ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τι θα σήμαινε μια τουρκική εισβολή;

 

 

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Από παιδί, μετά την εισβολή του «Αττίλα» στην Κύπρο, άκουγα στις ειδήσεις και τις συζητήσεις για τον τουρκικό κίνδυνο την ανάγκη αμυντικής θωράκισης της χώρας. Τι είναι όμως αυτό για το οποίο προετοιμαζόμαστε, αυτό για το οποίο αφιερώσαμε, η συντριπτική πλειονότητα των αρρένων, που δεν είμαστε λουφαδόροι ή υπηρετήσαντες στην Γκομενοφυλακή του Κολωνακίου;

Η εξουσία, έστω και για λίγες ημέρες ή και ώρες, των Τούρκων πάνω σε αμάχους σημαίνει μόνο ένα πράγμα: δολοφονίες, βιασμοί και λεηλασία.

Πρόσφατα το Ευρωκοινοβούλιο αναγνώρισε επίσημα τους βιασμούς που τέλεσαν μαζικά οι Τουρκικές Δυνάμεις εισβολής σε βάρος κοριτσιών αλλά ακόμη και γεροντισσών της Κύπρου. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει μνεία στην έντονη συμμετοχή στα εγκλήματα αυτά κατσαπλιάδων του «σύνοικου στοιχείου», ατάκτων Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι συνόδευαν τα στρατεύματα εισβολής, όπως οι ύαινες τα μεγάλα αρπακτικά. Πολλοί από αυτούς τους βιασμούς έγιναν μπροστά σε δεμένους πατεράδες, συζύγους, αδερφούς, παιδιά και εγγόνια των βιαζόμενων γυναικών. Σε πολλές περιπτώσεις ακολούθησε δολοφονία των θυμάτων και των σπαραζόντων αναγκαστικών θεατών της κτηνωδίας. Εχω ξαναγράψει για τον καβγά δύο Τουρκοκυπρίων, παλιών παραστρατιωτικών, σε καφενείο των Κατεχομένων γιατί ο ένας, αφού τη βίασε, έσφαξε μια όμορφη Ελληνίδα που λιμπιζόταν ο άλλος και δεν πρόλαβε να τη βιάσει κι αυτός. Εμεινε ρέστος ο άνθρωπος, πώς να μη θυμώσει με τον φίλο του;

Ολα τα εγκλήματα πάντως έγιναν υπό την αιγίδα της Τουρκίας και των Ενόπλων Δυνάμεών της. Τούρκοι αξιωματικοί διέταξαν, τέλεσαν ή ανέχτηκαν τους φόνους, τους βιασμούς, τα βασανιστήρια και τις λεηλασίες. Η τιμή τους είναι ανύπαρκτη.

Είναι θετική εξέλιξη το ψήφισμα, όμως δεν αλλάζει το γεγονός της ατιμωρησίας των δραστών. Τέτοιας τεράστιας έκτασης εγκλήματα, χιλιάδες σε έναν πληθυσμό λίγων εκατοντάδων χιλιάδων, έμειναν ατιμώρητα. Οι δράστες, ένας ένας, πεθαίνουν στα κρεβάτια τους, μερικοί περνούν τη ζωή τους κομπάζοντας για αυτά, έχουν δώσει και συνεντεύξεις. Αυτό που συνέβη δεν είναι προϊόν χαλαρής πειθαρχίας ενός Στρατού. Είναι εφαρμοστέα μέθοδος ψυχολογικού πολέμου και εθνοκάθαρσης, γενοκτονίας. Η πληροφορία πως οι Τούρκοι βιάζουν μαζικά και δολοφονούν έπαιξε τεράστιο ρόλο για τη φυγή 200.000 προσφύγων.

 

Η φήμη, που ήταν αληθής, προκάλεσε πανικό και μαζική έξοδο των Ελλήνων της Κύπρου από τις περιοχές που πλησίαζαν τα τουρκικά στρατεύματα και οι Τουρκοκύπριοι παραστρατιωτικοί συνεργοί τους.

Είναι μια μέθοδος την οποία οι Τούρκοι την εφαρμόζουν ώστε να σπάσουν το ηθικό των αμάχων του εχθρού τους, να σπείρουν πανικό. Προσθέστε και τα «αγνά ήθη» και τις διδαχές του επεκτατικού Ισλάμ, που νομιμοποιεί τους βιασμούς των γυναικών των απίστων, τους αποκεφαλισμούς αιχμαλώτων και θα διαπιστώσετε πως στην ουσία τα φαινόμενα του 1974 στην Κύπρο, πιο πρόσφατα στη Συρία και την 7η Οκτωβρίου 2023 στο Ισραήλ, είναι ένα μαζικό τελετουργικό των σουνιτών ισλαμιστών σε βάρος Χριστιανών, Γιαζίντι, Εβραίων.

Οι Τούρκοι βέβαια είναι επιπλέον δειλοί και σιγουρατζήδες, γι’ αυτό «διαπρέπουν» κατά αμάχων και αιχμαλώτων, όταν και όπου τους παίρνει.

Ξέρουμε λοιπόν τι θα συμβεί εάν βρεθεί στην εξουσία τους, έστω για λίγο, ο πληθυσμός ενός νησιού, μιας πόλης, ενός χωριού.

Επειδή γνωρίζουμε, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν πρέπει να το επιτρέψουμε ποτέ. Πρέπει να φέρουμε τον εαυτό μας σε τέτοια θέση Ενοπλου Εθνους, ώστε όχι μόνο να μην μπορέσουν να εφαρμόσουν τα γενοκτονικά έθη τους ούτε σε έναν Ελληνα ή Ελληνίδα αλλά να πληρώσουν και τα ατιμώρητα εγκλήματα του παρελθόντος τους, τα οποία αποτελούν στίγμα γι’ αυτούς, ως ένοχους δράστες αλλά και για εμάς ως αδρανείς και επιλήσμονες του καθήκοντός μας απέναντι στα κορίτσια, στις γυναίκες, στις μανάδες, αδερφές και κόρες αδελφών μας στην Κύπρο, απέναντι στους δολοφονημένους αμάχους, αιχμαλώτους Αξιωματικούς και Στρατιώτες μας.

 Επαίρονται για αυτά τα εγκλήματα οι γείτονές μας, όπως επαίρονται για τη Γενοκτονία των Χριστιανών της Μικράς Ασίας και κάθε τόσο μας απευθύνουν ειρωνικές προσβολές για κολύμπι στη θάλασσα της Σμύρνης.

Είναι σαν οι Γερμανοί να επαίρονταν για το Αουσβιτς και τις εκτελέσεις αμάχων σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη. Δεν τολμούν, γιατί ηττήθηκαν.

Αυτό λοιπόν πρέπει να σημαίνει οποιαδήποτε απόπειρα τουρκικής εισβολής στην Ελλάδα και την ελεύθερη Κύπρο:

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟ-ΠΟΥΤΙΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Γάζα, το Κίεβο και οι αριστερές ευαισθησίες

 

Toυ Σάκη Μουμτζή

Προχθές, οι Ρώσοι εισβολείς βομβάρδισαν το νοσοκομείο «Οχμαντίτ» στο Κίεβο. Ηταν το μεγαλύτερο νοσοκομείο της Ουκρανίας, με σύγχρονο εξοπλισμό για παιδιά που υποβάλλονται σε επώδυνη θεραπεία. Καταστράφηκε πλήρως από το χτύπημα του ρωσικού πυραύλου ο όροφος της εντατικής θεραπείας, το χειρουργικό, ογκολογικό και τοξικολογικό τμήμα του – 36 οι νεκροί, πάνω από 150 οι τραυματίες. Οι φωτογραφίες με τα παιδάκια, χωρίς μαλλιά, μέσα στα ερείπια είναι συγκλονιστικές. Και είναι φωτογραφίες αληθινές, όχι σκηνοθετημένες, με πτώματα που κινούνται και μακιγιαρισμένους τραυματίες.

Ηταν ένα καθαρά τρομοκρατικό χτύπημα, δεδομένου ότι οι Ουκρανοί δεν κρύβουν στρατιωτικό εξοπλισμό στα νοσοκομεία τους, δεν τα χρησιμοποιούν ως κέντρα διοίκησης πολεμικών επιχειρήσεων ούτε ως χώρους κράτησης ομήρων. Συνεπώς, οι Ρώσοι ήθελαν απλώς να σκοτώσουν, να καταστρέψουν, να προκαλέσουν τον φόβο στους κατοίκους του Κιέβου. Ούτως ή άλλως, δεν τους ενδιαφέρει τι λέει η διεθνής κοινή γνώμη.

Θα περίμενα η εγχώρια διανόηση, που διακρίνεται για την «ευαισθησία» της, να κάνει κάτι. Να αρθρώσει μερικές λέξεις καταδίκης του τρομοκρατικού χτυπήματος.

Οι καλλικέλαδοι καλλιτέχνες να κάνουν μια συναυλία για τα άρρωστα παιδάκια της Ουκρανίας, τα οποία τη στιγμή της επώδυνης θεραπείας τους έζησαν τη φρίκη του πολέμου. Οχι μια συναυλία απλώς κατά του πολέμου, αλλά μια συναυλία ειδικά αφιερωμένη στο αποτρόπαιο αυτό συμβάν.

Θα περίμενα και από τους διαβόητους «προοδευτικούς» που ανεμίζουν τις παλαιστινιακές σημαίες –αμφιβάλλω αν ποτέ κράτησαν την ελληνική σημαία– να βγουν στους δρόμους κρατώντας αυτή τη φορά τις ουκρανικές σημαίες σε πορεία διαμαρτυρίας προς τη ρωσική πρεσβεία.

Τέλος, θα περίμενα από τους αριστερούς συλλέκτες υπογραφών να φτιάξουν ένα μικρό κείμενο καταδίκης της ρωσικής θηριωδίας.

Δυστυχώς, τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβη και ούτε πρόκειται να συμβεί.

Η Ρωσία στο υποσυνείδητο της ελληνικής «προοδευτικής» ιντελιγκέντσιας είναι καταγεγραμμένη ως δύναμη του καλού, ως δύναμη της προόδου, μια κληρονομιά της αλήστου μνήμης μεγάλης Σοβιετίας. Ως εκ τούτου, οτιδήποτε κάνει, ακόμη και κάτι το αποκρουστικό, θα έχει σίγουρα κάποια ευγενή κίνητρα. Ακόμη και τον βομβαρδισμό ενός νοσοκομείου παίδων, που, στο κάτω κάτω, μπορεί να ανήκει και στο Τάγμα Αζόφ. Δεν το ξέρουμε. Το τι υποστηρίζει η Δύση δεν είναι αρκετό για να κρίνουμε τη Ρωσία. Απεναντίας!

Βλέπετε, αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν να δηλώνουν και προοδευτικοί και ανθρωπιστές…

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΝουΔο-γαλαζαίικα ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Δεν πρόλαβε να δει ο Κούλης τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττουν οι Αζέροι προτού συναντήσει τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν?

❗️Violent footage❗️

Armenian authorities claim that #Azerbaijani soldiers committed a war crime by shooting captured #Armenian soldiers during the border conflict.

