ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H αξία των φυσικών πειραμάτων και ο εξυπνότερος λαός του κόσμου

 

Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Μάθαμε ποιοι πήραν τα βραβεία, διαβάσαμε και ποια ήταν η συνεισφορά τους στη ανακοίνωση της Ακαδημίας κι αυτό ήταν.

Όμως τα φετινά Νόμπελ Οικονομίας φέρνουν στο προσκήνιο τα φυσικά πειράματα. Όλα ξεκίνησαν στα 90ς όταν οι Κορντ και Κρούγκερ μελέτησαν την επίπτωση που είχε η αύξηση του κατώτατοι μισθού στο Νιου Τζέρσεϋ. συγκρίνοντας τη μεταβολή της απασχόλησης με τη γειτονική Πενσυλβάνια, όπου ο κατώτατος μισθός έμεινε ίδιος.

Ενώ η θεωρία έλεγε πως θα έπρεπε να περιμένουμε μείωση της απασχόλησης αυτό δε συνέβη ποτέ!

Η αύξηση του κατώτατου μισθού δεν είχε καμία επίπτωση στην απασχόληση!

Βλέποντας λοιπόν οι επιστήμονες πως η θεωρία σπάει τα μούτρα της πάνω στην πραγματικότητα, άρχισαν τα φυσικά πειράματα σε μεγάλη κλίμακα.

Ένα ακόμη εμβληματικό πείραμα αφορούσε τους Κουβανούς μετανάστες των 80ς, οι οποίοι κυρίως εγκαταστάθηκαν στο Μαϊάμι. Συγκρίνοντας το με άλλες 4 περιοχές που δε δέχθηκαν μεταναστευτικό ρεύμα, απεδείχθη πως -αντίθετα με ότι θα περιμέναμε λογικά- ούτε η συνολική απασχόληση, ούτε το επίπεδο μισθών επηρεάστηκαν από τη μετανάστευση 60 και πλέον χιλιάδων στην ίδια πόλη την ίδια στιγμή.

Αυτό ασφαλώς δε σημαίνει πως αν οι μετανάστες ήταν 600 χιλιάδες, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο.

Το κάθε πείραμα έχει τους δικούς του χωρικούς και χρονικούς περιορισμούς.

Ένα τρίτο πείραμα που προκάλεσε αίσθηση ήταν αυτό της απόδοσης της εκπαίδευσης, να επιβεβαιωθεί η υπόθεση πως όσο περισσότερο μένει κανείς στο εκπαιδευτικό σύστημα, τόσο περισσότερα χρήματα παίρνει μετά στην αγορά εργασίας.

Αν και επιτρέπεται στο αμερικάνικο εκπαιδευτικό σύστημα να σταματά κανείς το σχολείο στα 16 του, οι γεννημένοι το Δεκέμβριο έχουν μεγαλύτερες απολαβές από τους γεννημένους τον Ιανουάριο της ίδια χρονιάς: αν και οι δύο σταματήσουν τη χρονιά που κλείνουν τα 16, οι γεννημένοι τον Ιανουάριο έχουν μείνει λιγότερο μέσα στην εκπαίδευση!

Μια πρόσθετη μελέτη έδειξε πως μια ακόμη χρονιά εκπαίδευσης αυξάνει τα εισοδήματα κατά 9%.

Η χρήση των τυχαίων παραγόντων (αυτά που οι ερευνητές ονομάζουν εργαλεία) χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στην εκλεπτυσμένη ανάλυση.

Τα φυσικά πειράματα προσκρούουν πολλές φορές στο γεγονός πως πολλά ζητήματα δεν μπορούν να μελετηθούν με αυτόν τον τρόπο, προκειμένου να βρεθεί η αιτιώδης σχέση.

Και σαφώς πρέπει να αποφεύγονται οι υπερβολές και οι προκατειλημμένες θεωρήσεις των πραγμάτων.

Να το πούμε πρακτικά προσαρμόζοντας το στη συγκυρία και στην ελληνική πραγματικότητά μας;

Αν κάποιος έχει τελειώσει το Λύκειο, διαμένει στη Βόρεια Ελλάδα, είναι βαθιά θρησκευόμενος και έχει καταγωγή από τις χαμένες πατρίδες της Μικράς Ασίας και του Πόντου, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να...

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Που πέφτει το βλέμμα των γυναικών όταν κοιτούν έναν άντρα!

Tο Cosmo for Guys στη Νέα Υόρκη αποφάσισε να κάνει ένα πείραμα και να ξεκαθαρίσει μία και καλή τι προσέχουν οι γυναίκες στην εμφάνιση των ανδρών.
 

Τοποθέτησαν λοιπόν κρυφές κάμερες σε έναν άντρα και αυτός άρχισε να κάνει βόλτες στην πόλη.

 Οι κρυφές κάμερες είχαν τοποθετηθεί στα γυαλιά του, στα μπράτσα του, στον καβάλο του και στα… οπίσθιά του.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στην Πατρίδα μας εξακολουθεί να…πετάει ογάιδαρος!…

 

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

 Η πολυήμερη δραματική ταλαιπωρία συμπολιτών μας κατοίκων των προνομιούχων Βόρειων προαστείων της Αττικής αλλά και αλλού με οδηγεί να θέσω 2 ερωτήματα:

Πρώτον - Πετάει ή δεν πετάει ογάιδαρος όπως θέλει το σχετικό λαϊκό δίλημμα;

 Όσο και αν ακουστεί αυτό παράξενο και ίσως κριθεί από μερικούς και επιστημονικά αντιδεοντολογικό στο μέτρο που όλοι γνωρίζουμε, ή θα έπρεπε να γνωρίζουμε από το Νόμο της βαρύτητας και την ανατομική μορφή των συμπαθών τετράποδων, η απάντηση είναι απόλυτα αρνητική!..

  Με άλλα λόγια με δεδομένες τις συγκεκριμένες επιστημονικές, ιστορικές, πολιτικές, συναισθηματικές και ψυχοκοινωνικές παραμέτρους ο γάιδαρος ΠΟΤΕ και σε ΚΑΜΙΑ Χώρα του Πλανήτη Γη δεν είχε κατορθώσει να απογειωθεί και να... πετάξει!..

Δεύτερον – επιτρέπεται επί σειρά δεκαετιών ηλεκτροφόρα καλώδια να «σφιχταγκαλιάζονται» με κλαδιά δέντρων προξενώντας πυρκαγιές τα καλοκαίρια και διακοπή ηλεκτροδότηση τους χειμώνες;

Η απάντηση, χωρίς αμφισβήτηση, πρέπει να είναι ΟΧΙ βέβαια!...

  Η καταστροφική «Μήδεια» έφερε δυναμικά στο προσκήνιο της επικαιρότητας την σκληρή πραγματικότητα της συνεχιζόμενης«γύμνιας» των Κρατικών φορέων και μηχανισμών, όπως είχε συμβεί και με την φονική πύρινη λαίλαπα που σάρωσε καλοκαιριάτικα το «Μάτι», με τις πλημμύρες σε Μάνδρα και Καρδίτσα όπως και με παρόμοιες καταστροφές επί σειρά δεκαετιών, θυμίζοντας ότι υπάρχει η αγαπημένη Πατρίδα ΕΛΛΑΔΑ όπου τα ηλεκτροφόρα καλώδια συνεχίζουν το «θανατηφόρο» τους σφιχταγκάλιασμα με κλαδιά δένδρων. Τελικά στην Πατρίδα μας ο γάιδαρος πετούσε, πετάει και φοβάμαι ότι θα εξακολουθήσει να πετάει!..

  Πόσο και γιατί παραμένουμε τόσο εύπιστοι αλήθεια, παιδιά, γυναίκες, άνδρες, παππούδες και γιαγιάδες στην εποχή μας και πόσο εύκολα θα μπορούσε κάποιος ή κάποιοι να μας αλλάξουν τα μυαλά, με συστηματική υποβολή σε πλύση εγκεφάλου από τα περιώνυμα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού), και να μας κάνουν να δούμε τα άσπρα μαύρα και τον γάιδαρο να… πετάει;

  Λένε οι Κινέζοι «δείξε με το δάκτυλό σου το ελάφι και φώναξε να ένα… άλογο»

  Θυμηθείτε μερικά συνθήματα όπως «γυρίζουμε σελίδα», «έρχεται η Αλλαγή», «θα επανιδρύσουμε το Κράτος», και καθώς οι εργατοπατέρες κατέβαζαν τους διακόπτες οικτίροντάς εαυτούς λέγαμε: «Είδες η…ΔΕΗ:»

  Και τώρα, αναφερόμενος στον τίτλο του άρθρου μου, στην Πατρίδα μας δείξε το γάιδαρο και φώναξε:

«Παιδιά, κοιτάξτε, πετάει!...»

 Η πειθώ της Ομάδας και της Εξουσίας

Θα αναφερθώ στα εντυπωσιακά αποτελέσματα που έδωσαν δύο κλασικά πειράματα κοινωνικής ψυχολογίας που έγιναν τον περασμένο αιώνα από τους μακαρίτες διακεκριμένους Αμερικανούς συναδέλφους Solomon Asch και Stanley Milgram, ισόβια μέχρι τον θάνατό τους μέλη όπως και ο υπογράφων του AmericanPsychologicalAssociation.  

Στα δύο αυτά πειράματα οι ερευνητές και οι συνεργάτες τους δημιουργούν για το άτομο συνθήκες ασάφειας και αμφιβολίας και αδυναμίας λήψης απόφασης, φέρνοντάς το αντιμέτωπο με ερεθίσματα αμφίβολης ευκρίνειας.

 Το «άτομο-θύμα» οδηγείται από τις συνθήκες του πειράματος έντεχνα σε συναισθηματική σύγκρουση καθώς από τη μία μεριά αισθάνεται την έντονη υποκειμενική τάση να κάνει τη σωστή επιλογή όπως ακριβώς έχει μάθει μέχρι αυτήν τη στιγμή στη ζωή του (π.χ., ο γάιδαρος ΔΕΝ... πετάει), και η συμπεριφορά των συνεργατών των καθηγητών που προφανώς κάνουν λανθασμένες επιλογές που προβληματίζουν τα «θύματα» των πειραμάτων.

Για να γίνει κατανοητή η διαδικασία άσκησης πίεσης από την ΟΜΑΔΑ στο άτομο και για να μας διδάξει και κάτι νομίζω χρήσιμο στην εποχή μας, την εποχή της αμφισβήτησης των πάντων από τους πάντες και της αμφιβολίας για όλα και για όλους, ας δούμε τι ακριβώς συμβαίνει στα πειράματα αυτά.

Στο πείραμα του Asch (όπου ΟΛΑ τα άτομα εκτός ενός που το βαφτίζουμε «θύμα» είναι συνεργάτες του ερευνητή) ο ερευνητής δείχνει δύο κάρτες όπου στην πρώτη κάρτα υπάρχει μια ευθεία γραμμή ενός συγκεκριμένου μήκους και στη δεύτερη κάρτα υπάρχουν τρεις ευθείες γραμμές διαφορετικού μήκους, η μία από τις οποίες είναι εμφανέστατα και χωρίς αμφιβολία ακριβώς ίσου μήκους με τη γραμμή της πρώτης κάρτας.

Ο εξεταστής ρωτά ένα - ένα τα άτομα της ομάδας να κάνουν τη σύγκριση των γραμμών αφήνοντας τελευταίο το «θύμα» της παρέας.

  Στην επίδειξη των καρτών ΟΛΟΙ οι συνεργάτες του ερευνητή συμφωνούν σε κάτι που είναι ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΑ λάθος (και το «θύμα» όπως καταγράφεται από τη βιντεοκάμερα ξαφνιάζεται, γέρνει μπροστά, κοιτάζει τις γραμμές, κοιτάζει ένα - ένα τα μέλη της ομάδας και είναι εμφανή στο πρόσωπό του τα αισθήματα του ξαφνιάσματος και της δυσπιστίας...)

Όταν έρχεται η σειρά του «θύματος» να συγκρίνει τις γραμμές στις δύο κάρτες, υποθέτω ότι δεν θα σας εκπλήξει η διαπίστωση ότι ένας μεγάλος αριθμός ατόμων απαντά δίνοντας την ίδια απάντηση που έδωσαν ΟΛΑ τα άλλα μέλη της ομάδας!...

Εκπληκτικό; Όχι ακριβώς!

Το «θύμα» στο συγκεκριμένο πείραμα έχει ουσιαστικά δυο επιλογές, κάθε μια από τις οποίες συνεπάγεται και ένα σχετικό συναισθηματικό και ψυχοκοινωνικό κόστος. 

Εφόσον επιλέξει να σταθεί πιστό στις προσωπικές του απόψεις και να πει τι ακριβώς είναι σωστό και τι λάθος τότε θα βρεθεί σε ευθύγραμμη ισορροπία με τις υποκειμενικές του πεποιθήσεις και τα αντικειμενικά δεδομένα, αλλά θα έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση με τα άλλα μέλη της ομάδας που δηλώνουν, γιατί έτσι συμφωνήθηκε, το ακριβώς αντίθετο. 

Εάν ταυτισθεί με τα άλλα μέλη της ομάδας τότε θα έλθει σε σύγκρουση με τις υποκειμενικές του πεποιθήσεις και την ορθή αντίληψη πραγματικότητας αλλά αποφεύγει την αντιπαράθεση με την ομάδα.

Οι «δικαιολογίες» που έδωσαν «τα θύματα» στο πείραμα με τις γραμμές του Asch εστιάσθηκαν στη δική τους κακή εκτίμηση του μήκους των γραμμών ακόμη και σε προβλήματα… όρασης!

Στα πειράματα του καθηγητή StanleyMilgram  «το θύμα» καλείται να προξενήσει πόνο σε κάποιο άγνωστο άτομο επειδή έτσι τον παροτρύνει να κάνει το άτομο που κατέχει θέση εξουσίας. Τα «θύματα» τελικά υποκύπτουν στις έντονες πιέσεις που τους ασκούν οι συνεργάτες του ερευνητή και ξεπερνούν τον έλεγχο της συνείδησής τους που τους υπαγορεύει να αποφύγουν να προξενήσουν πόνο σε άγνωστα άτομα.

Αλήθεια σε καθημερινή βάση πόσες φορές είμαστε ΣΥΝΕΠΕΙΣ σε πεποιθήσεις και αξίες που είναι ΟΡΘΕΣ και πόσες φορές αρνιόμαστε την πραγματικότητα, σαν τον Άγιο Πέτρο πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, υποκύπτοντας σε Κομματικά προστάγματα ή για να συμβιβασθούμε με την ομάδα, την παρέα όπου ανήκουμε και μας το επιβάλλει ή για να μη χάσουμε κεκτημένα και ΕΞΟΥΣΙΑ;

Όσοι μένουν πιστοί στις ΑΡΧΕΣ τους ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ…

 Όσοι ΣΥΜΒΙΒΑΖΟΝΤΑΙ...

 

ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ευσυνειδησία και συμμόρφωση οδηγούν, τελικά, σε ΥΠΟΤΑΓΗ

 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος.

 

     Θα σας κουράσω λίγο με ένα μεγάλο κείμενο αναφοράς στα πειράματα «υπακοής σε πρόσωπα Εξουσίας» που έκανε στα μέσα του περασμένου αιώνα στο Yale ο καθηγητής Ψυχολογίας Dr Stanley Milgram για τα οποία ίσως έχετε ήδη διάβασαν κάτι σχετικό. 

Εκείνα τα πειράματα κοινωνικής ψυχολογίας αποκάλυψαν πόσο εύκολο είναι για άτομα που διαθέτουν «κύρος και εξουσία» να επηρεάζουν τις συμπεριφορές άλλων ατόμων.

      

Στα πειράματα Milgram ο «δάσκαλος» κάθεται μπροστά σε μια κονσόλα από την οποία μπορεί να κάνει στο άλλο άτομο «μαθητή» που βρίσκεται σε διπλανό δωμάτιο «ηλεκτροσόκ» κάθε φορά που δίνει λάθος σε κάποια ερώτηση. Στο δωμάτιο παροχής ηλεκτροσόκ δίπλα στον «δάσκαλο» βρίσκεται το πρόσωπο «κύρους και εξουσίας» που τον επιβλέπει. 

http://psychology.about.com/od/historyofpsychology/a/milgram.htm

     Με την παρότρυνση του «επιβλέποντα» ο «δάσκαλος» αυξάνει τα βολτ του ηλεκτροσόκ που ακούει (αλλά δεν βλέπει) τον «μαθητή» που τιμωρείται για κάθε λάθος…Σημειώνω ότι τα πειράματα του καθηγητή Milgram διεξάχθηκαν (από πρόθεση και όχι τυχαία) στη διάρκεια της δίκης του περιβόητου Γερμανού Ναζί «εγκληματία πολέμου» OttoAdolphEichmann.που είχε συλληφθεί από μυστικούς Ισραηλινούς πράκτορες.
 

     Το ερώτημα ήταν «εάν και κατά πόσο οι Ναζί δήμιοι Εβραίων και άλλων εκατομμυρίων ανθρώπων ήταν απλά πειθήνια-υπάκουα όργανα στις εντολές των Αρχηγών τους», δηλαδή προσώπων που διέθεταν «Κύρος και Εξουσία». Τα πειράματα μέτρησαν την προθυμία των συμμετεχόντων να υπακούσουν και να εφαρμόσουν τις εντολές που τους δίνει το πρόσωπο «Κύρους και Εξουσίας» έστω και εάν αυτές, προκαλώντας πόνο, έρχονται σε αντίθεση με την προσωπική τους συνείδηση.

 

     Να διευκρινίσω εδώ ότι τα ηλεκτροσόκ ΔΕΝ είναι πραγματικά όπως δεν είναι και οι κραυγές πόνου του θύματος!

     Τόσο ο καθηγητής Milgram όσο και άλλοι ψυχολόγοι που επανέλαβαν αυτά τα πειράματα σημειώνουν ότι διαπίστωσαν δυσκολία στην παροχή ηλεκτροσόκ και πόνου στα θύματά τους όταν τα δύο δωμάτια δεν τα χώριζε κάποιος τοίχος από τούβλα αλλά ένας γυάλινος τοίχος. Με γυάλινο διαχωριστικό τοίχο ήταν δύσκολο για τον θύτη να προξενήσει πόνο στο θύμα παρά τις επιτακτικές παραινέσεις του προσώπου Εξουσίας και Κύρους και μάλιστα πολλοί θύτες απέφευγαν την διασταύρωση των βλεμμάτων τους με τα θύματά τους!…

     Πρόσωπα που παίρνουν αποφάσεις επώδυνες για άλλα άτομα προτιμούν να κρατούν αποστάσεις από αυτά καθώς η άμεση επαφή, πρόσωπο-με-πρόσωπο καθιστά την επιβολή τους πιο δύσκολη…

Τα Γαλλικά Πειράματα

    Σε σχετική εργασία τους που έτυχε μεγάλη δημοσιότητα πριν μερικά χρόνια και αναρτήθηκε στην διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού JournalofPersonality με τίτλο «Προβλέποντας την υπακοή βάσει της προσωπικότητας στο παράδειγμα του Milgram» ο καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας στο Γαλλικό Πανεπιστήμιο της GrenobleDrLaurentBègueκαι οι συνεργάτες του προσπάθησαν να διερευνήσουν τα θέματα Ηθικής που μοιάζει να έχουν παραμεληθεί στην εποχή μας και τους τρόπους που η Ηθική επηρεάζει τη λήψη των αποφάσεων που αφορούν συνανθρώπους.

Laurent Bègue, Jean‐Léon Beauvois, Didier Courbet, Dominique Oberlé, Johan Lepage, Aaron A. Duke – Journal of Personality 05/2014; DOI: 10.1111/jopy.12104

Το βιβλίο του  DrLaurentBègue δημοσιεύθηκε αρχικά στη Γαλλική γλώσσα με τον τίτλο «Psychologiedubienetdumal» και στη συνέχεια στην Αγγλική γλώσσα από τον εκδοτικό Οίκο OXFORD με τον τίτλο «ThePsychologyofGoodandEvil» (στα Ελληνικά «Η Ψυχολογία του Καλού και του Κακού») 

     Η συγκεκριμένη έρευνα, ένα πείραμα-παραλλαγή των πειραμάτων του καθηγητή Milgram στόχευσε να εξετάσει κατά πόσον συγκεκριμένα χαρακτηριστικά προσωπικότητας κάνουν κάποιους περισσότερο ή λιγότερο επιρρεπείς να υπακούσουν εντολές όταν αυτές βλάπτουν έναν άλλο συνάνθρωπο.

     Άτομα με ηλικίες ανάμεσα στα 26 και 54 χρόνια συμμετείχαν σε μια «παρωδία» τηλεοπτικού τηλεπαιχνιδιού όπου οι συμμετέχοντες, στο πλαίσιο των κανόνων του παιχνιδιού, έκαναν ηλεκτροσόκ στους συμπαίκτες τους ως «ποινή» για την κάθε λάθος απάντηση. Η ένταση του ηλεκτροσόκ αυξανόταν μετά από κάθε λάθος απάντηση.

     Οκτώ μήνες αργότερα, οι συμμετέχοντες που διοχέτευαν τα ηλεκτροσόκ κλήθηκαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο (δήθεν άσχετο με το αρχικό πείραμα), που βοηθούσε τους ερευνητές να αξιολογήσουν χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους, όπως ευσυνειδησία, τάση για συμμόρφωση, εξωστρέφεια, νεύρωση, κλπ.

     Οι ερευνητές έδειξαν ότι οι συμμετέχοντες με χαρακτηριστικά ευσυνειδησίας και τάση για συμμόρφωση ήταν πιο πρόθυμοι να υπακούσουν στις διαταγές και πρόθυμοι να αυξήσουν την ένταση του ηλεκτροσόκ στους συμπαίκτες τους που έκαναν λάθη.

Σε αντίθεση με τους «πρόθυμους» οι αρνητές ήταν άτομα με «ανθρωποκεντρικές» πολιτικές ιδεολογίες, άτομα που αρνούνται να συμμορφωθούν με τις επιταγές του «Συστήματος» και ιδιαίτερα γυναίκες που είχαν ιστορικό συμμετοχής σε απεργίες και διαδηλώσεις.

     «Πολλές μελέτες δείχνουν ότι η ευσυνειδησία και η τάση για συμμόρφωση σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με θετικά αποτελέσματα, όπως βελτίωση της ψυχικής υγείας, μακροζωία,  σχολικές επιδόσεις, μειωμένη επιθετικότητα, και θετική κοινωνική συμπεριφορά», γράφει ο DrLaurentBègue.

     «Ωστόσο, σε κάποιες ειδικές καταστάσεις, τα ίδια χαρακτηριστικά προσωπικότητας μπορούν να κρύβουν πιο σκοτεινές πλευρές, υπό την έννοια ότι μπορεί να οδηγήσουν σε καταστροφική και ανήθικη υπακοή».

     Εξηγώντας το θέμα της «απόστασης» μεταξύ του «θύτη» και του «θύματος» χρειάζεται να υπογραμμισθεί ότι όταν κάποιος υποφέρει από τις επιλογές μας και είναι απομακρυσμένος από εμάς, η ταλαιπωρία που προξενούμε παραμένει αφηρημένη και έχει μια εξωπραγματική ποιότητα την οποία είναι πιο δύσκολο να βιώσουμε συναισθηματικά.

     Ο Milgram είχε δώσει το παράδειγμα ενός βομβαρδιστικού όπου ο πιλότος γνωρίζει πως οι βόμβες του θα έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο και τους τραυματισμούς, όμως η απόσταση και η έλλειψη οπτικής επαφής με τα αποτελέσματα της πράξης του μειώνουν την συναισθηματική φόρτιση από τα δεινά που προκαλεί ο ίδιος!..

     Σε όλες τις επαναλήψεις των πειραμάτων υπακοής σε προσταγές προσώπων «εξουσίας και κύρους» επιβεβαιώθηκε η σημασία της απόστασης! Όταν τα θύματα δεν ήταν ορατά αλλά «απομακρυσμένα» και «ξένα» οι «θύτες» (και αυτό σοκάρει) ήταν πολύ πιο πρόθυμοι να προκαλέσουν μεγαλύτερο πόνο στα «θύματα».

     Όπως προαναφέρθηκε η απόσταση μεταξύ «θύτη-θύματος» διευκόλυνε την επιβολή των ηλεκτροσόκ αλλά πολλοί «θύτες» έγιναν λιγότερο πρόθυμοι να πατήσουν το μοχλό όταν τα «θύματα» μεταφέρθηκαν σταδιακά πιο κοντά τους ή ήταν ορατά από γυάλινη μεσοτοιχία.

Επιμύθιον;

ΗΓΕΤΕΣ που βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από το Λαό, μπορεί να μην είναι ανάλγητοι, καθώς ενδέχεται να μην συνειδητοποιούν τα δεινά που προξενούν!

     Εάν οι ΗΓΕΤΕΣ μας ενδιαφέρονται για την υστεροφημία τους και εάν εμείς θέλουμε να κληροδοτήσουμε μια καλή Πατρίδα στις μελλοντικές γενιές, θα χρειαστεί...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ενα περίεργο κοινωνικό πείραμα από τη Γερμανική κυβέρνηση

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Μια έρευνα η οποία θα προσπαθήσει να δώσει απάντηση αν μπορεί να αλλάξει η ζωή ενός ανθρώπου αν λαμβάνει μισθό 1.200 ευρώ τον μήνα χωρίς να εργάζεται θα πραγματοποιηθεί στη Γερμανία, με τη συμμετοχή του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών του Βερολίνου (DIW) και του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ.
Η ιδέα, που στόχο έχει να δώσει απαντήσεις στο ζήτημα του βασικού εισοδήματος, είναι απλή: 120 άνθρωποι θα λαμβάνουν 1.200 ευρώ τον μήνα επί τρία χρόνια χωρίς να εργάζονται. Θα τους υποβάλλονται συστηματικά ερωτήσεις και θα συγκρίνονται εξίσου συστηματικά με μια άλλη ομάδα, η οποία δεν θα λαμβάνει το ποσό αυτό. Το ζήτημα του βασικού εισοδήματος έχει προκαλέσει μεγάλες αντιπαραθέσεις μεταξύ όσων στηρίζουν την ιδέα ως αναπτυξιακή και τρόπο να ξεφύγουν οι άνθρωποι από τη φτώχεια, αλλά και από όσους υποστηρίζουν ότι μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στην τεμπελιά και την αδράνεια, καταδικάζοντάς τους για πάντα στη φτώχεια.
 

Οι επιστήμονες θα εξετάσουν πώς αλλάζει η συμπεριφορά και η στάση των ανθρώπων όταν λαμβάνουν τακτικά χρήματα άνευ όρων: Γίνονται τεμπέληδες ή δημιουργικοί; Μειώνουν τις ώρες εργασίας τους ή εγκαταλείπουν εντελώς τη δουλειά τους; Χρησιμοποιούν τον επιπλέον χρόνο και τα χρήματα μόνο για τον εαυτό τους ή στρατεύονται υπέρ του κοινωνικού συνόλου;
 

Οι υπεύθυνοι της μελέτης θέλουν να βρουν μέχρι τον Νοέμβριο ένα εκατομμύριο αιτούντες για να συμμετάσχουν στην έρευνα και από αυτούς θα επιλεγούν οι 120 τυχεροί. Βασική προϋπόθεση για τη συμμετοχή είναι οι υποψήφιοι να διαμένουν μόνιμα στην Γερμανία.
 

Το πρόγραμμα χρηματοδοτεί η Ένωση «Το βασικό μου εισόδημα», η οποία εδώ και έξι χρόνια κληρώνει 1.000 ευρώ μηνιαίως, και χρηματοδοτείται από ιδιώτες δωρητές.
 

Όπως ανακοίνωσε, έχει ήδη κερδίσει 140.000 ιδιώτες δωρητές, ενώ στο πρόγραμμα θα βοηθήσουν και διάσημοι επιστήμονες: οικονομολόγους συμπεριφοράς, ψυχολόγους και ερευνητές δημόσιας ευημερίας. Μεταξύ αυτών και το φημισμένο Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών (DIW) του Βερολίνου. 

Ο ερευνητής του DIW Γιούργκεν Σουπ, ο οποίος γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο την κατάσταση και την στάση ζωής των Γερμανών, θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, δεδομένου ότι εργάζεται για την Κοινωνικοοικονομική Επιτροπή (SOEP) από το 1984 – και υπήρξε επί χρόνια χρόνια διευθυντής της. [Από την Εφημεριδα των Συντακτών]

Μια πρώτη σκέψη είναι ότι το μέτρο ισοδυναμεί με την μετατροπή των πάντων σε υπαλλήλους του ελληνικού δημοσίου… Όχι τυχαία, αυτοί που το αναδεικνύουν είναι οι “δημοσιογράφοι” της συγκεκριμένης κομματικής φυλλάδας.
 

“Ενδιαφέρον” section του άρθρου [υπό την αίρεση ότι μπορεί να αφορά στην αγραμματοσύνη του συντάκτη] είναι εκείνο που έχω βάλει με bold χαρακτήρες.  Το “μειώνουν τις ώρες εργασίας τους ή εγκαταλείπουν τελείως τη δουλειά τους;” πώς δένει με το “θα λαμβάνουν 1.200 ευρώ το μήνα χωρίς να εργάζονται”; 

  Για τί μιλάμε τελικά; για άνεργους, για εργαζόμενους που συνεχίζουν με 1.200 ευρώ, ανεξαρτήτως προηγουμένου καθεστώτος, ή για εργαζόμενους που μετατρέπονται σε ανέργους “προνομιούχα επιδοτούμενους”;
 

Ποιος κρίνει αν οι επιχορηγούμενοι είναι …δημιουργικοί; οι “οικονομολόγοι συμπεριφοράς”, “ψυχολόγοι” και “ερευνητές δημόσιας ευημερίας”; 

Τολμά κανείς να φανταστεί άλλα γνωστικά εργαλεία αξιολόγησης;
 

Ποια θα είναι τα κριτήρια; 

Άγνωστο, αλλά όχι δύσκολο να το υποθέσεις, λαμβάνοντας υπόψη τον κανόνα: κάθε δομή, οργανική, ανόργανη, ή φαντασιακή, πρώτο και κύριο μέλημα έχει την αυτοδιαιώνιση της. Υπάρχει και πιο απλή διατύπωση: “My money, my rules”.
 

Εκείνο το “χρησιμοποιούν τον επιπλέον χρόνο και τα χρήματα μόνο για τον εαυτό τους, ή στρατεύονται υπέρ του κοινωνικού συνόλου;” είναι το πλέον αποκαλυπτικό: αν όχι τίποτα άλλο, από την παρουσίαση του κοινωνικού περιβάλλοντος ως …ενιαίου συνόλου, χωρίς διαστρωματώσεις & αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα.
 

Ας λάβουμε υπόψη τη μεγάλη εικόνα, με την A.I. καλπάζουσα προς το Singularity και τα ρομπότ πανέτοιμα να αναλάβουν δράση σε κάθε τομέα ανθρώπινης δραστηριότητας. 

Ας λάβουμε υπόψη και το timing του γερμανικού πειράματος, με το mega test “Coronavirus” σε εξέλιξη, εν όψει επόμενης “κρίσης” [κάποιου …bio weapon] που προαναγγέλλει ο ίδιος Bill Gates που προανήγγειλε τον Coronavirus [βλ. post ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΕΜΒΟΛΙΟ; ΟΧΙ ΑΚΟΜΑ]. Μπορούμε ίσως τότε να μιλήσουμε για ένα σχέδιο οριστικού shutdown της οικονομίας όπως την ξέραμε, και το πέρασμα σε μια “σοσιαλιστικού” τύπου [ο Θεός να την κάνει] διακυβέρνηση.
 

Το ότι η στάση ενός ανθρώπου αλλάζει προς το καλύτερο όταν λαμβάνει τακτικά χρήματα, άνευ όρων, θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο. Η απαλλαγή απ’ την διαρκή αγωνία για την επιβίωση αποτελεί προϋπόθεση για μια “ολόπλευρη εκδίπλωση” της προσωπικότητας. Το θέμα είναι η διαμόρφωση αυτής της τελευταίας σε ένα κοινωνικό περιβάλλον καθορισμένο από τις τεχνολογικές εξελίξεις, τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας και τα [social] media.
 

Γιατί σε ένα τέτοιο πλαίσιο...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το πείραμα των Ουιγούρων

Toυ ΠΑΥΛΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η ελευθερία του λόγου προσβάλλεται συστηματικά στη σύγχρονη εποχή και μάλιστα σε βαθμό που δεν έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν. 

Μπορεί η νέα τεχνολογία να οδηγήσει στο τέλος της Δημοκρατίας και μάλιστα χωρίς να το αντιληφθεί κανείς παρά μόνο όταν θα είναι πολύ αργά; 

Η απάντηση βρίσκεται στα νέα «δημοκρατικά» μέσα ενημέρωσης και στην εντυπωσιακή αναβάθμιση των κρατικών παρακολουθήσεων. 

 Τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης είναι οι παγκόσμιες πλατφόρμες, το facebook και το google, που σε κάθε χώρα αποκτούν τοπικά χαρακτηριστικά, προσαρμόζονται στις συνήθειες, στις απόψεις και στις διαθέσεις του κάθε χρήστη και με αυτό τον τρόπο έχουν υποκαταστήσει τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Οι σύγχρονες κυβερνήσεις, όταν θέλουν να περιορίσουν την ελευθερία της σκέψης, επενδύουν σε νέα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης και αναγνώρισης προσώπων και ταυτόχρονα συνεργάζονται με τις νέες πλατφόρμες ενημέρωσης, με αποτέλεσμα να καταγράφουν κάθε κίνηση, κάθε πρωτοβουλία και κάθε σκέψη των παρακολουθουμένων. Σύμφωνα με διαδοχικές αποκαλύψεις του BBC, του Guardian, των Financial Times και των New York Times, αυτό ακριβώς συμβαίνει στην επαρχία Σιντσιάνγκ της Κίνας όπου η μειονότητα των τουρκόφωνων Ουιγούρων ζει σε μια «ανοιχτή φυλακή». 

Πρόκειται για ένα πείραμα χειραγώγησης που μπορεί να επεκταθεί σε πολλές κοινωνίες.

Παράλληλα, οι δυνατότητες της νέας τεχνολογίας είναι τόσο μεγάλες, ώστε η ζωή των ανθρώπων, όχι μόνο παρακολουθείται, αλλά χαρτογραφείται και προδιαγράφεται.  

Προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης έχουν τη δυνατότητα να αναλύουν τόσο αποτελεσματικά τη μέχρι σήμερα ζωή μας, ώστε μπορούν να προσδιορίσουν την προέκταση της ζωής μας – όχι μόνο τι κάναμε μέχρι χθες, αλλά και τι θα κάνουμε αύριο και μεθαύριο. 

Οι μελετητές αυτών των νέων πεδίων που συνδυάζουν την τεχνολογία ανάλυσης δεδομένων και την επιστήμη της συμπεριφοράς συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι πολύ σύντομα η φουτουριστική ουτοπία για τον έλεγχο πληθυσμών μπορεί να γίνει εφικτή, γιατί παρά τον διάχυτο ρομαντισμό και την εξιδανίκευση του ανθρώπου, η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πολύ εύκολα ελεγχόμενοι και προβλέψιμοι για όσους έχουν στα χέρια τους στοιχειώδεις πληροφορίες για τη δραστηριότητά τους.  

Επομένως...

KKEδικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το πείραμα με τους πιθήκους...

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Κατά μια εκδοχή επιθετικές κινήσεις σαν αυτές στο άγαλμα του Τρούμαν αποτελούν αταβιστικές κινήσεις που αποσκοπούν στη διατήρηση  των δεσμών ενός ποιμνίου όπως συνηθίζεται με όλες τις νεκρές θρησκείες.

Υπάρχει μια παλιά ιστορία που περιγράφει ένα πείραμα  συμπεριφορικής που εξηγεί τέτοιες πρακτικές.

Το πείραμα που περιγράφεται στη συνέχεια αποδίδεται σε μια  σειρά πειραμάτων του καθηγητή Stanley Milgram και σε γενικές γραμμές έχει ως εξής:
 





"Σε ένα κλουβί που έχουμε κλεισμένους 5 πιθήκους, κρεμάμε ένα τσαμπί μπανάνες.
 

Όπως είναι φυσικό  οι πίθηκοι τρέχουν να πιάσουν το τσαμπί με τις μπανάνες. Ένας από τους αυτούς θα φτάσει πρώτος και θα φάει τις μπανάνες.

Οι άλλοι 4 που δεν θα τα καταφέρουν καταβρέχονται με μια μάνικα με πιεσμένο παγωμένο νερό.
 

Αυτός που έπιασε το τσαμπί είναι ευχαριστημένος οι άλλοι 4 προσπαθούν να ξεπεράσουν το σοκ.

Μετά από μερικές ώρες, η κατάσταση της ομάδας επανέρχεται στο φυσιολογικό.

Ξανακρεμάμε ένα τσαμπί με μπανάνες και όλοι οι πίθηκοι τρέχουν να το πιάσουν. Ο πιο γρήγορος τα καταφέρνει και πάλι και τις τρώει και ευχαριστιέται. Οι άλλοι 4 καταβρέχονται με παγωμένο νερό.

Το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται μερικές φορές…

Από κάποιο σημείο και μετά, μόλις τοποθετείται το τσαμπί και πάει να ξεκινήσει ο πιο γρήγορος, οι άλλοι 4 τον πλακώνουν στο ξύλο προκειμένου να αποφύγουν τα καθέκαστα..

Το τσαμπί παραμένει στη θέση του για πολλή ώρα. Όποιος προσπαθεί να το πλησιάσει ξυλοφορτώνεται.

Μετά από μερικά ξυλοφορτώματα, ο γρήγορος "μαθαίνει το μάθημά του” και δεν ξαναπροσπαθεί.

Στη συνέχεια βγάζουν από το κλουβί έναν από τους 4 πιθήκους, αυτούς που καταβρέχονταν και βάζουν έναν καινούριο πίθηκο, αντικαταστάτη.

Ο καινούριος πίθηκος, με το που βλέπει το τσαμπί με τις μπανάνες το οποίο φυσικά δεν ακουμπάει πλέον κανένας από τους "έμπειρους” της ομάδας ορμάει να το πιάσει.  

Οι υπόλοιποι 4, συμπεριλαμβανομένου και του παλιού "γρήγορου”, τον βουτάνε και τον κάνουν μαύρο στο ξύλο.

Ο παλιός "γρήγορος” μπορεί και να χαίρεται που τρώει και κάποιος άλλος ξύλο. Ο καινούριος δεν ξέρει γιατί τρώει ξύλο, αφού δεν είχε την εμπειρία του καταβρέγματος.

Μαθαίνει όμως πολύ γρήγορα ότι αν ξεκινήσει να πιάσει το τσαμπί, αυτό συνεπάγεται ξύλο από τους υπόλοιπους.

 Έτσι υπάρχει ένα τσαμπί μπανάνες το οποίο δεν πάει να πιάσει κανείς.

Στη συνέχεια βγάζουμε πάλι έναν από τους παλιούς 3 πιθήκους (όχι τον παλιό "γρήγορο” ούτε τον νέο ξυλοφορτωμένο) και βάζουμε έναν καινούργιο αντικαταστάτη.

Αφού επαναλάβουμε τις προηγούμενες κινήσεις τους αντικαθιστούμε έναν έναν όλους.

Στο τέλος έχουμε 5 πιθήκους που βλέπουν το τσαμπί και δεν τρέχουν να το πιάσουν χωρίς να ξέρουν το γιατί.

 

Στη δική μας περίπτωση έχουμε...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Σε τί διαφέρουν οι "τυχεροί" άνθρωποι από τους "άτυχους"

Της Melissa Chu

(Μετάφραση ΕΜΟ ΤΕΑΜ)

Είναι κοινή η άποψη ότι η «Τύχη» είναι θέμα συγκυριών, όπως το ρίξιμο μιας ζαριάς. Ίσως κάποιος στον ευρύτερο κύκλο σας να πετυχαίνει συχνά καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες από εσάς, κάποιος φίλος σας καταλήγει πάντα με πιο φανταστικές ιδέες από τις δικές σας ή κάποιος γνωστός σας να έχει την τέλεια σχέση ενώ εσείς όχι.

Αλλά τί είναι αυτό που κάνει κάποιους ανθρώπους πιο «τυχερούς» από κάποιους άλλους;

Ο Richard Wiseman, Βρετανός καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Hartfordshire, μελέτησε πόσο ρόλο παίζει στη ζωή μας η «Τύχη». Συγκεκριμένα μελέτησε τί πιθανότητες υπάρχουν να προκύψουν αληθινές ευκαιρίες στη ζωή μας και ποιος τελικά είναι ο αντίκτυπός τους.  

Ξεκίνησε εξετάζοντας τη διαφορά ανάμεσα στους αυτοαποκαλούμενους «Τυχερούς» και «Άτυχους» ανθρώπους.

Ο Wiseman διαπίστωσε ότι οι «Τυχεροί» είναι ασυγκρίτως πιο εξωστρεφείς. Χαμογελούν πολύ πιο συχνά και επιδιώκουν την οπτική επαφή. Η κοινωνικότητά τους, εξηγεί ο Wiseman, τους βοηθά να αυξήσουν την πιθανότητα μιας τυχαίας ευκαιρίας, επειδή συναντούν περισσότερους ανθρώπους, επικοινωνούν καλύτερα και συντηρούν πιο πολλές φιλικές σχέσεις.

Οι «Άτυχοι», απ’ την άλλη, παρουσίασαν μεγαλύτερα ποσοστά νεύρωσης. Για να δούμε πώς το άγχος τους επηρέαζε, ζητήθηκε από τα άτομα που συμμετείχαν στην έρευνα να παρακολουθήσουν μια κινούμενη κουκκίδα στο κέντρο της οθόνης ενός υπολογιστή. Ξαφνικά κάποιες άλλες μεγάλες κουκκίδες έλαμψαν στις άκρες της οθόνης, παρασύροντας το βλέμμα σχεδόν όλων των συμμετεχόντων.

Το πείραμα έγινε πιο ενδιαφέρον καθώς επαναλήφθηκε με μια άλλη ομάδα, στην οποία προσφέρθηκε οικονομικό βραβείο. Σκοπός της ήταν να κρατήσει το βλέμμα της στην κεντρική κουκκίδα. Περίπου ένας στους τρεις ΔΕΝ έχασε τη συγκέντρωσή του όταν οι μεγάλες κουκίδες  πετάχτηκαν στις άκρες της οθόνης.

Ενώ το αίσθημα της αγωνίας μας βοηθά να συγκεντρωθούμε σε κάτι, μας τυφλώνει όμως ως προς τα υπόλοιπα περιφερειακά ερεθίσματα. Ως αποτέλεσμα, οι «Άτυχοι» χάνουν ευκαιρίες επειδή ασχολούνται κατ’ αποκλειστικότητα με ένα πράγμα. 

 Στην καριέρα τους φερ’ ειπείν, αναπτύσσουν “μονόφθαλμη” οπτική, χάνοντας πραγματικές επαγγελματικές ευκαιρίες.  

Στην κοινωνική τους ζωή, επίσης, πολλοί απ’ αυτούς,  σ’ ένα κάλεσμα για παράδειγμα, συνήθως μιλούν με λίγους ανθρώπους που έχουν επιλέξει εξ αρχής, ενώ θα μπορούσαν να γνωρίσουν κι άλλες ενδιαφέρουσες προσωπικότητες.

Οι «Τυχεροί», απ’ την άλλη, είναι ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες. Είναι πιο πρόθυμοι να συναντήσουν  νέους ανθρώπους, να ταξιδέψουν σε καινούρια μέρη και να δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα.

Μια «Τυχερή» στάση απέναντι στη ζωή

Ο Wiseman εκτέλεσε κι άλλο πείραμα: 

Αυτή τη φορά, έδωσε σε ανθρώπους μια εφημερίδα και τους ζήτησε να μετρήσουν τον αριθμό των φωτογραφιών που υπήρχαν μέσα. 

Οι «Άτυχοι» χρειάστηκαν περίπου δύο λεπτά για να μετρήσουν τις φωτογραφίες. 

Στους «Τυχερούς» πήρε μόνο λίγα δευτερόλεπτα.

Στη δεύτερη σελίδα της εφημερίδας, υπήρχε ένα μεγάλο μήνυμα που έγραφε: “Σταμάτα να μετράς. Υπάρχουν 43 φωτογραφίες σ’ αυτήν την εφημερίδα”. 

Οι «Άτυχοι» είχαν την τάση να χάνουν το μήνυμα, ενώ οι «Τυχεροί» το είδαν αμέσως.  

Οι αυτοαποκαλούμενοι «Τυχεροί» ήταν απλώς πιο προσεκτικοί!

Οι «Τυχεροί» είναι, επίσης, πιο αισιόδοξοι. Έχουν θετικές προσδοκίες, οι οποίες οδηγούν σε αυτοπεκπληρούμενες προφητείες. Ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά, μπορούν να εντοπίσουν κάτι θετικό σε μια κατάσταση. 

Οι «Άτυχοι» στην ίδια περίπτωση επισημαίνουν μόνο τα αρνητικά.

Όχι μόνο οι θετικές προσδοκίες βοηθούν τους ανθρώπους να γίνουν πιο ευτυχισμένοι, αλλά μπορούν επίσης να τους βοηθήσουν στο να ανταπεξέλθουν πολύ καλύτερα στις δύσκολες καταστάσεις.

Κρατήστε ανοιχτό μυαλό (και τα μάτια σας ορθάνοιχτα). Η ατελείωτη ανησυχία για την επίτευξη ενός και μόνο στόχου μπορεί να σας αποκόψει εν αγνοία σας από άλλες ευκαιρίες. Έχοντας μια ανοιχτή στάση ζωής και κοιτάζοντας συνεχώς γύρω σας για νέες ευκαιρίες μπορεί να σας οδηγήσει ταχύτερα σ’ αυτές.

Κοιτάξτε τη θετική πλευρά. Η εστίαση μόνο στα αρνητικά επιβραδύνει τον τρόπο σκέψης σας και τις μελλοντικές προσδοκίες σας. Από το να παραπονιέστε για πράγματα που πήγαν στραβά, καλύτερα αισθανθείτε ευγνώμονες που αποφεύχθηκε το χειρότερο και προχωρήστε δοκιμάζοντας νέες εμπειρίες.

Κάνετε κάτι που να ξεφεύγει από το συνηθισμένο αυτήν την εβδομάδα. Οι ρουτίνες οδηγούν στα ίδια μονοπότια, είτε μιλάτε με τους ίδιους ανθρώπους, τρώτε το ίδιο φαγητό ή κάνετε την ίδια εργασία. Η υπέρβαση των ορίων σας αυξάνει την πιθανότητα μιας θετικής εξέλιξης.

Πολλοί συχνά αποδίδουν την ευνοϊκή εξέλιξη της ζωής των άλλων σε «Καλή Τύχη», ενώ τις δικές τους κακοτοπιές τις θεωρούν αποτέλεσμα «Κακής Τύχης». Είναι αλήθεια ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται με πλεονέκτημα σ’ αυτό και κάποιοι άλλοι αντιμετωπίζουν προβλήματα στα οποία δυστυχώς δεν μπορούν να παρέμβουν.

Μπορείτε, όμως, πάντα...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ανησυχητική υπακοή στην εξουσία - Ιστορική επανάληψη του "πειράματος του Μίλγκραμ" δείχνει οτι υπό συνθήκες πίεσης από την εξουσία, οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να εκτελέσουν τις εντολές, ακόμη και αν θα βλάψουν τους άλλους.

Στιγμιότυπο από το διάσημο Πείραμα του Μίλγκραμ.

Οι άνθρωποι είναι πάντα πρόθυμοι να υπακούσουν στις εντολές που θα πάρουν, ακόμη και αν πρόκειται να κάνουν ηλεκτροσόκ στους συνανθρώπους τους.  

Εννέα στους δέκα θα έκαναν κάτι τέτοιο, αν αυτή ήταν η άνωθεν εντολή, όπως απέδειξαν Πολωνοί κοινωνικοί ψυχολόγοι, οι οποίοι επανέλαβαν το διάσημο Πείραμα του Μίλγκραμ, με το οποίο ο Αμερικανός ψυχολόγος είχε σοκάρει τον κόσμο στη δεκαετία του 1960. 

Τότε, σε ένα πείραμα-ορόσημο για την επιστήμη της ψυχολογίας, το οποίο «φώτισε» τις συνθήκες που επικρατούσαν στη ναζιστική Γερμανία (και όχι μόνο), ο Στάνλεϊ Μίλγκραμ του Πανεπιστημίου Γέιλ είχε αποδείξει ότι, υπό συνθήκες πίεσης από την εξουσία, οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να εκτελέσουν τις εντολές, ακόμη και αν θα βλάψουν τους άλλους. Αν και στην πραγματικότητα το πείραμα δεν περιλάμβανε πραγματικά ηλεκτροσόκ, οι συμμετέχοντες –που νόμιζαν ότι κάνουν ηλεκτροσόκ– υλοποίησαν στην πλειονότητα τις άνωθεν εντολές. 

 Τώρα, οι ερευνητές της σχολής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών του Βρότσλαβ της Πολωνίας, με επικεφαλής τον Τόμας Γκρζιμπ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό κοινωνικής ψυχολογίας Social Psychological and Personality Science, επανέλαβαν το πείραμα με 40 άνδρες και 40 γυναίκες ηλικίας 18 έως 69 ετών.
 

Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να πατούν 10 κουμπιά, που το καθένα αντιστοιχούσε σε ολοένα ισχυρότερο ηλεκτροσόκ (που πάλι δεν ήταν πραγματικό, αλλά οι συμμετέχοντες δεν το ήξεραν). Αποδείχθηκε ότι το 90% (οι εννέα στους δέκα) ήταν πρόθυμοι να πατήσουν το κουμπί με το πιο έντονο ηλεκτροσόκ. 

Οι ερευνητές σκοπίμως παρότρυναν τους συμμετέχοντες με φράσεις του τύπου «το πείραμα απαιτεί να συνεχίσετε», «είναι απολύτως ουσιώδες να συνεχίσετε» και «δεν έχετε άλλη επιλογή παρά να συνεχίσετε». Είναι αξιοσημείωτο ότι όταν το «θύμα» (στην πραγματικότητα ήταν ηθοποιός) που βρισκόταν σε διπλανό δωμάτιο και δεχόταν το «σοκ» ουρλιάζοντας υποκριτικά, ήταν γυναίκα, τότε ο αριθμός των συμμετεχόντων που αρνούνταν να εκτελέσουν την εντολή, ήταν τριπλάσιος από ό,τι όταν το «θύμα» ήταν άνδρας.  

«Οταν μαθαίνουν για το πείραμα του Μίλγκραμ, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων ισχυρίζονται πως “εγώ ποτέ δεν θα συμπεριφερόμουν με τέτοιο τρόπο”.  

Η μελέτη μας, όμως, έδειξε για μία ακόμη φορά την τρομερή δύναμη των συνθηκών του κοινωνικού περιβάλλοντος και πόσο εύκολα οι άνθρωποι μπορούν να συμφωνήσουν να κάνουν πράγματα που βρίσκουν δυσάρεστα», δήλωσε ο Γκρζιμπ.
 

Με άλλα λόγια...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Δείτε ένα κοινωνικό πείραμα για το βιασμό και βγάλτε τα συμπεράσματά σας για τον κόσμο στον οποίον ζούμε

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Κοινωνικό Πείραμα Το Πορτοφόλι