ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πώς βγήκε η έκφραση "της πουτάνας το κάγκελο"!

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

 

    Στον όρμο του Φαλήρου, εκείνη τη μέρα, δεν έπεφτε καρφίτσα. Πυροβόλα, μέταλλα και στρατός των Βρετανών και Γάλλων είχαν στριμωχτεί για να εξαναγκάσουν την ελληνική κυβέρνηση και τον βασιλιά Κωνσταντίνο, να έρθουν με το μέρος τους στον πόλεμο εναντίον των Γερμανών και των συμμάχων τους. 

16 Νοεμβρίου 1916 και γρήγορα άναψαν τα αίματα, αρχίζοντας να αποβιβάζονται στο Φάληρο αγγλογάλλοι στρατιώτες που υπό την κάλυψη των πυροβόλων των πλοίων βάδισαν προς το κέντρο. 

Εκεί στην ακτή τους περίμεναν χιλιάδες ένοπλοι φιλοβασιλικοί...

Τελικά πέρασε των Άγγλων και η Ελλάδα -έχει ειπωθεί χιλιάδες φορές- τάχθηκε με το μέρος της Αντάτ, των νικητών. Έτσι η αγγλοελληνική "φιλία" παγιώθηκε και πλέον ο αγγλικός στόλος θα ήταν για πάντα καλοδεχούμενος χωρίς φασαρίες και τουφεκιές. 

Την περίοδο της ειρήνης όμως οι προτεραιότητες αλλάζουν. Για τα πληρώματα των πλοίων, πλέον, δεν έρχεται πρώτο το θέμα επιβίωσης αλλά αυτό της εκσπερμάτισης και της εκτόνωσης δίνοντας μια γλυκιά διέξοδο στην ένστολη ρουτίνα.

Και ειδικά όταν στην ακτή έχει στηθεί μια απίθανη βιομηχανία ζωντανού πορνό οι ναύτες θα έρχονται ακόμα και κολυμπώντας. Στον Πειραιά, στη Δραπετσώνα και άλλες περιοχές υπήρχαν σπιτάκια οργανωμένα και νόμιμα.  

Τι γίνεται όμως με τις γυναίκες που δεν ήταν καβατζομένες; Οι καλντεριμιτζούδες του Πειραιά έπρεπε να βρουν ένα καλό spot για να τσιμπήσουν τα χιλιάδες ναυτάκια που ανέτρεπαν ελληνικές κυβερνήσεις.

 

Το ελληνικό κράτος έδειξε για άλλη μια φορά την "οργάνωση" και τη "φιλοξενία" που το διέπει. Ήδη από τα προπολεμικά χρόνια (του Α' Παγκοσμίου Πολέμου) υπήρχε μεγάλη μεταλλική εξέδρα στην παραλία του Νέου Φαλήρου όπου κάποτε την περπατούσε ο βασιλιάς όταν ερχόταν νικητής από το βαλκανικό μέτωπο. Τα κάγκελα της εξέδρας δεν χρησίμευαν μόνο για να προστατεύουν κανέναν απρόσεχτο μην φύγει μέσα στην θάλασσα. Με το πέρασμα του χρόνου, σε πολλά σημεία μπορούσες να διακρίνεις πάνω στα κάγκελα χαραγμένα εκατοντάδες γυναικεία ονόματα. Τι συνέβη;

 

Με το που έπεφτε σύρμα ότι έφταναν οι φίλοι μας οι Άγγλοι δια θαλάσσης, οι γυναίκες των «ελευθέρων ηθών» ντύνονταν περίτεχνα έβαζαν το κραγιόν τους και έτρεχαν κατευθείαν στη μεγάλη εξέδρα του Νέου Φαλήρου. Φτάνοντας εκεί επικρατούσε συνωστισμός, έπεφτε ίσως και καμία ανάστροφη για το ποια θα πάρει την καλύτερη θέση. Τα ονόματα πάνω στα κάγκελα εξυπηρετούσαν αυτόν ακριβώς τον σκοπό ώστε να λύσουνε το χωροταξικό πρόβλημα: κάθε μία από αυτές τις δύσμοιρες, «ακουμπούσε στο κάγκελο που έγραφε το όνομά της και περίμενε τους ναύτες» (Νατσούλης Τάκης, "Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις", 1995).

 

Τα κάγκελα μάλιστα σε εκείνο το σημείο στη -δεξιά πλευρά (προς τον εξερχόμενο)- είχανε θέα την Ακρόπολη και ακριβώς σε εκείνο το σημείο ανέμεναν τους ασπροφορεμένους πελάτες τους. Τα πρώτα σκιρτήματα της ελληνικής σεξοτουριστικής βιομηχανίας γίνονταν πάνω σε εκείνη την προβλήτα.

 

Όταν περνούσε ο καιρός και δεν βλέπανε κανένα συμμαχικό πλοίο στα ανοιχτά του Φαλήρου, οι θλιμμένες πουτάνες της εποχής κλείνονταν στα στενά δρομάκια του λιμανιού και οι καθωσπρέπει Πειραιώτες απαγόρευαν στα παιδάκια τους να κατεβαίνουν στην εξέδρα του Φαλήρου γιατί εκεί όπως έλεγαν, «γινόταν της πουτάνας το κάγκελο». (Νίκος Πλατής, "Ουαλικό λεξικό του σεξ", 2007). Έκτοτε έμεινε η φράση στη νεοελληνική αργκό.

 

Η εξέδρα κάποτε χρησίμευε και για να υποδέχεται η καλή κοινωνία τον βασιλιά μετά τις νίκες του στον πόλεμο. Η ιστορία έπαιξε άλλο παιχνίδι και τελικά η εξέδρα χρησίμευσε για...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ "ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΘΟΣ" ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ζακ και Κατσίφας, η εργαλειοποίηση δύο θανάτων

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Στο δημοτικό, είχε έρθει ένα μελαχροινό κοριτσάκι από τη Βόρεια Ήπειρο. Κάποιοι συμμαθητές την είχαν προσβάλλει άγρια, πολύ άγρια. Τότε είχα διηγηθεί διάφορα περιστατικά στη μητέρα μου και εκείνη με είχε παροτρύνει να πηγαίνω δίπλα της, να μην την αποφεύγω. «Να την κεράσεις και κανένα τόστ στο διάλειμμα» από το κυλικείο. Τα χρόνια πέρασαν, και ήρθε το γυμνάσιο και μετά το λύκειο. Ήταν η περίοδος που οι διαφορετικοί, οι «άλλοι» δεν σταμάτησαν αλλά πολλαπλασιάζονταν. Ήταν και οι «κουνιστοί» που απέφευγαν το «μάθημα» της γυμναστικής και εκδηλώνονταν κάπως. Η ίδια πολιτική συνεχίστηκε και τότε. Έπρεπε να είμαι διακριτικός σε κάθετι που μου φαινόταν «ξένο». Δεν ήταν ανάγκη να καταλάβω κάτι για να αξίζει αξιοπρέπεια.

Στον στρατό ήταν και εκεί οι «περιπτωσάρες», ή τουλάχιστον φαίνονταν σε εμένα έτσι. Εκείνος που αδυνατούσε να στρώσει το κρεβάτι του και μου ζητούσε σιγανά τη βοήθεια και ο άλλος που έτρεμε γιατί πολλοί τον αντιμετώπιζαν σαν ένα «θηλυπρεπές φρικιό». Αναγκάστηκα να πω ψέματα σε έναν σωματώδη συνάδελφο που τον είχε βάλει στο μάτι, ότι δήθεν πρέπει να βοηθηθεί για το «κουσούρι» που είχε το «φρικιό». Έκτοτε, δεν τον ξαναπείραξε διότι τον λυπόταν. Ίσως γιατί του υπενθύμισα -του σωματώδους- ότι όλη η διμοιρία γελούσε και με τον ίδιο, διότι δεν μπορούσε να συγχρονίσει τα πόδια του στην παρέλαση.

Πέρασαν και άλλο τα χρόνια και ήρθε το Πανεπιστήμιο. Στο Πάντειο υπήρχε μάθημα για τον αλβανικό πολιτισμό. Είχε έρθει μάλιστα και είχε μιλήσει και ο Αλβανός δημοσιογράφος Γκαζμέντ Καπλάνι. Ήταν σεμιναριακής μορφής, με ειδικούς που έρχονταν από διάφορα ιδρύματα και φορείς. Σε ένα μάθημα θυμάμαι, χωρίς να μπορέσω να ανακαλέσω το ακριβές πλαίσιο της συζήτησης, να λέω στον διδάσκοντα: «μα τους Αλβανούς μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε. Στην περιοχή μου φαίνονται«, εννοώντας ότι γίνονταν αντιληπτοί λόγω εξαθλίωσης.

Ο διδάσκων θίχτηκε : «Μα είστε επιστήμονας εσείς; Επιτρέπεται να το λέτε αυτό; Σας πληροφορώ αν πάρω έναν Αλβανό και τον ντύσω καλά και τον πλύνω θα είναι όπως όλοι μας, δεν θα τον ξεχωρίσετε«. Αμήχανη στιγμή και στεγνή από θέληση για αντιρρήσεις. Μετά από καιρό λοιπόν, ο ίδιος διδάσκων μου τηλεφώνησε στο σπίτι: «Κύριε Γεωργίου διάβασα την εργασία σας για την Αλβανία, είναι καλή αλλά κάνετε ένα θεμελιώδες λάθος: χρησιμοποιείτε τη λέξη δυστυχώς/ευτυχώς. Οι επιστήμονες δεν χρησιμοποιούν τέτοιες λέξεις«. Είχε δίκιο φυσικά.

Δεν χρειάζεται επιστήμη

Επειδή, όμως, δεν χρειάζεται επιστήμη για κάποια ζητήματα, δυστυχώς, βλέπουμε μια τεράστια διάκριση σε δύο πρόσφατους θανάτους: ενός οροθετικού ομοφυλόφιλου και ενός εθνικιστή ομογενούς στη Βόρεια Ήπειρο. Εξάλλου παράλληλα με την κυβερνητική διαχείριση του θανάτου του δεύτερου, ο κ. Τσίπρας έκανε δηλώσεις για τον θάνατου του ατυχούς πρώτου. 

Οι δύο τους βρέθηκαν σε δύο χώρους που ήταν άλλου «ιδιοκτησία». Ο μεν Ζακ Κωστόπουλος σε ένα κοσμηματοπωλείο και ο δε Κωνσταντίνος Κατσίφας κουνώντας την ελληνική σημαία σε άλλο κράτος. Οι συνθήκες θανάτου και των δύο προκάλεσαν άνιση αντίδραση τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Η δε ελληνική κυβέρνηση επέδειξε μια στάση εξαιρετικά ήπια απέναντι στον Αλβανό πρωθυπουργό που μίλησε «περί τρελού εξτρεμιστή«. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών και πρωθυπουργός, ανακοίνωσε ότι «Έλληνας υπήκοος φέρεται να άνοιξε πυρ με όπλο καλάσνικοφ εναντίον οχήματος της αλβανικής αστυνομίας«. Η δε ελληνική αστυνομία άρχισε να κάνει διαρροές για το «βρώμικο» μητρώο του νεκρού, κινούμενη εκτός αρμοδιοτήτων και εναντίον των εθνικών συμφερόντων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (προσωπικά δεδομένα αδιάφορα της υπόθεσης).  

Αντίθετα, στην περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι «η απώλεια του δεν θα ξεχαστεί, τουλάχιστον από όσους και όσες από εμάς παραμένουμε αφοσιωμένοι στον αγώνα για μια κοινωνία, που η ανθρώπινη ζωή θα είναι η υπέρτατη αξία«.

Στο κοινωνικό επίπεδο, θυμόμαστε τον ξεσηκωμό των κομματικών οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων ακτιβιστών/κλικτιβιστών όταν έχασε τη ζωή του ο Ζακ Κωστόπουλος. Ο Κατσίφας προφανώς για πολλούς παραμένει ένας «εθνικιστής» λιγότερος. Όπως δήλωσε ο γιατρός Παντελής Πάπιστας, μέλος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, «δεν είχε τίποτα ψυχικά, ήταν απολύτως ισορροπημένος… Το μόνο, ας το πούμε έτσι σε παρένθεση, είχε τρέλα για τα εθνικά θέματα. Συνεργαστήκαμε μαζί και στα συλλαλητήρια της Μακεδονίας και τα λοιπά. Παντού ήταν πρώτος για να τρέχει για θέματα εθνικά».

Μυγοσκοτώστρα και βαριοπούλα

Για τον δε Κωστόπουλο που εισέβαλε σε ξένο κατάστημα, εκτός εαυτού, κατηγορήθηκε η ΕΛ.ΑΣ. για τον θάνατό του από τους δικαιωματιστές, γεγονός που δεν έχει επαληθευτεί. 

Για τον Κατσίφα απ’ ότι φαίνεται πρόκειται για καθαρή εκτέλεση, «γιατί περί εκτελέσεως πρόκειται«. Οι Αλβανοί επιστράτευσαν ελικόπτερο και ειδικές δυνάμεις για να εξοντώσουν έναν τέτοιο άνθρωπο λοιπόν.Παρόλα αυτά στην Ελλάδα οι επίσημες κυβερνητικές αντιδράσεις πολύ μετρημένες. 

Που είναι οι κλικτιβιστές βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που κάθε λίγο και λιγάκι κατηγορούσαν την ελληνική αστυνομία για την στάση της απέναντι στον αιμόφυρτο και βαριά πληγωμένο Ζακ Κωστόπουλο; 

Έχουν παρακολουθήσει καθόλου το αστυνομικό δελτίο να δούνε και το ατόπημα της ΕΛ.ΑΣ. στην υπόθεση Κατσίφα;

Τα δικαιώματα δεν φτιάχτηκαν μόνο για ανθρώπους που τους κάνουν αφιερώματα mainstream tabloid, ή βγήκανε κάποτε στην TV και όσους απέκτησαν κάποια φήμη λόγω ένταξής τους στο ΛΟΑΤΚΙ. 

Μια κοινωνία οφείλει να αγκαλιάζει όλους του πολίτες της και ταυτόχρονα να επιδεικνύει την αρχαιοελληνική φιλοξενία σε μετανάστες που δεν παραβιάζουν εγχώρια δικαιώματα. Ζυγίζει διαφορετικά η γραφικότητα ενός ομοφυλόφιλου από εκείνη ενός εθνικιστή; Μυγοσκοτώστρα για τον έναν, βαριοπούλα για τον άλλον.

Δεν γνώριζα ούτε τον Κωστόπουλο ούτε τον Κατσίφα. Αλλά οι προσωπικές γνωριμίες, έξεις, παραδοχές αρνήσεις και ιδεοληψίες είναι αδιάφορες. Γι’ αυτό τα «δυστυχώς», όπως μου έλεγε ο καθηγητής μου, είναι ίσως λάθος… Οι αφηγήσεις είναι για συγκεκριμένα σύνολα, αλλά η αξιοπρέπεια για όλους τους ανθρώπους. Και εκεί φαίνεται να χάνει την μπάλα η κυβέρνηση και όσοι αρέσκονται σε δύο μέτρα και δύο σταθμά.  

Ίσως όταν...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Προσοχή: εθνικιστές όσοι τρώνε Μακεδονικό Χαλβά!

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

To 1971 ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης είχε ερμηνεύσει το «τι δεν ήσουνα για μένα». Ο στίχος έλεγε «εμείς που φάγαμε μαζί ψωμί και αλάτι και ονειρευτήκαμε στο ίδιο το κρεβάτι» σε στίχους Θάνου Σοφού. Αρχικά, ο μεγάλος Έλληνας στιχουργός είχε γράψει «κοιμόμαστε», αλλά αναγκάστηκε να το αντικαταστήσει με το «ονειρευόμαστε«, καθώς λογοκρίθηκε από τη Χούντα. Προφανώς για τους Απριλιανούς παρέπεμπε σε κάτι ερωτικό και πρόστυχο. Τέτοιες «αρλούμπες» απαγορεύονταν.

Πρόσφατα, άκουσα τον Θάνο Σοφό να δηλώνει στην εκπομπή -σε επανάληψη- του Δαυίδ Ναχμία στο Τρίτο Πρόγραμμα, ότι σήμερα δεν υπάρχει λογοκρισία, «μπορείς να λες ότι αρλούμπα θες«.  

Πράγματι, ισχύει. Μια μετεξελιγμένη μορφή λογοκρισίας σήμερα, όμως, έγκειται όχι τόσο στην απαγόρευση, αλλά στην παραμόρφωση εκείνου που θίγει την εκλεγμένη εξουσία.

Την τελευταία εβδομάδα γίνεται μια έντονη, πολύ έντονη δημόσια «συζήτηση» για την ορθότητα της συμφωνίας που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με την ΠΓΔΜ. Πολλοί πολέμιοι της ρηξικέλευθης αυτής πολιτικής απόφασης βγάλανε ήδη το ανάθεμα. Φερειπείν, σε πολλά σχετικά δημοσιεύματα που αναρτώνται στο facebook εντόπισα έναν συγκεκριμένο εμμονικό χρήστη να αφήνει ακριβώς το ίδιο σχόλιο «κρεμάλα στους προδότες».

Στην σχετικά μικρή συγκέντρωση μπροστά στην Βουλή, μάλιστα, η κάμερα του Associated Press κατέγραψε έναν «μακεδονομάχο» να κάνει τον ναζιστικό χαιρετισμό. 

Μεγάλη μερίδα των Ελλήνων πολιτών δεν θέλουν καν να υπάρχει ο όρος Μακεδονία στο όνομα της ΠΓΔΜ. Βέβαια όλη αυτή η ρητορική δημιουργεί προβλήματα στον διάλογο και αποπροσανατολίζει. Προσωπικά τα θεωρώ αβάσιμα και σε κάποιο βαθμό επικίνδυνα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι με όποιον υποστηρικτή της συμφωνίας συνομιλώ είναι προδότης. Δεν βγαίνει νόημα.

Και πολλοί περισσότεροι βέβαια θεωρούν απαράδεκτο η Ελλάδα να αναγνωρίσει ότι με τη δική της υπογραφή οι γείτονες θα ονομάζονται Μακεδόνες και η γλώσσα τους μακεδονική.

Πώς όμως διαχειρίζονται οι μορφωμένοι και ενημερωμένοι υποστηρικτές της συμφωνίας αυτή την αντίθεση των «αμόρφωτων»;  

Ας σημειωθεί ότι σε μεγάλο ποσοστό αυτοί οι «αμόρφωτοι» στο δημοψήφισμα του 2015 είχαν ψηφίσει όχι. Τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ τους θεωρούσε δημοκρατικούς αντιμνημονιακούς πολίτες. Σήμερα, τους θεωρεί από εθνικιστές έως ακροδεξιούς!».

Opposition research

Η κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε ένα opposition research ώστε να εξουδετερώσει την οποιαδήποτε αξιοπιστία της αξιωματικής αντιπολίτευσης και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δηλαδή, γίνεται ένα σκανάρισμα σε παλαιότερες πράξεις και δηλώσεις του αντιπάλου, ώστε να χρησιμοποιηθούν εναντίον του. Στις ΗΠΑ, αυτό λειτουργεί, συμβατικά πάντα, από τη δεκαετία του 1970.

Δεν είναι ακριβώς λασπολογία, αλλά η τεχνητή ανάμιξη νερού με την υπάρχουσα «σκόνη» για την δημιουργία λάσπης! Έτσι όμως χάνεται η ουσία. Οι όροι πατριδοκάπηλος, λαϊκιστής και εθνικιστής έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο πολύ από τους κυβερνητικούς και τους υποστηρικτές της συμφωνίας που σίγουρα μελλοντικά η εκστρατεία ιδεολογικής τρομοκρατίας θα αποτελέσει αντικείμενο έρευνας ανάλυσης λόγου.

Ένας Έλληνας ακαδημαϊκός στην Οξφόρδη μάλιστα χαρακτήρισε τον Κοτζιά εθνικιστή! Υποστήριξε ότι «Έπρεπε να έρθει ένας εθνικιστής σαν τον Κοτζιά και ένας τυχοδιώκτης σαν τον Τσίπρα για να μας θυμίσουν ότι η πραγματική διαιρετική τομή σ’ αυτήν την χώρα βρίσκεται όχι στις θέσεις περί μνημονίων, αλλά στα ζητήματα δικαιωμάτων και ανεκτικότητας». Υπάρχει και μια παραφυάδα της «Αριστεράς» που μιλάει για ταξικό εθνικισμό. Ότι δηλαδή οι εθνικιστές της ελληνικής άρχουσας τάξης επέβαλαν σε ένα κράτος την θέλησή τους και ότι οι υποστηρικτές των συλλαλητηρίων στην πλατεία του Συντάγματος υπηρετούν την Pax Americana!

Επικαλούνται άλλοτε επικριτές

Η κα Σία Αναγνωστοπούλου, κάποτε καθηγήτριά μου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και νυν βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι «η Αριστερά κέρδισε μια τεράστια μάχη κατά του εθνικισμού και της εθνικοφροσύνης«. Τα Μίντια που ελέγχει η κυβέρνηση αξιοποιούν ψυχροπολεμικά επιχειρήματα δεκαετίας 1950 περί δυτικού στρατοπέδου. Το Ραδιόφωνο Κόκκινο επιστράτευσε τον ακαδημαϊκό Νίκο Μαραντζίδη, του οποίου οι δημοσκοπήσεις στο παρελθόν προκαλούσαν βδελυγμία στον ΣΥΡΙΖΑ. Το Κόκκινο φιλοξένησε την δήλωση του ακαδημαϊκού -εν γνώσει του μέσου που ήξερε τι θα πει- ότι «Η επιλογή αυτή είναι μια επιλογή δυτικού στρατοπέδου και ενίσχυσης των δεσμών με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ και για μένα είναι απόλυτα θετικό».

Σε πρωινή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης, στην εκκίνηση της τοποθέτησής του, κοινοβουλευτικός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε το «λάθος» να μιλήσει για «εισχώρηση» των Σκοπίων σε ΝΑΤΟ/ΕΕ. Τότε τον διέκοψε η κα Αναγνωστοπούλου και είπε «όχι εισχωρήσουν, να μιλάμε σοβαρά, να ενταχτούν«. «Θέλετε να μας κάνετε και κρίση στους χαρακτηρισμούς που κάνουμε;» αμύνθηκε ο βουλευτής της ΝΔ, ο οποίος αδέξια έχασε την ψυχραιμία του. «Ναι ναι ναι» απάντησε η ίδια, επιβάλλοντας ένα ευρώ-political correct στο πάνελ.

Σε διαδικτυακό διάλογο που είχα με έναν ακαδημαϊκό, επίσης υποστηρικτή της συμφωνίας και του «δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού», σε απάντηση των επιχειρημάτων μου, μου απηύθυνε το ερώτημα: «γιατί δεν λέτε ευθαρσώς ότι δεν θέλετε καμία συμφωνία;«. Προφανώς δεν ισχυρίστηκα ποτέ κάτι τέτοιο. Απλά παρέθεσα συγκεκριμένα άρθρα του Συντάγματος της ΠΓΔΜ.

Λογική κρεατομηχανής

Η ειρωνεία, η επιθετικότητα και χρήσεις χαρακτηρισμών των υποστηρικτών της συμφωνίας προς τους αρνητές της αποσυντονίζουν τον διάλογο, ενώ ακυρώνουν και τα δικά τους επιχειρήματα. Η εν μέρει αυτοαναίρεσή τους δεν τους απασχολεί. Λίγοι αντιμετωπίζουν θαρραλέα την πραγματικότητα. Θαρρείς ότι πολλοί εκπαιδευμένοι άνθρωποι έχασαν την εντιμότητα της κριτικής τους θεώρησης μετά από το PhD και τα συνεδριακά σαλόνια.

Μέχρι πριν δύο-τρία χρόνια οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ αδιαφορούσαν για τον διεθνή Τύπο και καθύβριζαν τη νομεκλατούρα των Βρυξελλών. Τώρα, όμως, αλλάξανε οι εποχές και επικαλούνται τους επαίνους για τη συμφωνία. Υπενθυμίζουν ότι 140 κράτη έχουν αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα με το όνομα «Μακεδονία». Όπως είπε φιλοκυβερνητικός σχολιαστής, «επιστρέφεις στην ελληνική πραγματικότητα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αντί να βγάζουν το καπέλο στον Τσίπρα, ετοιμάζονται να φορέσουν περικεφαλαίες».

Το στιγμάτισμα των διαφωνούντων σαν λαϊκιστών, πατριδοκάπηλων και εθνικιστών δημιουργεί σύγχυση στα ιδεολογικά όρια, ενθαρρύνοντας φαινόμενα Μπαρμπαρούση. Ο ταξιδιώτης που σταματά σε ένα εξωκλήσι να ανάψει ένα κερί είναι θρήσκος; Μήπως και το φλερτ είναι σεξουαλική παρενόχληση; 

Η ολιστική ρητορική των κυβερνητικών παραπέμπει σε έναν μακαρθικού τύπου δημόσιο λόγο που την οποιαδήποτε αντίρρηση την βάζει σε μια κρεατομηχανή, μετατρέποντας την σε μια άμορφη μάζα φανταστικών εθνικιστών-λαϊκιστών. Μια επικίνδυνη λογική αταξία.

Μην μας λέτε προδότες

Τι θα πούνε στους επαγγελματίες και παραγωγούς προστατευόμενων ευαίσθητων προϊόντων; Μήπως είναι λαϊκιστές όσοι εκφράζουν ανησυχίες για τον Μακεδονικό Χαλβά; Είναι χαρακτηρισμοί αναντίστοιχοι με την ουσία του προβλήματος που απλά δημιουργούνε ψεύτικα αφηγήματα. Είναι ακριβώς η ίδια τακτική που είχε χρησιμοποιηθεί εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ειδικά από το 2012, όταν τον χαρακτήριζαν λαϊκιστικό κόμμα. Οτιδήποτε διαφωνεί με το σύστημα εξουσίας είναι λαϊκισμός, σωστά;

Οι κυβερνητικοί απλά αναποδογυρίζουν το κάδρο που βρήκαν, δεν το αλλάζουν. Ο Διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, Θανάσης Καρτερός διαμαρτυρήθηκε το πρωί της Τρίτης 19 Ιουνίου στο Ραδιόφωνο 247: «Δεν μπορείτε να μιλάτε για προδότες». Όταν ο δημοσιογράφος σχολίασε «Μα τα ίδια λέγατε και εσείς το 2013» ο κ. Καρτερός απάντησε ευθαρσώς: «Ε καλά, είναι να πάμε και στο 1821!».

Σωστά, τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αρεστός έξω. Ετεροπροσδιορίζεται θετικά. Είναι αριστερός στο Gay Pride, Ευρωπαίος με τα Σκόπια, Ειρηνοποιός για το Foreign Policy και δεξιός χωροφύλαξ με τους διαδηλωτές στο Πισοδέρι. 

 Είναι αυτό που έλεγε ο Μπέρναρντ Σω, «ένας άνδρας ολίγον τίμιος, με μια γυναίκα ολίγον πιστή, αμφότεροι ολίγον πότες, σε ένα σπίτι ολίγον φωτεινό: ιδού η εικόνα αστικού σπιτικού». 

 Συμβαίνει και στα καλύτερα αριστεροφιλελεύθερα σπίτια. Αλλά...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: ΕΛΙΑΜΕΠ, Σλαβομακεδόνες, πανεπιστήμιο «Πιερίας» και σουηδικά ευρώ

Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργίου

    

Προκειμένου να αρέσει στη μοντέρνα και πλούσια Μαίρη (Ζωή Λάσκαρη) ο ρεμπέτης Φώτης (Φαίδων Γεωργίτσης) μπαίνει στο κουρείο της γειτονιάς και δίνει εντολή στον μπαρμπέρη να του κόψει το μουστάκι. Έτσι θα εκμοντερνιζόταν. Ο μπαρμπέρης τον κοιτάζει έκπληκτος, ενώ οι φίλοι του έξω από το κουρείο τον χλεύαζαν για την πράξη του.  

«Τι θέλετε ρε, έτσι ήθελα και τόκοψα, δικό μου ήτανε» τους φώναξε αγανακτισμένος.

Στην Ελλάδα, λόγω του ζητήματος της ονομασίας, η γειτονική ΠΓΔΜ απέκτησε πολλούς «νονούς», περισσότερους «ειδικούς» και ακόμα περισσότερους σχολιαστές.  

Τους μήνες που διανύουμε η ελληνική διπλωματία δίνει μάχη για το όνομα. Παρόλα αυτά στην Ελλάδα υπάρχουν φορείς που δεν χαμπαριάζουν από τέτοιου είδους εθνικές ευαισθησίες.

Στο Πρόγραμμα Νοτιοανατολικής Ευρώπης του γνωστού ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής) δημοσίευσαν τον περασμένο Δεκέμβριο μελέτη, σχετικά με την διασυνοριακή συνεργασία των δύο χωρών σε προγράμματα ανώτατης εκπαίδευσης. Η έκθεση αποτελεί προϊόν έρευνας που χρηματοδοτήθηκε από τη σουηδική κυβέρνηση. Το ενδιαφέρον είναι ότι πρόκειται για ένα κοινό ερευνητικό έργο (joint research project) με το σλαβομακεδονικό think tank Analytica. Το κάθε ίδρυμα δηλαδή, έχοντας τον ίδιο χρηματοδότη, δημοσίευσε τα δικά του συμπεράσματα.

Η εμπιστοσύνη με την ΠΓΔΜ

Στο ΕΛΙΑΜΕΠ κατέδειξαν ότι «η διμερής διαφορά γύρω από το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, παρά τη βαρύτητα της για το συνολικό πλέγμα των διμερών σχέσεων, κρίθηκε ότι δεν παρεμποδίζει την υπόθεση της διασυνοριακής συνεργασίας». Οι ερευνητές του ελληνικού ιδρύματος κατέδειξαν επίσης ότι η διασυνοριακή συνεργασία «διευκολύνεται ιδιαίτερα από την ύπαρξη σταθερών και αυστηρών κανόνων της ΕΕ που διέπουν την υλοποίηση των προγραμμάτων και την επαφή των δύο πλευρών».

Το ευρωπαϊκό πλαίσιο -που στην Ελλάδα για πολλούς φορείς έχει αντικαταστήσει τον «μπάρμπα από την Κορώνη»- επιτρέπει την συνεργασία μεταξύ των εκπαιδευτικών φορέων των δύο χωρών. Ειδικά μεταξύ των ιδιωτικών, καθώς τα δημόσια ιδρύματα είναι πιο επιφυλακτικά λόγω του ονόματος.

Οι ερευνητές του ΕΛΙΑΜΕΠ παρουσιάζουν μια εικόνα «ξεκάθαρης» ικανοποίησης των στελεχών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη βόρεια Ελλάδα για το επίπεδο της συνεργασίας με τους αντίστοιχους φορείς της ΠΓΔΜ. Αυτό, λοιπόν, το «καλό επίπεδο συνεργασίας και εμπιστοσύνης» αναδεικνύεται ως καθοριστικός παράγοντας «διευκόλυνσης της συνεργασίας». Δηλαδή, η καλή συνεργασία κάνει καλό στην συνεργασία!

Ωστόσο, είναι χρήσιμο να δούμε και την εκδοχή των Σλαβομακεδόνων. To think tank της γειτονικής χώρας όχι μόνο υιοθέτησε το όνομα «Μακεδονία» αλλά ξαναβάπτισε τα ελληνικά πανεπιστήμια! Καλά διαβάσατε. Η αγγλική ορολογία των πανεπιστημίων είναι μία, αλλά στη συγκεκριμένη έρευνα υπάρχει ποικιλία. Για παράδειγμα το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (Aristotle University of Thessaloniki), οι συγχρηματοδοτούμενοι του Analytika, το είπαν Arisoteli University! Ας το αποδώσουμε στην προχειρότητα, καθώς και οι ερευνητές του ΕΛΙΑΜΕΠ έχουν λάθη εκφραστικά, διατύπωσης, βιασύνης, ακόμα και στον τίτλο του Δελτίου Τύπου.

Πανεπιστήμιο φάντασμα

Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι μέσω της έρευνας οι γείτονες “ίδρυσαν” ένα νέο ελληνικό ΑΕΙ: Το University of Pieria!  Ψάξαμε στον κατάλογο, αλλά δεν βρήκαμε ΑΕΙ με τέτοιο όνομα. Επικοινωνήσαμε με το think tank της γείτονος και πληροφορηθήκαμε ότι ούτε η συντάκτρια της έκθεσης γνώριζε το ίδρυμα στο οποίο αναφερόταν! Τα στοιχεία της τα έδωσε η καθηγήτρια από το Πανεπιστήμιο Μπίτολα (Μοναστήρι) Snezana Mojsovska Salamovska. Σε επικοινωνία που είχαμε και με την Salamovska, κι αυτή δήλωσε άγνοια.

«Πρέπει να ελέγξω τη μελέτη, επειδή πρέπει να έγινε τυπογραφικό λάθος. Τα πανεπιστήμια που ανέφερα ως συνεργάτες μας, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ήταν το Πανεπιστήμιο της Φλώρινας, το Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη. Οπότε για το ενδεχόμενο «Πανεπιστήμιο της Πιερίας» πρέπει να υπήρχε κάποια άλλη πηγή πληροφοριών. Στην πραγματικότητα, δεν το έχω ακούσει μέχρι στιγμής» είπε η κα Salamovska. Αυτό λέγεται επιστημονική μελέτη;

Χρησιμοποιώντας τον ίδιο χρηματοδότη με το ΕΛΙΑΜΕΠ Σλαβομακεδόνες ερευνητές όχι μόνο διαφημίζουν και παγιώνουν το όνομα «Μακεδονία», αλλά και αλλάζουν το όνομα ελληνικού πανεπιστημίου(!), χρησιμοποιώντας το brand name του ΕΛΙΑΜΕΠ στην ιστοσελίδα του: «..Analytica think tank and ELIAMEP (Greece) started working on one year joint research project…». Η αντίστοιχη έρευνα του ΕΛΙΑΜΕΠ δεν είναι αναρτημένη στην ιστοσελίδα του και παρά την επικοινωνία με το ίδρυμα δεν μας την έδωσαν!

Δηλαδή δύο ιδρύματα, το ένα από την ΠΓΔΜ και το άλλο από την Ελλάδα συμφωνούν να ενταχθούν στο ίδιο ερευνητικό πρόγραμμα. Το περιεχόμενο της μελέτης του πρώτου ιδρύματος καταστρατηγεί και προσβάλλει τα δικαιώματα του κράτους του δεύτερου. Όσο για το ελληνικό ίδρυμα (ΕΛΙΑΜΕΠ) συμπεραίνει στην έρευνά του ότι υπάρχει εμπιστοσύνη ανάμεσα στις δύο χώρες, ενώ οι εκπαιδευτικοί φορείς της άλλης χώρας μαγειρεύουν ονόματα ελληνικών Πανεπιστημίων!

Η εμπιστοσύνη οικοδομείται αλλοιώνοντας ακόμα και την ονομασία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων; 

Η ανωτέρω περίπτωση δείχνει πως το ΕΛΙΑΜΕΠ...

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ: Ως πότε θα χαρίζουμε καραβάκια???

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Στην εξωτερική πολιτική όταν ξέρεις τι θέλεις και πότε να το ζητάς ή αλλιώς όταν δεν παραιτείσαι των στόχων σου παρά τις αλλαγές των συνθηκών είναι πραγματικά τέχνη. 

Αν συγκρίνει κανείς τις δύο επισκέψεις του Νταβούτογλου, τη φετινή της 10ης Οκτώβρη με την περσινή(τον Μάρτη) ίσως να αντιληφθεί κάτι τέτοιο.

Χθες λοιπόν ο τούρκος ΥΠΕΞ είπε στον κ. Μεϊμαράκη ότι η χώρα του «επιθυμεί το Αιγαίο, ως μία θάλασσα ειρήνης και φιλίας, να είναι ανοικτό σε κάθε είδους συνεργασία». 

Πέρυσι λοιπόν έλεγε στους Έλληνες δημοσιογράφους ότι «η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί από την ιδέα ότι η Τουρκία διεκδικεί τα νησιά του Αιγαίου και η Τουρκία να πάψει να φοβάται ότι αποκλείεται από το Αιγαίο». 

Το αντικείμενο του πόθου είναι πασιφανές ότι παραμένει το ίδιο αλλά διαφέρει η προσέγγιση.  

Πέρυσι ο κ. Νταβούτογλου ξεπέρασε το αξίωμα της διπλωματίας -όταν παζαρεύεις  προσφέρεις αντάλλαγμα- και κατασκεύασε ένα τεχνητό αντάλλαγμα, την ελληνικότητα των νησιών του Αιγαίου. Εν έτει 2012, 100 χρόνια μετά την προσάρτηση των νησιών από την Ελλάδα, και ενώ έχουνε μεσολαβήσει συνθήκες, ιδρύσεις διεθνών και περιφερειακών οργανισμών ο κ. Νταβούτογλου μας απαλλάσσει από ένα βάρος το οποίο όμως λύθηκε ήδη από τον ελληνικό στόλο το 1912. Τουτέστιν, οι Τούρκοι πέρυσι μας καθησυχάσανε καθώς παραιτήθηκαν «καλοπροαίρετα» από τη διεκδίκηση των νησιών, λες και υπήρχε ατζέντα αμφισβήτησης της ελληνικότητάς τους, ζητώντας ως ανταπόδοση, ουσιαστικά, συνεκμετάλλευση. Ωστόσο όσες και όποιες αξιώσεις(π.χ. ελεύθερη διέλευση) έχει η Κόστα Ρίκα, η Νότιος Αφρική ή η Ισλανδία στο Αιγαίο τόσες έχει και η Τουρκία.

Παπαδόπουλε, κάποιοι σου ξέφυγαν το '67

Toυ ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Τον Μπελογιάννη τον ήξεραν και οι πέτρες, μέχρι και ο δεξιός Ντε Γκωλ εκλιπαρούσε για την σωτηρία του! Αλλά τον συνέλαβαν, και αφού οι φωστήρες στρατοδίκες τον κρίνανε ένοχο για κατασκοπία (ν. 375) τον στήσανε στον τοίχο μαζί με τους Μπάτση, Αργυριάδη και Καλούμενο, οι οποίοι περάσανε στην αφάνεια. 

Όλως περιέργως ανάμεσα στους στρατοδίκες ήταν και ένας μουστάκιας ταγματαρχάκος, Γιώργος Παπαδόπουλος στο όνομα, ο οποίος τάχθηκε κατά της θανάτωσής του.

Οι παραπάνω τέσσερις ήταν μεν ιδεολόγοι αλλά όπως και να το κάνουμε παίρνανε γραμμή από κάπου. Ακόμα και όταν ο αρχηγός τους, Ζαχαριάδης τους πρόδωσε παρέμεναν πιστοί σε αυτόν... Σταλινικές αρρώστιες, τι να πεις!

Την ίδια περίοδο (1952) σε μια άλλη δικαστική αίθουσα μπαγλαρώσανε 20 ένστολους, εντελώς ανίδεους, που κοιτάζονταν μεταξύ τους αναρωτώμενοι «μα τι κάναμε;»

Ήταν όλοι τους αξιωματικοί της Βασιλικής -τότε- Αεροπορίας και κατηγορούνταν ακριβώς για τον ίδιο λόγο όπως ο Μπελογιάννης: παράβαση του νόμου 375! Το κατηγορητήριο έγραφε ότι αυτά τα καθάρματα εκτελούσαν εντολές της ηγεσίας του ΚΚΕ, που βρισκόταν στο εξωτερικό, πραγματοποιώντας δολιοφθορές σε στρατιωτικό υλικό. Λοιπόν, τους κάνανε τέτοια βασανιστήρια που οι καημένοι αναγκαστήκαν να ομολογήσουν ό,τι θέλανε οι θύτες τους. Οι συνήγοροι υπεράσπισης ξελαρυγγιάστηκαν μέσα στο δικαστήριο να φωνάζουν «ρε μη βαράτε τους πελάτες μας για να ξεράσουν ό,τι θέλετε εσείς»! Αν και πρωτοδίκως επιβλήθηκαν ακόμα και ποινές θανάτου ωστόσο στην επανάληψη της δίκης η «γενναιοδωρία» είναι φανερή: Ο αντισμήναρχος Μεταξάς και ο σμηναγός Ηλίας Παναγουλάκης καταδικάστηκαν σε ισόβια, ο ανθυποσμηναγός Πάνος Λεμπέσης έφαγε 17, ο σμηναγός Ελευθέριος Ζαφειρόπουλος 8, ο Κοντός 16, ο αρχισμηνίας Αλέξανδρος Κοντογιωργάκης 12, ο επισμηνίας Ιωάννης Ντίνος 7 και ο «τυχεράκιας» υποσμηναγός Γεώργιος Μαδεμπλής μόνο 5 χρονάκια. Α, ο Χρήστος Δαδαλής έφτυσε τέτοιο αίμα από τα χτυπήματα που ξεψύχησε.

Το 1955 όμως ο «μεγαλόκαρδος» Εθνάρχης μας τους αμνήστευσε σκεπτόμενος: «δεν χρειάζεται να τους εκτελέσουμε κιόλας, αρκεί που βρέθηκε τρόπος να καθαρίσει το στράτευμα από κάθε δημοκρατικό και αριστερό σκουπίδι». Και φυσικά αμνηστεύθηκαν και οι βασανιστές τους, οι οποίοι το 67 στέλεχωσαν τη Χούντα εκείνου του ταγματαρχάκου στρατοδίκη στην υπόθεση Μπελογιάννη.  

Ο πλακατζής τότε υπουργός άμυνας, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο οποίος έβγαζε τρελό όποιον μιλούσε περί βασανιστηρίων, ώσπου το 1977 του ‘ρθε επιφοίτηση παραδεχόμενος ότι έκανε λάθος, «τα παιδιά ήταν αθώα»! Μας θυμίζει τον Βαγγέλη Βενιζέλο που λίγες μέρες πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 παραδέχεται ότι το «λεφτά υπάρχουν» του 2009 ήταν λάθος. Αυτό λέγεται συνέχεια του κράτους.