ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τρία κρίσιμα ερωτήματα για τους 58 της Κεντροαριστεράς…

Toυ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΓΓΗΡΙΑΔΗ

Αν αφήνει κάτι θετικό η «πρωτοβουλία των 58″ είναι πως επανεντάσσει στο δημόσι

ο διάλογο τη συζήτηση για την επανεκκίνηση της Κεντροαριστεράς.
 

Το αρνητικό είναι πως αναδεικνύει τις μεγάλες δυσκολίες του εγχειρήματος. Κι αυτό γιατί ο δρόμος για τη δημιουργία του Τρίτου Πόλου, ή του «Τρίτου Δρόμου» για να θυμηθούμε τον Γκίντενς, δεν οδηγεί απαραίτητα στον πολιτικό προορισμό που οραματίζονται ή έστω αναπολούν οι 58.

Προκύπτουν ταυτόχρονα τρία ερωτήματα:

Πρώτον, έχει καταφέρει η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη, να ορίσει τη διακριτή πολιτική και ιδεολογική της ταυτότητα;
 

Τι ακριβώς τη διαφοροποιεί από τις φιλελεύθερες συνταγές που έχει επιβάλλει η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ στην ήπειρο;
 

Ποιο αναπτυξιακό μοντέλο προτείνει και ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος του κράτους μέσα σε αυτό; 

Είναι σημαντικό να διαχωρίζεις τη θέση σου από τα άκρα ή την πόλωση, εξίσου σημαντικό όμως είναι να διατυπώνεις ξεκάθαρα τι προτείνεις, ποιους εκφράζεις και πώς αυτό που λες βρίσκει εφαρμογή στη σημερινή οικονομική πραγματικότητα.

Είναι ωραίο να μιλάμε για τον Κέινς, αρκεί να θυμόμαστε σε ποιο οικονομικό περιβάλλον εφαρμόστηκαν οι ιδέες του πριν από 70 χρόνια.

Δεύτερον, ποιοι εκφράζουν σήμερα την Κεντροαριστερά; 

Πόση σχέση με την κοινωνική πραγματικότητα διατηρεί μια πνευματική ελίτ που μοιάζει να συζητά τα δραματικά κοινωνικά προβλήματα από την απόσταση της πανεπιστημιακής έδρας; 

Και ποια είναι τα ερείσματα αυτού του δικτύου στην κοινωνία, στους χώρους όπου ζυμώνονται οι πολίτες και διαμορφώνονται οι πολιτικές συμπεριφορές;
Τρίτον και ίσως σημαντικότερο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι επτά συντάξεις μου στο βωμό του… Μνημονίου

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΓΓΗΡΙΑΔΗ

Φανταστείτε έναν άνθρωπο που δούλεψε 40 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και πλήρωσε πολύ υψηλές εισφορές σε όλη τη διάρκεια του εργασιακού του βίου, σε ένα και μόνο φορέα ασφάλισης. Βγήκε στη σύνταξη στα 67 του και, καθότι υψηλόμισθος, πήρε μια καλή σύνταξη.

Μέσα σε τρία μόλις χρόνια, στην τριετία των Μνημονίων, ο άνθρωπος αυτός είδε το εισόδημα από τις συντάξιμες αποδοχές του να μειώνεται κατά 40% περίπου, από τις περικοπές των δώρων και τις συνεχείς μειώσεις στο ύψος της σύνταξής του.

Σκεφτείτε τώρα έναν άλλον εργαζόμενο, σαν έναν από αυτούς τους 11,000 που ανακάλυψε το υπουργείο Εργασίας, ο οποίος δούλευε σε μια ΔΕΚΟ, πήρε σύνταξη στα 50 του, εργάστηκε μετά στον ιδιωτικό τομέα ή ως αυτοαπασχολούμενος, και έλαβε αργότερα και σύνταξη χηρείας. Αν η κάθε μια από τις τέσσερις, πέντε, έξι ή και επτά συντάξεις που λάμβανε ο δικαιούχος δεν ακουμπούσαν τα όρια από όπου ξεκίνησαν οι περικοπές, ο συγκεκριμένος συνταξιούχους είδε μια ελάχιστη μείωση στο ύψος των αποδοχών του, πιθανότατα λόγω περικοπής των δώρων.

Προσέξτε: Δεν υπάρχει παρανομία.

Οι ασφαλιστικοί νόμοι δεν απαγόρευαν την ταυτόχρονη ασφάλιση σε δυο ή και περισσότερους φορείς ασφάλισης, τουλάχιστον μέχρι το 1993. Προκύπτει, όμως, ένα τεράστιο ηθικό ζήτημα και μια κατάφωρη αδικία: 

Γιατί ο πρώτος να υποστεί τις περικοπές και ο δεύτερος να μείνει επί της ουσίας ανέγγιχτος;

Έπρεπε να διανύσουμε τον τέταρτο χρόνο στο Μνημόνιο για να μπορέσει το κράτος να ανακαλύψει το πόσα πληρώνει και σε ποιους. Και να δημιουργήσει μια κοινή βάση δεδομένων, βάσει της οποίας μπορεί να καταγράψει τον αριθμό των συντάξεων που λαμβάνει ένας δικαιούχος.

Όταν την προηγούμενη δεκαετία οι προηγμένες δυτικές κοινωνίες αξιοποίησαν την τεχνολογία για να αντικαταστήσουν τη γραφειοκρατία του δημοσίου, είχαν ακριβώς αυτό στο μυαλό τους: 

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ: Η «σιωπηλή διαμαρτυρία» που συγκλόνισε τον κόσμο

Toυ Αποστολου Μαγγηριαδη

Ο Τζον Κάρλος είναι ο αθλητής που μαζί με τον Τόμι Σμιθ συγκλόνισε συθέμελα το ολυμπιακό κίνημα και τον κόσμο ολόκληρο με την περιβόητη «σιωπηλή διαμαρτυρία» στους αγώνες του Μεξικού πριν 44 χρόνια, ίσως την πιο συμβολική στιγμή της ιστορίας των Ολυμπιακών αγώνων στον 20^ο αιώνα: Ο Σμιθ, χρυσός Ολυμπιονίκης στα 200μ,. και ο Κάρλος που κατέλαβε την τρίτη θέση στο ίδιο αγώνισμα, παραλαμβάνουν τα μετάλλιά τους φορώντας μαύρες κάλτσες. Θα παραμείνουν σκυφτοί και σιωπηλοί σε όλη τη διάρκεια ανάκρουσης του αμερικανικού εθνικού ύμνου με τις γροθιές υψωμένες, φορώντας μαύρα γάντια. 

Η εικόνα αυτή θα εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρη τη γη και θα προκαλέσει θαυμασμό για την τόλμη και την αποφασιστικότητα που επιδεικνύουν οι δυο αθλητές. Θα αποτελέσει ταυτόχρονα και την ταφόπλακα της αθλητικής τους καριέρας.

Κι έπειτα, θα αντιμετωπίσουν την κόλαση πάνω στη γη. Η Ολυμπιακή επιτροπή των ΗΠΑ τους ανακαλεί πίσω στην πατρίδα και τους απαγορεύει την περαιτέρω συμμετοχή στους αγώνες – δεν τους αφαιρεί όμως τα μετάλλια διότι η πράξη αυτή θα μείωνε τη συνολική συγκομιδή μεταλλίων των αμερικανών σε σχέση με τους Σοβιετικούς. Αν και παγκόσμιοι ρέκορντμεν οι καριέρες τους θα βυθιστούν. Θα δεχθούν απειλές κατά της ζωής τους και χιλιάδες γράμματα μίσους με κατηγορίες για συμμετοχή στις οργανώσεις των Μαύρων Πανθήρων. 

Ακολουθούν φτώχεια, αποκλεισμός κι εγκατάλειψη. Η γυναίκα του Κάρλος δεν αντέχει την περιθωριοποίηση, κι αυτοκτονεί λίγα χρόνια μετά.

Όλα αυτά συμβαίνουν το ταραγμένο 1968. Τη χρονιά που δολοφονήθηκαν ο Μπόμπ Κένεντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, τη χρονιά που η νεολαία της Ευρώπης επαναστατούσε, τη χρονιά που ο πόλεμος στο Βιετνάμ κλιμακώνονταν, τη χρονιά που η μάχη για τα πολιτικά δικαιώματα και την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων απλωνόταν σε όλες τις αμερικανικές πόλεις. Ο ρατσισμός, ήταν την εποχή εκείνη η κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία για πολλές νότιες πολιτείες των ΗΠΑ.

Ήταν ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες: Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπου ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων – ελήφθη ως μια ισχυρή προσβολή στα σύμβολα της χώρας. Και στο εξωτερικό που αντιμετωπίστηκε ως μια πράξη αλληλεγγύης με όλους όσους πολεμούσαν για μεγαλύτερη ισότητα, δικαιοσύνη και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μια πράξη θάρρους που οι πρωταγωνιστές της πλήρωσαν με την αθλητική, κοινωνική και προσωπική τους περιθωριοποίηση, μέχρι την σχετικά πρόσφατη αναγνώριση ότι οι δυο αθλητές άλλαξαν για πάντα την ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων γράφοντας την πιο συμβολική τους στιγμή στον 20^ο αιώνα.

Μιλήσαμε τηλεφωνικά με το Τζον Κάρλος στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και συζητήσαμε για την ιστορική παρακαταθήκη της «σιωπηρής διαμαρτυρίας», την ανάμειξη του αθλητισμού με την πολιτική και τους ισχυρούς συνειρμούς που προκαλεί η πράξη τους, 44 χρόνια μετά του αγώνες του Μεξικού: