Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δεξιοί αποτυχημένοι τσαρλατάνοι αναζητούν αρχηγό (2)
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Eκκενώσεις λογαριαμών twitter "O Aχόρταγος" !
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΚΛΟΓΕΣ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δεν προβλέπεται σταυρός? Ρίξτε τους Παναγίες...
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
"Επίγεια σοφία"
Το πιο ενοχλητικό με τους ανίκανους είναι ότι μιλάνε.
Pascal Bruckner, Γάλλος συγγραφέας
Όποιος είναι καλός στις δικαιολογίες σπανίως είναι καλός σε οτιδήποτε άλλο.
Βενιαμίν Φραγκλίνος, Αμερικανός πολιτικός
Σε μια ιεραρχία, κάθε μέλος τείνει να ανέλθει μέχρι το επίπεδο της ανικανότητάς του.
Laurence J Peter, Καναδός συγγραφέας
ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Με αφορμή την φασιστική επίθεση των τσαμπουκαλεμένων γραφικών στον Αρκά - Σκίτσο του Δ. Χαντζόπουλου, σχόλιο του Ανδ. Πετρουλάκη και Ηλ. Μακρή
Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης:
Δεν είναι τυχαίο ότι τα παλιά κόμματα εξουσίας πολύ σπάνια αντιδρούσαν αρνητικά στη σάτιρα που τους γινόταν - το αντίθετο, συχνά έδειχναν, πιθανώς υποκριτικά, ότι την απολάμβαναν. Γιατί, ασχέτως όλων των άλλων παθογενών στοιχείων που επεσώρρευσε η φθορά της εξουσίας, είχαν την ωριμότητα, δηλαδή την εμπειρία, να αντιλαμβάνονται τη σάτιρα ως απαραίτητο συστατικό του παιχνιδιού της Δημοκρατίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ωρίμασε βίαια και δεν πρόλαβε να μεταβολίσει τους όρους της εξουσίας. Από κόμμα, στελέχη και οπαδούς διαμαρτυρίας, που σκορπούσαν δηλαδή αφειδώς κριτική στους πάντες, ξαφνικά έγιναν αποδέκτες αυτής της κριτικής χωρίς να έχουν αναπτύξει προηγουμένως την κουλτούρα της ανοχής.
Σάτιρα και κριτική νοείτο μόνο εναντίον των άλλων για αυτό και οι σατιρικοί που παραδέχονται είναι μόνο οι φιλικοί στον ΣΥΡΙΖΑ. Τους υπόλοιπους δεν τους θεωρούν κακούς σατιρικούς (δεν τους απασχολούν τέτοια θέματα ποιότητας, χιούμορ και αξίας της σάτιρας), τους θεωρούν απλώς όργανα κάποιων σκοτεινών κύκλων, μνημονιακών κέντρων, εκδοτικών συμφερόντων κλπ.
Στο ζαλισμένο, από την αλματώδη εκτόξευσή του κόμματός τους στην εξουσία, μυαλό τους δεν υπάρχουν οι εννοιες της απλής δημοκρατικής διαφωνίας, της αντίθετης άποψης, της αυταξίας του γέλιου και του χιούμορ.
Στον ανώνυμο χώρο του διαδικτύου, όπου άνθρωποι που υπό άλλες συνθήκες θα μετρούσαν περισσότερο τα λόγια τους πριν μιλήσουν δημοσίως ή δεν θα το έκαναν ποτέ, η έλλειψη αυτής της ανοχής παίρνει διαστάσεις βρώμικης πολεμικής.
Πολλοί άνθρωποι του Τύπου και του δημόσιου λόγου στοχοποιούνται και συκοφαντούνται αναλέητα, θύματα του στερεότυπου “όποιος δεν είναι μαζί μας είναι με τους άλλους”.
Ελπίζω να είναι θέμα χρόνου η απόκτηση της ευρυχωρίας στη σάτιρα από τους φίλους και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, διαφορετικά έχουμε κακά μαντάτα για τις αντιλήψεις τους περί Δημοκρατίας, άρα και για τη λειτουργία της Δημοκρατίας μας.
Μέχρι τότε απευθείνω έκκληση στον Αρκά να επιστρέψει. Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέψει να προσδιορίσει τον βαθμό της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσής του.
Γράφει ο Ηλίας Μακρής:
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O τσαμπουκαλεμένος γραφικός επί τω κωμικό του έργο (1)
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τον μισούν επειδή τον ζηλεύουν
Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
Η Ντόρα Μπακογιάννη έκανε ένα στιγμιαίο άλμα προς την ουτοπία και
δήλωσε ότι ο Βαρουφάκης θα έπρεπε να παραιτηθεί: «Είναι το καλύτερο που
έχει να κάνει για να διευκολύνει τον Τσίπρα», είπε.
