RADAR: Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ: ΦΡΙΤΖΑΛΑΣ

f_john542@hotmail.com

Γεωπολιτικός – Ἱστορικὸς ἀναλυτής

Ἡ Πόλις ἐάλω… 564 έτη. Πεντέμισι καί πλέον αἰώνες ἒχουν παρέλθει μέσα στήν «ἀκίνητο αἰωνιότητα» τοῦ Πλάτωνος (Τίμαιος) ἀπό τήν ἃλωση τῆς πολυύμνητης καί πολυαγαπημένης Βασιλίδος τῶν Πόλεων· τήν ὁριστική της ἃλωση ἢ ἁπλῶς τό ἐπιστέγασμα μίας ἠθικῆς καί πνευματικῆς «ἁλώσεως» πού προλείανε ἢδη ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 11ου αἰώνος τό ἒδαφος γιά τήν εἰσβολή τῶν ἐκτουρκισμένων ὁρδῶν στόν γεωπολιτικό χῶρο τοῦ Ἑλληνισμοῦ· στόν προμαχῶνα τῆς Δύσεως καί ὃλης τῆς ἀνθρωπότητος.

Γιά μία ἀκόμα χρονιά «θυμηθήκαμε», προβάλλοντας τήν εἰκόνα τοῦ δέντρου καί ὂχι τοῦ δάσους. Μιλήσαμε γιά «ἀποφράδα ἡμέρα», ἐπεκρίναμε τούς «γείτονες» γιά τήν ἂσπλαχνη ἐπέλασή τους, ἐξαίροντας παράλληλα τήν ἡρωική στάση τοῦ προδομένου ἀπό ὃλους - πλῆν τοῦ Θεοῦ - «μοναχικοῦ» αὐτοκράτορος. Καί τήν ἑπομένη;

Λήθη, κατά τά εἰωθότα. Κι ὃμως, ἡ 29η Μαΐου εἶναι μία ἡμέρα πού θά ἒπρεπε νά ἀνακαλοῦμε καθημερινά. Ἡ ἐμβριθής ἱστορική μελέτη τῆς ἁλώσεως, ἀλλά καί τῆς χρονικῆς περιόδου πού προηγήθηκε, μπορεῖ νά μετουσιωθεῖ σέ μία ἐποικοδομητική αὐτοκριτική, τήν ὁποία, δυστυχῶς, ἀποφεύγουμε, φοβούμενοι νά ἀντιμετωπίσουμε προσωπικούς καί ἐθνικούς «δαίμονες»

Στεροῦμε, συνεπῶς, ἀπό τόν ἑαυτό μας τήν εὐκαρία νά ἐπανεύρουμε τήν ταυτότητά μας καί νά διδαχθοῦμε ἀπό τά λάθη πού διεπράχθησαν σέ μία ἐξαιρετικά ὀδυνηρή περίοδο γιά τόν Ἑλληνισμό. Πέραν πάσης ἀμφιβολίας, ὁ μελετητής τῆς ἁλώσεως θά μποροῦσε νά ἀναγνωρίσει ἓνα «χωροχρονικό παράδοξο», μία ἀπόλυτη ταύτιση ἐκείνης τῆς περιόδου μέ τήν σημερινή· σάν νά εἲμαστε ἐμεῖς οἱ πρωταγωνιστές στήν τραγωδία πού ἐξελίσσεται στά «μαρμαρένια (ἢ χρονικῶς μαρμαρωμένα;) ἀλώνια» τῆς βυζαντινῆς πρωτεύουσας. Παράλληλη ἐξέλιξη τοῦ χρόνου ἢ πολύ ἁπλά ἡ ἐπαλήθευση τῆς λαϊκῆς σοφίας:

«Λαός πού ξεχνᾶ τήν ἱστορία του, εἶναι καταδικασμένος νά τήν ξαναζήσει»;

Ἡ ἀποδόμηση ἑνός κράτους, προϋποθέτει τήν ἀτομική ἀποδόμηση τῶν πολιτῶν του, τήν μετατροπή αὐτῶν σέ «ἀχρείους»(1), σέ πειθήνια ἀνδρείκελα τῶν κατωτάτων ἐνστίκτων καί τῶν παθῶν τους. Ἡ καταστροφή τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καί ἡ διασπορά τῆς ἱστορικῆς ἀγνοίας, ἡ απομάκρυνση ἀπό τά ἑλληνορθόδοξα ἰδεώδη, ἡ ἀποδόμηση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καί ἡ ἠθική κατάπτωση, πού προκαλεῖται ἀπό τήν καλλιέργεια τῶν ψυχικῶν παθῶν τῶν ἐξαχρειωμένων «ἰδιοτῶν» μεταλλάσουν διαχρονικά τήν Ἑλλάδα, τήν ἰδεατή πατρίδα κάθε ἐλευθέρου ἀνθρώπου, αὐτή πού κατά ὁμολογία τοῦ Βάσκου Pujana Arza «ἡμᾶς τούς δυτικούς, βαρβάρων ἡμῶν ὂντων, πεπολιτισμένους πεποίηκε» ἀπό πνευματικό ἡγήτορα τῆς οἰκουμένης σέ οὐραγό καί δέσμιο ἐκείνων τῶν δυνάμεων πού ἒχουν βαλθεῖ νά ἀφανίσουν τό ἀνέσπερο φῶς της.

Ὂντως, «τά ἒθνη χάνονται, ὂχι ὃταν χάσουν τήν κρατική τους ὀντότητα, ἀλλά ὃταν χάσουν τήν πολιτιστική τους ταυτότητα, τήν ψυχή τους»(2). Ἐμεῖς οἱ δυστυχεῖς, ὡς δούλοι τῶν παθῶν μας, ἒχοντας ἀποποιηθεῖ πλήρως τήν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά μας, μιμούμενοι τούς «ἀχρείους» Βυζαντινούς προγόνους μας πού ἐπέλεξαν νά ἐπενδύσουν στήν διάσωση τοῦ μικρόκοσμού τους, ἐγκαταλείποντας τήν Πόλη στήν τουρκική λαίλαπα, ἐπιβεβαιώνουμε καθημερινῶς τήν ἂποψη τοῦ Παναγιώτη Κονδύλη πώς «ὁ Ἑλληνισμός βρίσκεται ἀπό δεκαετίες σέ διαδικασία γεωπολιτικῆς συρρικνώσεως». Ἐμεῖς θά προσθέταμε πώς ἡ γεωπολιτική συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὑλοποιεῖται μεθοδικά ἢδη ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 13ου αἰώνος, ὡς προϊόν τῆς ἀνίερης συμμαχίας μεταξύ τῶν ἐκ Δυσμῶν καί ἐξ Ἀνατολῶν προαιωνίων ἐχθρῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν μπόρεσαν νά κατανοήσουν καί νά ἐνστερνιστοῦν τό ἐξανθρωπιστικό μήνυμά του. Ἀντιθέτως, ἀξιοποιοῦσαν στό ἒπακρο τήν παραμικρή «κερκόπορτα» του, δημιουργοῦσαν τετελεσμένα καί ἀσκοῦσαν πιέσεις σέ κάθε περίπτωση πού ὁ Ἑλληνισμός στερεῖτο διαπραγματευτικῆς ἰσχύος.

Ἡ Πόλη, λοιπόν, δέν ἒπεσε στίς 29 Μαΐου 1453, ἀλλά λίγο νωρίτερα στίς 12 Δεκεμβρίου 1452. Ἡ ἐξαντλητική πίεση τῶν Δυτικών, σέ συνδυασμό μέ τήν ἐπονείδιστη ἀδιαφορία τῶν κατοίκων της καί τήν λυσσαλέα προπαγάνδα τῶν ἐγκαθέτων τῆς «ἑνώσεως», δέν ἂφησε περιθώρια στόν Κωνσταντίνο ΙΑ΄ Παλαιολόγο. Ἡ μνημονιακή ἒκφανση τῆς ἐποχῆς, τό συλλείτουργο Ὀρθοδόξων καί Λατίνων στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, «τῶν χριστιανικῶν συμφορῶν τό κεφάλαιον», σύμφωνα μέ τήν ὀρθή διαπίστωση τοῦ μετέπειτα Πατριάρχη Γενναδίου, ἦταν μία πράξη ὑποταγῆς στήν παπική ἐκκλησία. «Ἡ «ἓνωση» δέν ἒσωσε τήν Πόλη. Δέν ἦταν ἂλλωστε δυνατόν. Εἶναι ἀναπόδραστη νομοτέλεια, ἡ ἀποστασία ἀπό τήν Ὀρθόδοξο Πίστη νά ἀκολουθεῖται ἀπό ἐθνικές συμφορές»(3). «Ἡ ἓνωση ἐπεβλήθη ἐκ τῶν ἂνω καί εἶχε κίνητρα πολιτικά, τελείως ξένα πρός τόν πνευματικό στόχο τῆς ἀληθινῆς εἰρήνης καί τῆς ἀληθινής ἑνώσεως. […] Οἱ Ὀρθόδοξοι, λόγῳ τῆς κατεπείγουσας καί ἀγωνιώδους ἀνάγκης νά λάβουν βοήθεια (οἱ συνειρμοί μέ τό σήμερα εἶναι προφανεῖς), σύρθηκαν σέ μία σύνοδο (Φερράρα - Φλωρεντία 1438/1439) ἀσυνήθους διαδικασίας καί διαρκείας, ὑποχώρησαν σέ ὃλες τίς ἀπαιτήσεις τῶν Παπικῶν καί προσέφεραν στόν Παπισμό ἀνεκτίμητη βοήθεια καί ἀναγνώριση, χωρίς νά λάβουν τά συμφωνηθέντα ἀνταλλάγματα».(4) Καί ὃπως προσθέτει ὁ μακαριστός Αὐγουστίνος Καντιώτης: «Οὐδείς εὐφυής οἰκονομικός συνδυασμός, οὐδεμία συμμαχία μετά ξένων ἐθνῶν θέλει σώσει ἡμᾶς, ἀπιστοῦντας καί νεοειδωλολατροῦντας καί βλασφημοῦντας καί ἐντός τῶν στρατώνων μας καπηλικῶς τά θεῖα. Ἱστόν ἀράχνης ὑφαίνομεν, λεπτή κάλαμος θέλει διαλύσει ἡμᾶς.»(5)

Ἀκριβῶς ἐκεῖ, λοιπόν, ἑστιάζεται τό πρόβλημα· στό γεγονός πώς κι ἐμεῖς οἱ νεότεροι Έλληνες ὡς «ἂπιστοι, βλάσφημοι καί νεοειδωλολάτρες» ἀκολουθήσαμε τίς τελευταῖες δεκαετίες τήν «πλατεία καί εὐρύχωρη ὁδό τῆς ἀπωλείας»(6), καλλιεργώντας μεθοδικά τά πάθη μας, ὑπονομεύοντας τό κοινό κοινωνικό καί ἐθνικό συμφέρον καί ἐπενδύοντας σέ «ἀνίερες συμμαχίες». Νομοτελειακά, συνεπῶς, φθάσαμε στά σύγχρονα ἀνίερα «συλλείτουργα» μέ τά ὂργανα τοῦ πολιτισμένου καί πάντα «συμμαχικοῦ» δυτικοῦ κόσμου, τά ὁποῖα (συλλείτουργα) τελοῦνται στό βιασμένο κορμί τῆς προδομένης, πρωτίστως ἀπό ἑμᾶς, πατρίδος μας.

Ἂξιζε τελικά ἡ θυσία τῆς Ἑλλάδος στόν βωμό τῶν πρόσκαιρων ὑλικῶν ἀπολαύσεων, τῶν πλασματικῶν ἀναγκῶν καί τοῦ ἀκόρεστου εὐδαιμονισμοῦ;· στόν βωμό τῆς φιλαυτίας, τῆς φιλαργυρίας καί τῶν αὐτοκαταστροφικῶν παθῶν;

Ἡ «ἠθική ἃλωση» τοῦ νεοτέρου Ἑλληνισμοῦ μᾶς ὁδηγεῖ νομοτελειακά καί μέ μαθηματική ἀκρίβεια στήν ὁλοκλήρωση τῆς ἁλώσεως τοῦ 1453 ἐν ἒτει 2013.

Πῶς μπορεῖ αὐτό νά ἀποτραπεῖ;

Ἡ ἀπάντηση ἒρχεται πάλι ἀπό τόν μακαριστό Αὐγουστίνο Καντιώτη:

Tου Ιωάννη Σ. Φριτζαλά
Γεωπολιτικού-Ιστορικού ερευνητή

Τα γεγονότα που αφορούν την εγερθείσα, υπό των τουρκοφρόνων της Θράκης, θρασύτατη απαίτηση να νομιμοποιηθεί η λειτουργία των παρανόμων δίγλωσσων νηπιαγωγείων, εξελίσσονται αστραπιαία. Τα νεώτερα δεδομένα αφορούν την παραπομπή του διευθυντή του μειονοτικού δημοτικού σχολείου Εχίνου, Χασάν Κουράκ, στο Πειθαρχικό Συμβούλιο, στο οποίο κατέθεσε στις 20Σεπτεμβρίου.

Σε δημοσίευμα της μειονοτικής εφημερίδος της Ξάνθης «Γκιουντέμ» (21-9), το οποίο δημοσίευσε η έγκυρη ιστοσελίδα μεταφράσεως τουρκικού και μειονοτικού τύπου, πληροφορηθήκαμε πως ο λόγος της ορθότατης παραπομπής του συγκεκριμένου δημοσίου υπαλλήλου ήταν το γεγονός πως επέτρεψε στους 22 μαθητές, οι γονείς των οποίων δεν τα είχαν στείλει στα δημόσια νηπιαγωγεία αλλά στα παράνομα δίγλωσσα, να εισέλθουν στις αίθουσες της Α΄ Δημοτικού.

Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε πως βάσει του Ν. 3687/2008, απαραίτητο δικαιολογητικό για την εγγραφή στην Α΄ Δημοτικού είναι η έγγραφη βεβαίωση φοιτήσεως σε δημόσιο νηπιαγωγείο, νόμος στον οποίο υποχρεούται να συμμορφώνεται και η μουσουλμανική μειονότητα.

Ο ίδιος ο Κουράκ ισχυρίστηκε πως «έπραξε το σωστό για τα παιδιά», καθώς η απόφασή του ήταν σύμφωνη με «την επιθυμία των κατοίκων του χωριού να στείλουν τα παιδιά τους σε ένα νηπιαγωγείο που θα τα εκπαιδεύει σε τουρκικά και ελληνικά». Επειδή όμως, βάσει νόμου, στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία η διοίκηση μοιράζεται μεταξύ του μουσουλμάνου διευθυντή και του Χριστιανού υποδιευθυντή, θα πρέπει άμεσα να γνωστοποιηθεί η στάση του δεύτερου απέναντι στο ζήτημα, καθώς η οιαδήποτε παράκαμψή του συνεπικουρεί στις πάγιες επιδιώξεις των προξενικών μηχανισμών να διαχωριστούν οι αρμοδιότητες τους, ώστε να μεθοδευτεί αβίαστα το τελικό στάδιο πλήρους εκτουρκισμού κάθε ενός μειονοτικού σχολείου στην Θράκη. Άλλωστε μόλις προ εβδομάδος, οι μουσουλμάνοι δάσκαλοι, απόφοιτοι της Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, ζήτησαν μέσω επιστολής τους προς τον Υπουργό Παιδείας «την έκδοση Υπουργικής Αποφάσεως, η οποία θα διαχωρίζει και θα διασαφηνίζει τα αντίστοιχα καθήκοντα».

Το συμβάν στον Εχίνο έρχεται απλώς να προστεθεί σε μία σειρά δραστηριοτήτων, οι οποίες είναι ενδεικτικές του συντονισμένου σχεδιασμού των τουρκοφρόνων, αλλά και ελληνοφώνων εγκαθέτων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, οι οποίοι διόλου υπολογίζουν τις αθώες παιδικές ψυχές που επιβαρύνονται από τις δόλιες μεθοδεύσεις τους.

Συγκεκριμένα:

    – Στις 13-9-2012, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Ροδόπη, Αϊχάν Καραγιουσούφ, επισκέφτηκε τον Συντονιστή Μειονοτικής Εκπαίδευσης, Νίκο Παπαγεωργίου, με σκοπό να θίξει το ζήτημα των νηπιαγωγείων, εκφράζοντας το παράπονο πως «το Υπουργείο Παιδείας αφαιρεί από τους μαθητές της μειονότητος το δικαίωμα της βασικής εκπαίδευσης». Ο κύριος Παπαγεωργίου δήλωσε πως: «οι νόμοι είναι ξεκάθαροι, δεν μπορεί να γίνει εγγραφή σε δημοτικό χωρίς έγγραφο φοίτησης σε νηπιαγωγείο, προσθέτοντας πως, παρόλα αυτά, αναμένεται η οδηγία από το Υπουργείο Παιδείας για προσωρινή κατάργηση αυτού του μέτρου. Σε περίπτωση που το Υπουργείο υπαναχωρήσει και νομιμοποιήσει εμμέσως τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία, η ζημιά θα είναι ανεπανόρθωτη, καθώς:

    1. Τα δημόσια νηπιαγωγεία θα κλείσουν ή στην καλλίτερη θα διατηρούνται με ελαχίστους μαθητές, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων θα διοχετευθούν πλέον στα κατ’ ευφημισμόν δίγλωσσα.Οι διαδικασίες εκτουρκισμού και δογματικής ισλαμικής κατηχήσεως θα ξεκινήσει πλέον, με την συγκατάθεση της ελληνικής πολιτείας, από τις πιο μικρές ηλικίες.

     2. Θα ολοκληρωθεί το επαίσχυντο έγκλημα της αναγνωρίσεως της τουρκικής ως αποκλειστικής γλώσσας της μειονότητος, εξοβελίζοντας πλήρως την πομακική και την ρομανί από την συνείδηση των αντιστοίχων μειονοτικών ομάδων.