου Δούκα για το άνοιγμά της, εμφανίστηκε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, στην οποία οφείλουμε πολλά σωστά και ευεργετικά, όπως π.χ, τον ανελκυστήρα για ΑΜΕΑ στην Ακρόπολη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θα καταπίνουμε και αμάσητα τα πάντα, και αίφνης αναφέρει για αρχαία πολύτιμα, ναούς με πετραχήλια. Παραλλήλως, ο κ. Μπακογιάννης κόπτεται να συνεχίσει ο εργολάβος που έχει ήδη αναλάβει το έργο, γιατί αλλιώς ανησυχεί, ως οικονόμος άνθρωπος, ότι θα πληρώσουμε ρήτρες στον εργολάβο.  

Ωπα! Τι δεν καταλαβαίνω; 

Νέα συνάντηση με το αλλοπρόσαλλο. 

Πότε διαπίστωσαν την ύπαρξη αρχαίων; 

 Αν σε οποιαδήποτε ανασκαφή για οικοδομή έρμου πολίτη βρεθούν αρχαία, γνωρίζω ότι σταματούν τα πάντα και η αρχαιολογική υπηρεσία αναλαμβάνει. Δεν είχαν υποψιαστεί τίποτα; 

Τα αρχαία ήταν Kinder έκπληξη; 

Και το τραμ που περνάει και θα συνέχιζε να περνάει; 

Ο εργολάβος και η συνέχιση του έργου πώς κολλάει; 

«Ποιο το κόστος του έργου έως τώρα;» ρωτάει ο νέος δήμαρχος κ. Δούκας. 

 «Γνώριζε για την ύπαρξη των αρχαιολογικών ευρημάτων ο διευθύνων σύμβουλος της Ανάπλαση Αθήνας Α.Ε., ο οποίος σε δήλωσή του ισχυρίζεται ότι “το έργο της ανάπλασης της Βασ. Ολγας υπολογίζεται ότι θα ολοκληρωθεί έως τις αρχές του 2024”;» ξαναρωτάει. 

«Γιατί ενώ επί τρία χρόνια η Βασιλίσσης Ολγας παραμένει κλειστή, μόλις χθες έγινε ενημέρωση για την αξία των αρχαιολογικών ανασκαφών;» ξαναρωτάει. 

«Εχουν ληφθεί υπόψη αυτά τα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα στις ήδη ανατεθειμένες μελέτες και εργολαβίες της απερχόμενης δημοτικής αρχής;» ξαναρωτάει.  

Τον κ. Δούκα δεν τον γνώριζα. Οπως και οι περισσότεροι πολίτες. Μακάρι να προκύψει σωστός, ευσυνείδητος δήμαρχος. Είναι ένα ακόμα στοίχημα με ένα άγνωστο. Μακάρι να μας βγει. Γιατί, βλέπετε...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΛΑΜΟΓΙΟ-ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Πράσινη» Αθήνα στα λόγια. Στην πράξη; (και για ποιους???)

 

Γράφει η Ελένη Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτολογίας Γλωσσών και Πολιτισμών, Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle


Ακούμε πολλά τελευταία για πράσινη ενέργεια, για βιοκλιματικά συστήματα και για ανθεκτικές πόλεις. Μας λένε ότι η Αθήνα πρέπει να γίνει πράσινη, με δέντρα, με γάργαρα νερά και πλατάνια που θα βελτιώσουν το μικροκλίμα και θα κάνουν τη ζωή των Αθηναίων καλύτερη.

Τι πάρκα διαβάζουμε, τι πεζόδρομους, τι αναπλάσεις, ούτε η Κοπεγχάγη τέτοια «ανοιχτωσιά», όπως έλεγε και μια ψυχή.  

Δεδομένης της πληθυσμιακής σύστασης μεγάλου μέρους της πόλης πραγματικά αναρωτιέμαι για ποιους θα γίνουν αυτές οι αναπλάσεις.  

Για αυτούς που έχουν μετατρέψει την πόλη σε χαβούζα; 

Εάν δεν αλλάξει ο πληθυσμός σε ένα μεγάλο μέρος της Αθήνας, τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας να φτιάξουν, τσαντίρι θα καταντήσουν.

Και μετά όλο αυτό το ενδιαφέρον δήθεν για το πράσινο και τον αέρα που αναπνέει ο Αθηναίος και τους καύσωνες που τον βασανίζουν μόνο ως υποκριτικό μπορώ να το δω. Επέτρεψαν τη μεταφορά συντελεστή δόμησης και την κατασκευή πολυώροφων αντιαισθητικών κουτιών του ενός δωματίου σε μικρά οικόπεδα, χωρίς πάρκινγκ, επιτρέπουν την ανέγερση γιγαντιαίων ξενοδοχειακών μονάδων και άλλων κτιρίων μέσα στο κέντρο, ρίχνουν τσιμέντα παντού, αλλά… να βάλουμε και μερικά δέντρα, να πέσει η θερμοκρασία.

Και στο μεταξύ νααα οι τόνοι το τσιμέντο σε κάθε γωνίτσα, σε κάθε δρομάκι. Διαλύουμε την πόλη ποικιλοτρόπως να δούμε εάν αντέχει, δεν αντέχει, αναμενόμενο, και μετά εφαρμόζουμε επιδοτούμενα πρότζεκτ αμφιβόλου αποτελεσματικότητας να βγάλουμε και κανένα μεροκάματο. Γι’ αυτό μιλώ για υποκρισία.

Τα δε αυτοκίνητα ο κ. δήμαρχος και λοιποί βιοκλιματικοί τύποι θέλουν να τα στείλουν στο πυρ το εξώτερον. Μόνο ποδήλατα, πατίνια και τα ποδαράκια μας θα πρέπει να χρησιμοποιούμε στο κέντρο. Αρχής γενομένης από την Πανεπιστημίου που όλο και στενεύει. Στενεύει η Πανεπιστημίου, στενάζουν οι οδηγοί μέσα στα αυτοκίνητα μποτιλιαρισμένοι. Διότι όλοι αυτοί που λένε αυτά τα νόστιμα για το κέντρο της πόλης χωρίς αυτοκίνητα και άλλα ανέκδοτα ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αθήνα, πώς είσαι έτσι;

Του  Άρη Αλεξανδρή

Η εύλογη κουβέντα για το «πόσο άσχημο έχει γίνει το κέντρο της Αθήνας φέτος» εμπεριέχει μια παραπλανητική υπόνοια: ότι το κέντρο της Αθήνας ήταν ομορφότερο προηγουμένως κι ότι τώρα βλέπει ξαφνικά το έκπαγλο κάλλος του να διαρρηγνύεται από ένα απροσδόκητο συμβάν.  

Οποιος ζει ή έχει ζήσει πολύ καιρό στην πόλη, όμως, ξέρει ότι η πραγματικότητα είναι άλλη: η τριτοκοσμική εικόνα της Αθήνας δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Τα καχεκτικά, σπασμένα πεζοδρόμια, τα ασυντήρητα κτίρια, οι ελεεινές προσόψεις, οι αφρόντιστοι δημόσιοι χώροι, οι βανδαλισμοί, οι φρικαλέες επιγραφές καταστημάτων, το νοσηρό δίπολο ερήμωσης – συμφόρησης και οι αμέτρητες παρανομίες ιδιωτών και κράτους έχουν σφυρηλατήσει ένα αστικό τοπίο, η διαχρονικότητα του οποίου υπερβαίνει τις συγκυρίες. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς στην κριτική του επίκαιρου, λοιπόν, πρέπει να είμαστε ακριβείς και στην αποτίμηση της μεγάλης εικόνας: η Αθήνα είναι εξαιρετικά άσχημη και δυσλειτουργική σήμερα, όπως ήταν και χθες, πέρυσι ή πριν από δέκα χρόνια.

Η δυσανεξία των Αθηναίων στα εργοτάξια, στα οποία πολλοί αποδίδουν την αφόρητη κατάσταση που επικρατεί στο κέντρο, έχει ένα αδικαιολόγητο και ένα δικαιολογημένο σκέλος. Ως προς το πρώτο, οφείλουμε να έχουμε υπ’ όψιν ότι τα εργοτάξια δεν είναι απαραίτητα μόνο για τις μεγαλόπνοες αναπλάσεις (τις οποίες τείνουμε να χλευάζουμε), αλλά και για τις πιο στοιχειώδεις ενέργειες συντήρησης. Σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις, τα πεζοδρόμια και οι δρόμοι δεν θεωρούνται σάρκες του άστεως, αλλά ρούχα του· αλλάζουν, παραμετροποιούνται, αναβαθμίζονται συχνά, προκειμένου να παραμένουν τεχνικώς άρτια και καλαίσθητα· προκειμένου να μη μοιάζουν με τα αθηναϊκά, δηλαδή. Η ύπαρξη ενός ή περισσότερων εργοταξίων, λοιπόν, δεν είναι εγγενώς κακή – είναι διαδικαστικό μέρος της επιβίωσης μιας πόλης. Κακή είναι όμως η αυθαίρετη, άναρχη και μη προγραμματισμένη εμφάνιση εργοταξίων· κακό είναι να μη γνωρίζουν οι πολίτες ούτε το πότε, ούτε το για πόσο, ούτε το για ποιο σκοπό.  

Οι μικρές και οι μεγάλες αλλαγές στην πόλη πρέπει να γίνονται χωρίς τον φόβο των δόλιων αντιδραστικών κραυγών (βλ. πάρκο Δρακοπούλου), αλλά με σεβασμό στην καθημερινότητα εκείνων που θα υποστούν τις μπουλντόζες, τα τρυπάνια, τις λάσπες, τις δυσχέρειες στη μετακίνηση και τις οπτικές οχλήσεις, μέχρι το εκάστοτε έργο να περατωθεί.

Η ολοκλήρωση ενός έργου σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, πάντως, δεν νοείται να αποτελεί θεωρητικό σχήμα. Χωρίς εικόνα του αποτελέσματος, γνώση του χρονοδιαγράμματος και κατανόηση της χρησιμότητάς του, οι πολίτες δεν έχουν λόγο να αναμείνουν το έργο αδιαμαρτύρητα, ούτε να το υποδεχθούν με ανοιχτές αγκάλες. 

Η αστοχία του «Μεγάλου Περιπάτου» έγκειται κυρίως σε αυτό: αν υπήρχε όραμα –όχι με τη ρομαντική, αφηρημένη έννοια του οράματος, αλλά με την τεχνοκρατική, εκείνη που εξηγείται με λόγια, εικόνες και αριθμούς–, αυτό δεν έφτασε ποτέ στους Αθηναίους. Επιπλέον, μετά την αρχική γκρίνια, ο «Μεγάλος Περίπατος» αναδιπλώθηκε εξίσου ανεξήγητα και έπειτα πελαγοδρόμησε σαν να γινόταν πλέον με μισή καρδιά (ή με μισά λεφτά), με αποτέλεσμα να δικαιώσει όσους τον κατέκριναν και να χάσει τους λίγους που τον είδαν με καλό μάτι.  

Τα καλοκαιρινά εργοτάξια στην Πανεπιστημίου, στη Βουκουρεστίου, στην Κοραή και αλλού δεν είναι προβληματικά ούτε ως καλοκαιρινά ούτε ως εργοτάξια, αλλά ως ενέργειες που μοιάζουν να βρίσκονται στον αέρα.

Ακόμη όμως κι αν οι αναπλάσεις πετύχουν· ακόμη κι αν αποφύγουν τον σκόπελο της κακοτεχνίας (μια περιήγηση στο κάτω τμήμα της πλατείας Συντάγματος ή στην πλατεία Ομόνοιας είναι αρκετή για να αντιληφθεί κανείς πόσο δύσκολο είναι να παραδοθεί ένα έργο χωρίς τα συνήθη εργολαβικά σφάλματα – βλ. πλημμελώς τοποθετημένα συστήματα φωτισμού, φθαρμένες πλάκες κ.ά.), η αξία ενός έργου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την προθυμία και την ετοιμότητα των αποδεκτών του να το μεταχειριστούν καταλλήλως.  

Το κυνικό επιχείρημα εδώ έχει κάποια βάση: Τι νόημα έχουν οι μαρμάρινοι πάγκοι αν είναι να θραυσθούν λίγο αργότερα; 

Ποια είναι η προοπτική των παρτεριών που θα γεμίσουν σκουπίδια (ο δήμος δεν μπορεί να καθαρίζει πέντε φορές την ημέρα) και ποια η χρησιμότητα των καινούργιων πεζοδρομίων που θα καβαληθούν από μηχανές και αυτοκίνητα με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν/σπάσουν σχεδόν αμέσως;

Είναι χαριτωμένο το άγχος των εύθικτων Αθηναίων μήπως η άσχημη όψη της πόλης απωθήσει τους τουρίστες. Τα κεφαλαιώδη μας προβλήματα μας αφορούν μόνο σε σχέση με τους άλλους, αλλά, ακόμη και σε αυτό το πλαίσιο...