ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - (ΗΠΑ) - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: «ΆνθρώποΙ του Τείχους» εναντίον «Ανθρώπων του Διαδικτύου» (Web People vs. Wall People)

Toυ  Thomas L. Friedman / The New York Times

Ναι, βρισκόμαστε σε προεκλογική εκστρατεία. Ναι, στις εκλογές λαμβάνουν μέρος δύο κόμματα. Όμως όχι, δεν είναι τα δύο κόμματα που νομίζετε. Δεν είναι οι «Δημοκρατικοί» και οι «Ρεπουμπλικανοί». 

Τα δύο αντίπαλα κόμματα είναι οι «Άνθρωποι του Τείχους» (Wall People) και οι «Ανθρωποι του Διαδικτύου» (Web People).

Κύριο μέλημα των πρώτων είναι να βρουν έναν Πρόεδρο που θα κλείσει τον ανεμιστήρα – τον βίαιο άνεμο της αλλαγής που σαρώνει κάθε οικογένεια – σε διάφορους τόπους. Στον χώρο εργασίας τους, όπου τα μηχανήματα απειλούν τόσο τους εργάτες όσο και τους υπαλλήλους. Στη γειτονιά τους, όπου συρρέουν μετανάστες διαφόρων θρησκειών, φυλών και πολιτισμών. Στον κόσμο ολόκληρο, όπου οργισμένοι άνθρωποι σκοτώνουν αθώους με μια ενοχλητική κανονικότητα. Οι Wall People θέλουν ένα τείχος που όλα αυτά θα τα σταματήσει.

Η επιθυμία τους να σταματήσουν την αλλαγή μπορεί να μην είναι ρεαλιστική, αλλά δεν είναι και παράλογη. Βλέπουν να εξαφανίζονται όλα τα πράγματα που δίνουν νόημα στη ζωή μας και ψάχνουν κάποιον να τα φέρει πίσω.  

Δύο είναι οι πολιτικοί που τους ταιριάζουν:  

Ο Ντόναλντ Τραμπ, που ισχυρίζεται ότι μπορεί να σταματήσει τους ανέμους με ένα τείχος, και ο Μπέρνι Σάντερς, που υπόσχεται να σταματήσει τους ανέμους καταργώντας τις μεγάλες εμπορικές μας συμφωνίες και πολεμώντας τους εκατομμυριούχους και τις μεγάλες τράπεζες. 

Δεν βλέπω πώς η χώρα θα μπορούσε να ακολουθήσει αυτά τα σχέδια, αναγνωρίζω όμως την απήχησή τους και τα κοινά τους σημεία.

Οι Web People κατανοούν ενστικτωδώς ότι τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικανοί συνέταξαν τα προγράμματά τους για να απαντήσουν στη Βιομηχανική Επανάσταση, στο New Deal και στον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά ότι σήμερα ένα σύγχρονο κόμμα πρέπει να βρει απαντήσεις στην επιτάχυνση της τεχνολογίας, στην παγκοσμιοποίηση και στην κλιματική αλλαγή. Αυτές είναι οι δυνάμεις που μεταμορφώνουν τον χώρο εργασίας, τη γεωπολιτική και τον ίδιο τον πλανήτη. Οι άνθρωποι αυτοί καταλαβαίνουν λοιπόν ότι πρέπει να προσαρμοστούν στις αλλαγές και να συνεργαστούν με περισσότερους ανθρώπους σ έναν κόσμο χωρίς τείχη. 

Ειδικότερα, οι Web People αντιλαμβάνονται ότι την εποχή των μεγάλων αλλαγών, τα ανοιχτά συστήματα είναι πάντα πιο ευέλικτα, ανθεκτικά και αποτελεσματικά. Υποστηρίζουν λοιπόν την επέκταση του εμπορίου, την ελεγχόμενη μετανάστευση και την ενίσχυση των εργαλείων μάθησης. 

Οι Web People καταλαβαίνουν επίσης ότι μπορεί να θέλουμε να αποτρέψουμε νέες ωμότητες στην Γουόλ Στριτ, δεν θέλουμε όμως και να πνίξουμε το επιχειρηματικό ρίσκο, γιατί αυτό αποτελεί τον κινητήρα της ανάπτυξης.

Επειδή το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα βρέθηκε εκτός εξουσίας τα οκτώ τελευταία χρόνια, η βάση του και η ηγεσία του δεν αντιλαμβάνονται καλά τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Αυτός είναι ο λόγος που το πρώτο ρήγμα σημειώθηκε εκεί. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί Ρεπουμπλικανοί Web People είτε θα απόσχουν από τις εκλογές είτε θα ψηφίσουν τη Χίλαρι Κλίντον. Καθώς υπηρέτησε στο υπουργείο Εξωτερικών, η τελευταία γνωρίζει ότι η Αμερική πρέπει να χτίσει το μέλλον της με βάση το πρόγραμμα των Web People, το οποίο επεξεργάστηκε, πρώτος, ο σύζυγός της. Δεν είχε όμως πάντα το θάρρος των απόψεών της. Αντί λοιπόν να επιτεθεί στους Wall People που βρίσκονται στο κόμμα της – και να πει στον Σάντερς, «κοίτα, ο σοσιαλισμός ήταν η λάθος απάντηση στη βιομηχανική εποχή, σίγουρα λοιπόν είναι η λάθος απάντηση και στην εποχή της πληροφορίας» -, προσπαθεί να προσεγγίσει τους Wall People εν γένει. Αντιτίθεται λοιπόν σε πράγματα που ή ίδια υποστήριζε, όπως η εμπορική συμφωνία του Ειρηνικού, και υπόσχεται κρατικές ενισχύσεις, αντί να πει στον κόσμο τη σκληρή αλήθεια: Ότι το να ανήκεις στη μεσαία τάξη, να δουλεύεις σκληρά και να ακολουθείς τους κανόνες δεν είναι πλέον αρκετό. Για να έχεις πάντα δουλειά, πρέπει να μη σταματήσεις να ενημερώνεσαι και να μαθαίνεις.

Προς τιμήν της, όμως, η Χίλαρι επέλεξε έναν σπουδαίο άνθρωπο ως αντιπρόεδρο, τον γερουσιαστή Τιμ Κέιν, έναν άνθρωπο των Web People, με μεγάλη ψυχή.

Η ελπίδα μου, για το καλό της χώρας, είναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πάπας και Πούτιν ως παγκόσμιοι ηγέτες που ξεσηκώνουν τα περισσότερα πάθη

Toυ Thomas Friedman / The New York Times

 

Διαβάζοντας τις εφημερίδες το τελευταίο διάστημα διαπίστωσα ότι οι δύο παγκόσμιοι ηγέτες που ξεσηκώνουν τα περισσότερα πάθη είναι ο πάπας Φραγκίσκος και ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο πρόεδρος της Ρωσίας. 

 

Ο ένας συγκεντρώνει όλα όσα θα επιθυμούσε κανείς σε έναν ηγέτη και ο άλλος όλα όσα δεν θα επιθυμούσε. 

 

Ο ένας απευθύνεται σε περισσότερους από 1,2 δισ. Ρωμαιοκαθολικούς και ο άλλος σε εννέα διαφορετικές ζώνες ώρας. 

 

Ο ένας μας εκπλήσσει με την ικανότητά του να δείχνει συμπόνια και ο άλλος με το πόσο κόπανος και τραμπούκος έχει γίνει. 

 

Αλλά κανείς από τους δύο δεν μπορεί να αγνοηθεί και επιπλέον αμφότεροι ασκούν τεράστια επιρροή στον κόσμο σήμερα. 

 

Πρώτα ο πάπας.

Σε μία περίοδο που τόσοι ηγέτες στον κόσμο επιζητούν να προωθήσουν την πολιτική τους τύχη εκμεταλλευόμενοι τα κακώς κείμενα, έχουμε έναν πάπα που ζητάει από το ποίμνιό του να κάνει κάτι δύσκολο, κάτι που θα το ξεβολέψει, τους ζητάει να δεχθούν τους γκέι και τους διαζευγμένους. Ναι, η πρόταση του Φραγκίσκου απορρίφθηκε από συντηρητικούς επισκόπους σε πρόσφατη σύνοδο στο Βατικανό. Αλλά, όπως ένα κύριο άρθρο σε αυτή την εφημερίδα σχολίασε: «Το ίδιο το γεγονός ότι ο Φραγκίσκος ζήτησε από τους ηγέτες της εκκλησίας να διευθετήσουν αυτά τα προβλήματα συνιστά ένα τεράστιο ορόσημο στην ιστορία του Βατικανού». Ο πάπας προειδοποίησε κατά της «εχθρικής ακαμψίας - δηλαδή της επιθυμίας να κλειστεί κάποιος στον γραπτό λόγο και να μην επιτρέπει στον εαυτό του να τον εκπλήξει ο θεός». «Εχθρική ακαμψία»; Ποίου την ηγεσία περιγράφει αυτό;

Ας δούμε την πρόσφατη συμπεριφορά του Πούτιν: 

O στρατός του εμμέσως ενεπλάκη στην κατάρριψη ενός μαλαισιανού αεροσκάφους επάνω από την Ουκρανία και η KGB  του, όχι μόνο προσπαθεί να δαγκώσει ένα κομμάτι της Ουκρανίας αλλά και να τσιμπολογήσει λίγο από την Εσθονία, τη Γεωργία, τη Μολδαβία, όλα με τη δικαιολογία της προστασίας του «ρωσόφωνου πληθυσμού». Είχα αντιταχθεί στην διεύρυνση του ΝΑΤΟ επειδή πίστευα ότι υπάρχουν λίγα παγκόσμια προβλήματα που μπορούμε να επιλύσουμε με τη βοήθεια της Ρωσίας. Με τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν η Ρωσία ήταν αδύναμη, βοηθήσαμε να καλλιεργηθεί η πολιτική που κάποια ημέρα θα εξυπηρετούσε το μήνυμα του Πούτιν, ότι η Δύση πνίγει τη Ρωσία. Αλλά έχοντας πει αυτό, πρόκειται για ψευδές μήνυμα. Και όποιος πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση σκοπεύει να εισβάλει στη Ρωσία, να σηκώσει το χέρι του.  

 

Ωστόσο, ο Πούτιν το εκμεταλλεύεται αυτό για δύο λόγους:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Προκαλώντας τις αξίες του Πούτιν

Toυ Thomas L. Friedman / The New York Times

Οσο μιλάμε για την Ουκρανία, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 95% αυτής της ιστορίας αφορά τον Βλαντίμιρ Πούτιν και το πώς επέλεξε να ορίσει τα συμφέροντα της Ρωσίας. Η αλήθεια είναι ότι η Ρωσία και οι γείτονές της χρειάζονται έναν διαφορετικό ορισμό των ρωσικών συμφερόντων. Αυτό προκαλεί διάφορα ερωτήματα: 

Μπορεί η Μόσχα να ορίσει διαφορετικά τα συμφέροντά της υπό τον Πούτιν; 

Εάν όχι, πώς θα αποτραπεί, χωρίς ταυτόχρονα να αποδυναμωθεί η Ρωσία έως σημείου αστάθειας; 

Και εάν τελικά επιτρέψουμε την αστάθεια που θα προκληθεί από την επιβολή κυρώσεων, γνωρίζουμε τι θα ακολουθήσει και εάν τα πράγματα θα είναι καλύτερα για εμάς;

Νομίζω ότι ΗΠΑ και ΕΕ κάνουν το σωστό επιβάλλοντας κυρώσεις στον Πούτιν προκειμένου να τον εμποδίσουν να αποσταθεροποιήσει την Ουκρανία περαιτέρω και να εμποδίσει να προκύψει νόμιμη κυβέρνηση από τις προεδρικές εκλογές στην Ουκρανία στις 25 Μαΐου. Ομως καλό θα είναι να προετοιμαστούμε για τις επιπτώσεις της επιτυχίας.

Οταν ζούσαμε σε έναν κόσμο με τείχη - στον Ψυχρό Πόλεμο -, η αποδυνάμωση της Ρωσίας ήταν μια στρατηγική που φαινόταν να έχει μόνο θετικά. Αλλά στον κόσμο της εποχής του Διαδικτύου, όπου δεν υπάρχει μόνο μεγαλύτερη επικοινωνία αλλά και αλληλεπίδραση και αλληλεξάρτηση, τα μέτρα που παίρνουμε για να κάνουμε πιο αδύναμη τη Ρωσία μπορεί να στραφούν και εις βάρος μας. Οταν ο κόσμος γίνεται τόσο περίπλοκος, οι φίλοι σου μπορεί να σε σκοτώσουν τόσο γρήγορα όσο οι εχθροί σου (ας δούμε το παράδειγμα της Ελλάδας). Και η κατάρρευση του εχθρού σου μπορεί να είναι τόσο επικίνδυνη όσο η άνοδός του (ας δούμε τη Ρωσία ή την Κίνα).

Η Ρωσία διαθέτει ακόμα χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές που πρέπει να ελεγχθούν αλλά και εκατοντάδες σχεδιαστές πυρηνικών βομβών. Χρειαζόμαστε τη ρωσική βοήθεια για να αντιμετωπίσουμε το οργανωμένο έγκλημα, τη διακίνηση των ναρκωτικών και το κυβερνοέγκλημα. Και χρειαζόμαστε μια σταθερή Ρωσία για να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην Κίνα, να τροφοδοτεί ενεργειακά την παγκόσμια αγορά και να παρέχει δίκτυο κοινωνικής ασφάλισης για τους ηλικιωμένους πολίτες της.

Οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί ώς τώρα δεν θα κάνουν τη ρωσική οικονομία να καταρρεύσει, όμως σταδιακά θα υπονομεύσουν την ισχύ της και, εάν διευρυνθούν, θα αποτελέσουν πραγματικό πλήγμα. Θα αλλάξει ο Πούτιν; 

 Η παγκοσμιοποίηση δεν σημαίνει ότι οι ηγέτες δεν θα τρελαθούν, δεν θα γίνουν επιθετικοί ή υπερεθνικιστές που θα ταρακουνήσουν τις αγορές αγνοώντας τα οικονομικά τους συμφέροντα. Ο Πούτιν αυτό το έχει ήδη δείξει. Ομως, όποια τιμή και αν είναι έτοιμος να πληρώσει, κάποιο απολυταρχικό καθεστώς θα είναι μεγαλύτερο και θα έρθει πιο γρήγορα απ' ό,τι αναμένεται. Αρκεί να κοιτάξουμε τα 50 δισ. δολάρια που έσπευσαν να αποσύρουν από τη Ρωσία οι επενδυτές μέσα στους πρώτους μήνες της χρονιάς και την απώλεια στα χρηματιστήριά της.

Δεν επιχαίρω για την οικονομική πίεση που δέχεται η Ρωσία και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να σκεφθούμε τα νόμιμα συμφέροντά της στην προστασία των συνόρων της. Ομως το πρόβλημα σήμερα είναι πώς ο πρόεδρος Πούτιν ορίζει αυτά τα συμφέροντα. Είναι ψεύτικα. 

Εν τέλει, τι προσπαθεί να κάνει η Ουκρανία; Να φιλοξενήσει αμερικανικούς πυραύλους; 

Οχι. 

Να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ; 

Οχι. 

Δεν προσπαθεί καν να γίνει πλήρες μέλος της ΕΕ.  

Θέλει να υπογράψει «Συμφωνία σύνδεσης» που θα δίνει στις ουκρανικές εταιρείες μεγαλύτερη πρόσβαση στις ευρωπαϊκές αγορές και θα επιβάλλει τη συμμόρφωσή τους με ευρωπαϊκούς κανονισμούς - κάτι που πολλοί Ουκρανοί πιστεύουν ότι σημαίνει τάξη στο εσωτερικό της χώρας και περισσότερη διεθνή ανταγωνιστικότητα. Οι Ουκρανοί θέλουν να εισάγουν κανονισμούς της ΕΕ, όχι πυραύλους του ΝΑΤΟ!

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Προχώρα αν σου βαστάει Βλαδίμηρε και φτιάξε μας τη μέρα! - Go Ahead, Vladimir, Make My Day

Του TΗΟMAS L. FRIEDMAN / ΤΗΕ ΝΕW YORK TIMES

Οι τελευταίες ειδήσεις λένε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει απειλήσει να διακόψει την παροχή φυσικού αερίου προς την Ουκρανία εάν το Κίεβο δεν πληρώσει όσα χρωστάει – παρεμπιπτόντως μέσω Ουκρανίας διέρχεται το 15% του αερίου που καταναλώνει η Ευρώπη. 

Αν ζητήσω από τον Πούτιν να κλείσει πράγματι τη στρόφιγγα, θα είμαι κακός;

Γιατί αυτό ακριβώς ζητάω, και θα επιδοτούσα ευχαρίστως την Ουκρανία για να ξεπεράσει τη δύσκολη φάση. 

Ενα τέτοιο πετρελαϊκό σοκ, όση αναστάτωση και αν φέρει σε πρώτη φάση, μπορεί να έχει την ίδια επίδραση με το αραβικό εμπάργκο του 1973 – και ακόμη μεγαλύτερη. Το εμπάργκο του 1973 οδήγησε για πρώτη φορά στην καθιέρωση προτύπων εξοικονόμησης καυσίμων στα αμερικανικά αυτοκίνητα και έδωσε ώθηση στην ηλιακή ενέργεια, στην αιολική ενέργεια, στο φυσικό αέριο και στην εξοικονόμηση ενέργειας. Ενα εμπάργκο του Πούτιν σήμερα θα ήταν ακόμη πιο χρήσιμο, γιατί θα έρθει σε μια στιγμή κατά την οποία οι βιομηχανίες ηλιακής και αιολικής ενέργειας, το φυσικό αέριο και η εξοικονόμηση ενέργειας ετοιμάζονται να απογειωθούν. 

Κάνε μας τη χάρη, Βλαντιμίρ, κάνε την τρέλα και κόψε το αέριο στην Ουκρανία· ακόμη καλύτερα, κόψε το σε όλη την Ευρώπη.  

Εμπάργκο! 

Εσύ θα περάσεις μια ωραία ημέρα και ο υπόλοιπος πλανήτης θα περάσει έναν ωραίο αιώνα.


«Η καθαρή ενέργεια βρίσκεται σε σημείο καμπής», εξηγεί ο Χαλ Χάρβεϊ, διευθυντής της Energy Innovation. «Οι μειώσεις τιμών την τελευταία πενταετία ήταν θεαματικές. Τα φωτοβολταϊκά, παραδείγματος χάρη, κοστίζουν 80% λιγότερο από ό,τι προ πενταετίας. Παρόμοια τάση, αν και όχι τόσο έντονη, παρατηρείται και στην αιολική ενέργεια, στις μπαταρίες, στον φωτισμό από στερεά κατάσταση, στις νέες τεχνολογίες παραθύρων, στα τρένα που οδηγούν αυτοκίνητα, στη διαχείριση του δικτύου ηλεκτροδότησης και πολλά άλλα. Αυτό σημαίνει ότι η καθαρή ενέργεια δεν είναι προϊόν πολυτελείας αλλά καθημερινής χρήσης, ανοίγοντας πληθώρα ευκαιριών».

Τα νεόκτιστα σπίτια στην Καλιφόρνια καταναλώνουν το ένα τέταρτο της ενέργειας που κατανάλωναν πριν από 25 χρόνια. Η Chevrolet, η Dodge και η Ford ανταγωνίζονται ποια θα κατασκευάσει το πιο οικονομικό ημιφορτηγό γιατί οι πελάτες τους θέλουν να ξοδεύουν λιγότερα για βενζίνη. Το Τέξας τώρα παράγει αιολική ενέργεια για πάνω από 3 εκατομμύρια νοικοκυριά. Το Νιου Τζέρσεϊ παράγει περισσότερα watt ηλιακής ενέργειας κατά κεφαλήν από ό,τι η Καλιφόρνια.

Η Opower, μια εταιρεία που μόλις μπήκε στο χρηματιστήριο, συνεργάζεται με καταναλωτές και εταιρείες ενέργειας με στόχο τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας. Η εταιρεία δίνει στους καταναλωτές στοιχεία για την προσωπική τους χρήση ενέργειας σε σύγκριση με αυτή των γειτόνων τους. Οταν κανείς καταλάβει πού σπαταλά ενέργεια και πώς συγκρίνεται με τους γείτονες, συχνά ξοδεύει λιγότερο. Ο συνιδρυτής της Οpower, Αλεξ Λάσκι, υποστηρίζει πως από την ίδρυση της εταιρείας, το 2007, οι πελάτες της έχουν εξοικονομήσει συνολικά «4 τεραβάτ ενέργειας». Το φράγμα Χούβερ παράγει περίπου 4 τεραβάτ ενέργειας ετησίως. Μόλις αποκτήσαμε ένα καινούργιο φράγμα Χούβερ εντελώς δωρεάν.

Επίσης, ένα εμπάργκο φυσικού αερίου από τον Πούτιν θα ενίσχυε το μήνυμα της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή, που προειδοποίησε με μεγαλύτερη έμφαση από ποτέ ότι οι εκπομπές ρύπων που οφείλονται στις ανθρώπινες δραστηριότητες προξενούν όλο και μεγαλύτερο λιώσιμο των πάγων, ανεβάζοντας τη στάθμη των θαλασσών σε όλο και υψηλότερα επίπεδα, ασκούν πίεση σε οικοσυστήματα και ενισχύουν τον όξινο χαρακτήρα των ωκεανών.

Ο Χάρισον Φορντ, ηθοποιός που συνεργάστηκε σε τηλεοπτική σειρά εννέα επεισοδίων με θέμα την κλιματική αλλαγή, πιστεύει ότι δεν είναι αργά:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΗΠΑ: Συγγνώμη, παιδιά, τα φάγαμε όλα (Sorry, Kids. We Ate It All.)

Tου Thomas Friedman / The New York Times

Κάποια στιγμή η κρίση -με το κλείσιμο του κράτους- θα τελειώσει. Και κάποια στιγμή τα δύο αμερικανικά κόμματα εξουσίας θα καταλήξουν σε συμφωνία για τους φόρους, τις επενδύσεις και τις συντάξεις. 

Υπάρχει, όμως, ένα αποτέλεσμα αυτών των διαπραγματεύσεων που προεξοφλώ: οι συνταξιούχοι, η Wall Street και τα συνδικάτα όχι μόνον δεν θα πειραχθούν αλλά και τα συμφέροντά τους θα τύχουν πλήρους προστασίας. Διότι εκτός από μια πλήρη κατάρρευση του κράτους, υπάρχει μόνον ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να φέρει ουσιαστικές αλλαγές: ένα μαζικό κίνημα για τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, των δημοσίων δαπανών και του συνταξιοδοτικού καθώς και της ασφαλιστικής κάλυψης για την υγεία των υπερηλίκων, που θα οργανωθεί από εκείνους που θα επηρεαστούν τα μέγιστα αν δεν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και να σχεδιάζουμε μακροπρόθεσμα: τη νέα γενιά.

Είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, οι δικές μας σημερινές πράξεις θα έχουν τις μεγαλύτερες επιπτώσεις στους νέους. Oταν εμείς, όσοι ανήκουμε στην πρώτη μεταπολεμική γενιά θα έχουμε συνταξιοδοτηθεί –με ρυθμούς της τάξεως των 7.000 και έως και 11.000 ατόμων ημερησίως– και εφόσον δεν μεταρρυθμιστούν τα συστήματα της φορολογίας και της συνταξιοδότησης, η νέα γενιά θα μείνει στον… άσο! 

Δυστυχώς, οι νέοι δεν ασχολούνται με το θέμα. Ή μήπως ναι;

Μια στιγμή! Ποιος είναι αυτός, που μαζεύονται για να ακούσουν οι φοιτητές στα Πανεπιστήμια Berkley, Stanford, Brown, USC, Bowdoin, Notre Dame, NYU; Ποιος είναι αυτός που παροτρύνει τους μελλοντικούς υπερήλικες να ξεκινήσουν ένα κίνημα για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους; 

 Είναι ο Σταν Ντρακενμίλερ, ο διάσημος επενδυτής που έκανε μια περιουσία προβλέποντας την έκρηξη της φούσκας των υψηλού κινδύνου στεγαστικών δανείων, τον οποίο συχνά συνοδεύει ο Τζέφρι Κάναντα, ο πρόεδρος της οργάνωσης Harlem Children’s Zone, της οποίας ο Ντρακενμίλερ είναι ο μεγαλύτερος χρηματοδότης.

«Η γενιά μου… ρίξαμε τον πρόεδρο τη δεκαετία του ’60 γιατί δεν θέλαμε τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Σήμερα, ο κόσμος λέει ότι οι νέοι δεν πάνε να ψηφίσουν… ότι οι νέοι δεν νοιάζονται… Ελπίζω ότι θα αρχίσετε να νοιάζεστε μετά τη σημερινή βραδιά! Απειλείστε από έναν ξεκάθαρο κίνδυνο κι εσείς και τα παιδιά που θα αποκτήσετε!» Τάδε έφη Ντρακενμίλερ την περασμένη εβδομάδα, απευθυνόμενος σε ένα κατάμεστο από φοιτητές αμφιθέατρο την περασμένη εβδομάδα, στο πανεπιστήμιο Notre Dame. 

Στην προσπάθειά του να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, ο ίδιος παρουσιάζει σχεδιαγράμματα και αναλυτικούς πίνακες, που, μεταξύ άλλων, προειδοποιούν ότι ενώ ο άνω των 65 ετών πληθυσμός των ΗΠΑ θα αυξηθεί έως το 2050 κατά 100%, εκείνος των εν ενεργεία εργαζομένων που θα πρέπει να χρηματοδοτούν τις συντάξεις των υπερηλίκων θα έχει αυξηθεί μόλις κατά 17%.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: Θες δουλειά? Να την εφεύρεις !!!

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Του Thomas L. Friedman  / The New York Times

Όταν ο Τόνι Γουάγκνερ, ειδικός σε θέματα εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, περιγράφει το επάγγελμά του, λέει πως είναι «διερμηνέας ανάμεσα σε δύο εχθρικές φυλές» – τον κόσμο της εκπαίδευσης και τον επιχειρηματικό κόσμο, εκείνους που διδάσκουν τα παιδιά μας και εκείνους που τους δίνουν δουλειά. 

Το επιχείρημα του Γουάγκνερ στο βιβλίο του «Creatinig Innovators: The Making of Young People Who Will Change the World» («Δημιουργώντας καινοτόμους: Η συγκρότηση νέων ανθρώπων που θα αλλάξουν τον κόσμο») είναι ότι η εκπαίδευσή μας δεν καταφέρνει συστηματικά να «προσθέσει την αξία και να διδάξει τις δεξιότητες που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία στην αγορά εργασίας».

Αυτό είναι επικίνδυνο σε μια εποχή που υπάρχουν όλο και λιγότερες δουλειές με υψηλή αμοιβή και μέτριες απαιτήσεις δεξιοτήτων – το είδος της δουλειάς που συντήρησε τη μεσαία τάξη την προηγούμενη γενιά.  

Τώρα, κάθε δουλειά «μεσαίας τάξης» τραβιέται προς τα πάνω, προς τα κάτω ή προς τα έξω, με μεγάλη ταχύτητα. Δηλαδή, είτε απαιτεί μεγαλύτερες δεξιότητες ή μπορούν να την ασκήσουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ή «θάβεται» –καταργείται ως απαρχαιωμένη– γρηγορότερα παρά ποτέ.

Γι’ αυτό ο στόχος της εκπαίδευσης σήμερα δεν θα έπρεπε να είναι πώς να καταστήσει κάθε παιδί «έτοιμο για το πανεπιστήμιο», αλλά «έτοιμο για καινοτομία» – έτοιμο να προσθέσει αξία σε οτιδήποτε κάνει.

Δύσκολο εγχείρημα. Αναζήτησα τον Τόνι Γουάγκνερ και του ζήτησα να διευκρινίσει. «Σήμερα», μου απάντησε με e-mail, «καθώς η γνώση είναι διαθέσιμη σε κάθε συσκευή συνδεδεμένη με το Ιντερνετ, αυτά που γνωρίζεις μετρούν λιγότερο από αυτά που μπορείς να κάνεις με όσα γνωρίζεις. Η ικανότητα για καινοτομία –η ικανότητα να λύνεις δημιουργικά τα προβλήματα ή να φέρνεις στο φως νέες δυνατότητες– και οι δεξιότητες όπως η κριτική σκέψη, η επικοινωνία και η συνεργασία είναι πολύ πιο σημαντικές από την ακαδημαϊκή γνώση».

Για τη δική μας γενιά ήταν εύκολο. Επρεπε να «βρούμε» μια δουλειά. Τα παιδιά μας, όμως, θα πρέπει να «εφεύρουν» μια δουλειά. Σίγουρα, τα πιο τυχερά θα βρουν την πρώτη δουλειά τους, αλλά ακόμη και αυτά θα πρέπει να επανεφευρίσκουν και να αναδιοργανώνουν αυτήν τη δουλειά πολύ πιο συχνά από τους γονείς τους, αν θέλουν να προοδεύσουν στο πεδίο που διάλεξαν.  

Αν αυτό ισχύει, ρώτησα τον Γουάγκνερ, τι πρέπει να διδάσκονται σήμερα οι νέοι;

ΚΟΣΜΟΣ: To κλειδί της επιβίωσης στην «υπερσυνδεδεμένη» παγκοσμιοποιοποιημένη κοινωνία μας

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Tου Thomas l. Friedman / The New York Times

Η αντιμετώπιση της Μεγάλης Υφεσης στις ΗΠΑ ήταν ένα θέμα κινητοποίησης και ενότητας. 

Κινητοποίησης των θεσμικών οργάνων και των μηχανισμών και ενότητας, ώστε από κοινού, κράτος και πολίτες να βγάλουν από το αδιέξοδο την οικονομία και την κοινωνία. Στην πρόσφατη ομιλία του, κατά τη διάρκεια της ορκωμοσίας του, ο πρόεδρος Ομπάμα τόνισε τη μοναδικότητα αυτής της συνεργασίας ανάμεσα στον δημόσιο τομέα και στην ιδιωτική πρωτοβουλία, που «κάνει τις ΗΠΑ σπουδαίες…».

Ωστόσο, για να συντηρηθούν οι δημόσιοι θεσμοί και τα δίχτυα ασφαλείας –για το κοινωνικό σύνολο– στα οποία έχουμε συνηθίσει οι Αμερικανοί, θα απαιτηθεί πολύ περισσότερη ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα (και όχι μόνον η άντληση φορολογικών εσόδων από αυτόν), πολύ περισσότερη επιχειρηματικότητα, πολλές νέες επιχειρήσεις και η ανάληψη πολύ περισσότερων κινδύνων σε ατομικό επίπεδο. Ολα αυτά είναι πράγματα για τα οποία ο πρόεδρος μιλάει σπάνια. Και όλα αυτά είναι πράγματα που πρέπει να συμβούν στο πλαίσιο της ιδέας της «Μεγάλης Προσαρμογής».

Τι εννοώ με τον όρο αυτόν; 

Εννοώ ότι κάτι πολύ σημαντικό συνέβη την τελευταία δεκαετία. Ο κόσμος μας άλλαξε από το να είναι «συνδεδεμένος» στο είναι «υπερσυνδεδεμένος» με ένα τρόπο που επηρεάζει κάθε θέση εργασίας, κάθε βιομηχανία, κάθε σχολείο. Ολα αυτά επισκιάσθηκαν όμως σε έναν βαθμό από την ένταση που ακολούθησε την πτώση των Δίδυμων Πύργων και από τη Μεγάλη Υφεση.  

Το 2004 έγραψα ένα βιβλίο, με τίτλο «Ο Κόσμος είναι Επίπεδος». Αναφέρεται στο πώς είμαστε όλοι πλέον ηλεκτρονικά συνδεδεμένοι, γεγονός που επιτρέπει σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους να ανταγωνίζονται, να συνεργάζονται και να διατηρούν επαφές από οπουδήποτε στον κόσμο. Οταν γράφτηκε αυτό το βιβλίο δεν υπήρχαν καν –ή μόλις εμφανίζονταν– τα Facebook, Twitter, cloud computing, LinkedIn, 4G wireless, ultra-high-speed bandwidth, big data, Skype, system-on-a-chip (SOC) circuits, iPhones, iPods, iPads, κ.ά.

Σήμερα όχι μόνον είναι υπαρκτά αλλά είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μας δίνουν τη δυνατότητα να μην είμαστε απλώς «συνδεδεμένοι» μεταξύ μας, αλλά «υπερσυνδεδεμένοι». Οι δυνατότητες είναι άπειρες αλλά όχι μόνον για τους απλούς χρήστες. Τα νέα αυτά «συστήματα» επιτρέπουν επίσης σε κάθε εργοδότη εύκολη πρόσβαση όχι μόνον σε φθηνότερες, ταχύτερες και πιο προηγμένες τεχνολογίες, αλλά και σε φθηνότερα εργατικά χέρια όπως και σε φθηνότερα «πανέξυπνα μυαλά». από οποτεδήποτε στο παρελθόν. 

Αυτό σημαίνει ότι ο «μέσος όρος» του παρελθόντος δεν υφίσταται πλέον. Οσοι θέλουν να εργαστούν σήμερα, πρέπει να μπορούν να αποδείξουν ότι πράγματι θα «προσθέσουν αξία» στο προϊόν ή στην προσφερόμενη υπηρεσία και μάλιστα καλύτερα από οποιαδήποτε εναλλακτική επιλογή. Αυτά υποστηρίζει ένα από τα ανώτατα στελέχη της Microsoft, ο Κρεγκ Μάντι. Αυτό σημαίνει ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη τη διά βίου μάθηση. Οσα και αν γνωρίζουμε, όσες δεξιότητες και αν έχουμε, όλα γίνονται παρελθόν με ταχύτατους ρυθμούς. Το γεγονός εντείνει το πρόβλημα της ανεργίας. 

Και όχι μόνον:  

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Nέα Ινδία ή νέο Πακιστάν ?

Του Thomas Friedmam / THE NEW YORK TIMES 

Πριν από 3 εβδομάδες ο Πρωθυπουργός της Ινδίας διόρισε τον Σιέντ Ασίφ Ιμπραήμ ως νέο διευθυντή της ινδικής αντικατασκοπίας. Ο Ιμπραήμ είναι μουσουλμάνος. Η Ινδία είναι μια χώρα όπου κυριαρχούν οι ινδουιστές, αλλά ταυτόχρονα είναι και η τρίτη σε μέγεθος μουσουλμανική χώρα στον κόσμο. Η μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλειά της προέρχεται από τους μουσουλμάνους εξτρεμιστές. Το να διοριστεί λοιπόν ένας μουσουλμάνος ως επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών είναι μεγάλη υπόθεση. 

Μια ανάλογη εξέλιξη στην Αίγυπτο θα ήταν ο διορισμός ενός Κόπτη ως αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων. Παράλογο; Ισως. Αν όμως συνεχίσει να είναι παράλογο σε μία ή δύο δεκαετίες, θα ξέρουμε ότι η δημοκρατία στην Αίγυπτο απέτυχε. Οτι δηλαδή ο Στρατός και η Μουσουλμανική Αδελφότητα αλληλοτροφοδοτούνται για να παραμείνουν επ' άπειρον στην εξουσία.

 

Το κατά πόσον όμως η Αίγυπτος θα πάρει τον δρόμο της Ινδίας θα καθορίσει το μέλλον της δημοκρατίας σε όλο τον αραβικό κόσμο. Είναι αλήθεια ότι η Ινδία εξακολουθεί να έχει προβλήματα διακυβέρνησης και οι μουσουλμάνοι είναι θύματα διακρίσεων. Είναι επίσης αλήθεια, όμως, ότι τις έξι τελευταίες δεκαετίες η δημοκρατία έσπασε πολλά ταμπού, όπως η φυλή και η θρησκεία, και επέτρεψε σε διάφορους τομείς της κοινωνίας να ανέλθουν με βάση την αξία τους. Από την άλλη πλευρά, έξι δεκαετίες τυραννίας στην Αίγυπτο οδήγησαν σε μια βαθύτατα διχασμένη χώρα, όπου ευρέα κοινωνικά στρώματα δεν γνωρίζουν ούτε εμπιστεύονται το ένα το άλλο και οι θεωρίες συνωμοσίας κυριαρχούν. Αυτό που πρέπει να αναρωτηθεί λοιπόν η Αίγυπτος είναι πώς τα κατάφερε η Ινδία, μια άλλη πρώην βρετανική αποικία.

 

ΑΡΑΒΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ: Kι όμως υπάρχουν υγιείς φωνές ανάμεσα στους Ισλαμοφασίστες

Του Thomas Friedman / THE NEW YORK TIMES

Eνας χρυσός κανόνας της πολιτικής της Μέσης Ανατολής τον τελευταίο μισό αιώνα είναι ότι οι εξτρεμιστές σαρώνουν και οι μετριοπαθείς παραμερίζουν. 

Την περασμένη Παρασκευή, όμως, αυτός ο κανόνας παραβιάστηκε στη Βεγγάζη. Οι μετριοπαθείς δεν παραμέρισαν. Ενώθηκαν και επιτέθηκαν στο αρχηγείο της ισλαμικής οργάνωσης Ανσάρ αλ Σαρία, μέλη της οποίας φέρονται ως ύποπτα για την πολύνεκρη επίθεση εναντίον του αμερικανικού προξενείου στη Βεγγάζη. 

Δεν είναι σαφές αν αυτή η τάση θα διαδοθεί. Μετά τις κραυγές της αδιαλλαξίας, όμως, που έχουν τρομοκρατήσει τους πάντες στην περιοχή, είναι ενθαρρυντικό να βλέπει κανείς Λίβυους να κρατούν πανό που γράφουν «Θέλουμε δικαιοσύνη για τον Κρις»  , «Τέλος στην Αλ Κάιντα», και να ζητούν τη διάλυση των ένοπλων οργανώσεων. 

