"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δ.ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δ.ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΤΣΙΠΡΙΣΜΟΣ: Το αντιμνημόνιο με νέο αρχηγό και ο Τσίπρας που ξέμεινε από κοινό

 

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Η κα. Καρυστιανού, σε πρόσφατη τηλεοπτική της εμφάνιση, είπε δύο πράγματα που δεν πέρασαν απαρατήρητα: ότι το τρίτο μνημόνιο του κ. Τσίπρα ήταν το χειρότερο και ότι κάθε κόμμα που κατεβαίνει στις εκλογές θέλει να τις κερδίσει και να έρθει πρώτο.

Ας αναλύσουμε τι μηνύματα στέλνουν οι δηλώσεις αυτές.

Το αν το τρίτο μνημόνιο ήταν το χειρότερο ή το καλύτερο δεν παίζει κανέναν ρόλο. Όλα μνημόνια ήταν.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιο ήταν καλύτερο ή χειρότερο, αλλά αν η χώρα μπορούσε να πορευτεί χωρίς μνημόνια.

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: δεν μπορούσε.

Ακόμη και σήμερα, η ανάπτυξη που καταγράφει η χώρα — δανεισμός με καλύτερους όρους από τη Γερμανία, ταχύτερη αποπληρωμή χρέους, αναβαθμίσεις αξιοπιστίας από όλους τους οίκους αξιολόγησης — οφείλεται στην πειθαρχία που επέβαλαν όλα τα μνημόνια.

Τι μήνυμα στέλνει λοιπόν η κα. Καρυστιανού λέγοντας ότι το τρίτο ήταν το χειρότερο;

Επιχειρεί να "μιλήσει" στο αντιμνημονιακό ακροατήριο της περιόδου μετά το 2010. Αν από το 2010 έως και το 2015, όταν ανέλαβαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αθροίσει κανείς τα ποσοστά όλων των αντιμνημονιακών κομμάτων (Χρυσή Αυγή, ΑΝΕΛ, ΣΥΡΙΖΑ, Ένωση Κεντρώων, ΚΚΕ, υπολείμματα του Καρατζαφέρη, ΔΗΜΑΡ, ακόμη και το Ποτάμι), φτάνει σε ποσοστό άνω του 50%. Με 50% κερδίζεις εκλογές· άρα η συνθήκη που περιγράφει η κα. Καρυστιανού πληρούται. Φανταστείτε αν οι αντιμνημονιακές δυνάμεις της εποχής είχαν ενιαία έκφραση και έναν ηγέτη που να μπορούσε να τις εκπροσωπήσει όλες. Ίσως ακόμη και σήμερα να κυβερνούσαν.

Αυτή, λοιπόν, φαίνεται να είναι η στόχευση της κα. Καρυστιανού: να παίξει τον ρόλο που τότε δεν έπαιξε κανείς και που, όπως φαίνεται, δεν μπορεί να παίξει ούτε σήμερα, λόγω του κατακερματισμού του πολιτικού συστήματος.

Πάμε τώρα στον κ. Τσίπρα.

Έχει χάσει πλήρως τον βηματισμό του.

Δεν υπολόγισε σε καμία περίπτωση τη δυναμική της Καρυστιανού και δεν διέθετε plan B. Εμφανίζεται αμήχανος, μετέωρος και αποπροσανατολισμένος. Τίποτα δεν εξελίσσεται όπως το είχε σχεδιάσει. Το βιβλίο του έδωσε επικοινωνιακά ό,τι είχε να δώσει. Πλέον δεν το συζητά κανείς· είτε υπάρχει είτε όχι, είναι σχεδόν αδιάφορο. Επιπλέον, με το βιβλίο αποξένωσε όσους ενδεχομένως θα ήθελαν να τον ακολουθήσουν και δεν έδειξε ξεκάθαρα με ποιους θα ήθελε να πορευτεί. Αναφέρεται γενικά και αόριστα σε ένα "νέο ταξίδι", σε "νέες θάλασσες". Μάλιστα… για να δούμε.

Ας δούμε τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις για τα δύο αυτά υπό ίδρυση κόμματα και αν επιβεβαιώνουν την παραπάνω ανάλυση για την κα. Καρυστιανού (αντιμνημόνιο, στόχος η πρωτιά) και τον κ. Τσίπρα (ποιους αποχαιρετά και ποιους καλωσορίζει).

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Interview (capital.gr), η κα. Καρυστιανού αντλεί κυρίως από τους αναποφάσιστους, ακολουθούν όσοι δηλώνουν "Άλλο κόμμα", η Πλεύση Ελευθερίας, η Ελληνική Λύση και το ΜΕΡΑ25. Δηλαδή από δεξαμενές που αυτοπροσδιορίζονται ως αντισυστημικές (βλ. αντιμνημονιακές).

ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δίνουν ελάχιστα, άρα το κόμμα Καρυστιανού τα ενοχλεί ελάχιστα. Δεν είναι τυχαίο ότι η κριτική που της ασκείται από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κυμαίνεται από ανύπαρκτη έως ήπια.

Αντίθετα, ο κ. Τσίπρας αντλεί κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ (ή ό,τι έχει απομείνει από αυτόν) και από αναποφάσιστους, μεγάλο μέρος των οποίων προέρχεται επίσης από τον ΣΥΡΙΖΑ και αναμένει την κίνησή του.

Και εδώ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν έχουν ουσιαστικές απώλειες. Για τη ΝΔ οι απώλειες είναι σχεδόν μη ανιχνεύσιμες, ενώ για το ΠΑΣΟΚ είναι κάπως πιο μετρήσιμες, αλλά όχι τόσο κρίσιμες όσο ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει από τις εσωτερικές του τριβές.

Οι δεξαμενές της Καρυστιανού και του Τσίπρα, λοιπόν, ούτε τέμνονται ούτε καν εφάπτονται. Τα κοινά τους είναι διαφορετικά, με εκείνο της κα. Καρυστιανού να είναι δυνητικά μεγαλύτερο από του κ. Τσίπρα, ο οποίος ακόμη δεν έχει δώσει σαφές πολιτικό στίγμα. Μόνο υπαινιγμούς για μια στροφή προς τη σοσιαλδημοκρατία, αν το καταλαβαίνω σωστά.

Θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι, όποτε κι αν δημιουργηθούν αυτά τα δύο κόμματα, το κόμμα Καρυστιανού θα προηγείται του κόμματος Τσίπρα. Το πώς θα το "διαβάσει" αυτό ο κ. Τσίπρας είναι άγνωστο, αλλά το να βρίσκεσαι πίσω από ένα κόμμα που ήρθε από το πουθενά δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτικό.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η κα. Καρυστιανού βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην καλύτερη φάση της. Παίζει παντού: στις δημοσκοπήσεις έχει καθιερωθεί ερώτημα για το αν θα την ψήφιζαν οι πολίτες, εμφανίζεται στα δελτία ειδήσεων και στις lifestyle εκπομπές.

Αντίθετα, ο κ. Τσίπρας βρισκόταν στο επικοινωνιακό του peak έως τα μέσα Δεκεμβρίου, με την παρουσίαση του βιβλίου του.

Τέλος, το επιχείρημα που ακούγεται από εκπροσώπους άλλων κομμάτων ότι "πρέπει να δούμε τις θέσεις της για τα μεγάλα ζητήματα της χώρας" έχει περιορισμένη σημασία. Κανείς δεν θα ψηφίσει Καρυστιανού επειδή θα μιλήσει ωραία για τα εθνικά, την οικονομία ή την υγεία. Θα την ψηφίσουν επειδή…

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ιδεολογική ηγεμονία και οι συνέπειές της στην πολιτική πραγματικότητα

Eκπαιδευτικού, συγγραφέα


Πολλοί πιστεύουν ότι η ενασχόλησή μας με θεωρητικά θέματα, τη στιγμή που βιώνουμε τόσο τραγικές στιγμές στην καθημερινή μας ζωή, είναι μια εργασία που βασικά δεν έχει νόημα και αποτελεί ως εκ τούτου περιττή πολυτέλεια. Παραγνωρίζουν ή αγνοούν όλοι αυτοί ότι η πολιτική πρακτική ακολουθεί συγκεκριμένες θεωρίες που δοκιμάζονται στην πράξη, όπως είναι ο σοσιαλισμός και ο νεοφιλελευθερισμός. Σήμερα επικρατεί σ’ όλην την υφήλιο ο νεοφιλελευθερισμός με την μορφή του ανάλγητου παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Αν δεν γνωρίζουμε τους μηχανισμούς λειτουργίας του, δεν μπορούμε να δράσουμε δημιουργικά και αποτελεσματικά.


Για την επικράτησή του ωστόσο εφαρμόζεται στην πράξη όχι μόνο βία, αλλά κυρίως η ονομαζόμενη από τον Γκράμσι ιδεολογική ηγεμονία, της οποίας τα χαρακτηριστικά θα επιδιώξουμε να αναλύσουμε, για να έχουμε σαφή εικόνα των εννοιών και της πρακτικής τους εφαρμογής.


Συνεπώς η κατανόηση των ιδεολογικών μηχανισμών που καθορίζουν τις εξελίξεις στην υφήλιο, αποτελεί πρωταρχική αναγκαιότητα, για να καταλάβουμε όχι μόνο αυτούς τους μηχανισμούς, αλλά και να μπορούμε να αποτρέψουμε τις αρνητικές τους επιπτώσεις και βάλουμε τα θεμέλια για μια ευοίωνη προοπτική για το μέλλον. 


Σήμερα ισχύει λόγω σύγχυσης και αποπροσανατολισμού αυτό που λέει ο λαός: Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Ζητάει δηλαδή απεγνωσμένα λύσεις, εκεί που δεν υπάρχουν. Έτσι ο φαύλος κύκλος ανακυκλώνεται χωρίς να υπάρξει διέξοδος από τα αδιέξοδα.  


Ο ένας, για να δείξω την τραγικότητα της κατάστασης, πιστεύει ότι θα μας σώσει η Ρωσία, ως από μηχανής θεός, ο άλλος πιστεύει ότι θα μας σώσουν οι προφητείες του Αγίου Παϊσίου, ο άλλος ρίχνει τις ευθύνες στους ξένους , ως άλλοθι  για τις δικές του ευθύνες, ό άλλος τα ευχολόγια, μέσα στην απελπισία του, τα βλέπει ως λύσεις. Και λοιπά και λοιπά.  


Που βρίσκεται η αλήθεια, αλήθεια;


Ο Γκράμσι πολύ σωστά επεσήμανε ότι η αστική τάξη, με την λεγόμενη ιδεολογική ηγεμονία, εκτός απ’ τον καταναγκασμό, χρησιμοποιεί και την συναίνεση, που είναι αποτέλεσμα της ηγεμονίας που ασκεί στις καταπιεζόμενες τάξεις, για ν’ αποδεχτούν (συναινέσουν) στην εξουσία της.[1]


Ο ρόλος των οργανικών διανοουμένων ενός ριζοσπαστικού, προοδευτικού ή σε τελευταία ανάλυση επαναστατικού κινήματος, έγκειται κατά συνέπεια στο καθήκον τους, ν’ αντιπαλέψουν αυτήν την πολιτιστική -ιδεολογική ηγεμονία της αστικής τάξης, την οποία υπηρετούν όλα τα κόμματα της μεταπολίτευσης, που ανέλαβαν κυβερνητικά καθήκοντα, και στη θέση της να εδραιώσουν την πολιτιστική ηγεμονία του λαϊκού κινήματος, δηλαδή των φτωχών λαϊκών τάξεων και στρωμάτων, αυτών των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων που υφίστανται την καταπίεση και εκμετάλλευση.[2]


Θα πρέπει λοιπόν οι πολίτες να μεταπειστούν. Θα πρέπει με μια λέξη ν’ αλλάξει η συνείδηση των ανθρώπων, η παρασιτική συνείδηση του Έλληνα, με προσανατολισμό και στρατηγική προς μια κοινωνία της ελευθερίας και ισότητας, που προϋπόθεσή της είναι η εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία. Είναι αναγκαίο συγχρόνως να γίνει κατανοητό ότι η αλλαγή συνείδησης δεν μπορεί να γίνει με την υιοθέτηση του καπιταλιστικού καταναλωτικού μοντέλου,  που είναι ο στόχος της ηγεμονίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου και του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που εκπροσωπεί η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού και που οδηγεί συνήθως στην καταναλωτική αποκτήνωση. Η  προσέγγιση προς μια εξισωτική κοινωνία σημαίνει αλλαγή αυτού του προτύπου, που στην Ελλάδα καθιέρωσε κυρίως ο Ανδρέας Παπανδρέου και ακολούθησαν οι επίγονοι πρωθυπουργοί.[3] Έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου χαρακτηριστικά: «η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας» Εξ ου και ο υπερδανεισμός, που μας οδήγησε, μέσω της παρασιτικής νοοτροπίας, στην κρίση, η οποία δεν είναι πρωταρχικά οικονομική.[4]


Πώς θα επέλθει αυτή η αλλαγή;  


Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Στην περίπτωση αυτή το πρόβλημα της ιδεολογικής ηγεμονίας, για την οποία μίλησε ο Γκράμσι, είναι αποφασιστικής σημασίας για τις τάξεις που γίνονται αντικείμενο καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Για να έχει προοπτική ανατροπής της αστικής τάξης και οικοδόμησης μιας εξισωτικής κοινωνίας, είναι ανάγκη να περάσει στις λαϊκές τάξεις τη δική της αντίληψη για τον κόσμο, που αποτελεί ανώτερη ποιότητα αξιακά απ’ την ιδεολογία του κεφαλαίου, με μια φράση: Να δημιουργήσει, μέσω της ιδεολογικής – πολιτισμικής ηγεμονίας, μια νέα ριζοσπαστική, αν όχι, επαναστατική συνείδηση.


Το πώς αντιλαμβάνεται ο Γκράμσι την ηγεμονία, μας το εκφράζει παραστατικά ο Λουτσιάνο Γκρούππι: «Ο συλλογισμός του Γκράμσι πάνω στην ηγεμονία μπορεί να συνοψιστεί μ’ αυτόν τον τρόπο: Η κυρίαρχη τάξη εφαρμόζει την  η γ ε μ ο ν ί α  της στο βαθμό που μπορεί να πραγματοποιεί και να διατηρεί έναν  ιστορικό   σ υ ν α σ π ι σ μ ό  αντιφατικών κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων, τόσο στην οικονομική βάση, όσο και στο πολιτικό και κρατικό εποικοδόμημα, που έχουν για συνδετικό κρίκο την ιδεολογία. Η ηγεμονία λοιπόν είναι η στιγμή της πολιτικής ηγεσίας και ταυτόχρονα και γι’ αυτόν το λόγο, η ηγεσία στο χώρο των ιδεών, δηλαδή η πνευματική ηγεσία.


Η τάξη που κυριαρχεί μπορεί να κυριαρχεί μόνο στο βαθμό που μπορεί ν’ ακτινοβολήσει την ιδεολογία της προς όλα τα κοινωνικά στρώματα, ακόμη και προς την τάξη, που είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης και που έχει για το λόγο αυτό αντίθετα μ’ αυτήν συμφέροντα. Αυτή ακριβώς η δυνατότητα επιρροής και ιδεολογικής αγωγής, απ’ τη μεριά της άρχουσας τάξης, είναι που έφερε σε υποδεέστερη θέση την κυριαρχημένη τάξη. Η τάξη αυτή, υποταγμένη σε μια ιδεολογία που δεν είναι δική της, δεν κατορθώνει να εκφράσει τα δικά της ταξικά συμφέροντα με συνεκτικό τρόπο, στο επίπεδο της πολιτικής και της κουλτούρας, ούτε κατορθώνει να συνειδητοποιήσει τον ιστορικό της ρόλο».[5] Αυτό φυσικά επιτυγχάνεται με την εφαρμογή της ψυχολογίας του όχλου, της πλύσης εγκεφάλου και της προπαγάνδας, που ασκούν τόσο οι κυβερνήσεις και τα κόμματα, όσο και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που πρόσκεινται στα μέσα αυτά και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, την οποία χειραγωγούν ιδεολογικά.


Ο ορισμός αυτός της έννοιας της ηγεμονίας του Γκράμσι, που επιχειρεί ο Λουτσιάνο Γκρούππι, έχει καθοριστική σημασία και στην πρακτική της εφαρμογή, κυρίως όσον αφορά τους διανοούμενος που ασκούν και υπηρετούν μια συγκεκριμένη τάξη και ασκούν την ιδεολογική (πολιτισμική) ηγεμονία.


Αν λοιπόν θέλουμε να δούμε πώς εφαρμόζεται στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα αυτή η ηγεμονία, θα καταλήξουμε σε τραγικές αλήθειες για την λεγόμενη «εκσυγχρονιστική» και «ανανεωτική» Δεξιά και Αριστερά και όχι μόνον. 


Μιλούμε για μια συγκεκριμένη κατηγορία της Αριστεράς, στην φάση που διανύουμε αυτή η κατηγορία αφορά, κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο. Το πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά έχει τελειώσει οριστικά. Αυτή όμως η κατηγορία παίζει σημαντικό ρόλο στην διαδικασία της συναίνεσης που εφαρμόζει το αστικό κράτος στην Ελλάδα, στο οποίο εντάσσεται και ο ΣΥΡΙΖΑ και η συγκυβέρνηση, όσο παράξενο και οξύμωρο κι αν φαντάζει εκ πρώτης όψεως. Σαφέστατα δεν είναι χρυσός ότι λάμπει.


Η αστική τάξη, καθοδηγούμενη για τα δικά της συμφέροντα από εξωθεσμικούς και εξωχώριους παράγοντες της Δύσης, κυρίως πέραν του Ατλαντικού, ανέθεσε αυτόν τον ρόλο άσκησης της ηγεμονίας, έτσι, όπως τον αναλύσαμε, στην «εκσυγχρονιστική» κεντροαριστερή απ’ τη μια και στην «ανανεωτική» αριστερή διανόηση και κομματική Ελίτ απ’ την άλλη, ως συγκλίνουσες ηγεμονικές δυνάμεις, που στα πλαίσια λειτουργίας του ιστορικού συνασπισμού, μπορούν να εκπροσωπήσουν καλύτερα τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Και αυτά τα συμφέροντα εξυπηρετούνται όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και στον πολιτισμό, με την έννοια της αποδόμησης όποιων πολιτισμικών θεμελίων κρατεί την συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Η επίθεση γίνεται δηλαδή σε πολλαπλά επίπεδα και πολύ περισσότερο σε επίπεδα που τα σκιαγράφησε ο πολύς Χένρυ Κίσινγκερ, με αυτό που είπε ότι ο ελληνισμός πρέπει να χτυπηθεί στις πολιτιστικές του ρίζες… Αν το είπε πράγματι ή δεν το είπε, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι αυτό που είπε ή δεν είπε, εφαρμόζεται από τους «άσπονδους φίλους και συμμάχους μας» και τα εδώ όργανά τους κατά γράμμα.


Επειδή οι κυρίαρχες μερίδες στο σύγχρονο αστικό κράτος τάσσονται, στις σημερινές συνθήκες, ενάντια στο έθνος –κράτος, που σημαίνει κατάργηση της ιδιαίτερης ταυτότητας της Ελλάδας, που είναι ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός, επανδρώνουν τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του με διανοούμενους που ασπάζονται αυτήν τη θεωρητική άποψη. Αυτό προσφέρει επιπλέον το άλλοθι ή το πρόσημο μιας προοδευτικής ή ριζοσπαστικής, μιας «εκσυγχρονιστικής» ή «αριστερής» ιδεολογίας, που βέβαια στην ουσία της είναι καταστροφική ιδεοληψία, γιατί είναι εθνομηδενιστική.[6]


Μέσα στα πλαίσια του μονοπωλιακού καπιταλισμού και του κυριάρχου παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που διασπά την ενότητα του έθνους – κράτους, το διαβρώνει ή το ενσωματώνει στους μηχανισμούς του, η ηγεμονική μερίδα της αστικής τάξης αναθέτει τον ρόλο της συναίνεσης για την αποδοχή της αποεθνοποίησης και αποχριστιανοποίησης στους «εκσυγχρονιστές» και στους «αναθεωρητές» διανοούμενους απ’ όλες τις πολιτικές παρατάξεις, κυρίως όμως από την συγκεκριμένη αριστερά.[7]


Αυτή η ομολογία προέρχεται απ’ τους ίδιους κύκλους  της «Αριστεράς, που κυριαρχούν στον τομέα αυτόν. 


Ας παρακολουθήσουμε πώς ερμηνεύουν την αφύσικη αυτή σχέση ορισμένες κατηγορίες διανοουμένων, όπου την ιδεολογική ηγεμονία ασκούν από μέρους της αστικής τάξης οι «εκσυγχρονιστές» (Θάνος Βερέμης, Αντώνης Λιάκος,  Νίκος Μουζέλης, Θάλεια Δραγώνα, Χριστίνα Κουλούρη, Μαρία Ρεπούση,  Άννα Φραγκουδάκη, κ.λπ) και οι «αναθεωρητές» της Αριστεράς (Γιάννης Μηλιός, Άκης Γαβριηλίδης, Ηλίας Ιωακείμογλου, Γιώργος Οικονομάκης, Νίκος Φίλης, Σία Αναγνωστοπούλου κ.λπ, για ν’ αναφέρουμε μερικά απ’ τα χιλιάδες παραδείγματα).


Θα παραθέσουμε τη δική τους ερμηνεία του φαινομένου, που είναι αποκαλυπτική και συνάμα απίστευτη, αλλά και αληθινή.


Η Αριστερά, απ’ την Σοσιαλδημοκρατική έως την Άκρα Αριστερά, συναινεί και ταυτίζεται, σε σημαντικό ποσοστό, μ’ αυτήν την πολιτική την παγκοσμιοποιημένη νεοταξική ηγεμονία στην πράξη;  


Γιατί, όπως ισχυρίζεται ο Νίκος Πουλαντζάς «Η Ελλάδα σήμερα παρουσιάζει, τόσο από οικονομική, όσο και από πολιτική και ιδεολογική σκοπιά, μιαν  ι δ ι ό τ υ π η  κ α τ ά σ τ α σ η   ε ξ ά ρ τ η σ η ς,  που συνεπάγεται ότι η μορφή του κράτους της παρουσιάζει χαρακτηριστικά τόσο κράτους αναπτυγμένης σχετικά καπιταλιστικής χώρας, όσο και κράτους «υπανάπτυκτης χώρας, αν και αυτά τα τελευταία χαρακτηριστικά έχουν τον κυρίαρχο ρόλο μέσα στις δομές του κυρίαρχου κράτους». Η «Αναθεωρητική» και «Ανανεωτική» Αριστερά φυσικά διακηρυχτικά ή θεωρητικά δεν ταυτίζεται μ’ αυτήν την εξάρτηση.  Στην πράξη όμως είναι τελικά ενταγμένη σ’ αυτήν την λογική.


Δυστυχώς ένα τμήμα της  Αριστεράς που ασκεί ιδεολογική ηγεμονία και κυρίως η αυταποκαλούμενη μαρξιστική Αριστερά,[8] όπως γράφει και ο Γιάννης Μηλιός υπέστη ιδεολογικό μετασχηματισμό ή μεταμορφισμό, με την έννοια ότι ασπάστηκε και εφάρμοσε  και εφαρμόζει, όπως βιώνουμε το φαινόμενο σήμερα, την αστική ιδεολογική ηγεμονία.


Γράφει ο ίδιος σχετικά, ως γνώστης του φαινομένου, επιβεβαιώνοντας τις απόψεις μας:
«Στη διαδικασία ιδεολογικού μετασχηματισμού[9] που περιγράφουμε πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε μια μεγάλη μερίδα διανοουμένων στελεχών της παραδοσιακής Αριστεράς, αρχικά της “ανανεωτικής” και στη συνέχεια και της “ορθόδοξης” πτέρυγάς της. Η πρόσβαση (ή η προσδοκώμενη πρόσβαση) στις ανώτερες θέσεις των κρατικών μηχανισμών (που για πρώτη φορά κατέστη δυνατή για το χώρο αυτό μετά απ’ τη μεταπολίτευση και ιδίως μετά απ’ την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981), αποτέλεσε τον μηχανισμό ενσωμάτωσής τους στους κοινούς τόπους της κυρίαρχης ιδεολογίας».[10] Aυτό που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου με την Αριστερά και στη συνέχεια σε μεγαλύτερη κλίμακα ο Κώστας Σημίτης, ήταν – για να ερμηνεύσουμε το φαινόμενο και με τη γλώσσα της ποίησης – ένα είδος  φ α ο υ σ τ ι κ ή ς   σ υ ν α λ λ α γ ή ς .[11]  


Όλοι αυτοί απ’ την Αριστερά οι οποίοι εντάχτηκαν στο σύστημα (ενσωματώθηκαν στο σύστημα η πιο σωστά διατυπωμένο, τους ενσωμάτωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης στο σύστημα, λέει πιο εμφαντικά ο Γιάννης Μηλιός), στο αστικό σύστημα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού φυσικά, (δεν μιλάμε για εκείνους οι οποίοι ούτως ή άλλως ήταν ενταγμένοι, όπως ο στενός συνεργάτης του Νίκου Φίλη, Αντώνης Λιάκος, κ.α.), κατέληξαν στην πλειοψηφία τους να γίνουν απολογητές και διαπρύσιοι κήρυκές του.[12] 


Ο λόγος είναι απλός. Γιατί να τους διορίσει στα πνευματικά ιδρύματα και στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, αν δεν το εξυπηρετούσαν; Δεν πιστεύουμε ότι ήθελαν να υπηρετήσουν τη «σοσιαλιστική κυβέρνηση» του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη και να καταπολεμήσουν τη συντηρητική του Κώστα Μητσοτάκη, καθώς και του υπαρκτού, αντιλαϊκού και νεοταξικού ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, που θέλει να δημιουργήσει μια πολυπολιτισμική και πολυεθνική Ελλάδα, σύμφωνα με τα κελεύσματα της Νέας Τάξης. Αυτήν την πολιτική στηρίζει και η Αριστερά στην πλειοψηφία της.


Η κριτική τους στο σύστημα, στο καπιταλιστικό σύστημα, εάν και εφόσον γίνεται, δεν σημαίνει απαραιτήτως και αμφισβήτηση του συστήματος. Τουναντίον. Χρησιμεύει πολλές φορές ως βαλβίδα ασφαλείας του, ως εκτόνωση μιας συγκεκριμένης κοινωνικής πίεσης. Αυτό ισχυριζόταν ο Τρότσκι όταν έλεγε: «Για δεκαετίες η αντιπολιτευόμενη κριτική δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από μια βαλβίδα ασφαλείας για τη μαζική δυσαρέσκεια, μιαν απ’ τις συνθήκες σταθερότητας της κοινωνικής δομής».[13]


Η εργασιοθεραπεία της επανάστασης, προσθέτουμε εμείς, δεν συνιστά επανάσταση.[14] Όμως η γενίκευση ασφαλώς και είναι λάθος.


Πιο αποκαλυπτικός ωστόσο είναι ένας άλλος διανοούμενος της Αριστεράς, ο Δημήτρης Μπελαντής,[15] Γράφει σχετικά: «Με την επικράτηση του Κ. Σημίτη στην κυβέρνηση, το κυβερνητικό κόμμα και την ελληνική κοινωνία, παρατηρήθηκε ένα καινοφανές πολιτικό φαινόμενο: η μαζική προσχώρηση της αριστερής διανόησης στο στρατόπεδο του Κ. Σημίτη και του “αριστερού εκσυγχρονισμού”. Τα επιτελεία δεν βομβαρδίστηκαν -κατά την προσφιλή έκφραση του Μάο Τσε Τουγκ – απ’ τους αριστερούς διανοούμενους, αλλά αλώθηκαν μαζικά απ’ αυτούς. Προέκυψε η συστηματική στελέχωση των υπουργείων μ’ αριστερούς ειδικούς συμβούλους, ιδίως εκ της ανανεωτικής Αριστεράς και η δημιουργία ενός αριστερού think tank γύρω απ’ την “εκσυγχρονιστική” κρατική πολιτική.
Έχουμε έτσι μία μετατόπιση των αριστερών διανοουμένων απ’ την περιφέρεια του κράτους, από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς και από τους θεσμούς οργάνωσης της συναίνεσης και της κοινωνικής αναπαραγωγής, στον σκληρό πυρήνα του κρατικού σχεδιασμού και προγραμματισμού, στην “καρδιά” του κράτους». Και σ’ ένα άλλο σημείο συμπληρώνει αποκαλυπτικά: «Η πλειοψηφική τοποθέτηση των αριστερών διανοουμένων ήταν μια τοποθέτηση αποδοχής του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας ως τεχνικής αναγκαιότητας, της θέσης της νέας μικροαστικής τάξης και των διανοουμένων μέσα σ’ αυτόν και ειδικότερα της ανάληψης από αυτούς διευθυντικών ρόλων στην αναπαραγωγή των σχέσεων εξουσίας (ιδεολογική επιβουλή, “επιστημονική” διεύθυνση  της εργασιακής διαδικασίας, λειτουργίες διεύθυνσης του κεφαλαίου)».[16]


Πιο παραστατικά δεν μπορεί να περιγραφεί ο ρόλος αυτής της κατηγορίας αριστερών διανοούμενων, οι οποίοι είναι οι κύριοι υπαίτιοι της αναπαραγωγής των σχέσεων εξουσίας, μέσω της ιδεολογικής ηγεμονίας και κατά συνέπεια της συναίνεσης, όπως αποφαίνεται ο Γκράμσι, δηλαδή της αστικής εξουσίας που υποτίθεται ότι, λόγω της  φαινομενικά αριστερής ιδεολογίας τους, θέλουν να καταπολεμήσουν, ενώ στην πράξη συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. 


Αυτή η κατηγορία των αριστερών διανοουμένων αποτελεί «την ιδεολογική καρδιά του κράτους» του αστικού κράτους. Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό;[17]


Αναφερόμαστε λοιπόν συγκεκριμένα σ’ αυτούς, που χαρακτηρίζουν τους μεν Έλληνες συλλήβδην «εθνικιστές, ρατσιστές, σοβινιστές, κ.λπ.» και τους θεωρούν ταξικό αντίπαλό τους, τους δε λαθρομετανάστες ταξικό σύμμαχό τους, υιοθετώντας ανερυθρίαστα όλο το ιδεολογικό και πολιτικό οπλοστάσιο του κοσμοπολιτισμού και πολυπολιτισμού  της Νέας Τάξης, για τη δημιουργία μιας πολυπολιτισμικής και πολυεθνικής Ελλάδας.


Είναι αυτοί που προωθούν την δ ο ρ υ φ ο ρ ι ο π ο ί η σ η  της Ελλάδας κάτω απ’ τον Νέο – Οθωμανισμό.


Είναι αυτοί που, για να χαρακτηρίζονται και να φέρουν το φωτοστέφανο του αριστερού, θέλουν να ταυτίσουν τον ελληνικό λαό με το κόμμα του ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυτής, γιατί αλλιώς δεν έχουν λόγο ύπαρξης, ως «αριστεροί». Χωρίς αντίπαλο, είναι αυτονόητο, δεν έχουν λόγω ύπαρξης. Και αν ακόμη δεν υπάρχει ο αντίπαλος πρέπει να κατασκευαστεί, ως συνήθως.


Είναι αυτοί οι υποκριτές, που ασκούν από θέση ισχύος και παροχών, μέσα απ’ τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους την ιδεολογική τρομοκρατία εναντίον κάθε Έλληνα πολίτη, που αντιτίθεται στο αποεθνοποιητικό έργο τους και δηλώνει  π α τ ρ ι ώ τ η ς  .


Είναι αυτοί που υπηρετούν το ελληνικό και  το ξένο κεφάλαιο εναντίον του συμφέροντος των λαϊκών τάξεων. 


Είναι όλοι αυτοί που ασπάζονται τον παγκοσμιοποιημένο ιμπεριαλισμό. Γιατί παγκοσμιοποίηση σημαίνει ουσιαστικά ιμπεριαλισμό, όπως τον χαρακτηρίζει ο Τζέιμς Πέτρας: «Η ρητορική της “παγκοσμοιοποίησης” αποτελεί την κάλυψη για ένα  υποκατάστατο του “διεθνισμού” απογυμνωμένου από ιμπεριαλιστικές θέσεις». Και σε ένα άλλο σημείο: «Λέγεται ότι η παγκοσμοιοποίηση –ή όπως την αποκαλούμε εμείς, ο ιμπεριαλισμός…».[18]


Είναι όλοι αυτοί που αποδυναμώνουν την κοινωνική συνοχή και εθνική ομοψυχία, για να γίνουμε ευάλωτοι στη βουλιμία του ελληνικού και του διεθνούς ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Για να αλωθεί η Ελλάδα, όχι μόνο από έξω, αλλά και από μέσα, με τη δημιουργία μειονοτήτων, έως ότου γίνουν αυτές πλειοψηφία και οι Έλληνες μειοψηφία στην πατρίδα τους.[19]


Είναι όλοι αυτοί που, αμειβόμενοι πλουσιοπάροχα απ’ τα ευρωπαϊκά πακέτα και απ’ τις χορηγίες των ΜΚΟ του Σώρρος και άλλων ύποπτων οργανώσεων, έχουν αποδυθεί στο έργο της αποεθνοποίησης της συνείδησης της ελληνικής νεολαίας και μάλιστα στην πιο τρυφερή ηλικία (βλ. Γιώργος Παπανδρέου, Άννα Διαμαντοπούλου, Θάλεια Δραγώνα, Μαρία Φραγκουδάκη, Μαρία Ρεπούση κ.λπ).


Είναι αυτοί που...

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ -vs- ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Ποιος περίμενε;

Του Δαμιανού Βασιλειάδη
Εκπαιδευτικού, συγγραφέα


Ποιος περίμενε ότι θα καταρρεύσει η Σοβιετική Ένωση; 


Ποιος περίμενε ότι θα πέσει το τοίχος του Βερολίνου, δηλαδή θα επανενωθεί η Γερμανία;  


Ποιος περίμενε ότι θα γίνουν τα τρία μεγαλειώδη συλλαλητήρια για την Μακεδονία; 


Ποιος περίμενε τέλος ότι η μαθητιώσα νεολαία θα ξεσηκωθεί όχι για τα σχολικά –μαθητικά προβλήματα, αλλά για το ύψιστο εθνικό θέμα της Μακεδονίας και συγκεκριμένα εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών.

 
Απαντάω κανένας. Κι όμως συνέβη.  


Βέβαια τον γενικό σάλπισμα το έδωσαν τα συλλαλητήρια, όπου ήσαν για πρώτη φορά παρούσες όλες οι ηλικίες. Αλλά κανένας δεν μπορούσε να προβλέψει τον ξεσηκωμό της μαθητιούσας νεολαίας, της ελπίδας του έθνους. Τελικά υπάρχει ελπίδα!

 
Εκείνο που θα ακολουθήσει- και πρέπει να είμαστε βέβαιοι γι’ αυτό- είναι...

ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι κρύβεται πίσω από το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου;

Εκπαιδευτικού, συγγραφέα


Το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις 10 Οκτωβρίου διατυμπανίζεται από την κυβέρνηση ως αριστερό, προοδευτικό, ενάντια στον σκοταδισμό της εκκλησίας και της συντηρητικής κοινωνίας της Ελλάδας. 


Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Απλώς είναι πρόσχημα με άλλες σκοπιμότητες που δεν έχει να κάνει με την προστασία αυτής της μερίδας, που πρέπει να προστατεύεται, χωρίς προπαγάνδα και προσηλιτισμό. Κι αυτό, γιατί εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της στρατηγικής της παγκοσμιοποιημένης Νέας Τάξης, η οποία και το υπαγόρευσε σ’ αυτήν την κυβέρνηση. Στόχο έχει να διαλύσει, σύμφωνα με τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης το τελευταίο ανάχωμα στην παγκοσμιοποιημένη αγορά, που είναι η οικογένεια και την προώθηση λύσεων από τα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας, που απεργάζονται τον αφανισμό της Ελλάδας.  


Είναι άκρως ανθελληνικό και σκοταδιστικό. Αντί η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει και να λάβει πρόνοια για το τεράστιο πρόβλημα της υπογεννητικότητας, να ενισχύσει την οικογένεια ποικιλοτρόπως, ώστε να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό, προωθεί και προπαγανδίζει την αντικατάσταση της οικογένειας με ομοφιλικούς, ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα για την ανανέωση του γηρασμού της ελληνικής κοινωνίας.  


Ήδη οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις. Το νομοσχέδιο, με το οποίο γίνεται ένας ανίερος προσηλυτισμός για την αντικατάσταση των οικογενειών με ομοφιλικούς, τάσσεται ευθέως εναντίον της οικογένειας, την διάλυση της οποίας επιδιώκει με κάθε μέσον και τρόπο. Προβλέπεται μάλιστα ότι γύρω στο 2050 οι Έλληνες θα συρρικνωθούν κατά 2 εκατομμύρια περίπου. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πεθαίνει. Που σημαίνει, χωρίς υπερβολή ότι ακόμη και οι ομοφυλόφιλοι δεν θα έχουν την δυνατότητα να υιοθετήσουν παιδιά, γιατί άπλουστατα δεν θα γεννιούνται. Αντ’ αυτού προπαγανδίζονται οι ομοφυλικές οικογένειες, ώστε να μην γενούν οι Έλληνες παιδιά.  


Αντιθέτως δεν υπάρχει πρόνοια να ενισχυθούν τα νέα ζευγάρια, αν αποφασίσουν να κάνουν οικογένεια και εκτός αυτού η νεολαία φεύγει στο εξωτερικό, μη βλέποντας κάποιο μέλλον στην πατρίδα της. Όμως από την κυβέρνηση αυτή λαμβάνεται η κατωτέρω πρόνοια για το θέμα, στα πλαίσια της Νέας Τάξης πραγμάτων, τα οποία υπηρετεί πιστά. 


Σε όλα η πολιτική της κυβέρνησης αυτή ταυτίζεται με την στρατηγική της παγκοσμιοποίησης, την οποία προωθεί και ο γνωστός Τζορτζ Σόρος: Κατάργηση του έθνους –κράτους, ανοιχτά σύνορα, προστασία των μεταναστών έναντι των Ελλήνων, προώθηση μια πολυπολιτισμικής κοινωνίας, για την δημιουργία μιας Ελλάδας πολυεθνικής, πολυθρησκευτικής, πολυφυλετικής,  με την εξάλειψη της εθνικής συνείδησης και ιστορικής μνήμης και παράδοσης, μέσω της παγκοσμιοποιημένης, αντεθνικής παιδείας. 


Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Διαβάστε κατωτέρω πώς πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το δημογραφικό θέμα, που πρόκειται να αφανίσει την ελληνική κοινωνία. Αυτή η κυβέρνηση είναι η χειρότερη κυβέρνηση που κυβέρνησε στην Ελλάδα, γιατί υπηρετεί πλήρως την νεοφιλελεύθερη πολιτική, όπως οι προηγούμενες. Η κυβέρνηση αυτή είναι σε τελευταία ανάλυση βαθιά υποκριτική,σκοταδιστική και ρατσιστική ενάντια στην ελληνική κοινωνία. Αυτή είναι η αλήθεια.



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ από την έκδοση του ιδρύματος: Ρόζα Λούξεμπουργκ, που χρηματοδοτήθηκε με πόρους του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Πουλαντζάς του ΣΥΡΙΖΑ


Μια ορθολογική αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος:


«Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς τα στοιχεία αυτά.  


Μια φοβική αντιμετώπιση, γνώριμη στην δεξιά και την ακροδεξιά, θα εστιαζόταν στην “απειλή” που δήθεν αντιπροσωπεύει αυτή η ε εξέλιξη για το έθνος και θα κατέληγε σε (αναποτελεσματικές φυσικά) εκκλήσεις για άνοδο της γεννητικότητας των Ελλήνων.


Μια πιο ορθολογική αντιμετώπιση θα θεωρούσε ότι τα στοιχεία υποδεικνύουν ουσιαστικά τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική μεταναστευτική πολιτική: ο αυξημένος αριθμός γεννήσεων παιδιών από μεταναστευτικές οικογένειες αποτελεί ευκαιρία για την Ελλάδα, που θα πρέπει να υιοθετήσει μια πιο ανοιχτή πολιτική για την ιθαγένεια των παιδιών των οικογενειών αυτών. Αν το ένα στα έξι παιδιά που γεννιούνται σήμερα είναι παιδί μεταναστευτικής οικογένειας, τότε η ελληνική πολιτεία οφείλει να το αντιμετωπίσει  ως μελλοντικό Έλληνα πολίτη, να εξασφαλίσει την δυνατότητα του να αποκτήσει πρόσβαση κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας. Διαφορετικά, η ελληνική πολιτεία αναλαμβάνει την ευθύνη να διαμορφώσει μια γενιά νέων ανθρώπων, χωρίς πλήρη δικαιώματα στην χώρα. Οι κοινωνικές συνέπειες μιας τέτοιας προφανούς αδικίας και ανισότητας δεν μπορούν παρά να είναι σοβαρές και επώδυνες για την κοινωνία.


Ας σημειωθεί πώς η ανανέωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών μέσα από την μετανάστευση-είτε με την μορφή των γεννήσεων, είτε με την μορφή της εισόδου νέων μεταναστών – είναι...

ΣΥΡΙΖΙΣΤΑΝ: Θρησκόληπτοι κρυπτοεθνικιστές

Δημοδιδασκάλου, συγγραφέα


Βίοι παράλληλοι:


Νίκος Φίλης: «Το υπουργείο είναι προσηλωμένο στις αξίες της ανεξιθρησκείας, της ανοιχτής δημοκρατικής παιδείας…Η εκκλησία έχει συμβάλλει στην ηθική έκπτωση της κοινωνίας»
 

Κώστας Σημίτης: «Η πολιτική μας είναι να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο την αδιαφορία απέναντι σε εξελίξεις με ιδεολογικό προσανατολισμό, μια χωρίς απήχηση ελληνική χριστιανική παράδοση. Να εμποδίσουμε και ν’ αποτρέψουμε με κάθε κόστος την προσήλωση στην ιδέα του Έθνους και στην χριστιανική παράδοση, που αποδυναμώνει και εγκυμωνεί κινδύνους σε μια σύγχρονη παρουσία, που πρέπει να έχει η Ελλάδα».[1]


Άραγε ο Άρης Βελουχιώτης και ο Μανώλης Γλέζος και όλοι οι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης είναι θρησκόληπτοι κρυπτοεθνικιστές, όταν εξυμνούν την προσφορά του κλήρου στον εθνικοαπελευθωρικό αγώνα κατά την διάρκεια της κατοχής ή μήπως δεν ήξεραν την συνεργασία μιας μερίδας του ανώτατου κλήρου, αλλά και μιας μικρής μερίδας του κατώτερου, με το σύστημα, το οποιοδήποτε σύστημα;  


Μήπως αυτό συμβαίνει στην εκκλησία και όχι σε άλλα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού;  


Είναι ένα ερώτημα που απευθύνεται όχι στον κ. Νίκο Φίλη, αλλά στην κυβέρνηση, η οποία δεν τολμά ανοιχτά να ομολογήσει ότι στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, στην οποία είναι ενταγμένη και της πολυπολιτισμικής κοινωνίας την οποία επαγγέλλεται, το έθνος με την ελληνοχριστιανική του παράδοση δεν έχει λόγο ύπαρξης. 


Εξ’ ου και το μένος της εναντίον της εκκλησίας και όχι μόνο, που αποτελεί, είτε το θέλουμε είτε όχι, ένα βασικό πυλώνα της συνοχής και επιβίωσης της ελληνικής κοινωνίας, τον οποίο ήθελε με τον αναχρονισμό του να καταστρέψει ο Κώστας Σημίτης κατ’ εντολής πέραν του Ατλαντικού.  


Παραμένει άραγε η ίδια εντολή και σήμερα;


Φίλης: «Η εκκλησία έχει συμβάλλει στην ηθική έκπτωση της κοινωνίας»


Ευθύνες στην εκκλησία για τη στάση της την περίοδο της κατοχής και της χούντας επέρριψε ο Υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, σε τηλεοπτική εκπομπή.


Ο κ. Νίκος Φίλης με το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» της αριστεράς προσπαθεί να κατατροπώσει την εκκλησία και να ενοχοποιήσει όσους ασκούν κριτική στην ανιστόρητη στάση της, τι στιγμή που αυτό το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς έχει χαθεί οριστικά μετά την φαουστική συναλλαγή που έλαβε χώρα, κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, στο διάστημα της οποίας η αριστερά πούλησε την ψυχή της, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου την ενσωμάτωσε και την ενέταξε στο αστικό καπιταλιστικό σύστημα, όπου αλλοτριώθηκε, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις. Τα σημερινά αρνητικά συμπτώματα είναι αποτελέσματα αυτής της ενσωμάτωσης στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα της Νέας Τάξης, που ξεκίνησε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ήδη από τις αρχές του 1981. Δεν είναι κάτι νέο που εμφανίστηκε ξαφνικά τώρα που είναι κυβέρνηση «η πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά» και κατά την άποψή μου «τελευταία αριστερά», εξαιτίας της δικής της πολιτικής και μόνο.


Πλέον είναι υποκριτής και με καιροσκοπικές επιδιώξεις όποιος επικαλείται σήμερα το ηθικό της πλεονέκτημα  που η αριστερά το έκανε κουρέλι στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, την οποία υπηρετεί. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια. Η κυβέρνηση ακολουθεί το παράδειγμα που χάραξε ο Κώστας Σημίτης με τον Γιώργο Παπανδρέου, όπως δείχνουν οι «αποχρώσες ενδείξεις». Εξάλλου πάμπολλα στελέχη σε ηγετικές θέσεις είναι τα πρώην λαμόγια του ΠΑΣΟΚ.


Όμως οι ιδεοληψίες συνεχίζουν το έργο τους για την παραπλάνηση του ελληνικού λαού από την σκληρή, όπως ανέφερα αλλά και τραγική αυτή αλήθεια, για τον ελληνικό λαό αλήθεια και κυρίως για τα φτωχά λαϊκά στρώματα, που υφίστανται το βάρος της κρίσης, για την οποία δεν είναι αμέτοχη η αριστερά, της οποίας η πολιτεία μας ενδιαφέρει στην συγκεκριμένη περίπτωση.


Ο Νίκος Φίλης κατηγορεί την εκκλησία για ηθική έκπτωση. Όμως ας δούμε τι λέει ένας άλλος εκπρόσωπος της Αριστεράς για την στάση της εκκλησίας κατά την κατοχή. Πρόκειται για τον Μανώλη Γλέζο, του οποίου η κατάθεση στο μνημειακό βιβλίο του με τίτλο: Εθνική Αντίσταση 1940 1945, μιλάει για την προσφορά της εκκλησίας στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.[2]


Ξεκινάει στην αρχή με τον διθύραμβο για το έθνος, το οποίο οι αναθεωρητικοί της αριστεράς, με μια λέξη οι εθνομηδενιστές, όπως λέγονται, μιλούν για την ασυνέχεια του ελληνικού έθνους και την γένεσή του ως κράτος μετά την γαλλική επανάσταση.
Λέει σχετικά στην σ. 33: «Αντικειμενικά κανένα έθνος δεν γεννιέται σήμερα. Υπάρχει από πολύ καιρό πριν. Η διαδρομή του στον χρόνο, η ιστορία του, αποτελεί το πιο σημαντικό στοιχείο της ύπαρξής του. Έθνη χωρίς ιστορία είναι ανύπαρκτα. Αλλά η εθνική ιστορία, η συλλογική μνήμη ενός έθνους, παρά τις αλληλεπιδράσεις, είναι ξεχωριστή για κάθε εθνική ολότητα».


Καταγράφοντας την παλλαϊκή συμμετοχή του ελληνικού λαού στην αντίσταση, αναφέρεται και στην προσφορά του κλήρου, για την οποία γράφει ότι «η συμμετοχή του κλήρου υπήρξε ολόπλευρη, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις. Πρωτοπόρος υπήρξεν ο μητροπολίτης Χρύσανθος“.[3]  


Τον ίδιο ύμνο πλέκει και ο Άρης Βελουχιώτης για τον κλήρο στην περίφημη ιστορική ομιλία του στην Λαμία, την 22α Οκτωβρίου του 1944, απόσπασμα για τον κλήρο της οποίας δημοσιοποίησα σε άλλο  κείμενο.


Στην συνέχεια αναφέρει ο Μανώλης Γλέζος ότι « ο κλήρος στάθηκε στο πλευρό του λαού με κάθε τρόπο. Τον  βοήθησε στον αγώνα της επιβίωσής του, με συσσίτια. Τον συνέδραμε στον αγώνα εναντίον του κατακτητή. Στάθηκε στο πλευρό των φυλακισμένων, των μελλοθανάτων, και σε μερικές περιπτώσεις απέτρεψε και εκτελέσεις πατριωτών».[4]


Στην συνέχεια ο Μανώλης Γλέζος αναφέρει μια σειρά ιεραρχών όλων των βαθμίδων, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα στον αγωνιζόμενο λαό. Είναι πάρα πολλά τα ενδεικτικά ονόματα που αναφέρει απ’ όλη την Ελλάδα, που ο ενδιαφερόμενος μπορεί να τα αναζητήσει στο βιβλίο του. Πρώτος και καλύτερος ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, ο πρώτος αντιστασιακός της Ελλάδας. Ακολουθούν ονόματα μητροπολιτών : Ο Κερκύρας Αλέξανδρος, ο Κοζάνης Ιωακείμ, ο Ηλειας Αντώνιος, ο Παραμυθιάς Δωρόθεος, ο Σάμου και Ικαρίας Ειρηναίος, ο Χίου Ιωακείμ, ο Μηθύμνης Λέσβου Διονύσιος, ο Αττικής Ιάκωβος, ο Χακλίδας Γρηγόριος, ο Ελασσόνος Καλλίνικος, ο Λευκάδος και Ιθάκης Δωρόθεος, ο Ζακύνθου Χρυσόστομος, ο Γρεβενών Γερβάσιος, ο Καρύστου Παντελεήμων, ο Ύδρας, Σπετσών, Ερμοιονίδας και Τροζηνίας Προκόπιος, ο Σιδηροκάστρου Βασίλειος, ο Ζιχνών Αλέξανδρος, ο επίσκοπος Πατάρων Μελέτιος, ο μητροπολίτης Σερρών Κωνσταντίνος, ο Μαρωνείας και Θάσου Βασίλειος και άλλοι.


Στο τέλος του κεφαλαίου αυτού αναφέρει: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο αφελληνισμός και ο απύθμενος εξευτελισμός του Έλληνα

ΑΞΙΟΛΟΓΟ παρά το γεγονός οτι αποδέχεται θεωρίες ανθελληνικης συνωμοσίας ξένων κέντρων.

Κύριε Βασιλειάδη μου ΔΕΝ συνωμοτούν η ξένοι κατά του περιούσιου λαού.  Ο περιούσιος-m@l@k@s λαός συνωμοτεί κατά του εαυτού του με τους ντενεκέδες που ψηφίζει...

Eκπαιδευτικού, συγγραφέα 


Έως τώρα θεωρούσα τους κυβερνήτες μας λίγο ως πολύ μαθητευόμενους μάγους και χρήσιμους ηλίθιους. Όμως τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, γιατί υλοποιούν όλα τα στρατηγικά σχέδια των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας». Τελικά ο ιμπεριαλισμός αυτών των «φίλων», στην νέα αποικία που λέγεται Ελλάδα, ταυτίζεται απόλυτα με τον «ιμπεριαλιστικό διεθνισμό τους» που τον εφαρμόζουν συνειδητά. Προσπαθούν να καταστρέψουν το τελευταίο ανάχωμα του Ελληνισμού που είναι ο πολιτισμός των Ελλήνων. 


 Δεν είναι λοιπόν χρήσιμοι ηλίθιοι. Καθόλου ηλίθιοι,  γιατί ξέρουν τι κάνουν. Οπότε ηλιθίως μεν πράττουν, αλλά ξέρουν τι πράττουν και το κάνουν συνειδητά. «Βλάπτουν κι οι τρεις τους την Συρία το ίδιο», όπως λέει μεταφορικά ο Κ. Καβάφης στο ποίημα του «Ας φρόντιζαν».


Ανέκαθεν διατύπωνα την άποψη ότι βιώνουμε την μεγαλύτερη και πρωτοφανή παρακμιακή πορεία από συστάσεως του ελληνικού κράτους σε όλα τα επίπεδα: Ηθικά, πνευματικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά και κυρίως πολιτισμικά, αλλά αυτό που συμβαίνει πια στον πολιτισμό μας ξεπερνά κάθε φαντασία κατάπτωσης και σήψης. Και δυστυχώς όλα αυτά γίνονται σταδιακά και προγραμματισμένα για την μετάλλαξη του Έλληνα, σε Ανθέλληνα με την ενεργητική συναίνεσή του, όπως λέει ο Αντόνιο Γκράμσι. Και όλα αυτά γίνονται μέσω του παγκοσμιοποιημένου πολυπολιτισμού.


Γι’ αυτό τόνιζα ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ήρθε σε διατεταγμένη υπηρεσία για να δημιουργήσει ΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ μία ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ, πολυεθνική, πολυφυλετική, πολυθρησκευτική χώρα με ανοιχτά σύνορα. 


Αυτό όμως που πράττει αυτή η κυβέρνηση για την καταστροφή του Ελληνισμού, εξευτελίζοντας ίσως το μόνο μας απομείναν όπλο που διαθέτουμε, δηλαδή τον πολιτισμό, ούτε ο Κώστας Σημίτης ούτε ο Γιώργος (Τζέφρυ) Παπανδρέου θα το φανταζόταν ποτέ. 


 Η «πρώτη φορά Αριστερά» θα είναι η τελευταία στην Ελλάδα. Ξευτέλισαν οι κυβερνώντες που κοινωνικά είναι καπιταλιστές και απλώς κολλάνε την ταμπέλα του αριστερού, κάθε έννοια της αριστεράς.


Την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝ.Ελ. ανέδειξαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ για να υλοποιήσουν τον οικονομικό, εθνικό και πολιτιστικό εξευτελισμό και στραγγαλισμό της Ελλάδας. Τόσο ο ιμπεριαλισμός και οι στόχοι του όσο και η πολιτική της κυβέρνησης αυτής ταυτίζονται σε όλα τα οικονομικά, εθνικά και πολιτιστικά θέματα.
 

Το πιο καθοριστικό ωστόσο είναι ο πολιτισμικός ιμπεριαλισμός, που εφαρμόζουν με τον ψευτοδιεθνισμό που εφαρμόζουν, αλλοιώνοντας την συνείδηση των Ελλήνων. 


Τίποτε δεν γίνεται τυχαία:

Οι απαρχές και η εξέλιξη της κακοδαιμονίας στην Ελλάδα


Ήδη από τις αρχές της μεταπολίτευσης κατέγραψα, με βάση τις πολιτικές εξελίξεις, την παρακμιακή πορεία της χώρας μας, αναλύοντας τα τεκταινόμενα στο ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής.(1)

Επειδή η μεταπολιτευτική πορεία καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από το ΠΑΣΟΚ, έχει σημασία να αναλύσουμε αυτή την πορεία και να επισημάνουμε σε ποιο βαθμό και σε τι μέγεθος προσδιόρισε τις μετέπειτα εξελίξεις στην Ελλάδα, για να φθάσουμε σ’ αυτή την παντελή και σε όλα τα επίπεδα κρίση. Γιατί η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά συγχρόνως κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική. Κανένας τομέας της δημόσιας ζωής δεν έμεινε αλώβητος. Παιδεία, δημόσια διοίκηση, δικαιοσύνη, εκκλησία, στρατός κ.λπ εκφυλίστηκαν τελείως και απαξιώθηκαν από την κοινωνία. Η διαπλοκή, η διαφθορά, ενώ πριν ήταν «προνόμιο» των ελίτ της οικονομίας και της πολιτικής, τώρα διαπέρασε ως επάρατος νόσος ολόκληρο το κοινωνικό σώμα. Ενώ παλιά υπήρχαν κάποιοι θύλακες αντίστασης σ’ αυτή την παρακμιακή πορεία, όπως δικαιοσύνη, εκκλησία, στρατός, τελικά τίποτε δεν έμεινε όρθιο, που πάνω του μπορεί να στηριχτεί, ως σανίδα σωτηρίας, ο ΄Ελληνας πολίτης.

Η σημερινή κακοδαιμονία, την οποία συνοπτικά περιγράφουμε στα ανωτέρω, οφείλεται κατά βάση σ’ αυτή την πολιτική που διαμόρφωσε και εφάρμοσε το ΠΑΣΟΚ μετά την μεταπολίτευση. Στο ΠΑΣΟΚ απίθωσε ο ελληνικός λαός τις ελπίδες του για μια άλλη πορεία, που εκφράστηκε με το περίφημο σύνθημα «αλλαγή». Στο ΠΑΣΟΚ εναπόθεσε όλες του τις προσδοκίες για την ακύρωση και ανατροπή όλης της αντιδραστικής μετεμφυλιακής πολιτικής της δεξιάς.

Γιατί οι εξελίξεις διέψευσαν τις ελπίδες και τις προσδοκίες απ’ αυτό το Κίνημα, είναι ένα ερώτημα που απαιτεί την απάντησή του.

Το πρώτο και σημαντικό πρόβλημα δημιουργήθηκε από την εφαρμογή κατ’ ουσίαν των ίδιων αξιών και προτύπων του κράτους της δεξιάς. Αυτή τη φορά με προοδευτικό πρόσημο. Ποιο ήταν αυτό; Απλούστατα ο Ανδρέας Παπανδρέου – και από κει πρέπει να ξεκινήσει κανείς – δημιούργησε σε αντιστοιχία προς το παλιό κράτος της δεξιάς, το κομματικό κράτος τους ΠΑΣΟΚ, άλωσε το κράτος και το μετέβαλε σε κτήμα του κόμματος, σε προσοδοφόρα φλέβα του κομματικού μηχανισμού του κόμματος της «αλλαγής».

Με βάση την αναξιοκρατία, την αυταρχική δομή, την αλαζονεία και την απαξίωση κάθε ηθικής αρχής, επέπεσε ο κομματικός μηχανισμός πάνω στο δημόσιο και το καταλήστεψε. Ότι δηλαδή αντιστοίχως είχε κάνει και η «επάρατη» δεξιά. Οι ίδιες μέθοδοι, οι ίδιες τακτικές. Αποκλειστικός στόχος να παραμένει ο Ανδρέας στην εξουσία, που αποτελούσε διακαή πόθο και αυτοσκοπό.

Επειδή μια τέτοια πολιτική δεν ήταν δυνατό να εφαρμοστεί με στελέχη που δεν ήταν διατεθειμένα να προδώσουν τις διακηρυγμένες αρχές για μια άλλη πορεία εξυγίανσης της δημόσιας ζωής, έπρεπε να διαγραφούν η να περιθωριοποιηθούν και διαδοχικά να αντικατασταθούν με πειθήνια όργανα, πραιτοριανούς, που θα ακολουθούσαν πιστά τις εντολές του, με αντάλλαγμα προσωπικά οφέλη.(2) ΄Ετσι κατακλύστηκε το ΠΑΣΟΚ από δεκάδες χιλιάδες επιτήδειους καιροσκόπους από δεξιά και αριστερά, που το μόνο «ιδανικό» που τους διαπότιζε ως συνεκτικός κρίκος ήταν η ιδιοτέλεια ή και η αυταπάτη ότι επρόκειτο πράγματι για ένα κόμμα της αλλαγής. Βέβαια υπήρχαν στις γραμμές του και υπάρχουν ακόμη αφελείς,(3) που θέλουν να πιστεύουν σ’ αυτό, για συναισθηματικούς και άλλους λόγους ή που αρνούνται να αποδεχτούν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μεταλλαχθεί σ’ ένα αντιλαϊκό, νεοφιλελεύθερο κόμμα ή το χειρότερο απ’ όλα πιστεύουν ακόμη ότι μπορεί κάτι να αλλάξει.

Ολόκληρος πακτωλός χρημάτων από τη φορολογία και τα κοινοτικά προγράμματα διοχετεύθηκαν στην εξυπηρέτηση ημετέρων και τη διασπάθιση σε καταναλωτικά αγαθά, δημιουργώντας έναν επίπλαστο παράδεισο. Το γνωστό και συνάμα γελοίο και υποκριτικό των τρωκτικών: «Επί Ανδρέα Παπανδρέου φάγαμε ψωμί!».(4) Και δεν έφθανε μόνο αυτό, αλλά το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, κατασπατάλησε και τα χρήματα που προσπορίστηκε από δανεισμό για να φτιάξει αυτή την επίπλαστη κοινωνία της αφθονίας και να εξαπατά με τον τρόπο αυτό τον ΄Ελληνα ψηφοφόρο. Εξάντλησε όλη τη δυναμική του Κινήματος, χωρίς κανένα αναπτυξιακό σχέδιο και καμία στρατηγική, ενώ είχε τα πάντα στη διάθεσή του.

Τον μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να εκλέγεται πρωθυπουργός. Καμία επένδυση σε παραγωγή, σε διαθρωτικές αλλαγές, σε παραγωγική εργασία. Τα πάντα στην κατανάλωση.(5) Οι επενδύσεις στην πραγματική οικονομία ήταν πολύ περιορισμένες. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ανέλαβε το κράτος του ΠΑΣΟΚ τις υπερχρεωμένες επιχειρήσεις, δήθεν για να τις εξυγιάνει και τις μεταπούλησε μετά φτηνά στους ιδιώτες επιχειρηματίες, αν δεν είχαν χρεοκοπήσει τελικά και δεν υπήρχε δυνατότητα σωτηρίας. Και πέρα απ’ όλα αυτά, που ήταν και το χειρότερο, δημιούργησε μια παρασιτική καταναλωτική νοοτροπία, βασισμένη πια στη διαπλοκή, τη διαφθορά και την πλήρη αναξιοκρατία. Και όλα αυτά στο όνομα του λαού και της «προοδευτικής παράταξης», με πρόσημο το σοσιαλισμό!

Το παράδειγμα αυτό ακολούθησε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από την οποία βέβαια δεν είχαμε αξιώσεις να συμπεριφερθεί διαφορετικά.(6)

Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, προχώρησε σε ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα: Τα έδωσε όλα στους διαπλεκόμενους, απλώς για να τον στηρίξουν στην εκλογή του ως πρωθυπουργό, αξίωμα που ονειρεύονταν ακόμη από την εποχή του Ομίλου Παπαναστασίου το 1962.(7) Γεγονός είναι ότι τον ίδιο τον Κώστα Σημίτη και όλους τους χθεσινούς πρωτοκλασάτους ανέδειξε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πολλοί από άγνοια, αλλά και από σκοπιμότητα το αποκρύβουν. ΄Ολοι αυτοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι όλη αυτή τη γενιά και ηγετική ομάδα των επίδοξων σοσιαλκαιροσκόπων ανέδειξε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τα υπόλοιπα ανέλαβαν στη συνέχεια οι διαπλεκόμενοι. (οι γνωστοί πια και μη εξαιρετέοι νταβαντζήδες εντός και εκτός Ελλάδας).

Εκτός απ’ όλα τα άλλα που έπραξαν οι προηγούμενοι ο Κ. Σημίτης έβαλε εμπρός συστηματικά (είχε αρχίσει νωρίτερα) την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας (τα ασημικά του δημοσίου, όπως λέγεται). Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι επί εποχής της «ισχυρής Ελλάδας» του Σημίτη (αμέτοχος δεν είναι και ο Γιώργος Παπανδρέου καθόλου, ως άμεσος συνεργάτης του σε κρίσιμα Υπουργεία τότε), διορίστηκαν κατά χιλιάδες στις κρατικές υπηρεσίες, στα Πανεπιστήμια και στις καίριες θέσεις των ιδρυμάτων της πολιτείας, κυρίως δηλαδή στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, οι λεγόμενοι εκσυγχρονιστές. ΄Ολοι αυτοί οι αναθεωρητές της ελληνικής ιστορίας, από την Αριστερά και τη δεξιά και απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, που κύριο μέλημα και κύριος στόχος τους ήταν και είναι (γι’ αυτό εξάλλου πληρώνονται οι περισσότεροι με παχυλές αμοιβές από τα χρήματα του φορολογούμενου ΄Ελληνα (ανίδεου) πολίτη, την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση και τις ΜΚΟ), να αποδομήσουν το έθνος –κράτος, προς χάριν της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης.

Και φτάνουμε στο τελικό στάδιο της «σοσιαλιστικής» πολιτικής, μετά το διάλειμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που συνέχισε πιστά την πορεία αυτή σε όλα τα μέτωπα, να έχουμε πια οφθαλμοφανή τα σημάδια της εθνομηδενιστικής πολιτικής του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ με συνειδητά και μεθοδευμένα στρατηγικό σχέδιο για τη διάλυση του έθνους – κράτους και τη δημιουργία μιας πολυεθνικής και συνάμα πολυπολιτισμικής κοινωνίας, τύπου ΗΠΑ. (και μάλλον χειρότερα, γιατί εκεί τουλάχιστον σέβονται ή αναγκάζονται να σεβαστούν τη σημαία τους).

Το περίεργο είναι ότι ενώ στο παρελθόν την πολιτική αυτή υπηρετούσε η εκσυχρονιστική και ανανεωτική Αριστερά, τώρα στην πρωτοπορία μπαίνει πια ακάθεκτο το ΠΑΣΟΚ και οι ανανεωτικοί ακολουθούν ασθμαίνοντες!(8)

Αλλά τι θέλει τέλος πάντων αυτή η κυρίαρχη ιδεολογία της αστικής τάξης, της οποίας διαπρύσιοι κήρυκες είναι οι «εκσυγχρονιστές» όλων των χρωμάτων;

Είναι ειλικρινά ένα δύσκολο πρόβλημα, που ό ανύποπτος και ταλαιπωρημένος από την καθημερινότητα ΄Ελληνας πολίτης είναι δύσκολο να το ξεδιαλύνει και το κατανοήσει. Και αν το κατανοήσει, είναι δύσκολο να αντιδράσει, γιατί οι άλλοι έχουν όλα τα μέσα στη διάθεσή τους, ενώ αυτός μπορεί και να αφανιστεί. (ηθικά, οικονομικά κ.λπ).

Το σύστημα δεν ανέχεται τη διαφορετικότητα. Δε μπορεί να είναι άτιμο και να αναγνωρίζει έντιμους. Θα προσπαθήσει να τους «νουθετήσει», για να προσαρμοστούν ή θα τους περιθωριοποιήσει, αν τελικά δεν τους συντρίψει (οικονομικά, ψυχολογικά, πολιτικά κ.λπ). Επιπλέον η επίσημη προπαγάνδα, που στηρίζεται στην κρατική στήριξη, τους διαπλεκόμενους (ΜΜΕ) και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), που χρηματοδοτούνται πλουσιοπάροχα για το εθνομηδενιστικό τους έργο, (βλ. Σόρος) δεν αφήνουν περιθώρια να ακουστεί στην ελληνική κοινωνία η άλλη άποψη, που είναι σχεδόν απαγορευμένη στο δημόσιο βίο.

Πέραν τούτου ασκείται και η σχετική ιδεολογική τρομοκρατία: Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι η άποψη, ρίπτεται στο πυρ το εξώτερον, ως ακροδεξιός, εθνικιστής, ρατσιστής και πάει λέγοντας.(9) Συμβιβασμένοι που είναι, δεν ανέχονται να υπάρχουν επαναστάτες. Δεν είναι τυχαίο, που ο Μάνος Χατζηδάκις που είχε το θάρρος της γνώμης του και την έλεγε ευθαρσώς χωρίς να φοβάται, αν τον χαρακτηρίσουν δεξιό κ.λπ, είπε κάποτε (πιθανόν από την προσωπική του εμπειρία) ότι «επαναστάτης είναι, όποιος δε συμβιβάζεται!».(10)

Γνωστές μέθοδοι της εθνικοφροσύνης σε εμφυλιοπολεμικές περιόδους, που τις θεωρούσαμε παρωχημένες και αναβιώνουν πάλι. Πως αντιστρέφονται αλήθεια τα πράγματα στην ιστορία!(11)

Το χειρότερο είναι ότι δημιουργείται πλήρης σύγχυση, γιατί αυτές οι απόψεις εκφράζονται και διακηρύσσονται επιπλέον από την « αυτοπροσδιοριζόμενη προοδευτική και αριστερή διανόηση» και τις υποτίθεται και εκ προοιμίου «προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις» (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) του τόπου! (12)

Ας επανέλθουμε όμως στο επίκαιρο αυτό θέμα, που αφορά το έθνος – κράτος, το οποίο θέλουν να αποδομήσουν σε πρώτη φάση και αφανίσουν σε δεύτερη οι απολογητές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Ποια είναι αυτή η καινοφανής θεωρία, που την αποκαλούν και νεωτερική οι θιασώτες της, από την οποία εκπορεύονται όλες οι σχετικές ενέργειες των αποδομητητών τους έθνους –κράτους και των πρωτεργατών του αφελληνισμού του ελληνικού έθνους; Ποιοί το επιδιώκουν και γιατί το επιδιώκουν;

Η βασική θέση αυτής της σχολής, αν θέλουμε να της δώσουμε αυτόν τον προσδιορισμό, είναι ότι το έθνος – κράτος είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα του 19ου αιώνα. Συνεπώς και το ελληνικό κράτος υπάγεται στην ίδια κατηγορία. Δεν είναι ούτε καν μύθος ή αφήγηση, (όπως είναι ο μοντέρνος «προοδευτικός» όρος), αλλά σκέτη κατασκευή. Δεν κατασκεύασε το έθνος το κράτος, αλλά μετά την γαλλική επανάσταση και τη σύσταση των εθνών – κρατών από την αστική τάξη, το καθοριστικό και πρωτογενές είναι το κράτος. Συνεπώς τα περί έθνους είναι σκέτες ανοησίες.

Αυτός ο ισχυρισμός (ορισμός) έχει και συγκεκριμένες συνέπειες. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία της ιστορίας, τεχνητή ιστορικά είναι και η εθνική συνείδηση, η εθνική ταυτότητα, η εθνική μνήμη, οι εθνικές παραδόσεις κ.λπ, κ.λπ. Αφού λοιπόν κατά την άποψη αυτή το κράτος έχει κατασκευάσει το έθνος, που δεν προϋπήρχε του κράτους, η κατάργηση του θα οδηγήσει αναπόφευκτα και «λογικά» και στην εξάλειψη της εθνικής συνείδησης και ταυτοπροσωπίας, γιατί δεν του αναγνωρίζεται αυτό που λέμε ιστορική συνέχεια, ύπαρξη διαχρονική, έστω και με διακυμάνσεις και πισωγυρίσματα. Αυτή είναι η άποψη που θέλουν να μας επιβάλουν και χειρίζονται προς τούτο όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Και από τα τελευταία διαθέτουν εν αφθονία. Να’ ναι καλά ο Σόρος και οι ατλαντικοί και υπερατλαντικοί μας «φίλοι και σύμμαχοι!».(13)

Εκείνο που θέλουν βασικά να επιβάλουν είναι ο αφανισμός της εθνικής συνείδησης και της ιστορικής μνήμης στην ιστορική διαχρονία της, για να αποδείξουν εκ των υστέρων ότι το ιδεολόγημά τους ανταποκρίνεται στην ιστορική αλήθεια. Εφαρμόζουν βασικά την ιδεολογική προβολή της άποψής τους στην ιστορία, εκβιάζοντας την να προσαρμοστεί στα ιδεολογήματά τους. Δεν ασκούν δηλαδή επιστημονική έρευνα, αλλά ιδεολογική προπαγάνδα, που εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς, από την επιστημονική δεοντολογία.

Αυτές τις ιδέες προωθεί η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, η οποία χρησιμοποιεί με σατανικό τρόπο και την μαρξιστική ιδεολογία, για να πετύχει το στόχο της, όπως το έκανε ανέκαθεν. Κι’ αυτό γιατί; Γιατί απλούστατα στον προοδευτικό και αριστερό χώρο δε μπορείς να διεισδύσεις με δεξιές, ιμπεριαλιστικές λογικές. Η αστική τάξη, δηλαδή το κεφάλαιο, είναι ικανότατο και πανούργο, όπως έλεγε και ο Λένιν, και μεταχειρίζεται μεθόδους που υπηρετούν και «μαρξιστικά» (με την ταύτιση του ιμπεριαλισμού και διεθνισμού) τον ιμπεριαλισμό και τη στρατηγική του.(14)

Ποια είναι ωστόσο και σε τι συνίσταται αυτή η στρατηγική: Η υιοθέτηση, διάδοση και επιβολή μιας ανοιχτής κοινωνίας από τους συγκεκριμένους πανεπιστημιακούς, δημοσιογραφικούς και πολιτικούς «εκσυγχρονιστικούς και αναθεωρητικούς» κύκλους, που διευκολύνει τη στρατηγική της παγκοσμιοποίησης χωρίς τη χρήση βίας, διασπώντας την εθνική και κοινωνική συνοχή της κοινωνίας και μεταβάλλοντάς την από συνεκτική και δυναμική κοινωνία σε αδύναμα και εύκολα χειραγωγούμενα άτομα. Βλέπουν το λαό σαν άμορφο πληθυσμό, σαν αδιαμόρφωτη μάζα.

Αρνούνται τον συνεκτικό ιστό της εθνικής ταυτότητας και ιδιοπροσωπίας, της ιστορικής διαφορετικότητας του έθνους από τα άλλα έθνη, ενοχοποιώντας το μάλιστα ως εθνοκεντρικό, δηλαδή απωθητικό και εχθρικό απέναντι στις άλλες εθνότητες. Ερμηνεύεται λοιπόν κάθε διαφορετικότητα και ιδιοπροσωπία ως ρατσιστική, εθνοκάπηλη και σοβινιστική. Με δεδομένη συνάμα την πολιτική της εθνικοφροσύνης που ακολούθησε την τραυματική εμπειρία του ελληνικού λαού, προσπαθούν στην πράξη να εφαρμόσουν τις ίδιες μεθόδους, δηλαδή όλα τα νοσηρά στερεότυπα της εθνικής (εθνικιστικής) ιδεολογίας , όπως διατείνεται σε ένα άρθρο του ο Λαοκράτης Βάσσης.(15)

Μη αναγνωρίζοντας οτιδήποτε αντιπροσωπεύει την έννοια του έθνους και της ιστορικής συνέχειας και παράδοσης από το παρελθόν (και κυρίως πολύ πιο πριν από τον 19ο αιώνα), βλέπουν και αποδέχονται την πατρίδας μας όχι ως χώρα, αλλά ως χώρο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, αλλά και ως χρέος τους, κατά μια έννοια, να καταργηθεί το έθνος κράτος και ως εδαφική κυριαρχική επικράτεια και εθνική ανεξαρτησία.

Τα εθνικά και κυριαρχικά δικαιώματα θα πρέπει μ’ αυτή τη λογική να καταργηθούν. Γιατί δεν υπάρχουν, σύμφωνα με την ιδεοληπτική λογική αυτή, συλλογικά δικαιώματα που απορρέουν από μια ιδιαίτερη συλλογική ταυτότητα που συνιστά το έθνος – κράτος, αλλά μόνον ατομικά, που δεν εντάσσονται στο σκεπτικό του έθνους, αλλά μιας πολυεθνικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας, που δεν θα έχει μια συγκεκριμένη ταυτότητα, αλλά μόνον μια ταυτότητα καταναλωτή και τίποτε πέραν τούτου. Δεν θα αναγνωρίζεται ούτε καν δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού, που συνιστά κάποια αχνή και πρωτόλεια μορφή διαμόρφωσης, ως πρώτο στάδιο, εθνοτικής ταυτότητας και σε προχωρημένο στάδιο, μειονοτικής.

Εν κατακλείδι η περισπούδαστη αυτή θεωρία που εκφράζεται από επιστημονικούς κύκλους της Δύσης και προωθείται από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και της «μαρξιστικής σκέψης», αποβλέπει στη δημιουργία χειραγωγούμενων τάξεων και κοινωνιών, στο πνεύμα και το γράμμα της λογικής των αγορών, δηλαδή της στρατηγικής των μονοπωλίων, όπου ο άνθρωπος θα αποτελεί, όπως προαναφέραμε, καταναλωτική μονάδα και μόνο.

Δεν είναι στην πρόθεσή τους να καταλύσουν το κράτος βιαίως, (τουλάχιστον κάτω από τις σημερινές συνθήκες), γιατί το απαγορεύει το σύνταγμα. Όμως μηχανεύονται να το αλώσουν από μέσα, αλλοιώνοντας και διαστρεβλώνοντας τη συνείδηση των Ελληνοπαίδων και μάλιστα στην τρυφερή ηλικία. (βλ. Υπουργείο Παιδείας και όχι Εθνικής Παιδείας).
Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Η μετονομασία από Υπουργείο Εθνικής Παιδείας σε Παιδείας και η άλλη ανόητη ονομασία, είναι σκόπιμη και έχει έναν στόχο: Να αφελληνίσει τους ΄Ελληνες και να τους μετατρέψει σε μια μειονότητα, ανάμεσα στις άλλες. Η λαθρομετανάστευση θα φροντίσει γι’ αυτό, χωρίς πόλεμο. Και φυσικά είναι εύλογο, γιατί σε ποια ελληνική παιδεία και ελληνική κοινωνία θα ενταχθούν οι λαθρομετανάστες, αφού δεν θα υπάρχει ούτε ελληνική παιδεία, ούτε ελληνική κοινωνία με τους όρους που ξέραμε; Υπάρχει μεγάλη υποκρισία στο θέμα αυτό. Το μόνο που απομένει είναι να δημιουργήσουν μειονότητες, οι οποίες θα γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης εναντίον μας, απ’ όλους αυτούς που απεργάζονται τον χαμό μας, εντός και εκτός Ελλάδας.(16)

Επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, να αντισταθούν, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα.

1 Βλ., Δαμιανός Βασιλειάδης, ΠΑΚ – ΠΑΣΟΚ, Μύθος και πραγματικότητα, εκδ. «Διάλογος», Αθήνα 1997, σ. 12 – 13. Στο βιβλίο μου αυτό που ήταν συγχρόνως και η παραίτησή μου από το ΠΑΣΟΚ το 1977, επεσήμανα τις μελλοντικές εξελίξεις από τις «αποχρώσες ενδείξεις» ότι «μου ήταν τελείως ξεκάθαρο ότι ακολουθούμε καθοδική πορεία». Και στη συνέχεια συμπλήρωνα: «Και δεν υπάρχει καμιά, μα καμιά απολύτως ένδειξη ό κατήφορος αυτός θα σταματήσει», εννοώντας φυσικά ότι το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, άρχισε να εγκαταλείπει συστηματικά τις διακηρυγμένες του αρχές και μεταλλάσσεται σταδιακά, αλλά σταθερά σε ένα αντιπατριωτικό, νεοφιλελεύθερο, αντιλαϊκό κόμμα.

2 Έχουμε δυστυχώς πολλά παραδείγματα συντρόφων, που τα ξέρει πια και ο πολύς κόσμος, που από φτωχοί αγωνιστές, έγιναν αστοί μεγιστάνες σε βάρος του ελληνικού λαού. Κι’ αυτοί έχουν ακόμη το θράσος να αποκαλούν τον εαυτό τους σοσιαλιστή.

3 Μια τέτοια περίπτωση π.χ. είναι και του φίλου και συντρόφου μου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ο οποίος στις κριτικές μου απέναντι του για τον Ανδρέα Παπανδρέου, ισχυρίζονταν ότι όλοι οι άλλοι φταίνε εκτός βέβαια από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου. ΄Όταν πια αντιλήφθηκε ότι ο κύριος υπεύθυνος ήταν ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου, για τις αρνητικές εξελίξεις σ’ όλα τα μέτωπα, ήταν πλέον αργά. Για περισσότερα μπορεί ο ενδιαφερόμενος να ανατρέξει στα βιβλία μου: «Δημοκρατικός Σοσιαλισμός ή το όραμα του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η εφαρμογή του στην πράξη» και το: «Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της ΄Ενωσης Κέντρου του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη», εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», καθώς και σε άρθρα και αναλύσεις μου για το ΠΑΣΟΚ που περιλαμβάνονται στο ιστολόγιό μου: www.damonpontos.gr

4 Το γεγονός ότι τώρα δεν έχουμε ούτε ψωμί και αυτό οφείλεται σε μέγιστο βαθμό στην πολιτική Ανδρέα Παπανδρέου και στη συνέχεια όλων των άλλων κυβερνήσεων, δεν το συνειδητοποιούν οι γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές. Τις βάσεις, (η αλήθεια είναι καμιά φορά αδυσώπητη) έθεσε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Για να ακολουθήσει στη συνέχεια ο Κώστας Σημίτης και όλος ο φαύλος κύκλος, που ταλανίζει σήμερα – και δεν γνωρίζουμε ακόμη πόσο χρονικό διάστημα – την ελληνική κοινωνία.

5 Ας μη ξεχνάμε ότι σε περίοδο πλουσιοπάροχων εισροών από τα κοινοτικά ταμεία το δημόσιο χρέος από 34.5% του ΑΕΠ που ήταν το 1981, δηλαδή με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Ανδρέα Παπανδρέου, εκτινάχτηκε στο 62.2% έως το 1987. Που πήγαν άραγε όλα αυτά τα χρήματα; Θα αναρωτηθεί ένας αξιοπρεπής ταλαίπωρος άνθρωπος! Σίγουρα όχι στους δεινοπαθούντες τίμιους ΄Ελληνες εργαζόμενους. Το κράτος της ρεμούλας και της αρπαχτής στο κατακόρυφο!

6 Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί πάλι το δημόσιο χρέος, που έφτασε στην τριετία διακυβέρνησης Μητσοτάκη στο 111,6κ% του ΑΕΠ. Η γιγάντωση του συνεχίστηκε και στις επόμενες κυβερνήσεις για να φθάσουμε σήμερα σε υπερχρέωση του κράτους και στα όρια της φτώχειας. Και πάλι το ερώτημα: Που πήγαν όλα αυτά τα χρήματα. Εδώ η απάντηση είναι πια εύκολη και την ξέρει ο κάθε ΄Ελληνας (όχι πια πικραμένος αλλά αγανακτισμένος) πολίτης.

7 Αυτός ήταν ο λόγος που εγκατέλειψε τους συντρόφους του της Δημοκρατικής Άμυνας και προσκολλήθηκε επί χούντας στον Ανδρέα Παπανδρέου το 1969.

8 Σε μια μελέτη μου προσπαθώ να αναλύσω το φαινόμενο θεωρητικά, εμβαθύνοντας στις αιτίες του, πέρα από τα φαινόμενα. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ανατρέξουν στο ιστολόγιό μου, όπου ερευνώ την ουσία του προβλήματος, με τίτλο: «Διεθνισμός και παγκοσμιοποίηση». Βλ. και σχετικό άρθρο του Λαοκράτη Βάσση στο κυριακάτικο Παρόν (31.1.2010) με τίτλο «Το νέο παγιδευτικό δίπολο: εθνικισμός – αποεθνοποίηση».

9 Συμβιβασμένοι που είναι, δεν ανέχονται να υπάρχουν επαναστάτες. Δεν είναι τυχαίο, που ο Μάνος Χατζηδάκις που είχε το θάρρος της γνώμης του και την έλεγε ευθαρσώς χωρίς να φοβάται, αν το χαρακτηρίσουν δεξιό κ.λπ, είπε κάποτε (πιθανόν από την προσωπική του εμπειρία) ότι «επαναστάτης είναι, όποιος δε συμβιβάζεται!».

10 ΄Ενας τέτοιος επαναστάτης είναι και ο Μίκης Θεοδωράκης. Μπορεί κατά τα άλλα να του καταλογίσει κανείς το άλφα και το βήτα, άμα θέλει. Όμως ο Μίκης Θεοδωράκης έχει κατοχυρώσει την υστεροφημία του και τίποτε δεν μπορεί να την κλονίσει πια!

11 Ακόμη και αυτός ο Μίκης Θεοδωράκης δεν εξαιρέθηκε από το ιδεολογικό πογκρόμ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μίκης, στη γνωστή του απάντηση στην κ. Θάλεια Δραγώνα, διαβλέπει και προβλέπει, ότι η πατρίδας μας αντιμετωπίζει για πρώτη φορά το μεγαλύτερο κίνδυνο στη μακραίωνα ιστορία της, δηλαδή τον αφανισμό.

12 Δε θέλουμε να γενικεύσουμε και να βάλουμε όλους στην ίδια κατηγορία. Θα ήταν πραγματικά και αντικειμενικά άδικο. Όμως είναι σαφές ότι η κυρίαρχη εθνομηδενιστική ιδεολογία εκπροσωπείται από έναν μεγάλο κύκλο ηγετικών και καθεστωτικών κύκλων (που έχουν και θεσμικό ρόλο, όπως η κ. Θάλεια Δραγώνα) του λεγόμενου «προοδευτικού χώρου». Αν δεν είχαν αυτές τις θέσεις – κλειδιά στο αστικό (καπιταλιστικό) κράτος, τότε η ζημιά θα ήταν πιθανόν ασήμαντη και σίγουρα αμελητέα. Και είναι ταυτόχρονα αλήθεια ότι δεν μπορούν να αντιπαραταχθούν ανοιχτά. Γιατί τότε θα αποκαλύπτονταν αυτοί και ο ρόλος τους. Ας βγουν μπροστά στον Μίκη Θεοδωράκη (ενώπιος ενοπίω) να τον αποκαλέσουν ακροδεξιό!

13 Το διαπιστώσαμε και από τον εμπρησμό της συναγωγής στα Χανιά από τους Αγγλοαμερικάνους πράκτορες.

14 Άκουσε κανείς οποιαδήποτε τρομοκρατική οργάνωση να αυτοαποκαλείται «δεξιά ή φασιστική»; Όχι. Μόνο με επαναστατικά ονόματα εμφανίζονται οι κάθε μορφής δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών.

15 «Η θορυβώδης αυτή διανόηση», αποφαίνεται ο Λαοκράτης Βάσσης, «στοχεύει με επιστημονικοφανή, προοδευτικοφανή, και αριστεροφανή ταχυδακτυλουργία όχι την κριτική αναδιατύπωση της «εθνικής ιδεολογίας» μας, αλλά στην περιφρονητική αποδόμηση των συντεταγμένων της». Ό.π. Περισσότερα γι’ αυτό το θέμα στο άρθρο του. Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι αναπαράγουν την οικονομική κρίση της ελληνικής κοινωνίας και σε ιδεολογικό επίπεδο.

16 Πολλοί θα πουν ότι όλα αυτά που περιγράφουμε αποτελούν κινδυνολογία και αποκύημα επιστημονικής φαντασίας. Θα τους θυμίσουμε μόνο την περίπτωση των Σκοπίων! Οι οποίοι αποκαλούνται απ’ όλο σχεδόν τον κόσμο «Μακεδόνες», απόγονοι του Φιλίππου και Μέγα Αλέξανδρου.