"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΖΥΜΑΡΟΚΩΛΑΔΙΚΟ: Νοικοκυραίοι

 


Της ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ

Τι είναι αυτό το νέο που θέλει να φέρει στην Ελλάδα και τον ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης
; 

Με δικά του λόγια είναι «μία επιστροφή στην παλιά νοικοκυρεμένη Ελλάδα. Στην Ελλάδα όπου ο νοικοκύρης είχε το σπίτι του καθαρό. Τηρούσε τους κανόνες και τους νόμους. Είχε ενδιαφέρον και ενσυναίσθηση για τον γείτονά του».

Το μέλλον που ευαγγελίζεται ήταν από μόνο του ικανό να προκαλέσει ρίγη αποστροφής σε ορισμένους συντρόφους. Η εικόνα που συνόψισε το αρχηγικό ελληνικό όνειρο θύμισε τους κυρ-Παντελήδες – όπως αποκαλούσαν τη μεσαία τάξη επιτιμητικά κήρυκες της συριζαϊκής ορθοδοξίας.

Κι οι εξηγήσεις του προέδρου – πως δεν προτίθεται να αφήσει τους «νοικοκύρηδες» στη ΝΔ – ενίσχυσαν την ανάμνηση, μια κι εκείνος εσκεμμένα παρέβλεψε ότι σκιαγράφησε το πιο δύσκολο για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκλογικό σώμα με αναλυτικά εργαλεία μιας άλλης εποχής.

Ηδη από την τσιπρική περίοδο, οι προεδρικοί κατανοούσαν πως...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΦΑΣΙΣΤΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μια περιγραφή του Πολάκη από τον ίδιο τον «Παυλάρα»

ΤΗΣ ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ
(ΤΑ ΝΕΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ 4-5 Μαρτίου 2023)
 

Τα ποστ και τα τιτβίσματα παρατίθενται χωρίς να έχουν περάσει από τους διορθωτές της εφημερίδας. Για να μην αλλοιωθεί το χαρακτηριστικό πολακικό «ύφος».


«Λοιπόν, εγώ εδώ και έναν χρόνο διατηρώ διπλό ταμείο. Ένα μαύρο και ένα άσπρο. Ακούστε με προσεκτικά. Δεν νιώθω, ούτε είμαι παράνομος. Είμαι ο πιο διαφανής που υπάρχει». 

- σε συνέδριο της ΚΕΔΕ ως δήμαρχος το 2013

«η μαντιναδα ήταν Το οχι θελει ελληνες το ναι θελει προδοτες καιρος να ξεχωρισουνε τ΄αγριμια απο τις κοτες»

- τιτίβισμα, Ιούλιος 2015

«ΛΟΒΕΡΔΟ ο Βαρουφακης αποδεικνυει ποσο μαιμουδες και αρκουδιτσες της μερκελ και του σοιμπλε ησασταν ολοι σας. γι αυτο μουρμου κι αχνια»

- τιτίβισμα, Απρίλιος 2015

«ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΩ ΠΛΗΡΩΣ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ !!! Καθαρός ουρανός αστραπές ΔΕ ΦΟΒΑΤΑΙ!!! …. και μιλάει στους πάντες στα Ισα !!! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ….».

- Twitter, Φεβρουάριος 2019. Διαφημίζει το δημοσίευμα με τους διαλόγους από τηλεφωνική συνομιλία του με τον διοικητή της ΤτΕ Γιάννη Στουρνάρα, την οποία ο ίδιος μαγνητοφώνησε, αφού τον κάλεσε για να του «ζητήσει» να ελέγξει κι άλλα καταναλωτικά δάνεια μαζί με το δικό του - «γιατί αλλιώς θα έρθω από εκεί και δεν θα φύγω αν δεν διατάξετε την έρευνα».

-«Θα κερδίσουμε τις εκλογές αν βάλουμε κανένα φυλακή»

-«Πρέπει να επιταχύνει η Δικαιοσύνη αυτό που κάνει. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε άλλο την ψηλή κουλτούρα. Δεν το λέω έτσι. Υπάρχει συνειδητή προσπάθεια καθυστέρησης κάποιων διαδικασιών. (...) Είναι επικίνδυνο αλλά έτσι είναι. Αν δεν σπάσει αυτή η ιστορία, δεν παίρνουμε πραγματική εξουσία σ΄αυτή τη χώρα. Και ο νοών νοείτο».

- σε συνεδρίαση Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, Φεβρουάριος 2019

-«Αν διεκδικούσες ΙΣΕΣ ευκαιρίες κύριε Κυμπουρόπουλε,να έβαζες χαρτιά για να προσληφθείς επιμελητής Β στο ΕΣΥ με κρίση από συμβούλιο οπως οι άλλοι γιατροί και όχι έτσι :(οπως δικαιούσουν ως ΑΜΕΑ). ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑ να λες αυτά που λες!!!».

τιτίβισμα «σχόλιο» σε tweet του υποψήφιου με τη ΝΔ ευρωβουλευτή που έγραψε «δεν θέλησα ποτέ μόρια, επιδόματα, χάρες. Ίσες ευκαιρίες διεκδικώ. Διεκδικώ αυτό που δεν υπάρχει», Απρίλιος 2019

«Προς Βοθροκάναλα που βρήκαν πάτημα κι έχουν λυσσάξει απ το πρωί: Και θα πολεμώ και θα μιλώ και θα γλεντώ και θα τραγουδώ και θα χορεύω και θα ταξιδεύω και θα ψαρεύω και κουδούνια θα σας κρεμώ! (Πάρτε με τη σειρά τις φωτογραφίες). Γιατι ΜΠΟΡΩ ,γιατί σας ΕΧΩ....με τη "δίκη μου" αριστερά ..... που 'ναι μεγάλη δυνατή και αποφασισμένη»

- ανάρτηση στο Facebook, Νοέμβριος 2019

«"Εμείς θα το γλεντιζομε κι όπου το βγάλει η βράση ή που θα σιάξει η δουλειά ή που θα σιοχαλασει"Ιστορία θα γράψουν οι παρέες και στην καραντίνα!!! ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΧΑΜΠΑΡΙ !!! ΥΓ .Επειδη ειδα πως έδωσε γραμμή το υπόγειο του Μοσχατου να μπουν τα τρολ του εδώ να κάνουν φασαρία για να καλύψουν την αισχρή αποτυχία της διαχείρισης του Μητσοτακη για την πανδημία ,ενημερώνω πως είμαι με τεστ Pcr αρνητικός για τον κορωναιο με προχθεσινό τεστ (αλλιώς δεν θα χειρουργούσα ασθενείς) ΑΝΤΕ τσογλανια κάντε καμία άλλη δουλειά !!!ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΑΠΟ ΣΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΡΩ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ,ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ!!»

- ανάρτηση στο Facebook, με την οποία ενημερώνει το φιλοθέαμον κοινό πως έσπασε την καραντίνα, Νοέμβριος 2020

«Εδώ δεν θα ξεχάσουμε όλη την ιατρική που ξέρουμε, επειδή εσείς στηρίξατε το αφήγημα της αντιμετώπισης της πανδημίας, στα εμβόλια ενώ σας φωνάζουμε από πέρυσι για κάποια πράγματα και επειδή η εντεταλμένη επιτροπή των λοιμωξιολόγων, σας κρατάει φανάρι. Γιατί γνωριζόμαστε με όλους τους κυρίους συναδέλφους»

- Βουλή, Ιούνιος 2021

«Τριακόσια διαγγέλματα να κάνεις Μητσοτακη επιμένοντας στις ίδιες μπούρδες της ατομικής ευθυνης και "του μοναδικού όπλου του εμβολίου"ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ… ΕΚΑΤΟΜΒΗ ….Η πανδημία αφορά και εμβολιασμένους και ανεμβολιαστους .Τις μεταλλαξεις δεν τις πιάνουν πληρως τα εμβόλια όπως σας λέγαμε εδώ και ένα χρόνο»

- ανάρτηση στο Facebook, Νοέμβριος 2021

«Δεν θα αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα, εάν μία τράπεζα από τις τέσσερις δεν περάσει υπό δημόσιο έλεγχο»

«Δεν γίνεται...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Με τη βοήθεια του facebook, του σόου και της Παναγίας !

Tης ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ

«Τα κόμματα των επαγγελματιών είχαν στήσει από πριν μια ομάδα προκειμένου να αμφισβητήσουν την προσπάθεια που ξεκίνησε». 

Τον πρόεδρο Πάνο (Καμμένο) χτυπούν και πάλι οι προβοκάτορες. Το είπε ο ίδιος στο περιστύλιο της Βουλής. Θέλουν να του διασπάσουν το κίνημα. Το κόμμα που δεν πρόλαβε να γιορτάσει αρτιμελές ούτε τα πρώτα του γενέθλια. 

Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες είναι το πρώτο ελληνικό κόμμα του facebook.
Εκεί ιδρύθηκαν. Μέσα από τα likes και τα retweets διέσπειραν τα «πιστεύω» τους. Για την πατρίδα που στενάζει υπό μνημονιακή κατοχή. Για τα πετρέλαια και όλον τον πλούτο που κοιμάται από κάτω μας. Για το Τέταρτο Ράιχ.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ. 
Ηταν μια Παρασκευή λίγο πριν από τις επτά το χάραμα. Ο Καμμένος ανακοίνωνε μέσω facebook και twitter τα γεννητούρια κι αποκάλυπτε τα μεταφυσικά του ερείσματα: «Το δικό μας κίνημα γεννήθηκε. Η Παναγία να είναι βοηθός και προστάτης. Είμαστε πολλοί. Είμαστε Ανεξάρτητοι. Είμαστε Ελληνες». Η ιδρυτική διακήρυξη είχε στηριχθεί στα μηνύματα που έστελναν στον Πάνο οι φίλοι του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, 196.400 τον αριθμό.
 
Η ημέρα (24η Φεβρουαρίου) δεν ήταν τυχαία. «Σήμερα ο Υψηλάντης ξεκίνησε την Επανάσταση» είπε ο Καμμένος στην πρώτη του συνέντευξη. Ο νέος Υψηλάντης, όμως, είναι μετριοπαθής και δεν μπορούσε να το κρύψει: ήθελε, έλεγε, να τον αποκαλούν «απλό συνιδρυτή μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες».
 
Αν και βασίστηκε στα διαδικτυακά μέσα, ο νεοσύστατος φορέας είχε όλα τα παλιά στοιχεία της ελληνικής λαϊκής Δεξιάς, συνδυασμένα με τη συνθηματολογία της αντιμνημονιακής Αριστεράς. Πουλούσε Παναγιά και πατρίδα. Κατήγγελλε «την επίθεση της Νέας Τάξης».

ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οταν κλαψούρισε "δε ουάν εντ όνλυ εντ τρού" (ντριγκι)Τράγκας !

 
Η εκπομπή άνοιξε με το καθιερωμένο υποβλητικό μουσικό «χαλί». Εκείνο που συντονίζεται με τη βραχνή οργή του κήρυκα. Κι αίφνης, μετά τις καλημέρες, έπεσε βαριά η απειλή: «Σήμερα ίσως είναι η τελευταία μου εκπομπή από το ραδιόφωνο του Real». 
 
Παύση. Ρέκβιεμ. Βραχνή κραυγή: «Υπάρχουν όρια σε όλα». Παύση. Επίθεση: «Το λέω αυτό γιατί διάβασα ένα άρθρο στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" που λέει ότι ο Τράγκας πετσοκόβει και χοντροράβει Ελληνες και λερώνει με το αίμα τους τη φόρμα του».

Ο Γιώργος Τράγκας είχε θυμώσει πολύ. Οχι περισσότερο απ' ό,τι συνήθως - αφού οργισμένο τον συναντούν κάθε πρωί στα ερτζιανά οι πιστοί του. Χθες, όμως, δεν έπασχε για τη μοίρα του έθνους. Είχε θιγεί προσωπικά. Αυτός που είναι σαράντα πέντε (ή, όπως είπε μετά, σαράντα οκτώ ή, όπως διόρθωσε αργότερα, πενήντα) χρόνια «μεγαλοπαραγωγός, μεγαλοδημοσιογράφος και επιχειρηματίας».
 
Το όνομά του συμπεριλαμβάνεται στην περιβόητη λίστα Λαγκάρντ. Ο ίδιος όμως είχε φροντίσει να διαψεύσει ότι διαθέτει λογαριασμό στην Ελβετία προτού καν το «Hot Doc» του Κώστα Βαξεβάνη βγει στα περίπτερα. Ισχυρίζεται ότι έκλεισε τον εν λόγω τραπεζικό λογαριασμό από το 2001. «Στη δεκαετία του '90, πριν από 20 ακριβώς χρόνια, ξεκίνησα ως καταθέτης-αποταμιευτής στην τράπεζα Midland Αθηνών. Η τράπεζα αυτή εξαγοράστηκε από την HSBC λίγο αργότερα. Το 2000-2001, δηλαδή πριν από περίπου 12 χρόνια(!), εγώ έπαψα να είμαι καταθέτης και πελάτης αυτής της τράπεζας», έγραψε την Παρασκευή στο προφίλ του στο facebook. Το επανέλαβε και σε δύο τηλεοπτικές εκπομπές.
 
Ομως τίποτε δεν πλήγωσε τον 63χρονο περφόμερ της ελληνικής ραδιοτηλεόρασης - που ασκεί το λειτούργημα από τα 13, τα 15  ή τα 18 του - περισσότερο από τη χθεσινή «Αγιογραφία» του Δημήτρη Μητρόπουλου, όπου μεταξύ άλλων αναφερόταν: «Στην πραγματικότητα, η χώρα που είχε αφήσει πίσω του ο Τράγκας για να κάνει Χριστούγεννα στο ραφινάτο Παρίσι ήταν ό,τι πρέπει για αυτούς που έκαναν καριέρα στη δημόσια ζωή καταγγέλλοντας με τον πιο άγαρμπο τρόπο τους άλλους, χωρίς ποτέ κανείς να καταγγέλλει τους ίδιους. Η Ελλάδα του Τράγκα - και των ομοίων του - είναι μια διαρκής Ρουάντα χωρίς αίμα. Μπορείς να πετσοκόβεις και να χοντροράβεις χωρίς να λερώνεσαι - αν και ίσως γι' αυτό η φόρμα "après ski" να ήταν κόκκινη ώστε να μη φαίνονται οι λεκέδες».
 