Τον Τσίπρα;
Εννοεί
μήπως αυτό το καλό παιδί που έχει το γραφείο του στο Μαξίμου;
Κάπως έτσι
θα ήταν η πρώτη σκέψη που θα περνούσε από το μυαλό του «υπουργού»
Οικονομικών, αν υποθέσουμε ότι η Ντόρα είχε την ευκαιρία να το πει κατά
πρόσωπο στον Βαρουφάκη. Διότι στον κόσμο του Βαρουφάκη, δεν περισσεύει
χώρος για άλλον εκτός από τον εαυτό του. (Μην σας πω κιόλας ότι, ακριβώς
για να κερδίσει χώρο, αφαίρεσε το ένα νι από το μικρό του όνομα...).
Συνεπώς, δεν τίθεται ζήτημα διευκολύνσεως του Τσίπρα από πλευράς του
Βαρουφάκη μέσω της παραίτησής του.
Αφήστε, δε, ότι τυχόν παραίτηση του Βαρουφάκη δεν θα ήταν πολιτική
διευκόλυνση για την κυβέρνηση. Αντιθέτως, θα ήταν ομολογία σοβαρού
λάθους: αστοχία υλικού στο πιο καίριο πόστο της κυβέρνησης.
Αυτό που
φαίνεται να έγινε τώρα, όμως, δηλαδή ο παραγκωνισμός του σε δεύτερη
μοίρα στην ομάδα της διαπραγμάτευσης, σε ρόλο που τουλάχιστον δεν θα
επηρεάζει αμέσως την πορεία των διαπραγματεύσεων, διευκολύνει πολύ
καλύτερα τον Τσίπρα. Αν μάλιστα σταδιακά εξουδετερωθεί η όποια επιρροή
του και οι ξένοι μάθουν να δέχονται τα λεγόμενά του ως εκκεντρικότητες
εκφερόμενες από έναν οιονεί «licensed fool» της εξουσίας, μια τέτοια
εξέλιξη θα ήταν και προς όφελος του συμφέροντος της χώρας.
Πέραν της πολιτικής διάστασης του θέματος, υπάρχει και η άλλη ― που,
ομολογώ, δεν ξέρω πώς ακριβώς να την ονομάσω. Εννοώ αυτή που αφορά τον
Βαρουφάκη ως προσωπικότητα:
Την περασμένη εβδομάδα ο Βαρουφάκης προσήλθε
στο Eurogroup διαλαλώντας ότι είμαστε κοντά σε συμφωνία· έφυγε με τους
ομολόγους του να τον χαρακτηρίζουν «τζογαδόρο και άσχετο». Κάθε
κανονικός άνθρωπος δεν θα το άντεχε. Ο Βαρουφάκης, όμως, δεν είναι
κανονικός άνθρωπος και το αντέχει· κάτι παραπάνω μάλιστα: το χαίρεται,
το απολαμβάνει, ζει γι’ αυτό. Ζει για να είναι εκείνος ο οποίος
ξεχωρίζει.
Πώς ξεχωρίζει;
Αδιάφορο, του αρκεί να ξεχωρίζει και, γι’ αυτό
ακριβώς, είναι και τόσο επικίνδυνος. Για να το πω Καβαφιστί, τον
στοιχειώνει «το εξαίσιον Ούτος Εκείνος, / που άλλοτε στον ύπνο του
άκουσε ο Λουκιανός».
Αυτός ήταν πάντα ο Βαρουφάκης. Μόλις διορίστηκε υπουργός Οικονομικών,
συνέβη (τύχη αγαστή...) να πέσει στα χέρια μου το τεύχος του «Εφήβου»
(η ετήσια έκδοση των αποφοίτων της Σχολής Μωραΐτη) της δικής του
χρονιάς. Δυστυχώς δεν φύλαξα το κείμενο, θυμάμαι όμως ότι οι συμμαθητές
του, με ύφος ευφρόσυνο και καλοπροαίρετο, τον περιέγραφαν πολύ
πετυχημένα ως έναν θορυβώδη χαρακτήρα ο οποίος επιζητούσε όχι απλώς την
προσοχή, αλλά τη μοναδικότητα. Ο Βαρουφάκης, λοιπόν, τρέφεται από την
έχθρα των άλλων, τον φτιάχνει το σκορ 18-1 στο Eurogroup (αρκεί να είναι
αυτός το 1 και όλοι οι άλλοι το 18...).
Ηταν, λοιπόν, απολύτως φυσικό εκ μέρους του να μνημονεύσει στο
Τουίτερ τη φράση του Ρούζβελτ: «τους ενώνει το μίσος τους για μένα».
Και, βεβαίως, ήταν φυσικό να συγκρίνει τον εαυτό του με κάποιον του
αυτού διαμετρήματος με τον ίδιο, όπως ο Ρούζβελτ. Ποιον να βάλει δίπλα
στον εαυτό του, τον Ευάγγελο τον Βενιζέλο;
Του απευθύνομαι, λοιπόν,
ευθέως, για να του πω:
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δεν είναι λαθρομετανάστες (1) (Εκκεντρικοί σύντροφοι είναι!)
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
