Του Μιχάλη Α. Τιβέριου
Καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Τις τελευταίες ηµέρες στο πολιτικό σκηνικό του τόπου διαδραµατίστηκαν γεγονότα που µόνον απογοήτευση προκαλούν. Ενώ η χώρα, ευρισκόµενη εδώ και καιρό σε µεγάλη πτώση, είχε άµεση ανάγκη κυβέρνησης ικανής για να τη βγάλει από τα αδιέξοδα στα οποία την οδήγησαν οι πολιτικοί της ταγοί, οι τελευταίοι… αγρόν ηγόραζαν.
Αντί να αναζητούν πρόσωπο που θα είχε τις προϋποθέσεις να πετύχει τον στόχο αυτό, έχαναν πολύτιµο χρόνο αναζητώντας κάποιον που πρωτίστως θα διευκόλυνε τη διαιώνιση της δικής τους παρουσίας στα πολιτικά δρώµενα του τόπου. Και όταν εν τέλει βρήκαν τον κατάλληλο Πρωθυπουργό, φρόντισαν η κυβέρνησή του να είναι στερηµένη φρέσκιας, δηµιουργικής πνοής. Επέβαλαν ένα πολυµελές υπουργικό σώµα από πρόσωπα που, ως επί το πλείστον, έχουν εµπλοκή, αν όχι στα αίτια, τουλάχιστον στην κακή διαχείριση της κρίσης.
∆υστυχώς τέτοια ταπεινά κοµµατικά παιχνίδια δεν είναι πρωτόγνωρα στον πολιτικό βίο της χώρας. Εµφανίζονται ήδη από τα χρόνια της Επανάστασης, πριν δηλαδή κάνουµε τα πρώτα βήµατα του ελεύθερου βίου µας. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα έγραφε το 1875 και ο ∆ηµήτριος Ν. Βερναδάκης: «Και πονούσι µεν και αγαπώσι την πατρίδα των οι πολιτικοί… αλλά… η φιλοπατρία των αύτη είναι κατωτέρα του εγωισµού των και της φιλαρχίας των, όπως και των λοιπών ηµών Ελλήνων η φιλοπατρία είναι αναντίρρητος, αλλ’ όταν δεν ευρίσκεται εις σύγκρουσιν µε τον εγωισµόν µας, µε τα ατοµικά ηµών πάθη και συµφέροντα, περιπταίη δε απλώς την θερµήν κεφαλήν µας, ως κούφός τις ποιητική αύρα, όταν ιδιοπραγούντες και άµικτοι όλως προς τα κοινά και δηµόσια σκεπτώµεθα περί της πατρίδος όλως ακαδηµαϊκώς εν ώ τα πράγµατα δια µιάς ανατρέπονται και αναστρέφονται, και η προτέρα ηµών φιλοπατρία εξαφανίζεται δια µιάς ως κονιορτός λεπτότατος, άµα ως επιπνεύση ο άνεµος της φιλαρχίας, άµα ως εµβάλωµεν και το άκρον µόνον του ποδός και της χειρός εις τα δηµόσια, ότε και φαινόµεθα…, φιλοπάτριδες εν λόγοις, αλλ’ εγωισταί και ιδιοτελείς, άρα και ολετήρες της πατρίδος εν έργοις! – και ταύτα πάντα ίνα πληρωθή… το πάλαι ποτέ υπό Ελληνος περί Ελλήνων ρηθέν “Αρχή άνδρα δείκνυσιν”».