Παράλληλα, άρχισαν να εμφανίζονται άρθρα στον αραβομουσουλμανικό Τύπο που δεν αναρωτιούνται πλέον «τι τρέχει με την Αμερική;», αλλά «τι τρέχει με μας, και πώς μπορούμε εμείς να το διορθώσουμε;»

Ο Ιμάντ αλ Ντιν Χουσέιν αρθρογράφος της εφημερίδας του Καΐρου «Al Shorouk», έγραψε την περασμένη Δευτέρα ένα άρθρο στο οποίο σημείωνε: «Καταγγέλλουμε τη Δύση μέρα-νύχτα και μιλάμε για την ηθική της αποσύνθεση, ενώ ταυτόχρονα εξαρτιόμαστε πλήρως από αυτήν. Εισάγουμε, κυρίως από τη Δύση, αυτοκίνητα, τρένα, αεροπλάνα, ψυγεία και πλυντήρια. Είμαστε μια χώρα που αυτή την περίοδο δεν συνεισφέρει καθόλου στον ανθρώπινο πολιτισμό. Εχουμε γίνει βάρος σε άλλες χώρες. Αν είχαμε πραγματικά εφαρμόσει την ουσία των οδηγιών του Ισλάμ και όλων των άλλων θρησκειών θα βρισκόμασταν σήμερα στην πρωτοπορία όλων των εθνών. Ο υπόλοιπος κόσμος θα μας σεβαστεί όταν ξαναγίνουμε άνθρωποι που μετέχουμε στον ανθρώπινο πολιτισμό, αντί να είμαστε παράσιτα που τρεφόμαστε από τον υπόλοιπο κόσμο και στη συνέχεια εξαπολύουμε επιθέσεις εναντίον του από το πρωί μέχρι το βράδυ».

«Η Δύση δεν αποτελεί μια όαση ιδεαλισμού», συνέχιζε ο αρθρογράφος της καλύτερης εφημερίδας του Καΐρου. «Η εκμετάλλευση κυριαρχεί σε πολλούς τομείς. Τουλάχιστον όμως η Δύση δεν είναι βυθισμένη στις ψευδαισθήσεις, όπως εμείς. Κατά συνέπεια, η υποστήριξη του Ισλάμ και του Προφήτη των μουσουλμάνων πρέπει να γίνει μέσα από τη δουλειά, την παραγωγή, τις αξίες και τον πολιτισμό, όχι με την επίθεση σε πρεσβείες και τη δολοφονία διπλωματών». 

KINA: Η ιστορία του σημερινού "Δράκου" σε πέντε σύντομες ειδήσεις

Του Thomas L. Friedman / THE NEW YORK TIMES

Ιστορία πρώτη

Στο μεγαλύτερο μέρος των δύο τελευταίων εβδομάδων, ο Σι Τζινπίνγκ, ο άνθρωπος που πρόκειται να γίνει ο νέος αρχηγός του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, είχε γίνει άφαντος. Εχω μια θεωρία: ο Σι άρχισε να συνειδητοποιεί πόσο δύσκολη θα είναι την επόμενη δεκαετία η διακυβέρνηση της Κίνας και κρυβόταν κάτω από το κρεβάτι του. Ποιος θα μπορούσε να τον κατηγορήσει;

Ανάμεσα στους κινέζους συνομιλητές μου διαπιστώνω πως αυξάνεται το αίσθημα ότι αυτό που είχε αποτέλεσμα για την Κίνα τα τελευταία 30 χρόνια - μια τεράστια κινητοποίηση με επικεφαλής το ΚΚ για φθηνή εργασία, κεφάλαιο και φυσικούς πόρους - δεν θα λειτουργήσει για πολύ ακόμη. Πολλοί ελπίζουν πως ο Σι θα φέρει τις από καιρό καθυστερημένες οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται για να γίνει η Κίνα μια πραγματική οικονομία της γνώσης, δεν υπάρχει όμως συναίνεση για το τι πρέπει να είναι αυτές οι μεταρρυθμίσεις και στη συζήτηση υπάρχουν πολλές φωνές ακόμη.

Ιστορία δεύτερη

Τον Μάρτιο, οι κινεζικές Αρχές απέσυραν γρήγορα από την μπλογκόσφαιρα φωτογραφίες ενός μοιραίου τροχαίου στο Πεκίνο με μια Φεράρι, στο οποίο εμπλεκόταν ο γιος του Λινγκ Τζιχούα, ενός στενού συμμάχου του Προέδρου Χου Τζιντάο που παύθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο από τη θέση του επικεφαλής του Γενικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος. Ηταν το τελευταίο μιας σειράς επεισοδίων που αποκάλυψαν τον πολυτελή τρόπο ζωής της ελίτ του Κομμουνιστικού Κόμματος χάρη σε ένα ολοένα και πιο διεφθαρμένο σύστημα διαπλοκής ανάμεσα στο ΚΚ και σε κρατικές τράπεζες, βιομηχανίες και μονοπώλια που επιτρέπει σε ορισμένους ανώτερους αξιωματούχους και τις οικογένειές τους να αποκτούν τεράστιο πλούτο. Ως αποτέλεσμα, ακούει κανείς ολοένα και περισσότερο πως «οι κίνδυνοι από το να μη γίνει μεταρρύθμιση έχουν γίνει μεγαλύτεροι από τους κινδύνους της μεταρρύθμισης». Ουδείς ομιλεί για επανάσταση, αλλά για μια σταδιακή εξέλιξη προς ένα περισσότερο διαφανές και βασισμένο στο κράτος δικαίου σύστημα. Στο μεταξύ, το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς διευρύνεται.

Ιστορία τρίτη

Την περασμένη εβδομάδα, το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Νέα Κίνα μετέδωσε πως οι Αρχές στην πόλη Μασένγκ, στην κεντρική Επαρχία Σουμπέι, συμφώνησαν να επενδύσουν 1,4 εκατ. δολάρια σε νέο σχολικό εξοπλισμό αφού φωτογραφίες μαθητών και των γονιών τους να μεταφέρουν δικά τους θρανία και καρέκλες στο σχολείο μαζί με τα βιβλία τους, «προκάλεσαν κατακραυγή στο Ιντερνετ… Το εκπαιδευτικό χάσμα στην Κίνα έχει γίνει ένα καυτό ζήτημα».

Ιστορία τέταρτη

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι νέοι κανόνες και το κλειδί για να μπει κανείς στην "Μεσαία Τάξη" ενός κόσμου που συνεχώς αλλάζει

Του Thomas L. Friedman / The New York Times

Το περιοδικό "Wired" έγραψε την περασμένη εβδομάδα ότι τα δημόσια σχολεία της Εσθονίας καθιερώνουν ένα πρόγραμμα για να διδάσκονται τα παιδιά από νωρίς προγραμματισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών. Το μάθημα αυτό καθιερώθηκε επειδή οι εταιρείες της χώρας δυσκολεύονται να προσλάβουν προγραμματιστές. Και η θέση αυτή έχει μεγάλη σημασία λόγω της επιτυχίας του Skype, το οποίο αναπτύχθηκε στην Εσθονία το 2003. 

Οι ειδήσεις από την Εσθονία έκαναν τον «Γκάρντιαν» του Λονδίνου να δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα του το εξής ερώτημα προς τους αναγνώστες: «Αν οι μαθητές 7 ώς 16 ετών στην Εσθονία μαθαίνουν τα συστήματα κωδικοποίησης των ηλεκτρονικών υπολογιστών, μήπως πρέπει να εισαχθεί και στη διδακτέα ύλη της Βρετανίας το αντίστοιχο μάθημα;»

Ολα αυτά τα διάβασα ενόσω βρισκόμουν στη Σαγκάη, που τα δημόσια σχολεία της κατέκτησαν το 2010 την πρώτη θέση στην κατάταξη της PISA στα μαθηματικά, στην ανάγνωση και στις επιστήμες. Κι αυτό με έκανε να αναρωτηθώ κατά πόσο είναι σωστή η φράση που πρωτοδιατύπωσε ο Κλίντον το 1992 και επαναλαμβάνει σήμερα ο Ομπάμα: ότι αν εργαστείς σκληρά και ακολουθήσεις τους κανόνες, το αμερικανικό σύστημα θα σε ανταμείψει με μια καλή ζωή και θα δώσει την ευκαιρία στα παιδιά σου να κάνουν μια ζωή ακόμη καλύτερη.

Ομορφη φράση αλλά ξεπερασμένη. 

Η αλήθεια είναι πως αν θέλεις μια αξιοπρεπή δουλειά πρέπει να δουλέψεις πιο σκληρά απ' ό,τι στο παρελθόν, να επανεφευρίσκεις συνεχώς τον εαυτό σου, να ακολουθήσεις ένα είδος μεταπτυχιακής εκπαίδευσης, να μη σταματάς να μαθαίνεις και να ακολουθήσεις τους κανόνες. Διότι όταν ο Κλίντον διατύπωσε εκείνη τη φράση, το 1992, το Ιντερνετ μόλις ερχόταν στο προσκήνιο, κανείς δεν είχε email και ο Ψυχρός Πόλεμος μόλις είχε τελειώσει. Ηταν ένας κόσμος πριν από την παγκοσμιοποίηση και την επανάσταση της τεχνολογίας, ένας κόσμος όπου τα συνδικάτα ήταν ακόμη ισχυρά και όπου η Αμερική εξακολουθούσε να μπορεί να γράφει τους κανόνες στους οποίους οι άνθρωποι έπρεπε να υπακούουν. 

Ο κόσμος αυτός ανήκει στο παρελθόν. Η διά βίου μάθηση είναι πλέον το κλειδί για να εντάσσεται κανείς στη μεσαία τάξη, και να παραμένει εκεί.

ΑΡΑΒΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ: Oι "ηγέτες" που ανέσειξε η Αρβική Άνοιξη ΓΡΗΓΟΡΑ ΞΕΧΑΣΑΝ (Το μεγάλο λάθος πισωγύρισμα του Μόρσι)

Του Thomas Friedman / New York Times 

Eνα απο τα πρώτα ταξίδια του νέου Προέδρου της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι ήταν στην Τεχεράνη για τη Σύνοδο των Αδεσμεύτων. Ο μόνος λόγος όμως που το ιρανικό καθεστώς φιλοξενεί αυτή τη σύνοδο είναι για να δείξει στον υπόλοιπο κόσμο ότι έχει ισχυρούς συμμάχους - και άρα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανεχθεί ένα κίνημα υπέρ της δημοκρατίας. 

Το 2009 το καθεστώς αυτό σκότωσε κυριολεκτικά την Πράσινη Επανάσταση. Εστειλε στον τάφο εκατοντάδες και στη φυλακή χιλιάδες Ιρανούς που ήθελαν αυτό ακριβώς που απέσπασαν οι Αιγύπτιοι: να καταμετρηθούν τίμια οι ψήφοι τους και να γίνει σεβαστό το αποτέλεσμα των εκλογών. 

Ο Μόρσι, που ήρθε στην εξουσία χάρη σε μια θαρραλέα δημοκρατική επανάσταση την οποία δεν ξεκίνησε ούτε ο ίδιος ούτε η Μουσουλμανική Αδελφότητα, νομιμοποιεί τώρα ένα ιρανικό καθεστώς που συνέτριψε ακριβώς ένα τέτοιο κίνημα στην Τεχεράνη. Αυτό δεν αποτελεί καλό οιωνό για την προεδρία του.

 

ΣΥΡΙΑ: "Tο δίδυμο αδελφάκι του Ιράκ"

Του  Thomas L. Friedman / ΤΗΕ NEW YORK TIMES

Ελπίζω οι προσπάθειες των σύρων ανταρτών να ευοδωθούν και να υπερισχύσουν γρήγορα και χωρίς εξωτερική βοήθεια. Εύχομαι επίσης να αποδειχθούν οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις τόσο δημοκρατικές όσο ελπίζουμε. Οι πιθανότητες το σενάριο αυτό να γίνει πραγματικότητα όμως είναι ελάχιστες. Ο λόγος;  

H Συρία είναι το δίδυμο αδελφάκι του Ιράκ. Οι δύο χώρες έχουν αρκετά κοινά χαρακτηριστικά: πολλαπλές θρησκευτικές κοινότητες και μια μειοψηφική δικτατορία, ιδεολογικά προσκείμενη προς το κόμμα Μπάαθ που κυβερνά με σιδηρά πυγμή. Το μάθημα που λάβαμε από το Ιράκ είναι απλό: η παρουσία μιας άρτια εξοπλισμένης στρατιωτικά «μαίας» που όλοι φοβούνται και σέβονται είναι απαραίτητη για την επιτυχή έκβαση του εγχειρήματος και τη διαχείριση της μετάβασης. Στην περίπτωση του Ιράκ αυτή η μαία ήταν η Αμερική. Το ένστικτό μου μού υποδεικνύει ότι η Συρία θα χρειαστεί μια αντίστοιχη μαία.

Οι επικριτές του Ομπάμα, οι οποίοι τον κατηγορούν για αδράνεια στο θέμα της Συρίας, κάνουν λάθος. Προσωπικά εξάλλου υποστηρίζω μια ενεργά παρεμβατική πολιτική στη Συρία από την πλευρά των ΗΠΑ, καθώς πιστεύω ότι είναι αδύνατον να βρεθεί μια αντίστοιχη «μαία» για τη Συρία, όπως στην περίπτωση του Ιράκ. Στη Μέση Ανατολή πολλές φορές η εναλλακτική λύση σε ένα κακό σενάριο είναι ένα χειρότερο. Η γενναιότητα των ανταρτών, που παλεύουν εναντίον ενός καθεστώτος το οποίο παίζει ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες, προκαλεί δέος. Το καθεστώς Ασαντ σκόπιμα σκότωσε διαδηλωτές για να μετατρέψει τη διαμάχη σε θρησκευτικό σεχταριστικό πόλεμο μεταξύ της μειονότητας των αλεβιτών, στην οποία ανήκει ο Μπασάρ αλ Aσαντ, και των σουνιτών που αποτελούν την πλειονότητα στη χώρα.

Δύο ενδεχόμενα μπορούν να συμβάλουν στο να αποφευχθεί ένας εμφύλιος πόλεμος διαρκείας: 

Η "Λαϊκίστικη Δημοφιλία" ως κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Του THOMAS L. FRIEDMAN  / The New York Times

Την προηγούμενη εβδομάδα που ταξίδευα στην Ευρώπη, είχα την αίσθηση πως κάθε δεύτερη συζήτηση τελείωνε με παραλλαγή της ερώτησης «Γιατί σπανίζουν οι ηγέτες που να μπορούν να εμπνεύσουν τους συμπολίτες τους;».  

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι γι’ αυτό το παγκόσμιο έλλειμμα ουσιαστικής και αποτελεσματικής ηγετικής ικανότητας. Θα επισημάνω δύο. 

Πρώτον, οι τεχνολογικές εξελίξεις και, δεύτερον, το χάσμα των γενεών.

Ας ξεκινήσουμε με τις τεχνολογικές εξελίξεις. 

Το 1965 ο Γκόρντον Μουρ, εκ των ιδρυτών της Ιντελ, εισήγαγε τον νόμο του Μουρ, σύμφωνα με τον οποίο, η επεξεργαστική δύναμη ενός μικροτσίπ θα διπλασιάζεται κάθε 18 με 24 μήνες. Βλέποντας τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τα σημερινά προβλήματα πολιτικοί αρχηγοί ανά τον κόσμο, αναρωτιέται κανείς μήπως υπάρχει παρεμφερής πολιτικός νόμος. Με κάθε 100 εκατομμύρια νέους χρήστες των Facebook και Twitter μειώνεται η ηγετική ικανότητα των πολιτικών αρχηγών.

Η αυξανόμενη παγκόσμια δικτύωση έχει αλλάξει τις ισορροπίες μεταξύ των πολιτικών αρχηγών και των ψηφοφόρων. Αυτή η αλλαγή έχει και τα θετικά της: περισσότερη πολιτική συμμετοχή της κοινωνίας, αυξημένη πολιτική ευρηματικότητα, μείωση της διαφθοράς. Υπάρχουν όμως και τα αρνητικά: οι πολιτικοί αρχηγοί εγκλωβίζονται προσπαθώντας να ακούσουν χιλιάδες φωνές και να ικανοποιήσουν χιλιάδες απόψεις.

Την περασμένη βδομάδα άκουσα μια νέα έννοια στο Λονδίνο: Popularism, συνδυασμός δημοφιλίας και λαϊκισμού.  

Είναι η επικρατέστερη ιδεολογία της εποχής μας. 

Η παρακολούθηση των δημοσκοπήσεων, η συνεχής ανάγνωση των blogs, των posts στο Facebook και στο Twitter, όλα αυτά έχουν ωθήσει τους πολιτικούς να ρητορεύουν με βάση αυτά που θέλει ο λαός, όχι αυτά που χρειάζεται. Αν όλοι διαβάζουν τις γνώμες των άλλων, ποιος παίρνει τις δύσκολες αποφάσεις;  

ΑΡΑΒΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ: Από την επανάσταση στις πλατείες στην εκπαιδευτική επανάσταση στις σχολικες αιθουσες!

Του Thomas L. Friedman / THE NEW YORK TIMES

Μερικές εβδομάδες πριν ήμουν στο Αμμάν της Ιορδανίας και μιλούσα με εκπαιδευτικούς, όταν συνάντησα μια νεαρή Αμερικανίδα που είχε μια εντυπωσιακή δουλειά. Το όνομά της ήταν Σέιλιν Ρόμνεϊ Γκάρετ. Συστήθηκε λέγοντας ότι μαζί με τον σύζυγό της, τον Τζέιμς, ήταν πρώην εθελοντές της Peace Corps στην Ιρλανδία, οι οποίοι παρέμειναν στη χώρα για να δημιουργήσουν μια μη κερδοσκοπική οργάνωση, την Think Unlimited. Βοηθάει τους ιορδανούς δασκάλους να μάθουν πώς «να διδάσκουν τη δημιουργική σκέψη και την επίλυση προβλημάτων» στις αίθουσες διδασκαλίας τους. 

«Αυτό θα ήταν η πραγματική Αραβική Ανοιξη» είπα. Διότι η μηχανική αποστήθιση εξακολουθεί να είναι η κυρίαρχη εκπαιδευτική μέθοδος στα περισσότερα αραβικά δημόσια σχολεία.

Οι Γκάρετ με κάποια υποστήριξη από την πρωτοβουλία εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της Βασίλισσας Ράνιας της Ιορδανίας (φωτογραφία), σχεδίασαν ένα πρόγραμμα για να δοθεί η δυνατότητα και η έμπνευση στους ιορδανούς δασκάλους να υιοθετήσουν μια πολύ πιο δημιουργική προσέγγιση στην εκπαίδευση. Εχουν επίσης δημιουργήσει θερινές κατασκηνώσεις «Brain Camps» για νεαρούς μαθητές που θέλουν να ενισχύσουν τις ικανότητές τους στην επίλυση προβλημάτων επινοώντας λύσεις για τη λειψυδρία. Ομως οι Γκάρετ μού είπαν μια ιστορία που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ - ΕΝΕΡΓΕΙΑ: "Πάρε το Μετρό"

Του Thomas L. Friedman / The New York Times 

Είχα συμφωνήσει με τον Φιοντόρ Λουκιάνοφ, εκδότη της επιθεώρησης «Η Ρωσία στη Διεθνή Σκηνή», να συναντηθούμε στο κέντρο της Μόσχας. Εκείνος επέλεξε το εστιατόριο. 

Χιόνιζε όλη την ημέρα και οι δρόμοι της Μόσχας ήταν μποτιλιαρισμένοι, ακόμη χειρότερα από ό,τι συνήθως. 

Το μποτιλιάρισμα στο κέντρο της ρωσικής πρωτεύουσας είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο, αφού στην πόλη όπου μέχρι πριν από 15 χρόνια κυκλοφορούσαν μόλις 300.000 αυτοκίνητα σήμερα κυκλοφορούν πάνω από 4 εκατομμύρια οχήματα. Καταλήξαμε να φθάσουμε και οι δύο στο ραντεβού μας με περίπου 50 λεπτά καθυστέρηση, με αποτέλεσμα η συνέντευξη να κρατήσει μόλις 30 λεπτά, καθώς είχα στη συνέχεια άλλο ραντεβού. Την ώρα που βάζαμε βιαστικά το παλτό μας, ο Λουκιάνοφ μού έδωσε μια συμβουλή, και αυτή δεν ήταν να μην αναμειχθούν οι ΗΠΑ στη Συρία. Ηταν απλά «πάρε το μετρό».

Είναι αλήθεια ότι το μποτιλιάρισμα της Μόσχας δεν είχε σχέση με αυτό που συνέβη τον Αύγουστο του 2010 στη βασική οδική αρτηρία που συνδέει το Πεκίνο με τη Μογγολία. Επρόκειτο για το μεγαλύτερο μποτιλιάρισμα στην ιστορία του πλανήτη, μήκους 60 μιλίων, με μέση ημερήσια ταχύτητα 2 μίλια και χρειάστηκαν 10 ολόκληρες ημέρες για να ξεμπλοκάρει ο δρόμος.  

Ομως αυτό δεν είναι ένα άρθρο για το κυκλοφοριακό, είναι ένα άρθρο για το περιβάλλον και την ενέργεια και για το γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε στη δηλητηριώδη αντιπαράθεση γύρω από τις κλιματικές αλλαγές να μας εμποδίσουν να αναπτύξουμε την ενεργειακή μας πολιτική, ιδιαίτερα μια πολιτική που θα εστιάζει στην πιο αποτελεσματική χρήση των πηγών ενέργειας. Αν είναι κανείς τόσο επιπόλαιος ώστε να απορρίπτει ως απάτη όλη τη συζήτηση γύρω από τις κλιματικές αλλαγές και να μην αποδέχεται τις επιστημονικές αποδείξεις ότι ο πλανήτης υπερθερμαίνεται και η στάθμη των ωκεανών ανεβαίνει, δεν μπορώ να τον βοηθήσω. Αφορά τον ίδιο και τα παιδιά του, το μέλλον των οποίων θέτει σε κίνδυνο.

Ομως θα πρέπει να πιστέψετε το εξής. Ο πλανήτης γίνεται ολοένα και πιο επίπεδος και πιο πολυπληθής. Το 2050 ο πληθυσμός της Κίνας θα είναι δύο δισεκατομμύρια και όλοι αυτοί θα θέλουν να ζουν και να οδηγούν όπως εμείς. Και όταν το κάνουν, το αποτέλεσμα θα είναι ένα τερατώδες μποτιλιάρισμα και ένα γιγάντιο νέφος ατμοσφαιρικής ρύπανσης, εκτός και αν μάθουμε να καταναλώνουμε λιγότερη ενέργεια.

Δεν είναι δυνατόν να αφήσουμε τον πόλεμο που έχει ξεσπάσει για τις κλιματικές αλλαγές να συνεχίσει να αποσυντονίζει τις προσπάθειες για την υιοθέτηση μιας ενεργειακής πολιτικής που θα είναι βασισμένη στην καινοτομία, που αποτελεί και το δυνατό μας χαρτί.

Αυτό αποτελεί το αντικείμενο δύο βιβλίων που κυκλοφόρησαν πρόσφατα: