(ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ) ΚΡΑΤΟΣ - ("Συριζώνυμη") ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Ενα εκκλησιαστικό déjà vu;

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ 

Δικηγόρος, επίκουρος καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.


Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος είχε να διαχειριστεί μία σοβαρή κρίση όχι μόνο στις σχέσεις της με την Πολιτεία, αλλά, κυρίως, με τις ισορροπίες στο εσωτερικό της, που προκλήθηκε από το αιφνίδιο κοινό ανακοινωθέν Αρχιεπισκόπου και πρωθυπουργού και τα άδηλα συμφραζόμενά του.  

Για την εκτόνωση της σωρευμένης έντασης επιλέχθηκε, μεταξύ άλλων, η ασφαλής και παλαιά δοκιμασμένη λύση της παραπομπής του επίμαχου ζητήματος σε σχετική επιτροπή για περαιτέρω μελέτη και επεξεργασία. 

Η επιλογή αυτή βεβαίως δεν καινοτομεί, καθώς έχει προηγούμενο... Πριν από 31 χρόνια, το 1987, ο Τρίτσης επιχειρεί να διευθετήσει, ερήμην της Εκκλησίας, το ζήτημα της μοναστηριακής περιουσίας. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί την οργισμένη αντίδρασή της, η οποία κορυφώνεται με την αποχή της από τις εορταστικές εκδηλώσεις για την 25η Μαρτίου και τη διοργάνωση την 1η Απριλίου ενός ογκώδους συλλαλητηρίου στην πλατεία Συντάγματος. Ο Ν. 1700 παραμένει τελικώς ανεφάρμοστος. Την εποχή αυτής της μεγάλης κρίσης και προς εκτόνωσή της συστάθηκε, τον Νοέμβριο του 1987, μία οκταμελής επιτροπή μελέτης των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας, τα πορίσματα της οποίας βρίσκονται μάλλον ξεχασμένα σε κάποιο αραχνιασμένο υπουργικό ερμάριο...

 

Η ιστορία μοιάζει σήμερα να επαναλαμβάνεται, έστω και παραλλαγμένη. 

Κοινός, κατ’ αρχάς, ο λόγος της αντιμαχίας: η διευθέτηση οικονομικών εκκρεμοτήτων.  

Διαφορετική, ωστόσο, η αφετηρία της: το 1987 η ευθύνη ανήκε αποκλειστικώς στην κυβέρνηση, η οποία επιχείρησε, με μονομερή ενέργειά της, να δημεύσει τη μοναστηριακή περιουσία, που συνδυάστηκε ατυχώς με την υπόγεια εισαγωγή του αιρετού λαϊκού στοιχείου στην εκκλησιαστική διοίκηση. Σήμερα, συνευθύνη καταλογίζεται και στην Εκκλησία, η οποία είχε «αποδεχθεί», έστω ad referendum, το κυβερνητικό «Προσχέδιο Συμφωνίας»...  

Από τις τελευταίες εξελίξεις, την ομόφωνη δηλαδή απόφαση της Ιεραρχίας για μη αλλαγή του καθεστώτος της εφημεριακής μισθοδοσίας και την άμεση κυβερνητική εναντίωση, προκύπτουν, νομίζω, οι ακόλουθες παραδοχές:


1. Η μερική απόρριψη του ανακοινωθέντος της 6ης Νοεμβρίου επιβεβαιώνει την αρχική εκτίμηση ότι θα έπρεπε η διαδικασία να είχε ακολουθήσει την αντίστροφη πορεία. Η συνοδική οργάνωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν γνωρίζει την «ενός ανδρός αρχή». Εάν είχε προηγηθεί η έκφραση της συνοδικής διαγνώμης του εσπευσμένου κοινού ανακοινωθέντος, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχε συντελεστεί, σε τόσο σύντομο μάλιστα χρονικό διάστημα, η απονομιμοποίηση του τελευταίου.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πέντε λεπτά, πέντε μήνες, πέντε γενιές - The world is not enough for the man called Yanis

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Andy Warhol έλεγε οτι κάθε άνθρωπος δικαιούται μία, τουλάχιστον, φορά στη ζωή του πέντε λεπτά δημοσιότητας. Εκεί θα φανεί ο ψυχισμός του, ο χαρακτήρας του και, γιατί όχι, οι κρυφές του επιθυμίες και τα απωθημένα του. Κι όταν λέω απωθημένα, μην με παρεξηγείτε οτι αναφέρομαι σε ιδεοληψίες αφού αυτές, στο κάτω-κάτω της γραφής, προϋποθέτουν την ύπαρξη κάποιας, έστω και λανθάνουσας, ιδέας και μιας εμμονικής στάσης για την υλοποίησή της που, ακόμα κι αν η ιδέα αυτή είναι εσφαλμένη, δεν παύει να είναι θεμιτή και αξιολογήσιμη και δεκτική κριτικής στα πλαίσια ενός δημοκρατικού διαλόγου.

Τα απωθημένα, από την άλλη πλευρά, είναι μια αυστηρά προσωπική, εμμονική – επίσης - αντίληψη που οδηγεί όμως, συνειδητά ή ασυνείδητα, σε συμπεριφορές που αποκλειστικό σκοπό έχουν να καλύψουν συναισθηματικά ή άλλα (ψυχοσωματικά, ίσως) κενά ενός προσώπου μεσ’ από επιλογές του που, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα είχε προκρίνει και που τις υποστηρίζει, παρά ταύτα, με πάθος ακόμα κι όταν τα γεγονότα αποδεικνύουν, με τον πιο καταλυτικό κι αδιαμφισβήτητο τρόπο, το de facto αβάσιμό τους.

Κάθε φορά, όμως, που αποδομούνται, εκ των πραγμάτων, οι επιλογές αυτές το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι η συντεταγμένη κατάρρευση του νοητικού οικοδομήματος στο οποίο το άτομο αυτό έχει αφοσιωθεί, ψυχή τε και σώματι, και στο οποίο έχει επενδύσει με αποτελέσματα που διαφέρουν ανάλογα με την προσωπικότητα, την ψυχοσύνθεση, τις καταβολές, τις ψυχικές αντοχές και τις τάσεις κάθε ανθρώπου.

Μερικοί άνθρωποι είναι συνεσταλμένοι και εσωστρεφείς και κλείνονται στον εαυτό τους, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, περιοριζόμενοι σε μια στυγνή αυτοκριτική που μπορεί πολλές φορές να φθάσει και σε ακραίες καταστάσεις, ακόμα και στην αυτοκτονία.

Άλλοι, με τη σειρά τους, ενεργούν εξωστρεφώς και κοιτάνε να επιρρίψουν τις ευθύνες για τα αίτια της αποτυχίας τους σε οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον ίδιο τους τον εαυτό που, επιμελώς, κρατούν στο απυρόβλητο και επιδίδονται σ’ ένα κυνήγι μαγισσών και φαντασμάτων για να δικαιολογήσουν τα δικά τους, προσωπικά, σφάλματα προσπαθώντας μέσω μιας καταγγελτικής συμπεριφοράς να αισθανθούν, με τον τρόπο αυτό, δικαιωμένοι και ασφαλείς στον μικρόκοσμο στο οποίο έχουν αυτοπεριορισθεί.

Στην προσπάθειά τους αυτή όλα τα μέσα είναι διαθέσιμα στην φαρέτρα τους σε πρώτη ζήτηση. Το ψέμα, η διαβολή, η υπαναχώρηση από προηγούμενες απόψεις και θέσεις, η συκοφαντία, ακόμα και η υπόθαλψη ωμά παράνομων και ποινικά κολάσιμων πρακτικών, ασύλληπτων στο μυαλό ενός μέσου, συνετού, λογικού και νομιμόφρονα ανθρώπου.

Υποθέτω οτι δεν συντρέχει λόγος να σας εξηγήσω σε ποιάν από τις δύο κατηγορίες ανήκει ο Γιάνης (με ένα «ν»). Ούτε, υποθέτω, οτι χρειάζεται να έχει κανείς μαντικές ιδιότητες για να συμπεράνει εκ του ασφαλούς οτι η αυτοκριτική δεν είναι μέσα στις προτεραιότητές του. Τα γεγονότα, άλλωστε, μιλούν από μόνα τους. Τα γεγονότα, Γιάνη. Τα γεγονότα.

Εντάξει, δε λέω. Ο Warhol είπε πέντε λεπτά. Εσύ, όμως, κυριολεκτικά ξεπατώθηκες. Πέντε ολόκληρους μήνες, 24 ώρες το 24ωρο, σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, σε κάθε διαθέσιμο τηλεοπτικό σταθμό, στο internet, με συνεχή τρολαρίσματα και ευφυολογήματα στα social media, φωτογραφήσεις σε περιοδικά και προγραμματισμένες εμφανίσεις σε πολυτελή θέρετρα πάντα στην διάθεση των πανταχού παρόντων paparazzi. Ούτε ο Warhol δεν πρέπει να είχε απολαύσει τόση δημοσιότητα όσο εσύ Γιάνη τους τελευταίους αυτούς πέντε μήνες. Ούτε και κανένας από αυτούς που θεωρούμε «μεγάλους» (στον τομέα του ο καθένας) δεν κατάφεραν να έχουν την δική σου προβολή Γιάνη. 

Κι όμως, αυτό δεν ήταν αρκετό:  

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΓΡΑΦΙΚΟΙ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γιάννη, Γιάνη, Γιάάάάάάάάάάάάάάάνννν ...

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Σε αντίθεση με τον νέο υπουργό Οικονομικών μας τον Γιάνη - με ένα «ν» - στα μέρη μου (απ’ οπου, συμπτωματικά, έλκεται η καταγωγή της οικογένειας της συζύγου του, την Αιτωλοακαρανία, εκεί που επι σειρά ετών εκλεγόταν με την Νέα Δημοκρατία βουλευτής ο Στράτος της «Πειραϊκής-Πατραϊκής» που σε κάθε ευκαιρία προσδιορίζεται ως σημείο αναφοράς) τους Γιάννηδες τους φωνάζουμε με πολλά «α», τέσσερα «ν» και κανένα «η»:

Γιάάάάάάάάάάάάάάάνννν... .

Όπως, επίσης, στα ίδια μέρη εξακολουθεί να ισχύει το ότι «σαρανταπέντε Γιάννηδες ενός κοκόρου γνώση». Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει και στα μέρη του Γιάνη με ένα «ν» (Essex, Birmingham, Australia, Texas – δεν υπάρχουν, ευτυχώς, «ν» εδώ) αλλά, αν πράγματι ισχύει, ίσως αυτή να είναι και η αιτία που δικαιωματικά – που λέει ο λόγος - αφαιρέθηκε από το όνομα το ένα «ν» για να μην αναφερόμαστε πια σε έναν οποιονδήποτε Γιάννη αλλά στον Γιάνη, διαχωρίζοντας από τους άλλους ποταπούς Γιάννηδες τον ένα και μοναδικό δικό μας Γιάνη. Τώρα, το τι γράφει η ταυτότητα και το διαβατήριο (Ελληνικό, θέλω να υποθέτω) δεν το γνωρίζω αλλά, «ψυχανεμίζομαι» οτι οι Ελληνικές υπηρεσίες γνωρίζουν καλά και ορθογραφία, και γραφή και ανάγνωση και οτι τα «νν» εξακολουθούν να υφίστανται.

Εγώ, με την σειρά μου, σεβόμενος την καταγωγή που τόσο, και δικαίως, έχει προβληθεί (καλή, παλιά οικογένεια, με πολλά λεφτά κλπ.) θα παραμείνω στα πατροπαράδοτα:

Γιάάάάάάάάάάάάάάάνννν..., οι εκλογές τελείωσαν, κερδίσατε και μπράβο σας. Κι εσύ, σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, αν και δεν είσαι ΣΥΡΙΖΑ είσαι, παρά ταύτα, υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ. Και σε «βαρύ» υπουργείο. Και σαν υπουργός πια δεν μένει παρά να δεχθείς την πιο καλή και ειλικρινή μου ευχή. Σιδεροκέφαλος. Και το εννοώ.

Σιδεροκέφαλοι, όμως, κι όλοι εμείς που παρακολουθούμε όλον αυτό τον καιρό ανήμποροι ένα παιχνίδι εντυπώσεων, αυτοσχεδιασμών, ευφυολογημάτων και προφανούς εκδήλωσης αυταρέσκειας (ίσως κατάλοιπο παιδιώθεν απωθημένων). Το μάτι γυαλίζει, το κασκόλ φωτίζει, για την φαλάκρα δεν θα πω τίποτα, άλλωστε την επισκιάζει το κόκκινο ρέλι στον σηκωμένο γιακά του ψευτο-κουτσαβάκικου - και καλά - «look» του σακακιού που σου πούλησε ο Λάκης.

Οσο για το γενικότερο «look», περί ορέξεως «κολοκυθόπιτα». Αλλά – εδώ που τα λέμε – καλό το γυμναστήριο, καλή η μοτοσυκλέτα, τα μποτάκια, τα σατέν πουκάμισα αλλά δεν είσαι και το πρώτο μπόϊ. Θα μου πεις ότι και ο Danny de Vito έκανε καριέρρα παρά το κουσούρι του και φορούσε κι αυτός fantaisie πουκαμισάκια και γαλότσες. Σύμφωνοι. Αλλά ο Danny de Vito  δεν είναι υπουργός, ενώ εσύ είσαι. Εκτός κι αν θέλεις να το «παίξεις» Danny de Vito οπότε να μας το πεις κι εμάς για να το ξέρουμε. Και στον Danny de Vito, βέβαια, να το πεις για να πάρει τα μέτρα του απέναντι στον κίνδυνο να τον επισκιάσεις. Γιατί για εκεί πορεύεσαι.

Η οριοθέτηση στόχων σε σοβαρό και, προ πάντων, ρεαλιστικό επίπεδο δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση: