"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Βέρα στο αριστερό (έτοιμο σενάριο)

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ

– Με λένε Στέφανο και έχω να σας πω κάτι. Γεννήθηκα στο Μαρούσι το 1988… Ξεριζώθηκα όταν ήμουν 14 χρονών.

– Στο Μαϊάμι να πας.

– Πάω στο Σύνταγμα να βάλω μονάδες στο κινητό μου μέχρι να το αλλάξω σε συμβόλαιο…

– Η κυρία Αχτσιόγλου δέχθηκε χθες στις 11.32 κλήση από άγνωστο νούμερο.

– Δεν χρειάζονται διαψεύσεις όταν υπάρχει η κλήση στις 11.32. Μπορεί να μην το άκουσε ή να ήταν αφόρτιστο το τηλέφωνο… Θέλουμε να βάλουμε απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη κάποιον που θα τον νικήσει;

– Ο μύθος του ηγέτη που θα νικήσει τον Μητσοτάκη σε μια μονομαχία είναι ή αυταπάτη ή καθαρή απάτη. Και στη μία και στην άλλη εκδοχή μάς εμποδίζει να ανακτήσουμε την αναγκαία αξιοπιστία, θεμελιωμένη σε μια στέρεη αριστερή ταυτότητα.

– Νομίζουν ότι θα πάρουν ένα 3%, αλλά τα αριστερόμετρά τους ούτε 0,3% δεν θα μετρήσουν.

– Το κείμενο της Ομπρέλας ήταν ένα κείμενο αγωνίας για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ.

– Δήθεν αριστερή πολιτική με τεράστια κείμενα γεμάτα αόριστες σάλτσες – πολιτική του Pummaro.

– Δεν φταίει που δεν ξέρει καλά ελληνικά, είναι άσχετος.

– Μαθαίνω τις λέξεις πολύ γρήγορα. Είναι θέμα δύο μηνών εξάσκησης.

– Μικρός είναι, θα μάθει, αν και εμάς στα 35 δεν μας θεωρούσαν μικρούς.

– …Μέχρι να γίνουν τα ελληνικά μου όπως τα αγγλικά μου.

– Συντηρείται κλίμα για κυνήγι μαγισσών, κλίμα εχθροπάθειας και συνακόλουθα αναζήτησης του «αδιαμεσολάβητου Μεσσία».

– Οσοι νομίζουν ότι έχουν βρει ένα Αμερικανάκι σε εμένα, σύντομα θα διαπιστώσουν ότι είμαι ένας Κρητίκαρος.

– Δεν με χωρά πλέον αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ… Η Αριστερά δεν έχει θέση δυστυχώς στο «κόμμα Κασσελάκη – Παππά – Πολάκη».

– Επειδή είμαι ανάμεσα σε δύο χειρουργεία: τόσοι είστε!

Σκηνή δεύτερη

– Κανείς μας δεν θα πήγαινε στα κανάλια για να γίνει η 5η φάλαγγα της ΝΔ.

– Συνιστά θράσος και ασέβεια η αναφορά… Αν είναι δυνατόν οι άνθρωποι που ίδρυσαν τον ΣΥΡΙΖΑ, που συνέβαλαν καθοριστικά στο να ανατρέψει τους συσχετισμούς και τον οδήγησαν στην κυβέρνηση το 2015 να κατηγορούνται για υπονόμευση. Δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχείται σήμερα από αντιΣΥΡΙΖΑ, λαϊκίστικες και κεντροδεξιές απόψεις.

– Είμαι αριστερός, και όταν πήγα στη Μακρόνησο αναρωτήθηκα για ποιον λόγο τόσα παιδιά δεν έχουν δει αυτό το νησί και δεν ξέρουν την ιστορία του.

– Σε όλα (πρέπει να) υπάρχει ένα όριο. Η ιστορική μνήμη δεν προωθείται με μια επ’ ευκαιρία επίσκεψη στη Μακρόνησο, ούτε βέβαια με εναγκαλισμό εθνικής συμφιλίωσης με τον ναύαρχο Αποστολάκη.

– Στη Μακρόνησο πήγα δωρεάν, με πήγε ο ναύαρχος, ούτε τα πετρέλαια δεν πλήρωσα.

– Σύντροφε Κασσελάκη… Από εμένα είναι «ΟΧΙ».

– Δεν έχουν νόημα τα λόγια. Μένουν οι προσευχές.

– Θυμάμαι τις προσευχές που μου δίδασκε η γιαγιά μου η Αλεξάνδρα η Κρητικιά, «Ιησούς Χριστός νικά…» που ακόμα τις κάνω.

– Γελάει το πανελλήνιο μαζί μας.

– Θα γελάσει καλύτερα όποιος γελάσει τελευταίος.

(Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσφατες δηλώσεις από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όσα παραμένουν και όσα αποχώρησαν ή αποχωρούν, είναι απολύτως πραγματική. 

Το υλικό προσφέρεται για τηλενουβέλα, αυτή τη φορά όχι λατινοαμερικανικής εμπνεύσεως, αλλά...

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: «Μόνος μου παίρνω τον δρόμο»

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ

Το ντοκιμαντέρ του Βέρνερ Χέρτσογκ «Γνωριμία με τον Γκορμπατσόφ» (2018), διαθέσιμο πλέον στο Ertflix, δεν είναι εξαντλητικό. Ο γερμανός σκηνοθέτης γνωρίζει ότι η μεγάλη Ιστορία είναι άπιαστος στόχος, οπότε δίνει σημασία στις ρωγμές και τις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά (ενίοτε με μάλλον συμβατικές ερωτήσεις – ερεθίσματα). Εκτός άλλων, αποφεύγει να κοιτάξει και τον «ελέφαντα στο δωμάτιο»: τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος εμφανίζεται μόλις σε ένα στιγμιότυπο, την κηδεία της Ραΐσα (όπου ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ φαίνεται να σκουπίζει τα μάτια του με ένα μαντίλι).

Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα σημεία που λειτουργούν σαν συμπύκνωση για την ιστορία του ευρωπαϊκού 20ού αιώνα.  

Πριν απ’ όλα, οι γείτονες των Γκορμπατσόφ στο χωριό Πριβόλνογιε του Βόρειου Καυκάσου, εκεί όπου γεννήθηκε το 1931, ο εκλιπών: ήταν Γερμανοί και από αυτούς ο μικρός Μιχαήλ έπαιρνε πολύ συχνά μπισκότα πιπερόριζας σε σχήμα αλόγου, ψαριού και λαγού. Οταν αργότερα ο πατέρας του θα επιστρέψει από το σφαγείο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα προσπαθήσει να σβήσει την ανάμνηση των γειτόνων που έγιναν εχθροί: «Πολεμήσαμε ώσπου ξεμείναμε από μάχες. Εσύ πρέπει να ζήσεις».

Ο άνθρωπος που θα έβλεπε τη σοβιετική αυτοκρατορία να καταρρέει είχε ζήσει ως παιδί τον θάνατο δύο θείων του και μιας θείας του – από ασιτία – τη δεκαετία του 1930. Ο ίδιος κοιμόταν για πολλά βράδια δίπλα σε ένα νεογέννητο μοσχαράκι. Σε μεγαλύτερη ηλικία δούλευε με τον πατέρα του επί μία εβδομάδα σε θεριζοαλωνιστική μηχανή, 20 ώρες την ημέρα. Οταν αργότερα θα γίνει Περιφερειακός Γραμματέας της Σταυρούπολης (Σταβρόπολ), θα δείξει νέες μεθόδους κουράς των προβάτων στους χωρικούς. Σε μια εποχή πριν από το πολιτικό μάρκετινγκ, πηγαίνει ο ίδιος στους ανθρώπους. Σε ένα στιγμιότυπο από την εποχή της περεστρόικα, μία γυναίκα που τον παρακολουθεί να μιλάει σε απόσταση αναπνοής από μια ομάδα συμπατριωτών τους, φωνάζει: «Πρέπει να έρθετε κοντά στον κόσμο!». 

«Πόσο πιο κοντά;» απαντάει εκείνος γελώντας και συμπαρασύροντας την ομήγυρη.

Οσο εναλλάσσονται οι εικόνες, ο Γκορμπατσόφ γίνεται αυτό που ήταν: «Ούτε αντάρτης όπως ο Λεχ Βαλέσα ούτε «άγιος» των αντιφρονούντων, όπως ο Αντρέι Ζαχάροφ», σύμφωνα με τη διατύπωση του Ντέιβιντ Ρέμνικ (νυν διευθυντή του «New Yorker») στο περιοδικό «Esquire» το 1990. Οπως πολλοί, άλλωστε, την περίοδο 1960-1970, υπήρξε σταλινιστής. «Για να γίνεις ένας πραγματικά μεταρρυθμιστής κομμουνιστής χρειάζεται να είσαι πραγματικός σταλινιστής» θα πει κάποτε ο Τσέχος Ζντεντκ Μλίναρ, στενός φίλος του στη Σχολή Νομικής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας.

Ως γνωστόν, η περίοδος της περεστρόικα και της γκλάσνοστ δεν ξεκίνησε με τις καλύτερες προβλέψεις. Από εκεί και μια ατάκα του στενού συνεργάτη του, Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ: «Μοιάζαμε με τυφλούς που έδιναν έναν καθρέφτη σε κουφούς για να μάς δώσουν πίσω μια μπαλαλάικα».  

Οντως, η σημασία που έχει το ξήλωμα του σιδηρού παραπετάσματος στα ουγγροαυστρικά σύνορα (το συρματόπλεγμα που κόβουν οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο κρατών) αργεί να γίνει αντιληπτή.  Εκείνο το βράδυ η παρουσιάστρια του αυστριακού δελτίου ειδήσεων προβάλλει ως βασικό το θέμα με τους γυμνοσάλιαγκες που «εφορμούν» στους κήπους μεταφέροντας τη σύσταση των ειδικών προς τους ιδιοκτήτες να αφήνουν ένα ποτήρι γεμάτο με μπίρα, η οποία ελκύει και αιχμαλωτίζει τα γαστερόποδα μαλάκια.

Τη λύση της αποφώνησης στο ντοκιμαντέρ τη δίνει ο ίδιος ο Γκορμπατσόφ, που θυμάται ένα ποίημα-τραγούδι του Μιχαήλ Λέρμοντοφ:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η «Ειρήνη» δεν είναι πάντοτε η απάντηση

 


Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ

Στην αφίσα της συναυλίας οι λέξεις κρύβουν περισσότερα την ώρα που αποκαλύπτονται.
 

Η «Ειρήνη», λοιπόν. Από το άχρονο, αποστειρωμένο και άμωμο καταφύγιό τους οι καλλιτέχνες στέλνουν μήνυμα υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου. Μια περίκλειστη κάστα μοναχών που εκτελεί το τελετουργικό της μακριά από την ανθρώπινη κοινότητα – στο κενό του χρόνου. Απέναντι τελικά στον «πόλεμο» (όπως γράφει η δεύτερη, διορθωμένη εκδοχή της αφίσας) ή σε μια εισβολή; Ποιος επιτίθεται και ποιος αμύνεται;

Πίσω από τη λέξη στοιβάζονται ήθη, καριέρες και αδιέξοδα ετών. Κυρίως μεταπολεμικών και σίγουρα μεταπολιτευτικών. Προφανώς ανάμεσα στους συμμετέχοντες κυριαρχεί η ετερογονία των σκοπών. 

Κάποιος θέλει να επιστρέψει στη ρομαντική φούσκα της αριστερίστικης ηγεμονίας για να κερδίσει την πολυπόθητη παράταση.  

Αλλος να συμψηφιστούν οι προηγούμενες επεμβάσεις δυτικών κρατών πριν χαρίσει στο ακροατήριο τη λέξη «εισβολή».  

Για κάποιον τρίτο ή τρίτη ο Ζελένσκι θολώνει τον τεχνητό παράδεισο περί πολιτικής επειδή είναι «πρώην κωμικός».  

Καλύτερα, λοιπόν, να στοιχιστούν όλοι και όλες πίσω από την «ειρήνη». Μια λέξη μυθική και καταπραϋντική. Σαν την ουσία που χρειάζεται για να πετύχει μια απονεύρωση. Σαν το easy listening με έντεχνα την ώρα της επέμβασης. Αν χρειαστεί, θα δανείσουν τη φωνή τους – την ψυχή τους, θα έλεγαν οι ίδιοι – και στην εκπομπή χωρίς αστερίσκους που οργανώνει ο Νίκος Πορτοκάλογλου, με τη συνδρομή του Διονύση Σαββόπουλου. Είναι προτιμότερο να τραγουδάς σε δύο βάρκες, παρά να μένεις σαν την καλαμιά στα Προπύλαια.

Κι ύστερα είναι η «αλληλεγγύη για όλους». Θα χρειαζόταν λίγη από την ταχυδακτυλουργική άνεση ορισμένων από τους στιχουργούς της συναυλίας για να χωρέσουν τον θύτη και το θύμα, τον ανελεύθερο ηγεμόνα και την ανεξάρτητη Ουκρανία. Διαφορετικά η αλληλεγγύη προς όλους – αυτή η «ολιστική» προσέγγιση, κατά το μποφίλειο ιδίωμα – καταλήγει γράμμα νεκρό. Αν δεν αντισταθείς τη στιγμή που η Ιστορία γίνεται Μέδουσα, η αλληλεγγύη παραμένει τίτλος σε χαρτόνι που θα ξεβάψει μετά το τέλος της συναυλίας. Δεν υπάρχει ίσως πιο γλαφυρή αποτύπωση του ισαποστακισμού από την ανάμειξη των εθνικών χρωμάτων Ουκρανίας και Ρωσίας στο περιστέρι της αφίσας.

«Ειρήνη είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση» αναγράφεται εκεί, ενώ στα συνοδευτικά σχόλια των φίλιων ιστοσελίδων τονίζεται το στερεοτυπικό μήνυμα: «Οταν κερδίζει ο πόλεμος, χάνει η ζωή. Να σταματήσει η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Να σιγήσουν τα όπλα» (Πώς; Με ρήματα μέσης αυτοπαθούς διάθεσης;). 

Υπάρχουν ορισμένες ερωτήσεις, πάντως, όπου η ειρήνη δεν είναι η απάντηση. 

Ποιος κρατάει ίσες αποστάσεις από το Κρεμλίνο και την άμυνα των Ουκρανών; 

Ποιος αναφέρεται στην εισβολή για να συμπληρώσει αμέσως μετά τις λέξεις «ΝΑΤΟ, Βοσνία, ακροδεξιοί, Αζόφ»;

Και, εν πάση περιπτώσει, αφού θα τραγουδήσουμε το σάουντρακ της ειρήνης, ποιος την φίμωσε;
 

Αυτή είναι η λέξη που ούτε λέγεται (στην αφίσα), ούτε αποκρύπτεται (στον κόσμο της ελευθερίας), αλλά μονίμως θα σημαίνει (στη συνείδηση όλων). 

Τις στιγμές που η ανθρωπότητα συμπυκνώνεται σε ένα θύμα, όποια κι αν είναι η ερώτηση, η απάντηση είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το μαστίγωμα του δυτικού πολιτισμού

Γράφει ο Δημήτρης Δουλγερίδης

Εχει ξαναγίνει συμψηφισμός «φανατισμών» χωρίς να περιμένει τον Γιάνη Βαρουφάκη. «Φονιάδες των λαών ιμπεριαλιστές, οι βόμβες σας γεννάνε τους τζιχαντιστές». Ηταν το σύνθημα με το οποίο συμμετείχαν οι 18άρηδες στην πορεία του Πολυτεχνείου το 2015, λίγες ημέρες μετά την τρομοκρατική επίθεση του ISIS στο θέατρο Μπατακλάν του Παρισιού (13 Νοεμβρίου). Η προσφιλής ηλικιακή ομάδα του Γιάνη φορούσε τη μάσκα του φολκλορικού αντιιμπεριαλισμού και κουβαλούσε εθελουσίως το στίγμα της δυτικής ενοχής. Οι τρομοκράτες χτυπούσαν την Ευρώπη, αλλά έφταιγε το θύμα που τους προκάλεσε.

Εξι χρόνια μετά, την ημέρα που ο σκοταδισμός επελαύνει στην Κεντρική Ασία, ενεργοποιώντας όλα τα ρήγματα, ο πρόεδρος του ΜέΡΑ25 πανηγυρίζει «την ημέρα που ο φιλελεύθερος – νεοσυντηρητικός ιμπεριαλισμός ηττήθηκε μια για πάντα» (μαζί με ολίγη από λεκτική αλληλεγγύη στις γυναίκες του Αφγανιστάν). Κάτι χάσκει μονίμως κάτω από τις ρωγμές στη σιωπή της ουδετερότητας. Κάτι που επαναλαμβάνεται ως μοτίβο μιας ανάγνωσης με το ηθικό πλεονέκτημα και τα λυσάρια των «ισμών» υπό μάλης. Το μαστίγωμα του δυτικού πολιτισμού, που δεν σβήνει ωστόσο τις αιτίες γέννησης του φανατισμού. Στην οργανωμένη έκρηξη βίας, που απειλεί πρωτίστως το δικαίωμα στη ζωή, το αντεπιχείρημα δεν μπορεί να είναι οι σταυροφορίες, η αποικιοκρατία ή τα πετρέλαια.

Αν ο οριενταλισμός είναι μια διαστρέβλωση, την ίδια (επιθετική) φαντασίωση μεταφέρει ο «δυτικισμός», σύμφωνα με τον όρο των Ιαν Μπουρούμα και Αβισάι Μαργκαλίτ (εκδ. Κριτική, 2007, μτφ. Ξενοφών Γιαταγιάνας). Στο βιβλίο τους οι δύο στοχαστές περιγράφουν, ανάμεσα σε πολλά διαφωτιστικά επεισόδια, το συνέδριο ιαπώνων διανοουμένων στο Κιότο το 1942 – μετά το Περλ Χάρμπορ – με θέμα «Πώς να υπερβούμε το μοντέρνο;». Εννοείται πως η Ιστορία απεχθάνεται οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλους ζηλωτές: «Το «μοντέρνο» αποτελεί ολισθηρή έννοια. Στο Κιότο του 1942, όπως στην Καμπούλ και στο Καράτσι του 2001, παρέπεμπε σε οτιδήποτε είχε σχέση με τη Δύση. 

Ομως, η Δύση είναι έννοια εξίσου ρευστή με το «μοντέρνο»… Κάποιος υποστήριξε ότι ο εκδυτικισμός έμοιαζε με επιδημία που είχε προσβάλει την ιαπωνική ψυχή. Αλλος είπε ότι το «μοντέρνο» ήταν κάτι το «ευρωπαϊκό»… Εφταιγε η επιστήμη. Και ο καπιταλισμός, και το γεγονός ότι στην ιαπωνική κοινωνία είχε παρεισφρήσει η σύγχρονη τεχνολογία, καθώς και οι έννοιες των ατομικών ελευθεριών και της δημοκρατίας. Απαιτούνταν «υπέρβαση» όλων αυτών». Οι έννοιες δεν θα ήταν ανοίκειες όταν αργότερα παρόμοιο πλαίσιο στην πραγματικότητα θέλησαν να εφαρμόσουν μαρξιστές ή υπερδεξιοί διανοούμενοι.

Ακόμη κι έτσι, το τιτίβισμα περί Αφγανιστάν δεν θα σήμαινε τίποτε περισσότερο από την τελευταία εκπυρσοκρότηση του συγγνωστού ναρκισσισμού. Η «μέθοδος Βαρουφάκη» – ας επιλέξουμε μια κωδική ονομασία – δεν έχει αποκλειστικότητα. Στην επικράτεια του «anything goes» η διαρκής τροφοδότηση αποτελεί κανόνα για να επιπλέει κανείς στον αφρό των ημερών.

Η διεύρυνση της αρένας, κυρίως της σοσιαλμιντιακής, επιφέρει με γεωμετρική πρόοδο αύξηση των τρικ προς τέρψιν των χρηστών. 

«Τιτιβίζω, άρα πολιτικολογώ» ακούγεται ήδη σαν ευφημισμός στις μέρες μας, όταν από τα μπλε καδράκια του Twitter ή τα threads διακινείται ο απροκάλυπτος ανορθολογισμός, οι συνωμοσιολογικές εξάρσεις, ο εντυπωσιασμός και η «λεζάντα της παρέας».

Αυτό που πριν έμοιαζε αλλόκοτο σήμερα μπορεί να είναι της μοδός. Οι εξαιρέσεις, όπου πολίτες, αναλυτές, δημοσιογράφοι και συγγραφείς επιμένουν να γράφουν με το βάρος της ευθύνης, ανιχνεύονται πλέον σαν στίγμα σε ραντάρ. 

Ειδικά στις περιπτώσεις έκτακτων κρίσεων, όπου η κοινωνία προβάλλει συσσωρευμένα ριφλέξ, επικρατεί μια μεγάλη αντίφαση: 

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: «Αυτό το Facebook μπορεί να μας εξηγήσει;»

 


Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ

Προς στιγμήν, ενσκήπτει ο πειρασμός: αναρωτιέσαι αν όντως το Facebook επέβαλε τριήμερη αφωνία στον Παύλο Πολάκη ή αν πρόκειται για αυτοσχέδιο τρολάρισμα που θα ζήλευαν οι Μόντι Πάιθον της νέας εποχής.  

Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων, όμως, όταν ο ίδιος ο παθών ξέσπασε με το ακοπιάριστο ύφος του προσθέτοντας στα περασμένα μεγαλεία και εκείνο της λογοκρισίας στον προσωπικό του λογαριασμό;  

Ο μέχρι πρότινος προνομιακός χώρος για την απύλωτη ψυχοσύνθεση έβαλε βέτο στη «φωνή του λαού». Παρέλαβε κήρυκα και παρέδωσε «καρυδωμένο λαρύγγι».

Από μία άλλη οπτική, η σύγκρουση αυτή άργησε. 

Ο Πολάκης δεν τη φοβόταν. Αντιθέτως, ίσως και να τη χρειαζόταν. Μέσα στην – συγκρατημένη για τα κυβικά του – παράγραφο πρόλαβε να χωρέσει πολλά από τα παραπονεμένα λόγια ενός που τον φιμώσανε.  

Πρώτα απ’ όλα, την καταγγελία για «δολοφονία χαρακτήρα», που εσχάτως έχει πέσει σαν σπίθα στα σπαρτά του Facebook. O κανόνας μάλιστα λέει ότι επικαλούνται δολοφονία χαρακτήρος όσοι προηγουμένως έχουν ξιφουλκήσει κατά διαφόρων χαρακτήρων. Στο πιο πρόσφατο παράδειγμα, ο Νίκος Μωραΐτης ένιωσε την ψυχρή ανάσα των «δολοφόνων» ύστερα από δική του ανάρτηση, όπου κατάφερε να χωρέσει στην ίδια πρόταση το όνομα της υπουργού Πολιτισμού με την περιγραφή «ντυμένη ψυγείο» και να της χρεώσει το χουντικό κιτς που έχει κατακλύσει όλη τη χώρα (ευτυχώς όχι ακόμη το έντεχνο τραγούδι, το έντεχνο χιούμορ και τον «έντεχνο» σχολιασμό της επικαιρότητας).

Ο Πολάκης χώρεσε επίσης τη θεωρία περί «κομμάτων – μπαταχτσήδων», χωρίς την οποία επικρατεί ξεραΐλα στο ψηφιακό δικαστήριο («επιστρατεύτηκαν τα γνωστά νεοδημοκρατικά τρολ των (καταχρεωμένων στις τράπεζες) υπογείων της Πειραιώς») και την πάντα επίκαιρη αιχμή προς την ελίτ της τεχνολογίας: «Αυτό το Facebook μπορεί να μας εξηγήσει πώς στοιχειοθετείται η παράβαση των όρων που «αφορούν σε παρενόχληση και εκφοβισμό» στις αναρτήσεις μου;». Με δεδομένη την πολυπραγμοσύνη του Μαρκ Ζάκερμπεργκ, εδώ έχουμε καραμπινάτη περίπτωση «φωνή βοώντος εν τη ερήμω».
Ψεκαστικά τσιτάτα

Αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε κι αυτό: στρέφονται εναντίον των social media όσοι νομιμοποίησαν τη γραμμή πυρός τους. Καταγγέλλουν τις ανθρωποφαγικές τάσεις πρόσωπα που καταγγέλλονται ότι πρωτοστατούν στις ψηφιακές πυρές. Με ένα τσιτάτο ψεκαστικό. Με έναν κανιβαλικό εξυπνακισμό. Με υπότιτλους που εξαργυρώνονται στο μελλοντικό ταμείο. Με μνησικακία και εχθρότητα ακαταπαύστως.

Το ζήτημα θα ήταν μεμονωμένο έως και αδιάφορο εάν δεν συνιστούσε ένα παράλληλο σύμπαν στο είδος αντιπολίτευσης που ασκείται στη χώρα. Μέχρι να συγκροτηθεί ένα ρεαλιστικό πλάνο, αντιπολίτευση είναι ό,τι παράγει θόρυβο. Από το εργασιακό και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ως τα ντεφιλέ μόδας και το έγκλημα στα Γλυκά Νερά.

Ακόμη και η πολακική ερμηνεία για τους εμβολιασμούς (στο όνομα της οποίας πάντως ο πρώην υπουργός έβαλε και εναντίον συντρόφων του ΣΥΡΙΖΑ «που το παίζουν παντογνώστες»). Παραγνωρίζεται έτσι ένας βασικός κανόνας της επικοινωνίας, σύμφωνα με τον οποίο ο βόμβος επικαλύπτει το μήνυμα.  

Ο Πολάκης φωνασκεί εναντίον του απρόσωπου Facebook, όπως και άλλοι «αναξιοπαθούντες» πριν από αυτόν. Το μήνυμα χάνεται μέσα στη χοάνη. Ξεχνιέται.  

Κι ύστερα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το «κλίμα»


Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ


Φαντάζεται κανείς το «μικροκλίμα» πάνω από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου την τελευταία περίοδο. Παλιά τραύματα που ζητούν κάθαρση, έστω και με συνοπτικές διαδικασίες.  

Ενας σύλλογος σπουδαστών χωρίς δηλωμένη εκπροσώπηση (τα email που στείλαμε ως εφημερίδα, μαζί με συναδέλφους άλλων Μέσων, έχουν μείνει αναπάντητα επί ημέρες). Δηλώνει την αλληλεγγύη του στον καταδικασθέντα Κουφοντίνα – νομικώς, ηθικώς και απαράγραπτα – και δείχνει την πόρτα της εξόδου στον Στάθη Λιβαθινό. Ηταν ο «δάσκαλος» του παλαιού κόσμου και, σύμφωνα με τις καταγγελίες, υπήρξε αυταρχικός, εριστικός, μεροληπτικός. Πλην όμως, χωρίς καταγεγραμμένη κατηγορία. 

Την ίδια στιγμή, οι σπουδαστές αρνούνται συνάντηση με τον υφυπουργό Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη, με το σκεπτικό ότι οφείλει να παίρνει θέση για τα ζητήματα της επικαιρότητας, όπως αυτό «του Κουφοντίνα». Αποκρούουν έτσι το αίτημά του για αυτό που παρουσιάζεται εσχάτως ως ζητούμενο: τη θέσπιση Κώδικα Δεοντολογίας. Σαν ένα παρακλάδι του MeToo, οι φρουροί της τάξης παίρνουν την εκπαιδευτική επανάσταση στα χέρια τους. Παράλληλα, από τις πρώτες κινήσεις, διαφαίνεται μια διοίκηση που λαμβάνει πλέον υπόψη της τις αντιδράσεις των σπουδαστών πριν προχωρήσει στο επόμενο βήμα.

Το «κλίμα» είναι ήδη αρκετό. Για να συμπαρασύρει δίπλα στην ποινική δίωξη του Δημήτρη Λιγνάδη την προσβλητική συμπεριφορά των δασκάλων ή τις αψιμαχίες μεταξύ ηθοποιών. Για να ομονοήσουν μέσα σ’ αυτό οι σταυροφόροι της νέας ηθικολογίας που σιδερώνουν από καριέρες μέχρι τον τρόπο διδασκαλίας. Ακόμη και χωρίς τη θέλησή τους, συνδέονται πλέον με την υπόγεια κοίτη της διαδικτυακής τοξικότητας που «διορθώνει» με τη σειρά της συνειδήσεις, πολιτικές απόψεις, ιδεολογικές τοποθετήσεις. Ο όχλος κορυβαντιά κάθε φορά που ένας ψίθυρος πέφτει στη χοάνη του Διαδικτύου για να γεννήσει μνησικακία. Απαιτεί πρωτίστως πιστοποιητικό καθαρμού: περνάτε στην επόμενη φάση μόνο αν πονηρός λογισμός δεν έχει περάσει μέχρι τώρα απ’ το μυαλό σας. Διαφορετικά στέκεστε εσαεί στο Καθαρτήριο. Ψεκάζει με ανώνυμες καταγγελίες τις ελίτ – ο αγαπημένος τραμπικός στόχος -, τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, τους δημοσιογράφους που δεν συμμορφώνονται με την Εκστρατεία των Αμόλυντων. Είναι οι ιδιοκτήτες του ηθικού πλεονεκτήματος, ταμπουρωμένοι πλέον στα ορύγματα των social media.

Η «κακοποίηση» εξατμίζεται απ’ το μπουκάλι όπου ήταν κλεισμένη. Είναι σεξουαλική, ψυχολογική, λεκτική, ηθική. Σε παρατακτική σύνδεση, αλλά ως ενιαίος όρος. Ετσι ώστε δύσκολα να διαχωρίζονται οι ποινικώς κολάσιμες πράξεις από τη διάχυτη καταγγελιολογία. Και να παίρνει ευκολότερα το πάνω χέρι ο μανιχαϊσμός της κρίσης: όσοι αναπαράγουν τις καταγγελίες είναι αθώοι. Οσοι επικαλούνται την αυτονόητη στάθμιση των γεγονότων είναι ύποπτοι. Συνένοχοι. Ενοχοι.

Ερχεται κάποτε η στιγμή που ο παλιός κόσμος όντως πεθαίνει και ο καινούργιος πασχίζει να γεννηθεί. Αλλά αυτή ακριβώς είναι...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η προπαγάνδα ως πολιτική

 ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ

Ηταν τα χρόνια της προπαγανδιστικής αθωότητας.Το μικρό κόμμα του 4% έβλεπε το τρένο της Ιστορίας να ανοίγεται προς την Κουμουνδούρου κι έβαζε μπροστά τα μεγάλα μέσα.  

Ηταν αριστερό: άρα το κατέτρεχαν οι πάντες. 

Τα στελέχη διατηρούσαν για τον εαυτό τους τον καλύτερο ρόλο με τον οποίο ταυτίζεται η κερκίδα της μνησικακίας: εκείνον του θύματος. Δεν ήθελε και πολύ να παγιωθεί η επωδός: εφεξής θα ήταν οι κυνηγημένοι από τα μεγάλα αστικά κόμματα, τα media, τους πλουτοκράτες, την τρόικα εξωτερικού και εσωτερικού. Η πραγματικότητα μετά το 2010 ζητούσε απλώς να αναλάβουν μέρος του συλλογικού βάρους για τη δημοσιονομική προσαρμογή της Ελλάδας που ξυπνούσε μετά το hangover. Αλλά οι ιερουργοί της νέας Αλλαγής είχαν βρει μια ευκαιρία που δεν μπορούσε να πάει χαμένη. Το σχήμα που θα φορούσαν δεν ήταν καινοφανές. Αντιθέτως ήταν δοκιμασμένο μέσα στην ιστορία, κυρίως σε περιπτώσεις που αντλούσαν την έμπνευσή τους από το σοβιετικό μοντέλο. Πριν σε κατηγορήσουν οι απέναντι για προπαγάνδα, κατηγόρησέ τους πρώτος εσύ.

Τι ήταν, άλλωστε, η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ; 

 Ενας τακτικισμός στον οποίο οι ηττημένοι της Ιστορίας ξεπουλούσαν το κεφάλαιο των ιδεολογικών προγόνων για να παραμείνουν στην εξουσία; 

Οχι. Με την άδεια διαφόρων κενορητόρων της περιόδου, ήταν η συμπόρευση δύο ρευμάτων της αντιμνημονιακής κοίτης. Ως γνωστόν, αν ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, μπορεί τουλάχιστον να τα εργαλειοποιήσει. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ φρόντισαν επιμελώς να «φιλοτεχνούν» την πραγματικότητα, όταν η πραγματικότητα δραπέτευε από τη φαντασιακή εικόνα. Δεν επιδίωκαν έλεγχο των ΜΜΕ, αλλά αποκατάσταση στην κορυφογραμμή του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου. Δεν ήταν η τοποθέτηση δικαστικών μοχλών αυτό που βόλευε, αλλά η συγκόλληση των «αρμών της εξουσίας». Δεν έκανε επιθέσεις μέσω του φιλικού της Τύπου η Αριστερά - την έπνιγε το δίκαιο. Δεν ανηφόριζε προς τον Αρειο Πάγο για να ενημερωθεί σχετικά με τη Novartis. Αποκάλυπτε το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους». Δεν προσεταιριζόταν τα απομεινάρια της πασοκικής χίμαιρας. Χάραζε τον δρόμο για τη σοσιαλδημοκρατικοποίηση.

Στην αρχή, άλλωστε, υπήρχε χρόνος για προπαγάνδα. Η συγκυβέρνηση υπερδραματοποιούσε τη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, ενώ οι υπουργοί της προσέρχονταν αγραβάτωτοι και σακιδιοφόροι στις επικοινωνιακές Θερμοπύλες. «Καμιά νέα μείωση στις συντάξεις» από την ντουντούκα και, πιο χαμηλόφωνα, «πλην αυτών που προβλέπει ο νόμος». Οι αντίπαλοι μεταμορφώνονταν σε προκεχωρημένο φυλάκιο του νεοφιλελευθερισμού, ο Μητσοτάκης σε Ορμπαν και τα διάσπαρτα τρολ των ιστοσελίδων σε πολυφωνική πληροφόρηση. Μετά την καταδίκη των κυρίαρχων ΜΜΕ, άλλωστε, η διάχυση της πληροφορίας ως προπαγάνδας βρήκε κανάλι στα κοινωνικά δίκτυα. Λίγο πριν από το τέλος, ακόμη και η κρατική ΕΡΤ - ελέω Κατερίνας Ακριβοπούλου - πρόβαλε το αλήστου μνήμης βίντεο που έμοιαζε με ανάρτηση στο Facebook. «Πρωταγωνιστής» ο γαϊδαράκος λεβεντιά, που λύγιζε υπό το βάρος της προ-συριζαϊκής διακυβέρνησης (ανάμεσα σε άλλα ενσταντανέ για την Ελλάδα των σαμαροβενιζέλων εμφανιζόταν και ο... Γεώργιος Παπαδόπουλος).  

Η παραδοχή, ωστόσο, ότι η επικοινωνία προηγείται της πολιτικής πουθενά αλλού δεν θα έβρισκε πιο θλιβερή εφαρμογή από την πυρκαγιά στο Μάτι, όπου σύμφωνα με τη διατύπωση του Παύλου Πολάκη: «Αποτελεσματικά λειτούργησε το σύνολο των μηχανισμών του κράτους, όσο και αν ο τελικός αριθμός των θυμάτων "θολώνει" την εικόνα». 

 Θα ακολουθούσε η ικεσία του Αλέξη Τσίπρα - με ντεκόρ μια παραλία της Ιθάκης - να μηδενίσουν οι Ελληνες το κοντέρ της διακυβέρνησης για να ξεκινήσει ο χρόνος ξανά από το 2018 μ.Μ. (μετά το Μνημόνιο).

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ. Ο προπαγανδιστικός λόγος ήταν τόσο έντονος ώστε αποδείχθηκε μιμητικός.  

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ πολάκιζε, πολάκιζαν και οι αντίπαλοι για να ξεπεράσουν το πρότυπο. Οταν ο Καμμένος πλειοδοτούσε σε αποκαλύψεις που περιείχαν τη λέξη «Σόρος», οι εντός, εκτός και πέριξ της Κεντροδεξιάς αναζητούσαν μια μπαλοθιά ακόμη στο Twitter. Οταν ο Αλέξης Τσίπρας αμφισβητούσε την κοινωνική ευαισθησία της Κεντροδεξιάς, οι αντίπαλοι υπερθεμάτιζαν στην πολιτική ΤΙΝΑ. Και ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε εντός έδρας κάθε φορά που η κοινοβουλευτική αντιπαράθεση δανειζόταν το λεξιλόγιο των εμφυλιοπολεμικών παθών. Η προπαγάνδα επιστρατευόταν οριζοντίως στο πολιτικό σώμα όταν υπονομευόταν ο ρεαλιστικός λόγος προς τον δήμο.

Προϋπήρξαν πολλά συμπτώματα ώστε το πρωτοσέλιδο της «Αυγής» να μην εκλαμβάνεται ως αιφνιδιαστική κίνηση απ' την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης.  

Κορύφωση, ναι, εφόσον η εικονογράφηση περιείχε έναν θαμπό αγκυλωτό σταυρό ακολουθώντας τις καλύτερες μεθόδους ιδεολογικού μοντάζ (οι συνειρμοί θα έπρεπε να είχαν αυτοκαταργηθεί, μόνο και μόνο επειδή το ιστορικό προηγούμενο στον ελληνικό Τύπο περιελάμβανε έναν Μητσοτάκη δίπλα σε Γερμανούς που φορούσαν τη σβάστικα). Αλλά αιφινιδιασμός όχι.  

Το πρωτοσέλιδο ήταν...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Λογαριασμοί από το παρελθόν

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΟΥΛΓΕΡΙΔΗ

Σ’αυτή την επικράτεια δεν υπάρχουν ιστορικά δεδομένα. Ο αναγνώστης, ο περιηγητής του Facebook, o συνομιλητής, εισέρχονται με προσωπική τους ευθύνη. Επειδή αυτή είναι η επικράτεια των αγιοποιημένων ηρώων. Αχρονη και απεριχώρητη.  

Την τιμητική τους εδώ έχουν η μνήμη του αίματος και οι ηττημένοι του ελληνικού Εμφυλίου, το όνομα των οποίων εργαλειοποιούν οι σύγχρονοι «ρεβανσιστές». Οι διαχειριστές του κομματικού software, που χρησιμοποιούν την Ιστορία σαν πατρόν για τη δική τους κοπτοραπτική.  

Η επικράτεια αυτή είναι τυλιγμένη στην αχλύ του ηθικού πλεονεκτήματος, η επίκληση του οποίου λειτουργεί σαν τη μαγική σκέψη της ανθρωπολογίας: αρκεί να το επικαλεστεί κανείς για να υπάρξει.

Από αυτή την επικράτεια των συμβόλων και των σκελετών άντλησε ο Παύλος Πολάκης την πρόσφατη «αυτοσχέδια σκηνοθετημένη» προβοκάτσιά του. Ενα ακόμη αταβιστικό τελετουργικό από έναν ηθοποιό που καλόμαθε στη μανιέρα και απευθύνεται πλέον σε γκρουπούσκουλα. 

Αυτή τη φορά το κάδρο της αυτοαναφορικότητας ήταν η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Dmitri Kessel, με τους μαυροσκούφηδες του Βελουχιώτη στη Λαμία. Οι υπασπιστές του αρχηγού. Η λατρεία της σέκτας. Η τελευταία αναλαμπή με το κλέος των προγόνων. Πριν φαντασιωθεί τη «μεραρχία μαυροσκούφηδων» που θα κρατάει τα μπόσικα στο κόμμα, ο Πολάκης έχει ντυθεί ο ίδιος μαυροσκούφης για να υπερασπιστεί τον βωμό του αρχηγού. 

Ως γνωστόν, στις καλύτερες φαρσοκωμωδίες το timing είναι ανελέητο: η ανάρτηση έφτασε κάτι ημέρες πριν από τη χθεσινή συνέντευξη Τσακαλώτου στο «Βήμα» ότι «το αρχηγικό κόμμα έμεινε στα αζήτητα της ιστορίας».

Δεν είναι στιγμιαίο το ξέσπασμα Πολάκη ούτε προσωπική του υπόθεση. Με τον τρόπο αυτό κλιμακώνει τη ρητορική «η άλλη φορά θα είναι αλλιώς» (το οποίο θα πρέπει να φανταστείτε με κεφαλαία γράμματα, που προδίδουν την κενότητά τους, αποσιωπητικά και δύο ή τρία θαυμαστικά ανάλογα με τις αντοχές του πληκτρολογίου). Και μεταφράζει στο δικό του ιδίωμα το σλόγκαν «Μετά θα λογαριαστούμε», που διακινήθηκε την πρώτη περίοδο του lockdown.  

Το αν εκφράζει, λοιπόν, μόνο τον εαυτό του ο Π. Πολάκης ή αν διαφωτίζει τα πλήθη με βάση τον κομματικό τυφλοσούρτη, είναι ζήτημα που αφορά την Κουμουνδούρου. Η ανάρτησή του, πάντως, αποτελεί το πιο ευκρινές στιγμιότυπο για την πραγματική ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ: την αναπαραγωγή του εμφυλιοπολεμικού λόγου (ειδικά σε περιόδους προγραμματικής ένδειας).  

Ο Πολάκης επέστρεψε στην πινακοθήκη του Βελουχιώτη για να ερμηνεύσει τη σημερινή πολιτική σύγκρουση. Και το σύμπτωμα δεν είναι μεμονωμένο. Αρκετοί σύντροφοί του – ανάμεσά τους πλέον λογίζει κανείς και τους Ενωμένους Γεφυροποιούς – θα έκλιναν ευλαβικά το γόνυ μπροστά στην «ιερή γη» της αριστερής θυματοποίησης. Μόνο το σκηνικό θα άλλαζε: άλλοι θα προτιμούσαν τις οργίλες διατυπώσεις σε φεϊσμπουκικό περιβάλλον. Αλλοι τις οργισμένες επιστολές προς τις εφημερίδες, όπως ο πρώην γραμματέας Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, Ιάσονας Σχινάς – Παπαδόπουλος. Και άλλοι τις ιλουστρασιόν σελίδες του αστικού Τύπου, όπου ταιριάζει αρμονικά η νοσταλγία για τα οικογενειακά κειμήλια.

Το χειρότερο, όμως, που θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς στον Πολάκη είναι...

 

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Τα «κυρίαρχα ΜΜΕ» ο θάνατος του αγαπημένου μας Λουκιανού και η εκλεκτή κυρία Κονιόρδου




 Εν αρχή το απόσπασμα από το δελτίο Τύπου της υπουργού Πολιτισμού: «Ο Λουκιανός κοίταζε κατάματα το παρόν από τότε, μέσα στη δικτατορία, που συνεργαζόταν με τον Γιάννη Νεγρεπόντη και τον Μποστ, μέχρι τον Ιούλιο του 2015 που σχολίαζε τη στάση των ευρωπαίων πολιτικών απέναντι στην Ελλάδα αλλά και την προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ». Αυτό που διαβάζετε δεν είναι προπαγάνδα, με την άδεια του Μαγκρίτ. Ούτε όσα διαβάσατε στην περιβόητη μνημονιακή περίοδο του Τύπου από τις στήλες αυτής εδώ της εφημερίδας. Οσο για τα «κυρίαρχα ΜΜΕ» ανήκουν στη φαντασίωση ενός απελπισμένου μανιχαϊσμού που έχει μάθει να χωρίζει τον κόσμο με το κριτήριο της δικής του αλήθειας. 


Θα ήταν ομολογουμένως μεγάλος ο πειρασμός για την υπουργό Πολιτισμού να αποφύγει τον «πολιτικαντισμό» μέσα σε μια τυπική νεκρολογία. Αναζητούσε προφανώς το αλατοπίπερο για να αναδείξει διά της πλαγίας οδού το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Και το έπραξε μέσα από τη στάση του Λουκιανού Κηλαηδόνη στο δημοψήφισμα του 2015. Το ίδιο υπονοεί όταν αναφέρει ότι ο τραγουδοποιός «έκανε παράλληλα και την κριτική του στην κοινωνία της κατανάλωσης» ή ότι «κράτησε αποστάσεις από τη βιομηχανία του τραγουδιού».  


Ποιος; Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης που απεχθανόταν το στρατευμένο τραγούδι. 


Ας μη γελιόμαστε: δεν υπάρχει μεγαλύτερη γκάφα από το timing. Να διοχετεύεις, για παράδειγμα, προς δημοσίευση μια τέτοια ανακοίνωση σε «κυρίαρχο» ΜΜΕ που αναζητά το ύστατο δικαίωμα στην αντοχή. Που επιμένει να φιλοξενεί ρεπορτάζ, απόψεις και διαφορετικές εκτιμήσεις - ακόμη και για τις ευθύνες του εκδότη του. Το απέδειξε το άρθρο του Γιώργου Ρωμαίου, το οποίο καταφερόταν εναντίον του Σταύρου Ψυχάρη. 


Από μια διαστροφή της τύχης...

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τρακτέρ δύο ταχυτήτων

Ποιοι αγρότες κατέβηκαν προχθες στην Πλατεία Βάθη; 

Και ποιους αγρότες έσπευσε να στηρίξει η αξιωματική αντιπολίτευση, σε μια ντιζελοκίνητη απόπειρα να περάσει τις συμπληγάδες Καρυπίδη και Βουδούρη;

Αγρότης είναι κι αυτός που διπλοζύγιζε το βαμβάκι, όργωνε τα «επιδοτήσιμα», έτρωγε από τις εικονικές αποσύρσεις ή τις πλασματικές ενισχύσεις ή δήλωνε έκταση στρεμμάτων μεγαλύτερη του νομού στον οποίο κατοικούσε. Αυτός ο σχεδόν μυθιστορηματικός χαρακτήρας της ελληνικής περιφέρειας δεν επέλεγε ποικιλίες ανθεκτικές στο κρύο για να εισπράττει την αποζημίωση όταν κατέφθαναν τα - πιστά στο ετήσιο ραντεβού τους - «ακραία καιρικά φαινόμενα». Είναι αυτός που κήρυξε πόλεμο στα βιβλία εσόδων-εξόδων και στην Ευρωπαϊκή Ενωση. 

Ο απόκληρος ενός τεχνητού παραδείσου, με παράδοση στη μονοκαλλιέργεια.

Αγρότης είναι κι αυτός που υφίσταται τις - όντως - άδικες φορολογικές εγκυκλίους ενός ανέτοιμου κράτους, την ώρα που προσπαθεί να κουμαντάρει την παραγωγή του. Εχει σπουδάσει τεχνολογία τροφίμων ή μάρκετινγκ, πειραματίζεται με νέα προϊόντα και αποδέχεται τα καινά δαιμόνια της επιχειρηματικότητας. Δεν επιλέγει ποτέ το κλείσιμο της εθνικής οδού, δεν δηλώνει 1.500 ευρώ ετήσιο εισόδημα και δεν περιμένει πολλά από τον λαϊκισμό των Μεγάλων Ευεργετών του Ροδάκινου. 

Ο κληρονόμος ενός παραδείσου υπό διαμόρφωση, με προοπτική τις εναλλακτικές καλλιέργειες.