ΕΘΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΟΣΥΡΙΖΑίικα ΣΟΥΡΓΕΛΑ:Το μαγικό φίλτρο της βλακείας είναι ανεξάντλητο…

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ


Το Χάρβαρντ, το LSE, το Στάνφορντ και μερικά ακόμη πανεπιστήμια ευθύνονται για όλα τα δεινά του πλανήτη. Αφήστε δε που τα ιδιωτικά πανεπιστήμια οδηγούν τους νέους στο άρμα του καπιταλισμού, αφού τους «δένουν» με τραπεζικά δάνεια. Όλος ο υπόλοιπος πλανήτης βρίσκεται σε πλάνη. Θα παραμείνουμε το τελευταίο γαλατικό χωριό. Το μαγικό φίλτρο της βλακείας είναι σε αφθονία και ανεξάντλητο…

 

Δεν υπάρχει σωτηρία. Η μάχη είναι χαμένη. Δόθηκε και χάθηκε το 2015. Μας φταίνε για όλα οι «παλαιοί» και θελήσαμε να τιμωρήσουμε το πολιτικό σύστημα, στέλνοντας στην Βουλή κάτι απίστευτους τύπους. Δεν μας φταίει κάποιος άλλος για την καταστροφή. Μόνοι μας βάλαμε τα χεράκια μας και βγάλαμε τα ματάκια μας.

 

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον πλανήτη που απαγορεύει ακόμη τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Γιατί;  

Διότι έτσι αποφάσισαν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες. Να μπλοκάρουν την εξέλιξη και να «κερδίσουν» έτσι άλλα δέκα χρόνια σκοταδισμού. 

 Οι ίδιοι, όμως, σπούδασαν σε ξένα πανεπιστήμια. Οι ίδιοι στέλνουν τα παιδιά τους σε ξένα πανεπιστήμια. Το σκοτάδι το θέλουν για τους άλλους.

 

Ο υγιής ανταγωνισμός, η αριστεία, η ευγενής άμιλλα είναι έννοιες ξένες προς την «ιδεολογία» τους. Τι στον διάολο ιδεολογία είναι αυτή που στερεί από τους ανθρώπους το δικαίωμα της επιλογής; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να αποφασίζουν για το μέλλον μας με τόσο αυταρχικό τρόπο;

 

Οι άνθρωποι αυτοί συμπεριφέρονται με έναν ιδιότυπο τρόπο. Επικαλούνται το σύστημα όταν οι συσχετισμοί δυνάμεων τους επιτρέπει να κερδίζουν μάχες και το «αρνούνται» όταν οι κανόνες της Δημοκρατίας δεν επιτρέπουν να περάσει η άποψή τους. Μονά – ζυγά δικά τους!

 

Το 2015 ξεκίνησαν να αλλάξουν την… Ευρώπη και να φέρουν τον αέρα της επανάστασης της Βενεζουέλας στην Ευρώπη. Το αποτέλεσμα ήταν δύο ακόμη μνημόνια και ένα κόστος πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Το 2019 αρνήθηκαν την πρόοδο και την συναίνεση, προσπαθώντας να κρατήσουν την χώρα όμηρο των σταλινικών τους φαντασιώσεων.

 

Δεν ευθύνονται τα μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού για την ανισότητα, όπως υποστήριξαν οι φελλοί του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ευθύνονται, όμως...

TOYΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το σχέδιο εισβολής των Τούρκων στη Θράκη

Του ΜΑΝΟΥ ΗΛΙΑΔΗ

Στο προπερασμένο φύλλο της «κυριακάτικης δημοκρατίας», σε άρθρο με θέμα τις παραβιάσεις των Τούρκων, είχε αναφερθεί η πρωτοβουλία του ΥΕΘΑ Δ. Αβραμόπουλου να θέσει το θέμα στον Τούρκο ομόλογό του Ισμέτ Γιλμάζ σε τηλεφωνική επικοινωνία τους, ενώ στη συνέχεια κάλεσε τον Τούρκο πρέσβη στην Αθήνα ζητώντας του να μεταφέρει τις απόψεις του στον υπουργό του Αχμέτ Νταβούτογλου.
 

Το αποτέλεσμα ήταν την ίδια ημέρα να καταγραφούν 21 παραβιάσεις από τουρκικά αεροσκάφη, οι οποίες συνοδεύτηκαν από μία «φιλική» αντιμετώπιση του Ελληνα υπουργού από τον Τούρκο ομόλογό του και μία υπόσχεσή του να υπάρξει στο μέλλον μία αμοιβαία ανταλλαγή επισκέψεων των δύο υπουργών, με σκοπό την αποκλιμάκωση της εντάσεως κ.λπ.

Η αναποτελεσματικότητα του παραπάνω διαβήματος οφείλεται στο γεγονός ότι η ελληνική πλευρά δεν φαίνεται διατεθειμένη να αντιμετωπίσει την αυταπόδεικτη πραγματικότητα ότι οι τουρκικές προκλήσεις είναι δομικό στοιχείο της τουρκικής πολιτικής έναντι της χώρας μας, το οποίο δεν αλλάζει ούτε με τα ζεϊμπέκικα του ανεκδιήγητου ατόμου, που υπεδύθη κάποτε τον υπουργό Εξωτερικών και στη συνέχεια τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, ούτε με τις μετέπειτα κουμπαριές ή την απόφαση για τη «στρατηγική συνεργασία» και τα κοινά υπουργικά συμβούλια και, φυσικά, ούτε με τα περίφημα (αμερικανικής εμπνεύσεως) «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης», τα οποία οι Τούρκοι υπέγραφαν χωρίς να τα εφαρμόζουν ποτέ.

 

Ενας απολογισμός αποτελεσμάτων ότι με την πολιτική αυτή αποφεύγεται μία όξυνση των σχέσεών μας με την Τουρκία αποδεικνύει ότι το επιχείρημα αυτό δεν ευσταθεί. Με την πολιτική αυτή η Τουρκία παγίωσε σε επίπεδο εντυπώσεων τις παράλογες διεκδικήσεις της στη διεθνή κοινή γνώμη και διατηρεί, όπως θα δούμε παρακάτω, με τις προκλήσεις της την πρωτοβουλία και τη δυνατότητα για κλιμάκωσή τους σε χρόνο της δικής της επιλογής και τελική κατάληξη ένα θερμό επεισόδιο με απρόβλεπτες συνέπειες.

Οι αλλαγές των κανόνων των διεθνών σχέσεων και οι αλλαγές ισορροπιών στο διεθνές σύστημα των τελευταίων δύο δεκαετιών, στο διάστημα των οποίων σημειώθηκε μία σειρά συρράξεων με σκοπό τη διάλυση κρατών, την αλλαγή καθεστώτων κ.ά., έχουν καταστήσει το διεθνές περιβάλλον ιδιαίτερα ρευστό και επικίνδυνο, ιδίως στην ευρύτερη περιοχή μας. Οι πρόσφατες εξελίξεις στον αραβικό κόσμο και η επιπλέον αστάθεια που προέκυψε από τα γεγονότα της Ουκρανίας κατέστησαν επίσης επιτακτική την ανάγκη διατηρήσεως της συνοχής του ΝΑΤΟ, με αποτέλεσμα κάθε απόπειρα διαταράξεώς της να είναι ιδιαίτερα ανεπιθύμητη.

Το στοιχείο αυτό προσδίδει στην Ελλάδα τη δυνατότητα ασκήσεως μίας άλλης πολιτικής για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικής πολιτικής: 

TOYΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το (υπερφιλόδοξο) γιγάντιο εξοπλιστικό σχέδιο του Ταγίπ Ερντογάν που αλλάζει δραματικά τους συσχετισμούς δυνάμεων με τη χρεοκοπημένη ελληνική νεοοθωμανική μπανανία

Του ΜΑΝΟΥ ΗΛΙΑΔΗ

Το εξωφρενικό ποσό των 70 δισ. δολαρίων έχει προγραμματίσει να δαπανήσει η Τουρκία για εξοπλισμούς έως το 2023, έτος που αποτελεί την 100ή επέτειο από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, την ίδια περίοδο που η Ελλάδα (βάσει του τελευταίου Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής) δεν αναμένεται να δαπανήσει περισσότερα από 2,828 δισ. ευρώ έως το 2018 και το πολύ άλλα τόσα έως το 2023.
 

Για την εξαγωγή συμπερασμάτων αναφορικά με τις προφανείς επιδράσεις που τέτοιες ανισορροπίες ισχύος έχουν στις σχέσεις μεταξύ δύο χωρών δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός σε θέματα διεθνών σχέσεων ή άμυνας. Χρειάζεται, όμως, να αναφέρει κανείς τα στοιχεία αυτά και όσα αυτά συνεπάγονται, για να σταματήσει επιτέλους το θέατρο που παίζεται στον τομέα της άμυνας της χώρας εδώ και αρκετά χρόνια, με συμμετοχή όλων των αρμόδιων και υπεύθυνων για την προστασία των συμφερόντων και την ασφάλεια της χώρας.