The specific time and place of the execution of prisoners of war has not yet been established. pic.twitter.com/1trZ2FIPHw

— NEXTA (@nexta_tv) October 2, 2022

 

 ● Οι Αζέροι στρατιώτες διαλαλούν πρωτίστως την ψυχολογική και δευτερευόντως την εθνοτική σχέση τους με το στοιχειό του τουρκισμού δολοφονώντας Αρμένιους αιχμαλώτους πολέμου.

● Είναι αυτονόητο ότι οι δυτικές χώρες, που σίγουρα διαθέτουν τηλεοράσεις, υπολογιστές, φορητά τηλέφωνα και τάμπλετ, έχουν δει τις φρικτές σκηνές και επίσης είναι βέβαιο ότι δεν θεωρούν τους Αρμένιους αιχμαλώτους πολέμου ανάξιους της ανθρωπίνης ιδιότητος. Αρα, πρέπει να τοποθετηθούν ανοιχτά γι’ αυτό το θέμα.

● Επίσης είναι αυτονόητο ότι η ελληνική κυβέρνηση, με πρώτον απ’ όλους τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που τόσα πολλά λέει για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχει δει όσα είδαμε όλοι και ετοιμάζει προτάσεις για κυρώσεις σε βάρος του Αζερμπαϊτζάν, τη χώρα που εξελίσσεται σαν φωτοτυπία της Τουρκίας, καθώς και προσφυγές στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για να προσαχθούν σε δίκη τα καθάρματα, οι φονιάδες.

● Κάποιοι καλοπροαίρετοι (στον βαθμό, ίσως, που πρέπει να τεθούν υπό επιτροπεία εχεφρόνων συγγενών τους) ίσως και να πιστεύουν ότι τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττουν οι Αζέροι σε βάρος των Αρμενίων δεν πρόλαβε να τα δει ο Κυριάκος Μητσοτάκης προτού συναντήσει τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν Ilham Aliyev, το Σάββατο 1 Οκτωβρίου, στη Σόφια της Βουλγαρίας.

● Ας γίνουμε κι εμείς τόσο καλοπροαίρετοι, έστω για σήμερα, κι ας το πιστέψουμε. Αξιώνουμε, όμως...

 

ΙΣΤΟΡΙΚΑ - 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ: Σμύρνη 1922, η αλήθεια έχει σημασία

Γράφει η Ισμήνη Λαμπ 

Διευθύντρια του Προγράμματος Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Georgetown. 

(Η βιογραφίατου Τζορτζ Χόρτον, με τίτλο «The Gentle American», την οποία συνυπογράφει, διατίθεται από τις εκδόσεις Gorgias Press σε σκληρό εξώφυλλο (ISBN 978-1-4632-4449-1)και από τον εκδοτικό εταίρο της Gorgias, De Gruyter, σε έκδοση eBook (doi.org/10.31826/9781463244507): σκληρό εξώφυλλο – έκδοση eBook.)

 

Κανείς δεν θα επιβιβαζόταν σε ένα αεροπλάνο με πιλότους που δεν πιστεύουν στην αλήθεια. Θέλουμε πιλότους ταγμένους στην αλήθεια της ταχύτητας, της ασφάλειας και του αν το αεροπλάνο πετάει παράλληλα με το έδαφος. Ωστόσο, όταν πρόκειται για την Ιστορία, πολλοί άνθρωποι δεν πιστεύουν στην αλήθεια ή αμφιβάλλουν ότι μπορεί να τη μάθουμε ποτέ. 

Μια τέτοια περίπτωση είναι η λεηλασία και η πυρπόληση της Σμύρνης στην Τουρκία το 1922. Ορισμένοι σύγχρονοι ιστορικοί («The Ottoman Endgame») εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι η προέλευση της πυρκαγιάς είναι αμφισβητήσιμη, επειδή οι τουρκικές πηγές αποδίδουν την ευθύνη, ως επί το πλείστον, σε Ελληνες ή Αρμένιους και αντιστρόφως.

Αλλά η αλήθεια για το ποιος έκαψε τη Σμύρνη είναι εδώ και καιρό προφανής στους σοβαρούς παρατηρητές. Ενας από αυτούς ήταν ο Τζορτζ Χόρτον, ο Αμερικανός πρόξενος στην πόλη την εποχή της καταστροφής της. Καθώς αυτόν τον μήνα τιμούμε την εκατονταετηρίδα από την καταστροφή της Σμύρνης, αξίζει να θυμηθούμε τον Χόρτον και το βιβλίο του «Η μάστιγα της Ασίας». Ο Βρετανός πρόξενος, Χάρι Λαμπ, συμβούλευσε τον Χόρτον να μην το εκδώσει, λέγοντάς του σε επιστολή του ότι δεν ήταν «σκόπιμο» ούτε «υποχρεωτικό» να πει «όλη την αλήθεια» για το τι συνέβη (η έμφαση δική του). Ο Χόρτον διαφώνησε, περιγράφοντας στο βιβλίο του πώς οι εθνικιστές του Κεμάλ έκαψαν την πόλη στο πλαίσιο της πολιτικής «Η Τουρκία στους Τούρκους», ενός σχεδίου γενοκτονικής ομογενοποίησης, που εφάρμοσαν αμείλικτα διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις.

Πρόσφατες μελέτες τεκμηριώνουν την αφήγηση του Χόρτον, τόσο για την πυρπόληση της Σμύρνης όσο και για τις γενοκτονίες των χριστιανών στη Μικρά Ασία. Γερμανικά αρχεία που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα αποδεικνύουν ότι οι Τούρκοι «αποφάσισαν την οριστική εξόντωση του αρμενικού λαού και υλοποίησαν αυτό το σχέδιο» (στοιχεία από τα γερμανικά αρχεία), κάτι που δεν αμφισβητήθηκε ποτέ πραγματικά. Πιο πρόσφατα και ευρύτερα, μελετητές που διερευνούν τα εθνικά αρχεία των εμπόλεμων μερών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου υποστηρίζουν ότι είναι «αδιαμφισβήτητο» ότι οι Τούρκοι ηγέτες επιδίωξαν την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία όλων των χριστιανών («The Thirty Year Genocide», «Massacres, Resistance, Protectors»). Πρόσφατα έγκυρα ιστορικά κείμενα για την καταστροφή της Σμύρνης περιγράφουν λεπτομερώς πώς οι στρατιώτες του Κεμάλ έκαψαν την πόλη («Paradise Lost», «America’s Black Sea Fleet», «The Great Fire») στο πλαίσιο του σχεδίου «αποχριστιανοποίησης» της Μικράς Ασίας.

Πρέπει όμως να μας ενδιαφέρει κάτι που συνέβη πριν από τόσο πολύ καιρό; 

Εχει πλέον σημασία; 

Ναι, έχει. Η αλήθεια έχει πάντα σημασία, και όχι μόνο για τους πιλότους, αλλά και για τους ιστορικούς και την κοινωνία. Χωρίς την αλήθεια σχετικά με το τι συνέβη στο παρελθόν, είναι αδύνατο να κατανοήσουμε γιατί συνέβη και, συνεπώς, να λάβουμε σοφές αποφάσεις για το τι πρέπει να κάνουμε στη συνέχεια. Αν δεν γνωρίζουμε γιατί συνέβησαν τρομερά γεγονότα, η αποτροπή της επανάληψής τους είναι πολύ πιο δύσκολη. Αυτό που συνέβη στη Σμύρνη και στη Μικρά Ασία είναι ένα μάθημα ακριβώς γι’ αυτό το θέμα.

Η αλήθεια είχε σημασία τη δεκαετία του 1920, καθώς οι ψευδείς πληροφορίες που διακινούνταν από Αμερικανούς και Γάλλους αξιωματούχους, μεταξύ άλλων, έδωσαν στον Κεμάλ διπλωματική κάλυψη και εμπόδισαν την επέμβαση που θα μπορούσε να σώσει αμέτρητες ζωές. 

Η αλήθεια συνέχισε να έχει σημασία για χρόνια μετά. 

Η Γερμανία συγκάλυψε και συγχώρεσε τις οθωμανικές σφαγές πριν και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επειδή οι Τούρκοι ήταν σημαντικός σύμμαχος. Μετά τον πόλεμο, Γερμανοί πάστορες και άλλοι καταδίκασαν τις γενοκτονίες, αλλά τους αποσιώπησαν κάποιοι άλλοι Γερμανοί που θαύμαζαν τους Τούρκους επειδή αντιστάθηκαν στις σκληρές μεταπολεμικές συνθήκες, νίκησαν τις συμμαχικές δυνάμεις και εξολόθρευσαν τους «εσωτερικούς εχθρούς» για να δημιουργήσουν μια ομοιογενή, ενιαία τουρκική εθνική οντότητα. Οταν οι ναζί ήρθαν στην εξουσία, όχι μόνο θαύμαζαν το τουρκικό παράδειγμα, αλλά το μιμήθηκαν («Ataturk in the Nazi Imagination», «Justifying Genocide»). Εφαρμόζοντας το τουρκικό μοντέλο, ο Χίτλερ αφόπλισε τους Εβραίους, χρησιμοποίησε την προπαγάνδα για να τους στιγματίσει ως επικίνδυνους παρείσακτους, τους συγκέντρωσε, τους λήστεψε και κατάσχεσε την περιουσία τους, τους απέλασε δήθεν σε στρατόπεδα εργασίας, αλλά μακριά από τα πληθυσμιακά κέντρα, ώστε η πραγματική τους μοίρα να μπορεί να κρυφτεί καλύτερα, και τους δολοφόνησε μαζικά. Μετά την εισβολή στην Πολωνία, ο Χίτλερ ενημέρωσε τους διοικητές του ότι τάγματα της Μεραρχίας της Νεκροκεφαλής των SS (Totenkopfverbände) θα «σκότωναν χωρίς οίκτο ή έλεος όλους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά πολωνικής φυλής ή γλώσσας». Και τότε είπε το περιβόητο «Αλλωστε, ποιος θυμάται τους Αρμένιους;» (The Decline of Eastern Christianity).

Ακόμη και εκατό χρόνια αργότερα η αλήθεια για τις γενοκτονίες της Μικράς Ασίας εξακολουθεί να έχει σημασία. Σήμερα η Κίνα αντιγράφει το τουρκικό παράδειγμα, διώκοντας περισσότερους από ένα εκατομμύριο Ουιγούρους, σε μια προσπάθεια για πλήρη εθνική ομοιογένεια. 

Οι χώρες αγνοούν τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Κίνα για να προστατεύσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα, όπως ακριβώς αγνόησαν τις χριστιανικές γενοκτονίες έναν αιώνα νωρίτερα.  

Η αλήθεια έχει σημασία και για άλλους λόγους. Ο Ταγίπ Ερντογάν ο σημερινός ηγέτης της Τουρκίας, μιμείται τις αυταρχικές μεθόδους του Κεμάλ και επιδιώκει νέες εδαφικές κατακτήσεις. Εποφθαλμιά ανοιχτά περισσότερα εδάφη στο Αιγαίο και την Ευρώπη (Euronews).  

Μια παλιά παροιμία λέει: «Αν θέλεις περισσότερα από κάτι, επιδότησέ [δηλαδή επιβράβευσε] το – αν θέλεις λιγότερα από κάτι, φορολόγησέ [δηλαδή τιμώρησε] το». Προς μεγάλη φρίκη του Τζορτζ Χόρτον, ο κόσμος, όχι μόνο ανέχτηκε αλλά και επιβράβευσε τις τουρκικές γενοκτονίες πριν από έναν αιώνα, με αποτέλεσμα να πετύχει περισσότερες από αυτές.  

Αν θέλουμε λιγότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, πρέπει...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ατιμώρητα εγκλήματα του τουρκισμού

Από τον ΦΑΗΛΟ Μ. ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Αυτές τις μέρες ξυπνούν οι μνήμες του Ιουλίου του 1974, όταν οι Τούρκοι υλοποιούσαν de facto αυτό που μας υπόσχονταν επί έναν αιώνα: διχοτόμηση.

Περίμεναν από το 1878, όταν πούλησαν την Κύπρο στους Αγγλους, και μόλις μας βρήκαν μπόσικους, να τρωγόμαστε σαν τα σκυλιά και με παράνομη και τυχοδιωκτική ηγεσία, εισέβαλαν με τις πλάτες των ΗΠΑ, της προδοτικής Αλβιώνος και την ανοχή του ανατολικού μπλοκ.  

Παρ’ όλα αυτά, στην τρίχα παίχτηκε να τους πετάξουμε στην Ελλάδα. Δυόμισι μέρες τούς είχε σε ούτε δύο τετραγωνικά μίλια καρφωμένους στον αιγιαλό αποβάσεως ο γενναίος Παύλος Κουρούπης. Όμως οι Ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις διοικούνταν από προδότες. Τα Fantom, που ήταν με τις μηχανές έτοιμες, δεν απογειώθηκαν ποτέ να κάνουν στάχτη τις αποβατικές δυνάμεις.

Επίορκα τομάρια που πολιτεύονταν αντί να πολεμήσουν, που εγκατέλειψαν τους πολεμιστές της Κύπρου και μετά, αντί να στηθούν στα 6 μέτρα, αποστρατεύθηκαν ευδοκίμως τερματίσαντες τη σταδιοδρομία τους και απήλαυσαν τη σύνταξή τους, ώσπου να ψοφήσουν στο κρεβάτι τους. Ατιμώρητοι όλοι, πλην του Ιωαννίδη.

Όμως υπάρχει και μία άλλη πτυχή, ένα μεγάλο άδικο. 

Δεν έμεινε ατιμώρητη μόνο η συντριπτική πλειονότητα των δικών μας προδοτών. 

Είναι κρίμα και άδικο που ένας ένας οι Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι φονιάδες αμάχων και αιχμαλώτων, οι βιαστές ανήλικων κοριτσιών, γιαγιάδων, γυναικών μπροστά στους άντρες, τα παιδιά και τα αδέρφια τους πεθαίνουν ατιμώρητοι στα κρεβάτια τους. 

Είναι κρίμα και άδικο οι Τουρκοκύπριοι ένοπλοι άτακτοι, μέρος του «σύνοικου στοιχείου», σήμερα ηλικιωμένοι στα καφενεία των Κατεχομένων να επαίρονται για τους Ελληνες γείτονές τους που λήστεψαν και δολοφόνησαν, για τις κοπέλες που βίασαν ομαδικά προτού τις σφάξουν και μετά στρογγυλοκάθησαν μαζί με εποίκους στην περιουσία των θυμάτων τους.

Είναι κρίμα και άδικο που ακόμη μένουν ατιμώρητοι οι δράστες αυτού του μαζικού κύματος βαρβαρότητας και εγκλημάτων.

Η Ελλάδα και η Κύπρος ουδέποτε επιδίωξαν την τιμωρία όλων αυτών, να τιμωρηθούν ως εγκληματίες πολέμου, με πρώτο πρώτο τον Ραούφ Ντενκτάς, που πριν από πολλά χρόνια σε μια κυνική ομολογία του στην αείμνηστη Μαρία Ρεζάν ομολόγησε πως οι ένοπλοι άτακτοι Τουρκοκύπριοι σκότωναν τους αιχμαλώτους που εμείς αναζητούσαμε ως αγνοουμένους. Σαν ύαινες συνόδευαν τον στρατό εισβολής και έκοβαν τις σάρκες των συμπολιτών, των γειτόνων τους. Εκλεψαν, βίασαν, σκότωσαν αιχμαλώτους και αμάχους. Όχι πως υπολείπεται ο τακτικός στρατός των γενοκτόνων σε εγκλήματα, αλλά πολλοί εξωραΐζουν τους «καημένους» τους Τουρκοκυπρίους, που αφού υπηρέτησαν την αποικιακή δύναμη, την Αγγλία, ως επικουρικοί Αστυνομικοί, βασανιστές και ρουφιάνοι, όταν εμείς κάναμε αντιαποικιακό αγώνα, μετά έκαναν μαζικά εγκλήματα ως άτακτοι ένοπλοι κατά την εισβολή. Πλήρωσαν την Υβρη, η Τουρκία τους κουβάλησε εποίκους και πλέον είναι μειοψηφία στα Κατεχόμενα, αλλά ουδέποτε τιμωρήθηκαν όσο τους άξιζε όσοι διέπραξαν χιλιάδες εγκλήματα με τον πιο δειλό και άνανδρο τρόπο.

Αδέρφια, τι κι αν κάποιοι μήδισαν; 

Τι κι αν κάποιοι ανόητοι πάνε στα Κατεχόμενα και γλεντάνε ή ψωνίζουν; 

 Όλοι να τρελαθούμε και να συμβιβαστούμε και να μείνουν ένας βοσκός στην Πίνδο και ένας στον Πενταδάχτυλο, πιστοί στην ελευθεροφροσύνη, το αέναο πρόσημο του Ελληνισμού, τότε θα υπάρχει ελπίδα, αυτοί οι δύο θα έχουν δίκιο και όλοι εμείς άδικο.

Το καθήκον μας δεν αλλάζει επειδή κάποιοι κουράστηκαν, επειδή δουλόφρονα ανδράποδα κυριαρχούν προσωρινά στον δημόσιο λόγο. Οι αξίες του Έθνους και οι ιδέες που το ανέθρεψαν δεν αλλάζουν. Δεν είναι μόδα η αναζήτηση της ελευθερίας. Είναι εσωτερική ανάγκη. Μόδα είναι όλη αυτή η παρακμή, όπου οι δούλοι βρίζουν τους ελεύθερους στην ψυχή, οι δειλοί τους γενναίους και οι ανώμαλοι απάτριδες βγάζουν γλώσσα.

Το Κυπριακό είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Εξευτελισμός

 

Toυ ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ

Η Ρωσία έχει εξευτελιστεί. Ξεκίνησε έναν πόλεμο τον οποίο θα τελείωνε μέσα σε τρεις ημέρες. Σαράντα ημέρες μετά, ακόμη το παλεύει.  

Ο εξευτελισμός της Ρωσίας, όμως, δεν είναι μόνο στρατιωτικός. Εχει συγκεκριμένο όνομα: Μπούτσα. Οι θηριωδίες που διαπράχθηκαν σε αυτή την ουκρανική πόλη από τους Ρώσους στρατιώτες επιβεβαιώνουν αυτή την αίσθηση εξευτελισμού, την οποία μπορεί να μη νιώθει ο ίδιος ο Πούτιν, αλλά μάλλον τη νιώθουν πολύ έντονα οι απλοί στρατιώτες του, που σκοτώνουν και σκοτώνονται στον δικό του πόλεμο.

Ενας στρατός χωρίς ουσιαστικό κίνητρο για να πολεμήσει, αλλά που έχει ριχτεί στο πεδίο της μάχης όπως όπως, ένας στρατός που αποχωρεί από περιοχές που έχει καταλάβει (βλέποντας προηγουμένως συντρόφους τους να σκοτώνονται ή να τραυματίζονται για το τίποτα), ένας τέτοιος στρατός δεν υπάρχει περίπτωση να μην ξεσπάσει εις βάρος του άμαχου πληθυσμού.

Βεβαίως, υπάρχει ένας αντίλογος εδώ: ίσως ο Πούτιν να θέλει να δούμε τον στρατό του να εξευτελίζεται, ενώ αυτός, στο μεταξύ, επιτυγχάνει τους σκοπούς του. «Κάτω από το προκάλυμμα της στρατιωτικής εισβολής, ο Πούτιν οργάνωσε γιγάντια ληστεία», λέει ο αναλυτής Ντέιβιντ Νάιτ Λεγκ στους ΝΥΤ. Το υπόλοιπο ουκρανικό έδαφος θα βυθιστεί στην οικονομική εξάρτηση, ως «αποθήκη ψυχών» εσωτερικών προσφύγων.

Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, ο Πούτιν παύει να παίζει τον ρόλο του χαμένου στον πόλεμο της Ουκρανίας.

Η άποψη αυτή προσφέρει εξήγηση για τη ρωσική στρατηγική στόχευσης αμάχων. Η μαζική σφαγή Ουκρανών πολιτών δημιουργεί αφόρητη πίεση στον πρόεδρο Ζελένσκι, προκειμένου να συμφωνήσει με τις εδαφικές και στρατιωτικές απαιτήσεις του Πούτιν. Επίσης, στο εσωτερικό της Ρωσίας, ο πόλεμος έχει ήδη εξυπηρετήσει τα πολιτικά συμφέροντα του Πούτιν: αντιφρονούντες έχουν φύγει από τη χώρα ή έχουν σωπάσει, όπως και ο Τύπος.

Αλλοι συγκρίνουν τη στρατιωτική τακτική που ο Πούτιν ακολούθησε με επιτυχία στον Τσετσενία, που μοιάζει με αυτή στην Ουκρανία, με τις σφαγές αμάχων.

Η σύγκριση με την Τσετσενία πάσχει ως προς τη μοναδική αντίσταση που έχουν προβάλει οι Ουκρανοί. Αυτοί, μόνοι τους αρχικά και στη συνέχεια με την αρωγή της Αμερικής, μετέβαλαν τις ισορροπίες σε αυτόν τον πόλεμο.

Η ανάλυση αυτή δεν αναιρεί την πλήρη ηθική και πολιτική ταπείνωση της Ρωσίας διεθνώς. Αν ωστόσο προσφέρει κάτι σημαντικό είναι ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι «ηθοποιοί» στη σφαγή του Διστόμου (και τα ξεφτιλισμένα σούργελα του κοινοβουλίου μας)

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΥ

Ο Dmitri Kessel γεννημένος στο Κίεβο το 1902, βρίσκεται ως πολεμικός ανταποκριτής του αμερικανικού περιοδικού Life στο μαρτυρικό Δίστομο, δύο μήνες μετά τη σφαγή. Ο Dmitri Kesselman - το κανονικό όνομά του πριν μεταναστεύσει στην Αμερική σε ηλικία 21 ετών έχοντας φοιτήσει από τα 10 του στη Στρατιωτική Ακαδημία της Πολτάβα και έχοντας υπηρετήσει στον Κόκκινο Στρατό - τραβάει με τον φακό του τη Μαρία Παντσίκα με τα στεγνά δάκρυα και το βουβό θρήνο.

Η φωτογραφία στο Life δίνει «πρόσωπο» στη γερμανική θηριωδία και συνοδεύει το ρεπορτάζ με τίτλο «Τι έκαναν οι Γερμανοί στην Ελλάδα».

Ο κόσμος συγκλονίζεται.

Τις θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων στο Δίστομο, τις ψέλλισαν τα χείλη ανθρώπων που τις έζησαν. Τραγικοί αυτόπτες. Τις μετέφερε στον κόσμο μια φωτογραφία και μερικές λέξεις. Δεν τις αποτύπωσαν ούτε δορυφόροι, ούτε κινητά, ούτε τηλεοπτικά συνεργεία, ούτε εκατοντάδες ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι μεγάλων διεθνών μέσων.

228 άνθρωποι, άνδρες γυναίκες, παιδιά, βρέφη σφαγιάστηκαν τον Ιούνιο του 1944 από τους Γερμανούς που έλαβαν την εντολή να μην αφήσουν ούτε ζωντανή γάτα στο χωριό.

 Κανείς στον ελεύθερο κόσμο, δεν αναζήτησε δικαιολογία για την ασύλληπτη βαρβαρότητα, την ανηθικότητα του εγκλήματος πολέμου που διέπραξαν οι ΝΑΖΙ.

Με ξεπερνά ότι συ(μπατριώτες) αριστεροί και δεξιοί, κυνικοί αλλά και αλληλέγγυοι, κατασκευάζουν ή αγοράζουν άλλοθι και ψευτιές για να μπορεί να σταθεί στο μυαλό, στην ψυχή και στο στόμα τους, το ανείπωτο. Σκότωσαν, βίασαν και έκαψαν οι Ουκρανοί τους ανθρώπους τους για να «ενοχοποιήσουν» το καθεστώς Πούτιν και τους Ρώσους.

Σε ποια χώρα γεννήθηκαν και μεγάλωσαν; 

Ποια ιστορία διδάχθηκαν, τι μνήμες κουβαλάνε για να διαπράττουν σε βάρος της εθνικής μας τιμής το ανοσιούργημα της «αμφιβολίας» για το ποιος είναι το θύμα, ποιος είναι ο θύτης.

Στο ελληνικό κοινοβούλιο χθες πριν συνδεθούν με το Κίεβο για να μιλήσει ο Ουκρανός ηγέτης – κέρδισε τον τίτλο περισσότερο με τη συντριβή του στη μαρτυρική Μπούκα – έπρεπε να φροντίσουν να συνδέσουν όλους τους Έλληνες με το παρελθόν τους.

Ένα βίντεο με τις μαρτυρίες επιζώντων από το Δίστομο θα βοηθούσε.

Εκεί όπου οι πρώτοι Ναζί της ιστορίας, εξαπολύθηκαν με τη διαταγή να σκοτώσουν μέχρι τις γάτες.  

Εκεί που άνοιγαν τις πόρτες των σπιτιών και έσφαζαν οικογένειες. Εκεί που αποκεφάλισαν τον ιερέα και χάραξαν τον αγκυλωτό σταυρό στο μέτωπο ενός σκοτωμένου μωρού.

Ποιος μπορεί να υπερασπιστεί καλύτερα τον ηρωικό ουκρανικό λαό και να ξεγυμνώσει το καθεστώς που «βιάζει» μια χώρα, από την Παναγούλα Σκούτα το γένος Μαλάμου;

Ήταν 13 ετών όταν συνέβησαν στο Δίστομο όσα κατάφερε κάποτε να αφηγηθεί:

Ο πατέρας μου μας προέτρεψε να κατεβούμε στο κατώι, να κλειστούμε και να περιμένουμε. Κατεβήκαμε κι αμπαρωθήκαμε. Έφταναν ουρλιαχτά, άγριες κραυγές, πυροβολισμοί από τα διπλανά Καλαματέϊκα σπίτια. Η αγωνία άρχισε να γίνεται τρόμος. Μερικές γυναίκες κρύφτηκαν πλάι στα βαρέλια, άλλες στις γωνιές στις λαδίκες. Βάλαμε και τον πρόσθετο σύρτη – μάνταλο στην πόρτα. Έπεσε μια θανατερή ησυχία. Κάποια στιγμή ακούμε στην αυλή τη φωνή, τη στριγκλιά ενός γειτονόπουλου, του Λουκά του Παπανικολάου να ζητάει βοήθεια : «Ωχ μπάρμπα Σπύρο, σώσε με!». Έκλαιγε και φώναζε.

Ο πατέρας μου, μόλις κατεβήκαμε στο κατώι, είχε βάλει τυρί και αυγά σε βαθύ πιάτο και κρασί σε κανάτι για να τα έχει ως φίλεμα για τους Γερμανούς αν τυχόν και έρχονταν. Μόλις άκουσε τη φωνή του Λουκά μου λέει: «Παναγούλα φέρε τα τρόφιμα». Άνοιξε την πόρτα και βλέπουμε τον Λουκά Παπανικολάου να τρέχει κλαίγοντας και κρατώντας τον πληγωμένο του λαιμό και πίσω του ένα κοντό Γερμανό στρατιώτη με όπλο στη μασχάλη να τον κυνηγάει. Εμείς, ο πατέρας μου με το κρασί και τα ποτήρια, εγώ με τα τρόφιμα στα χέρια προχωρήσαμε στην αυλή ως τη μέση που ήταν το πηγάδι. Ο πατέρας μου σηκώνει τα χέρια φιλικά και φωνάζει για να καταπραΰνει τον Γερμανό : «γκουτ μπόϋ» - εννοώντας το τραυματισμένο παιδί.

Ο Γερμανός όμως άγριος έκαμε νόημα να μπούμε στο κατώι, γρύλισε ένα «καπούτ» και αρνήθηκε τις προσφορές μας. Εμείς υπακούσαμε. Μόλις πατήσαμε μέσα ορθώθηκε μπροστά στην πόρτα, έφερε καταπάνω μας το όπλο και με μια συνεχόμενη ριπή άρχισε να σκορπίζει το θάνατο πυροβολώντας ολόπαντα. Τα πρώτα βλήματα πήραν κατάστηθα τον πατέρα μου που πέφτοντας και ξεψυχώντας σπάραζε : «Ωχ παιδιά μου! Σώστε με!».

Άρχισαν να πέφτουν τα σώματα των γυναικών. Άλλες πάσχιζαν να χωθούν πίσω από τα βαρέλια, άλλες σε λαδίκες και γούρνες. Αφού όλα τα σώματα σωριάστηκαν το ένα πάνω στο άλλο, ο Γερμανός κατεβαίνει και κοιτάει και σκουντάει έναν – έναν γρυλίζοντας για να δει αν είναι σκοτωμένοι και ρίχνει χαριστικές βολές. Το κατώι είχε μια κολώνα στη μέση. Πρώτος έπεσε και σωριάστηκε σ' αυτήν ο πατέρας μου Σπύρος Μαλάμος 67 χρονών. Ύστερα η Μαρία Λάμπρου 50 χρονών. Η Μαριέττα Φιλίππου, γύρω στα 30. Ήταν έγκυος και μαζί της σφάδαζε και το παιδί στην κοιλιά. Ο ανηψιός μου Στάθης Σταθάς, γιος της αδερφής μου Γιαννούλας, 5 χρονών. Οι γάμπες του ήταν σχισμένες, χαραγμένες όπως σχίζουμε τις μπριζόλες και το κρέας του χυνόταν άσπρο στο χώμα.

Η Δήμητρα Μαλάμου, 38 χρονών, με το γιο της Γιάννη, 8 χρονών, καθισμένη σε γούρνα όπου βάζαμε βυτίνα λαδιού με κομμένο σαν με λεπίδα το καύκαλό της και τα μυαλά της χυμένα στους ώμους σαν από μια γεμισμένη κούπα, και στον πανέμορφο λαιμό της. Δεν ξέρω αλλά κρατήσαμε την ανάσα μας τόσο όσο δεν αντέχει ανθρώπινος οργανισμός. Αυτός συνέχιζε να μας κλωτσάει όπως τα σφαχτά γρυλίζοντας «Έϊ, έϊ» για να δει αν έχει μείνει κανένας ζωντανός. Μέσα σ' αυτή την αβάσταχτη νέκρα πήγε κι έβγαλε τις κάνουλες από τα βαρέλια του κρασιού. Άρχισε με βουή και φουρφουρητό να χύνεται το κρασί. Φυσούσε το κρασί κι ο ήχος του ο φριχτός γέμισε το κατώι. Ενώθηκε το κρασί με το αίμα των σκοτωμένων και έγινε μια θάλασσα αίματος και, κρασιού, μια πηχτή κρέμα που πάνω της έπλεαν πτώματα και σερνόμαστε μωροζώντανοι.

Έχουν ερωτήσεις, απορίες και…αμφιβολίες ο κ Βαρουφάκης και ο κ.Βελόπουλος και  απείχαν από την ομιλία Ζελένσκι στη Βουλή.

Ο γγ του ΚΚΕ έλειπε - λογικό - δεν θέλει να ακούσει και ο κ.Τσίπρας περιμενε να ακούσει κάτι για την Κύπρο.

Όταν υπάρχει πίσω το Δίστομο...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΟΥΤΙΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Kαι το Κατύν είπαν πως ήταν προβοκάτσια

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

 Άριστοι γνώστες του μηχανισμού της προπαγάνδας επιχειρούν, για όσα αυτοί διαπράττουν, να ενοχοποιήσουν είτε άλλους είτε τα θύματα τους. Σχεδόν επί 50 χρόνια η Σοβιετική Ένωση, και τα ανά τον κόσμο φερέφωνα τους, αρνούνταν πως ο Κόκκινος στρατός, με μια σφαίρα στο σβέρκο, δολοφόνησε 22.000 Πολωνούς αξιωματικούς και διανοούμενους και τους έθαψε στο Κατύν. Απέδιδαν αυτό το μαζικό έγκλημα στους Ναζί. Έπρεπε να πέσει το κομμουνιστικό καθεστώς για να παραδεχθεί η Ρωσία αυτό που πίστευε όλος ο κόσμος.

Σήμερα, μετά το μακελειό στην Μπούκα της Ουκρανίας, έχει μπει σε κίνηση και πάλι ο μηχανισμός της ρωσικής προπαγάνδας. Πρόκειται για σκηνοθεσία με σκηνοθέτες τους Ουκρανούς, υποστηρίζει ο Λαβρόφ. Τα ίδια έλεγε και ο Τσαουσέσκου για την Τιμισοάρα. Πως οι διαδηλωτές ξέθαψαν νεκρούς από το νεκροταφείο και τα πτώματα στους δρόμους και στα νοσοκομεία δεν προήλθαν από τις σφαίρες της Σεκιουριτάτε, της μυστικής αστυνομίας του καθεστώτος.

Το ολοκληρωτικά - αυταρχικά καθεστώτα στα οποία έχουν ακυρωθεί τα συστήματα ελέγχου και λογοδοσίας, στα οποία υπάρχει μόνο φιλτραρισμένη πληροφόρηση, μπορούν να ισχυριστούν ό,τι θέλουν. Στο εσωτερικό τους ουδείς τολμά να αμφισβητήσει αυτά που υποστηρίζει η κυβέρνηση και στο εξωτερικό υπάρχουν, τα αργυρώνητα φερέφωνα τους, οι επιτήδειοι ουδέτεροι και οι χρήσιμοι ηλίθιοι, που αναπαράγουν την προπαγάνδα τους. Στην προκειμένη περίπτωση την προπαγάνδα της Ρωσίας του Πούτιν.

Χθες ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε επί λέξει «να λογοδοτήσει όποιος διέπραξε έγκλημα πολέμου». Δεν αμφισβητεί πως διαπράχθηκε έγκλημα πολέμου - δηλαδή δεν υιοθετεί τη ρωσική εκδοχή της σκηνοθεσίας - αλλά δε γνωρίζει ποιος το διέπραξε. Το τάγμα Αζόφ; Οι Ρώσοι; Οι εξωγήινοι; Ή κάποιος άλλος;

Ως γνωστόν την πόλη Μπούκα την κατείχε ο ρωσικός στρατός και όταν αποχώρησε, ο τόπος ήταν γεμάτος πτώματα αμάχων. Συνεπώς, αν δεν αποδεχθείς την εκδοχή της σκηνοθεσίας εκ μέρους των Ουκρανών, μόνο μια επιλογή σου μένει, εφ' όσον μπορείς να κάνεις στοιχειώδεις λογικούς συλλογισμούς. Να αποδώσεις την ευθύνη για τις σφαγές στο ρωσικό στρατό. Το να δηλώνεις άγνοια δηλώνει είτε βλακεία είτε σκοπιμότητα.

Πιο πονηρή η Δεξιά συνιστώσα τηρεί ουδέτερη στάση. Παραθέτει στο ημερήσιο φύλλο της και τις δύο απόψεις, χωρίς να παίρνει θέση. Είναι μια αποδοτική τακτική - γιατί εκ πρώτης όψεως φαίνεται ανώδυνη - να τηρεί κάποιος ίσες αποστάσεις. Είναι όμως ανέντιμη γιατί ουσιαστικά απαλλάσσει τον θύτη. Άλλωστε, επειδή όλοι γνωριζόμαστε, γίνεται αμέσως αντιληπτό πότε η ουδετερότητα είναι δόλια και πότε ειλικρινής. Σημασία δεν έχει μόνο τι λέει, αλλά και ποιος το λέει.

Όλος ο πολιτισμένος κόσμος κατονομάζει τους δράστες του εγκλήματος στην Μπούκα της Ουκρανίας. Αυτό πράττουν με πρωτοσέλιδα τους εφημερίδες προσκείμενες και στην Αριστερά, ενώ η πρώην εισαγγελέας του Διεθνούς Δικαστηρίου ζήτησε την παραπομπή του Πούτιν για εγκλήματα πολέμου.

Η ευρωπαϊκή ήπειρος και ο πολιτισμένος κόσμος θα βρεθεί πολύ σύντομα μπροστά σε ένα ηθικό δίλημμα: 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Στρατός ατάκτων καθαρμάτων

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος ευτελισμός και ντροπή για έναν τακτικό στρατό μιας πυρηνικής υπερδύναμης από το να δολοφονεί αμάχους και να λεηλατεί τις περιουσίες τους. Δηλαδή, να μετατρέπεται σε έναν στρατό ατάκτων και πλιατσικολόγων.

Οι σκηνές που είδε όλος ο πλανήτης από την ουκρανική πόλη Μπούτσα, με πτώματα πολιτών σωριασμένα στους δρόμους, προσβάλλουν τον πολιτισμό μας. Είναι ακατανόητο το μίσος –γιατί περί μίσους πρόκειται– που έχουν οι Ρώσοι στρατιώτες για τους Ουκρανούς τη στιγμή που πίστευαν ότι θα τους αντιμετωπίσουν ως απελευθερωτές. Εκτός, αν οφείλεται σε αυτή τη διάψευση της προσδοκίας. Στο ότι, δηλαδή, τους αντιμετωπίζουν ως εισβολείς και αμύνονται για την υπεράσπιση της πατρίδας τους.

Θυμάμαι, η δολοφονία Βιετναμέζων αμάχων στο Μι Λάι τον Μάρτιο του 1968, μόλις έγινε γνωστή –διότι στις δημοκρατίες σχεδόν τα πάντα έρχονται στο φως– τι αντιδράσεις προκάλεσε, πρώτα πρώτα, στην κοινωνία των ΗΠΑ και σε όλη την Ευρώπη. 

Αμφιβάλλω αν οι Ρώσοι πολίτες ενημερωθούν για τις «δραστηριότητες» των στρατευμάτων τους. Σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς η ενημέρωση είναι φιλτραρισμένη και οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης ανύπαρκτες. Πριν από λίγες ημέρες σταμάτησε την έκδοσή της η εφημερίδα που εξέδιδε ο νομπελίστας Ντμίτρι Μουράτοφ, «Νόβαγια Γκαζέτα». Η σιωπή εξαχρειώνει την εξουσία.

Δεν γνωρίζουμε αν οι δολοφονίες αμάχων ήταν αποτέλεσμα μιας κεντρικής πολιτικής για την πρόκληση φόβου ή της δράσης μεμονωμένων μονάδων του ρωσικού στρατού. Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Προς το παρόν, είναι καταγεγραμμένη αυτή η πράξη των μαζικών δολοφονιών αμάχων ως έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε στον ευρωπαϊκό χώρο τον 21ο αιώνα.

Η Ρωσία μιλάει για προβοκάτσια που εντάσσεται στον πόλεμο της προπαγάνδας. Το γεγονός όμως ότι από την Μπούτσα, τον τόπο του εγκλήματος, είχαν μόλις αποχωρήσει δικές της στρατιωτικές δυνάμεις αποδυναμώνει αυτόν τον ισχυρισμό. Αλλωστε και οι μαζικοί βομβαρδισμοί αμάχων στη Μαριούπολη, στη Χερσώνα και στο Χάρκοβο, η ισοπέδωση του Γκρόζνι και του Χαλεπίου μαρτυρούν πως ο ρωσικός στρατός ελάχιστο σεβασμό δείχνει στις ζωές των αμάχων. Τους θεωρεί μέρος του πολεμικού τοπίου. 

Το ζητούμενο είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι σφαγές είναι το σχέδιο! - Η σφαγή στη Μπούτσα δεν ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση για την οποία μπορεί να είναι υπεύθυνος ένας διεστραμμένος διοικητής

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Η σφαγή της Μπούτσα (έτσι λέγεται, ας ενηλικιωθούμε κι ας το ξεπεράσουμε) δεν ήταν μια πολεμική επιχείρηση στην οποία χάθηκε ο έλεγχος.  

Δεν ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση για την οποία μπορεί να είναι υπεύθυνος ένας διεστραμμένος διοικητής. Δεν είναι μια σκοτεινή εξαίρεση στην, κατά τα άλλα, φωτεινή ιστορία του ρωσικού στρατού.  

Η σφαγή στη Μπούτσα είναι ενταγμένη στο πλαίσιο του βασικού άξονα (ταιριάζει η λεξη, δεν νομίζετε;) του ρωσικού σχεδίου για την Ουκρανία. Και εκτελέστηκε από έναν στρατό που δεν είναι ασυνήθιστος σε σφαγές.

Δεκαετίες σοβιετικής και μετασοβιετικής προπαγάνδας εχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια εικόνα του ρωσικού στρατού που έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα όσο είχαν οι κατά καιρούς ελληνίδες Μαντόνες και έλληνες Μέσι με την πραγματική Μαντόνα και τον πραγματικό Μέσι. Ο μύθος σύμφωνα με τον οποίο η Σοβιετική Ένωση σχεδόν μόνη της κέρδισε τον Β’ ΠΠ, οι ηρωικές φωτογραφίες από το Βερολίνο, η επιβλητική χορωδία του Κόκκινου Στρατού, η μικρή σχέση που έχουν οι Έλληνες με την Πολωνία και τις άλλες χώρες στις οποίες ο Ρωσικός/Κόκκινος στρατός «μεγαλούργησε», έχουν δημιουργήσει την αίσθηση ενός στρατού ανίκητου και συνάμα ευγενούς. Ενός στρατού σκληρών αλλά γεμάτων ευαισθησία μαχητών.

Το πόσο ανίκητος είναι ο ρωσικός στρατός (και πόσο αξιόπιστοι όσοι υποστήριζαν την ισχύ του) το βλέπουμε εδώ και ενάμιση μήνα. Το πόσο άγριος και εγκληματικός έχουμε αρχίσει να το καταλαβαίνουμε όχι μόνο με τη σφαγή στη Μπούτσα αλλά και με την ισοπέδωση της Μαριούπολης. Αλλά αν παρακολουθούσαμε προσεκτικά θα το ξέραμε ήδη, πολύ πριν ο δικτάτορας Πούτιν εισβάλει στην Ουκρανία.

Για να δούμε πώς ακριβώς δρα ο ρωσικός στρατός δεν χρειάζεται να πάμε στα χρόνια του Στάλιν και τη σφαγή στο Κατίν. 

Αρκεί να πάμε στη δεκεατία του 90 και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε η επιθυμία των Τσετσένων για ανεξαρτησία. Το Γκρόσνι διαλύθηκε όχι γιατί η ισοπέδωση του ήταν απαραίτητη, αλλά γιατί η Ρωσία ήθελε να τιμωρήσει τους Τσετσένους και ταυτοχρόνως να τους χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή. Ό,τι ακριβώς θέλει να κάνει και με τους Ουκρανούς.

Για το ρωσικό καθεστώς, η Ουκρανία δεν είναι χώρα αλλά ένα κομμάτι της Ρωσίας που έχει αποκοπεί και σκλαβωθεί από φιλοδυτικούς δυνάστες. Η πεποίθηση στο Κρεμλίνο ήταν ότι οι κάτοικοι θα καλοδέχονταν τους Ρώσους απελευθερωτές ή τέλος πάντων θα υπέκυπταν αμαχητί. Όταν τα στελέχη της Ρωσικής κυβέρνησης κατάλαβαν ότι είχαν απλώς πιστέψει την προπαγάνδα τους όπως ένας μυθομανής καταλήγει να πιστεύει τα ψέματα του, αποφάσισαν να τιμωρήσουν τους Ουκρανούς και να τους κάνουν το παράδειγμα για όλες τις χώρες που έχουν την ατυχία να συνορεύουν με τη Ρωσία.  

Η αγριότητα και τα εγκλήματα πολέμου, οι σφαγές και οι βομβαρδισμοί αμάχων, είναι βασικό κομμάτι μιας εκστρατείας που εκτός από πολεμική είναι τρομοκρατική και καθόλου ασυνήθιστη για τη Ρωσική εξωτερικη πολιτική (αν για κάποιο λόγο δεν σας κάνει η Τσετσενία σκεφτείτε τη Συρία και το Χαλέπι). Στο κάτω-κάτω ο ηγεμόνας δεν κυβερνά δημοκρατικά κι άρα δεν ανησυχεί για την εικόνα του, πολύ περισσότερο όταν για ένα κομμάτι των υπηκόων του η εικόνα του ανελέητου σφαγέα είναι ιδιαιτέρως γοητευτική.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, η σφαγή στη Μπούτσα έγινε βάση σχεδίου όπως ακριβώς έγινε και η καταστροφή της Μαριούπολης. 

Η Ρωσία, αφού πρώτα απέτυχε να στείλει στον κόσμο το μήνυμα του απελευθερωτή, αφού μετά απέτυχε να στείλει το μήνυμα της ανίκητης στρατιωτικής μηχανής, τώρα στέλνει το μήνυμα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ "ΠΟΛΙΤΙΚΗ" - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ: H "ειρήνη" του Πούτιν χωρίς λόγια (Αφιερωμένο σε όλο το ελληνόφωνο ξεφτιλισμένο πουτιναριό...)

 

 

 

 

ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Οι Τούρκοι και η θάλασσα Θεωρούν ως μεγάλη εθνική στιγμή το πνίξιμο των αμάχων Η σφαγή της Σμύρνης, η απειλητική ρητορική του Ερντογάν και οι βαρβαρότητες που έμειναν στην Ιστορία.

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΠΕΡΡΗ
 
Η Ιστορία είναι γεμάτη πολέμους.  

Μόλις τελειώνουν, οι εμπλεκόμενοι επικαλούνται ηρωισμούς στα πεδία των μαχών, υπερφυσικές γενναιότητες, πράξεις αλτρουισμού και γενναιοδωρίας, εξαφανίζουν τις φρικαλεότητες που οι ίδιοι προκάλεσαν. Πουθενά δεν συναντάς ηγέτες οι οποίοι επαίρονται γιατί δολοφόνησαν αμάχους και βασάνισαν γυναικόπαιδα.

  Η εξαίρεση στον κανόνα προέρχεται από την γείτονα Τουρκία, με τον Ερντογάν και την πέριξ πολιτική ηγεσία να κορδώνονται σαν διάνοι γιατί ο στρατός τους το 1922 μπήκε στην ανοχύρωτη Σμύρνη, γκρέμισε και πυρπόλησε τις ειρηνικές συνοικίες των «αλλόθρησκων», εγκλώβισε ταλαίπωρους πρόσφυγες και έκπληκτους ντόπιους στο λιμάνι και στη συνέχεια τους θανάτωσε ανάμεσα στα πυρά, την φωτιά και τη θάλασσα, δημιουργώντας «ένα αίσθημα ντροπής για το ανθρώπινο γένος», όπως έγραψε ο τότε αμερικανός πρέσβης. Αυτή η φρίκη, αντί να αποτελεί διαχρονική ντροπή και στίγμα, θεωρείται από κάποιους στην Τουρκία μέγιστη εθνική λεβεντιά και με κάθε ευκαιρία ο πρόεδρός τους την επιδεικνύει σαν παράσημο.
 

Κουβέντες ανάλογες με το μπόι

 
Ο Ερντογάν επισκέπτεται την Σμύρνη. Τον καταλαμβάνει ποιητικός οίστρος και απευθυνόμενος στους οπαδούς του απαγγέλει στίχους που υμνούν το κάψιμο της πόλης και θριαμβολογούν για τον πνιγμό χιλιάδων αμάχων: «Όμορφη Σμύρνη, δεν φεύγει ο καπνός. Την ημέρα στην φαντασία μου, το βράδυ στη σκέψη μου. Η αλεπού δεν μπορεί να μπει στο κρεβάτι του λιονταριού. O ποταπός Έλληνας δεν θα τα καταφέρει… Θα ρίξω τους Έλληνες στη θάλασσα».

Ο υπουργός Μεβλούτ Τσαβούσογλου γίνεται πιο παραστατικός. Διευκρινίζει ότι «όσοι εκστομίζουν μεγαλύτερες κουβέντες από το μπόι τους πρώτα να διαβάσουν βιβλία Ιστορίας. Ας μάθουν πολύ καλά πως γλίτωσαν να γίνουν παστά ψάρια ...και πως έφυγαν από εδώ πέφτοντας στη θάλασσα».

Την υπόλοιπη δουλειά την κάνει ο Μπαχτσελί: «Όσοι κάνουν προβοκάτσιες στη θάλασσα τους περιμένει ο πνιγμός. Το αποτέλεσμα των προκλήσεων στα χωρικά μας ύδατα, είναι η βύθιση, οι κοιλιές των ψαριών, ο βυθός».

Ακολουθώντας την προτροπή του Τσαβούσογλου ξαναδιαβάζουμε τα βιβλία της Ιστορίας και επιστρέφουμε στη Σμύρνη του 1922. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν προέρχονται από το βιβλίο «Χαμένος Παράδεισος» του Τζάιλς Μίλτον των εκδόσεων «Μίνωας». Δεν πρόκειται για κάποιο «φιλελληνικό» έργο. «Βασίζεται σε ανέκδοτα γράμματα και ημερολόγια. Οι μαρτυρίες της σφαγής κάνουν το στομάχι σου να σφίγγεται καθώς διαβάζεις», έγραψε ο Independent.

 
Βαρβαρότητες

«Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος (σύμφωνα με τους γάλλους παρατηρητές) οδηγήθηκε στο Κονάκι και εισήλθε στο γραφείο του στρατηγού Νουρεντίν. Όσα διαμείφθηκαν μεταξύ τους παραμένουν άγνωστα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο έλληνας μητροπολίτης αποπέμφθηκε μετά από ολιγόλεπτη συνομιλία. Καθώς ο Χρυσόστομος κατέβηκε τα σκαλιά του Κονακιού, ο τούρκος στρατηγός λέγεται ότι εμφανίστηκε στο μπαλκόνι και φώναξε στο πλήθος: «Αν σας έκανε καλό, να του το ανταποδώσετε, αν σας έκανε κακό, να του κάνετε κι εσείς κακό!» Ο όχλος άρπαξε χωρίς χρονοτριβή τον μητροπολίτη και τον τράβηξε μακριά...Λίγο πιο πέρα, μπροστά στο κομμωτήριο ενός Ιταλού που λεγόταν Ισμαήλ  σταμάτησαν και φόρεσαν στο μητροπολίτη μία άσπρη μπλούζα που πήραν από τον κομμωτή. Τότε άρχισαν αμέσως να τον χτυπούν λυσσασμένα με ξύλα και να τον φτύνουν στο πρόσωπο. Τον τρύπησαν με μαχαιριές το σώμα, του ξερίζωσαν την γενειάδα, του έβγαλαν τα μάτια, του έκοψαν την μύτη και τα αυτιά.»

«Ως τα μέσα του απογεύματος, η πειθαρχία στο τακτικό στράτευμα του Κεμάλ είχε ολοκληρωτικά καταρρεύσει. Μερικοί στρατιώτες με το πάθος τους να πυροδοτείται από το αλκοόλ, διέπραξαν ωμότητες με απροκάλυπτο τρόπο. Βρετανοί ναυτικοί που βρίσκονταν στα πολεμικά πλοία του κόλπου  υπήρξαν μάρτυρες συγκλονιστικών περιστατικών. Ο Τσαρλς Χάους παρακολουθούσε το ξέσπασμα της βίας με τα κιάλια του και ένιωσε αηδία για όλα όσα συνέβαιναν σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από το πλοίο του. Οι Τούρκοι άρπαξαν δύο νεαρές γυναίκες και, αφού τις βίασαν, τους έκοψαν τα στήθη και τις παράτησαν στο δρόμο...»

«Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν οι τούρκοι στρατιώτες έσμιξαν με μια ομάδα ατάκτων, οι οποίοι είδαν την εκκένωση σαν ευκαιρία να ξελαφρώσουν τους πρόσφυγες από κάθε αντικείμενο αξίας... Οι Τούρκοι γίνονταν πιο άπληστοι, σκληροί... Ακόμα και τα παπούτσια θεωρούνταν δυνάμει επιθετικά όπλα, και στους τελευταίους που βγήκαν είχε επιτραπεί να φορούν μόνο το παντελόνι και το πουκάμισο τους».
«Την ώρα που οι προσπάθειες του Αμερικάνου πρέσβη George Horton είχαν επικεντρωθεί στην απομάκρυνση του αμερικανικού πληθυσμού, ένας δάσκαλος ο όποιος κρυβόταν στην στέγη της αμερικάνικης της λέσχης έγινε μάρτυρας μίας πολύ ανησυχητικής σκηνής. Στο βάθος του δρόμου, μία ομάδα στρατιωτών ξεφόρτωνε κάτι που έμοιαζε να είναι μεγάλα βαρέλια πετρέλαιο. «Δεν είδα το περιεχόμενό τους« γράφει «αλλά, κρίνοντας από το χρώμα και το σχήμα τους, ήταν ολόιδια με τα βαρέλια της εταιρείας πετρελαίων της Σμύρνης».

«Ο Κλόφλιν Ντέιβις του αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού είδε Τούρκους να καταβρέχουν με εύφλεκτο υγρό έναν δρόμο που βρισκόταν στην πορεία της πυρκαγιάς. Ο κύριος Ζουμπέρ, διευθυντής του υποκαταστήματος της τράπεζας Κρεντί Φονσιέ στην Σμύρνη, βρήκε το θάρρος να ρωτήσει μία ομάδα τούρκων στρατιωτών τι έκαναν. “Μου απάντησαν αδιάφορα ότι είχαν διαταγές να τινάξουν και να κάψουν όλα τα σπίτια της περιοχής”. Ένας άλλος μεγάλος επιχειρηματίας είπε ότι όλα τα καταστήματα στην οδό Χατζηστάμου πυρπολήθηκαν από στρατιώτες που δρούσαν υπό τις εντολές του πρώην επικεφαλής της τουρκικής αστυνομίας στο Κορδελιό».

«Ο Έντουαρντ Φίσερ, διευθυντής της ΧΑΝ, όρμησε στο γραφείο του  Horton και του είπε ότι είχε δει με τα μάτια του μεγάλα βαρέλια κηροζίνης να τα κυλούν στρατιώτες στο δρόμο... Ήταν σίγουρος ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να βάλουν φωτιά στα κτίρια κοντά στην προκυμαία».

«Η προκυμαία της Σμύρνης είχε πράγματι γίνει σκηνή μιας αξιοδάκρυτη ανθρώπινης δυστυχίας. Με μήκος σχεδόν τριών χιλιομέτρων και πλάτος μεγαλύτερο από εκείνο ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου, μπορούσε να χωρέσει χιλιάδες άστεγους ανθρώπους. Η μεταμόρφωση της σε αυτοσχέδιο στρατόπεδο προσφύγων υπήρξε ταχύτατη και δραματική. Όταν έπεσε το σκοτάδι εκείνη την τρομερή Τετάρτη, η προκυμαία ήταν ασφυκτικά γεμάτη από σχεδόν μισό εκατομμύριο πρόσφυγες. Αυτοί αντιμετώπιζαν τον πραγματικό κίνδυνο να καούν ζωντανοί, γιατί τώρα η φωτιά είχε φτάσει στην προκυμαία, μια ανυπόφορη, πανίσχυρη κάψα που μεταδιδόταν από κτίριο σε κτίριο λόγω της ακατάσχετης χρήσης της βενζίνης. Το θέατρο της Σμύρνης είχε τυλιχτεί  στις φλόγες, το αμερικανικό προξενείο εξερράγη σε μία φλεγόμενη μάζα. Η ζέστη ήταν τέτοια, ώστε τα παλαμάρια όσων πλοίων βρίσκονταν κοντά στις αποβάθρες άρχισαν να καίγονται. Οι φλόγες ανεβαίνουν όλο και ψηλότερα» γράφει ο Ρειμπέρ, ένας τουρίστας που είχε φτάσει στην Σμύρνη πριν από λίγες ημέρες. «Τα ουρλιαχτά του αλλόφρονος πλήθους στην προκυμαία ακουγόταν σε απόσταση ενάμιση χιλιομέτρου. Μπορούσες να διαλέξεις ανάμεσα σε τρεις τρόπους θανάτου. Την φωτιά που μαίνεται πίσω σου, τους Τούρκους στα σοκάκια και τη θάλασσα που ανοιγόταν μπροστά σου».
 
Στη σύγχρονη ιστορία ίσως τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με την νύχτα της 13ης Σεπτεμβρίου στην Σμύρνη. Από το κατάστρωμα του «Σίμπσον», ο George Horton είδε και τελευταία φορά την πόλη:  

10/6/1944 - 10/6/2019: 75 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Για να θερίσεις, πρέπει πρώτα να σπείρεις (Τα «ανοίγματα» που πρέπει να γίνουν, τώρα που η Τουρκία είναι στριμωγμένη στα σκοινιά, ώστε να αναγνωριστεί διεθνώς η Γενοκτονία των Ποντίων)

Aπό τον Σάββα Καλεντερίδη

 

Xρόνια τώρα, όταν αντιπαλεύουμε την «άποψη» εξεχόντων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος, σύμφωνα με την οποία Πόντιοι, Μικρασιάτες και Θρακιώτες ξύπνησαν ένα πρωί και «σοφίστηκαν μια γενοκτονία που έγινε εις βάρος τους, έτσι, για να προβάλουν ακόμα ένα εμπόδιο στην ελληνοτουρκική προσέγγιση», πέραν του ότι παραθέτουμε ντοκουμέντα ακόμα και Τούρκων ιστορικών που τεκμηριώνουν τη γενοκτονία, υπογραμμίζουμε σχεδόν πάντα τις γεωπολιτικές πτυχές του θέματος: ότι, δηλαδή, η διεθνής κοινότητα πρέπει να ενημερωθεί και να ευαισθητοποιηθεί, να σχηματιστούν ομάδες πίεσης στα Κοινοβούλια και στη συνέχεια να πετύχουμε τις αναγνωρίσεις. Μάλιστα, έχουμε τονίσει επανειλημμένα την ανάγκη της σύμπραξης με τους Αρμενίους, τους Ασσυρίους, του Εβραίους, τους Κούρδους της Χαλάμπτζα και άλλους λαούς που έχουν υποστεί γενοκτονία, για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα. Επίσης, έχουμε επισημάνει ότι το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας εξαρτάται από τη γεωπολιτική συγκυρία, δηλαδή από το κατά πόσο κάθε χώρα στην οποία απευθυνόμαστε τη συγκεκριμένη περίοδο θέλει να δημιουργήσει πρόβλημα στις σχέσεις της με την Τουρκία ή να της ασκήσει πίεση με το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας.  

Oμως, για να γίνουν όλα αυτά, υπάρχει μια μαγική λέξη, που πρέπει να υιοθετήσουμε και λέγεται εξωστρέφεια.

 

Εχουμε αναφέρει από αυτήν εδώ τη στήλη ότι η υπόθεση της Γενοκτονίας αφορά το σύνολο του Ελληνισμού και πως οι εκδηλώσεις που γίνονται με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στην Αμισό θα πρέπει να είναι εξαιρετικά εξωστρεφείς και να απευθύνονται σε όλους. Σε όλους τους Ελληνες, όταν γίνονται στην Ελλάδα, σε όλους τους πολίτες της Γερμανίας, όταν γίνονται στη Γερμανία, σε όλους τους πολίτες των ΗΠΑ, όταν γίνονται στις ΗΠΑ κ. ο. κ.  

Δυστυχώς, αυτά που βλέπουμε να γίνονται κυρίως στην Ελλάδα έχουν χαρακτήρα καθαρά ποντιακό και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να προσελκύσουν πολίτες μη ποντιακής καταγωγής. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Στις εκδηλώσεις πρέπει να καλούνται και μη Πόντιοι καλλιτέχνες, διανοούμενοι, προσωπικότητες, για να «ανοίξει» το θέμα σε ολόκληρη την κοινωνία.

 

Oσον αφορά τις δραστηριότητες στο εξωτερικό, εκεί μάλλον ακολουθείται το δόγμα της εξωστρέφειας και ήδη έχουμε ορισμένα αποτελέσματα. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω απόσπασμα άρθρου του καθηγητή του πανεπιστημίου Columbia Ντέιβιντ Φίλιπς, ο οποίος είναι ειδικός περί Τουρκίας, σύμβουλος αμερικανικών κυβερνήσεων και άνθρωπος με επιρροή στη γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Στο άρθρο του, που έχει τίτλο «Ριζική αναθεώρηση των σχέσεων με την Τουρκία», προτείνει ανοιχτά οι Ηνωμένες Πολιτείες να αναγνωρίσουν τη Γενοκτονία των Ποντίων και των άλλων χριστιανικών πληθυσμών στις 19 Μαΐου 2019!
 

Συγκεκριμένα, γράφει: 

«... Η Τουρκία έμαθε στην ατιμωρησία, μη παραδεχόμενη την τέλεση της γενοκτονίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να σταματήσουν να κλείνουν τα μάτια τους στο τι συνέβη κατά τη διάρκεια των χρόνων της πτώσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Ντόναλντ Τραμπ θα πρέπει να αναγνωρίσει την 24η Απριλίου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Το Κογκρέσο θα πρέπει να εγκρίνει την ημέρα μνήμης με μία συνοδευτική απόφαση που θα επιβεβαιώνει τη γενοκτονία 1.500.000 Αρμενίων και θα υπενθυμίζει στην Τουρκία τις υποχρεώσεις της ως διάδοχου κράτους της Ο.Α. για την αποζημίωση των απογόνων των θυμάτων.
 

Οι ΗΠΑ θα πρέπει, επίσης, να αναγνωρίσουν τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, τη συστηματική δολοφονία των χριστιανών, στις 19 Μαΐου 2019, καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια από αυτήν.
 

Οι τοπικές εκλογές στις 31 Μαρτίου ήταν μια απάτη. Πενήντα τρία άτομα με το φιλοκουρδικό κόμμα συνελήφθησαν την παραμονή των εκλογών. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης παρενοχλήθηκαν και δεν είχαν σχεδόν καθόλου προβολή από μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα περισσότερα από τα οποία ελέγχονται από την τουρκική κυβέρνηση. Παρ’ όλα αυτά, ο Ερντογάν έχασε τον έλεγχο των μεγάλων πόλεων της Τουρκίας.

 

Η Τουρκία έχει πεθάνει. Η κατάσταση για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι τρομακτική. Ο στρατηγικός προσανατολισμός και η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας προκαλούν ανησυχία. Οι σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία, η συνεργασία με το Ιράν, η αλληλεγγύη με τη Βενεζουέλα, η πρόθεση για τη βελτίωση των σχέσεων με την Κίνα και οι απειλές εναντίον των συμμάχων των ΗΠΑ στη Συρία ταρακούνησαν την αμερικανική εξωτερική πολιτική και την άμυνα. Η στήριξη της Τουρκίας στον ισλαμισμό και στη στενή συνεργασία με το Ιράν προκαλεί περισσότερες αφορμές για ανησυχία. Δεν είναι λίγοι όσοι ισχυρίζονται ότι η Τουρκία είναι ένας αβέβαιος σύμμαχος. Τώρα η κοινή αίσθηση λέει ότι η Τουρκία είναι ένας στρατηγικός αντίπαλος και δυνάμει επικίνδυνος. Η Τουρκία αξίζει μια σκληρή επίπληξη που χώνει τη μύτη της στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ, παραλαμβάνοντας τους πυραύλους S-400».

 

Αυτά πρέπει να τα διαβάσουν και να τα αναλύσουν όλοι οι Ελληνες, ανεξαρτήτως καταγωγής. 

Χρόνια τώρα μιλάμε για τις γεωπολιτικές πτυχές της υπόθεσης της γενοκτονίας, και τώρα πλέον αυτό γίνεται ξεκάθαρο. Τώρα που οι ΗΠΑ θέλουν να ασκήσουν πίεση και να τιμωρήσουν την Τουρκία, ίσως είναι ευκαιρία...

ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Η γεωπολιτική της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tου ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ.

 

Η ποντιακή γενοκτονία μπορεί να κωδικοποιηθεί σε τέσσερις φάσεις, μετά την επικράτηση των Νεότουρκων, με την επανάσταση του 1908. Μια επανάσταση που στην αρχή χαροποίησε με τα συνθήματα και τα ιδεολογήματά της τους χριστιανικούς λαούς και τους έκανε να πιστέψουν ότι η απόλυτη οθωμανική αυθαιρεσία πάνω στη ζωή τους θα αρχίσει να περιορίζεται. Οι ελπίδες, όμως, διαψεύστηκαν.

Διότι, μέχρι το Τανζιμάτ, το 1839 οποιοσδήποτε οθωμανός αξιωματούχος μπορούσε να αυθαιρετήσει και να αφαιρέσει ακόμη και τη ζωή ενός χριστιανού χωρίς καν δίκη.

Για πρώτη φορά αυτή η αυθαιρεσία άρχισε να περιορίζεται με το Διάταγμα των Ρόδων ή το ΧάτιΣερίφ, το γνωστότερο ως Τανζιμάτ, του 1839.

Κάτω από την πίεση των ξένων δυνάμεων και συνειδητοποιώντας ότι για να μπορέσει να μακροημερεύσει η οθωμανική αυτοκρατορία θα πρέπει να κάνει μεταρρυθμίσεις, λίγα χρόνια αργότερα το 1856, ο Σουλτάνος υπογράφει ένα νέο Διάταγμα, το ΧάτιΧουμαγιούν – Ισότητα μεταξύ των μιλετιών – .

Οι μεταρρυθμίσεις οδήγησαν στην οικονομική και πνευματική ανάκαμψη των χριστιανικών κοινοτήτων. Αυτό άρχισε να ενοχλεί.

ΤΟ ΚΟΜΙΤΑΤΟ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ

Καθώς η αυτοκρατορία εκφυλιζόταν, τα ικανότερα μιλέτια, κυρίως οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, άρχισαν να αναδεικνύονται. Μια ομάδα τούρκων στην οποία κυριάρχησε η σκληρή τριανδρία Εμβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ, αντιλαμβανόμενη το τέλος της αυτοκρατορίας, δημιούργησε το κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» με απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός τουρκικού εθνικού κράτους κατά τα δυτικά πρότυπα.

