ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Και παλαιοκομματικοί και ανίκανοι

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Εχει πολλαπλό ενδιαφέρον η παραίτηση του κ. Γιώργου Κιμούλη από τη θέση του προέδρου στο Δ.Σ. του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ). Και το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τα έκανε ρόιδο και σε αυτόν τον τομέα. Είναι και η ίδια η επιστολή του ηθοποιού...

 

Κατ’ αρχάς, πρέπει να υπογραμμίσουμε την προχειρότητα των επιλογών που έκανε η κυβέρνηση. Ο κ. Κιμούλης τοποθετήθηκε ως κομματικός εγκάθετος σε ένα Κέντρο Πολιτισμού, η διοίκηση του οποίου χρειάζεται ειδικές διοικητικές ικανότητες και οι οποίες είναι σπάνιες. Γι’ αυτό οι Ιταλοί προσέφυγαν σε διαδικασίες τύπου opengov για να στελεχώσουν τη διοίκηση του οργανισμού που διαχειρίζεται το Κολοσσαίο της Ρώμης. Εβαλαν προκήρυξη στον Economist ζητώντας στη διεθνή αγορά άτομα που μπορούν να παρέχουν «στρατηγική ηγεσία και εμπειρία στο μάνατζμεντ».  

Αντιθέτως, η δική μας κυβέρνηση μόλις ανέλαβε τον (τεράστιο για τα μεγέθη μας) πολιτιστικό οργανισμό έστειλε τον κομματικά αρεστό να το αναλάβει. Τι opengov και κουραφέξαλα; Το κόμμα να ’ναι καλά και από κομισάριους...
 

Το δεύτερο στοιχείο που δείχνει την απύθμενη προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζει όλα τα θέματα η Πρώτη Φορά Αριστερά είναι ότι η επιλογή προσώπων έγινε δίχως σκέψη και χωρίς τον παραμικρό προγραμματισμό.  

Μπορούν να συνεργαστούν οι επικεφαλής; 

Τι αρμοδιότητες θα έχουν για να μην τσακωθούν; 

Πώς μπορεί να τα βρει ένας θεατράρχης με έναν που έχει εμπειρία στο μάνατζμεντ πολιτιστικών χώρων; 

Δηλαδή οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ακόμη και στο πλαίσιο του παλαιοκομματισμού που λειτουργούσαν, φρόντιζαν να μη ρεζιλευτούν με την παραίτηση ενός προέδρου οργανισμού δύο βδομάδες μετά την τοποθέτησή του. Ελεγχαν έστω τα στοιχειώδη. Τούτοι εδώ, ούτε καν αυτό δεν μπορούν να καταφέρουν, και μάλιστα για έναν οργανισμό στον οποίο είναι στραμμένα τα μάτια ολόκληρης της κοινωνίας. Δικαίως, διότι είναι ένα στολίδι για την πόλη και η ολοκλήρωσή του μια ανάσα ελπίδας στην καταχνιά της κρίσης. Είναι επίσης ένας οργανισμός που τα πήγε άριστα υπό τη διοίκηση μιας μη κρατικής οργάνωσης και όλοι περίμεναν να δουν τη μετάβαση και πόσο καλά θα τα καταφέρει το κράτος στη διαχείρισή του. Ηδη το είδαν...
 

Στην επιστολή του κ. Κιμούλη διαβάζουμε ότι «η τελική αποκρυστάλλωση της διοικητικής έκφρασης, προϊόν αναίτιων πολυήμερων “εσωκομματικών διαπραγματεύσεων”, απεδείχθη στην πράξη κατώτερη των περιστάσεων. Παρά το συμφωνημένο πλαίσιο, ο διορισμένος εκ του υπουργείου Οικονομικών διευθύνων σύμβουλος κ. Μανωλόπουλος –πρώην διευθυντής του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών– υποκαθιστά στην ουσία όλο το διοικητικό συμβούλιο εκμεταλλευόμενος τις εύθραυστες εσωτερικές ισορροπίες του κυβερνώντος κόμματος στις οποίες αρνούμαι να συμμετέχω...».
 

Με άλλα λόγια, το κόσμημα της πρωτεύουσας είναι ήδη έρμαιο «εύθραυστων εσωτερικών ισορροπιών του κυβερνώντος κόμματος». Η κυβέρνηση δεν σχεδιάζει το καλύτερο για τον οργανισμό που με περισσή γενναιοδωρία τής προσέφερε ο μη κρατικός τομέας, αλλά ασχολείται μόνο με...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Κομματικές δάφνες και πικροδάφνες

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Υπάρχουν ορισμένοι οργανισμοί, που η επιθυμία τους δεν διαρκεί περισσότερο από την πέψη τους.
 
Οσοι ξέρουν τον Γιώργο Κιμούλη είχαν προβλέψει ότι η επιθυμία του να παραχωρήσει τον εαυτό του στη διοίκηση του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος θα είχε γρήγορη χώνεψη. Το πόσο γρήγορη δεν μπορούσε να το προβλέψει κανείς.


Το ανακοινωθέν που εξέδωσε προχθες το Κέντρο Βερμπαλισμού «Γιώργος Κιμούλης» εξηγεί ότι δεν έτυχε της έγκρισης του παραιτηθέντος προέδρου η «αποκρυστάλλωση της διοικητικής έκφρασης» του ΚΠΙΣΝ.
 
Στις 17 ημέρες που η διοικητική έκφραση αποκρυσταλλωνόταν, ο παραιτηθείς ήρθε αντιμέτωπος με φροντίδες ανάξιές του – με «εσωκομματικές διαπραγματεύσεις» και «εύθραυστες πολιτικές ισορροπίες». Είχε δηλαδή την ευκαιρία να ψιλογνωριστεί με ένα σύστημα εξουσίας χωρίς το οποίο ο ίδιος δεν θα είχε ποτέ διοριστεί στη θέση, που τόσο σύντομα βαρέθηκε.


Με ποια κριτήρια τον είχε επιλέξει αυτό το σύστημα; 


Με τα κριτήρια που έχει εξηγήσει εναργέστατα ο σύντροφος του Κιμούλη, Παύλος Πολάκης. Απαντώντας στις κατηγορίες ότι επιχειρεί κομματικούς –και ενίοτε, σύμφωνα με τα δικαστήρια, παράνομους– διορισμούς, είχε πει ότι δεν μπορεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να διατηρεί στο κράτος στελέχη που «δεν συμφωνούν με το πολιτικό της σχέδιο». Για να διοικήσεις ένα νοσοκομείο επί ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είσαι ΣΥΡΙΖΑ.
 
Μπορεί ο Κιμούλης να είχε χίλια δυο επιπλέον προσόντα, αλλά η πιθανότητα διορισμού του δεν θα είχε καν απασχολήσει την κυβέρνηση, αν ο ίδιος δεν βρισκόταν αποδεδειγμένα σε πολακική αρμονία με το συριζαϊκό σχέδιο.
 
Η κυβέρνηση τον επέλεξε επειδή είχε τις πολιτικές προδιαγραφές για να εγγυηθεί ότι το Κέντρο Πολιτισμού θα ήταν ανοιχτό στον λαό και δεν θα μετατρεπόταν σε άντρο της φιλόμουσης ελίτ. Το γεγονός ότι αυτό το σκεπτικό ακούγεται πολύ σχηματικό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αληθινό. Ούτε η κιμουλική ιδιοσυγκρασία, όπως έχει διαπρέψει στη σκηνή και στη ζωή, επρόκειτο ποτέ να χωρέσει στον ρόλο του κομματικού μάνατζερ, πλην όμως αυτό πίστευαν εκείνοι που τον διόρισαν.


Η αυτοθυματοποίηση είναι η δίδυμη αδελφή του αυτοθαυμασμού. Γι’ αυτό και απέναντι στο κομματικό κράτος ο παραιτηθείς μπορεί να αισθάνεται ταυτόχρονα νικημένος –επειδή δεν το δάμασε– και νικητής – επειδή δεν δαμάστηκε από αυτό.
 
Εφυγε πάντως με το γόητρό του ελαφρώς τρακαρισμένο, σχεδόν αλώβητο. Δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο και για το κύρος του νέου φορέα.


Πέρα από τις αυθαίρετες ψυχαναλυτικές ερμηνείες, το αντικειμενικό γεγονός είναι ένα:

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο δέκατος που περισσεύει

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ


Ο πολιτικός πρόγονος του ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ εσωτερικού, και οι διάφορες ομάδες που περιφέρονταν στο σύμπαν της λεγομένης ανανεωτικής αριστεράς ήταν μια μικρή κακοφωνική κοινωνία. Την αποτελούσαν δέκα άνθρωποι, όμως αυτοί οι δέκα χωρίζονταν σε ομάδες, τρεις τουλάχιστον. Ο ένας που περίσσευε ήταν ο «ανεξάρτητος». Αγόρευαν, αρθρογραφούσαν, μιλούσαν με τις ώρες για τα παγκόσμια προβλήματα, κάπνιζαν πολύ και στο τέλος έφευγαν τσακωμένοι αλλά ευχαριστημένοι. Είχαν υπηρετήσει με συνέπεια και σθένος τον στόχο της «ανανέωσης» της Αριστεράς, την περίφημη «ιδεολογικοπολιτική» ζύμωση. Η παρουσία τους άφηνε αδιάφορη την πολιτική ζωή. Οι διαφωνίες τους, όμως, τους βοηθούσαν να μην πλήξουν μες στην πολιτική τους μοναξιά. Αφού δεν ενδιαφέρονται οι άλλοι για εμάς, τουλάχιστον ας ενδιαφερθούμε ο ένας για τον άλλον.


Το ενδιαφέρον με την παραίτηση του κ. Κιμούλη από τη θέση του προέδρου του Δ.Σ. στο Ιδρυμα Νιάρχου, όπου προ ημερών είχε διορισθεί, δεν είναι ότι παραιτήθηκε. 


Το ενδιαφέρον είναι αυτό που δήλωσε κατηγορώντας τον γενικό διευθυντή κ. Μανωλόπουλο ότι υπεκατέστησε το Δ.Σ. «εκμεταλλευόμενος τις εύθραυστες εσωτερικές ισορροπίες του κυβερνώντος κόμματος...». 


Μας εξηγεί ο άνθρωπος ότι το Δ.Σ. συγκροτήθηκε για να υπηρετήσει τις ισορροπίες του κυβερνώντος κόμματος, κοινώς με σεβασμό στα πάτρια της Αριστεράς. 


Ο Μανωλόπουλος, ο οποίος θήτευσε με επιτυχία στο πλευρό του Χρήστου Λαμπράκη στο Μέγαρο, έχει ως προτεραιότητα τη λειτουργία του οργανισμού παρακάμπτοντας ενδεχομένως τις ιδεολογικοπολιτικές ζυμώσεις.


Απορίας άξιον το γεγονός ότι η Αριστερά, παρά τον κακοφωνικό της χαρακτήρα, διαθέτει μια τόσο συμπαγή κοινοβουλευτική ομάδα. Οσο τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου διέθεταν την πλειοψηφία, όταν έφταναν να ψηφίσουν μνημόνια ή σκληρά μέτρα υπήρχαν διαρροές ή μετατοπίσεις. Στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την εκκαθάριση των Λαφαζανιστών-Κωνσταντοπουλιστών, οι διάφορες ομάδες και ομαδούλες σηκώνουν το χεράκι μονοκούκι. Λατρεία της εξουσίας, η οποία όμως έλκει την καταγωγή της από κάτι βαθύτερο, αταβιστικό: 

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Mια "μετωπική" για τον "κακούργο" τον...καπιταλισμό !

Πώς θα ανατραπεί ο καπιταλισμός

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ακουσα προχθές στην εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη «Ανατροπή» τον Γιώργο Κιμούλη να εξηγεί πως για τα οικεία δεινά ευθύνεται κατά κύριο λόγο το σύστημα. «Εχει όνομα αυτό το σύστημα», πρόσθεσε. «Λέγεται καπιταλισμός και η συγκεκριμένη του μορφή λέγεται νεοφιλελεύθερη χρηματοπιστωτική». 

 

Μετά την περιεκτική ανάλυση του συστήματος προέβη και σε σύντομη, λόγω ελλείψεως χρόνου, έκθεση των προτάσεών του. Αφού πρότεινε την κατάργηση του καπιταλισμού ως μόνη λύση επιχειρηματολόγησε διατυπώνοντας τους στρατηγικούς του στόχους: «Ευαγγελίζομαι ένα σύστημα που δεν θα έχει το κέρδος ως πρωταρχική αξία του ανθρώπου. Δεν θα στηρίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία». 

 

Ενθυμούμενος δε πως οι καιροί απαιτούν ρεαλισμό και ουδείς δικαιούται να αφήνει τις ουτοπίες του και τα οράματά του ξεκρέμαστα ανέπτυξε, πάντα εν συντομία, την τακτική που θα μας επιτρέψει να φτάσουμε στην κατάργηση της ιδιοκτησίας: «Για να μπορεί να πετύχει ο στρατηγικός στόχος πρέπει να πετύχουμε ορισμένους αντικειμενικούς σκοπούς (sic). Ενας απ' αυτούς είναι η κατάργηση της μνημονιακής πολιτικής». 

 

Υποθέτω ότι αν είχε περισσότερο χρόνο θα μιλούσε και για την κατάργηση της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο, έκφραση που περίμενα για να ολοκληρωθεί η πνευματική και πολιτική μου ευεξία.

 

Οφείλω όμως να πω ότι, ακόμη και χωρίς αυτήν, ακούγοντας μια τόσο ολοκληρωμένη πρόταση για την επίλυση όλων των προβλημάτων μας ξανάνιωσα. Αισθάνθηκα σαν να βρίσκομαι ξανά σε κάποιο από τα αμφιθέατρα όπου, όσο ήμουν νέος, έλυνα πολλά προβλήματα της ανθρώπινης κακοδαιμονίας και τσακωνόμουν μέχρι πρωίας με συντρόφους και συναγωνιστές για την ορθή ερμηνεία της ποίησης του προέδρου Μάο και τις παρεκτροπές της 4ης Διεθνούς - που αρνιόμασταν να την αναφέρουμε στη γενική για να μη μολύνει το τριτόκλιτο τη δημοτική μας συνείδηση. Ιδανικός για την αίσια κατάληξη του φλερτ ήταν ο Μαρκούζε, διανθισμένος με κάποιον στίχο Μαγιακόφσκι. Σκέφτηκα δε, με κάποια πίκρα, πως ορισμένοι από εμάς ξέχασαν ή πρόδωσαν τις ωραίες ουτοπίες της νεότητάς μας, άλλοι όμως, αν και επιτυχημένοι ως είδος, εξακολουθούν να κρατούν άσβεστη τη φλόγα τους.

 

Δυστυχώς, έχω πάψει προ πολλού να αισθάνομαι αειθαλής πιονιέρος. Και η σκέψη μου έχει χάσει προ πολλού τη φρεσκάδα που σου επιτρέπει να επαναλαμβάνεις τις ωραίες κοινοτοπίες με τη σεμνότητα του ανθρώπου που νομίζει πως εφηύρε την πυρίτιδα. Οσο για την ορμή της νεότητας, αυτή που σε κάνει να γεύεσαι το bouquet των ιδεών, αυτή με έχει εγκαταλείψει προ πολλού.

 

Κατά τα άλλα δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον κ. Κιμούλη. Οταν στην πισίνα ανήμερα τα Φώτα δεν βουτάει παρά ένας για να πιάσει τον Σταυρό, κι αυτός Βορειοηπειρώτης, όπως εύστοχα σημείωσαν οι πολυπολιτισμικοί ρεπόρτερ της τηλεόρασης, αυτό σημαίνει πως η ψυχή μας έχει πλακωθεί για τα καλά. Και για να ξαναφουσκώσει λίγο χρειάζεται κάποιους που θα διασκεδάσουν τον πόνο της.  

 

Ο κ. Χαϊκάλης μου φαίνεται λίγος, και πολύ εύκολος, ο κ. Ψωμιάδης δυστυχώς συνταξιοδοτήθηκε, ο δε κ. Παπακωνσταντίνου μάλλον μας πλήττει με τα ιψενικά του δράματα. Μια ανατροπή του καπιταλισμού, με την κατάλληλη σκηνοθεσία και τους κατάλληλους πρωταγωνιστές, θα ήταν ό,τι πρέπει

 

Με τις υγείες σας, κύριε Θεοδωρόπουλε

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΜΟΥΛΗ

Αγαπητέ κύριε Θεοδωρόπουλε, με αφορμή το χθεσινό ειρωνικό σας σχόλιο για μένα , θέλω να σας πω μερικά πράγματα, τα οποία ίσως να μην τα έχετε σκεφτεί ποτέ, δηλώνοντάς σας όμως, πως εγώ ποτέ δε σχολιάζω γνώμες άλλων, αν δε με έχουν προκαλέσει πρώτα αυτοί. Αλλά αν με προκαλέσουν απαντώ με τον δικό μου τρόπο, ο οποίος πολλές φορές δεν είναι κι ο καλύτερος για τον άλλον. Και καλά εσείς δεν ξέρατε - δε ρωτούσατε;