Οι συσχετισμοί

Το περίεργο είναι ότι ακόμη και οι πλέον τολμηροί από αυτούς  ομιλούν ακόμη -και αυτό όσο πιο «σεμνά» γίνεται- για  «κίνδυνο» διαταράξεως του συσχετισμού ισχύος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, τη στιγμή που έχει επέλθει από ετών πλήρης ανατροπή κάθε έννοιας ισορροπίας (σ.σ.: ο συντάκτης του παρόντος έχει υποστηρίξει από το 2007 ότι η Ελλάδα είχε ήδη εγκαταλείψει την παραδοσιακή πολιτική της «ισοπαλίας» έναντι της Τουρκίας, υπό την έννοια της αντιπαραθέσεως στην τουρκική απειλή μίας, όχι ανάλογης αλλά επαρκούς στρατιωτικής ισχύος, που θα αποτελούσε πράγματι μια αξιόπιστη δύναμη αποτροπής).
             
Πριν αναφερθούμε στους εξοπλισμούς των 70 δισ. δολαρίων έως το 2023, θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην περίοδο 2002-2012 το συνολικό ύψος των ολοκληρωθέντων και εν εξελίξει  εξοπλιστικών προγραμμάτων της Τουρκίας ανήλθε σε 19,733 δισ. ευρώ, με ισοτιμίες Τ.Λ./ευρώ τον μέσο όρο του έτους 2012 (βλ. βιβλίο Χρ. Μηνάγια για τη Γεωπολιτική Στρατηγική και τη Στρατιωτική Ισχύ της Τουρκίας). 
 

Την ίδια περίπου περίοδο, με αφετηρία δύο έτη αργότερα, ήτοι στο διάστημα από το 2004 έως το τέλος του 2012, η Τουρκία υπέγραψε 145 (!) συμβόλαια για ισάριθμα εξοπλιστικά προγράμματα, εκ των οποίων οκτώ το 2004, 11 το 2005, 18 το 2006, 20 το 2007, 15 το 2008, 26 το 2009, 11 το 2010, 17 το 2011 και 19 το 2012 (σ.σ.: φαντάζεστε εδώ κανέναν υπουργό να υπογράφει τόσα συμβόλαια τον χρόνο;).

Για την εκτέλεση των προγραμμάτων, η Τουρκία θα χρειαστεί να δαπανά κατά μέσο όρο περί τα 7 δισ. δολάρια ετησίως, έναντι των 3,5-4 δισ. δολαρίων που, όπως αναφέρεται, δαπανά ετησίως για εξοπλισμούς (σ.σ.: με άλλα λόγια, η Τουρκία δαπανά σήμερα 3,5-4 δισ. δολάρια ετησίως για εξοπλισμούς, που είναι περίπου το ίδιο ποσό με όσα θα δαπανά η Ελλάδα για ολόκληρη την 5ετία 2014-2018). 

Τα ποσά αυτά είναι τεράστια, ακόμη και για μια χώρα όπως η Τουρκία, το ΑΕΠ της οποίας το 2013 ανήλθε σε 786 δισ. δολάρια (περίπου τριπλάσιο του δικού μας), με αποτέλεσμα να εκφρασθούν αμφιβολίες από επικριτές του προγράμματος ως προς τη δυνατότητα της χώρας αυτής να υλοποιήσει τα υπερφιλόδοξα σχέδιά της.

Κατά την άποψή μας, εάν υπάρχει δυσκολία, αυτή έγκειται στο γεγονός της ταυτόχρονης χρηματοδοτήσεως και διαχειρίσεως όλων αυτών των προγραμμάτων στο συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο (έως το 2023). Αυτό που παραβλέπουν οι επικριτές των τουρκικών εξοπλισμών είναι το γεγονός ότι το μέγιστο μέρος των εξοπλισμών αυτών θα υλοποιηθεί από την τουρκική αμυντική βιομηχανία, κάτι που θα καταστήσει ευχερέστερη την εκτέλεσή τους, εκ των θετικών αποτελεσμάτων για την οικονομία της χώρας, την απασχόληση και τη συμμετοχή της αμυντικής βιομηχανίας στη διαμόρφωση του ΑΕΠ της χώρας. Σημειώνεται ότι ο ετήσιος κύκλος εργασιών της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας ανήλθε σε 4,8 δισ. δολάρια το 2012 (από 1,8 δισ. το 2006), ότι οι εξαγωγές των προϊόντων της εκτείνονται σε σχεδόν 60 χώρες, με το ύψος τους για το 2012 να έχει ανέλθει σε ένα σύνολο 1.162 δισ. δολαρίων και τελικό στόχο οι εξαγωγές αμυντικών προϊόντων έως το 2025 να ανέλθουν στο 5% των συνολικών εξαγωγών της χώρας. 
 

Λέτε να είναι ώρα να υποβάλουμε στους Τούρκους εκείνη  την ηλίθια πρόταση που είχαν εκφράσει ορισμένοι για... αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών, η οποία ήταν ανάλογης σοβαρότητας με αυτή που υποστήριζαν πρόσφατα κάποιοι της Αριστεράς για εγγύηση των συνόρων μας από την Ε.Ε.;   

Αναλυτικά τα  προγράμματα που προωθούνται:

Το ύψος των εξοπλιστικών προγραμμάτων έως το 2023 έχει ως ακολούθως:

16 δισ. δολάρια για την προμήθεια 100 αεροσκαφών F-35.

10 δισ. δολάρια για την ανάπτυξη τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους (TF-X). 

4,5 δισ. για αναβάθμιση των αεροσκαφών F-16.

4 δισ. δολάρια για νέα υποβρύχια.

3,5 δισ. δολάρια για μεταφορικά ελικόπτερα.

3,5 δισ. δολάρια για αντιαεροπορικά και αντιπυραυλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς.

3 δισ. δολάρια για επιθετικά ελικόπτερα.

2,5 δισ. δολάρια για την ανάπτυξη ενός τουρκικής σχεδιάσεως άρματος μάχης (Altay).

2,5 δισ. δολάρια για κορβέτες MILGEM (εθνικό πλοίο).

2,4 δισ. δολάρια για ιπτάμενα συστήματα εγκαίρου προειδοποιήσεως και ελέγχου.

ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΕΝΕΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΜΠΑΝΑΝΙΕΣ: Η εφόρμηση του Ισλάμ με (γιγάντια) τζαμιά που κατακλύζουν την Ευρώπη

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ

Toυ ΜΑΝΟΥ ΗΛΙΑΔΗ

Η ολοκλήρωση του διαγωνισμού για την ανέγερση του ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα, η απόφαση -κατ’ απαίτηση των Τούρκων- για αποκατάσταση του τζαμιού Φετιχιέ στη σκιά της Ακροπόλεως και η υποβολή αιτήματος εκ μέρους της Τουρκίας για την επαναλειτουργία ως χώρων λατρείας σειράς παλαιών οθωμανικών τζαμιών εκτιμάται ότι θα χαρακτηριστούν σύντομα σταθμοί για την έναρξη μιας νέας εποχής για την Ελλάδα. Υπό μια μεταφορική -αλλά ουδόλως απέχουσα της πραγματικότητας- άποψη, τα γεγονότα αυτά αποτελούν μια μορφή «θρησκευτικής αλώσεως» της χώρας, κάτι που υποστηρίζεται από πλήθος στοιχείων και τις εμπειρίες άλλων χωρών.

Εάν τούτο ακούγεται υπερβολικό, αρκεί να επισημανθεί ότι η αλλαγή αυτή λαμβάνει χώρα σε μια εποχή κατά την οποία ο παράγοντας της θρησκείας έχει καταστεί μείζον πολιτικό εργαλείο σε παγκόσμια κλίμακα και προκαλεί μεγάλης εκτάσεως ανατροπές στις μέχρι τώρα επικρατούσες πολιτικές ισορροπίες.

Το θέμα της ανεγέρσεως του ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα πρέπει να ιδωθεί ως τμήμα της τεκμηριωμένης -με αμέτρητα βιβλία, μελέτες, αναφορές υπηρεσιών πληροφοριών και πλήθος δημοσιευμάτων- επεκτατικής τάσεως του Ισλάμ, η οποία, σε αντίθεση με την Ελλάδα όπου το θέμα δεν έχει καν συζητηθεί ούτε σε συνέδριο, έχει προκαλέσει τεράστιες συζητήσεις στην Αμερική και την Ευρώπη, όχι βέβαια για θρησκευτικούς λόγους, αλλά ως απειλή εθνικής ασφαλείας. Οι διακηρύξεις από απλούς ιμάμηδες μέχρι επιφανή στελέχη του ισλαμικού κινήματος περί ανωτερότητας του νόμου του Αλλάχ σε σχέση με τον ανθρώπινο νόμο και κατ’ επέκταση και την οργάνωση των κρατών με βάση τον ισλαμικό νόμο (Σαρία) και όχι το Σύνταγμα που είναι ένα απλό ανθρώπινο κατασκεύασμα δεν αφήνουν πολλές αμφιβολίες για τους πραγματικούς σκοπούς του Ισλάμ.

Αν αφήσουμε στην άκρη την Αμερική, όπου το θράσος των ισλαμιστών έφτασε στο σημείο να απαιτεί την ανέγερση τεμένους κοντά στο «σημείο μηδέν» (του σημείου των κατεστραμμένων δίδυμων πύργων) της επιθέσεως της 9ης Σεπτεμβρίου 2001 (γεγονός που προκάλεσε τεράστιες συζητήσεις), και κοιτάξουμε την Ευρώπη, η προφανής διαπίστωση είναι ότι τα τελευταία λίγα χρόνια η Ηπειρός μας έχει κατακλυσθεί από ισλαμικά τζαμιά.

Σύμφωνα με το Gatestone Institute, ο αριθμός των άτυπων και κανονικών τζαμιών στην Ευρώπη εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 6.000 (!), με τάση συνεχούς αυξήσεως, δεδομένου ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ευρώπης αυξάνεται κατά 1.000.000 άτομα ετησίως (!), γεγονός που συνοδεύεται από συνεχή αιτήματα των μουσουλμάνων για όλο και μεγαλύτερα και πιο μεγαλοπρεπή τζαμιά, που θα είναι δηλωτικά και σαφή πολιτικά σύμβολα της ανερχόμενης παρουσίας του Ισλάμ στην Ευρώπη, επισκιάζοντας τις χριστιανικές εκκλησίες.

Στην Αγγλία, για παράδειγμα, τα μουσουλμανικά τεμένη ανέρχονται σε 1.600, στη Γαλλία σε 1.500 (περισσότερα από τα τζαμιά της Κωνσταντινουπόλεως), με προτροπή (το 2010) του Ιμάμη του κεντρικού τεμένους των Παρισίων για αύξησή τους στα 4.000 (!), ενώ η ανέγερση μεγάλων τεμενών (mega mosques) τείνει να λάβει μορφές επιδημίας σε όλες τις χώρες της Ευρώπης (σ.σ.: μια περιήγηση στο διαδίκτυο σχετικά με τα mega mosques και την επιβλητικότητα και το μέγεθός τους αρκεί για του λόγου το αληθές).

Στη Γερμανία, ο αριθμός των τζαμιών -κατά κανόνα τεράστια και με μιναρέδες ύψους μέχρι και... 55 μέτρων (π.χ. το μέγα τέμενος της Κολωνίας, χωρητικότητας 4.000 πιστών, που ανεγείρει η Τουρκία μέσω της DITIB), ξεπερνά τα 3.000 (!), με τουλάχιστον 1.000 από αυτά να ελέγχονται από την προαναφερθείσα DITIB, ήτοι την Τουρκοϊσλαμική Ενωση Θρησκευτικών Υποθέσεων, παρακλάδι της Διευθύνσεως Θρησκευτικών Υποθέσεων (ΤΙΒ), η οποία υπέχει θέση Υπουργείου Θρησκευμάτων στην Τουρκία.

Η κατασκευή μεγάλων τεμενών εμφανίζει τεράστια άνοδο σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, όπως στην Αγγλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία (το μέγα τέμενος της Μασσαλίας θα έχει χωρητικότητα 7.000 πιστών!), τη Σουηδία (το μέγα-τέμενος της Στοκχόλμης, που τελικώς άνοιξε με μεγάλη καθυστέρηση λόγω των έντονων διαμαρτυριών του κατοίκων, θα έχει χωρητικότητα 2.000 πιστών), τη Δανία, την Πολωνία (το μέγα τέμενος της Βαρσοβίας με χωρητικότητα... 10.000 πιστών), την Ολλανδία, ενώ στο Βέλγιο δεκάδες χριστιανικών εκκλησιών που κλείνουν μετατρέπονται σε τζαμιά κ.ά. Στη δε Ισπανία, οι μουσουλμάνοι ζητούν να χρησιμοποιούν τον καθεδρικό ναό της Κόρντοβα (αρχικά ήταν τζαμί).
 

Μόνο Ελβετία, Ιταλία, Αυστρία αντιστάθηκαν