TOYΡΚΙΑ: Καταδίκη του γνωστού μουσικού Φαζίλ Σάι για «δυσφήμηση του Ισλάμ»

Ποινή φυλάκισης δέκα μηνών με αναστολή επέβαλε τουρκικό δικαστήριο στον γνωστό τούρκο πιανίστα και συνθέτη Φαζίλ Σάι για «δυσφήμηση της θρησκείας», με αφορμή σχόλια του στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Twitter. 

Την ανακοίνωση της απόφασης, σύμφωνα με το πρακτορείο Associated Press, έκανε ο δικηγόρος του 43χρονου μουσικού.
 

Ο κ. Σάι, ο οποίος έχει εμφανιστεί μεταξύ άλλων με την Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης και τη Συμφωνική του Βερολίνου,  δικαζόταν για «τιτιβίσματα» του στον γνωστό ιστότοπο, μεταξύ αυτών για σχόλιο το οποίο αναφερόταν σκωπτικά σε ισλαμιστή κληρικό και σε ισλαμικές θρησκευτικές πρακτικές.
 

Ο συνθέτης είναι ανοικτός επικριτής της ισλαμοσυντηρητικής κυβέρνησης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
 

Αναφερόμενος σε ένα κάλεσμα για προσευχή το οποίο διήρκεσε μόλις 22 δευτερόλεπτα, ο κ. Σάι είχε σχολιάσει: «Γιατί τέτοια βιασύνη; Σας περιμένει η ερωμένη σας ή ένα ποτήρι ρακή στο τραπέζι;».
 

Υπενθυμίζεται ότι το Ισλάμ απαγορεύει την κατανάλωση αλκοόλ.
 

Σε άλλα σχολιά του, ο μουσικός, επικαλούμενος το μεσαιωνικό ποιητή Ομάρ Χαγιάμ, έθετε ζητήματα για τη φύση του παράδεισου στο Ισλάμ, θέτοντας το ερώτημα εάν ομοιάζει με «ταβέρνα ή με οίκο ανοχής».
 

ΙΡΑΝ: «Έναρξη εμπλουτισμού ουρανίου» σε υπόγειες εγκαταστάσεις

Το Ιράν επιβεβαίωσε την έναρξη εμπλουτισμού ουρανίου στις υπόγειες πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Φόρντο, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο al Alam TV.

«Όλες οι πυρηνικές δραστηριότητες του Ιράν, συμπεριλαμβανομένου του εμπλουτισμού ουρανίου στις πυρηνικές εγκαταστάσεις στη Νατάνζ και το Φόρντο είναι υπό την εποπτεία της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ)», δήλωσε στο al Alam ο απεσταλμένος του Ιράν στην ΙΑΕΑ Αλί Ασγάρ Σολτανιέχ.

Το Σάββατο ο επικεφαλής του ιρανικού οργανισμού ατομικής ενέργειας, ο Φερεϊντούν Αμπασί Νταβανί, είχε δηλώσει ότι οι νέες εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου στο Φορντό θα αρχίσουν να λειτουργούν σύντομα.

Τουρκία: Διαμαρτυρία για τη συμφωνία Ισραήλ-Κύπρου

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε τον πρεσβευτή του Ισραήλ στην ’Αγκυρα για να διαμαρτυρηθεί για τη συμφωνία ανάμεσα στο Ισραήλ και την Κύπρο για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μεταξύ των δύο χωρών, όπως δήλωσε σήμερα επίσημη πηγή.

Ενας αξιωματούχος του υπουργείου δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι ο ισραηλινός πρεσβευτής Γκάμπι Λεβί εκλήθη την Πέμπτη στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, μία ημέρα μετά την υπογραφή αυτής της συμφωνίας μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Ανατολή ο τούρκος υφυπουργός Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου δήλωσε στον Λεβί ότι "τέτοιες μονομερείς πρωτοβουλίες που αγνοούν τις επιθυμίες της τουρκοκυπριακής πλευράς θα έχουν αρνητικές συνέπειες στις διαπραγματεύσεις που γίνονται για τη διευθέτηση" της κατάστασης στην Κύπρο.

ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

(πηγή εικόνας: ΤΑ ΝΕΑ)

Η Κούβα πρωταγωνίστρια στην μεγαλύτερη μυστική αεροπορική μετανάστευση Εβραίων το 1951 !!!

Πέντε κουβανοί πιλότοι μετέφεραν στο Ισραήλ, περίπου 150.000 Εβραίους από το Ιράκ, το Ιράν, την Ινδία και την Υεμένη το 1951 και το 1952, μετά την ίδρυση του Ισραήλ το 1948, γεγονός που είχε παραμείνει μυστικό για σχεδόν εξήντα χρόνια, αποκάλυψε ένας κουβανός ιστορικός.

Ο Ρολάντο Μαρόν, ιστορικός της κουβανικής Αεροπορίας, δήλωσε στην κουβανική εφημερίδα Juventud Rebelde, στο φύλλο της Κυριακής, ότι πέντε πιλότοι της εταιρίας Aerovias Cubanas Internacionales SA, που σήμερα δεν υπάρχει, είχαν μεταφέρει στο Ισραήλ μεταξύ του 1951 και 1952 "περίπου 150.000 Εβραίους", από τους οποίους "περίπου 115.000 πρόσφυγες από το Ιράκ" και "25.000 από το Ιράν".

Εξάλλου, "πολλές εκατοντάδες" Εβραίοι που μεταφέρθηκαν από τους κουβανούς πιλότους ήταν από την Ινδία και την Υεμένη", δήλωσε ο Μαρόν, προσθέτοντας ότι αυτό το "πολύπλοκο σχέδιο" δεν είχε "ποτέ δημοσιοποιηθεί τα τελευταία εξήντα χρόνια".

Ο ιστορικός υπενθυμίζει ότι μετά το 1948, πολλοί Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ προέρχονταν από την Ευρώπη, αλλά ότι "η κατάσταση των Εβραίων στις αραβικές χώρες ήταν δύσκολη λόγω των ιστορικών συγκρούσεων".

Λόγω της άρνησης "των αραβικών κυβερνήσεων να αφήσουν τους Εβραίους να φύγουν μέσω των χερσαίων οδών" για να μεταβούν στο Ισραήλ, και επειδή ήταν δύσκολο ένα τέτοιο εγχείρημα να γίνει από τη θάλασσα, η ισραηλινή κυβέρνηση οργάνωσε τη μεταφορά τους από αέρος, "μία από τις μεγαλύτερες μαζικές μεταναστεύσεις με αεροπορική μεταφορά που έγινε στην ιστορία", δήλωσε ο Μαρόν.

Αυτή η μεταφορά είχε ανατεθεί στην εταιρεία Aerovias Cubanas Internacionales Α.Ε. λόγω των "ισχυρών δεσμών φιλίας" που υπήρχαν την εποχή εκείνη μεταξύ "μιας σημαντικής προσωπικότητας της ισραηλινής εμπορικής αποστολής στη Νέα Υόρκη" και ενός κουβανού επιχειρηματία, ο οποίος ήταν επίσης και πιλότος.

