"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΤΟΡΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΘΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Όποιοι τάζουν «Πηγάδες», ενίοτε πέφτουν μέσα οι ίδιοι! Οι «Μελιγαλάδες» του Μπούλκες.

Image 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ 

🔴«Πηγάδες» μας τάζουν διάφοροι εδώ μέσα, επειδή όμως, εκτός από κακοήθεις είναι και ανιστόρητοι, δεν γνωρίζουν πως εκτός από την Πηγάδα του Μελιγαλά, υπήρξαν και οι Πηγάδες του Μπούλκες! Στις οποίες, κομμουνιστές έριχναν άλλους κομμουνιστές. 

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, γι’ αυτό το άγνωστο κεφάλαιο από το Ποινικό Μητρώο της αριστεράς, που στάζει αίμα.
 

🔴Το 1945, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας, η ηγεσία του ΚΚΕ, σε συνεννόηση με τον Τίτο, έστειλε χιλιάδες στελέχη και μέλη του στην Γιουγκοσλαβία, για να εκπαιδευθούν για τον «Τρίτο Γύρο». Έτσι, περίπου 5.000 κομμουνιστές, εγκαταστάθηκαν στην πόλη Μπούλκες, στην οποία πρωτύτερα διέμεναν άτομα γερμανικής καταγωγής, τα οποία εκδιώχθηκαν μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο.
 

🔴Ο Τίτο είχε παραχωρήσει στο ΚΚΕ καθεστώς πλήρους αυτοδιοίκησης για το Μπούλκες και την περιξ αυτού περιοχή. Ήταν ένα «κράτος εν κράτει», με σύνορα (από τα οποία δεν μπορούσε να βγει κανείς!), δικούς του νόμους, νόμισμα, εκπαιδευτικό σύστημα, στρατιωτική ακαδημία, νοσοκομείο και τα λοιπά. Υπεύθυνοι για την διοίκηση του Μπούλκες, είχαν οριστεί από το Π.Γ. του ΚΚΕ, οι Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσσος.
 

🔴Στο Μπούλκες, το ΚΚΕ είχε και δική του αστυνομία (ΥΤΟ - Υπηρεσία Τάξης Ομάδας), με επικεφαλής τον Μιχάλη Πεχτασίδη, στέλεχος της δολοφονικής ΟΠΛΑ στην κατοχή και ανιψιό της συζύγου του Γ. Ιωαννίδη, Δόμνας. Τα βασικά καθήκοντα της ΥΤΟ, ήταν να παρακολουθεί τους πάντες, με σκοπό την εφαρμογή της απαγόρευσης των συζητήσεων για τα αίτια της αποτυχίας του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά, αλλά και για την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας από την ηγεσία του κόμματος.
 

🔴Μοιραία, κάποιοι δεν συμμορφώθηκαν και συζητούσαν τα απαγορευμένα θέματα. Κατέληξαν σε μια φυλακή που είχε φτιαχτεί σ’ ένα νησάκι του Δούναβη και μετά σε πηγάδια!  

Γράφει σχετικά ο Μάρκος Βαφειάδης, επικεφαλής του ΔΣΕ μέχρι το 1948:
«Η καθοδήγηση με εντολή του Ιωαννίδη άρχισε ένα μακελειό με τη δολοφονία των αγωνιστών που κάτι το διαφορετικό τολμούσαν να λένε. Τους δολοφονημένους τους ρίχνανε σε κάποιο πηγάδι, κι όπως εξακριβώθηκε πολύ αργότερα, στα πηγάδια είχαν ριχτεί πάνω από 400 αγωνιστές».
 

🔴Επιβεβαιώνει ο Αλέκος Κουτσούκαλης, στέλεχος του ΚΚΕ, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και μετέπειτα του ΔΣΕ, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας των θηριωδιών στο Μπούλκες:
«Τους πιο επικίνδυνους τους εκτελούν και τους ρίχνουν στα πηγάδια. Το Μπούλκες είχε δεκάδες πηγάδια. Ύστερα από τις αιματηρές μάχες που διεξήχθησαν στην περιοχή, χάλασε η υδροδότηση και τα πηγάδια στέρεψαν. Σ’ αυτά τα πηγάδια έριχναν τους δολοφονημένους αγωνιστές. Αργότερα, από τη δυσωδία των αποσυντιθεμένων πτωμάτων, τα πηγάδια σκεπάστηκαν με τσιμεντόπλακες».
 

🔴Ρεπορτάζ στο Μπούλκες, έκανε το 2015, ο δημοσιογράφος της «Καθημερινής», Σταύρος Τζίμας. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στις  29/11/2015, με τον τίτλο «Πέταξαν πολύ κόσμο στα πηγάδια». Όπως του είπαν οι κάτοικοι:
«Ηρθαν κάποιοι κομμουνιστές, τους έδωσαν σπίτια και περιουσίες, μετά άρχισαν να μαλώνουν, να σφάζονται και να πετάει ο ένας τον άλλο στα πηγάδια»,
 

🔴Κι όπως συμβαίνει πάντα στον σταλινισμό, στο τέλος οι θύτες έγιναν θύματα!  

Έτσι, μόλις ο Πεχτασίδης διαφώνησε για κάποιο θέμα με τον «Έλληνα Στάλιν» Ζαχαριάδη, κατέληξε κι αυτός σε πηγάδι. Το φρικτό του τέλος, περιγράφει ο υποστράτηγος του ΔΣΕ, Βασίλης Γκανάτσιος (Χείμαρρος):
«Ενώ άρχισαν να μιλούν, πετάχτηκε ο Σεραφείμ με το τσεκούρι και...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Σεπτέμβριος 1944, Πηγάδα Μελιγαλά: Το χρονικό της μεγάλης σφαγής!

Image  

Image 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ 

 

🔴Αυτον τον Σεπτέμβριο, συμπληρώθηκαν 82 χρόνια από την έναρξη της μάχης του Μελιγαλά, που κατέληξε σε μια από τις μεγαλύτερες ανθρωποσφαγές της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας! 

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
 

🔴Τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου 1944, συνέβη αυτό που ήταν αναμενόμενο από καιρό: οι Γερμανοί άρχισαν να αποχωρούν από την Ελλάδα, από Νότο προς Βορρά. Οι πρώτες περιοχές που ελευθερώθηκαν ήταν αυτές της Νότιας Πελοποννήσου.  

Οι «αντιστασιακοί» του ΕΛΑΣ, δεν ασχολήθηκαν καθόλου με τους αποχωρούντες Γερμανούς, γιατί είχαν άλλες έννοιες. Να αντικαταστήσουν την ξένη κατοχή, με την δική τους.
 

🔴Το ΕΑΜ (ΚΚΕ), είχε προετοιμαστεί εγκαίρως για την ώρα της γερμανικής αποχώρησης. Έτσι, τον Μάιο του 1944, ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ, Γ. Σιάντος, έστειλε στην -εχθρική για το ΕΑΜ- Πελοπόννησο, τον Άρη Βελουχιώτη, δίνοντάς του την εξής εντολή:
«Ο Μωριάς ποτέ δεν θα γίνει δικός μας. Να στρώσεις τους δρόμους με κορμιά».
 

Σύμφωνα με τον Διονύση Χαριτόπουλο, λίγο αργότερα, η εντολή για εξόντωση των αντιφρονούντων, γενικεύεται:
«Τον Ιούνιο του 1944, στις τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ φτάνει μια απόρρητη διαταγή του Σιάντου για "εκκαθάριση των μετόπισθεν". Είναι πρόβα γενικευμένου εμφυλίου».
 

🔴Στην Πελοπόννησο, και ειδικά στους νομούς Μεσσηνίας και Λακωνίας, είχαν μεγάλη δύναμη τα Τάγματα Ασφαλείας, τα οποία είχαν υπό τον έλεγχό τους όλες τις πόλεις, τις κωμοπόλεις και τους συγκοινωνιακούς κόμβους. Ο ΕΛΑΣ κυριαρχούσε μόνο στα ορεινά.
 

🔴Τα ξημερώματα της 9ης Σεπτεμβρίου, ο ΕΛΑΣ επιτίθεται κατά της Καλαμάτας, την οποία υπερασπίζονται άνδρες των Ταγμάτων και της Χωροφυλακής. 

Το απόγευμα, η Καλαμάτα πέφτει. 

Όσοι υπερασπιστές της επέζησαν της μάχης και των μαζικών εκτελέσεων που ακολούθησαν, κατέφυγαν στον Μελιγαλά, όπου ενώθηκαν με τις εκεί δυνάμεις.
 

🔴Η επίθεση των αριθμητικά υπερτέρων δυνάμεων του ΕΛΑΣ κατά του Μελιγαλά, άρχισε στις 13 Σεπτεμβρίου. Τις μεσημεριανές ώρες της 15ης Σεπτεμβρίου, η άμυνα των υπερασπιστών του Μελιγαλά κάμφθηκε και οι συμμορίες του ΕΛΑΣ μπήκαν στην κωμόπολη. Ακολούθησαν σκηνές χάους και αλλοφροσύνης: εμπρησμοί οικιών, λεηλασίες και εκτελέσεις αιχμαλώτων, εν μέση οδώ, σε εφαρμογή της διαταγής του Άρη Βελουχιώτη:
«Πας συλλαμβανόμενος Ταγματασφαλίτης θα τουφεκίζεται επιτόπου».
 

🔴Οι επιζώντες υπερασπιστές της πόλης και οι κάτοικοι, μεταφέρθηκαν στην τοποθεσία «Μπεζεστένι».  

Το απόγευμα της 15ης Σεπτεμβρίου  εμφανίστηκε στον Μελιγαλά ο Άρης Βελουχιώτης. Με τον πολιτικό επίτροπο Πελοποννήσου, Νίκο Μπελογιάννη και τον γραμματέα του ΕΛΑΣ, Αχιλλέα Μπλάνα, πηγαίνουν στο Μπεζεστένι και δίνουν εντολή για γενικευμένη εξόντωση αιχμαλώτων και αμάχων.
 

🔴Στις 17 Σεπτεμβρίου άρχισε η μεγάλη σφαγή! Οι αιχμάλωτοι, δεμένοι  πισθάγκωνα ανά τρεις, με καλώδια και σύρματα, μεταφέρονται σ’ ένα ξεροπήγαδο πλάτους 4 μέτρων και βάθους 16, με την ονομασία «Πηγάδα»
Εκεί, κοντά στα χείλη του βαράθρου, τους περιμένουν οι σφαγείς τους, που ανήκαν στο 8ο συντάγμα του ΕΛΑΣ Λακωνίας. Αφού τους σφάζουν με μαχαίρια και κονσερβοκούτια, τους πετούν στην Πηγάδα, μισο-ζωντανούς, τον έναν πάνω στον άλλον.
 

🔴Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων κυμαίνεται από 1.700 ως 2.200! Εξ αυτών, μόνον οι 754 ανήκαν στα Τάγματα Ασφαλείας. Οι υπόλοιποι ήταν απλοί άμαχοι πολίτες, που το «έγκλημά» τους ήταν ότι δεν είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ, καθώς επίσης και πολλά γυναικόπαιδα.
 

🔴Το πιο τραγικό, είναι ότι 82 χρόνια μετά, οι πολιτικοί απόγονοι των θυτών, όχι μόνο δεν καταδικάζουν την αποτρόπαιη πράξη των πολιτικών τους προγόνων, αλλά τους κατηγορούν κι από πάνω, ότι «έκαναν μισή δουλειά». 

Image 

Εννοώντας, πως ...

 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ : Συνέντευξη με τον αείμνηστο Τξχο Παν. Σταυρουλόπουλο ,Υποδιοικητή ΕΛΔΥΚ 1974.

Image 

Ο Τξχος Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος,  "πατέρας" των βετεράνων της ΕΛΔΥΚ, ήταν ο γενναίος αξιωματικός που είχε το γενικό πρόσταγμα των Ελληνικών Δυνάμεων στην ιστορική μάχη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ. 

Η συνέντευξη αυτή δόθηκε το 2012 με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 38 ετών από την τούρκικη εισβολή στην Κύπρο μας, και φωτίζει από μιά άλλη σκοπιά τα σκοτεινά εκείνα γεγονότα.

ΝΙΚΟΣ ΑΠΠΕΛΑΙΟΣ

-Κε Ταξίαρχε πώς βρεθήκατε στην Κύπρο τις δραματικές εκέινες ημέρες;

Στις 11 ιουλίου, και ενώ βρισκόμουν σε άδεια, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα με το οποίο μου ζητήθηκε να παρουσιαστώ και να αναλάβω τη συνοδεία της αποστολής 450 οπλιτών για την αλλαγή της ΕΛΔΥΚ. Αναχωρήσαμε από την Κόρινθο στις 13 Ιουλίου με το αρματαγωγό «Λέσβος». Φτάσαμε στις 19 ιουλίου στην Αμμόχωστο, με καθυστέρηση λόγω των γεγονότων του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου. Επισκεπτόμενος το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ παρατήρησα πτήσεις τουρκικών αεροσκαφών, ενώ δεν έιχε κυρηχθεί ακόμη πόλεμος.

-Πού σας βρήκε η κύρηξη του πολέμου; Ποιά ήταν η δράση σας κατά την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής;

Βρισκόμουν στο πλοίο για να αποχωρήσουμε από την Κύπρο όταν στις 6 το πρωί την 20η ιουλίου με κάλεσε ο καπετάνιος. «Έχουμε πόλεμο» μου λέει και περιμένουμε εντολές για το τι θα κάνουμε. Ενώ περιμέναμε ακόμη εντολές φτάσαμε στην Πάφο. Κατά τις 9 το βράδυ ξεκινήσαμε για Λευκωσία μέσω Τροόδους. Ο κόσμος στα χωριά έβγαινε στο δρόμο και μας επευφημούσε. Τα ξημερώματα φτάσαμε στο στρατόπεδο στη Λευκωσία. Μετά την κατανομή των αντρών στους λόχους περιμέναμε εντολές για να επιστρέψουμε στις μονάδες μας. Στις 22 του μηνός τελείωσε η πρώτη φάση του πολέμου ενώ εμείς δεν δεχτήκαμε καμία εντολή.

-Πώς βρεθήκατε να ηγείστε των Ελληνικών Δυνάμεων στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ;

Στις 10 Αυγούστου ήρθε διαταγή του ΓΕΣ να παραδώσω το 252 ΤΠ, στο οποίο είχα εν  τω μεταξύ τοποθετηθεί ως Διοικητής, και να αναλάβω υποδιοικητής της ΕΛΔΥΚ. Παρέδωσα το τάγμα και στις 11 του μηνός παρουσιάστηκα στην ΕΛΔΥΚ. Στις 12 του μηνός με κάλεσε ο διοικητής και με διέταξε να παραμείνω στο στρατόπεδο «ό,τι κι αν χρειαστεί να γίνει». Πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να γνωρίσω τους αξιωματικούς. Ήταν ο λοχαγός Κωνσταντούλας, ο Κύπριος λοχαγός Ιωαννίδης ,διοιηκητής του 4ου λόχου, ο διοικητής του λόχου διοικήσεως ταγματάρχης Βελλής και ο υπολοχαγός Σταύρος Πίος. Το ερώτημα που κανείς μέχρι σήμερα δεν μου έχει απαντήσει είναι γιατί όρισαν εμένα που μόλίς είχα φτάσει στο νησί ως υποδιοικητή παρ’ ότι υπήρχαν τόσοι διαθέσιμοι αξιωματικοί.

-Σε τι κατάσταση βρισκόταν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ;

Ο λόχος διοικήσεως δεν ήταν καθόλου οργανωμένος. Είχα στην διάθεση μου τρείς λοχαγούς και έναν υπολοχαγό ως βοηθούς μου. Όπως καταλαβαίνετε έκανα ό,τι μπορούσα για να ενημερωθώ αφού οι καταστάσεις ήταν πολύ δύσκολες . Στις 14 ξύπνησα με  την ρίψη βομβών NAPALM καθώς ξεκίνησε σφοδρός βομβαρδισμός του στρατοπέδου. Εμείς δεν διαθιέταμε κανένα αντιαεροπορικό όπλο για να αποκρούσουμε τις επιθέσεις. Υποστήριξη από την αεροπορία ουδεμία Υπόψιν -σχολιαζεί-ότι κάποιος είχε πεί ότι «η Κύπρος είναι μακριά».

-Περιγράψτε μας τις συγκρούσεις που έλαβαν χώρα

Στις 10 η ώρα έγινε η πρώτη επίθεση η οποία αποκρούστηκε με πολύ λίγες απώλειες. Στις 12 η ώρα έγινε η δεύτερη επίθεση. Οι Τούρκοι απεκρούσθηασν παντελώς και ήδη μετρούσαν πολλές απώλειες. Εμείς είχαμε μόνον ελάχιστους τραυματίες.. Στις 5 η ώρα ο 4ος λόχος δέχθηκε επίθεση την οποία και απέκρουσε παντελώς. Το βράδυ παρ’ότι δεν υπήρξε καμία επαφή με τον εχθρό εμείς μείναμε άγρυπνοι καθώς το στρατόπεδο ήταν περικυκλωμένο από 150 τουρκικά άρματα. Ξημέρωσε η 15ηΑυγούστου η ημέρα της Παναγίας – τη στιγμή εκείνη βουρκώνει και χτυπά με δύναμη την γροθιά του στο τραπέζι- που μας βοήθησε συνεχίζει με δυσκολία σε αυτόν τον αγώνα. Την ημέρα εκείνη δεν δεχθήκαμε καμία επίθεση από το τουρκικό πεζικό, δεν σταμάτησε όμως ο ανελέητος βομβαρδισμός από την αεροπορία και το πυροβολικό τους. Την υποστήριξη μας είχαν αναλάβει δύο μοίρες πυροβολικού η 187 και η 182. Πράγματι η 187 μοίρα μας βοήθησε αρκετά καλύπτοντας μας, η 182 μοίρα όμως δεν έριξε ούτε ένα βλήμμα παρ’ ότι στο δυναμικό τους είχαν ενταχθει και αξιωματικοί πυροβολικού ακριβώς για να μας βοηθήσουν. Ο διοικητής δε της εν λόγω μοίρας έγινε μετέπειτα αρχηγός ΓΕΣ… Επειδη η τοποθεσία ήταν ανοχύρωτη, δεν είχαμε πολυβολεία και αντιαρματικά  και πολεμούσαμε με  ελαφρύ οπλισμό και με 2 όλμους των 81 χιλιοστών έκρινα σωστό να ζητήσω βοήθεια όπερ και έπραξα δια του ασυρμάτου ζητώντας την συδρομή πεζικού, αρμάτων και υγειονομικής υπηρεσίας. Σε απάντηση των αιτημάτων μου έλαβα διαβεβαιώσεις ότι θα μου σταλεί η βοήθεια που ζήτησα. Όσο την είδατε εσείς που κάθεστε εδώ παιδιά,αλλό τόσο την είδα και εγώ! 

 Αρκετά χρόνια μετά ένας λοχαγός του κυπριακού στρατού με βρήκε και μου είπε «ήμουν λοχαγός και μου είχαν δώσει τις ημέρες εκείνες εντολή να πάρω τους άνδρες μου και να έρθω να σας βρώ  30’ μετά όμως ανακάλεσαν την προηγούμενη διαταγή και με διέταξαν να μην έρθω». 

Δεν ήρθε καμία βοήθεια, ούτε πεζικό ούτε άρματα, ούτε γιατροί και νοσοκόμοι για τους φαντάρους μου που πολεμούσαν σαν τα σκυλιά! Η Παναγία μας βοήθησε να ανταπεξέλθουμε εκείνη την ημέρα.

-Και φτάνει η τραγική 16η Αυγούστου….

16 του μηνός. Ημέρα φρίκης. 5 και μισή η πρώτη βόμβα NAPALM και μετά συνεχής  βομβαρδισμός από πυροβολικό και αεροπορία. Στις 10 και μισή δεχτήκαμε συνδυασμένη επίθεση πεζικού και αρμάτων. Το κύριο μέρος της επίθεσης δέχτηκε ο 4ος λόχος και ο λόχος διοικήσεως που βρισκόταν στο πλέον πεδινό μέρος. Να σημειωθεί πως ο λόχος διοικήσεως, άγνωστο ποιος τον διέταξε, έβαλε μπροστά τη διμοιρία μηχανικού που αποτελείτο από έναν λοχαγό και 20 στρατιώτες. Ο λοχαγός αυτός(ο λοχαγός Σταυριανάκος), παλλικάρι με όλη τη σημασία της λέξεως, παρ’ότι το σώμα του μηχανικού δεν είχε βέβαια την ίδια εκπαίδευση με το πεζικό, κατάφερε και κράτησε τα άρματα και το πεζικό των Τούρκων. Αποτέλεσμα ήταν να χάσει 16 από τους 20 άντρες του και να αποκεφαλιστεί ο ίδιος από βολή άρματος. Με την κατάρευση του λόχου διοικήσεως και με την πίεση που δέχονταν οι άλλοι λόχοι, η θέση μας ήταν πολύ δεινή. Από την προηγούμενη μέρα είχα πει σε όλους πως δεν θα αποχωρήσει κανένας εάν δεν δώσω εγώ εντολή.Στις 1 και 30 εκείνη τη μέρα έδωσα εντολή να αρχίσει η σύπτηξη. Έδωσα εντολή να φύγει πρώτα ο λόχος διοικήσεως, που δεχόταν τη μεγαλύτερη πίεση, μετά ο λόχος βαρέων όπλων, ο 4ος λόχος και τελευταίος ο 2ος λόχος που αποχώρησε στις 4 η ώρα. Ο επιλοχίας Κέδρος, με μια ομάδα 12 αντρών έμεινε πίσω και θυσιάστηκε για να σωθούν όλοι οι υπόλοιποι καλύπτοντας την  υποχώρηση τους. 

Μετά την αποχώρηση μας από το στρατόπεδο συγκεντρωθηκαμε σε μία φάρμα. Εκεί κάναμε καταγραφή των απωλειών. Από τους 350 άντρες, έχασα σε 3 μέρες 80 οπλίτες και 2 λοχαγούς. Στο νεκροταφείο ετάφησαν 70 στρατιώτες εκ των οποίων οι 40 δεν μπορούσαν να αγνωριστούν καθώς οι Τούρκοι τους είχαν αφαιρέσει ρούχα και διακριτiκά. Αυτή εν ολίγοις ήταν η μάχη του στρατοπέδου της Ελδυκ. 

Τα λάθη που έγιναν τότε ήταν τα εξής κατά την γνώμη μου : 

1) η αναχώρηση από το στρατόπεδο της Ελδυκ της διμοιρίας ασφαλίσεως του συντάγματος που αριθμούσε 40 άνδρες η οποία θεώρησαν πως θα ήταν καλύτερο να φυλαέι τον συνταγματάρχη από το να υπερασπιστεί το στρατόπεδο  

2) η μηδενική υποστήριξη από την αεροπορία.

-Ποιά ήταν η υποστήριξη που λάβατε από την ανώτερη διοίκηση κατά τις στιγμές εκείνες;

Καθ’όλη τη διάρκεια των μαχών ούτε ένα τηλεφώνημα. Ούτε ένα τηλεφώνημα από τον διοικητή της υγειονομικής υπηρεσίας, ούτε από την Ανωτέρα διοίκηση που ήταν υποχρεωμένη να μας προμηθεύει με τρόφιμα. Δύο μέρες ήμαστε άγνωστοι για αυτούς, τι τρώγαμε, πως επιβιώναμε δεν τους ενδιέφερε…… Η πολιτεία τίποτα δεν έκανε για όλα αυτά . Ύστερα από τα τραγικά εκείνα γεγονότα, παρέμεινα στην ΕΛΔΥΚ ως υποδιοικητής μέχρι τον Σεπτέμβριο όταν και με έστειλαν στην Κρήτη ως μέλος  συντάγματος  επιστρατεύσεως  να διοικώ μονάδα 20 στρατιωτών και αυτό μετά από 40 χρόνια στρατιωτικής πείρας και την συμμετοχή μου σε δύο πολέμους τον συμμοριτοπόλεμο ως ανθυπολοχαγός πολεμώντας τους κατσαπλιάδες και τον πόλεμο της Κύπρου πολεμώντας τους Τούρκους.

-Θεωρείτε πως ήταν απλά σοβαρά λάθη ή ηθελημένες-προδοτικές ενέργειες;

Όπως γνωρίζετε οι διαβιβαστές ακούνε από τους ασυρμάτους κάθε επικοινωνία μεταξύ διοικήσεως και μονάδων. Μετά το τέλος του πολέμου ήρθαν και με βρήκαν περίπου 10 στρατιώτες των διαβιβάσεων και μου είπαν επί λέξει «Κύριε διοικητά,  τα τηλεφωνήματα που λαμβάναμε και από εδώ ακαι από εκεί εννοώντας (Κύπρο και Ελλάδα αντιστοιχα) έλεγαν αφήστε τους να πεθάνουνε».

-Ποιά ήταν η αντιμετώπιση του ελλαδικού κράτους απεναντι σας;

Η πολιτεία δεν έλαβε καμία απολύτως πρόνοια για αυτά τα παλλικάρια από τα οποία τα περισσότερα σήμερα βρίσκονται έγκλειστα σε ψυχιατρεία και τα υπόλοιπα δεν έχουν δουλειά. Δεν μας θυμήθηκε ποτέ σε αντίθεση με τους ριψάσπιδες που πρωωθήθηκαν σε υψηλές θέσεις στο Στράτευμα και αλλού.

-Το καθεστώς της 21ης Απριλίου είχε εξοπλίσει κατάλληλα την Κύπρο και τα νησιά απέναντι στην τουρκική απειλή?

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Αυτά που ο χρόνος δεν αλλάζει

250 χρόνια από τη διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, οι ΗΠΑ βουλιάζουν μέσα στην  παρακμή, τη βία, τον αντικομμουνισμό και τους πολέμους - e-Πρόλογος -  Ανεξάρτητη Ενημερωτική πύλη

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Διακόσια πενήντα χρόνια έχουν περάσει από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, την οποία γιορτάζουν φέτος οι Αμερικανοί.

Μερικά πράγματα, όμως, μένουν αναλλοίωτα στον χρόνο. Αναλλοίωτα, με την έννοια ότι, όσο και αν έχει αλλάξει ο κόσμος, όσο και οι τεχνολογικές επαναστάσεις που μεσολάβησαν προσφέρουν δυνατότητες που ο άνθρωπος δεν μπορούσε καν να ονειρευτεί πριν από δυόμισι αιώνες, αυτά εξακολουθούν να έχουν την ίδια ισχύ όπως και τότε.

Είναι μάλιστα ιδιαιτέρως επίκαιρα σήμερα, καθώς συνεχίζεται ο πόλεμος του Τραμπ στον Περσικό, επειδή αυτά ακριβώς ήταν εκείνα που κόστισαν στην υπερδύναμη της εποχής, τη Μεγάλη Βρετανία (έτσι την έλεγαν τότε), τον πόλεμο με τους αποίκους στην Αμερική.

Κατ’ αρχάς, η γεωγραφική απόσταση. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο διάπλους του Ατλαντικού ήταν περιπέτεια, ακόμη και με καλό καιρό, με αποτέλεσμα τόσο η πολιτική όσο και η στρατιωτική διαχείριση της κρίσης από το Λονδίνο να είναι ελλιπής και αποσπασματική.

Σήμερα, η τεχνολογία έχει εκμηδενίσει την απόσταση και επιτρέπει στους εμπόλεμους να έχουν άμεση οπτική επαφή με τον στόχο σε πραγματικό χρόνο και ανεξαρτήτως απόστασης. Ομως, δεν έχει εκμηδενίζει το οικονομικό κόστος της απόστασης, το οποίο αντιθέτως έχει μεγαλώσει. Τα όπλα που χρησιμοποιούνται είναι πανάκριβα και έχουν εκτοξεύσει τον προϋπολογισμό του υπουργείου Αμυνας, ενώ συγχρόνως εξαντλούν και το οπλοστάσιο της υπερδύναμης. Πόσο καιρό, φαντάζεστε, μπορούν να κρατούν οι ΗΠΑ στον Κόλπο του Ομάν τα δύο μεγαλύτερα αεροπλανοφόρα τους;

 

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο χάθηκε ο πόλεμος στις αποικίες ήταν η κάκιστη αγγλική κυβέρνηση της εποχής. Ο πρωθυπουργός, λόρδος Νορθ, καθώς και οι βασικοί υπουργοί του ήταν προδήλως ανίκανοι. Ολοι οι πολιτικοί της εποχής με αξία, εκείνοι των οποίων η μνήμη ζει ακόμη στον αγγλόφωνο κόσμο, όπως ο Εντμουντ Μπερκ, ο Τσαρλς Τζέιμς Φοξ και ο Γουίλιαμ Πιτ ο πρεσβύτερος, ήταν υπέρ των αποίκων. (Αυτό δεν πρέπει να εκπλήσσει, δεδομένου ότι ο πόλεμος με τον οποίο οι αποικίες κέρδισαν την ανεξαρτησία τους ήταν ένας εμφύλιος.) Ομοίως και σήμερα, ο πόλεμος στον Περσικό διεξάγεται ίσως από τη χειρότερη, πιο ανεύθυνη και τυχάρπαστη αμερικανική κυβέρνηση από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου μέχρι σήμερα. Σκεφτείτε μόνο τον απερίγραπτο υπουργό Αμυνας Πιτ Χέγκσεθ: ένα τηλεοπτικό νούμερο, ένα καρτούν που νομίζει ότι ζούμε στον καιρό του Αχιλλέα και της σώμα με σώμα μονομαχίας.

Δεν ήταν όμως μόνο ότι ο πόλεμος έγινε με μισή καρδιά από το Λονδίνο, επειδή οι άποικοι ήταν συμπατριώτες τους, επειδή είχαν την υποστήριξη μέρους του πολιτικού κόσμου στη Βρετανία και, τέλος, επειδή στρατηγικά οι αποικίες στην Αμερική ήταν δευτερεύουσας στρατηγικής αξίας εν σχέσει με τις κτήσεις στην Καραϊβική.

Ηταν επίσης ότι δεν υπήρχε σχέδιο! Δηλαδή, για να είμαι ακριβής, υπήρχε κάτι που έμοιαζε με σχέδιο (ο στρατηγός Μπεργκόιν θα κατέβαινε από τον Βορρά, ο στρατηγός Κουρνουόλις θα ανέβαινε από τον Νότο και υποτίθεται ότι θα συναντιόντουσαν σε ένα σημείο κ.λπ.), αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Ο καθένας έκανε του κεφαλιού του, κάτι που δικαιολογείται εν μέρει, αν πρέπει να περιμένεις ενάμιση μήνα μέχρι να έρθουν οι οδηγίες από το Λονδίνο.

Ούτε σήμερα όμως υπάρχει σχέδιο στον Περσικό. Η στρατηγική των ΗΠΑ μεταβάλλεται από τη μια μέρα στην άλλη κατά τις διαθέσεις του προέδρου Τραμπ, ο οποίος ό,τι θυμάται χαίρεται. Οι Αμερικανοί βαράνε (κατά το «τι βαράς, ρε;»), χωρίς να ξέρουν ούτε πού θέλουν να καταλήξουν ούτε πώς.

Συνοψίζω: Η γεωγραφική απόσταση, η κακή κυβέρνηση και, τέλος, η έλλειψη σχεδίου και λαϊκής υποστήριξης για τον πόλεμο στον Περσικό είναι εκείνα που, τηρουμένων των αναλογιών και σε ό,τι αφορά τον πόλεμο στον Περσικό, φέρνουν τις ΗΠΑ στη θέση της Μεγάλης Βρετανίας το 1776.

Αναρωτιέμαι…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: O Ζήκος και το τέλος των Φιλικών

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Παίρνοντας αφορμή το  άρθρο του Σάκη Μουμτζή, (Βλ. προηγούμενη ανάρτηση)  δηλώνω και εγώ ότι θεωρώ κάθε συσχέτιση του Αλέξη Τσίπρα και της «Ιθάκης» του με την Φιλική Εταιρεία και τους Φιλικούς, ως τουλάχιστον ιστορική ύβρη. 

Ίσα-ίσα, τόσο οι προσωπικότητες και  πορεία των Φιλικών όσο και η εθνική προσφορά της Εταιρείας, είναι στον αντίποδα του Αλέξη και των υπηρεσιών του. 

Αναδημοσιεύω σήμερα μια παλιά μου «Σταγόνα Ιστορίας» για τους Φιλικούς, ώστε να αντιληφθούν οι αναγνώστες τις θεμελιώδεις διαφορές ανάμεσα στην περίφημη «Αόρατη Αρχή» του 1814-21 και στην σημερινή «Ιθάκη» του Αλέξη. Καμία σχέση δεν είχαν, ενδεχομένως η μόνη ομοιότητα τους να αποδειχθεί η κατάληξη των πρωταγωνιστών. 

«Είναι ασφαλώς γνωστή η συμβολή της Φιλικής Εταιρείας στην εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του ’21. Χωρίς τον Ξάνθο, τον Σκουφά και τον Τσακάλωφ, αλλά και τα άλλα ηγετικά στελέχη της σαν τον Αναγνωστόπουλο, τον Σέκερη, τον Παπαφλέσσα, τον Καμιζόπουλο και πολλούς ακόμα, πιθανότατα δεν θα είχε ξεσπάσει η επανάσταση ή κι αν είχε ξεσπάσει θα ήταν πιο απροετοίμαστη και με λιγότερα εφόδια.  

Όσο όμως πελώρια ήταν η συμβολή της Εταιρείας στην προετοιμασία του αγώνα, στη συγκρότηση εθνικής και επαναστατικής συνείδησης, όσο εκπληκτική ήταν η συγκέντρωση χρημάτων και πολεμοφοδίων, τόσο απροσδόκητη ήταν η απόλυτη εξαφάνιση της αμέσως μετά το ξέσπασμα του αγώνα. Σαν να άνοιξε η γη και κατάπιε την οργάνωση και τα στελέχη της. 

Βεβαίως, όλοι οι μυημένοι Φιλικοί του ελληνικού χώρου πολέμησαν και κάποιοι πήραν αργότερα αξιώματα στο νεοελληνικό κράτος. Όμως οι αρχηγοί εξαφανίστηκαν και η ίδια η εταιρεία ως δομημένη οργάνωση έσβησε. Το καταστατικό και οι σκοποί της Φιλικής Εταιρείας δεν έλεγαν κάτι τέτοιο, απλώς έτσι το έφεραν οι ιστορικές συγκυρίες και οι πράξεις των ανθρώπων. Κατ’ αρχήν, η εταιρεία είχε πολύ κακό όνομα στη συντηρητική Ευρώπη. Τη θεωρούσαν επαναστατική Καρμπονάρικη οργάνωση που ήθελε να ανατρέψει την κατεστημένη τάξη στην Ευρώπη. Γι αυτό και οι Έλληνες επαναστάτες που ζητούσαν την ευρωπαϊκή στήριξη, απέφευγαν όπως ο διάολος το λιβάνι να  ταυτίζονται με του Καρμπονάρους. Ουδέποτε λοιπόν η ελληνική διοίκηση αναφέρθηκε στη Φιλική Εταιρεία, ξέροντας ότι αυτό θα επέφερε την οργή του Μέττερνιχ αλλά και όλων των Ευρωπαίων βασιλιάδων. Δεν είναι διόλου τυχαίο που στην Α’ εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στην οργάνωση που βοήθησε τα μέγιστα στον ξεσηκωμό.

Παράλληλα, μόλις απελευθερώθηκαν οι πρώτες περιοχές, άρχισε να λειτουργεί στοιχειωδώς μια διοίκηση, τα σπάργανα ενός κράτους. Αμέσως ξεφύτρωσαν δεκάδες φιλόδοξοι πολιτικοί και στρατιωτικοί, που δεν ήταν διατεθειμένοι ούτε να δεχτούν de facto αρχηγούς φερμένους απ’ έξω, ούτε οργανώσεις που θα λειτουργούσαν ως κράτος μέσα στο κράτος. Πιθανότατα και οι ίδιοι οι αρχηγοί της Φιλικής να μην έδειξαν μεγάλη διάθεση εμπλοκής τους στην μετεπαναστατική διοίκηση ή να αποδείχτηκαν λιγότερο ιντριγκαδόροι από τους άλλους. Αυτό πάντως δεν αναίρεσε ούτε την τεράστια συμβολή τους στην ανεξαρτησία, ούτε τους προφύλαξε από τη συνήθη δραματική μοίρα όσων αγωνίζονται ανιδιοτελώς. 

Διότι ο Ιωάννης Φιλήμων, στο «Δοκίμιον ιστορικόν περί της Φιλικής Εταιρείας», εκδοθέν το 1834, μας ενημερώνει για τη μοίρα αυτών των ανθρώπων. 

Ο Εμμανουήλ Ξάνθος έπεσε σε φτώχεια ή για να το πούμε καλύτερα, σε απόλυτη ένδεια. Έτσι τέλειωσε τη ζωή του.  

Ο Αθανάσιος Τσακάλωφ έπαθε τα ίδια, απλώς αυτόν τον λυπήθηκε ο Καποδίστριας και τον διόρισε υπάλληλο στην υπηρεσία ανεφοδιασμού του στρατού, ενώ υπάρχουν κι άλλες πληροφορίες ότι υπηρέτησε και γραφέας σε κάποια φυλακή. 

Ο Νικόλαος Σκουφάς δεν πρόλαβε καν την Επανάσταση, πέθανε το 1818. 

Όσο για τον Παναγιώτη Σέκερη που ήταν ο μεγαλύτερος χρηματοδότης της επανάστασης καθότι πάμπλουτος έμπορος στην Κωνσταντινούπολη, κατάντησε να διοριστεί τελωνοφύλακας στην Ύδρα.  

Πάλι καλά θα πείτε, αφού...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Ο υπάνθρωπος με το κονσερβοκούτι

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Αν δεν υπήρχε το σκίτσο του Πικάσο «ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», το κάθαρμα της φωτογραφίας θα έμενε στην ιστορία για την ιδέα της «οικογενειακής ευθύνης» για όσους αντιδρούσαν στα προδοτικά σχέδια του ΚΚΕ, δηλαδή της εκτέλεση όλης της οικογένειας του «αντιδραστικού», περιλαμβανομένων των ανήλικων παιδιών του και των υπερήλικων γονιών του.

Με αυτή την πατέντα του Μπελογιάννη ξεκληρίσθηκαν πολυμελείς οικογένειες, στο πογκρόμ αίματος και τρομοκρατίας που εξαπέλυσαν οι εγκληματίες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην Πελοπόννησο, όπου έκανε κουμάντο.

Η ιδέα του είχε και πρακτικό όφελος για τους κατσαπλιάδες: δεν έμενε κανένας κληρονόμος και διαγούμιζαν αυτοί την περιουσία των σφαγμένων, κινητή και ακίνητη.

Επίσης, με την απειλή της εκτέλεσης όλης της οικογένειας εξανάγκαζαν αμούστακα παιδιά να ακολουθήσουν τις συμμορίες των κατσαπλιάδων για να καταταγούν στην εγκληματική οργάνωσή τους, που η ΝΔ, το 1989, δέχθηκε να ονομάζεται… Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος!

Ο υπάνθρωπος με το κονσερβοκούτι πρωτοστάτησε ως πολιτικός επίτροπος του ΚΚΕ στις μαζικές εκτελέσεις στον Μελιγαλά και στον Φενεό, παρέα με τον διεστραμμένο σαδιστή παιδόφιλο Θανάση Κλάρα που τον ξέρουμε με το επαναστατικό όνομα «Άρης Βελουχιώτης» και οι δικοί του με το καλλιτεχνικό «Σουλτάνα».

Ενταγμένος στο ΚΚΕ από τα γυμνασιακά του χρόνια, ο Μπελογιάννης βρέθηκε Πολιτικός Επίτροπος του ΚΚΕ στην Πελοπόννησο και υπεύθυνος διαφώτισης, αναλαμβάνοντας κεντρικό ρόλο στην οργάνωση και στην εκπαίδευση των ανταρτών σε κάθε τρόπο δολοφονίας που μπορούσε να κάνει οικονομία σε σφαίρες, κατά προτίμηση μαχαίρι, τσεκούρι, γκασμάς, ρόπαλο, γλωσσίδι καμπάνας και το λαϊκό, αλλά πολύ αποτελεσματικό στο κόψιμο του λαιμού, κονσερβοκούτι.

Στην Πελοπόννησο, κατά την περίοδο 1943–1944, εξέδιδε το περιοδικό «Ελεύθερος Μωριάς» και την εφημερίδα «Ελεύθερη Αχαΐα» με το ψευδώνυμο «Πέτρος Φλογαΐτης», εργαλεία προπαγάνδας του Κόμματος. Ο Μπελογιάννης, ανέλαβε μαζί με τον Κλάρα την υλοποίηση των οδηγιών του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ, Γιώργου Σιάντου, για «ξεπάτωμα της αντίδρασης».

«Να στρώσεις τους δρόμους με κορμιά» είχε πει στη Σουλτάνα ο Σιάντος.

Ανέλαβε επίσης και την απλοποίηση των στρατιωτικών κανόνων του ΚΚΕ, τους οποίους εξήγησε σε συνέντευξή του, 50 χρόνια μετά, στην Όλγα Τρέμη, ο επίσης σφαγέας της εποχής και αργότερα μέλος του… συνταγματικού τόξου, Χαρίλαος Φλωράκης: «Εμείς δεν είχαμε στρατόπεδα να κρατούμε τους αιχμαλώτους. Και γι’ αυτό τους σκοτώναμε.»

Όταν ο Βελουχιώτης έφτασε στον Μελιγαλά μετά τη μάχη, και έμαθε ότι υπήρχαν αιχμάλωτοι, έγινε έξαλλος επειδή δεν είχαν εκτελεστεί όλοι επί τόπου και διέταξε, με τη σύμφωνη γνώμη του Μπελογιάννη, τις οργανωμένες εκτελέσεις στην «Πηγάδα».

Ο Μπελογιάννης ήταν επίσης αυτός που ενέκρινε τις εκτελέσεις με… ποσόστωση! Δηλαδή να μπουκάρουν σε ένα χωριό τα κτήνη του ΚΚΕ και να σκοτώνουν το 10% των κατοίκων για παραδειγματισμό!

Το φαντάζεστε;

Πόσους κατοίκους έχει το χωριό; 750! Ωραία, θα εκτελέσουμε 75!

Η πατρότητα της ιδέας αποδίδεται στον Θόδωρο Ζέγκο («Στάθη» ή «Τριαντάφυλλο»), περιφερειακό γραμματέα του ΚΚΕ για την Αργολιδοκορινθία, που είναι γνωστός ως «ο Έλληνας Γιεζόφ». (O Νικολάι Γιεζόφ ήταν στενός συνεργάτης του Στάλιν, αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας και υπεύθυνος για τις εκκαθαρίσεις στο κόμμα και στον κόκκινο στρατό το 1936-1940.) Κοντά στον Φενεό, το «Ματωμένο Μοναστήρι» του Αγίου Γεωργίου έγινε κέντρο κράτησης και εκτελέσεων με πάνω από 1000 θύματα κυρίως άμαχους, γυναίκες και παιδιά που τους παίρναν στα καλά καθούμενα από το σπίτι τους και τους έσφαζαν σαν αρνιά για να συμπληρωθεί το… ποσοστό!

Μέχρι το 1947 ο Μπελογιάννης παρέμεινε στην Πελοπόννησο, επιβλέποντας τις σφαγές. Μετά πήγε να εξάγει την τεχνογνωσία του στη Στερεά Ελλάδα. Έγινε πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας των Συμμοριτών με βαθμό συνταγματάρχη και συμμετείχε στις μάχες κατά της χώρας του.

Στον Γράμμο, το 1948, τραυματίστηκε στο χέρι. Ήταν από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν την Ελλάδα το 1949 μετά την ήττα των κατσαπλιάδων.

Όμως το 1950, με απόφαση της 7ης Ολομέλειας της Κ.Ε., στάλθηκε παράνομα πίσω στην Ελλάδα (με το όνομα Ερρίκος Πανόζ και αργεντίνικο διαβατήριο) μαζί με άλλους κατσαπλιάδες, με εντολή να ανασυγκροτήσει τους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην παρανομία για να ξαναξεκινήσουν οι κατσαπλιάδες εμφύλιο πόλεμο!

Τον τσάκωσαν στις 20 Δεκεμβρίου 1950.

Έγιναν δύο δίκες.

Η πρώτη (19 Οκτωβρίου – 16 Νοεμβρίου 1951) αφορούσε την «αναβίωση» του παράνομου ΚΚΕ και είχε 94 κατηγορούμενους. Ο Μπελογιάννης και 11 κατσαπλιάδες καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Η δεύτερη δίκη (15 Φεβρουαρίου – 1 Μαρτίου 1952), αφορούσε κατασκοπεία: οργάνωση δικτύου ασυρμάτων και επικοινωνίας με την ΕΣΣΔ, με σκοπό τη μετάδοση πληροφοριών. Ξανακαταδικάσθηκε σε θάνατο.

Στις 30 Μαρτίου 1952 …

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Εγκλημα ή πράξη πολέμου;

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Στις 9.34 το πρωί της 18ης Απριλίου 1943, δεκαοκτώ πολεμικά αεροπλάνα των ΗΠΑ επιτέθηκαν στο ιαπωνικό σμήνος που μετέφερε τον ναύαρχο Ισιρόκου Γιαμαμότο στα νησιά του Σολομώντα για επιθεώρηση. Το αεροπλάνο του ναυάρχου κατέπεσε και συνετρίβη στη ζούγκλα και ο ίδιος ανασύρθηκε νεκρός. Η επιχείρηση έλαβε το όνομα «Εκδίκηση», διότι ο Γιαμαμότο ήταν ο σχεδιαστής της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ, αν και διαφωνούσε με αυτήν. Οι Αμερικανοί έμαθαν για τις κινήσεις του ναυάρχου καθώς είχαν σπάσει τους ιαπωνικούς κώδικες επικοινωνίας.

Ο ναύαρχος Τσέστερ Νίμιτς ζήτησε την έγκριση του προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ για την εξόντωση του Γιαμαμότο –ήθελε να είναι καλυμμένος– και την έλαβε.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι Αμερικανοί αποσιώπησαν το γεγονός ότι εξόντωσαν τον εγκέφαλο του πολεμικού ναυτικού της Ιαπωνίας, για να μην αποκαλυφθεί πως υπέκλεπταν τα σήματα των ιαπωνικών ενόπλων δυνάμεων και οι Ιάπωνες απέκρυπταν την απώλειά τους για λόγους γοήτρου.

Στη συνέχεια, στην αποτίμηση των γεγονότων του Β΄ Π.Π., η συγκεκριμένη πράξη θεωρήθηκε από την πλειονότητα των ιστορικών πράξη πολέμου, αν και ακούστηκαν φωνές που τη χαρακτήρισαν έγκλημα πολέμου.

Είναι κανόνας η ύστερη ανάγνωση της Ιστορίας, η οποία γίνεται με τις μεταγενέστερες αξίες, να οδηγεί σε αναθεωρήσεις και εκ νέου προσεγγίσεις αποφάσεων που είχαν ληφθεί όταν η φωτιά έκαιγε το σύμπαν. Σε κάποιες δε περιπτώσεις, ακόμη και τώρα, είναι αμφιλεγόμενα τα όρια μεταξύ ενός εγκλήματος πολέμου και μιας πολεμικής επιχείρησης.

Αραγε την εξόντωση του ναυάρχου Γιαμαμότο πώς θα τη χαρακτηρίζαμε σήμερα, με δεδομένο ότι η απώλειά του συνέβαλε στην ήττα της Ιαπωνίας;

Διαβάζω πως κατηγορούνται οι Ισραηλινοί, από συγκεκριμένους κύκλους, ότι διαπράττουν εγκλήματα πολέμου εξοντώνοντας σωρηδόν Ιρανούς αξιωματούχους του καθεστώτος.

Πρώτα πρώτα, όλοι οι εξοντωθέντες είχαν βαμμένα τα χέρια τους με αίμα χιλιάδων αντιφρονούντων. Αποτελούσαν τους στυλοβάτες ενός βάρβαρου συστήματος, το οποίο δολοφονεί τα παιδιά του διότι διαδηλώνουν.

Επίσης, όλοι τους στήριζαν ένα πυρηνικό πρόγραμμα το οποίο απέβλεπε στην εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη. Σύμπασα η ιρανική ηγεσία απέρριψε πρόσφατα στη Γενεύη την πρόταση των ΗΠΑ να τους παράσχουν ουράνιο εμπλουτισμένο για την παραγωγή ενέργειας και όχι πυρηνικών κεφαλών. Συνεπώς, η εξόντωση όλων αυτών και όσων ακολουθήσουν, αποτελεί μια πράξη αυτοάμυνας του Ισραήλ.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο, αυτές οι στοχευμένες εκτελέσεις αποβλέπουν στον πλήρη αποσυντονισμό των κέντρων λήψης αποφάσεων και στην αποδιοργάνωση των επικοινωνιών μεταξύ κέντρου και περιφερειών. Ενώ είναι αυτονόητο, παρά τα όσα γράφονται, πως έχουν επηρεάσει το ηθικό των διαδόχων των εκτελεσθέντων. Πώς μπορεί να λειτουργήσει ένας μελλοθάνατος;

Φυσικά τα πάντα θα…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ στην Συμφωνία των Πρεσπών: η προδοσία της αριστεράς είναι διαχρονική.

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ
 
🔴Όπως ίσως σας είναι γνωστό, η προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, για την οποία η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Σία Αναγνωστοπούλου είχε πει στην βουλή, πως «Τελειώνουμε σήμερα ό,τι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ», υπογράφηκε στο χωριό Ψαράδες, που βρίσκεται στις Πρέσπες. 
 
Η επιλογή των Ψαράδων για την υπογραφή της συμφωνίας, δεν ήταν καθόλου τυχαία, καθώς εκεί, τέτοιες μέρες (25-26 Μαρτίου του 1949), διεξήχθη το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ.
 
🔴Ας δούμε, όμως, τι ήταν το ΝΟΦ και πως συνδέεται με το ΕΑΜ. 
 
Στα τέλη του 1943, κατόπιν συμφωνίας ΚΚΕ και ΚΚ Γιουγκοσλαβίας, ιδρύθηκε το Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Славјаномакедонски Народно Ослободителен Фронт - СНОФ), στα ελληνικά ΣΝΟΦ, που ήταν το ΕΑΜ των σλαβόφωνων και δραστηριοποιήθηκε στην Δυτική Μακεδονία.
 
🔴Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του Τίτο, Τέμπο, ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ Γ. Σιάντος συμφώνησε πως στους «Μακεδόνες» πρέπει να λέγεται ότι ο αγώνας τους γίνεται για την «απελευθέρωση» της «Μακεδονίας του Αιγαίου» και την ενσωμάτωσή της στην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Ωστόσο, το 1944, κατόπιν εντολής της Μόσχας, το ΚΚΕ στήριξε την κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γ. Παπανδρέου. Επειδή, λοιπόν, η αυτονομιστική προπαγάνδα του ΣΝΟΦ έφερνε το ΚΚΕ σε δύσκολη θέση, αναγκάστηκε να το διαλύσει.
 
🔴Τότε, περίπου 25.000 σλαβόφωνοι, κατέφυγαν στα Σκόπια. Εκεί ίδρυσαν νέα οργάνωση, το Народно Ослободителен Фронт - HOΦ, στα ελληνικά ΝΟΦ, με σκοπό την «απελευθέρωση» της «Μακεδονίας του Αιγαίου». Μετά από συμφωνία ΚΚΕ - Τίτο, στις 16/10/1946, για παραχώρηση της Μακεδονίας μας στην Γιουγκοσλαβία, οι ένοπλοι του ΝΟΦ επανήλθαν στην Ελλάδα και εντάχθηκαν στον ΔΣΕ.
 
🔴Για να προλάβω κάποιους αριστερούς που θα αμφισβητήσουν το αντάλλαγμα της συμφωνίας με τον Τίτο, τους παραπέμπω στα Επίσημα Κείμενα του ΚΚΕ, που αναφέρουν τα εξής:
«Απο τις πρώτες μέρες της ανόδου του στην εξουσία, ο Τίτο έβαλε σαν σκοπό του την προσάρτηση και των άλλων Μακεδονιών στη Γιουγκοσλαβία, άρχισε να φωνάζει Θεσσαλονίκη-Κοζάνη».
 
🔴Επίσης, το ΚΚΕ γνώριζε πολύ καλά τι ήταν το ΝΟΦ και ποιες ήταν οι προθέσεις αυτών που το κατηύθυναν. Σύμφωνα, λοιπόν, με το «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1939-1949»:
«Το ΝΟΦ εντασσόταν στο σχεδιασμό της ηγεσίας της Γιουγκοσλαβίας να προωθήσει την επιδίωξη της ενιαίας Μακεδονίας, ως τμήματος της Γιουγκοσλαβίας».
 
🔴Τα δύσκολα για το ΚΚΕ, άρχισαν τον Ιούνιο του 1948, με την οριστική ρήξη Στάλιν-Τίτο. Όμως, το ΚΚΕ, προφανώς σε συνεννόηση με την Μόσχα, απέφυγε να στραφεί κατά του Τίτο, γιατί από την Γιουγκοσλαβία ελάμβανε την μερίδα του λέοντος της ξένης βοήθειας και οι «Σλαβομακεδόνες» ήταν πλειοψηφία στον ΔΣΕ.
 
🔴Στις 30-31 Ιανουαρίου 1949, συνήλθε η 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, η οποία επέμεινε στην θέση για αποκοπή της Μακεδονίας από τον εθνικό κορμό:
«Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος, προσφέροντας σήμερα το αίμα του για να την αποχτήσει».
 
🔴Έτσι, στις 25-26 Μαρτίου, στους Ψαράδες των Πρεσπών, διεξήχθη -με την αιγίδα του ΚΚΕ και παρόντος του Ζαχαριάδη- το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ, με τη συμμετοχή 700 αντιπροσώπων. 
 
Η απόφαση του Συνεδρίου ήταν η εξής:
«Οι νέες προγραμματικές αρχές του ΝΟΦ είναι ο προαιώνιος πόθος του λαού μας: Ένωση της Μακεδονίας σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο, ισότιμο μακεδονικό κράτος, που είναι η δικαίωση των πολύχρονων αιματηρών αγώνων του».
 
🔴Βέβαια, τον Αύγουστο του 1949, οι αριστεροί ευτυχώς ηττήθηκαν, χωρίς να καταφέρουν να παραχωρήσουν τα εδάφη της Μακεδονίας μας. Όμως, στους σύγχρονους καιρούς, οι πολιτικοί τους απόγονοι (υπό την μορφή του ΣΥΡΙΖΑ), πήραν την ρεβάνς στο ίδιο ακριβώς μέρος. 
 
Εδάφη δεν μπορούσαν να παραδώσουν, παρέδωσαν όμως αυτό που μπορούσαν:  
 

25η ΜΑΡΤΙΟΥ και ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ: Εχει ο καιρός γυρίσματα

 Του Κώστα Ιορδανίδη

Ο ταν σαν σήμερα, πριν από δύο αιώνες και 2 χρόνια, υψωνόταν το λάβαρο της Επαναστάσεως των Ελλήνων στη Μονή της Αγίας Λαύρας, οι πρόκριτοι, οι καπεταναίοι και οι ιεράρχες του Αγώνα κήρυτταν βέβαια τον πόλεμο ανεξαρτησίας από τον σουλτάνο, αλλά ταυτόχρονα και εναντίον της ευρωπαϊκής τάξεως πραγμάτων, που είχε διαμορφωθεί μετά τη συντριβή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη
. Εάν αυτό δεν ήταν μια απόπειρα ανατροπής τής πλέον ακραίας και ανορθολογικής μορφής, τότε οι λέξεις έχουν χάσει πλέον το νόημά τους.

Οταν η είδηση της επαναστάσεως υπό τον πρίγκιπα Υψηλάντη έφτασε στο Λάιμπαχ –τη σημερινή Λιουμπλιάνα–, οι αυτοκράτορες αντιμετώπισαν το θέμα μάλλον με ψυχραιμία. Ο τσάρος της Ρωσίας διαβεβαίωσε την Πύλη ότι δεν πρόκειται να στηρίξει τους Ελληνες εξεγερθέντες, και μαζί με τον Αψβούργο αυτοκράτορα συμφώνησαν ότι το θέμα αφορούσε τον σουλτάνο και δεν επρόκειτο να αναμειχθούν οι ίδιοι. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έκειτο μακράν.

Ο πρίγκιπας Μέτερνιχ ταύτισε ιδεολογικά τους Ελληνες επαναστάτες με τους αντιμοναρχικούς καρμπονάρους. Την υπονομευτική επιρροή στον τσάρο Αλέξανδρο δύο επιφανών Ελλήνων –του Υψηλάντη και του Καποδίστρια– αγωνιζόταν να εξουδετερώσει ο αρχιτέκτονας της Ιεράς Συμμαχίας. Τα υπόλοιπα δεν τον ενδιέφεραν άμεσα.

Η ήττα του Υψηλάντη όμως στη μάχη του Δραγατσανίου δεν σήμανε το τέλος της επαναστάσεως, που μεταλαμπαδεύτηκε σχεδόν αμέσως στην Πελοπόννησο. 

Και ενώ ο Μέτερνιχ ασχολείτο με τη σταθεροποίηση του ευρωπαϊκού συστήματος, δεν έλειψαν τα ευτράπελα. Στις 3 Μαρτίου 1822 έγραφε σε επιστολή του τα εξής:

«Αυτές τις μέρες ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Φράνσις έλαβε επιστολή υπογραφόμενη “από ένα φίλο” που τον παρακινούσε να προτείνει τον Καποδίστρια για το αξίωμα του βασιλέα της Ελλάδος». Δεν θα είχε αντίρρηση προσωπικά, είπε ο Μέτερνιχ. Καλύτερα βασιλεύς παρά υπουργός του τσάρου.

   Την ίδια εποχή, Αλβανός έμπορος μετέφερε στον Μέτερνιχ επιστολή τού Αλή Πασά, που του ζητούσε να του στείλει «συνταγματολόγο», διότι πίστευε ότι διά της παροχής Συντάγματος θα αμβλυνόταν η δυσαρέσκεια των υπηκόων του.

Ο Μέτερνιχ συμβούλευσε τον κομιστή του μηνύματος πως το καλύτερο «Σύνταγμα» ήταν να υποταχθεί ο Αλή Πασάς στη θέληση του σουλτάνου. Οταν ο Αλβανός έμπορος επέστρεψε στα Ιωάννινα, ο Αλή Πασάς είχε ήδη αποκεφαλισθεί από τον Χουρσίτ Πασά στις 22 Φεβρουαρίου 1822.

Και ενώ αυτά συνέβαιναν στη κραταιά αυτοκρατορία των Αψβούργων, η επανάσταση συνεχιζόταν στην Ελλάδα και ήρθε μια στιγμή που ο στρατηγός Χάμιλτον πήγε στο Ναύπλιο και πρότεινε στον Κολοκοτρώνη συμβιβασμό με τη διαμεσολάβηση της Αγγλίας.

«Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του [οι λεγόμενοι κλέφτες] είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και τα δύο φρούρια [η Μάνη και το Σούλι] ήταν πάντοτε ανυπότακτα», είπε ο Κολοκοτρώνης, και ο Χάμιλτον δεν ξαναμίλησε.

Το σύστημα Μέτερνιχ κατέρρευσε το 1848 από...

 

ΚΚΕ-δο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Παιδομάζωμα: Το μεγαλύτερο έγκλημα της αριστεράς κατά της Ελληνικής Φυλής.


Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴Τέτοιες μέρες του 1948, έγινε γνωστό στην Ελλάδα και στον κόσμο, το σύγχρονο Παιδομάζωμα, καθώς η ελληνική κυβέρνηση κατήγγειλε στην Ειδική Επιτροπή του ΟΗΕ, την βίαιη αρπαγή χιλιάδων Ελληνόπουλων από τις αγκαλιές των μανάδων τους και την μεταφορά τους στις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες.

🔴Το Παιδομάζωμα ξεκίνησε στα τέλη του 1947 και στις 7 Μαρτίου 1948 η «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» ανακοίνωσε την απόφασή της για αποστολή παιδιών σε ανατολικές χώρες. Τον Μάιο του 1948, το ΚΚΕ ίδρυσε την «Επιτροπή Βοήθεια στο Παιδί», για το συντονισμό του Παιδομαζώματος. Επικεφαλής της τέθηκε ο Πέτρος Κόκκαλης.

🔴Στην αρχή, οι αριστεροί απήγαγαν τα παιδιά των ανδρών που είχαν στρατολογήσει βιαίως από τα χωριά, για να τα χρησιμοποιούν ως ομήρους και να αποφεύγονται φαινόμενα λιποταξιών.

Εν συνεχεία, απήγαγαν αγόρια αλλά και κορίτσια, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τα μικρότερα σε ηλικία ως βοηθητικό προσωπικό και να ρίξουν στην μάχη -ως «κρέας για τα κανόνια»- τα μεγαλύτερα, μετά από μια σύντομη στρατιωτική εκπαίδευση στις χώρες του Παραπετάσματος.

🔴Αργότερα, όταν φάνηκε ότι χάνουν τον πόλεμο, απήγαγαν σωρηδόν τα παιδιά του κόσμου, προκειμένου να τα στείλουν στις κομμουνιστικές χώρες, να τα εκπαιδεύσουν ως γενίτσαρους, για να τα στείλουν να πολεμήσουν κατά της ίδιας τους της Πατρίδας, στον επόμενο «Γύρο»! Τα παιδιά του ελληνικού λαού, μεταφέρονταν κυρίως στην Γιουγκοσλαβία, αλλά και στην Αλβανία, την Ρουμανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία, την Βουλγαρία και την Τσεχοσλοβακία.

🔴Η μεταφορά των παιδιών στις κομμουνιστικές χώρες, γινόταν κυρίως την νύχτα, μέσα από χιονισμένα βουνά, για να μην δίνουν στόχο. Μοιραία, πολλά παιδιά δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, καθώς πέθαναν στον δρόμο, από την πείνα, το κρύο και τις ταλαιπωρίες. Επίσης, πολλοί έφηβοι που είχαν ενταχθεί υποχρεωτικά  στις μονάδες του ΔΣΕ, σκοτώθηκαν στις μάχες.

🔴Σύμφωνα με έκθεση της Ειδικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα Βαλκάνια, συνολικά απήχθησαν και μεταφέρθηκαν στο Παραπέτασμα 28.296 παιδιά, από 3 έως 14 χρονών, εκ των οποίων, 12.000 κατευθύνθηκαν στη Γιουγκοσλαβία (τα 9.000 στην Γ. Δ. της Μακεδονίας...). Σε όλες τις χώρες, η εκπαίδευσή τους γινόταν στην «σλαβομακεδονική» γλώσσα, για να μην υπάρχει τίποτα που να τα συνδέει με την Ελλάδα.

🔴Επειδή οι αριστεροί λένε διάφορα παραμύθια, όπως π.χ. ότι δήθεν οι γονείς παρέδιδαν τα παιδιά τους στον ΔΣΕ για «να τα προστατεύσει από την φρίκη του πολέμου», καλό είναι να δούμε τι γράφουν τα αρχεία. Σύμφωνα, λοιπόν, με έκθεση του Grozev, μέλους της ΚΕ του ΚΚ Βουλγαρίας που είχε οριστεί υπεύθυνος για την υποδοχή των Ελληνοπαίδων, τον Απρίλιο του 1948, είχαν μεταφερθεί στην Βουλγαρία 1.098 παιδιά, ηλικίας από 9 μέχρι 15 ετών και η κυβέρνηση της Βουλγαρίας είχε συμφωνήσει με τον ΔΣΕ να αυξηθεί ο αριθμός τους σε 3.000-4.000.

🔴Ωστόσο, ο Grosev προειδοποιούσε την βουλγαρική κυβέρνηση, ότι μετά την έναρξη των μαζικών απαγωγών παιδιών από το ΚΚΕ, θα χαθεί κάθε έλεγχος:

«Κατά τις πληροφορίες μας, ο αριθμός των Ελληνοπαίδων θα είναι πολύ πιο μεγάλος, γιατί ο ΔΣΕ παίρνει όλα τα παιδιά από τις περιοχές στις οποίες μπορεί να φτάσει και τα μεταφέρει στις δικές μας, ακόμα και χωρίς να μας πληροφορεί. Οι άνθρωποι που συνοδεύουν τα παιδιά είναι εντελώς απροετοίμαστοι».

🔴Το ευτύχημα είναι ότι αντέδρασε έγκαιρα και αποτελεσματικά το ελληνικό κράτος, κι έτσι αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. Πρωταγωνίστρια του «Παιδοφυλάγματος», ήταν η βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία ίδρυσε σε όλη την ελληνική επικράτεια 53 παιδοπόλεις, που φιλοξένησαν περίπου 25.000 παιδιά και τους παρείχαν στοργή, στέγη, τροφή, υγειονομική περίθαλψη, αλλά και σχολική εκπαίδευση.

Εάν δεν υπήρχαν οι παιδουπόλεις…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΚΕ-δο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αυτοί είναι ήρωες


 
 
Γεώργιος Ιβάνωφ, Ιωάννης Κοντόπουλος, Δημήτριος Γιαννάτος και Βασίλειος Μαλλιόπουλος. 
 
Κορυφαίοι αντιστασιακοί που έκαναν εκτεταμένο σαμποτάζ στην πολεμική μηχανή των ναζί. 
 
Εκτελέστηκαν κι αυτοί. Στο σκοπευτήριο της Καισαριανής κι αυτοί (την 4.1.1943).  
 
Η κόρη του Δ. Γιαννάτου, Μαρία Γιαννάτου, σύζυγος του Γερμανού αλλά αντιναζιστή Βίλχελμ Μπάλτσερ, εκτελέστηκε στη γκιλοτίνα, στη Βιέννη μαζί με τον σύζυγό της και την Ιουλία Μπίμπα, μέλος της ομάδας Περρίκου.  
 
Αλλά δεν ήταν κουκουκέδες και δεν σκότωναν σε ενέδρα λιανοφάνταρα χωρίς λόγο. Ήθελαν η Ελλάδα να ξαναγίνει ελεύθερη, όχι να υποδουλωθεί στη Σοβιετική δυστοπία. Γι' αυτό, αν εξαιρέσει κανείς τον Ιβάνωφ, που εδωσε το όνομά του στο Ιβανώφειο (υπήρξε κορυφαίος αθλητής: πολίστας, κολυμβητής, ιστιοπλόος) για τους άλλους ξέρουμε ελάχιστα. Για τη Μαρία Γιαννάτου οι αναφορές είναι έμμεσες.
 
Όλα τα διαφεντεύουν οι εθνοπροδότες του ΚΚΕ που καπέλωσαν την αντίσταση, εξαφάνισαν τους άλλους αντιστασιακούς, τους μόνους που έκαναν πραγματική αντίσταση και επέβαλαν ως αντιστασιακούς τα παλιοτόμαρα του ΕΛΑΣ, τους εκτελεστές της ΟΠΛΑ, τους σφαγείς εγκύων και νηπίων, που, για προπόνηση σ΄αυτό που ετοίμαζαν, πυροβολούσαν πού και πού  και κανέναν ξέμπαρκο Γερμανό.
 
Από τότε μέχρι σήμερα την ίδια μέθοδο έχουν.  
 
Όταν ο ηρωϊκός και προφητικός για το μέλλον της Ευρώπης Κώστας Περρίκος ανατίναξε τα γραφεία της φιλοναζιστικής ΕΣΠΟ, το ΚΚΕ το θεώρησε «προβοκάτσια της Γκεστάπο». Όμως ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας χαρακτήρισε αυτή την ανατίναξη ως μία από τις χαρακτηριστικές πράξεις αντίστασης κατά των δυνάμεων κατοχής, οπότε και το ΚΚΕ άλλαξε στάση, και επέρριψε την ευθύνη για την προηγούμενη θέση σε ένα από τα στελέχη του, τον Καρβούνη που τον κατηγόρησε ως... όργανο της Γκεστάπο!
 
Μια ζωή, τις ίδιες πατέντες, τα καθάρματα που ...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ας μιλήσουμε για «δωσίλογους».

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ 

🔴Ένα από τα κύρια αφηγήματα της -παρελθοντολογικής!- αριστεράς, είναι ότι η Ελλάδα αποτελεί την μοναδική περίπτωση στην Ευρώπη, που δεν τιμωρήθηκαν αυτοί που αποκαλεί «δωσίλογους», κι ότι «σήμερα κυβερνούν την Ελλάδα οι απόγονοι των δωσιλόγων».  

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για «δωσίλογους».

🔴Μετά την απελευθέρωση, οργανώθηκαν Ειδικά Δικαστήρια, προκειμένου να δικάσουν όσους συνεργάστηκαν εκ προθέσεως και με δόλο με τους κατακτητές, την περίοδο της κατοχής. 

Οι βασικοί κατηγορούμενοι, ήταν οι επικεφαλής και τα μέλη των λεγόμενων «κατοχικών» κυβερνήσεων. Από κει και πέρα, ασκήθηκαν διώξεις και κατά άλλων ατόμων, για τα οποία υπήρχαν κάποια στοιχεία ότι είχαν κάποιας μορφής συνεργασία με τους κατακτητές.

🔴Αρχικά, πρέπει να επισημάνουμε, ότι αμέσως μετά την απελευθέρωση (κυρίως στην Νότια Πελοπόννησο, στην Θεσσαλονίκη και στο Κιλκίς) και κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών στην Αττική, ο ΕΛΑΣ δολοφόνησε με φρικτό τρόπο χιλιάδες αγνούς Έλληνες, τους οποίους βάφτισε συλλήβδην «δωσίλογους».

🔴Όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο Ανδρέας Παπανδρέου:
«Η αστυνομική δύναμη του ΕΑΜ, είχε διαπράξει αποτρόπαια εγκλήματα. Μονάδες της ΟΠΛΑ, με φανατισμό αστυνομικών ολοκληρωτικών καθεστώτων, συνέλαβαν και εκτέλεσαν όχι μόνο συνεργάτες των Γερμανών, αλλά και κοινούς πολίτες που είχαν εκδηλωθεί υπέρ της μοναρχίας».

🔴Μετά την συντριβή του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά και την Συμφωνία της Βάρκιζας, το ΚΚΕ δεν είχε πλέον την δυνατότητα να δολοφονεί εν ψυχρώ τους πολιτικούς του αντιπάλους. Βρήκε όμως έναν άλλον τρόπο, για να τους «δολοφονεί» ηθικά: τις μηνύσεις.

🔴Αναφέρει σχετικά ο ιστορικός Στράτος Δορδανάς (που δεν είναι «αναθεωρητής»), στο βιβλίο του «Η γερμανική στολή στη ναφθαλίνη» - πηγή της σημερινής ανάρτησης:
«Το ΕΑΜ, αναζήτησε τους εγκληματίες στις τάξεις του ΕΔΕΣ, της Χ, του ΕΕΣ, αλλά και στους κόλπους του στρατού, της χωροφυλακής, του κρατικού μηχανισμού... Ως εκ τούτου, το “τσάκισμα των προδοτών” και οι δίκες τους θεωρήθηκαν συνέχεια του λαϊκού αγώνα και εκπλήρωση ενός από τα βασικά κομματικά καθήκοντα».

🔴Σύμφωνα, λοιπόν, με την απόφαση της 11ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, ορίστηκε ως βασικό κομματικό καθήκον κάθε αριστερού, να μηνύει για δωσιλογισμό κάθε πολιτικό αντίπαλο που εθεωρείτο επικίνδυνος! Οι τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ είχαν συντάξει τις σχετικές λίστες και τα μέλη του κόμματος έκαναν αβέρτα μηνύσεις, χωρίς καθόλου να φοβούνται την (υποτιθέμενη!) «λευκή τρομοκρατία».

🔴Είναι ενδεικτικό, ότι στην Θεσσαλονίκη, ο αριθμός των κατηγορουμένων ως «δωσιλόγων» έφτανε τις 15.000! Μόνον εναντίον ενός ανθρώπου, του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου, μέλους της ηγετικής τριανδρίας του ΕΕΣ και μετέπειτα βουλευτή, είχαν υποβληθεί από κομμουνιστές 383 μηνύσεις! Όπως αντιλαμβάνεστε, η όλη διαδικασία της τιμωρίας των πραγματικών ενόχων, εκφυλίστηκε εξαιτίας της εκδικητικής μανίας του ΚΚΕ, κατά πάντων.

🔴Έτσι, το 1947, το υπουργείο Εξωτερικών ενημέρωσε τον Έλληνα μόνιμο αντιπρόσωπο στον ΟΗΕ και υπεύθυνο για την παροχή στοιχείων «Περί των ληφθέντων εν Ελλάδι μέτρων εναντίον των συνεργασθέντων μετά του εχθρού», για την ύπαρξη οδηγιών από την ΚΕ του ΚΚΕ, οι οποίες: «Στόχευαν καταφανώς στην κατ’ επιταγήν αθρόων μηνύσεων υπό των Εαμιτών εναντίον δήθεν δωσιλόγων, προς επιτυχίαν πολιτικών σκοπών».

🔴Οι δίκες των αγνών Ελλήνων που είχαν μπει στο μάτι του ΚΚΕ, προκάλεσαν και την αντίδραση του λαού. 

Έτσι, στα τέλη Νοεμβρίου 1945, χιλιάδες Θεσσαλονικείς συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Αριστοτέλους και ενέκριναν το εξής ψήφισμα: 

  

ΚΚΕ-δικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΒΙΕΤΟΛΑΓΝΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: "Αντιστασιακές" κλασομπανιέρες


ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ...


Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ 

Χθες κουράστηκα να μπλοκάρω ηλίθιους "σχολιαστές". Το ΣΚ θα συνεχίσω  με τους υπόλοιπους.  

Όμως, αν φτιάχναμε ένα μουσείο αριστερής βλακείας θα έπρεπε να τα κρατήσουμε αυτά τα σχόλια, για να τα παραδώσουμε στη χλεύη των αιώνων, αλλά και να τα μελετούν οι ανθρωπολόγοι του μέλλοντος για να διαπιστώσουν τη μη αναστρέψιμη ζημιά που κάνει στον εγκέφαλο η αριστερίλα. Βεβαίως πρέπει να υπάρχει ένα υπόβαθρο δομικής ανεπάρκειας των νοητικών λειτουργιών αλλιώς δεν γίνεσαι αριστερός. 

Βλέπουν λοιπόν οι μετακατσαπλιάδες την ανάρτηση για τον προδοτικό ρόλο του ΚΚΕ και για τον διακαή του πόθο να κάνει την Ελλάδα Σοβιετία. Και δεν σχολιάζουν τίποτε επ' αυτού. Και τι να πουν;  

Ότι θα ζούσαμε 45 χρόνια τον σταλινικό εφιάλτη για να καταρρεύσουμε το 1990 και να φτάσουμε να εκπορνευόμαστε για μια κόκα-κόλα; 

Βλέπουν - το ξέρουν άλλωστε - ότι το ΚΚΕ ήθελε να διαμελίσει τη χώρα. Και δεν βγάζουν κιχ επ' αυτού. Τι να πουν; 

Ότι θα ήμασταν όλες οι βαλκανικές σοβιετικές "Δημοκρατίες" αγαπημένες κάτω από τα φτερά του "πατερούλη" και θα απολαμβάναμε διακοπές στα Γκουλάγκ; 

Βλέπουν ότι το μοτίβο του ΕΛΑΣ ήταν πανομοιότυπο. Καμμία πραγματική αντίσταση δεν έκανε. Αντίσταση έκαναν όσοι φυγάδευαν πολεμιστές στην Αφρική να συνεχίσουν τις μάχες κατά του Άξονα, όσοι έκρυβαν Εβραίους για να τους γλυτώσουν από τα στρατόπεδα, όσοι έστελναν στρατηγικές πληροφορίες για τα σχέδια των Γερμανών στους Συμμάχους, όσοι έκαναν δολιοφθορές στην πολεμική μηχανή των ναζί. Αντιστασιακοί ήταν ο ασύγκριτος Γιώργος Ιβάνωφ, ο Κώστας Περρίκος, η Λέλα Καραγιάννη, η Ιουλία Μπίμπα, η συνεργάτιδα του Ιβάνωφ Μαριάννα Γιαννάτου, η Ηρώ Κωνσταντοπούλου και εκατοντάδες άλλοι που πλήρωσαν όλοι τη δράση τους με τη ζωή τους - τη δική τους ζωή, όχι των γειτόνων.

Δεν ήταν αντίσταση να σκοτώνεις σε ενέδρα λιανοφάνταρα, τεχνικούς ή και  αξιωματικούς, διότι ο στρατηγικός στόχος ήταν να ηττηθεί ο Άξονας, όχι να σκοτωθούν μερικοί Γερμανοί ακόμα, όταν μάλιστα οι κατσαπλιάδες ήξεραν ότι μετά από κάθε τέτοια ενέδρα θα ακολουθούσε λουτρό αίματος.  

376 Γερμανούς σκότωσαν οι ΕΛΑΣίτικες κλασομπανιέρες σε ενέδρες, σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής. Από τους 6.800.000 νεκρούς των δυνάμεων του Αξονα, στον Β'ΠΠ οι 376 σκοτώθηκαν σε ενέδρες των κατσαπλιάδων. Τρομερή συμβολή στη νίκη! Τα κουνούπια σκότωσαν περισσότερους. 721 Γερμανοί πέθαναν από ελονοσία στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο. 

Κανένας ηρωισμός δεν χρειάζεται για να κρυφτείς πίσω από θάμνους και να σκοτώσεις τους υπάλληλους του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης που μαζί με έναν Γερμανό χημικό πήγαιναν στο υδραγωγείο για την καθιερωμένη χλωρίωση του νερού, έγκλημα που προκάλεσε τη σφαγή του Χορτιάτη, τη στιγμή που οι Γερμανοί είχαν χάσει τον πόλεμο και ήδη αποχωρούσαν από τη χώρα. 

Κάθαρμα χρειάζεται να είσαι όπως ήταν ο κατσαπλιάς του ΚΚΕ που το διέταξε, ο Καπετάν Φλωριάς που διαβεβαίωνε μάλιστα τους κατοίκους του Χορτιάτη ότι δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν, παραδίδοντάς τους στην πυρά και στα γερμανικά πολυβόλα. 

Και μόλις σκότωναν τους Γερμανούς οι κατσαπλιάδες, τι έκαναν; 

Έμεναν μήπως να υπερασπιστούν τους κατοίκους της περιοχής από τα αντίποινα; 

Όχι βέβαια! Ήθελε κότσια αυτό και οι κιοτήδες Νενέκοι του ΚΚΕ δεν τα έχουν και δεν τα είχαν ποτέ. Την έκαναν με πλάγια πηδηματάκια για τις κοντινές ραχούλες και παρακολουθούσαν με αγαλλίαση την τραγωδία που είχαν προκαλέσει. Γιατί διάλεγαν πού θα χτυπήσουν. Έστηναν τις ενέδρες κοντά σε χωριά στα οποία τα εθνοπροδοτικά σχέδιά τους δεν είχαν και μεγάλη πέραση. Κι έτσι κατάφερναν μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Και να εκτελεστούν οι "αντιδραστικοί" στο ΚΚΕ Έλληνες και να στρατολογήσουν διά της βίας στις τάξεις τους όσους κατάφερναν να φύγουν στα βουνά για να γλυτώσουν.

Δεκάδες χιλιάδες πολίτες προσφέρθηκαν από τους κατσαπλιάδες του ΚΚΕ ως πρόβατα επί σφαγήν στους Γερμανούς. Τεράστιος φόρος αίματος με στρατηγικό αποτέλεσμα το απόλυτο ΜΗΔΕΝ. Αλλά κι αυτοί ήταν λιγότεροι από όσους εκτέλεσαν οι ίδιοι οι κατσαπλιάδες. 40.000 άοπλοι πολίτες έχασαν με φριχτό τρόπο τη ζωή τους από τα σταλινοκαθάρματα στον συμμοριτοπόλεμο, πέρα από όσους σκότωσαν στις μάχες. 

Κι έχεις τους επιγόνους εκείνων των καθαρμάτων, τους τωρινούς κρατικοδίατους επαναστάτες, την παρέα του καπετάν Χοληστερίνη με την κρατική λιμουζίνα, να σχολιάζουν με το μόνιμο κλισέ
"Αν ήσουν στην Κατοχή, θα φορούσες κουκούλα", "Ο παππούς σου ήταν καταδότης". Αν ήμουν στην Κατοχή, θα ήμουν Ιβάνωφ ή Περίκκος αν είχα τόση ψυχική δύναμη. Πάντως φλώρος καπετάν Φλωριάς δεν θα ήμουν.  

Κι επειδή τα τωρινά καθάρματα έπιασαν στο στόμα τους την οικογένειά μου, ας μάθουν ότι ο παππούς μου (από την πλευρά της μάνας μου) Μικρασιάτης πρόσφυγας από την Προύσα, πολεμιστής στο μέτωπο της Αλβανίας, ήταν αριστερός, πιστεύοντας όπως και πολλοί άλλοι άδολοι άνθρωποι εκείνη την εποχή στην ισότητα και τη δικαιοσύνη που μόστραρε το ΚΚΕ. Έκανε μάλιστα και εξορία.  

Επειδή, όμως τους γνώρισε από κοντά, τους σιχάθηκε και τον θυμάμαι να τους αποκαλεί "κοπρόσκυλα" και "χαμένα κορμιά". 

Ο άλλος μου παππούς, από την πλευρά του πατέρα μου, το 1940 ήταν ήδη 70 ετών. Είχε ζήσει τον πόλεμο του 1897, τους Βαλκανικούς, τον Α'ΠΠ, τη μικρασιατική καταστροφή. Είδε 4 αδέλφια να χάνονται, περιουσίες να καταστρέφονται, σπίτια να καίγονται. Περίμενε κι αυτός, όπως η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, με λαχτάρα την ήττα των ναζί, πιστεύοντας ότι αυτός ο πόλεμος θα ήταν ο τελευταίος και η ζωή θα ξανάρχιζε σ΄ αυτόν τον όμορφο τόπο. Πού να ήξερε τι σχέδια αιματοκυλίσματος είχαν οι κατσαπλιάδες. 

Αλλά ο ατροφικός εγκέφαλος του σταλινίστα δεν μπορεί να καταλάβει τίποτε, αν δεν το μοιράσει σε μανιχαϊκά δίπολα:  

Δεν είσαι με τους κατσαπλιάδες; 

Είσαι συνεργάτης των ναζί! 

 Καταλαβαίνω το άχτι τους, γιατί ξεμπροστιάζω τα εγκλήματά τους και ήμουν ο μόνος σε θεσμική θέση που ζητούσε την αποβολή των θιασωτών της δικτατορίας από το πολιτικό σύστημα. 

 Θα το κάνω όσο ζω και θα συνεχίσω να το κάνω και μετά θάνατον, με όσα γραπτά θα αφήσω σ' αυτόν τον κόσμο, όπως τα παρακάτω, τα οποία προκαλώ τα ανυπότακτα τριγλυκερίδια του ΚΚΕ, τις κρατικοδίαιτες κλασομπανιέρες του Περισσού, αν μπορούν να τα αντικρούσουν. Λοιπόν, υλικό για μελέτη: