ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Απερίσκεπτοι ηρωισμοί

Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης

Δυστυχώς δεν είναι έτσι, γιατί έτσι νομίζουν.

Ακόμη και τώρα η κυβέρνηση συνεχίζει να θεωρεί πως σωστά κωλυσιεργούσε στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, παρατείνοντας την υπογραφή της συμφωνίας για περισσότερο από ένα χρόνο.

Το δυσάρεστο είναι ότι αυτή την αντίληψη δείχνει ότι προσπαθεί να την υπερασπιστεί, παρόλο που τα γεγονότα δεν συμφωνούν μαζί της.

Δεν συμφωνεί ούτε η Στατιστική Υπηρεσία, ούτε το κείμενο της συμφωνίας που η ίδια έφερε και ψήφισε στη Βουλή.

Η Στατιστική λίγο πριν από την κοινοποίηση του νέου Μνημονίου με την τρόικα, «πάγωσε» την αγορά παρουσιάζοντας στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η ελληνική οικονομία είναι η μοναδική στην Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία κινείται σε υφεσιακούς ρυθμούς.

Tην επόμενη ημέρα ήρθε η ψυχρολουσία μέσω της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt ότι η συμφωνία προβλέπει συνολικά μέτρα πάνω από 5 δισ. ευρώ. Τα μέτρα αυτά, δεν είναι μόνο περισσότερα από ό,τι ζητούσαν πέρσι οι δανειστές, αλλά είναι πιο επώδυνα κι από αυτά ακόμη που εμφάνιζε η κυβέρνηση λίγο πριν καταθέσει το κείμενο της συμφωνίας.

Συνεπώς το κόστος της καθυστέρησης των διαπραγματεύσεων είναι διπλό.

Η αβεβαιότητα δημιούργησε συνθήκες ασφυξίας στην οικονομία και αντί για ανάπτυξη συνεχίστηκε η ύφεση το πρώτο τρίμηνο του 2017 και μάλιστα έφτασε στο 0,5%. Που σημαίνει ότι η αποδεδειγμένη ζημιά αγγίζει το ένα δισεκατομμύριο, χωρίς να υπολογιστεί η απώλεια από το ψαλίδισμα της προβλεπόμενης ανάπτυξης, εάν είχε εκλείψει η αβεβαιότητα.

Το δεύτερο κακό ήταν η ίδια η συμφωνία, η οποία λόγω της καθυστέρησης διογκώθηκε με πρόσθετα μέτρα. Αντί για 3,6 δισ. ευρώ ο λογαριασμός «μεγάλωσε» τουλάχιστον κατά 1,5 δισ.

Καταδεικνύεται έτσι ότι η οικονομία ζημιώθηκε με περισσότερα από 2,5 δισεκατομμύρια και συγχρόνως με την καθυστέρηση της συμφωνίας «φρέναρε» η ανάληψη κάθε οικονομικής δράσης με ανυπολόγιστο κόστος.

Που σημαίνει πως καλοί είναι οι ηρωισμοί, αρκεί βέβαια αυτοί να οδηγούν σε ένα θετικό αποτέλεσμα. Αλλιώς, είναι απλώς πράξεις απερίσκεπτες που μόνο ζημία προκαλούν.

Εκτός κι αν όλα αυτά έγιναν για...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ενα πολιτικό αριστούργημα

Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης

Ένα μικρό, ασήμαντο, λάθος «έκλεψε» το «άριστα 10 με τόνο» από την κυβέρνηση στον πολιτικό χειρισμό του θέματος της συμφωνίας και ειδικότερα εκείνο που αφορά στα περίφημα αντίμετρα.

Το μικρό λαθάκι έγκειται μόνο στην ονομασία, καθώς η λέξη αντίμετρα είναι φορτισμένη αρνητικά και χρησιμοποιείται συνήθως ως αντίποινα.

Αν και το σωστό θα ήταν να γίνεται λόγος για αντισταθμιστικά οφέλη, η ουσία είναι ότι ο πολιτικός χειρισμός με τα αντίμετρα, όπως τα εννοεί τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι αριστοτεχνικός, δεν έχει προηγούμενο.

Η μυθοπλασία με τα αντίμετρα που αναπτύχθηκε είναι ένα πολιτικό αριστούργημα, αφού πίσω από μια αόριστη και ακαθόριστη έννοια κρύφτηκε μία από τις πιο επώδυνες συμφωνίες, έτσι ώστε τώρα όλοι να νομίζουν και να προσδοκούν πως έχουν κάτι να λάβουν παρά να δώσουν.

Οι βουλευτές της συμπολίτευσης οχυρωμένοι με τον μύθο για αντίμετρα, μπορούν με ελαφρά τη συνείδηση και σχεδόν θαρρετά όχι μόνο να ψηφίσουν τα μέτρα, αλλά και να τα υπερασπιστούν φανατικά.

Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης πάλι να αισθάνονται ακόμη και ενοχές γιατί δεν θα ψηφίσουν τη συμφωνία.

Αλλά, δυστυχώς, όλη αυτή η γιγαντιαία πολιτική εκστρατεία που αναπτύχθηκε στηρίζεται σε πήλινα πόδια.

Τα αντίμετρα μπορεί να αποδειχθούν ένα τέχνασμα, ένα πυροτέχνημα.

Γιατί...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Λαϊκιστές σε κατάθλιψη

Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης

Κάκιστα πολλοί, ακόμη και υπουργοί ή βουλευτές, θεωρούν ότι το μελανότερο σημείο της συμφωνίας στη Μάλτα είναι η αποδοχή της μείωσης του αφορολόγητου ορίου κάτω από τις 6.000 ευρώ.

Κάνουν πάλι λάθος, γιατί απλούστατα συνήθισαν όλα να τα κρίνουν με το βλέμμα του λαϊκιστή.

Γιατί η μείωση του αφορολόγητου μπορεί να είναι ένα πολύ σκληρό μέτρο για όσους, τους λίγους, που δεν φοροδιαφεύγουν και έχουν χαμηλά εισοδήματα, αλλά είναι ίσως το σημαντικότερο μέτρο που κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, από όλα όσα έχει πάρει μέχρι τώρα αυτή η κυβέρνηση.

Και αυτό δεν είναι λόγια παρηγοριάς για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που αγνοούν βασικές επιλογές τις οποίες πρέπει να έχει μια δίκαιη και με μακροχρόνιο ορίζοντα φορολογική πολιτική, ούτε δικαίωση για τη στροφή του υπουργού Οικονομικών, ο οποίος αποδέχθηκε και δεσμεύτηκε για τη μείωση, παρόλο που ο ίδιος μέχρι πρότινος θεωρούσε «φετίχ» το αφορολόγητο των 9.100 ευρώ και απειλούσε με παραίτηση.

Με την αποδοχή της μείωσης του αφορολόγητου ορίου η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών προχωρούν, έστω και υπό πίεση, σε μια ρήξη με την ασκούμενη μέχρι τώρα μονομερή ιδεοληπτική και καταστροφική οικονομική πολιτική.

Αναγνωρίζουν για πρώτη φορά ότι τα βάρη της κρίσης δεν μπορεί να τα σηκώνει μια ορισμένη μερίδα των πολιτών, που συνήθως είναι οι μισθωτοί και η μεσαία τάξη.

Μαζί με αυτούς υπάρχουν χιλιάδες άλλοι πολίτες που μονίμως δηλώνουν χαμηλά εισοδήματα και πάντα εντός του αφορολόγητου ορίου, ώστε να προκύπτει μηδενικός φόρος.

Αλλωστε ακόμη και για αυτούς που όντως έχουν χαμηλά εισοδήματα και είναι ειλικρινείς στη σύνταξη των φορολογικών δηλώσεων, μπορεί η μείωση του αφορολόγητου να μη λειτουργήσει αναγκαστικά ως μια καταιγίδα, μια λαίλαπα.

Κι αυτό γιατί, τα φορολογικά κλιμάκια λειτουργούν πάντα σε συνδυασμό με τους φορολογικούς συντελεστές, γεγονός που φαίνεται πως αγνοούν ακόμη και στο υπουργείο ή το Μέγαρο Μαξίμου.

Θα μπορούσε κάλλιστα να μην ισχύει καθόλου αφορολόγητο όριο, να θεσπιστεί φορολογικός συντελεστής ασήμαντα χαμηλός και το φορολογικό σύστημα να είναι απείρως πιο δίκαιο απ’ ό,τι εάν υπήρχε αφορολόγητο όριο.

Έτσι, με τον τρόπο αυτό ουσιαστικά όλοι θα συνεισέφεραν ένα πολύ μικρό ποσό στα συνολικά φορολογικά έσοδα του κράτους και το κυριότερο η κυβέρνηση θα μπορούσε να υπερηφανευθεί ότι εμπεδώνει μια φορολογική συνείδηση που λείπει στην Ελλάδα.

Επιτέλους οι πολίτες, φτωχοί και πλούσιοι, και μαζί και η κυβέρνηση με τον τρόπο αυτό θα αντιληφθούν ότι τα φορολογικά βάρη κατανέμονται ανάλογα με το εισόδημα και τις οικονομικές δυνατότητες του καθένα, όπως ακριβώς ορίζει και το Σύνταγμα, αλλά κανένας δεν έχει φορολογική ασυλία, κανένας δεν είναι στο απυρόβλητο.

Γι’ αυτό, ας μην πάθουν κατάθλιψη όσοι συνήθισαν να παριστάνουν τους «προστάτες» των φτωχών. Η δραστική μείωση του αφορολόγητου δεν είναι απαραίτητα δεξιά στροφή. Απλώς μαθαίνουν όλοι να πληρώνουν φόρους.

Αυτό βέβαια...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μάλτα: το Βατερλό των εθνικών μας τσαρλατάνων

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΔΑΛΙΠΗ

Ευτυχώς η καταστροφή αποφεύχθηκε. Έστω και την τελευταία στιγμή επικράτησε η λογική και η κυβέρνηση κατέληξε στη συμφωνία της Μάλτας.

AΛΛΑ Αυτή η καταρχήν συμφωνία δεν είναι μόνο μια ισχυρή απάντηση στον παραλογισμό που επικρατούσε και κυριαρχούσε έως τώρα σε όλα σχεδόν τα κυβερνητικά επίπεδα από τα χαμηλά έως και τα πολύ υψηλά και εκδηλωνόταν με παλικαρισμούς και απειλές για «Κούγκι» και «Αρκάδι».

Είναι πρωτίστως ένα μεγάλο μάθημα οικονομίας, που καλό είναι να το μελετήσουν καλά όλοι όσοι ασκούν πολιτική και λαμβάνουν κρίσιμες αποφάσεις για τη χώρα και τον λαό.

Γιατί είναι ωραία τα λόγια τα μεγάλα και ακούγονται ευχάριστα οι κορόνες για σθεναρή αντίσταση στον «εχθρό» και άλλα παρόμοια και ηχηρά, αλλά η ουσία είναι ότι αυτή η συμφωνία που ανακοινώθηκε είναι επώδυνη, απείρως χειρότερη από αυτή που θα μπορούσε να επιτευχθεί τουλάχιστον το περασμένο φθινόπωρο και σηματοδοτεί την αποτυχία της μέχρι τώρα ασκούμενης πολιτικής.

Η χώρα δεν πήρε στη Μάλτα μόνο μια χειρότερη συμφωνία σε σχέση με αυτή που θα μπορούσε να πετύχει ακολουθώντας μια άλλη τακτική, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι κράτησε σε αβεβαιότητα την οικονομία όλο αυτό το χρονικό διάστημα με ανυπολόγιστη ζημιά για τη χώρα.

Αυτή η ζημία δεν υπολογίζεται μόνο με τις αρνητικές συνέπειες που είχε σε όλες τις δραστηριότητες και εκφάνσεις της αγοράς το ρευστό σκηνικό, το οποίο μούδιαζε και παρέλυε την οικονομία.

Μεγαλύτερη ήταν η ζημία κυρίως γιατί όλες αυτές οι διαβουλεύσεις, οι αναβολές και οι παρατάσεις εμπόδιζαν την εκδήλωση πρωτοβουλιών και κρατούσαν ολόκληρη την οικονομία σε αναμονή και ομηρεία.

Οι διαχειριστές της οικονομίας για περίπου ένα και πλέον χρόνο αρνήθηκαν για μικροπολιτικούς λόγους να δώσουν χώρο στην οικονομία ώστε αυτή να αναπτύξει και να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητές της και την «έπνιξαν» μέσα σε ένα μίζερο και σκοτεινό περιβάλλον.

Λίγο ακόμη εάν αυτή η αβεβαιότητα κρατούσε, τότε είναι βέβαιο ότι θα χανόταν η ανάπτυξη και αυτή τη χρονιά, όπως είχε άλλωστε χαθεί και το 2015 με τον ανεκδιήγητο Βαρουφάκη και το 2016 με τις ήξεις αφήξεις Τσακαλώτου.

Ευτυχώς την τελευταία στιγμή ο παραλογισμός ηττήθηκε. Τα μέτρα των 3,6 δισ. είναι επώδυνα, αλλά τουλάχιστον με τη συμφωνία διατηρείται ζωντανή η ελπίδα.

Η Μάλτα στάθηκε το Βατερλό της πολιτικής εκείνης που...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: To εγχειρίδιο του ιδανικού (m@l@k@) αυτόχειρα.

Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης

Το σχέδιο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και σαν το εγχειρίδιο του ιδανικού... αυτόχειρα.

Κάποιοι που τείνουν να γίνουν πλειοψηφία μέσα στην κυβέρνηση σχεδιάζουν να παρατείνουν τις διαπραγματεύσεις για την αξιολόγηση ακόμη και πέραν των γερμανικών εκλογών του φθινοπώρου, αναμένοντας εκλογή του Μ. Σουλτς και συνεπώς ευνοϊκότερη, όπως πιστεύουν, συμφωνία.

Επειδή όμως ενδιάμεσα θα πρέπει το Δημόσιο να πληρώσει 7,4 δισ. ευρώ τοκοχρεολύσια που λήγουν τον Ιούλιο, σκέπτονται να παγώσουν από τώρα όλες τις πληρωμές, να αναστείλουν για αργότερα κάθε ταμειακή υποχρέωση και να στεγνώσουν τα κρατικά ταμεία και τα ταμεία των οργανισμών, προκειμένου να εξασφαλισθούν τα απαραίτητα κεφάλαια και να αποτραπεί έτσι ένα πιστωτικό γεγονός.

Που σημαίνει ότι εάν τεθεί ένα τέτοιο σχέδιο σε εφαρμογή η οικονομία για ακόμα έξι έως οκτώ μήνες θα τελεί σε αναμονή, η αγορά θα υποστεί μια άνευ προηγουμένου πιστωτική ασφυξία, υγιείς επιχειρήσεις θα βρεθούν σε ταμειακό αδιέξοδο, θα έχουν «πεθάνει» πριν από τη... συμφωνία.

Θα είναι ένα άλλο εξάμηνο-κόλαφος που η οικονομία έχει να ζήσει από την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2015, τότε που τις τύχες της Ελλάδας όριζε ο νάρκισσος και ανερμάτιστος Γ. Βαρουφάκης, που καλωδιωμένος στα Eurogroup είχε οδηγήσει τη χώρα στο ανόητο δημοψήφισμα και στην παραλίγο έξοδο από το ευρώ.

Μόνο που τώρα, εάν όλα γίνουν όπως τα σχεδιάζει η «ομάδα» των μυημένων, δεν θα χρειασθεί ούτε καν δημοψήφισμα για να επέλθει το μοιραίο.

Με τη μέθοδο της σταδιακής ολίσθησης η οικονομία θα έχει εξαντληθεί έως το φθινόπωρο τόσο πολύ που δεν θα απαιτούνται πλέον άλλες προσπάθειες.

Μόνη της η οικονομία θα περιπέσει σε φοβερή αδυναμία λειτουργίας που θα επιζητεί εναγωνίως διέξοδο, χωρίς να είναι σε θέση να προβάλει καμιά αντίσταση και τότε η χώρα θα δεχθεί οποιαδήποτε μέτρα, προκειμένου να σωθεί.

Είναι βέβαιο ότι σ’ αυτή την περίπτωση και τα capital controls θα γίνουν πιο αυστηρά, χωρίς βεβαίως να διασωθούν ούτε οι συντάξεις, ούτε το αφορολόγητο και οι θέσεις εργασίας, που η κυβέρνηση διατείνεται πως προσπαθεί να μη θίξει.

Γιατί, όπως είναι λογικό, με την ύφεση της οικονομίας καμιά θέση απασχόλησης δεν εξασφαλίζεται, κανένα κράτος δεν μπορεί να συλλέξει σε ικανό βαθμό έσοδα, ώστε να είναι σε θέση να καταβάλει ακόμη και χαμηλές, έστω, συντάξεις.

Το σχέδιο είναι ηρωικό και πένθιμο συγχρόνως. 

Ηρωικό γιατί η χώρα εμφανίζεται πάλι να αντιστέκεται στους λύκους του ΔΝΤ, να παλεύει με τα θηρία και πένθιμο γιατί οδεύει με βεβαιότητα προς την καταστροφή, αυτή τη φορά χωρίς να χρειάζεται ούτε το δημοψήφισμα, ούτε καν τις ιδιοτροπίες ενός υπουργού.

Ανεπαίσθητα και «ειρηνικά» η χώρα θα έχει προλάβει έως τότε να αυτοκαταστραφεί μέσα στην ύφεση και στην αβεβαιότητα.

Δυστυχώς, όμως...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Tζάμπα μάγκες αναζητούν πολιτική σύμπνοια!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΑΛΙΠΗΣ

Ότι η ψήφιση του νέου πακέτου μέτρων από διευρυμένη πλειοψηφία της Βουλής θα ήταν ένα σημαντικό βήμα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία και κανείς δεν θα μπορούσε σ’ αυτή την περίπτωση να αντιτάξει σοβαρά επιχειρήματα για το αντίθετο.

Άλλωστε, η σύγκλιση απόψεων χαρακτηρίζει όλες τις σύγχρονες Δημοκρατίες και  μάλιστα επιβάλλεται για τη σωστή λειτουργία της πολιτείας και το κοινό συμφέρον των πολιτών.

Πόσο μάλλον τώρα που η εφαρμογή του πακέτου με τα επώδυνα μέτρα εκτείνεται και πέραν του συνταγματικού βίου της παρούσας κυβέρνησης, με πολλές αποφάσεις να αρχίσουν να ισχύουν επί της κυβέρνησης, η οποία θα προκύψει από τις νέες προσεχείς βουλευτικές εκλογές.

Έτσι κι αλλιώς, μια τέτοια πολιτική σύμπνοια θα δημιουργούσε ένα διαφορετικό περιβάλλον και θα επενεργούσε ιδιαίτερα θετικά στην οικονομία, ακόμη και στην ψυχολογία της ελληνικής κοινωνίας.
 

Δυστυχώς, όμως, κάτι τέτοιο στην παρούσα φάση, έχει εκ των πραγμάτων αποκλεισθεί.

Γιατί η εμπειρία από προηγούμενες -λιγοστές είναι αλήθεια- περιπτώσεις, με κορυφαία εκείνη για την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου το δραματικό καλοκαίρι του 2015, είναι τραυματική για την αντιπολίτευση.
 

Ακόμη και τώρα η κυβέρνηση όταν κατηγορείται για την υπογραφή του αχρείαστου αρχικά, αλλά επιβεβλημένο αργότερα εξαιτίας της Βαρουφάκειας πολιτικής, Μνημονίου, επιχειρεί να επιρρίψει το βάρος για τη συμφωνία στους πολιτικούς της αντιπάλους, ακριβώς γιατί ψήφισαν κι αυτοί τα μέτρα, κι ας γνωρίζει ότι το αντίθετο εκείνη τη στιγμή θα σηματοδοτούσε μια εθνική καταστροφή.

Τώρα, ορισμένοι προβάλλουν με πολιτική αφέλεια πως απαιτείται πάλι εθνική σύμπνοια για να καταστεί βέβαια συνένοχη για τα μέτρα μαζί με την κυβέρνηση και η αντιπολίτευση.

Κουτοπόνηρα, μάλιστα, οι «εισηγητές» εκφράζουν τη λύπη τους γιατί με την αρνητική στάση η αντιπολίτευση απορρίπτει ουσιαστικά και τα «καλά» μέτρα, τα λεγόμενα αντίμετρα και χάνει την ευκαιρία να ενισχύσει το φιλολαϊκό της προφίλ.

Αλλά η ουσία είναι ότι αυτές οι εκκλήσεις για εθνική σύμπνοια δεν είναι ειλικρινείς. Πολλές μάλιστα από τις φωνές διατυπώνονται με την ελπίδα να εξασφαλιστεί η ψήφιση των μέτρων από άλλους, ώστε οι ίδιοι να χαθούν μέσα στο πλήθος ή ακόμη καλύτερα να  διαφοροποιηθούν εξασφαλίζοντας με «τζάμπα μαγκιές» το απαραίτητο πατριωτικό πιστοποιητικό.

Αλλά η ώρα της κρίσης φθάνει. Μια πρόγευση πήραν οι υπουργοί Οικονομικών και Εργασίας μαζί και οι 40 κυβερνητικοί βουλευτές που ενημερώθηκαν για τα επερχόμενα μέτρα.

Σε λίγο θα αντιληφθούν όλοι ότι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Ανήκομεν εις την Δύσιν»

Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης

Σε άλλες εποχές θα ήταν σοβαρό πολιτικό ατόπημα. Τώρα καταγράφεται σαν μία απλή, φυσιολογική κίνηση.

Σε άλλες εποχές, όχι μακρινές, και μόνο η επίσκεψη του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και εν δυνάμει νικητή των εκλογών στο Βερολίνο, θα προκαλούσε πολιτική θύελλα.

Παλαιότερα, στα ομαλά χρόνια διακυβέρνησης, το πολιτικό σύστημα θα μπορούσε να αντέξει, έστω και μετά βίας, μια συνάντηση Κ. Μητσοτάκη με την καγκελάριο Αγκ. Μέρκελ, αλλά θα ήταν αδύνατο να χωνέψει μια επίσκεψη στον πιο μισητό άνθρωπο στην Ελλάδα, τον Β. Σόιμπλε.

Κι όμως, με εξαίρεση μία δήλωση της Φ. Γεννηματά, ούτε καν κριτική δεν διατυπώθηκε από κανέναν, ούτε κι απ’ αυτή ακόμη την κυβέρνηση.

Πολλοί αποδίδουν την έλλειψη κριτικής και τη σιωπή, στο γεγονός ότι και ο νυν πρωθυπουργός έκανε το ίδιο το 2013 ως αρχηγός τότε της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Αλλά αυτό εν μέρει εξηγεί το γεγονός. Η αλήθεια είναι ακόμη πιο πικρή.

Αποδεικνύει ότι οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, με τα λάθη και τις παραλείψεις έχουν αναγορεύσει τον Σόιμπλε ως τον μεγάλο «παίκτη» της οικονομίας της Ευρώπης και φυσικά της Ελλάδας.

Όλα τα κόμματα εξουσίας αφού περιπλανήθηκαν στους αντιμνημονιακούς αστερισμούς και αφού ως κυβερνήσεις δοκίμασαν τις αντιστασιακές αντοχές, υπέκυψαν αναδεικνύοντας τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών ως κεντρικό σημείο αναφοράς και μέρος μιας ποθητής λύσης του ελληνικού προβλήματος.

Μάλιστα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η οποία με το τρίτο πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας που έφερε και εφαρμόζει κατήργησε ουσιαστικά τις διαχωριστικές γραμμές μνημονιακών και αντιμνημονιακών δυνάμεων, με τις υπερβολικές καθυστερήσεις στην αξιολόγηση ενίσχυσε τον ρόλο της Γερμανίας γενικά και του Σόιμπλε ειδικά, όσο κι αν διατείνεται για το αντίθετο.

Με τον καιρό επικράτησε έτσι το παράδοξο. Όλοι να μέμφονται τη Γερμανία για την εμμονή της στα μέτρα λιτότητας, να κατηγορούν την καγκελάριο γιατί αρνείται να δώσει πολιτική λύση και να υβρίζουν τον Σόιμπλε, αλλά όλοι να περιμένουν από το Βερολίνο την έγκριση.

Το κακό είναι ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο ήχος μίας κάλπικης λίρας

Εφοδο στο Νομισματοκοπείο. Οι δραχμιστές είναι πάλι εδώ και επιχειρούν έναν νέο γύρο για την άλωση του ευρώ.

Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης

Αριστεροί, αριστεριστές, πατριώτες και πατριδοκάπηλοι, όλοι εν χορώ, γνωστοί και άγνωστοι που θήτευσαν μαζί στις άνω και κάτω πλατείες των «αγανακτισμένων» μοιράζουν ξανά νέες μακέτες με τα χαρτονομίσματα της δραχμής.

Χέρι - χέρι με τον Β. Σόιμπλε περιφέρονται από κανάλι σε κανάλι σαν παρηγορήτρες, προσφέροντας τη δραχμή ως γιατροσόφι που θα μετριάσει τον μεγάλο πόνο του λαού από την οικονομική κρίση.

Ακόμη και υπουργοί τώρα, ανιστόρητοι και ανίδεοι για το παγκόσμιο γίγνεσθαι προπαγανδίζουν υπέρ της δραχμής και κομπορρημονούν ότι αυτή η χώρα θριάμβευσε και χωρίς το ευρώ, μιλώντας για εποχές όπου ο λαός έζησε ξυπόλητος μέσα στη φτώχεια, τη μιζέρια, την πείνα και την ανελευθερία.

Και όλοι αυτοί έτσι συστηματικά στρώνουν το χαλί για τη μεγάλη επέλαση των κερδοσκόπων και τη μεγαλύτερη ληστεία που έγινε ποτέ στον εθνικό πλούτο της χώρας από την εποχή του Αλάριχου.

Είναι όλοι αυτοί που κλείνουν τα μάτια σε αυτά που έπονται και ηθελημένα αγνοούν αυτά που έγιναν και συνέβησαν επί δραχμής.

Αγνοούν ή καμώνονται πως αγνοούν ότι ακόμη και τώρα είναι γεμάτα τα παλαιοπωλεία της Αθήνας με στοίβες από προπολεμικές, μεταπολεμικές και δραχμές της εποχής του Μεσοπολέμου, τυπωμένες σε ευτελές χαρτί εφημερίδων να αναγράφουν ονομαστική αξία σε δισεκατομμύρια που κανείς -όμως- δεν δεχόταν στις συναλλαγές.

Βέβαια, οι ίδιοι θεωρούν ή θέλουν να πιστεύουν ότι το πληθωριστικό χρήμα είναι κατάλοιπο μιας άλλης εποχής που δεν πρόκειται να ξανάρθει.

Γιατί η μνήμη τους είναι τόσο ασθενής που μόλις και μετά βίας θυμούνται ότι μέχρι και πρόσφατα επί δραχμής όλες οι σπουδαίες και στέραιες συναλλαγές και αγορές (σπίτι, οικόπεδο κ.ά.) γίνονταν σε συνάλλαγμα ή σε χρυσές λίρες.

Ηταν εκείνες οι λίρες που πωλούνταν στη μαύρη αγορά με καπέλο και λειτουργούσαν σαν το παράλληλο με τη δραχμή νόμισμα που ονειρεύονταν οι Βαρουφάκηδες στις πρώτες ημέρες ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα επανέρχονται κι αυτή τη φορά με σχέδιο και πιο οργανωμένα.

«Χορηγοί» στις προσπάθειές τους είναι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Αριστερά και φορολογία

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΔΑΛΙΠΗ

Είναι εντυπωσιακό. Αυτή η κυβέρνηση συμπληρώνει σε λιγότερο από 15 ημέρες από σήμερα δύο χρόνια στην εξουσία και δεν είναι σε θέση να προβάλει στο ενεργητικό της ούτε μια μείωση φόρου.

Όλο προσθέτει νέες επιβαρύνσεις και μάλιστα εφαρμόζοντας την ίδια τακτική και ακολουθώντας την ίδια συνταγή προσδοκά κάθε φορά παραδόξως ένα διαφορετικό αποτέλεσμα, που φυσικά δεν έρχεται.

Το ίδιο διαπράττει και τώρα, αφού από την αρχή του νέου έτους έχει επιβάλει μια νέα καταιγίδα πρόσθετων φόρων που απλώνεται σ’ όλη την αγορά και επηρεάζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Μάλιστα, αυτή η «προσθήκη» φόρων έρχεται σε μια στιγμή που τα στοιχεία του ίδιου του υπουργείου Οικονομικών αποδεικνύουν ότι η υπερφορολόγηση φυσικών και νομικών προσώπων χτυπάει «κόκκινο».

Κάθε μήνα οι απλήρωτοι φόροι φθάνουν στο ένα δισεκατομμύριο και προστίθενται στο «βουνό» των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο, που ήδη ξεπερνούν συνολικά τα 94 δισ. ευρώ και αντιπροσωπεύουν το μισό και πλέον ΑΕΠ.

Μόνο το 11μηνο Ιανουαρίου-Νοεμβρίου του 2016 τα νέα χρέη έφθασαν τα 12,6 δισ. ευρώ, με αποτέλεσμα περισσότεροι από τους μισούς φορολογούμενους (πάνω από 4 εκατ. πολίτες) να έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Και όταν οι μισοί Έλληνες περνούν -αναγκαστικά όμως και όχι όπως «έπαιζε» ο αντιπολιτευόμενος ΣΥΡΙΖΑ- στο κίνημα «Δεν πληρώνω», οι άλλοι μισοί υπερφορολογούνται και πλησιάζουν σταδιακά να γίνουν μέλη στον «Σύλλογο Οφειλετών».

Έτσι, η πολιτική της υπερφορολόγησης ανοίγει συνεχώς τον φαύλο κύκλο και φυσικά δεν πρόκειται να κλείσει, εάν δεν αρχίσει να εφαρμόζεται μια τακτική αφαίρεσης βαρών.

Τα λεγόμενα «υποζύγια» της εφορίας άρχισαν ήδη να γονατίζουν, όπως διαπιστώνεται τώρα με τα τραγικά αποτελέσματα.

Το δυστύχημα είναι πως κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.

Η αντίληψη που κυριαρχεί είναι η επιβολή όλο και νέων φόρων για την εξασφάλιση πόρων που θα διατίθενται κατά το δοκούν και κυρίως προς πελατειακές εξυπηρετήσεις.

Γι’ αυτό και κόντρα σε κάθε λογική στα δύο αυτά χρόνια δεν έγινε ούτε ανακοινώθηκε καμιά μείωση φόρου. Ακόμη και μειώσεις που είχαν γίνει προηγουμένως, όπως ο ΦΠΑ στην εστίαση και η εισφορά αλληλεγγύης, «αποκαταστάθηκαν» και με το παραπάνω.

Και φυσικά η κυβέρνηση με την τακτική της αυτή αντιστρατεύεται τον ίδιο τον εαυτό της.

Αυξάνοντας τους φόρους θέτει στο περιθώριο τους αδύναμους πολίτες και αποκόπτει κάθε ελπίδα για οικονομική ανάπτυξη με τον φορολογικό στραγγαλισμό των επιχειρήσεων.

Και είναι απορίας άξιον πώς αυτή η κυβέρνηση εφαρμόζει μια τόσο σκληρή φορολογική πολιτική που επιτείνει τη λιτότητα.

Το πιθανότερο είναι ότι πιστεύει πως έτσι...

ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Το τέταρτο «καμπανάκι» της Αποκάλυψης

Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης

Η ιδέα και μόνο ότι οι τράπεζες μπορεί να χρειασθούν και τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση, προκαλεί τρόμο.

Οι ίδιοι οι τραπεζίτες δεν κρύβουν την ανησυχία τους για το ενδεχόμενο που προβάλλει πάλι στον ορίζοντα, ενώ η κυβέρνηση και τα πιθανά «θύματα» προσπαθούν να ξορκίσουν το κακό και να διώξουν τα κακά πνεύματα, χωρίς ωστόσο να αντιλαμβάνονται πλήρως ότι πρόκειται για έναν πραγματικό εφιάλτη που εάν «περάσει» δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο στο διάβα του.

Είναι ενδεικτικό ότι ο διευθύνων σύμβουλος μιας από τις πιο ιστορικές ελληνικές τράπεζες, ο Λεωνίδας Φραγκιαδάκης της Εθνικής Τράπεζας, κόβει την ανάσα με τις δηλώσεις του στους «Financial Times».

«Δεν θέλω να δω και τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση της Εθνικής Τράπεζας», δηλώνει στην έγκυρη εφημερίδα.

Και ο συντάκτης της εφημερίδας περιγράφει γλαφυρά και με έντονα χρώματα τις αποτυχημένες τρεις προηγούμενες απόπειρες.

«Κάθε φορά -σημειώνει στο άρθρο του- που ο επικεφαλής της Εθνικής σηκώνει το βλέμμα από το γραφείο του, βλέπει μια συλλογή από τρία καμπανάκια, καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει ένα επώδυνο επεισόδιο στην πρόσφατη ιστορία της τράπεζάς του».

Και εξηγεί ότι τα «καμπανάκια» αυτά δίνονται από το Χρηματιστήριο Αθηνών, κάθε φορά που μια εταιρεία εκδίδει νέες μετοχές.

Όμως σ’ αυτή την περίπτωση το τέταρτο «καμπανάκι» θα λειτουργήσει περίπου σαν τον τέταρτο άγγελο της Αποκάλυψης του Ιωάννη που σάλπισε το σκοτείνιασμα του ήλιου.

Και οι τραπεζίτες το γνωρίζουν αυτό και τρέμουν μήπως συμβεί.

Το ξέρουν ακόμη και οι όποιοι καταθέτες απέμειναν σ’ αυτούς τους δύστηνους καιρούς και γι’ αυτό προνόησαν για παν ενδεχόμενο να χωρίσουν τις αποταμιεύσεις σχεδόν σε δεκαχίλιαρα, σε όσο το δυνατόν πιο πολλές τράπεζες και σε όσο πιο πολλά βιβλιάρια καταθέσεων.

Γιατί μετά την τέταρτη κεφαλαιοποίηση τίποτε δεν θα υπάρχει όπως ήταν. Το περιβόητο bail in θα σαρώσει τα πάντα.

Οι καταθέσεις από ένα ύψος και πάνω θα χρησιμοποιηθούν αναγκαστικά για την κεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η πίστη, το κύριο συστατικό της τραπεζικής υπόστασης, θα έχει κλονισθεί ανεπανόρθωτα και τα όποια πιστωτικά ιδρύματα μείνουν θα φυτοζωούν και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα θα θυμίζουν τα έργα και ημέρες ενός αρχαίου αργυραμοιβού.

Και επειδή οι τράπεζες είναι το κλειδί για την ύπαρξη μιας οικονομίας που θα λειτουργεί έστω και στοιχειωδώς, το πρώτιστο καθήκον επιβάλλει να αποτραπεί η έλευση του τέταρτου αγγέλου.

Για να συμβεί αυτό, δεν αρκεί μόνο η τιμωρία των τραπεζών για τα μεγάλα λάθη του παρελθόντος.

Σήμερα απαιτούνται σκληρά μέτρα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Αλλιώς...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μνήμες αγωνιστών της... δραχμής

Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης

Κάποιοι αρχίζουν να ξύνουν πάλι παλαιές πληγές. Υποτιμούν τη μνήμη του λαού και προσπαθούν να συσκοτίσουν τα δραματικά γεγονότα του 2015.

Εκείνα που οδήγησαν τους καταθέτες να σχηματίζουν ουρές έξω από τα ΑΤΜ's και τις τράπεζες, που έφεραν τα capital controls και παραλίγο τη χρεοκοπία και την καταστροφή.

Ακόμη και βουλευτές αλλά και υπουργοί επιμένουν και επιχειρούν και τώρα να μεταθέσουν τις ευθύνες από τον γραφικό εκείνον υπουργό κι ένα επικίνδυνο σύστημα που είχε στηθεί γύρω του, σε άλλους, ίσως και στον ίδιο τον λαό γιατί αντέδρασε τότε με την απόσυρση των καταθέσεων στις «παλαβομάρες» και τους ακροβατισμούς ενός παλιάτσου, που περιφερόταν ανέμελα και με τα χρωματιστά πουκάμισα στα οικονομικά σαλόνια της Ευρώπης.

Ενδεικτικό γι’ αυτό ήταν οι ερωτήσεις και οι θέσεις που διατυπώθηκαν από πολλούς στην Επιτροπή της Βουλής για τη διαφάνεια.

Βουλευτές ρωτούσαν και ξαναρωτούσαν τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος ποιος φταίει που φυγαδεύτηκαν δισεκατομμύρια καταθέσεων από τις τράπεζες και γιατί δεν έκανε τίποτε η κεντρική τράπεζα και επιβλήθηκαν οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων.

Και μπορεί ο Γ. Στουρνάρας να συνέστησε σε όλους αυτούς «να μην ξύνουν πληγές, γιατί το σύμπαν συμφωνεί ότι η ΤτΕ μας κράτησε στο ευρώ», όμως προκαλεί εντύπωση ότι διαθέτουν τόσο βραχεία μνήμη για τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα, που θα μείνουν στην ιστορία ως «η παραλίγο εθνική τραγωδία».

Μάλιστα, όλα αυτά συμβαίνουν σε μια στιγμή που ορισμένοι σκληροπυρηνικοί στην Ευρώπη φέρνουν ξανά στο τραπέζι τα σενάρια τρόμου για χρεοκοπία και Grexit.

Γιατί μπορεί η λησμονιά να είναι μια προσπάθεια για «διαφυγή της γνώσης», όπως έλεγε ο Πλάτων, αλλά τα γεγονότα είναι και νωπά και οι συνέπειες είναι ακόμη αισθητές και βαραίνουν τους πάντες.

Άλλωστε, τα λάθη πληρώνονται συνήθως απ’ αυτούς που τα διαπράττουν.

Οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου γνώριζαν πολύ καλά τις συνέπειες και είχαν επαρκώς και πολλαπλώς προειδοποιηθεί γι’ αυτές.

Από τον Φεβρουάριο του 2015 έως το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του ίδιου έτους, όλες οι κινήσεις ήταν ένα λάθος σε επί μέρους πράξεις, με αποκορύφωμα την αχρείαστη εκείνη ψηφοφορία.

Οι χειρισμοί είναι ευτύχημα που είχαν ως κατάληξη μόνο ένα τρίτο Μνημόνιο με περικοπές και φόρους και όχι μια μεγαλύτερη εθνική καταστροφή. Οπως αυτή που φέρεται να αποκάλυψε ο Βλ. Πούτιν στον Φρ. Ολάντ περί δραχμής.

Έτσι είναι φρόνιμο πια για τους θιασώτες της δραχμής ή τους αφελείς «πατριώτες»...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αναλογική χωρίς... λογική

Γράφει ο Αντώνης Δαλίπης

Αυτή η χώρα με τα εκλογικά συστήματα που ίσχυσαν κατά καιρούς τα έχει δει όλα.

Είδε με το περίφημο τριφασικό να υπερπλειοψηφεί σε βουλευτικές έδρες το δεύτερο σε ψήφους κόμμα και να αποκλείεται το πρώτο.

Διαπίστωσε και στην πράξη ότι με το πλειοψηφικό συγκεντρώνεται υπερβολική κοινοβουλευτική δύναμη στο πρώτο κόμμα.

Γνώρισε νομότυπες μεν, αλλά «δικτατορικές» πλειοψηφίες δε, εφαρμόζοντας διάφορα περίεργα και πολύπλοκα εκλογικά συστήματα.

Επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν συστήματα που αποκλείουν τον σχηματισμό κυβέρνησης ακόμη και με ποσοστά πάνω από 45%.

Και τώρα η χώρα κινδυνεύει να καταδικασθεί σε χρόνια ακυβερνησία, με ένα σύστημα που όλοι όμως το θεωρούν «σωστό», «δίκαιο» και αρκούντως δημοκρατικό έως και σοσιαλιστικό.

Είναι όντως παραλογισμός. Ένα σύστημα που φαίνεται κατ’ αρχήν δίκαιο, οδηγεί τελικά στο πουθενά και στο μοιραίο. Σαν εκείνες τις επιτυχημένες εγχειρήσεις που οδηγούν στον θάνατο τον ασθενή.

Γιατί το εκλογικό σύστημα που κυοφορείται στερείται κάθε λογικής. Εξυπηρετεί κομματικά και όχι εθνικά συμφέροντα και δεν στοχεύει στην εκλογή κυβέρνησης, που έπρεπε να είναι ο στόχος.

Άλλωστε είναι βέβαιο ότι με το προωθούμενο σύστημα της απλής και άδολης αναλογικής θα χρειαστούν αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, χωρίς τελικά να είναι και πάλι πιθανός ο σχηματισμός κυβέρνησης.

Μιας κυβέρνησης που να προέλθει έστω από τη σύγκλιση ομόκεντρων ιδεολογικά κομμάτων, που θα είναι σε θέση να χαράξουν στοιχειωδώς ένα πρόγραμμα.

Το βέβαιο είναι ότι στην καλύτερη περίπτωση θα επαναληφθεί το φαινόμενο του '89 και '90 με τις συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις ή ακολουθώντας διαφορετικό δρόμο να βρεθεί η χώρα πίσω στο '58 και να κυβερνηθεί όμως με ισχνή πλειοψηφία και με κορμό πάλι το δεύτερο σε ψήφους κόμμα, έχοντας αυτή τη φορά δύο, τρία ή και τέσσερα ακόμη κόμματα «συνεταίρους».

Και αυτό γιατί είναι δεδομένο ότι με την απλή-απλή αναλογική τον Μάιο του 2012 το πρώτο κόμμα, η ΝΔ, θα χρειαζόταν όχι μόνο το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, αλλά και τους ΑΝΕΛ για να σχηματίσει κυβέρνηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 μαζί με τους ΑΝΕΛ, αλλά ακόμη και το ΠΑΣΟΚ θα συγκέντρωνε μόλις 150 έδρες και θα χρειαζόταν και το Ποτάμι ή το ΚΚΕ για να κυβερνήσει.

Και στην τελευταία αναμέτρηση του Σεπτεμβρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ με 114 έδρες θα έπρεπε να συμπράξει με τους ΑΝΕΛ που θα έπαιρνε 12 έδρες, το ΠΑΣΟΚ (20) και η Ένωση Κεντρώων (11), για να σχηματίσει κυβερνητική πλειοψηφία μόλις 157 εδρών.

Αν ήταν δεύτερο κόμμα στη θέση της ΝΔ θα έπαιρνε 90 έδρες και για να σχηματίσει κυβέρνηση θα έπρεπε να βρει κοινή γραμμή πλεύσης με όλα τα κόμματα εκτός Χρυσής Αυγής, για να εξασφαλίσει κυβερνητική πλειοψηφία 164 εδρών.

Η ακυβερνησία προβάλλει έτσι ως η πιο βέβαιη εκδοχή.

Και μπορεί οι ψήφοι της Χρυσής Αυγής να μη... μυρίζουν (όπως και το χρήμα), αλλά...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Λευτεριά» στους αποικιοκράτες

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΑΛΙΠΗΣ

Το Brexit έχει μια σπουδαία διδακτική αξία για τους Έλληνες: Μπορούν τώρα εκ του μακρόθεν και άρα πιο αντικειμενικά να εκτιμήσουν την περσινή ανοησία και το διακύβευμα του Δημοψηφίσματος.

Στην περίπτωση της Βρετανίας μπορούν να διακρίνουν τον νικητή, να σκιαγραφήσουν τον ηττημένο και με το «γύρισμα» της στερλίνας στην ισοτιμία προ 30ετίας να ανακαλέσουν στη μνήμη τους ορισμένες εικόνες από τη «νέα δραχμή» που θα ερχόταν.

Στη θέση του «ανεμοδούρα» και καιροσκόπου Μπορίς Τζόνσον μπορούν να φαντασθούν πολλούς Ελληνες πολιτικούς οπαδούς της δραχμής και να βάλουν χιλιάδες απλούς Έλληνες στη θέση του συμπαθή εκείνου Λονδρέζου συνταξιούχου που ψήφισε Brexit και στη συνέχεια έσπευσε στο ανταλλακτήριο συναλλάγματος για να πωλήσει στερλίνες και να αγοράσει ευρώ και δολάρια. Τα ίδια και χειρότερα έγιναν και εδώ πέρυσι τέτοιες ημέρες.

Όσο για τον ξενοφοβικό Φάρατζ, η Ελλάδα είναι γεμάτη με παρόμοιους πολιτικούς.

Αλλά οι Έλληνες του «όχι» στο περσινό Δημοψήφισμα παίρνουν ακόμη ένα μάθημα. Βλέποντας τώρα το Brexit προσγειώνονται σε μια πραγματικότητα που διαφέρει από τους μύθους, τους οποίους οι ίδιοι έχτισαν εδώ και χρόνια.  

Θα νιώσουν την ειρωνεία των Άγγλων, οι οποίοι ψήφισαν έξοδο για να ανακτήσουν -λένε- την ανεξαρτησία τους, όταν περισσότερες από 50 χώρες αυτού του πλανήτη έχουν καθιερώσει ως εθνική τους εορτή την απελευθέρωση από τον αποικιοκρατικό ζυγό μιας αυτοκρατορίας που επαίρετο ότι σ’ αυτή δεν δύει ποτέ ο ήλιος.

Θα αισθανθούν ιστορικά ανόητοι γιατί για δεκαετίες ολόκληρες πίστευαν ότι η Βρετανία είναι ο βραχίονας των ΗΠΑ και μέσω αυτής οι Αμερικάνοι αλωνίζουν στην Ευρώπη, για να καταπέσει και αυτός ο μύθος με δηλώσεις κατά του Brexit του Λευκού Οίκου.

Τον ίδιο μύθο με παραλλαγές είχαν υφάνει και Έλληνες «πατριώτες» για το ΔΝΤ που δήθεν το έφεραν προδότες για να διαλύσουν την Ελλάδα και την Ευρώπη έως ότου διαψευσθούν από την ίδια την Αγκ. Μέρκελ, που ακόμη και τώρα δηλώνει μαζί και ο Β. Σόιμπλε ότι η παραμονή του Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα είναι εκ των ων ουκ άνευ και όρος απαράβατος για τη Γερμανία.

Μπορεί η κατάρρευση μύθων με τους οποίους μεγάλωσαν γενιές και γενιές να απογοητεύει μαζί με τους οπαδούς του Brexit κι αυτούς που ήθελαν το Grexit, αλλά η ψύχραιμη αποτίμηση της βρετανικής εξόδου οδηγεί σε χρήσιμα συμπεράσματα.

Το μάθημα είναι εύκολο για όσους βέβαια δεν είναι τυφλωμένοι από το αντιευρωπαϊκό πάθος.

 Το Λονδίνο διδάσκει και...