Προς το τέλος του 1952, αυτή η μεταφορά των Εβραίων μεταναστών στο Ισραήλ με αεροπλάνο "μειώθηκε σημαντικά" και οι πέντε κουβανοί πιλότοι επέστρεψαν στην πατρίδα τους στις αρχές του 1953, σύμφωνα με τον κ. Μαρόν.

ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

ΓΟΝΕΙΣ ΠΡΟΣΟΧΗ*** ΑΝΑΚΛΗΣΗ 10 εκατ. παιχνιδιών*** ΠΡΟΣΟΧΗ

Την ανάκληση πάνω από 10 εκατ. παιχνιδιών της Fisher Price, συμπεριλαμβανομένων 7 εκατ. τρίκυκλων ποδηλάτων, για λόγους που σχετίζονται με ζητήματα ασφαλείας, διέταξαν οι αμερικανικές αρχές.

«Οι καταναλωτές πρέπει να σταματήσουν άμεσα να χρησιμοποιούν τα προϊόντα που έχουν ανακληθεί αν δεν δοθεί κάποια άλλη οδηγία», ανακοίνωσε η Επιτροπή για την ασφάλεια των καταναλωτικών αγαθών.

Σύμφωνα με την Fisher Price, μικρά τμήματα αποκολλώνται από τα παιχνίδια και καταλήγουν στο στόμα των παιδιών. Το πρόβλημα των τρίκυκλων εντοπίστηκε σε ένα πλαστικό κλειδί το οποίο εξέχει και μπορεί να τραυματίσει το παιδί.

Εκτός από τα 7 εκατομμύρια τρίκυκλα (Fisher Price Trikes και Tough Trikes), ανακαλούνται περίπου 950.000 Healthy Care, Easy Clean και Close to Me High Chairs, περίπου 100.000 Fisher-Price Little People Wheelies Stand 'n Play Rampway και περίπου 2.8 εκατομμύρια Baby Playzone Crawl & Cruise Playground, Baby Playzone Crawl & Slide Arcade, Baby Gymnastics Play Wall, Ocean Wonders Kick & Crawl Aquarium, 1-2-3 Tetherball, Bat & Score Goal.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Α) ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ www.fisher-price.com/gr

B) ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ 210-8905000

Πηγές: ΑΠΕ - ΜΠΕ Γερμ. Πρακτορείο - ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Κέρδη από την κατάρρευση του ευρώ

Οταν το ευρώ γιόρτασε πέρυσι την επέτειο για τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την επίσημη κυκλοφορία του, φαινόταν ένα σταθερό νόμισμα. Ελάχιστοι ήταν οι «εκκεντρικοί» που κινδυνολογούσαν ότι μπορεί κάποια ημέρα να εμφανισθούν «ρωγμές» στην Ευρωζώνη που θα έπλητταν και το ενιαίο νόμισμα.

Στη διάρκεια των προηγούμενων εβδομάδων, η Ελλάδα τα άλλαξε όλα. Σε περίπτωση που αυτό το «σενάριο» κατάρρευσης του ευρώ γίνει πραγματικότητα, η χρεοκοπία της Lehman Brothers θα ωχριά.

Φυσικά, δεν θα πρέπει κανείς να δίνει υπερβολικό βάρος στις αρνητικές πιθανότητες. Η συμφωνία διμερούς στήριξης της Ελλάδας από Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Ευρωπαϊκή Ενωση ίσως να είναι αρκετή για να ικανοποιήσει ελληνικά σωματεία εργαζομένων, το Γερμανό φορολογούμενο και τα αντισταθμιστικά ταμεία (hedge funds) που κερδοσκοπούσαν μέσω «στοιχημάτων» σε κρατικά ομόλογα. Σε περίπτωση όμως που δεν υπάρχει ευρώ το 2020, υπάρχουν επτά επενδυτικές κινήσεις που θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη του.

1. Αγορές γερμανικών ομολόγων και πώληση μετοχών του δείκτη DAX. Εκτός Ευρωζώνης, τα γερμανικά ομόλογα θα σημειώσουν κέρδη, όπως και το «νέο γερμανικό μάρκο», πλήττοντας τους εξαγωγείς που κυριαρχούν στον DAX.

2. Τοποθετήσεις σε δολάρια. Κανείς δεν αμφισβητεί τα προβλήματα της αμερικανικής οικονομίας, με τα τεράστια δημοσιονομικά και εμπορικά ελλείμματα. Αλλά με την απώλεια του ευρώ, το δολάριο θα απομείνει το μοναδικό, σοβαρό αποθεματικό νόμισμα, τουλάχιστον μέχρις ότου αποφασίσει η Κίνα να αναλάβει αυτόν το ρόλο.

3. Αγορές ιταλικών μετοχών. Η Ιταλία ήταν ο μεγάλος «χαμένος» από το ευρώ. Η κατάρρευση του ενιαίου νομίσματος μπορεί να είναι άσχημη, υπάρχουν όμως περιθώρια λίγης διασκέδασης προτού να τελειώσει το «πάρτι».

4. Πώληση ισπανικών μετοχών. Χωρίς το ευρώ, οι ισπανικές τράπεζες θα δυσκολευθούν να διατηρήσουν ηγετική θέση στο διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα, καθώς η Ισπανία είναι σχετικά μικρή χώρα με υψηλά ποσοστά ανεργίας και ύφεση.

5. Πώληση οποιουδήποτε στοιχείου ενεργητικού που έχει να κάνει με το Βέλγιο. Χωρίς το κύρος της Ευρωζώνης, το Βέλγιο καθίσταται μια μικρή χώρα, όπου μπορεί κανείς απλώς να αγοράσει σοκολάτες και να αλλάξει τρένα.

6. Τοποθετήσεις σε στερλίνα. Μπορεί η Βρετανία να έχει ένα τεράστιο έλλειμμα, προβληματικές τράπεζες και ίσως μια ασταθή κυβέρνηση μετά τις εκλογές. Τουλάχιστον όμως έμεινε εκτός Ευρωζώνης.

7. Τοποθετήσεις σε αεροπορικές εταιρείες. Για αρκετά χρόνια, η «νέα δραχμή» θα βουλιάξει και οι πλούσιοι Βορειοευρωπαίοι θα απολαμβάνουν φθηνές διακοπές στα ελληνικά νησιά τρεις με τέσσερις φορές το χρόνο.

πηγη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Επιτέλους ας ζητήσουμε στήριξη

Μπορεί κανείς να κατηγορήσει τις αγορές για πολλά και κυρίως να καταγγείλει τις δυνατότητες που προσφέρουν σε κάποιες «ομάδες - ολιγοπώλια» για υπερεκμετάλλευση.

Ομως οι αποτιμήσεις τους είναι σίγουρα πιο κοντά στη δίκαιη αξιολόγηση, από οποιαδήποτε ρύθμιση κρατικού φορέα. Στο πλαίσιο αυτό η νέα χθεσινή υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τη Fitch ίσως και να ήταν δικαιολογημένη, μετά τα πισωγυρίσματα σε κρίσιμα μέτωπα (μείωση μισθών, ασφαλιστικό) και τις απολύτως αβέβαιες προσπάθειες για είσπραξη εσόδων (υπαίθριοι). Έτσι το spread ξεπέρασε πάλι τις 400 μονάδες.

Ελάχιστες ημέρες πριν η κυβέρνηση διαβεβαίωνε πάντως ότι δεν πρόκειται να δανεισθεί με τέτοια επιτόκια. Αν δεν ζητήσουμε όμως στήριξη ούτε από την Ε.Ε. τι θα γίνει;

Πώς θα πληρωθούν τα ομόλογα που λήγουν αλλά και τα καινούργια χρέη που δημιουργούνται με «νυχτερινές» τροπολογίες στη Βουλή; Έτσι άλλαξε προχθές βράδυ ο νόμος που μόλις ψηφίσθηκε για περικοπές στις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων, εξαιρώντας αρκετούς. Το ίδιο ισχύει και για το φορολογικό νομοσχέδιο, με τα τεκμήρια να αλλάζουν κάθε μέρα. Τελικά θα φθάσει Μάιος και δεν θα έχει εφαρμοσθεί το σημαντικότερο νομοθέτημα για τον περιορισμό των ελλειμμάτων.

Παρ' όλες τις ολιγωρίες μας ο Ζαν Κλοντ Τρισέ έδειξε προχθές εμπιστοσύνη στην Ελλάδα και τόνισε ότι δεν κινδυνεύουμε από χρεοκοπία, δεδομένου, είπε, ότι η χώρα εφαρμόζει τα σκληρά μέτρα που εξάγγειλε. Τα εφαρμόζουμε; Ή μήπως δεν έχουμε τα κότσια να τραβήξουμε ξεκάθαρες γραμμές;

Έχει εμφανισθεί πάλι το φαινόμενο των υπουργών-συνδικαλιστών που «αγωνίζονται» για τα «δίκαια αιτήματα» των υπαλλήλων του υπουργείου τους. Μα δεν γνωρίζουν άλλο τρόπο διακυβέρνησης από το να μοιράζουν κρατικά λεφτά;

Όσο για το μηχανισμό των Βρυξελλών καλό είναι να τον εξετάσουν καλύτερα, διότι μπορεί να προσφέρει πολλά. Αρκεί να πείσουμε τους εταίρους μας στην Ευρωζώνη, από τους όποιους και θα ζητήσουμε να μας διευκολύνουν -χωρίς να μας επιδοτήσουν- ότι εμείς έχουμε κάνει ήδη ό,τι μπορούσαμε. Μόνο τότε θα στέρξουν να μας στηρίξουν δανειζόμενοι οι ίδιοι φθηνότερα από εμάς, για δικό μας λογαριασμό. Μήπως αποφεύγουμε να ζητήσουμε βοήθεια, διότι δεν κάνουμε ό,τι πρέπει;

πηγη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Η χαμένη δεκαετία της Ευρώπης

Toυ Τίτο Μποέρι

(Καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Bocconi του Μιλάνου και διευθυντής του Fondazione Debenedetti.)

«Μην παραδέχεσαι ποτέ την ήττα σου. Όταν βλέπεις ότι δεν προλαβαίνεις έναν στόχο, απλώς μετατόπισε την προθεσμία. Αργά ή γρήγορα θα τα καταφέρεις». Τον απλό αυτό κανόνα, τον οποίο εφάρμοσαν κατά κόρον οι χώρες της σοσιαλιστικής Ανατολικής Ευρώπης, χρησιμοποιούν σήμερα και οι γραφειοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες.

Αυτό που γνωρίζουν όλοι όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη θα χαραχτεί και στην ιστορία: η ΕΕ δεν πέτυχε τους στόχους οικονομικής ανάπτυξης, αποδοτικότητας και εκσυγχρονισμού που είχαν τεθεί πριν από δέκα χρόνια στη Λισαβόνα. Αντί να αναδειχθεί στην «πιο δυναμική οικονομία του κόσμου», η ΕΕ χάνει έδαφος.

Η ψαλίδα του κατά κεφαλήν εισοδήματος στην Ευρώπη των 15 (προ ένταξης των μεγαλύτερων πρώην κομμουνιστικών κρατών το 2004) σε σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες –οι οποίες χρησιμοποιούνται ως σημείο αναφοράς για πολλούς στόχους– παρέμεινε αμείωτη στο 30-40%, μετά από προσαρμογή στην ισοτιμία αγοραστικής δύναμης.

Στο σύνολό της η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κατέκτησε κανέναν από τους 17 ποσοτικούς στόχους που θέτει η Συνθήκη της Λισσαβόνας. Όλοι οι ποιοτικοί στόχοι, οι οποίοι προστέθηκαν στην πορεία της διαδικασίας, χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για να τροφοδοτήσουν την εθνική γραφειοκρατία στο πλαίσιο της λεγόμενης «ανοιχτής μεθόδου συντονισμού». Αντί να αναζητήσει τους λόγους της γενικής αυτής αποτυχίας, η ΕΕ εκδίδει ένα έγγραφο που θέτει νέους φιλόδοξους στόχους για το 2020. Όπως φαίνεται, θα ακολουθήσουν δέκα ακόμη χρόνια με μεγαλοστομίες και ονειροπολήσεις.

Τι πήγε λάθος στη Συνθήκη της Λισσαβόνας; Βασικά, όλα –και κυρίως, η μέθοδος. Κανονισμοί χωρίς εποπτεία και μηχανισμό επιβολής δεν είναι παρά κούφιες ρητορείες. Η «αμοιβαία πίεση» που θα ασκούνταν με την ανοικτή μέθοδο συντονισμού αποδείχθηκε ένα ισχυρό εργαλείο στην επίτευξη «αμοιβαίας κάλυψης» όσον αφορά στην αιτιολόγηση της μη έγκυρης επίτευξης των στόχων.

Κατά δεύτερον, οι ίδιοι οι στόχοι ήταν εσφαλμένοι –και υπερβολικά πολλοί. Οι θαρραλέοι που επιχείρησαν να τους απαριθμήσουν κατέληξαν σε τριψήφια νούμερα. Ο μόνος λόγος που μπορεί να εξηγήσει έναν τόσο μακρύ κατάλογο είναι για να έχει κάθε κυβέρνηση τη δυνατότητα να πετύχει έναν τουλάχιστον στόχο, τον οποίο θα παρουσιάσει ως τρόπαιο στην εκάστοτε χώρα.

Επιπλέον, στους στόχους περιλαμβάνονταν κατά κύριο λόγο πολιτικές που δεν απαιτούν υπερεθνικό συντονισμό, όπως πολιτικές στον εργασιακό τομέα, την παιδική μέριμνα και το συνταξιοδοτικό. Επομένως, μιλάμε για μια ήπια μέθοδο χωρίς κυρώσεις για τις χώρες που καθυστερούσαν στη διαδικασία. Οι στόχοι, επίσης, καθορίζονταν συνήθως με βάση τα αποτελέσματα και όχι τα μέσα πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι μια χώρα που βρέθηκε προ ευχάριστων εκπλήξεων θα μπορούσε να πετύχει ένα στόχο χωρίς να κάνει τίποτα γιʼ αυτό.

Έχοντας υπʼ όψιν όλους τους παραπάνω λόγους, δεν χρειάζεται φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς γιατί η εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας μετατέθηκε στο 2020. Αντί να χάνει χρόνο και δημόσιο χρήμα για την κατάρτιση ή συντήρηση της γραφειοκρατίας της Λισσαβόνας, η ΕΕ θα έπρεπε να παρακολουθεί στενά τη διαδικασία επίτευξης των εν λόγω εθνικών και ευρωπαϊκών στόχων που έχουν σημαντικές επιπτώσεις για τα διάφορα κράτη μέλη. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι η προστασία του περιβάλλοντος. Οι στόχοι του Κιότο για το 2012 είναι εφικτοί. Η κωλυσιεργία μιας χώρας να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τις προσπάθειες των υπόλοιπων κρατών.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η διανομή ενέργειας. Η ΕΕ απέχει πολύ από την ενιαία αγορά ενέργειας, με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά να επιβαρύνονται με μεγαλύτερο κόστος και χαμηλότερη αποδοτικότητα. Σε αυτό το σημείο, υπάρχει σοβαρό κίνητρο για τον καθορισμό πανευρωπαϊκών, και όχι εθνικών, στόχων και για την επιβολή κυρώσεων στις χώρες που δεν απελευθερώνουν τις αγορές τους.

Αντʼ αυτού, υπάρχουν στόχοι θα μπορούσαν να τίθενται σε επίπεδο ΕΕ για την επιβράβευση των κρατών εκείνων που συμβάλλουν σε μεγαλύτερο ποσοστό στην επίτευξή τους. Ένας τέτοιος στόχος είναι η μετανάστευση. Η Ευρώπη έχει μένει πίσω στον παγκόσμιο αγώνα ταχύτητας για την αναζήτηση ταλέντων. Η παγκόσμια ύφεση, όμως, προσφέρει μια ευκαιρία ανασχεδιασμού της γεωγραφικής κατανομής του χαρισματικού ανθρώπινου κεφαλαίου.

Με τη βοήθεια επιλεγμένων μεταναστευτικών πολιτικών και τη δημιουργία συνθηκών που ευνοούν την ανάπτυξη ταλέντων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το καθαρό ισοζύγιο «χαρισματικών μεταναστών» μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά, από τα μηδενικά ή τα αρνητικά επίπεδα στα οποία βρίσκεται σήμερα σε όλα τα κράτη της ΕΕ. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια «δεξαμενή» 300 εκατομμυρίων περίπου πτυχιούχων πάνω στην οποία μπορεί να βασιστεί μια πολιτική, καθώς, σύμφωνα με ατράνταχτα στοιχεία, οι μετανάστες αυτοί ανταποκρίνονται στις μεταβολές των οικονομικών κινήτρων που παρέχονται με κριτήριο την επιλογή τόπου εγκατάστασης.

Υπό αυτή την έννοια, υπάρχουν σαφείς επιπτώσεις για τα κράτη μέλη, όχι μόνο επειδή οι καταρτισμένοι μετανάστες κατευθύνονται στις χώρες όπου υπάρχει μια κρίσιμη μάζα επαγγελματικών ευκαιριών. Οι άνθρωποι συχνά συμπεριφέρονται σαν «δυναμικά ζευγάρια» στην αναζήτηση καλύτερης εργασίας και από τα δύο μέλη του ανδρόγυνου.

Με τους δημοφιλής προορισμούς, όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, να δρομολογούν περικοπές στην έρευνα και τη δημόσια εκπαίδευση και, δεδομένης της ανάγκης για αύξηση των ανώτατων φορολογικών συντελεστών, η Ευρώπη έχει μια μοναδική ευκαιρία να προσελκύσει χαρισματικούς και καταρτισμένους μετανάστες, περιορίζοντας ταυτόχρονα το κύμα εξόδου των ερευνητών από την Ευρώπη.

Η διαδικασία της «μπλε κάρτας», όπως ονομάζεται, έχει αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχής, διότι δεν παρείχε στα μεμονωμένα κράτη κίνητρο για συντονισμό των πολιτικών τους. Γιατί η βοήθεια της ΕΕ προς τους ερευνητές των κρατών μελών να μην παρέχεται υπό την προϋπόθεση της υιοθέτησης επιλεγμένων μεταναστευτικών πολιτικών; Αυτό θα ήταν το πρώτο σοβαρό βήμα προς την κατεύθυνση της σύστασης μιας ενιαίας αγοράς εργασίας στην Ευρώπη.

Εάν η Ευρώπη αποφάσιζε να κάνει τέτοια βήματα, δεν θα αποτελούσε απλώς έναν τόπο αναδιανομής, αλλά έναν τόπο όπου το περιβάλλον προστατεύεται, η ενέργεια διανέμεται αποτελεσματικά και οι δεξιότητες επιβραβεύονται στο έπακρον.

ΠΗΓΗ ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Ενας πρώην τραπεζίτης του ΔΝΤ μιλά για την Ελλάδα και το ΔΝΤ

Του Simon Johnson

(Πρώην κορυφαίου οικονομολόγου του ΔΝΤ, νυν καθηγητή στη σχολή Sloan School of Business του ΜΙΤ, μέλος του ινστιτούτου Peterson και συγγραφέα του υπό έκδοση βιβλίου «13 Bankers»)

Παραδοσιακά, το «θα ήταν καλό να απευθυνθείς στο ΔΝT» δεν ήταν κάτι που θα έλεγες σε συμπαθείς γείτονες και στενούς συμμάχους. Τις τελευταίες δεκαετίες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συνδέθηκε με την υπερβολικά σκληρή δημοσιονομική λιτότητα, την ακραία έλλειψη πολιτικής ευαισθησίας και -από την περίοδο της ασιατικής χρηματοπιστωτικής κρίσης του 1997-1998- με ένα έντονο στίγμα. Χώρες δανείζονταν από το ΔΝΤ μόνο υπό μεγάλη πίεση, όταν κάθε άλλη λύση είχε αποτύχει- και όταν πολύ απλά δεν υπήρχε κανένας άλλος τρόπος να πληρώσουν για αναγκαίες εισαγωγές.

(Για την Ισλανδία για παράδειγμα, που κατέρρευσε το 2008, η μόνη εναλλακτική στη χρηματοδότηση του ΔΝΤ ήταν η σίτιση των κατοίκων της με τοπικά μόνο προϊόντα, δηλαδή κατά κύριο λόγο ψάρια).

Το ΔΝΤ, ωστόσο, έχει αλλάξει αρκετά τα τελευταία χρόνια, κυρίως υπό τη διακυβέρνηση του Ντομινίκ Στρος Καν, του σημερινού του γενικού διευθυντή. Ο Στρος Καν, πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας και διεκδικητής του τίτλου του υποψηφίου των Σοσιαλιστών για τη γαλλική προεδρία, έχει προωθήσει αλλαγές, που επιτρέπουν στο ΔΝΤ να δανείζει χωρίς όρους σε ορισμένες περιπτώσεις και να δίνει μεγαλύτερη προτεραιότητα στον να προστατεύεται το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας (στο οποίο περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων τα επιδόματα ανεργίας και το σύστημα ιατροφαρμακευτικής κάλυψης). Έχει επίσης απομακρύνει αισθητά το ΔΝΤ από την εμμονή του με τα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας (ένα από τα μεγάλα λάθη των πρώτων χρόνων ζωής του, με τραυματικές συνέπειες στην Ινδονησία και την Κορέα στα τέλη του 1997).

Η Ελλάδα αδιαμφισβήτητα αντιμετωπίζει σήμερα ένα σοβαρό πρόβλημα. Οι μεγάλες ευκαιρίες που προσφέρονται από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχουν σε μεγάλο βαθμό χαραμιστεί. Και τα χαμηλότερα επιτόκια της τελευταίας δεκαετίας- τα οποία, έφτασαν σε γερμανικά επίπεδα και για την Ελλάδα από τη στιγμή που επετράπη, μάλλον γενναιόδωρα, η ένταξή της στην ευρωζώνη- οδήγησαν σε αυξημένα ελλείμματα και διόγκωση του χρέους της χώρας.

Η Γερμανία και η Γαλλία- ως de facto ηγέτιδες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης - επεξεργάζονται ένα σχέδιο στήριξης αλλά έχουν ξεκαθαρίσει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να περικόψει τους μισθούς στο δημόσιο τομέα και άλλες δαπάνες. Τα εργατικά σωματεία της χώρας γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό και έχουν κατέβει στους δρόμους.

Εάν η Ελλάδα είχε ακόμη το νόμισμά της, τα πάντα θα ήταν πιο εύκολα. Όπως και στην περίπτωση της Βρετανίας από το 2008 και μετά, θα είχαμε μία ραγδαία υποτίμηση της ισοτιμίας του ελληνικού νομίσματος. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί το εργατικό κόστος, αποκαθιστώντας έτσι την ανταγωνιστικότητα (όπως και στην Ασία μετά την περίοδο 1997-98), αυξάνοντας παράλληλα τις τιμές των στοιχείων ενεργητικού και διευκολύνοντας έτσι τους δανειολήπτες των οποίων τα χρέη ξεπερνούν την αξία του υποθηκευμένου ακινήτου τους.

Αλλά η Ελλάδα, όπως και οι άλλες ασθενείς οικονομίες της Ευρωζώνης, που είναι γνωστές στους επικριτές τους με το ακρωνύμιο PIIGS (Portugal, Ireland, Italy, Greece, Spain) έχουν παραδώσει το εργαλείο της νομισματικής πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στη Φραγκφούρτη, και επομένως δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο με τα νομίσματά τους. Έτσι λοιπόν η Ελλάδα- και γενικότερα οι PIIGS - καλούνται να περιστείλουν τη ζήτηση, να περικόψουν τους μισθούς και να μειώσουν το ανθρώπινο δυναμικό του δημόσιου τομέα. Η τελευταία φορά, που είδαμε τέτοιου είδους "βιαστική" δημοσιονομική λιτότητα, ήταν όταν οι χώρες ακόμη ήταν συνδεδεμένες στον Κανόνα του Χρυσού, και είχε οδηγήσει σε παράταση της Μεγάλης Ύφεσης κατά τη δεκαετία του '30.

Αυτή είναι μία κατάσταση κομμένη και ραμμένα στα μέτρα του "νέου ΔΝΤ" υπό τον Στρος Καν. Από τις αρχές του 2009 το Ταμείο έχει αισθητά περισσότερους πόρους για τη χρηματοδότηση χωρών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα, για να απαλύνει τις επιπτώσεις της κρίσης και να προσφέρει ενός είδους ρελέ ασφαλείας διεθνούς διάστασης. Η ιδέα δεν είναι να αποτρέψει τις αναγκαίες κινήσεις προσαρμογής- για παράδειγμα στη μορφή της μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος - αλλά να τις ξεδιπλώσει στο πέρασμα του χρόνου, να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη και να λειτουργήσει ως εγγύηση της αξιοπιστίας της κυβέρνησης.

Tο ΔΝΤ δημιουργήθηκε προς τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ως μία σύμπραξη των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης. Η Ευρώπη διατηρεί ισχυρή εκπροσώπηση στο Ταμείο και ανέκαθεν επέλεγε τον επικεφαλής του. Μάλιστα οι περισσότερες αναδυόμενες αγορές (στην Ασία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική) διαμαρτύρονται για υπερ-εκπροσώπηση της Ευρώπης και υπέρμετρη παρέμβαση στον τρόπο λειτουργίας του. Παρόλα αυτά σε αυτή τη στιγμή της ευρωπαϊκής κρίσης, αν και υπάρχει ακόμη χρόνος για δράση, το Ταμείο παραμένει στο περιθώριο.

Αυτό συμβαίνει, εν μέρει, επειδή η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, θέλει αυτόν τον καιρό να διασφαλίσει ότι ο επόμενος επικεφαλής της ΕΚΤ θα είναι Γερμανός και επομένως δεν θέλει μεγαλύτερη εμπλοκή του ΔΝΤ στις υποθέσεις της ευρωζώνης. Το ΔΝΤ ευλόγως μπορεί να υποστηρίξει ότι οι πολιτικές της ΕΚΤ είναι υπερβολικά συσταλτικές- οδηγώντας σε ισχυρό ευρώ και πολύ χαμηλό πληθωρισμό- και επομένως δεν είναι πλέον κατάλληλες για κράτη- μέλη, που βρίσκονται στο χείλος της χρηματοοικονομικής κατάρρευσης. Εάν το ΔΝΤ ανελάμβανε να βοηθήσει τις ασθενέστερες οικονομίες της Ευρώπης θα έθετε υπό αμφισβήτηση την επικρατούσα ιδεολογία των αξιωματούχων στη Φραγκφούρτη.

Ο πραγματικός λόγος όμως είναι πολύ πιο απλός. Όταν ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, προώθησε την υποψηφιότητα του Ντομινίκ Στρος Καν για τη θέση του γενικού διευθυντή του ΔΝΤ, ήθελε ουσιαστικά να οδηγήσει έναν παλιό και πιθανώς μελλοντικό αντίπαλο σε ένα μακρινό μέρος, για το οποίο ελάχιστο ενδιαφέρον υπήρχε. Όταν ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση ο Στρος Καν βρέθηκε στην κεντρική σκηνή.

Καθώς η διεξαγωγή των γαλλικών προεδρικών εκλογών του 2012 πλησιάζει το τελευταίο πράγμα, που χρειάζεται ο Σαρκοζί είναι να δει τον Στρος Καν να αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στη διάσωση της ευρωζώνης.

Θα ακούσουμε πιθανότατα κάθε είδους παραπλανητική δικαιολογία από πηγές της Ε.Ε. για τον αποκλεισμό του ΔΝΤ: «Το Ταμείο είναι υπερβολικά αμερικανικό», «Η Ευρώπη πρέπει να λύσει μόνη τα προβλήματά της» και «το ΔΝΤ δεν είναι ο κατάλληλος οργανισμός για τέτοιες περιπτώσεις».

Δεδομένης της έκτασης της ελληνικής κρίσης, όλες ακούγονται επιφανειακές. Κάποιες φορές η ιστορία κινείται από βαθύτερες δυνάμεις πέραν του ελέγχου μας και κάποιες φορές από απλή τύχη. Και άλλες φορές, όπως σήμερα, πολλά επηρεάζονται από τις σκόπιμες, προσωπικές επιδιώξεις βραχυπρόθεσμης τακτικής προσώπων, που έχουν μπροστά τους εκλογές.

Οι ηγέτες της Ε.Ε. θα προσπαθήσουν σκληρά να κρατήσουν το ΔΝΤ στο περιθώριο. Αυτό δεν είναι καλό νέο για την Ελλάδα ή για όποιον ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

πηγη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Πώς θα σώσουμε το ευρώ

Αρθρο Εξαιρετικό

Του Ντάνιελ Γκρος

(διευθυντή του Centre for European Policy Studies)

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σήμερα σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Οι ιδρυτές της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ΟΝΕ) είχαν προειδοποιήσει - πριν ακόμη τη σύσταση του ευρώ - ότι η δημοσιονομική ασυδοσία συνιστά απειλή για τη σταθερότητα του ενιαίου νομίσματος. Παρʼ όλα αυτά, τα κράτη - μέλη της Ευρωζώνης επέμειναν στη διατήρηση της πλήρους εθνικής κυριαρχίας στον τομέα αυτό.

Υποτίθεται ότι τη λύση σε αυτόν το γρίφο θα έδινε το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο θα λειτουργούσε σε συνδυασμό με τη ρήτρα περί «μη διάσωσης» της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Στόχος της ρήτρας ήταν να επιβάλει την πειθαρχία στις αγορές, ενώ στόχος του συμφώνου ήταν η διατήρηση της δημοσιονομικής σταθερότητας μέσω της επιβολής αυστηρού ορίου στην αύξηση των εθνικών δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

Και τα δύο μέτρα αποδείχθηκαν άκαρπα. Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης προφανώς δεν κατόρθωσε να αποτρέψει τα «υπέρογκα» ελλείμματα, ενώ η ρήτρα περί μη διάσωσης παραβιάστηκε, όταν στην πρώτη κρίση της Ευρωζώνης –στην Ελλάδα– οι Ευρωπαίοι ηγέτες δήλωσαν ρητά στις 11 Φεβρουαρίου ότι τα μέλη της ευρωζώνης «θα αναλάβουν αποφασιστική και συντονισμένη δράση, εάν χρειαστεί, για τη διασφάλιση της χρηματοοικονομικής σταθερότητας στο σύνολο της Ευρωζώνης».

Η αποτυχία επιβολής δημοσιονομικής πειθαρχίας μέσω της ρήτρας περί μη διάσωσης ήταν αναμενόμενη: σε μια συστημική κρίση, το κύριο μέλημα της διατήρησης της σταθερότητας στις αγορές σχεδόν πάντα υπερισχύει της επιθυμίας πρόληψης του ηθικού κινδύνου που ανακύπτει, όταν διασώζονται οι απερίσκεπτοι οφειλέτες. Ωστόσο, το Σεπτέμβριο 2008 οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν το αντίθετο, αφήνοντας τη Lehman Brothers να καταρρεύσει επιδιώκοντας να επιβάλουν πειθαρχία στις αγορές. Η καταστροφή που ακολούθησε ήταν απόδειξη της ζημιάς που μπορεί να προκαλέσει μια ανεξέλεγκτη πτώχευση.

Και πάλι όμως, το μάθημα που πρέπει να πάρουμε δεν είναι η αποτροπή μιας πτώχευσης με κάθε κόστος: κάτι τέτοιο στην περίπτωση της Ελλάδας θα είχε ως αποτέλεσμα να εξανεμιστεί κάθε μορφή πίεσης για εξυγίανση προς την ελληνική κυβέρνηση. Η εναλλακτική επιλογή είναι να δούμε μακριά και να προετοιμαστούμε για πτώχευση!

Το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί του οφειλέτη είναι ότι οι πιστωτές δεν θέλουν ούτε να σκέφτονται την πτώχευση, η οποία μπορεί παρασύρει ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο μόνος τρόπος, όμως, να επιτευχθεί πειθαρχία στην αγορά είναι να υπάρχει πραγματική πιθανότητα για πτώχευση. Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός περιορισμού του κόστους –και ελαχιστοποίησης των αναπόφευκτων κλυδωνισμών – που προκύπτει από μια πτώχευση.

Αυτός είναι ο κύριος σκοπός σύστασης του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου (ΕΝΤ), το οποίο προτείναμε μαζί με τον Τόμας Μάγιερ. Την πρόταση έριξε στο τραπέζι της ΕΕ ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μεταξύ άλλων.

Το ΕΝΤ (ή ΕΤΣ, από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθερότητας όπως προτείνεται εναλλακτικά) θα μπορούσε να διαχειριστεί την πειθαρχημένη πτώχευση ενός μέλους της ευρωζώνης που αδυνατεί να εκπληρώσει τους όρους που ορίζει το πρόγραμμα εξυγίανσης.

Φανταζόμαστε έναν απλό μηχανισμό, ο οποίος θα βασίζεται στο επιτυχημένο παράδειγμα των ομολόγων Brady. Τα Brady ήταν τα ομόλογα που εξέδωσαν οι χώρες της Λατινικής Αμερικής στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στο πλαίσιο του προγράμματος αναδιάρθρωσης των διεθνών χρεών τους. Οι τίτλοι του αμερικανικού δημοσίου αποτέλεσαν εξασφάλιση για αυτούς.

Για την προφύλαξη από τις επιπτώσεις μιας πτώχευσης σε συστημικό επίπεδο, το ΕΝΤ θα μπορούσε να προσφέρει σε όσους κατέχουν τίτλους της χρεοκοπημένης χώρας τη δυνατότητα ανταλλαγής αυτών με απαιτήσεις επί του ΕΝΤ. Φυσικά, οι κάτοχοι των χρεωστικών τίτλων θα υποχρεώνονταν να αποδεχθούν μια ενιαία έκπτωση («ψαλίδα») επί της αξίας των τοποθετήσεών τους.

Αυτό θα ήταν ένα αποτελεσματικό μέτρο για τον περιορισμό των κλυδωνισμών που συνοδεύουν μια πτώχευση. Η πτώχευση προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς όλοι οι τίτλοι χρέους σε μια χώρα που πτωχεύει χάνουν, εν τέλει, την αξία τους και τη ρευστότητά τους. Εάν, όμως, ανταλλαχθούν κατά το παράδειγμα των ομολόγων Brady, οι ζημιές για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα είναι περιορισμένες (και θα μπορούν να ελεγχθούν με προσαρμογή του ύψους της ψαλίδας που επιβάλλεται στους πιστωτές).

Εκτός από την ανταλλαγή των χρεωστικών τίτλων, το ΕΝΤ έχει τη δυνατότητα να απορροφήσει τις απαιτήσεις έναντι της χρεοκοπημένης χώρας, η οποία στη συνέχεια θα λάβει πρόσθετα κεφάλαια από το ΕΝΤ για συγκεκριμένους αυστηρά σκοπούς που θα έχουν εγκριθεί από το ΕΝΤ. Το ΕΝΤ μπορεί, επίσης, να εκταμιεύσει πρόσθετα κεφάλαια της ΕΕ με τη διενέργεια αυστηρών ελέγχων ή να χρησιμοποιήσει τα κεφάλαια αυτά για την αποπληρωμή του χρέους της χώρας προς το ΕΝΤ. Έτσι, το ΕΝΤ θα μπορούσε να θεσπίσει ένα πλαίσιο για την πτώχευση των κρατών όμοιο με τις διαδικασίες που ισχύουν στις ΗΠΑ για τη χρεοκοπία των εταιρειών που μπαίνουν σε διαδικασία αναδιάρθρωσης.

Πώς, όμως, το ΕΝΤ θα χρηματοδοτεί τις παρεμβατικές του δραστηριότητες; Προτείνουμε τη σύσταση ενός ενιαίου ασφαλιστικού ταμείου που θα λαμβάνει τις εισφορές των κρατών μελών, οι οποίες θα καθορίζονται συναρτήσει του κινδύνου που αντιπροσωπεύει κάθε χώρα. Το ιδανικό θα ήταν οι εισφορές να διαμορφώνονται βάσει των δεικτών της αγοράς για τον κίνδυνο πιστωτικής αθέτησης. Η ίδια η ύπαρξη, όμως, του ΕΝΤ θα προκαλούσε τη διαστρέβλωση των spread των συμφωνιών ανταλλαγής πιστωτικής αθέτησης (credit-default swap) και των διαφορών στις αποδόσεις των μελών του ΕΝΤ.

Ως εκ τούτου, προτείνουμε οι εισφορές του ΕΝΤ να διαμορφώνονται βάσει των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και των δημόσιων χρεών των κρατών, καθώς και τα δύο αυτά μεγέθη συνιστούν προειδοποιητικές ενδείξεις του επικείμενου κινδύνου ρευστότητας ή πτώχευσης. Το ΕΝΤ θα μπορούσε να επιβάλλει ένα αναλογικό τέλος βάσει των δημοσιονομικών ελλειμμάτων που υπερβαίνουν το 3% του ΑΕΠ και των δημόσιων χρεών που υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ –όρια που έχουν επιβληθεί από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

Με δύο απλά αυτά μέσα –ελεγχόμενη πτώχευση και μηχανισμός χρηματοδότησης– η τρέχουσα κρίση στην Ευρωζώνη θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί: Με τη σύσταση ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου πάνω σε αυτές τις βάσεις, η ευρωζώνη θα αποκτούσε ένα θεσμικό όργανο που θα μπορούσε να στηρίξει τα κράτη μέλη στα δύσκολα, αλλά και να διασφαλίσει την ουσιαστική πειθαρχία της αγοράς.

πηγη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Γερμανοί βουλευτές προτείνουν ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ!!!

Nα πουλήσει κάποια από τα ακατοίκητα νησιά της προκειμένου να ξεπληρώσει το χρέος της, συνιστούν στην Ελλάδα δύο Γερμανοί βουλευτές του κυβερνώντος συνασπισμού, ο Γιόζεφ Σλάρμαν από τους Χριστιανοδημοκράτες και ο Φρανκ Σέφλερ από τους Ελεύθερους Δημοκράτες.

«Όσοι χρεοκοπούν πρέπει να πωλούν οτιδήποτε έχουν για να ξεπληρώσουν τους πιστωτές τους», δήλωσε ο κ. Σλάρμαν στην εφημερίδα Bild. «Στην Ελλάδα ανήκουν κτήρια, επιχειρήσεις και ακατοίκητα νησιά, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την εξόφληση».

«Η καγκελάριος δεν μπορεί να υποσχεθεί στην Ελλάδα καμία βοήθεια», είπε ο κ. Σέφλερ στην ίδια εφημερίδα, σε σχόλια που περιλαμβάνονται σε δημοσίευμα με τον τίτλο «Πουλήστε τα νησιά σας, χρεοκοπημένοι Έλληνες! Και πουλήστε και την Ακρόπολη!»

«Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να κάνει ριζοσπαστικές κινήσεις για την πώληση της περιουσίας της – για παράδειγμα των ακατοίκητων νησιών της», είπε ο κ. Σέφλερ.

Πηγή: Reuters/Ναυτεμπορικη

Yπέρ της αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη, αν χρειαστεί, οι Γερμανοί

H Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει, αν χρειασθεί, να αποβάλει την Ελλάδα από τη ζώνη του ευρώ, εκτιμά το 53% των Γερμανών, σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου Emnid, η οποία δημοσιεύεται  στη γερμανική εφημερίδα «Bild am Sonntag».

Στην ίδια δημοσκόπηση, το 67% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι οι Γερμανοί δεν θέλουν η χώρα τους και άλλες χώρες μέλη της ΕΕ να βοηθήσουν οικονομικά την Ελλάδα προκειμένου να ξεπεράσει τη δημοσιονομική της κρίση.

Όπως επισημαίνουν οι αναλυτές, η Γερμανία σημείωσε πέρυσι τη μεγαλύτερη ύφεση μεταπολεμικά, ενώ το τέταρτο τρίμηνο σημειώθηκε στασιμότητα στην ανάκαμψη της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής οικονομίας, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν προχθές Παρασκευή.

Ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και πρώην στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κένεθ Ρόγκοφ, προειδοποίησε τη Γερμανία ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει παρόμοια προβλήματα με την Ελλάδα.

«Τα δημόσια οικονομικά της Γερμανίας δεν βρίσκονται σε βιώσιμο δρόμο», ανέφερε ο Ρόγκοφ στη «Welt am Sonntag». «Θα έλθει μια ημέρα που η Γερμανία θα έχει το δικό της ελληνικό πρόβλημα...δεν θα είναι τόσο μεγάλο όσο στην Ελλάδα, αλλά θα είναι οδυνηρό», πρόσθεσε.

Το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γερμανίας προβλέπεται ότι θα αγγίξει το 5,5% του ΑΕΠ το 2010, ενώ η κ. Μέρκελ έχει υποσχεθεί να το σταθεροποιήσει μόλις το επιτρέψει η οικονομική κατάσταση.

Ο Ρόγκοφ πάντως θεωρεί ότι η βοήθεια προς την Ελλάδα είναι αναπόφευκτη.

«Όσο η Γερμανία δεν είναι έτοιμη να διώξει την Ελλάδα από την ευρωζώνη, πρέπει να βοηθήσει», λέει.

πηγη ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Ελλάδα: 20% του πληθυσμού κάτω από το όριο της φτώχειας

Του Ν. ΜΠΕΛΛΟΥ

Πρώτη σε εργαζόμενους που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ε.Ε. ήταν η Ελλάδα το 2008, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε  στη δημοσιότητα η Eurostat

Πρώτη σε φτωχούς και επί του συνόλου του πληθυσμού ήταν η χώρα μας στην Ευρωζώνη μαζί με την Ισπανία.

Οπως προκύπτει από τα κοινοτικά στοιχεία, το 2008 ένας στους πέντε Ελληνες ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας, όπως αυτό ορίζεται από την Κοινότητα, δηλαδή με εισόδημα χαμηλότερο από το 60% του μέσου διαθέσιμου εισοδήματος.

Στην Ελλάδα δεν φτάνει να εργάζεται κάποιος για να μην είναι φτωχός. Κι αυτό γιατί η έλλειψη σοβαρών κοινωνικών παροχών (οικογενειακών επιδομάτων κ.λπ.), οδηγεί σε καθεστώς φτώχειας και εργαζόμενους. Το 14% των Ελλήνων εργαζόμενων επιβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Ηταν το ψηλότερο ποσοστό στην Ευρωζώνη το 2008, ενώ ο μέσος όρος στην Ε.Ε. ήταν 8%. Εκτός της Ελλάδας σημαντικός αριθμός εργαζομένων-φτωχών καταγράφεται στην Πορτογαλία (12%) και την Ισπανία (11%).

Η φτώχεια στα ελληνικά νοικοκυριά πλήττει, όπως είναι φυσικό, και τα ανήλικα μέλη της οικογένειας. Το 23% των Ελληνόπουλων μεταξύ 0 και 17 ετών, δηλαδή περίπου ένα στα πέντε, ζει σε συνθήκες φτώχειας. Πρόκειται για το δεύτερο ψηλότερο ποσοστό στην Ευρωζώνη μετά την Ισπανία (24%).

Περίπου ένας στους πέντε Ελληνες (22%) ηλικίας άνω των 65 ετών, ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας με μέσο όσο στην Ε.Ε. 19%.

Περίπου ένας στους πέντε Ελληνες (22%) στερείται βασικών υλικών αγαθών, ποσοστό που είναι μεταξύ των τεσσάρων ψηλότερων στην Ευρωζώνη. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τη δυνατότητα αποπληρωμής δανείων, πληρωμή ενοικίου, τηλεόραση, πλυντήριο και απρόβλεπτες δαπάνες.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όταν έγινε η επεξεργασία των στοιχείων από την κοινοτική στατιστική υπηρεσία, η κρίση δεν είχε πλήξει ακόμη καίρια την ευρωπαϊκή οικονομία, δεδομένου ότι μέχρι το τέλος του 2008 η Ευρώπη συνέχιζε να δημιουργεί νέες θέσεις απασχόλησης.

Τους τελευταίους 12 μήνες χάθηκαν περισσότερες από 5 εκατ. θέσεις εργασίας στην Ε.Ε., ενώ μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010 άλλα 3 εκατ. εργαζόμενοι θα βρεθούν στην ανεργία, που σημαίνει ότι θα υπάρξει ανάλογη έκρηξη της φτώχειας στο σύνολο της Κοινότητας.

Πάντως, υπάρχουν χώρες μέλη της Ανατολικής Ευρώπης που οι πολίτες τους ζουν σε χειρότερες συνθήκες από τους Ελληνες, όπως στις γειτονικές Βουλγαρία (21% του πληθυσμού είναι φτωχοί), Ρουμανία (23%) και Λετονία (26%).

ΠΗΓΗ ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Κωμική ανθελληνική καταγγελία της UEFA

Καταγγελία της UEFA για την ανάρτηση ελληνικών σημαιών στον πρόσφατο αγώνα με την Πόρτο στο ΓΣΠ για το Champions League δέχθηκε ο ΑΠΟΕΛ.

Η στάση της UEFA είναι υπερβολική και εκτός νομικών πλαισίων, τόνισε ο αντιπρόεδρος και νομικός σύμβουλος του ΑΠΟΕΛ, Άντης Πολυδώρου, ξεκαθαρίζοντας πως η κυπριακή ομάδα δεν πρόκειται να αποδεχθεί την καταγγελία.
«Από χθες μάς έχει κοινοποιηθεί νέα καταγγελία από την UEFA για την ανάρτηση ελληνικών σημαιών στον αγώνα με την Πόρτο. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε σε αρκετά γήπεδα σημαίες κρατών. Για μας σαν ΑΠΟΕΛ είναι ξεκάθαρα τα δεδομένα. Η στάση της UEFA είναι υπερβολική και εκτός νομικών πλαισίων. Δεν πρόκειται να σκύψουμε το κεφάλι», υπογράμμισε χαρακτηριστικά ο κ. Πολυδώρου, σε δηλώσεις του στο Ράδιο Πρώτο.

«Όταν οι Τούρκοι έβγαζαν σημαίες του ψευδοκράτους στους αγώνες της Τραμπζονσπορ, δεν είχε κανένα πρόβλημα. Πέρσι είχαμε το παράδειγμα της Ανόρθωσης που οι φίλοι της έπαιρναν στο γήπεδο ελληνικές σημαίες, όμως φέτος έχουν πρόβλημα που οι φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ ανάρτησαν ελληνικές σημαίες. Υπάρχει και στο σύνταγμα του κράτους μας ότι σαν Ελληνοκύπριοι μπορούμε να αναρτούμε τις ελληνικές σημαίες, όπου θέλουμε και η ελληνική σημαία είναι αναρτημένη σε όλα τα δημόσια κτίρια. Υπάρχει ευαισθησία για μας σαν ΑΠΟΕΛ αφου η ιστορία του σωματείου μας είναι ταυτισμένη με την σημαία του Έθνους μας», τόνισε ο αντιπρόεδρος του ΑΠΟΕΛ και πρόσθεσε:
«Την Πέμπτη αναμένεται η UEFA να πάρει την απόφαση της για την καταγγελία και εμείς αύριο θα δώσουμε γραπτώς την θέση μας. Αν η UEFA μάς καταγγείλει δεν πρόκειται να το αφήσουμε έτσι το πράγμα και θα προχωρήσουμε σε έφεση. Είναι ξεκάθαρη η θέση μας και δεν πρόκειται να αποδεχθούμε αυτή την καταγγελία».

Αναλυτικά η ανακοίνωση του κυπριακού συλλόγου για το θέμα:

«Η εταιρεία ΑΠΟΕΛ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΛΤΔ ανακοινώνει ότι έχει παραλάβει αργά χθες το απόγευμα νέα καταγγελία της UEFA κατά του ΑΠΟΕΛ, η οποία αφορά τον πρόσφατο αγώνα με την Πόρτο στο ΓΣΠ και την ανάρτηση Ελληνικών σημαιών από τους φίλους και οπαδούς της ομάδας μας στη Δυτική και στην Ανατολική κερκίδα του σταδίου ΓΣΠ.
Η εταιρεία ΑΠΟΕΛ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΛΤΔ επιθυμεί να ενημερώσει τους φίλους και οπαδούς του ΑΠΟΕΛ ότι η πρόθεση μας ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής της UEFA θα είναι η μη παραδοχή της κατηγορίας, την οποία σε κάθε περίπτωση απορρίπτουμε ως νομικά αβάσιμη.
Επιθυμούμε επίσης να διασαφηνίσουμε ότι η ανάρτηση των εν λόγω σημαίων αποτέλεσε μέρος του εορταστικού κλίματος στον αγώνα της ομάδας μας στο Champions League, αφού η ανάρτηση σημαίας στις κερκίδες σταδίων δεν απαγορεύεται.
Θέλουμε να διαβεβαιώσουμε τους φίλους και οπαδούς του ΑΠΟΕΛ ότι προτιθέμεθα να εξαντλήσουμε όλα τα ένδικα μέσα, σε όλα τα αρμόδια Δικαστικά σώματα και σε όλα τα επίπεδα, για προστασία της ιστορίας του Σωματείου μας».

ΠΗΓΗ: ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