"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΪΒΑΛΙΩΤΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΪΒΑΛΙΩΤΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

"EΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ": Το θάψιμο των νεκρών είναι υποχρέωση. Και των νεκρών μύθων

Του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη

 

Ημέρα του Πολυτεχνείου σήμερα.

 

Σαν ένας από τους τότε έγκλειστους απορώ πάντα τι ακριβώς γιορτάζουμε, αλλά πολύ περισσότερο γιατί γίνεται, στις μέρες μας, η πορεία στην Αμερικανική πρεσβεία.

 

Η απορία είναι φυσικά ρητορική. Τόσο η γιορτή όσο και η πορεία εξυπηρετούν συμβολικούς στόχους. Με πολλαπλή σημερινή πολιτική χρησιμότητα.

 

Ωστόσο, όλο το σκηνικό είναι ξεπερασμένο. Η γιορτή και δημόσια αργία καθιερώθηκαν μετά τη μεταπολίτευση για να δώσουν κύρος και συμβολικό νόημα σε μία νέα κοινοβουλευτική τάξη που αισθανόταν ανασφαλής μετά από την επτάχρονη δικτατορία αλλά και την προηγούμενη δύσκολη περίοδο μετά τον εμφύλιο. Ήταν παράλληλα και μία παραχώρηση στην αριστερά, στα πλαίσια της προσπάθειας αποκλεισμού της από την εξουσία, μόνιμο χαρακτηριστικό του συστήματος διακυβέρνησης μετά τον Πόλεμο.
 


Μια μοιρασιά: Εξουσία «εμείς», γιορτές και πορείες «εσείς».

 

Η στοχοποίηση των Αμερικανών ήταν επίσης μία παραχώρηση στην αριστερά μυθολογία και φενάκη. Άλλωστε, δεν έτρεχε (και δεν τρέχει) τίποτε, οι Αμερικανοί μπορούν να διακρίνουν πότε κάτι είναι πραγματική απειλή και πότε όχι. Δεν χαλιούνται από φωνές.

 

Ωστόσο, υπάρχουν παρενέργειες. Οι νεότερες γενιές μεγαλώνουν διδασκόμενες έναν μύθο του Πολυτεχνείου, σαν πάνδημης υποτίθεται εξέγερσης, σε διαστάσεις που δεν είχε. Διδάσκονται ότι η εξέγερση έχει τη μεγάλη αξία, μεγαλύτερη από την επιδίωξη μίας προσωπικής ευτυχίας μέσα από τη μάθηση και την προκοπή. Όλες, άλλωστε, οι γιορτές μας εμπεριέχουν αυτό το στοιχείο της βίας («απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη»), της θυσίας, του «Όχι». Το Πολυτεχνείο ενισχύει τα οράματα ενός βίαιου συλλογικού μεγαλείου.

 

Επίσης, η πορεία εναντίον ενός στόχου που είναι, ακόμη, η μεγαλύτερη υπερδύναμη της Υφηλίου, με δικαιολόγηση που είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά, έχει και αυτή τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα. Διδάσκει ότι μπορούμε να πάρουμε και διαζύγιο από τη λογική, αρκεί να τα βάλουμε με τους ισχυρούς της Γης.

 

Όλα αυτά είναι στοιχεία της εθνικής μας ιδιομορφίας, τα οποία όμως μικρή πλέον σχέση έχουν με τις επείγουσες προτεραιότητες της χώρας. Που είναι το να βρούμε τρόπο να ενσταλάξουμε δημιουργική πρωτοβουλία στα άτομα, στους πολίτες της χώρας, όντας υποχρεωμένοι να υπερβούμε την πολύχρονη κρίση αξιοποιώντας κάθε διαθέσιμη συμμαχία και βοήθεια.
 

Άλλωστε, η Αριστερά πέτυχε τον στόχο της και είναι σήμερα κυβέρνηση.
 


Αν θέλει να επιτύχει μακροπρόθεσμα τον στόχο της συλλογικής ευημερίας, ας βρει τον τρόπο να καταργήσει, εκείνη κυρίως, τη γιορτή του Πολυτεχνείου.

 

Η τουλάχιστον...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Η καυτή του ανάσα στον... σβέρκο


Η καυτή ανάσα της ισλαμικής τρομοκρατίας μας πλησιάζει ολοένα και περισσότερο.

Η τρομοκρατία, εκείνη που δείχνει το πιο ανήθικο και αποκρουστικό πρόσωπο της, αφού κτυπά αθώους και ανυποψίαστους πολίτες, αιματοκύλισε την Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των αναμνήσεων μας.

Στον χώρο του αρχαίου Ιπποδρόμου, εκεί που έγινε η Στάση του Νίκα, δίπλα στην Αγία Σοφία και το Μπλε Τζαμί, βομβιστής αυτοκτονίας, κατά πάσα πιθανότητα ισλαμιστής τρομοκράτης, σκόρπισε τον θάνατο σε Ευρωπαίους τουρίστες και άλλους περαστικούς.

Η Κωνσταντινούπολη έχει γίνει και άλλες φορές στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων, αλλά παρόλα αυτά είναι ένας από τους μεγαλύτερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο, με εκατομμύρια επισκέπτες να συρρέουν προκειμένου να απολαύσουν αυτό το εκπληκτικό μείγμα φυσικής ομορφιάς, διάσημων μνημείων της κοινής πολιτιστικής μας κληρονομιάς, δονούμενης από ζωή μητρόπολης, κράμα μοναδικό δυτικής ζωής και ανατολικής αύρας.

Αυτήν τη φορά η επίθεση είναι πολύ σοβαρότερη, πολύ πιο επικίνδυνη. Καθώς ανεβάζει τον πυρετό μιας γενικευμένης έξαρσης της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη, καρπός του συνεχώς διογκούμενου εμφυλίου πολέμου που έχει αγκαλιάσει όχι μόνο τη Συρία και το Ιράκ, αλλά και όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Και επεκτείνεται τελευταία και στην ίδια την Τουρκία.

Είναι μία κλιμακούμενη διαρκώς κατάσταση, η οποία μας πλησιάζει επικίνδυνα. Πριν λίγους μήνες η παρόμοια επίθεση στην Άγκυρα με την εκατόμβη των θυμάτων. Τώρα η Πόλη, κοντά μας, δίπλα μας.

Ο άρρητος στόχος αυτών των τρομοκρατικών ενεργειών δεν είναι τόσο η «τιμωρία» αυτών που γίνονται αντιληπτοί ως εχθροί, ως «άπιστοι». Είναι περισσότερο μία σκοπιμότητα, να προκληθούν αντιδράσεις στις κοινωνίες που πέφτουν θύματα των ενεργειών αυτών, ώστε να ερεθιστεί η κοινή γνώμη εναντίον αυτών που φεύγουν από την επικράτεια του Ισλάμ, των φυγάδων του ISIS.

Έτσι ο πραγματικός στόχος αυτών των ενεργειών είναι οι πρόσφυγες, αυτοί που διαφεύγουν τις υποχρεώσεις τους στην εξουσία που οι εγκέφαλοι της τρομοκρατίας θέλουν να εγκαταστήσουν στα εδάφη τους. Αν η κοινή γνώμη των χωρών που τους υποδέχονται ερεθιστεί εναντίον τους, υψώνοντας τείχη φόβου που θα εμποδίσουν τη διαφυγή τους από τη ζώνη εξουσίας του ριζοσπαστικού Ισλάμ, θα βοηθήσουν την εγκατάσταση του πολυπόθητου για αυτούς «Χαλιφάτου».

Καταλαβαίνουμε συνεπώς ότι ο κίνδυνος μας πλησιάζει και εμάς, όλο και περισσότερο. Η Ελλάδα κατηγορείται έτσι και αλλιώς από τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης και πολλούς δυτικούς πολιτικούς ότι έχει ανοίξει την πόρτα της διευκολύνοντας τους πρόσφυγες να διαφύγουν την κόλαση του «παγκόσμιου εμφυλίου» της Μέσης Ανατολής. Είμαστε σε μεγάλο βαθμό περήφανοι για την ανθρωπιστική μας στάση στο προσφυγικό, μέχρι και κίνημα έχει δημιουργηθεί για να δοθεί στους νησιώτες μας το Νόμπελ Ειρήνης. Όμως έτσι είμαστε ήδη στο στόχαστρο των σχεδιαστών μιας επόμενης τρομοκρατικής ενέργειας, αυτήν τη φορά στο έδαφος μας.

Είναι μία δύσκολη εξίσωση, αφού τα θαλάσσια σύνορα μας δεν προσφέρονται για εύκολες λύσεις, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν έχουμε πια δικαίωμα να σφυρίζουμε αδιάφορα. Γιατί θα το πληρώσουμε. 

Γιατί αν μας τύχει κάτι παρόμοιο..., 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οικογενειακές υποθέσεις

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη
 


Η αποκάλυψη του διορισμού του συζύγου της βουλευτού Καφαντάρη σαν προέδρου νεοϊδρυθείσας ΔΕΚΟ, χωρίς μάλιστα αντικείμενο, η φορολογική συμπεριφορά του τραγουδιστή Παπακωνσταντίνου, αλλά και παλιότερες αποκαλύψεις όπως ο διορισμός του συντρόφου της Δούρου στην ΕΥΔΑΠ, τα προβληματικά πόθεν έσχες του Φλαμπουράρη και του Σταθάκη, είναι η κορυφή ενός παγόβουνου που ξετυλίγει καθημερινά τις πτυχές του.

 
Πλήθος διορισμών και προσλήψεων είτε σε περίοπτες θέσεις διοικητικών συμβουλίων κρατικών οργανισμών, αλλά και άλλες λιγότερο ορατές, σε θέσεις συμβούλων η συμβασιούχων, αφορούν όχι τόσο σε πολιτικούς φίλους και «συντρόφους», αλλά σε συγγενείς η και προσωπικούς φίλους.

 
Η πρακτική αυτή, της αντιμετώπισης του κράτους σαν λάφυρου από το εκάστοτε κόμμα που κερδίζει τις εκλογές έχει φυσικά παλαιό και τιμημένο παρελθόν, από όλες τις κυβερνήσεις. Είναι όμως η πρώτη φορά που αυτό γίνεται ανοιχτά, χωρίς να τηρούνται στοιχειώδη προσχήματα. Και είναι ίσως η φορά που θα ξεπεράσει όλα τα αριθμητικά ρεκόρ, όπως δείχνουν τα καθημερινά πολλά κρούσματα, από τα οποία έχουμε πλέον ιδίαν αντίληψη στους μικρούς κόσμους μας.

 
Η αντιμετώπιση αυτή αποκαλύπτει μία βασικά μικροαστική αντίληψη στην θεώρηση του κόσμου και της πολιτικής πάλης. Μία αντίληψη ιδιοτελής στον πυρήνα της, όπου η προσδοκία υλικών πλεονεκτημάτων και αγαθών είναι μία ύψιστη επιδίωξη, τόσο ατομική μέσα από την επαγγελματική δραστηριότητα, αλλά επίσης και μέσω της πολιτικής, συλλογικής δραστηριοποίησης.

 
Η παρατεταμένη οικονομική ανάπτυξη μετά την μεταπολίτευση, σαν αποτέλεσμα του πακτωλού των κοινοτικών πακέτων και των εύκολων δανείων, εξέθρεψε τα όνειρα των μικροϊδιοκτητών της χώρας ότι η συνεχής συσσώρευση είναι δυνατή, ιδιαίτερα σε συνθήκες της πελατειακής δομής των κομμάτων που ανελάμβαναν την διανομή μέσω της άσκησης πίεσης οργανωμένων ομάδων. 


Η κρίση που ακολούθησε τράβηξε το χαλί από την μικροαστική τάξη της χώρας (αυτούς που πολλοί αποκαλούν «μεσαία στρώματα») και την οδήγησε σε νευρική κρίση, με φαινόμενα όπως αυτό των «αγανακτισμένων».

 
Η μικροαστική καταστροφή έφερε την μικροαστική επανάσταση, σύμπτωμα και εκδήλωση της οποίας είναι ο σημερινός κυβερνητικός συνασπισμός.

 
Η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία, αφού δεν μπόρεσε να εκπληρώσει την αντιπολιτευτική της ατζέντα της αλλαγής του τρόπου διακυβέρνησης της χώρας που ευαγγελίστηκε, και συμβιβάστηκε να αποδεχθεί ένα μνημόνιο του οποίου η φιλοσοφία είναι όμοια με των προηγουμένων μνημονίων, εκείνων που στηλίτευε, δεν έχει άλλο τρόπο δικαίωσης του εαυτού της και των υποστηρικτών της, από εκείνον της νομής των υλικών απολαβών της διακυβέρνησης, της απομύζησης του κράτους – λάφυρου.

 
Αφού απώλεσε το «ηθικό πλεονέκτημα» μιας ανατροπής, περιορίζεται στο σκέτο πλεονέκτημα, εκείνο των υλικών πλεονεκτημάτων.
 

Τρελαμένοι μικροαστοί που η ανεκπλήρωτη ιδιοτέλεια τους έφτιαξε μέσα τους έναν εκδικητικό μύθο, εναντίον αυτού που πίστεψαν ότι εμπόδιζε τα (υλικά) όνειρά τους, του «συστήματος», παίρνουν σήμερα την ρεβάνς. Για να «πάρουν τα όνειρα εκδίκηση», και μάλιστα τα οικογενειακά όνειρα.

 
Από ό,τι φαίνεται ο συνεγερτικός μύθος της συγκυρίας είναι εκείνος της ιδιωτικοποίησης. Όχι της ιδιωτικοποίησης κρατικών φορέων και επιχειρήσεων, αλλά εκείνος της ιδιωτικοποίησης των κυβερνητικών θέσεων…

 
Νεποτισμός, στα καλύτερα του. Ζούμε μία θεσμική υποχώρηση, πίσω στην εποχή των κοτζαμπάσηδων.