Αυτή ιδίως η αιματηρή μεταφορά κόστισε πολύ στον - αυτοαποκαλούμενο - «μεγαλοδημοσιογράφο». Με τις προτάσεις του να τσακίζονται στην άκρη από έναν λυγμό, με το δίκιο να τον πνίγει απευθύνθηκε - όπως πάντα - στο συναίσθημα των ακροατών του. Δεν κλαίει μόνο για την προσβολή που του έγινε. Κλαίει για την πατρίδα. «Η χώρα», λέει, «είναι υπό κατοχή. Εγώ ενοχλώ περισσότερο από όλους και το ξέρω. Ενοχλώ όλο τον εσμό των μνημονιακών μηχανισμών».
 
Η λίστα Λαγκάρντ, θα πληροφορήσει τους ακροατές του, δημοσιεύθηκε για να σπιλώσει ένα και μόνο όνομα. Το δικό του. «Αφοδεύουν επάνω μου άπαντες, λες και αυτή η λίστα βγήκε για ένα και μόνο όνομα» θα πει, ενώ θα συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο: «Η λίστα δόθηκε στον αέρα για μένα. Η λίστα εξυπηρετεί μόνο αυτούς που θέλουν να ροκανίσουν εμένα».
 

Τέσσερις πήγε…

Της Καρολίνας Παπακώστα

Η μέλλουσα νύφη επιθυμούσε μπουζούκια. Ετσι, έσυραν όλες με δυσκολία τα δεκάποντα τακούνια τους για να πετάξουν γαρίφαλα στον λαϊκό αοιδό. Η ώρα πλησίαζε τέσσερις, όμως κανείς δεν τους είπε «φύγε από το μαγαζί». Ο σταρ άλλωστε θα έβγαινε στην πίστα αργότερα.

Ο ευτραφής μετρ στην πόρτα με στόμφο βαλκάνιου νονού δήλωσε κοφτά: «Ενα μπουκάλι κρασί ανά δύο άτομα για τραπέζι».  

Οταν η κουμπάρα απάντησε «θα κάτσουμε στο μπαρ», κέρδισε το υποτιμητικό βλέμμα που της άξιζε. 

Εκτός από πτωχή, ήταν και αδαής: δεν είχε καν προσέξει την κατακόκκινη Ferrari στην είσοδο ανάμεσα στις ταπεινές Mercedes, Porsche και BMW.

«Ισως» μαζί τα φάγατε

Της Καρολίνας Παπακώστα

Ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου. Μέχρι πριν από δύο χρόνια το έλεγε αυτάρεσκα και όλο καμάρι. Οταν μιλούσε στα παιδιά του, τη γενιά των σημερινών τριαντάρηδων, για εκείνες τις μέρες πάντα βούρκωνε. Και ποτέ δεν απέφευγε μια ελαφρώς υποτιμητική ατάκα σύγκρισης, τύπου: «Εμείς αγωνιστήκαμε για να τα βρείτε έτοιμα».

Τώρα όμως, μια οικονομική κρίση και ένα ενδεχόμενο χρεοκοπίας μετά, έχει αλλάξει γνώμη. 

Τα ζιβάγκο του 1981 τον πνίγουν και με παραπονεμένη φωνή αναγνωρίζει πως αυτός και οι συνομήλικοί του έβαλαν το λιθαράκι τους στα χάλια μας. Τον εξοργίζει που πενηντάρηδες και εξηντάρηδες παλεύουν για τη σύνταξή τους εις βάρος του μισθού των παιδιών τους. Θεωρεί πως το λιγότερο που μπορεί να προσφέρει είναι ο οβολός του στις κατά συρροήν έκτακτες εισφορές και οι οικονομίες του στο χρηματοκιβώτιο ελληνικής τράπεζας.

Αμνοί και... ταρίφια

Της ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ

Το τηλεοπτικό πλάνο είναι διαφωτιστικό. Τουρίστας σέρνει τα πόδια του στην καυτή άσφαλτο της Αττικής Οδού. Με τη βαλίτσα παρά πόδας και την αγανάκτηση να ξεχειλίζει που χάνει την πτήση του. Ο ταξιτζίδικος λόγος τον κατακευρανώνει με τα «δίκια» του: «Τι είπες ρε; Θες να κατέβω κάτω ρε; Θες;» του σκούζει απειλητικά από το κάθισμα του οδηγού.

Στον Πειραιά οι επισκέπτες ξεροσταλιάζουν πάνω στο κατάστρωμα ενόσω τα κεκτημένα τίθενται υπεράνω του νόμου. Κραδαίνοντας κατσαβίδι λένε «θα βγάλουμε μόνοι μας τις πινακίδες αφού η Ράικου μας απειλεί». 

Με τι τους «απειλεί» η προϊστάμενη της Εισαγγελίας; Με την εφαρμογή του νόμου. 

Κι ενώ ο αγώνας συνεχίζεται για να τον μεθύσουνε τον ήλιο, όπως δηλώνουν μελωδικά από τα μεγάφωνα, ένας τύπος με παπάκι κάνει το λάθος να φωνάξει: «Αντε να δουλέψετε!» για να λάβει την ευχή, «άντε και γ….».  

Στην κυρία που διαμαρτύρεται πως δεν μπορούν να περάσουν τα λεωφορεία ο τζέντλεμαν οδηγός δεν μπορεί να πει κάτι αντίστοιχο, όποτε περιορίζεται στο «περπάτα να χάσεις κανένα κιλό».

Ο αρχισυνδικαλιστής ισχυρίζεται ότι η κίτρινη επανάσταση έχει «παλλαϊκή υποστήριξη». Λογικό. Με τα «επιχειρήματά» τους μας έκαναν να τους αγαπήσουμε πιο πολύ από πριν. Αξίζουν πια διπλή ταρίφα στις καρδιές μας...

Υπόγεια ζωή, επίγεια φαντασίωση

Της Καρολίνας Παπακώστα

Την είχα προσέξει αρκετά πρωινά, καθώς περπατούσα στο δροµάκι πίσω από την αµερικανική πρεσβεία. Μια κυρία της παλαιάς Αθήνας. Τουλάχιστον αυτό µαρτυρούσε η «µύτη» της. Μένει στο Κολωνάκι, σε µία από αυτές τις αντιαισθητικές πολυκατοικίες που κατασκευάστηκαν σωρηδόν στα 70s. Στη φαντασία της διαµένει σε κάποιο penthouse  (ρετιρέ ελληνιστί)  στο αριστοκρατικό Λονδίνο.

Κάθε πρωί την περιµένει έξω από την είσοδο το αυτοκίνητο. Με τον προσωπικό της σοφέρ. Μια παλιά λευκή ΒΜW, από αυτές που δεν αξίζουν µία τώρα. Αλλά σαφώς νεώτερη από την ιδιοκτήτριά της για να χαρακτηρισθεί vintage… Ο φιλιππινέζος οδηγός της µε το που τη βλέπει να βγαίνει από το ασανσέρ τρέχει να της ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου. Πριν, το έχει φυσικά γυαλίσει σχολαστικά. Με τόση φροντίδα και προσοχή όση αρµόζει στην πάλαι ποτέ «κούρσα» και στην πάλαι ποτέ αρχόντισσα. Κάθε φορά που την έβλεπα είχα το ίδιο δίληµµα: να γελάσω µε τη φαντασίωση στην οποία ζει ή να εξοργιστώ µε τα επιτιµητικά βλέµµατα που ρίχνει στον φιλότιµο υπάλληλό της;

Το βραδάκι που η κυρία ξεκουράζεται η πόρτα του υπογείου διαµερίσµατος της πολυκατοικίας είναι ανοιχτή. Δεν είναι πάνω από 40 τ.µ. Αν και αισθάνεσαι αδιάκριτος, δεν µπορείς να µην κοιτάξεις µέσα. Η µουσική και τα τραγούδια σε άπταιστα ελληνικά φταίνε. Ο φιλιππινέζος σοφέρ και η οικογένειά του µένουν εκεί, χαρούµενες φάτσες. Η µιζέρια βρίσκει χώρο εκεί.

Συνειδητοποίησα πως από τότε που ανακοινώθηκαν οι περικοπές στους µισθούς του Δηµοσίου και τα διάφορα κύµατα µέτρων, όσες φορές κι αν πέρασα από το δροµάκι δεν έγινα µάρτυρας του τελετουργικού της καθηµερινής βόλτας. Και στο παράθυρο του υπογείου διαµερίσµατος πρόσεξα κολληµένη την επιγραφή «ενοικιάζεται». Η λευκή ΒΜW δεν ξέρω αν πουλήθηκε ή κατέληξε στα παλιοσίδερα.

Η χρυσή φαντασίωση της κυρίας κινδυνεύει µε εξαφάνιση από το µνηµόνιο. Είχε εκπέσει βέβαια προ πολλού, απλώς δεν το είχε καταλάβει. Ισως αυτή ήταν από τους πιο άτυχους. Ισως δεν είχε συσσωρεύσει αρκετό «λίπος». Οσο κι αν προσπάθησα να τη λυπηθώ, δεν τα κατάφερα.

Ο Φιλιππινέζος και η γυναίκα του πάντως, σκέφτηκα, κάπου θα βρουν µια δουλειά

Μέλλον από στάχτη

Της Καρολίνας Παπακώστα

Τη συνάντησα ύστερα από µήνες. Είχαµε πολλά να πούµε. Το πεντάθυρο αυτοκίνητο µε το οποίο ήρθε (παρά το ότι πάντα απεχθανόταν τις πόρτες στα πίσω καθίσµατα) και το δαχτυλίδι των αρραβώνων στο χέρι της φώναζαν από µακριά πόσα είχαν αλλάξει. Η µετακόµιση, για την οποία ετοιµαζόταν (όπως µου είπε προτού καν έρθει ο σερβιτόρος), µαρτυρούσε πόσες αλλαγές θα συνέβαιναν ακόµη στη ζωή της.

Κι όµως, µόλις αρχίσαµε να συζητούµε το θέµα ήταν άλλο. Οι σορτάκηδες και τα spreads. Το κουµπί που πατήσαµε µε φόντο το Καστελλόριζο. Ο Δανός που ήρθε στην Αθήνα. Η γερµανική λαϊκή εφηµερίδα που αναλώνεται σε ρεπορτάζ για τις ποσότητες που παραγγέλνουν οι Ελληνες σε ένα κυριακάτικο γεύµα.

Ο DSΚ και οι επικείµενες εκλογές για τη γαλλική προεδρία. Φυσικά, η κάλπη στην άγνωστη µέχρι πρότινος Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Η Αργεντινή που δήµευσε τις καταθέσεις των πολιτών. Το κύµα µετανάστευσης των Ιρλανδών. Οι αυτοκτονίες στη Λετονία. Το θέµα ήταν το ΔΝΤ. Το µέλλον µας µαζί του. Ή µάλλον υπό το πρόσταγµά του.

Σταµάτησε να παρακολουθεί ειδήσεις, µου είπε. Δεν αντέχει. Καθηµερινά αναλογίζεται τι συνέβη σε χώρες µακρινές µήπως και αντιληφθεί τι την περιµένει.

Βιώνει στα σίγουρα τη συλλογική µας κατάθλιψη. Κι όµως θα έπρεπε να είναι ευτυχισµένη. Να κάνει σχέδια για το µέλλον. Αλλαξε το αυτοκίνητό της µε ένα πεντάθυρο, υπολογίζοντας πως θα έρθει κάποια στιγµή ένα παιδί. Ζει, ωστόσο, µε την αβεβαιότητα των εξόδων που τρέχουν. Χωρίς ποτέ να έχει υπερβεί τις δυνατότητές της µε δάνειο ή κάρτα. Αναγνωρίζει ως µόνη βεβαιότητα τη συρρίκνωση του µισθού της.

Ξυπνά µε την αγωνία: «Πόσο θα κρατήσει όλο αυτό;». Θέλει να ελπίζει, µου είπε, πως η κρίση θα µας παράσχει «έστω και βίαια» την αναγκαία δόση δυτικού εξορθολογισµού. Προσπαθεί, υποστήριξε, να δει το ΔΝΤ σαν την τελευταία µας ευκαιρία. Ανησυχεί όµως. Και είναι εξοργισµένη. «Οφείλαµε να τα έχουµε δροµολογήσει µόνοι µας. Χρόνια πριν». Νόµιζα ότι δεν γίνεται χειρότερα. Αλλά µε πήρε χθες τηλέφωνο, µόλις άκουσε για τους τρεις ανθρώπους που δολοφονήθηκαν.

Αυτή ήταν η φράση που χρησιµοποίησε. «Θα µπορούσα να είµαι εγώ» µου είπε. Εργάζεται σε τράπεζα. Και φοβάται τώρα περισσότερο τον τραµπουκισµό και τον φανατισµό. Εχει παγώσει, δεν ξέρει καν πώς να εκφράσει την αγανάκτηση που την πνίγει. Γνωρίζει όµως ότι δεν πιστεύει πια πουθενά.

Γεννημένοι χρεωμένοι...

Της Καρολίνας Παπακώστα

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, εκεί που φρονούμε ότι βρίσκεται η απαρχή του χάους που επικρατεί στην παγκόσμια οικονομία, διαδραματίστηκε μια μάλλον ελπιδοφόρα ιστορία. Ενα αναλόγου φύσεως περιστατικό έλαβε χώρα εδώ. Στην Αθήνα.

Ας αρχίσουμε από τις ΗΠΑ. Η νέα γενιά της Wall Street μπορεί να συνεχίζει ακάθεκτη στον δρόμο της Κακίας. Οι απλοί Αμερικανοί όμως μας καθησυχάζουν. Δεν γίναμε ακόμη ζούγκλα. Σε μια μικρή κοινότητα του Λονγκ Αϊλαντ της Νέας Υόρκης, ένα οικογενειακό παντοπωλείο που λειτουργεί από το 1930 επιβίωσε της ύφεσης χάρη στην καλοσύνη των ξένων. Το Μerola΄s χρωστούσε παντού. Τα ράφια του ήταν άδεια και το λουκέτο ήταν θέμα χρόνου. Πάνω από 150 κάτοικοι του χωριού (οι οποίοι δεν ψώνιζαν πια από εκεί) μάζεψαν 50.000 δολάρια και τα δώρισαν στον ιδιοκτήτη. Ηταν τα μισά από όσα όφειλε στους προμηθευτές.

Η ελληνική εκδοχή θα μπορούσαν να είναι τα δύο πιτσιρίκια που έσπασαν τους κουμπαράδες τους για να συνδράμουν τον λογαριασμό Απόσβεσης Δημόσιου Χρέους στην Τράπεζα της Ελλάδος. Είναι προφανές ότι το χαρτζιλίκι των δύο αδελφών δεν θα αποτρέψει την χρεοκοπία. Είναι πολύ πιθανόν δε κάποιοι να εκμεταλλεύτηκαν την αθώα παιδική χειρονομία για την προσωπική τους προβολή.

Ωστόσο, η κίνησή τους φανερώνει πολλά. Αρχικά ελπίδα. Αυτή η κοινωνία ίσως κάποτε αποβάλει τη βαλκανική μενταλιτέ του ωχαδερφισμού και της ιδιοτέλειας. Μετά, τη δυσκολία να γίνει πραγματικότητα αυτή η ελπίδα. Τα παιδιά ίσως έχουν συναισθανθεί περισσότερο από μας πού βρισκόμαστε. Μπορεί να κατανοούν ότι τους περιμένουν δύσκολα χρόνια. Σε αντίθεση με όσους μάχονται εν μέσω αυτής της συγκυρίας για τα κεκτημένα και «ώριμα» δικαιώματά τους. Για τον απλό λόγο ότι οι τελευταίοι δεν έκαναν ποτέ τον κόπο να αναλογιστούν τις πρόωρες υποθήκες με τις οποίες έχουν επιβαρύνει το μέλλον του Γιώργου και του Νικόλα. Και των δικών τους παιδιών.

Ο “χαμένος παράδεισος” μπορεί να περιμένει άλλα εκατό χρόνια.

Της Καρολίνας Παπακώστα

Τον συνάντησα ύστερα από έντεκα χρόνια. Δεν είναι πολλά αλλά την τελευταία φορά που τον είδα ήμουν μαθήτρια, άρα οι αλλαγές ήταν κάτι παραπάνω από εμφανείς. Κι αυτός είχε γκριζάρει.  Έπειτα από λίγο πιάσαμε το θέμα των ημερών. Είμαστε στο χείλος της καταστροφής; Θα ζήσουμε χειρότερα από τις προηγούμενες γενιές;

Φτάσαμε στο «τις πταίει;». Κράτος ή κοινωνία;

Μου είπε πως είμαστε ένα διεφθαρμένο κράτος. Μία χώρα στην οποία δεν υπάρχει η πολιτική βούληση του εκσυγχρονισμού. Οι πελατειακές σχέσεις υπάρχουν από την Επανάσταση του 1821 και η προσπάθεια να μπούμε σε μια σειρά από την εποχή του Καποδίστρια.

Του απάντησα ότι η διαφθορά έχει διαχυθεί. Μας γαλούχησαν ως πολίτες με αυτήν. Ακόμη χειρότερα, το μέσο και η φοροδιαφυγή έχουν γραφτεί πια στο DΝΑ μας. Τον Καποδίστρια τον δολοφονούμε κάθε μέρα... Ακόμη και τώρα που όλοι δηλώνουμε ότι συναισθανόμαστε πως το παιχνίδι τελείωσε, όπως μας δήλωσε ο αξιότιμος κ. Γιούνκερ, αρνούμαστε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Είτε είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι είτε εφοπλιστές. Περιμένουμε ως διά μαγείας το κράτος να γίνει σοβαρό από μόνο του.

Είχε τις αντιρρήσεις του. Υποθέτω πως πιστεύει ακράδαντα το μάλλον εύλογο. Πως αλλαγές τέτοιου τύπου επιβάλλονται από πάνω. Πάντως, ως καθηγητής Ιστορίας δεν θα μπορούσε να αποφύγει τις ιστορικές συγκρίσεις. Μου είπε λοιπόν «θα σου στείλω κάτι για να καταλάβεις πως τίποτα δεν αλλάζει σε αυτό το κομμάτι γης».

Έλαβα λοιπόν μερικές μέρες μετά έναν φάκελο. Περιείχε ένα απόσπασμα από την Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας του Γ. Κορδάτου υπό τον τίτλο «Ψήφισμα των επαγγελματικών σωματείων Αθηνών Πειραιώς την ημέρα του συλλαλητηρίου».
Ο λαός δήλωνε τη συμπαράστασή του στο Κίνημα στο Γουδή. Το 1909. Εκατό και ένα χρόνια πριν. Έγραφε λοιπόν ο λαός πως «τα έννομα συμφέροντα και δικαιώματά του ουσιωδώς εθυσιάσθησαν υπό το ευπρόσωπον κάλυμμα ελευθέρου πολιτεύματος, των αντιπροσώπων αυτού μεταβληθέντων εις ιδιοτελή ολιγαρχία, αντικαταστήσασαν τον Νόμον διά της θελήσεώς της, συνεταιρισθείσαν δε μετ΄ αφορολογήτου πλουτοκρατίας ενώ αυτός στενάζει υπό το βάρος αδικοτάτων φόρων, ήτοι επί της καταναλώσεως...».

Χαμογέλασα όταν διάβασα στο υστερόγραφό του «πάσα ομοιότητα με το σήμερα δεν είναι συμπτωματική» αλλά ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι όταν είδα πως στο δεύτερο υστερόγραφο μου συμπλήρωνε ότι «η ευκαιρία για τον “χαμένο παράδεισο” μπορεί να περιμένει άλλα εκατό χρόνια». Πιθανόν επειδή συμφωνούσα.

Περηφάνια και προκατάληψη

Της Καρολίνας Παπακώστα

Oι έγκριτοι «Financial Τimes» μας αφιερώνουν τρισέλιδα. Οι κερδοσκόποι φρονούν πως το μέλλον του ευρώ είναι στα χέρια μας. Η «συνετή Σουηβή νοικοκυρά» που διοικεί τη Γερμανία ανησυχεί για εμάς περισσότερο από ό,τι για την αστάθεια του κυβερνητικού συνασπισμού που ηγείται. Με δυο λόγια είμαστε φίρμες.
Όπως όμως ξέρουν καλύτερα όσοι φιλοξενούνται συχνά πυκνά στα ταμπλόιντ, το πρόβλημα δεν είναι τι ακούγεται για τις «φίρμες». Το θέμα είναι πόσο έχει πειστεί για την αλήθεια των λεγομένων και γραφομένων το φιλοθέαμον κοινό. Το σκεφτόμουν από τότε που βρεθήκαμε βιαίως στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής, αλλά δεν ήξερα πού να καταλήξω.

Οι τελευταίες εβδομάδες ήταν διαφωτιστικές. Αρχικά ήταν τα σχόλια των αναγνωστών βρετανικής εφημερίδας σε ζωντανή συνέντευξη του Σάιμον Τίλφορντ, επικεφαλής οικονομολόγου του Ευρωπαϊκού Κέντρου Μεταρρυθμίσεων. Ενώ ο εν λόγω κύριος έλεγε ότι δεν είμαστε μοναδική περίπτωση στην Ευρώπη, πως δεν θα τους κοστίσουμε και πολλά κ.τ.λ. κ.τ.λ. ουκ ολίγοι αναγνώστες μάς τα έχωναν κανονικά. Παράδειγμα: Ο κ. Ντέιβιντ Τέιλορ που έγραφε με μένος: «Πρέπει να αφήσουμε την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, είναι ένα διεφθαρμένο και ανεύθυνο κράτος εδώ και χρόνια». Για να καταλάβετε, όπως έλεγε, ούτε τσάι δεν θα ήθελε να μας κεράσει... Είχα αρχίσει λοιπόν να πιστεύω ότι το κοινό μάλλον μας γιουχάρει. Χαριστική βολή η πρώτη ομοβροντία ερωτήσεων του Στέφανου όταν βρέθηκα επί ιταλικού εδάφους.
«Άσχημα τα πράγματα στην Ελλάδα; Ε; Σου έκαναν περικοπές; Τώρα θα πληρώνω λιγότερα στις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Αστυπάλαια;».
Δεν χρειάζεται να σας επισημάνω το σοκ μιας και όλα αυτά τα ξεστόμιζε ένας από εμάς, ένας από τα «γουρούνια» του ευρωπαϊκού Νότου. Εντάξει οι Άγγλοι, αλλά και ο Ιταλός;

Κατάλαβα πως η περίφημη χαμένη αξιοπιστία της χώρας δεν είναι μια αφηρημένη ατάκα των πολιτικών. Είναι δυστυχώς η οργή με την οποία μιλούν για εμάς οι απλοί άνθρωποι εκτός του μικρόκοσμου των συνόρων μας ή ακόμη χειρότερα ο οίκτος με τον οποίο μας κοιτούν. Το κοινό είναι πλέον πεπεισμένο πως είμαστε είτε αποδιοπομπαίοι μικροαπατεώνες είτε «έθνος σερβιτόρων».