Αυτό προϋπέθετε μια κρατική και ιδεολογική λειτουργία όπως στα δυτικά κράτη. Και επειδή η σύνθεση της αυτοκρατορίας ήταν πολύ ανομοιογενής, μόνο ένα πρότυπο όπως το Ελβετικό θα μπορούσε να ανταποκριθεί.

Ήταν, όμως, αδύνατον οι καθυστερημένοι ανατολικοί θεσμοί της οθωμανικής αυτοκρατορίας να μετασχηματισθούν στο πλέον προχωρημένο δυτικό πρότυπο συνύπαρξης διαφορετικών εθνοτήτων.

Οπότε, επελέγη η βίαιη μέθοδος της γενοκτονίας. Αλλά, η γενοκτονική μέθοδος δεν εφαρμόσθηκε από την αρχή με την ίδια ένταση. Είχε διαβαθμίσεις.

Θα μπορούσαμε να ταξινομήσουμε την μακρά περίοδο της γενοκτονίας (από το 1908 ως το 1923) σε τέσσερις φάσεις.

Οι τέσσερις αυτές φάσεις της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, και η αποχώρηση των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, είναι ένα τεράστιο ιστορικό γεγονός. Άλλαξε την πληθυσμιακή σύνθεση μιας περιοχής στην οποία εδώ και τρείς χιλιάδες χρόνια έδωσε το στίγμα του ο ελληνισμός.

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ

Οι ιστορικές ευθύνες των πρωταγωνιστών του δράματος είναι τεράστιες. Τεράστιες είναι και οι ευθύνες των δυτικών δυνάμεων, την συμπεριφορά των οποίων δεν μπορούσε να κατανοήσει ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος.

Δεν μπορούσε, δηλαδή, ως ιερωμένος να κατανοήσει πως είναι δυνατόν, χριστιανικοί λαοί να μην συμπαραστέκονται στους έλληνες τη στιγμή του αφανισμού τους.

Φαίνεται, όμως, πως εκείνο που εν τέλει μετρά είναι το γεωπολιτικό συμφέρον και τίποτε άλλο.

Η γεωπολιτική διακύβευση ήταν τα πετρέλαια της Μοσούλης.

Σκίτσο για τη μοίρα της Μοσούλης μετά τις αποφάσεις της Κοινωνίας των Εθνών και του Δικαστηρίου της Χάγης το 1926 να ενσωματωθεί στο αγγλοκρατούμενο Ιράκ.

Βρισκόμαστε σε ένα προχωρημένο και απαιτητικό στάδιο της βιομηχανικής επανάστασης και οι ανάγκες σε ενέργεια είναι τεράστιες.

Η Μοσούλη προσφερόταν να ξεδιψάσει τόσο τις δυτικές δυνάμεις όσο και τη Ρωσία.

Ας δούμε, εν συντομία, αυτήν την πλευρά διότι, πιστεύω, πως εδώ βρίσκεται η αιτία των σφαγών. Διότι αν οι «σύμμαχοι» συμπαραστέκονταν στους Έλληνες, ή, ακόμη και αν δεν τους εμπόδιζαν να κινηθούν μόνοι τους, οι εξελίξεις θα ήταν διαφορετικές.

Ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία ότι οι Έλληνες εμποδίστηκαν. Αν κινούνταν την κατάλληλη στιγμή με δικά τους στρατηγικά σχέδια και ανοίγοντας τα μέτωπα που έκριναν ως καταλληλότερα, η εξέλιξη του πολέμου και στο μικρασιατικό μέτωπο (1922) και στον Πόντο θα ήταν πολύ διαφορετική.

Διότι, αν προσεχθεί για ποιο λόγο π.χ. ο Βενιζέλος αρνήθηκε την πρόταση που του έκαναν οι Πόντιοι, λίγο πριν τον ξεριζωμό, να ανοίξουν μέτωπο στον πόντο για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ανεξαρτησίας και να βοηθήσουν τον ελληνικό στρατό που πολεμούσε τον Κεμάλ στη Μικρά Ασία,το συμπέρασμα θα είναι πως δεν πρέπει να το επέτρεψαν οι «Σύμμαχοι». 

Γιατί όμως;

Διότι τα συμφέροντά τους ενώ στην αρχή συνέπιπταν με τα ελληνικά, κατά την εξέλιξη των επιχειρήσεων άλλαξαν. Και ενώ στην αρχή είχαν κρυφές και μυστικές επαφές με τις δυνάμεις του Κεμάλ, αργότερα οι επαφές αυτές έγιναν απροκάλυπτες. Διότι διαπίστωσαν πως ο Κεμάλ και το νέο τουρκικό κράτος που θα δημιουργηθεί θα τους ευνοούσε στα σχέδιά τους.

Ποια ήταν τα συμφέροντά τους;

Βρισκόμαστε στην καρδιά της αποικιοκρατικής περιόδου. Το ποντιακό ζήτημα από την αρχή μέχρι το τέλους του, θυσιάστηκε στο βωμό των αποικιοκρατικών συμφερόντων.

Οι δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν ήταν κυρίως η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία, η Αμερική και η Ρωσία και δευτερευόντως η Ιταλία.

Η ΑΓΓΛΙΑ

Η Αγγλία μπήκε στο ελληνικό παιχνίδι από τις αρχές της έναρξης του αγώνα της απελευθέρωσης, από το 1823.

Δεν συμμετείχε στην Ιερά Συμμαχία. Είχε έντονη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και ανησυχούσε για την κάθοδο της Ρωσίας.

Ήθελε την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά πλησίασε και την ελληνική επανάσταση με το σκεπτικό πως αν οι Έλληνες καταφέρουν και δημιουργήσουν κράτος θα είναι καλύτερα να το ελέγχουν παρά να μην ασκούν καμιά επιρροή.

Ουσιαστικά, ο Σουλτάνος πείστηκε να παραδεχθεί την ήττα του και να αποδεχθεί την ελληνική ανεξαρτησία, μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1828.

Τον  πόλεμο αυτό παρόλο που τον κέρδισε η Ρωσία, λόγω των ανοικτών μετώπων που είχε περιορίστηκε από τους αγγλογάλλους στην υπόλοιπη βαλκανική πλήν Ελλάδος.

Από τότε υπάρχει ο διαχωρισμός και η ένταξη της Ελλάδας στη δύση και όχι από τη Συμφωνία της Γιάλτας, το 1943.

Η ΡΩΣΙΑ

Η Ρωσία πάντοτε επιδίωκε την έξοδο στις θερμές θάλασσες. Βρισκόταν σχεδόν, μονίμως σε αντιπαράθεση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και επεδίωκε την εξέγερση των βαλκανικών λαών ως αντιπερισπασμό στους πολέμους που διεξήγαγε με την υψηλή πύλη.

Χρησιμοποίησε τους Έλληνες για το σκοπό αυτό αλλά, παράλληλα και οι Έλληνες ευνοήθηκαν, και στρατιωτικά και οικονομικά από τη ρωσική πολιτική.

Την προεπαναστατική διαμόρφωση μιας υποτυπώδους αστικής τάξης, καλύτερα εμπορευματικής, διευκόλυνε πολύ η ρωσοτουρκική συμφωνία του Κιουτσούκ Καιναρτζή (1774), όρος της οποίας ήταν η παροχή δυνατότητας σε ελληνικά πλοία να αναρτούν την ρωσική σημαία και να μεταφέρουν εμπορεύματα.

Άλλωστε, και μετά την τουρκική λαίλαπα στη Ρωσία κατέφυγαν και οι πόντιοι Έλληνες και οι Αρμένιοι.

Παρά τις δυσκολίες και τους διωγμούς, κυρίως επι Στάλιν, ήταν μια σωτήρια καταφυγή.

Κρίσιμο σημείο που σημάδεψε τη ρωσική στροφή ήταν ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-1856), μετά τον οποίο η Ρωσία στρέφεται κυρίως προς τους σλαβικούς λαούς της βαλκανικής, καλλιεργώντας τον βουλγαρικό εθνικισμό.

Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής της ήταν η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), με την οποία δημιούργησε τη Μεγάλη Βουλγαρία αλλά, ευτυχώς, την ίδια χρονιά η Συνθήκη αυτή ανετράπη και αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη του Βερολίνου.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Η Γερμανία συγκροτήθηκε σε ενιαίο κράτος το 1871, υπό την ηγεσία του Μπίσμαρκ.

Η ενωμένη Γερμανία είχε μια δυναμική οικονομία αλλά, οι διεθνείς αγορές ήταν κατειλημμένες από τις αποικιακές δυνάμεις που ξεκίνησαν τον αποικιακό τους αγώνα νωρίτερα,  όταν η Γερμανία δεν υπήρχε ως ενιαίο κράτος και τα μικρά γερμανικά κρατίδια δεν μπορούσαν να τις συναγωνιστούν. Ο κόσμος, κατά τη Γερμανική άποψη, έπρεπε να ξαναμοιραστεί. Οδηγηθήκαμε έτσι στον Α! Π.Π.

Η ενωμένη Γερμανία, παρά το δυναμισμό της, ασφυκτιούσε, γεωπολιτικά ανάμεσα σε δύο ισχυρές, τότε, δυνάμεις. Τη Γαλλία από τη μια και τη Ρωσία από την άλλη. Έπρεπε να διεκδικήσει- κατά τη Γερμανική άποψη- το ζωτικό της χώρο. Και τον διεκδίκησε.

Η Γερμανική πολιτική προσδιόρισε τα γερμανικά συμφέροντα στο χώρο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κυρίως γύρω από τον άξονα και την ενδοχώρα της σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολη- Βαγδάτη και έτσι στήριξε τον Οθωμανό σουλτάνο. Παράλληλα, όμως, διαβλέποντας τις εξελίξεις με την εμφάνιση των Νεότουρκων, άφησε ανοικτές θύρες και προς την κατεύθυνση των τούρκων εθνικιστών.

Στις 14 Δεκεμβρίου 1913 έφθασε στην Κωνσταντινούπολη γερμανική στρατιωτική αποστολή   υπό τον Λίμαν φον Σάντερς.

Είναι ο στρατιωτικός ο οποίος, καθοδήγησε τους διωγμούς και τις διώξεις Αρμενίων και Ελλήνων, από τους Νεότουρκους, με σκοπό την εξαφάνιση κάθε χριστιανικού στοιχείου από τα εδάφη της Αυτοκρατορίας ή τον εκμουσουλμανισμό τους.

Είναι αυτός που συνέστησε τα «τάγματα εργασίας» και τις «εσωτερικές εξορίες» που οδήγησαν στον αφανισμό με απάνθρωπο τρόπο χιλιάδες Ποντίων και Αρμενίων.

Είναι μερικές από τις πράξεις αυτές της Οθωμανικής Τουρκίας που, σύμφωνα με τον όρο ενός Πολωνού δικηγόρου εβραϊκής καταγωγής, του Ραφάλ Λέμκιν, ονομάζονται γενοκτονία και που αρνείται να αναγνωρίσει το σύγχρονο τουρκικό κράτος.

ΣΧΕΔΙΟ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ: