ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οταν ο Νιόνιος είπε «όχι» για τη δημαρχία

Μελαμψές φυλές
κοντοπόδαρες,
Σειλινοί του κράτους
που ξερνάει και να `τους,
τσιφτετέλληνες
Με γονείς ληστές
των συντρόφων τους θύτες
για αμνηστία αλήτες
τώρα διοικητές.
Κράτος ασυστόλων
και πεσμένων κώλων
κωλοέλληνες. pic.twitter.com/OwzZJkOmmx

— Stamatis Zacharos (@SZacharos) October 25, 2025

 

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ 

Ο Διονύσης Σαββόπουλος υπήρξε παθιασμένος Θεσσαλονικιός και πολιτικά ένας άνθρωπος που θεωρούσε αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμα να σκέπτεται και να πράττει ελεύθερα. Αυτό το δικαίωμα ήταν που αμφισβήτησαν όσοι σκόπιμα απουσίασαν από την κηδεία και εκείνοι που «έραναν» με δηλητήριο μέσα από το Διαδίκτυο (κυρίως) τον τάφο του.

Κάποιοι τον πετροβόλησαν στο ύστατο χαίρε και ας τον τραγούδησαν εν ζωή με πάθος και συμπορεύθηκαν, εκείνοι μέσω του «κόμματος» και εκείνος πάντα ανένταχτος, στις φυλακές και στους πολιτικούς αγώνες.

Οπως ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις, ο Σαββόπουλος είχε πολιτική άποψη, την οποία δεν δίσταζε να εκφράσει δημόσια, ούτε να την αλλάξει εάν κατά την κρίση του τα πράγματα όδευαν προς λάθος κατεύθυνση.

Εδώ ήταν η διαφορά με όσους «πετροβόλησαν» το φέρετρό του. Κατ’ εκείνους εδικαιούτο φυσικά να έχει διαφορετική από τη δική τους άποψη, «αρκεί αυτή να ήταν η σωστή».

Ομως ο Σαββόπουλος, όπως με τα τραγούδια του έτσι και πολιτικά, ήθελε να πορεύεται με γνώμονα την ενότητα του λαού, αποφεύγοντας κάθε τι που θα μπορούσε να προκαλέσει διχασμό και φυσικά την ελευθερία της σκέψης του.

Η ιστορία που μου αφηγήθηκε ο φίλος Τάσος Τζήκας για το πώς ο Νιόνιος δεν διεκδίκησε τη δημαρχία στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη είναι ενδεικτική τού πώς αντιλαμβανόταν την πολιτική.

Ηταν το 1998 όταν εγκατέλειψε την Αθήνα για να εγκατασταθεί και να ζήσει στη γενέτειρά του. Εκείνη την εποχή, στην τοπική κοινωνία είχε αρχίσει να διακινείται σε πνευματικούς και επιχειρηματικούς κύκλους η ιδέα της εκλογής δημάρχου που δεν θα τον «τραβάει το κόμμα απ’ το μανίκι».

Στις συζητήσεις στο πατάρι του «Ιανού» έπεσε στο τραπέζι η πρόταση για τον Διονύση Σαββόπουλο, «άξιο τέκνο της πόλης, ποιητή της καθημερινότητάς μας, αυθεντικό ριζοσπάστη που παρέμενε καινοτόμος ακόμη και όταν ξάφνιαζε με τις αλλαγές πορείας του».

Ενα μεσημέρι, αντιπροσωπεία από τους Τζήκα, Νίκο Καρατζά, ιδιοκτήτη του «Ιανού», και Γιώργο Σκαμπαρδώνη, συγγραφέα, πήγαν στο επί της οδού Μητροπολίτου Ιωσήφ διαμέρισμά του και του έκαναν πρόταση να τεθεί υποψήφιος υπερκομματικού συνδυασμού.

Η ιδέα άρεσε στον Σαββόπουλο και στην κουβέντα τέθηκαν οι πρώτες σκέψεις και προτάσεις σχετικά με το πρόγραμμα.

Υπήρχε όμως ένα εμπόδιο:

Μέχρι τότε τον δήμαρχο, ειδικά στη Θεσσαλονίκη, τον έβγαζε το ισχυρότερο κόμμα (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ) και ως εκ τούτου ο Σαββόπουλος δεν είχε καμία τύχη χωρίς χρίσμα ή έστω στήριξη.

Ο Σαββόπουλος, όμως, δεν ήθελε να είναι ένας κομματικός δήμαρχος και έτσι, ύστερα από πολλή σκέψη, απέρριψε την πρόταση.

Χρειάστηκε να…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οταν οι κάλπες δεν είναι και τόσο «τυφλές»

«Δεν ξέρω αν έχετε καταλάβει τι ψηφίσατε, αλλά ψηφίσατε ενάντια στην εισήγηση μου»

Ρουμανία, Ευρώπη
2024 pic.twitter.com/pnH8Uu8HKJ

— Leonidas Palaiodimos (@LeonPalaiodimos) December 7, 2024

Του  Σταύρου Τζίμα

Η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρουμανίας να ακυρώσει το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών, προκειμένου να φράξει τον δρόμο στον φιλορώσο υποψήφιο, διχάζει τους αναλυτές.

Ηταν μια πράξη άμυνας της Δημοκρατίας, που δέχτηκε υβριδικές επιθέσεις υπονόμευσής της, ή μήπως ανοίγουν επικίνδυνοι δρόμοι νομικής, αντί πολιτικής, διαχείρισης μη αρεστών εκλογικών αποτελεσμάτων;

Ως προς το ιστορικό, ένας σχεδόν άγνωστος υποψήφιος, με ακροδεξιά ρητορική, επικριτής του ΝΑΤΟ και υμνητής του Πούτιν στο παρελθόν, ονόματι Καλίν Γκεοργκέσκου, πρώτευσε σε ψήφους προκαλώντας σεισμό στην πολιτική ζωή της Ρουμανίας και ανησυχίες στη Δύση, καθότι η Ρουμανία αποτελεί φυλάκιο-σύνορο του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.

Ο Γκεοργκέσκου, όπως συνηθίζουν πολλοί ακροδεξιοί που διεκδικούν την εξουσία, κατήλθε στις εκλογές με τον μανδύα του «ανεξάρτητου», του «αντισυστημικού», έκανε εκστρατεία μέσω του TikTok, ισχυριζόμενος, με κομπορρημοσύνη, ότι δεν ξόδεψε ούτε ένα ευρώ.

Ολα αυτά για να χαϊδέψει τα αυτιά μερίδας του εκλογικού σώματος, που ήθελε να τιμωρήσει διά της ψήφου την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, και ώς ένα βαθμό το πέτυχε βγαίνοντας πρώτος από την κάλπη.

Οι πάντες εξεπλάγησαν για την εκλογική εκτόξευση ενός διεκδικητή της προεδρίας που εμφανίστηκε από το πουθενά.

Για να έρθει μια απάντηση επ’ αυτού, μέσω του αποχαρακτηρισμού απόρρητων εγγράφων των μυστικών υπηρεσιών της χώρας, που διαπίστωναν ωμή ρωσική παρέμβαση στις εκλογές, κυρίως μέσω TikTok, όπου βρέθηκαν χιλιάδες ψεύτικοι λογαριασμοί, οι οποίοι προπαγάνδιζαν υπέρ του Γκεοργκέσκου με σκοπό να επηρεαστεί το αποτέλεσμα των εκλογών.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο αντέδρασε ακαριαία ακυρώνοντας την ψηφοφορία του πρώτου γύρου, αλλά η απόφασή του –αν και δεν είναι πρωτοφανής, όπως έσπευσαν πολλοί να τη χαρακτηρίσουν, αφού υπάρχει το προηγούμενο της Αυστρίας, όταν το 2016 το δικαστήριο ακύρωσε λόγω παρατυπιών τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών– σήκωσε και σηκώνει συζήτηση για το εάν στη Δημοκρατία είναι αποδεκτό η Δικαιοσύνη να υποκαθιστά την πολιτική διαδικασία, ακόμη και σε περιπτώσεις, όπως εν προκειμένω, που αισθάνεται να απειλείται η ίδια.

Κινδυνεύει, ταυτόχρονα, να...

 

ΠΑΣΧΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - ΚΑΘΟΛΙΚΙΣΜΟΣ: Προς «κοινό Πάσχα» Ορθοδόξων – Καθολικών;

Toυ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

 Σήμερα Κυριακή η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει το «δικό μας» Πάσχα. 

Προηγήθηκε το Πάσχα των Καθολικών στις 31 Μαρτίου.  

Αναστήθηκε δύο φορές ο Χριστός, μια για τους Καθολικούς και μια για τους Ορθοδόξους;  

Οχι βέβαια.

Στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας (325 μ.Χ.) είχε ρυθμιστεί κοινός χρόνος εορτασμού του Πάσχα με βάση την εαρινή ισημερία. Ομως τον 16ο αιώνα ο Πάπας Γρηγόριος διόρθωσε το ιουλιανό ημερολόγιο, «επηρεάζοντας» τις ημερομηνίες, συμπεριλαμβανομένης και εκείνης του Πάσχα, οπότε οι χριστιανοί διχάστηκαν ως προς το πότε θα γιορτάζουν την Ανάσταση, κάτι που εξακολουθεί να ταλαιπωρεί έως και σήμερα το ποίμνιο του Χριστού.

Δεν είναι βεβαίως δογματικό ζήτημα ο διαχωρισμός, οπότε με μια πρώτη ματιά αναρωτιέται κανείς για ποιο λόγο να μη γιορτάζουν οι χριστιανοί την ίδια μέρα την Ανάσταση του Κυρίου τους. 

Μια τέτοια συζήτηση, πάντως, αναμένεται να ανοίξει του χρόνου, οπότε ημερολογιακά συμπίπτει το Πάσχα των Ορθοδόξων και των Καθολικών.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος προλείανε ήδη το έδαφος με αφορμή τις ευχές του για το φετινό Πάσχα των Καθολικών, στις 31 Μαρτίου, χαρακτηρίζοντας «σκάνδαλον» τον χωρισμό.

Είπε, συγκεκριμένα, επ’ αυτού: «Δεόμεθα δε του Κυρίου της δόξης, να μας αξιώση, ο κοινός εορτασμός του Πάσχα που θα έχουμε κατά την επόμενη χρονιά, να μη αποτελέση μιαν ευτυχή απλώς σύμπτωσιν, ένα τυχαίο συγκυριακό γεγονός, αλλά την απαρχή της καθιερώσεως κοινής ημερομηνίας για τον εορτασμό του κατ’ έτος υπό της Ανατολικής και Δυτικής Χριστιανοσύνης, ενόψει και της επετείου συμπληρώσεως 1.700 χρόνων, το 2025, από της συγκλήσεως της εν Νικαία Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία, μεταξύ άλλων, ασχολήθηκε και με το ζήτημα της ρυθμίσεως του χρόνου εορτασμού του Πάσχα. Είμαστε αισιόδοξοι, καθώς εκατέρωθεν υπάρχει η προς τούτο καλή θέλησις και προθυμία. Διότι, πράγματι, αποτελεί σκάνδαλον ο χωριστός εορτασμός του μοναδικού γεγονότος της μιας Αναστάσεως του Ενός Κυρίου!».

Ο προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας διαπιστώνει προφανώς ότι υπάρχει πρόσφορο έδαφος για έναν τέτοιο διάλογο και κυρίως ως προς μια θετική κατάληξη, εξ ου και δηλώνει αισιόδοξος.  

Ωστόσο...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τα «αόρατα» ξωκκλήσια, οι φλόγες, το σταυροκόπημα

 

Του Σταύρου Τζίμα

«Διά της παρούσης αιτούμεθα την άδειά σας όπως προβούμε για λόγους πυρασφάλειας στην υλοτόμηση δέντρων σε ακτίνα πενήντα μέτρων πέριξ των παρεκκλησίων. (…) Θεωρούμε αυτονόητο ότι η υλοτόμηση θα γίνει με την καθοδήγηση της υπηρεσίας σας…».

Το αίτημα διατυπώθηκε προς τη Διεύθυνση Δασών Θεσπρωτίας, εγγράφως πέρυσι το καλοκαίρι, από την εκκλησιαστική επιτροπή και τον πολιτιστικό σύλλογο ενός ορεινού χωριού, του Αυλοτόπου, στο οροπέδιο του Σουλίου. Με άλλο, ξεχωριστό, έγγραφό του, ο σύλλογος ζήτησε επιπλέον τη διάνοιξη αντιπυρικής ζώνης πέριξ του χωριού, που είναι ζωσμένο από πυκνό δάσος με πουρνάρια και κέδρους, και όπως λένε οι άνθρωποι εκεί και στα άλλα γύρω χωριά, υπέργηροι στην πλειονότητά τους, αν ξεσπάσει μια φωτιά θα καούν «σαν τα ποντίκια».

Το σκεπτικό τους είναι απλό: τα ξωκκλήσια στους γύρω λόφους, πνιγμένα μέσα στα δέντρα, αποτελούν δυνάμει εστίες ανάφλεξης και μετάδοσης της φωτιάς στο δάσος, από κάποιο αναμμένο κεράκι. Αιτήθηκαν λοιπόν από την αρμόδια Αρχή άδεια για να τα καθαρίσουν, καθ’ υπόδειξιν του δασαρχείου, ώστε αφενός να περιορίσουν τον κίνδυνο και αφετέρου να τα αναδείξουν, μια και λόγω της πυκνής και υψηλής βλάστησης έχουν καταστεί… αόρατα.

Η αντίδραση του κράτους; 

Ο ιερέας του χωριού και πρόεδρος της εκκλησιαστικής επιτροπής δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από την εν λόγω υπηρεσία, που τον ενημέρωνε, δίχως περαιτέρω εξηγήσεις, ότι το αίτημα απορρίπτεται. Οσο για την αντιπυρική ζώνη, δεν μπήκαν καν στον κόπο να απαντήσουν στον πολιτιστικό σύλλογο.

Περιπτωσιολογία; 

Μάλλον όχι. Κάπως έτσι έχει η εικόνα στην ελληνική ύπαιθρο, ειδικά στην ορεινή, όπου η προστασία του δασικού πλούτου και των περιουσιών των ανθρώπων διά της πρόληψης καταγράφεται από υποτυπώδης έως ανύπαρκτη.

Ετυχε τις ημέρες των μεγάλων πυρκαγιών (Ρόδος, Νέα Αγχίαλος, Δερβενοχώρια κ.α.) να βρίσκομαι κάπου στην ορεινή Ελλάδα και να βιώσω το άγχος και την αγωνία των τοπικών κοινωνιών για τις καλοκαιρινές φωτιές.

Είδα ανθρώπους να σταυροκοπιούνται για να μη φτάσουν στη δική τους γωνιά αυτά που παρακολουθούσαν στην τηλεόραση. Ελάχιστοι, ωστόσο, είχαν φροντίσει να καθαρίσουν την αυλή τους ή το χωράφι από τα χόρτα και τα ξερόκλαδα.

Το χειρότερο; 

Ουδείς εκ των αρμοδίων φρόντισε να ελέγξει εάν οι οδηγίες της πολιτικής προστασίας είχαν υλοποιηθεί. 

Ας το πάρουμε, λοιπόν, απόφαση: 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τουρκικό παιχνίδι (και) με τα Στενά

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Ενόψει της κρίσιμης συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ (11-12 Ιουλίου) στο Βίλνιους της Λιθουανίας, όπου θα συζητηθούν υψίστης σημασίας ζητήματα της Συμμαχίας, με φόντο κυρίως την ουκρανική κρίση, η Τουρκία επιχειρεί να φορτώσει την ατζέντα. 

Δεν είναι μόνον το παζάρι στο οποίο έχει επιδοθεί για να συναινέσει στην ένταξη της Σουηδίας στη Συμμαχία ούτε οι αξιώσεις της στο Κυπριακό περί το ψευδοκράτος.

Στο τραπέζι των συζητήσεων αναμένεται να φέρει τις απαιτήσεις της και για τα Στενά, του στρατηγικού για τη ναυσιπλοΐα θαλάσσιου διαύλου από τα Δαρδανέλλια έως και τον Βόσπορο.

Αν πιστέψουμε τη συνήθως καλά πληροφορημένη Al-Monitor, η Αγκυρα θα επιδιώξει τη μετονομασία σε Τουρκικά Στενά, από σκέτο Στενά που προβλέπει η Συνθήκη του Μοντρέ (1936), του υδάτινου διαδρόμου που συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο.

Δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς ειδικές γνώσεις γεωπολιτικής για να αντιληφθεί ότι με μια τέτοια μεταβολή, η τουρκική πλευρά θέτει υπό την απόλυτη δικαιοδοσία της τις εισόδους και εξόδους του Βοσπόρου και του Ελλησπόντου, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το θαλάσσιο εμπόριο και τις στρατιωτικές μετακινήσεις σε μια από τις πιο κρίσιμες γωνιές του πλανήτη.

Οι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ δεν θα βιαστούν να παραδώσουν τα «κλειδιά» του Βοσπόρου στην Τουρκία, όταν στη Μαύρη Θάλασσα τα μποφόρ ανεβαίνουν λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και των αυτοκρατορικών βλέψεων της Μόσχας, ενώ ο εναγκαλισμός της με την Αγκυρα γίνεται όλο και πιο σφιχτός.

Η απόλυτη κυριαρχία των Στενών από την Τουρκία και μέσω αυτής και της στενής συμμάχου της Ρωσίας, θα ήταν «αυτοκτονικός» για τα συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και του Καυκάσου.

Ο κίνδυνος να μετατραπεί κατ’ αυτόν τον τρόπο η Μαύρη Θάλασσα σε λίμνη ρωσοτουρκικών συμφερόντων και να υποταχθούν αναγκαστικά σε αυτά οι οικονομίες και κοινωνίες των άλλων παρευξείνιων χωρών, θα είναι τεράστιος σε μια τέτοια περίπτωση. Και το ΝΑΤΟ επ’ ουδενί θα ήθελε να πυροβολήσει τα πόδια του.

Πιθανότερο θεωρείται ο Ερντογάν να εγείρει θέμα ολοκληρωτικής κυριαρχίας των Στενών, για να διαπραγματευθεί με το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, κάποιαν από τις πολλές άλλες αξιώσεις του.

Ακόμη κι έτσι, όμως...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το «δηλητήριο» μιας συγγνώμης

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

 Η υπόθεση της πεντάχρονης που δήθεν πέθανε αβοήθητη από τσίμπημα σκορπιού σε νησίδα του Εβρου έχει πλέον ξεκαθαρίσει. Η «Μαρία του Εβρου», που προκάλεσε στο εσωτερικό σκληρή πολιτική αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση να την εργαλειοποιεί πολιτικά καταγγέλλοντας για απανθρωπιά την κυβέρνηση, αποδείχθηκε ότι δεν υπήρξε ποτέ – τουλάχιστον νεκρή. Ηταν ένα από τα πολλά τεχνάσματα που οι διακινητές επινοούν για να παραπλανήσουν τους φρουρούς και να περάσουν το «εμπόρευμα» στην από εδώ πλευρά, το οποίο έπιασε στην αρχή πυροδοτώντας αντιδράσεις στη δημόσια σφαίρα.

Ελα όμως που ο Θεός φυλάει τoν κλέφτη, αλλά φυλάει και τον νοικοκύρη. Οι ελληνικές αρχές με την πλάτη στον τοίχο λόγω πολιτικής πίεσης, αναγκάστηκαν να ψάξουν την «τραγωδία», κάτι που δεν συνήθιζαν, όπως και επί ΣΥΡΙΖΑ, σε άλλες περιπτώσεις πνιγμών ή και δολοφονιών, για να αποδειχθεί τελικά ότι επρόκειτο για fake news. Οπως ήταν φυσικό, η κυβέρνηση αντεπιτέθηκε εντός και εκτός, καταγγέλλοντας επιχείρηση διασυρμού της Ελλάδας διεθνώς με την εμπλοκή ύποπτων ΜΚΟ, του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιων ΜΜΕ. 

Η ίδια η μη κυβερνητική οργάνωση που διακίνησε το δήθεν «εγκληματικό περιστατικό» ζήτησε συγγνώμη. 

Το κορυφαίο γερμανικό περιοδικό Spiegel κατόπιν περαιτέρω έρευνας, παραδέχθηκε, με κομψό δημοσιογραφικά τρόπο, ότι την πάτησε και απέσυρε τα σχετικά δημοσιεύματά του δεχόμενο μάλιστα σφοδρότατη κριτική από άλλες, σοβαρές ευρωπαϊκές εφημερίδες. Το ρεπορτάζ του Γιάννη Σουλιώτη στην «Κ» με την ομολογία ενός από τους 38 που βρέθηκαν στη νησίδα για το πώς σκηνοθετήθηκε ο ανύπαρκτος θάνατος της «Μαρίας», ήρθε να επιβεβαιώσει τα περί στημένης ιστορίας.

 Και μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να επιμένει ότι στη νησίδα πέθανε και ενταφιάστηκε ένα παιδάκι, το οποίο φυσικά χρεώνει (πού αλλού;) στον Μητσοτάκη. Παρακολουθώ στα τηλεπαράθυρα βουλευτές και κομματικά στελέχη του να πασχίζουν στριμωγμένοι και να τυρβάζουν περί άλλα για να υπερασπιστούν κάτι που δεν υπήρξε.  

Επρεπε στο κόμμα της αντιπολίτευσης να ήταν πιο υποψιασμένοι για τα σκοτεινά παιγνίδια διακινητών και κάποιων γκρίζων ΜΚΟ στον Εβρο και το βρώμικο χρήμα που ρέει στις όχθες του. Τουλάχιστον να μη σπεύδουν να τα υιοθετούν με τόση ευκολία. 

Τώρα προσπαθούν να το μαζέψουν, μάλλον ανεπιτυχώς. 

Μια δημόσια συγγνώμη, που για τους δικούς της λόγους βεβαίως, αξιώνει η κυβέρνηση, θα απάλλασσε τον ΣΥΡΙΖΑ από το πολιτικό σφυροκόπημα.  

Κυρίως, όμως, θα ήταν...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι πύραυλοι του Ερντογάν και τα Bayraktar του Ράμα

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

 Παραμονές της περιοδείας του Κυριάκου Μητσοτάκη στα χωριά της ελληνικής μειονότητας στον αλβανικό Νότο, στα Τίρανα ο Ράμα υπέγραψε με την Τουρκία την αγορά οπλισμένων drones, των γνωστών Bayraktar.

Και να θέλει, ουδείς μπορεί να μην αναρωτηθεί για τους λόγους που ώθησαν τον Αλβανό ηγέτη, μερικές ώρες προτού συναντήσει τον Ελληνα ομόλογό του στη Δερβιτσάνη, να σπεύσει να (του) υπενθυμίσει τους ισχυρούς δεσμούς του με τον Τούρκο ηγέτη, ο οποίος απειλεί να βομβαρδίσει με πυραύλους την Αθήνα.

Προφανώς και η Αλβανία ως χώρα ανεξάρτητη έχει δικαίωμα να εξοπλίζεται για να προστατεύει την εδαφική της κυριαρχία και τους πολίτες της.

Εν προκειμένω όμως από ποιον απειλείται ο Ράμα και αγοράζει επιθετικά όπλα, όταν ο εναέριος χώρος της Αλβανίας προστατεύεται από το ΝΑΤΟ με πολεμικά αεροσκάφη F-16 δύο «στρατηγικών» συμμάχων του, της Ελλάδας και της Ιταλίας, που φρουρούν συναινέσει της κυβέρνησής του τους αλβανικούς αιθέρες;

Προς τι τότε η σπουδή να εφοδιαστεί τουρκικά drones, την ώρα που η Αλβανία εξαιτίας αδυσώπητης φτώχειας στεγνώνει λόγω εκπατρισμού της νεολαίας της, που φυσικά δεν μεταναστεύει στην Τουρκία του «αδελφού Ταγίπ», αλλά στην κακή Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη; 

Για την πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και για τα καιρικά φαινόμενα ήταν η εξήγηση που επικαλέστηκε. Αστεία πράγματα, για αφελείς. Την εγκληματικότητα και τη διαφθορά, τις μίζες και τα ναρκωτικά ξέρει πού θα τα βρει: ανθούν στον «μπαχτσέ» της εξουσίας του, πνίγουν το κράτος και τις δομές του, την ίδια την κοινωνία, δημιουργώντας κάκιστη αλλά και άδικη για τους εργατικότατους και τίμιους Αλβανούς πολίτες εικόνα διεθνώς. Γνωρίζει ότι δεν πατάσσονται τα… χασίσια και η ηρωίνη με drones και βόμβες από αέρος, ούτε το «μαύρο» χρήμα. Ευρωπαίοι και Αμερικανοί του έχουν υποδείξει τους τρόπους και τον πιέζουν να προχωρήσει σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις για να τα ξεριζώσει.

Ο μόνος που έχει συμφέρον να εξοπλίζεται η Αλβανία είναι ο Ερντογάν, που τη θέλει σε ρόλο ισλαμικού προτεκτοράτου, τουρκικού πολιορκητικού κριού που θα πιέζει για λογαριασμό του την Ελλάδα και ως προγεφύρωμα των αναθεωρητικών του σχεδιασμών στη Βαλκανική. Και καθώς φαίνεται έχει βρει στο πρόσωπο του Ράμα τον «χρήσιμο…».

Δεν καταλαβαίνει(;) όμως κάτι. Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι μονίμως ο «βάτραχος» που τον κουβαλάει στους ώμους του προς την Ευρώπη και εκείνος σε ρόλο καβαλάρη σκορπιού θα της μπήζει το κεντρί του. Και ίσως αυτό πρέπει...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Παρακάμπτοντας τον Βόσπορο

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Εντεκα χρόνια µετά την ανακοίνωση της µαταίωσής του, το πολυσυζητημένο έργο του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης, που θα μετέφερε ποσότητες ρωσικού πετρελαίου στη Μεσόγειο παρακάμπτοντας τα στενά του Βοσπόρου, επιστρέφει στο τραπέζι των συζητήσεων μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας χωρίς, τούτη τη φορά, την παρουσία του ρωσικού παράγοντα.

Οι δύο πλευρές γνωστοποίησαν ότι επανεξετάζουν το εν λόγω επενδυτικό σχέδιο με σκοπό την ανάστροφη λειτουργία του αγωγού, μεταφορά δηλαδή πετρελαίου από τον Νότο μέσω λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, στα διυλιστήρια της Βουλγαρίας στη Μαύρη Θάλασσα.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο η μεν Βουλγαρία (θα) κάνει ένα σημαντικό βήμα για την πετρελαϊκή της απεξάρτηση από το ρωσικό πετρέλαιο, η δε Ελλάδα ενισχύει τη θέση της στoν ευρωπαϊκό ενεργειακό χάρτη, αφού μετά τη λειτουργία, από τον Οκτώβριο φέτος, του κάθετου αγωγού IGB, που μεταφέρει ήδη φυσικό αέριο στη γειτονική χώρα και από εκεί σε άλλες βαλκανικές αγορές, θα στέλνει στην ενδοχώρα της και πετρέλαιο.

Ταυτόχρονα αποδυναμώνεται ο ρόλος των στενών του Βοσπόρου, ως γεωπολιτικό εργαλείο της Τουρκίας που διατηρεί λόγο στις διελεύσεις, τις οποίες επηρεάζει ανάλογα με το συμφέρον της ίδιας ή και του Πούτιν που τη χρησιμοποιεί στα σχέδιά του, σε ρόλο «δούρειου ίππου».

Είναι ενδεικτικό επ’ αυτού ότι ο Βούλγαρος υπουργός Ενέργειας Ρόσεν Χρίστοφ, ανακοινώνοντας την έναρξη συζητήσεων με την ελληνική πλευρά για τον πετρελαιαγωγό, δήλωσε πως από την ημέρα που η Μόσχα διέκοψε την παροχή πετρελαίου και αερίου προς τη Βουλγαρία, η Τουρκία πενταπλασίασε τα τέλη διέλευσης από τα Στενά για τα δεξαμενόπλοια που τροφοδοτούν το διυλιστήριο στο Μπουργκάς με αργό πετρέλαιο από τη Μεσόγειο.

Για την παράκαμψη του Βοσπόρου είχε σχεδιαστεί να γίνει στη δεκαετία του ’90 ο συγκεκριμένος πετρελαιαγωγός με συνεταίρους τη Ρωσία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα, αλλά το 2011 το έργο εγκαταλείφθηκε, μολονότι τα σχέδια είχαν ολοκληρωθεί.

Επισήμως το ναυάγιο αποδόθηκε στην άρνηση, για «περιβαλλοντικούς λόγους», της Βουλγαρίας.

Στην πραγματικότητα το έργο ακύρωσαν οι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Ε.Ε. και το «ρήγμα»των Βαλκανίων

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Οι ηγέτες της Ε.Ε. και των Δυτικών Βαλκανίων συναντώνται στις 6 Δεκεμβρίου στα Τίρανα για να συζητήσουν το μέλλον της περιοχής, σε μια περίοδο που οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία απειλούν να ενεργοποιήσουν (και) το βαλκανικό ρήγμα.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα βρεθούν, για πρώτη φορά μετά το ξέσπασμα του πολέμου, στο ευάλωτο βαλκανικό «πεδίο», και θα επιχειρήσουν να συντονίσουν το πολιτικό «ρολόι» της διεύρυνσης με το αυξανόμενο φιλοευρωπαϊκό αίσθημα των κοινωνιών.

Η βάρβαρη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η εντεινόμενη επιθετικότητα του δεσποτικού αναθεωρητισμού έδειξαν στις βαλκανικές κοινωνίες, και σε κάποιους εκ των ηγετών τους, τι μπορεί να τους προσφέρουν η Ρωσία αλλά και ο Ερντογάν, ο οποίος διεκδικεί ρόλο ισχυρού παίκτη στην αυλή τους, και τι η Ευρώπη.

Το momentum είναι ευνοϊκό και η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε. θα πρέπει να το εκμεταλλευτεί για να επαναδιατυπώσει στο υψηλότερο επίπεδο τη βούλησή της να επιταχύνει τη διαδικασία ένταξης στους κόλπους της των εν αναμονή υποψήφιων χωρών.

«Αυτή είναι η ώρα της αλήθειας για τα Δυτικά Βαλκάνια», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Ε.Ε. Μαργαρίτης Σχοινάς και κάλεσε, εμμέσως, τους ηγέτες να προσέλθουν άπαντες στη διάσκεψη ώστε να εκπέμψουν ένα ηχηρό μήνυμα στους λαούς της Βαλκανικής ότι είναι δίπλα τους στις δύσκολες τούτες ώρες.

Εχει απόλυτο δίκιο. Πιθανές απουσίες, ειδικά κάποιων ισχυρών, όπως του καγκελαρίου Σολτς, του προέδρου Μακρόν ή και των δύο, θα οδηγήσουν σε μια υποβαθμισμένη σύνοδο που θα εκπέμψει αδύναμα μηνύματα.

Περιθώρια για άλλα χτυπήματα στην πλάτη δεν υπάρχουν. Φτάνει πια με τα μπρος – πίσω.  

Στην «πίσω αυλή» της Ευρώπης, τη Βαλκανική δηλαδή, υπάρχει γεωπολιτικό διακύβευμα: δύο επικίνδυνες φωτιές, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και στο Κόσοβο, σιγοκαίνε και εύκολα μπορεί υποδαυλιζόμενες να ανάψουν και να προκαλέσουν ανάφλεξη στην ανατολική ακτή της Αδριατικής.  

Οι λαοί των Δυτικών Βαλκανίων πρέπει να αισθανθούν την ευρωπαϊκή ομπρέλα προστασίας να υψώνεται πάνω τους τόσο με την ειλικρινή επαναδιατύπωση, στο υψηλότερο επίπεδο, της βούλησης για επιτάχυνση των ενταξιακών διαδικασιών, όσο και με, κυρίως, την άμεση και πρακτική βοήθεια στην κάλυψη των ενεργειακών τους αναγκών για να βγάλουν τον χειμώνα. 

Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Το βαλκανικό τάνγκο Ερντογάν – Ράμα

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Λίγες ηµέρες αφότου έκλεισε, κατ’ απαίτησιν του Ερντογάν όπως μετέδωσαν τα τουρκικά ΜΜΕ, ένα νηπιαγωγείο και ένα παρθεναγωγείο στα Τίρανα, προφανώς ως «κέντρα τρομοκρατίας» του Φετουλάχ Γκιουλέν, ο Εντι Ράμα ταξίδεψε στην Αγκυρα για να συναντηθεί με τον ισλαμιστή ηγέτη. Οι Αλβανοί πληροφορήθηκαν για το ταξίδι από μια φωτογραφία του με τον Ερντογάν, την οποία ο ίδιος ανήρτησε στο Διαδίκτυο – και αυτή χωρίς κανένα σχόλιο. Ηταν λογικό να φουντώσει η φιλολογία στη δημόσια σφαίρα για τον σκοπό της επίσκεψής του στην Αγκυρα.  

Λίγα εικοσιτετράωρα μετά το μυστήριο λύθηκε μέσω Στρασβούργου.

Εκεί, στη συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, εκφώνησε διθυραμβικό λόγο για την Τουρκία του Ερντογάν, σε σημείο που προκάλεσε αντιδράσεις.

Οταν, δε, με τον γνωστό στην αλβανική Βουλή ειρωνικό, στα όρια της χυδαιότητας, τρόπο του χλεύασε την εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Ελληνίδα βουλευτή Νίνα Κασιμάτη, γιατί του άσκησε κριτική για τις «αγκαλιές» με την Τουρκία, το ποτήρι της αγανάκτησης στο σώμα ξεχείλισε. Με αποτέλεσμα οι πρόεδροι των πολιτικών ομάδων του Συμβουλίου να ματαιώσουν το προς τιμήν του δείπνο που είχαν προγραμματίσει.

Ο Ράμα επέλεξε το βήμα του Συμβουλίου για να εκθειάσει τον «μεγάλο αδελφό» και στρατηγικό σύμμαχό του στα μάτια των Ευρωπαίων, εναντίον των οποίων στρέφονται οι πολιτικές και οι εκβιασμοί του ισλαμιστή ηγέτη. 

Υπάρχει κάτι οξύμωρο και δυσεξήγητο με όρους πολιτικής, σε αυτόν τον «έρωτα» του Αλβανού πρωθυπουργού με τον Ερντογάν: Διότι την ώρα που εκείνος δοξάζει τον Τούρκο πρόεδρο και το μοντέλο εξουσίας του, πασχίζοντας να δέσει τη χώρα όλο και πιο γερά στο ισλαμιστικό του άρμα, η αλβανική κοινωνία έχει το βλέμμα στραμμένο προς τη Δύση και τον τρόπο ζωής της. Οι Αλβανοί, νέοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, εγκαταλείπουν τη χώρα, αναζητώντας την τύχη τους στην Ευρώπη και όχι στον «παράδεισο» του Ερντογάν, τον οποίο ο Ράμα εκθειάζει.

Καθώς, μάλιστα, το φαινόμενο τείνει να λάβει διατάσεις μαζικής εξόδου, ο πρέσβης της Μεγάλης Βρετανίας στα Τίρανα απηύθυνε πρόσφατα έκκληση στην αλβανική νεολαία να μην εγκαταλείψει τη χώρα της!

Αφού, λοιπόν, κατά τον Ράμα το συμφέρον της Αλβανίας και του λαού της βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, τι θέλει στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.;

Ή μήπως, όπως ανοιχτά λέγεται στην Αλβανία και ψιθυρίζεται στα ενδότερα της ευρωπαϊκής διπλωματίας, είναι το «ίδιον» συμφέρον που τον δένει σ’ αυτό το αλλόκοτο βαλκανικό τάνγκο με τον Ερντογάν;

Και οι «κουτόφραγκοι»; Θα ανεχθούν μια Αλβανία δορυφόρο της ισλαμιστικής Τουρκίας στην Αδριατική και στην Κεντρική Μεσόγειο;

Προφανώς όχι, αλλά...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: H Αλεξανδρούπολη και η Μαύρη Θάλασσα

Toυ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

 Γιατί έχει θυμώσει τόσο με την Αλεξανδρούπολη ο Ερντογάν και «αφρίζει» ο Πούτιν; 

Τι φοβούνται οι δύο γεωπολιτικοί συνεταίροι και «φίλοι» και έχουν στοχοποιήσει το έως πρόσφατα ψαρολίμανο του βορείου Αιγαίου, μη διστάζοντας να εκτοξεύουν ανοιχτές ή συγκαλυμμένες απειλές εναντίον της Ελλάδας;

Ο Ερντογάν πνέει τα μένεα θεωρώντας ότι η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Αλεξανδρούπολη θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να επιτηρούν από απόσταση αναπνοής ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει στα Δαρδανέλλια, αλλά και τη θαλάσσια κινητικότητα στο βόρειο Αιγαίο, και, βεβαίως, θωρακίζει τα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Εβρο.

Ο δε Πούτιν, διότι το ΝΑΤΟ μεταφέρει μέσω του λιμανιού της στρατεύματα και οπλισμό στην καυτή ζώνη, δηλαδή στην Ουκρανία και στα δυτικά παράλια της Μαύρης Θάλασσας.

Υπάρχει όμως και ένας λόγος στρατηγικός: με τον εναλλακτικό διάδρομο Αλεξανδρούπολης – Μπουργκάς, παρακάμπτεται ο υψίστης σημασίας για τις διεθνείς μεταφορές και τους πολεμικούς στόλους θαλάσσιος δίαυλος προς και από τον Εύξεινο Πόντο και τις αγορές του Καυκάσου, για τον οποίο έγιναν πόλεμοι και χύθηκε αίμα, από την εποχή της Τροίας ακόμη.

Σήμερα, η ρωσοτουρκική συμμαχία ελέγχει τα Στενά του Βοσπόρου εμποδίζοντας (αποκλείοντας) κάθε ανεπιθύμητη πρόσβαση των Δυτικών στη Μαύρη Θάλασσα και στα ταραγμένα παράλιά της.

Στην πράξη, η Συνθήκη του Μοντρέ, που ρυθμίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα, έχει καταστρατηγηθεί με διάφορα προσχήματα από την τουρκική πλευρά. Ο Εύξεινος Πόντος είναι τούτες τις κρίσιμες ώρες ρωσοτουρκικό «οικόπεδο».

Ο Ερντογάν βοηθάει τον Πούτιν, ο οποίος έχει το κεφάλι του ήσυχο πως δεν θα περάσουν μέσω Βοσπόρου στη Μαύρη Θάλασσα στρατεύματα και οπλισμός του ΝΑΤΟ προς ενίσχυση των Ουκρανών και της αναπτυσσόμενης άμυνας στον άξονα Ρουμανίας και Βουλγαρίας.

Ο Τούρκος ηγέτης πουλάει στον «αδελφό Βλαντιμίρ» εξυπηρέτηση και ταυτόχρονα εκβιάζει τη Δύση κραδαίνοντας το «κλειδί» των Στενών, ως διαπραγματευτικό εργαλείο στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς του.

Και οι δύο μαζί επιδιώκουν τη μετατροπή της Μαύρης Θάλασσας σε de facto κλειστή λίμνη «τους», όπου θα κάνουν κουμάντο τα ρωσοτουρκικά συμφέροντα, θέτοντας έτσι υπό την επιρροή και εξάρτησή τους τις οικονομίες και τις κοινωνίες των χωρών που εκτείνονται στα παράλιά της και στον Καύκασο.  

Ο διάδρομος της Αλεξανδρούπολης...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Γηραιά Ηπειρος αρχίζει να τρέμει

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Ενόψει χειµώνα η Ευρώπη έχει καταληφθεί από σύγκρυο. Αν, μάλιστα, αυτός ενσκήψει βαρύς, τότε οι Ευρωπαίοι, ιδιαίτερα αυτοί του βορρά, θα βιώσου(ν)με έναν άνευ προηγουμένου εφιάλτη και όποιος αντέξει.

Κατά τα φαινόμενα ο Πούτιν θα μεταφέρει την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», όπως έχει βαφτίσει τη βάναυση εισβολή στην Ουκρανία, στην υπόλοιπη Ευρώπη με τη μορφή «ειδικής ενεργειακής επιχείρησης», για να υπονομεύσει την ενότητά της και εντέλει να τη «γονατίσει».

Δείχνει ήδη να απολαμβάνει την καύση πλεονάζοντος φυσικού αερίου στα εδάφη του, τροφοδοτώντας την αγωνία στη Δύση για το τι μπορεί να συμβεί τον χειμώνα.

Λέει, με τον απεχθή τρόπο ενός δικτάτορα, στις δημοκρατίες της Δύσης ότι όταν τον χειμώνα εσείς θα τουρτουρίζετε στα διαμερίσματα, στα σχολεία και τα γηροκομεία, εγώ δεν θα έχω τι να κάνω το πλεονάζον φυσικό αέριο και θα το καίω. Με άλλα λόγια φοβερίζει τους Ευρωπαίους ότι έχει το υπερόπλο της ενέργειας και στα χέρια του κρατάει τις τύχες μας, θέτοντας έτσι, το δίλημμα: ή υποτάσσεστε στους γεωπολιτικούς μου σχεδιασμούς ή σας καταστρέφω.

Θα αντέξει η δημοκρατική Ευρώπη την επίθεση που δέχεται από τον ολοκληρωτισμό και την απολυταρχία;

Πιθανότατα ναι, αν και με τραύματα, ειδικά οι φτωχότερες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, που παραμένουν βαριά εξαρτημένες ενεργειακά από το ρωσικό αέριο και πετρέλαιο.  

Φωνές για υποχωρήσεις έχουν αρχίσει να ακούγονται σχεδόν παντού στην Ευρώπη, κυρίως από την ακροδεξιά, για «υποταγή» στον Πούτιν.

Ο πρόεδρος Μακρόν μίλησε για τίμημα που καλούνται να πληρώσουν οι δημοκρατίες της Δύσης.  

Οι ημέρες που έρχονται είναι δύσκολες και καθοριστικές για τη σύγκρουση των δύο κόσμων: της δημοκρατίας και του αυταρχισμού. Οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών λαμβάνουν ήδη μέτρα για την αντιμετώπιση του δύσκολου ενεργειακά χειμώνα και προετοιμάζουν τις κοινωνίες τους.

Το ίδιο και η ελληνική, που διαβεβαιώνει ότι δεν θα αφήσει –και σωστά– τα νοικοκυριά να ξεπαγιάσουν.  

Δεν φτάνει, κατά την άποψή μου, αυτό.

Είναι ανάγκη να ξεκινήσει από τώρα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Βουλγαρική περιδίνηση (και απλή αναλογική)

Toυ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

 H γειτονική μας Βουλγαρία μετεωρίζεται σε μια ατέρμονη πολιτική κρίση, από την οποία η έξοδος δεν είναι ορατή.  

Πριν από λίγες ημέρες, η κυβέρνηση συνασπισμού του φιλοδυτικού Κίριλ Πέτκοφ έπεσε, συμπαρασύροντας το όραμά του για μεταρρυθμίσεις και πάταξη της απύθμενης διαφθοράς, με την ίδιο να καταγγέλλει δημόσια ότι τον έριξαν η μαφία και οι Ρώσοι, εργαλειοποιώντας τις προσβάσεις τους στους κυβερνητικούς εταίρους. Ολα δείχνουν ότι η χώρα οδηγείται για τέταρτη φορά μέσα σε ένα χρόνο, πιθανότατα το φθινόπωρο, στην κάλπη, οπότε ενδεχομένως και να συμπέσουν με δικές μας βουλευτικές εκλογές. 

Συμπέσουν ή όχι, οι εκλογές στην Ελλάδα με τις βουλγαρικές θα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: θα διεξαχθούν με το σύστημα της απλής αναλογικής.

Η εμπειρία της Βουλγαρίας θα πρέπει να μας τρομάζει. Η γειτονική μας χώρα πορεύεται σχεδόν ακυβέρνητη σε μια περίοδο που φουρτούνες πλήττουν την περιοχή μας και απαιτούν στιβαρά χέρια στο πηδάλιο. Το σύστημα της απλής αναλογικής του βουλγαρικού «πειράματος» κατανέμει τις έδρες με τρόπο ώστε να μην μπορεί να διαμορφωθεί συμπαγής κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να σχηματίζεται, με συναλλαγές συνήθως, ένας «τουρλού» κυβερνητικός συνασπισμός. Υπό την πίεση ότι η πιο φτωχή χώρα της Ε.Ε. έπρεπε να κυβερνηθεί, αν ήθελε να πάρει ευρωπαϊκά κονδύλια ώστε να μην πεινάσει, και κατόπιν ενός ανελέητου παζαριού, τέσσερα κόμματα βρήκαν κάποια κοινά προγραμματικά σημεία και συμφώνησαν να συγκυβερνήσουν. Με το πρώτο δυνατό κύμα, όμως, το κυβερνητικό σκάφος έμπασε νερά και ναυάγησε. Οι αρμοί δεν ήταν δυνατοί. Ο κάθε εταίρος είχε τη δική του ατζέντα και τις εξαρτήσεις από οικονομικά και γεωπολιτικά (παρα)κέντρα, που όταν ένιωσαν ότι διακυβεύονται τα συμφέροντά τους έριξαν την κυβέρνηση. 

Εν προκειμένω, ήταν ένας απερίγραπτος, τηλεοπτικός γελωτοποιός και λαϊκός τραγουδιστής, που αποχώρησε, με πρόσχημα (τι άλλο;) κάποιο «εθνικό θέμα» από τον κυβερνητικό συνασπισμό, ο οποίος και κατέρρευσε.  

Θα μπορούσε να ήταν κάποιος άλλος, για κάποιον άλλο λόγο. 

Η ουσία είναι ότι η Βουλγαρία πληρώνει την απλή αναλογική, που διευκολύνει τον πολυκερματισμό και εμποδίζει, δεδομένης και της απουσίας συναινετικής πολιτικής κουλτούρας, τη συγκρότηση ισχυρών κυβερνήσεων.  

Στη δημόσια συζήτηση έχει πέσει η πρόταση η επιλογή μιας ενισχυμένης αναλογικής με μπόνους εδρών στο πρώτο κόμμα κατά τα πρότυπα του (προηγούμενου) ελληνικού, για να κυβερνηθεί η χώρα. 

Εμείς, πάλι, θα πάμε στην κάλπη με απλή αναλογική, «προσευχόμενοι»...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ρήγματα και τριγμοί «βαλκανικού τύπου»

Toυ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Πίσω από τα βόρεια σύνορά μας και στον άξονα από την Αδριατική έως και τη Μαύρη Θάλασσα, οι όμορες χώρες «βράζουν».  

Η Βόρεια Μακεδονία σείεται από καθημερινές διαδηλώσεις κατά του βέτο της Βουλγαρίας στον δρόμο της προς την Ε.Ε.  

Στη Σόφια, η φιλοδυτική κυβέρνηση έχει καταρρεύσει και τη χώρα σαρώνει αντιδυτικό κύμα, λόγω της διένεξης με τα Σκόπια για το Μακεδονικό, ενώ ο «πουτινισμός» κερδίζει έδαφος στην κοινωνία.

Η Αλβανία πνέει μένεα εναντίον της Ε.Ε., που δεν τη διαχωρίζει από τη Βόρεια Μακεδονία, με αποτέλεσμα το βέτο της Σόφιας να μπλοκάρει και τη δική της ενταξιακή πορεία, και οι οργισμένες διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης εναντίον του φιλοδυτικού πρωθυπουργού Ράμα επανήλθαν στην πλατεία και στους δρόμους των Τιράνων.  

Μέσα από την επικίνδυνη αυτή αναταραχή αναδύεται η αποτυχία των Ευρωπαίων να κάνουν πράξη την υπόσχεσή τους για ένταξη στην Ε.Ε. των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, που συντηρούν εστίες ιστορικών εθνικιστικών διενέξεων.  

Η στρατηγική της εμπέδωσης της ειρήνης και της σταθερότητας που επελέγη από τη Δύση για τα Δυτικά Βαλκάνια μέσω της ενσωμάτωσής τους στις δομές και στις κοινωνίες της ενωμένης Ευρώπης ήταν σωστή στη σύλληψή της, για να μην πούμε σοφή. Πλην όμως, η υλοποίηση έμεινε στη μέση και τώρα το φάντασμα ενός πισωγυρίσματος ορθώνεται με όχημα το Μακεδονικό, που επανέρχεται στη βαλκανική σκακιέρα με τις αλυτρωτικές αξιώσεις του βουλγαρικού εθνικισμού, επί της Βόρειας Μακεδονίας, υπό την απειλή αρνησικυρίας στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις.

Η σημερινή ατμόσφαιρα αποσταθεροποίησης θα είχε αποφευχθεί εάν ο Μακρόν το 2019 δεν είχε εμποδίσει, για δικούς του εσωτερικούς λόγους, επισείοντας μάλιστα το βέτο, τη χορήγηση ημερομηνίας έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων στα Σκόπια και μαζί και στα Τίρανα. Τώρα τρέχει να υποβάλει συμβιβαστικές προτάσεις, αλλά είναι αργά. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα.

Η ρωσική προπαγάνδα, όπως επισημαίνουν έγκυρα ΜΜΕ και αναλυτές σε Σόφια και Σκόπια, άρπαξε την ευκαιρία και εργαλειοποίησε τη διένεξη, ενισχύοντας τους εθνικιστές τόσο στη Σόφια όσο και στα Σκόπια με σκοπό την αποσταθεροποίηση.

«Υπάρχει η πεποίθηση ότι δομές που βρίσκονται κοντά στη Ρωσία χρησιμοποιούν το διμερές ζήτημα με τη Βόρεια Μακεδονία για να εμποδίσουν την πολιτική της Ε.Ε. και να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή», σχολίασε η αναλύτρια Σλομποντάνκα Γιοβάνοφσκα, ενώ στη Σόφια ο πολιτικός επιστήμων Πάρβαν Σιμεόνοφ εκτίμησε (πρακτορείο GIB) πως σχεδόν το 70% των Βουλγάρων είναι κατά της άρσης του βέτο για τα Σκόπια, και αν συμβεί αυτό...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Το συλλείτουργο και το παρασκήνιο

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

 To συλλείτουργο του Οικουμενικού Πατριάρχη με τον Αρχιεπίσκοπο της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – Αρχιεπισκοπής Αχρίδας» κ. Στέφανο, στο Φανάρι, έλαβε πανηγυρικό χαρακτήρα. Πλην του πρωθυπουργού Ντίμιταρ Κοβατσέφσκι και κλιμακίου πρωτοκλασάτων υπουργών, τον κ. Στέφανο συνόδευσαν με λεωφορεία πιστοί, οι οποίοι μάλιστα άνοιξαν και πανό με ευχαριστίες προς τον κ.κ. Βαρθολομαίο.

Ο Βορειομακεδόνας πρωθυπουργός μίλησε για «ιστορική ημέρα», κατά την οποία «διορθώθηκε μια μεγάλη ιστορική αδικία»· ανάλογο κλίμα κυριάρχησε και στα ΜΜΕ στα Σκόπια, όμως απομένει ακόμη δρόμος, δύσκολος μάλιστα, για την επαναφορά σε πλήρη εκκλησιαστική κανονικότητα της Αρχιεπισκοπής Αχρίδας, όπως την αναγνωρίζει το Φανάρι. Η αντιπροσωπεία από τη Βόρεια Μακεδονία, εκκλησιαστική και κοσμική, επέστρεψε στα Σκόπια έχοντας στις «αποσκευές» την επάνοδο στην εκκλησιαστική κανονικότητα με καθεστώς αυτόνομης περιοχής.

Μένει το σημαντικότερο: η χορήγηση του τόμου της αυτοκεφαλίας, και σε αυτό το ζήτημα ο κ.κ. Βαρθολομαίος πέταξε το «μπαλάκι» στα Σκόπια λέγοντας, απευθυνόμενος στον κ. Στέφανο, ότι «η από τούδε πορεία σας εξαρτάται αποκλειστικώς εκ της ιδικής σας συμπεριφοράς και εκ των επιλογών σας».

Η αλλαγή του ονόματος από «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Αρχιεπισκοπή Αχρίδας», όπως είναι σήμερα, σε «Αρχιεπισκοπή Αχρίδας» είναι ο αδιαπραγμάτευτος όρος του κ.κ. Βαρθολομαίου, τον οποίο προφορικά έχει αποδεχθεί η άλλη πλευρά, και μάλιστα ως «Αρχιεπίσκοπος Αχρίδας» υπέγραψε ο κ. Στέφανος τα σχετικά έγγραφα στο Φανάρι.

Το έργο του Αρχιεπισκόπου να απαλείψει τον προσδιορισμό «Μακεδονική», ωστόσο, δεν θα είναι καθόλου εύκολο δεδομένου ότι ερεθίζει εθνικά αντανακλασστικά. Ηδη το θέμα έλαβε πολιτικές διαστάσεις, με το κόμματα, ακόμα και το κυβερνητικό(!) που συμμετείχε διά του πρωθυπουργού και υπουργών στο συλλείτουργο του Φαναρίου, να διακηρύσσουν πως δεν θα δεχθούν την αλλαγή ονομασίας της Εκκλησίας. Ακόμα πιο δύσκολα ίσως αποδειχθούν τα πράγματα και στο απλό ποίμνιο που θα αισθανθεί ότι νοθεύεται περαιτέρω η εθνοτική του ταυτότητα.

Κάπου εδώ στην εξίσωση μπαίνει η σερβορωσική «φάκα», η πρόταση δηλαδή προς τα Σκόπια, του Πατριαρχείου Σερβίας για Αυτοκεφαλία με δέλεαρ το όνομα «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία». 

Ενδεχόμενη αποδοχή της από την πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία της Βόρειας Μακεδονίας...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο ηγέτης της Ορθοδοξίας και το «παπαδοπαίδι»

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος ολοκλήρωσε με επιτυχία την πολυήμερη επίσκεψή του στη Βόρεια Ελλάδα, που είχε ως επίκεντρο το Αγιον Ορος, όπου γιόρτασε τα τριάντα χρόνια παρουσίας του στον ορθόδοξο θρόνο. 

Ως άριστος εκκλησιαστικός διπλωμάτης, πέρα από πνευματικός ποιμένας, απέφυγε να ρίξει αλάτι στις πληγές που χαίνουν στο πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας. Ούτε απελάσεις Ρώσων μοναχών από τον Αθω, όπως καθόλου αθώα κάποιοι κύκλοι προεξοφλούσαν (επιθυμούσαν;), ούτε εκκαθαρίσεις φανατικών ζηλωτών τής υπό κατάληψη Μονής Εσφιγμένου, αξίωσε.

Οι θέσεις του γι’ αυτά τα ζητήματα έχουν εκφραστεί και από εκεί και ύστερα τον λόγο έχει η πολιτεία, που φέρει και την ευθύνη για την εφαρμογή των νόμων και των αποφάσεων των δικαστηρίων. 

Ο κ.κ. Βαρθολομαίος δεν έκανε τη χάρη σε όλους εκείνους που θα ήθελαν, παραμονές της επίσκεψής του, να κάνουν τον γύρο του κόσμου εικόνες με φανατικούς ζηλωτές μοναχούς και άντρες των ΜΑΤ να δέρνονται στο Αγιον Ορος ή ρωσικής καταγωγής ρασοφόρους, παράνομα διαμένοντες στον Αθω, να επιβιβάζονται βίαια στα καραβάκια από τη Δάφνη και να στέλνονται πίσω στην πατρίδα τους.

Εμφανίστηκε ενωτικός σε μια περίοδο κατά την οποία η παγκόσμια Ορθοδοξία απειλείται με εσωτερική ρήξη εξαιτίας της διχαστικής στάσης του Ρώσου Πατριάρχη στον «διαβολικό», όπως τον χαρακτήρισε, πόλεμο του Πούτιν εναντίον της ομόδοξης Ουκρανίας. Ο Πατριάρχης κ. Κύριλλος, σε ρόλο «παπαδοπαιδιού» του Πούτιν, όπως τον αποκάλεσε ο Πάπας, επιτίθεται σε όλα τα μέτωπα σε μια προσπάθεια να ελέγξει τις ορθόδοξες εκκλησίες. Και αν δεν μπορεί, να τις αδρανοποιήσει ή και να τις διασπάσει, ώστε να μην εναντιωθούν στις επιδιώξεις και στα αυτοκρατορικά οράματά του, που ταυτίζονται με εκείνα του Κρεμλίνου.

Ο κ.κ. Βαρθολομαίος βλέπει τη «μεγάλη εικόνα» και ενεργεί διπλωματικά, με προσεκτικές κινήσεις στην εκκλησιαστική σκακιέρα. Αντιλαμβάνεται ότι την «επομένη» της ουκρανικής σύγκρουσης θα προκύψει ένας άλλος ορθόδοξος εκκλησιαστικός χάρτης.

Ο Πατριάρχης Μόσχας προσπαθεί να τον διαμορφώσει προς όφελος της Ρωσίας και εις βάρος του οικουμενικού κέντρου της Ορθοδοξίας, το οποίο πολεμάει σε όλα τα μέτωπα. 

Με όργανο το Πατριαρχείο Σερβίας, επιχειρεί να χειραγωγήσει τις Εκκλησίες (μαζί και τους πιστούς) άλλων σλαβικών χωρών, όπως η Βόρεια Μακεδονία ή το Μαυροβούνιο, ενώ διχαστικά και υπογείως...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ: H Ορθοδοξία και οι ανορθόδοξοι

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Ο εκκλησιαστικός πόλεµος που είχε ξεσπάσει στην Ουκρανία πριν από τη βάρβαρη ρωσική εισβολή μεταφέρεται τώρα στα Βαλκάνια με επίκεντρο τη Βόρεια Μακεδονία, απειλώντας (και) την πολιτική της σταθερότητα. Εν προκειμένω, η διαφαινόμενη σύγκρουση για το πού θα «στεγαστεί» πνευματικά η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βόρειας Μακεδονίας αφορά το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το Πατριαρχείο Σερβίας.

Ομως οι εκκλησιαστικοί αναλυτές δεν αμφιβάλλουν ότι πίσω από τους Σέρβους υπάρχει ρωσικός εκκλησιαστικός και γεωπολιτικός δάκτυλος.  

Εως πρόσφατα, η «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Αρχιεπισκοπή Αχρίδας», όπως ονομαζόταν μετά την απόσχιση, τη δεκαετία του ’50, από το σερβικό Πατριαρχείο, τελούσε σε απομόνωση, καθώς δεν αναγνωριζόταν από καμία άλλη Εκκλησία. Επί κυβερνήσεως Ζάεφ άνοιξε με το Φανάρι ένας δίαυλος συζητήσεων για την αποκατάσταση της κανονικότητας, προοπτική που ήρθε πιο κοντά με την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών. Καθώς φαίνεται, οι δύο πλευρές είχαν φτάσει κοντά στην εξεύρεση φόρμουλας, αποδεκτής αμοιβαία – το όνομα «Αρχιεπισκοπή Αχρίδας» χωρίς το «Μακεδονία» ή παράγωγά του.

Με αυτό το όνομα η Εκκλησία της Β-Μ θα έβγαινε από την ακοινωνησία, με προοπτική το Οικουμενικό Πατριαρχείο να της χορηγήσει και τον Τόμο Αυτοκεφαλίας.

  Τις εξελίξεις πληροφορήθηκε προφανώς η σερβική, και κατ’ επέκτασιν η ρωσική, πλευρά και αίφνης το εν υπνώσει «αδελφικό» ενδιαφέρον για τους «σχισματικούς» ξύπνησε.

Ετσι, λίγες ημέρες αφότου το Φανάρι αναγνώρισε την «Αρχιεπισκοπή Αχρίδας», το σερβικό Πατριαρχείο εμφανίστηκε πρόθυμο να δώσει συγχώρεση στο «απολωλός πρόβατον», αναγνώριση δηλαδή με το όνομα «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία».

Η σερβική παρέμβαση, που έχει οπωσδήποτε την «ευλογία» του Πατριάρχη Μόσχας, αν δεν υπαγορεύθηκε στο πλαίσιο του πολέμου εναντίον Φαναρίου και της Δύσης, δεν είναι καθόλου αθώα.  

Επί του παρόντος, η πολιτική και θρησκευτική ηγεσία στη Βόρεια Μακεδονίας δείχνει να πατάει σε δύο βάρκες.

Στο τραπέζι έχει το κάλεσμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εκείνο του Βελιγραδίου (Μόσχας) με «τυράκι» την ονομασία της Εκκλησίας. Διαλέγει και παίρνει

. Και οι δύο εκκλησιαστικές επιλογές οδηγούν διά του ράσου σε διαφορετικές γεωπολιτικές αγκαλιές.

Ο πολιτικός και θρησκευτικός αντίκτυπος στο εσωτερικό της χώρας θα είναι αναπόφευκτος και μένει να δούμε κατά πόσον ένα πιθανό διαζύγιο της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» θα είναι βελούδινο, από τη στιγμή μάλιστα που διεκδικεί λόγο και η Βουλγαρία.

Τα βλέμματα προσώρας είναι στραμμένα στις 14 Ιουνίου στο Φανάρι, όπου...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Aιώνια συμφέροντα, φίλοι και συμμαχίες

Toυ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

 Ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς περνάει δύσκολες ώρες. 

Εως τώρα ισορροπούσε μια χαρά μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, με «ολίγη» από Κίνα και Τουρκία, εξαργυρώνοντας με άνετες εκλογικές πλειοψηφίες στο εσωτερικό την τακτική «με όλους καλά προς όφελος της Σερβίας». Ομως, με την ουκρανική κρίση τα πράγματα ζορίζουν για εκείνον.

Η Δύση, απ’ όπου έρχονται τα λεφτά και οι επενδύσεις που κρατούν όρθια την οικονομία και του δίνουν ευρωπαϊκή προοπτική, τον πιέζει να συνταχθεί μαζί της με τις κυρώσεις εναντίον του Κρεμλίνου.  

Οι Ρώσοι τού δίνουν όπλα, φυσικό αέριο, μα κυρίως στήριξη διεθνώς στο θέμα του Κοσόβου, που είναι και το καυτό εθνικό ζήτημα για τους Σέρβους. Αν η Μόσχα πάψει να μπλοκάρει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ την αναγνώριση του Κοσόβου, το λίκνο του σερβικού έθνους χάνεται και τύποις για το Βελιγράδι. Με ανοιχτό το πράσινο φως από το Σ.Α. του ΟΗΕ, ένας μετά τον άλλον οι διεθνείς οργανισμοί, όσοι δεν το έχουν κάνει έως τώρα, θα το δεχθούν στους κόλπους τους, κι εκεί θα τελειώσουν όλα για τους Σέρβους. 

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πιέζουν ασφυκτικά τον Βούτσιτς να κλείσει το θέμα του Κοσόβου με μια αμοιβαίως αποδεκτή λύση με τους Αλβανούς, ώστε να σβήσει μια σιγοκαίουσα εθνικιστική εστία στα δυτικά Βαλκάνια.  

Ο Σέρβος ηγέτης αντιστέκεται, αλλά η αναπάντεχη(;) «πισώπλατη μαχαιριά» του Πούτιν τον έχει κάνει να αισθάνεται ότι χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Ο Ρώσος πρόεδρος κατά τη συνάντησή του στο Κρεμλίνο με τον γ.γ. του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, δεν δίστασε να του δηλώσει πως οι αυτοανακηρυχθείσες δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ έχουν το ίδιο δικαίωμα να ανακηρύξουν την ανεξαρτησία τους, με βάση το προηγούμενο της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Κόσοβο.  

Ο κυνισμός του Πούτιν να βάλει στο τραπέζι το Κόσοβο ως ανταλλάξιμο με τις διεκδικούμενες περιοχές της ανατολικής Ουκρανίας προκάλεσε σοκ στο Βελιγράδι.  

Ο Βούτσιτς και η διπλωματία του συνειδητοποιούν με οδυνηρό τρόπο ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η Ελλάδα, κομβικός «παίκτης» στα ενεργειακά

 Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Η εκδήλωση υπογραφής της συμφωνίας για την έναρξη κατασκευής του τερματικού σταθμού FSRU,  στην Αλεξανδρούπολη, εξελίχθηκε σε μίνι βαλκανική διάσκεψη για το ενεργειακό.

Οι ηγέτες (Βούτσιτς, Πετκόφ, Κοβασέφτσι) που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση της Αθήνας, δήλωσαν καθαρά ότι βλέπουν την Ελλάδα και τις ενεργειακές υποδομές της ως σανίδα σωτηρίας για τις οικονομίες και τις κοινωνίες των χωρών τους. Ο Ελληνας πρωθυπουργός, πάλι, διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα θα συνδράμει τις χώρες τους στην προσπάθεια ενεργειακής απεξάρτησης από τη Ρωσία. Διακήρυξε μάλιστα την «απόλυτη πολιτική δέσμευσή» του, το έργο FSRU της Αλεξανδρούπολης να έχει ολοκληρωθεί εντός των επόμενων είκοσι μηνών, ώστε να αρχίσει να ρέει το LNG στα δίκτυά τους. Ηδη η ελληνική πλευρά άρχισε να στέλνει αέριο στη Βουλγαρία και εφόσον καταστεί ανάγκη θα δώσει και το «φιλί της ζωής» στη Βόρεια Μακεδονία.

Η Ελλάδα έχει μια θαυμάσια ευκαιρία να ξαναγίνει παίκτης στα Βαλκάνια, με όχημα το φυσικό αέριο.

Μέσω των υπό κατασκευήν δύο κάθετων αγωγών, «δένει» στο ενεργειακό της «άρμα» και «ρυμουλκεί» γεωπολιτικά προς το Αιγαίο και τη Μεσόγειο τη Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία, και πιο ψηλά τη Σερβία, το Κόσοβο, τη Ρουμανία, ακόμη και την Ουκρανία.

Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι η κατασκευή και των δύο αυτών «σωλήνων» –του IGB από την Κομοτηνή στη Βουλγαρία και εκείνου από τη Νέα Μεσημβρία Θεσσαλονίκης προς την πόλη των Σκοπίων– έχει καθυστερήσει με ευθύνη της ελληνικής πλευράς.

Ως προς τον ελληνοβουλγαρικό διασυνδετήριο, προβλήθηκαν από εμάς τεχνικά προβλήματα που όμως δεν έπεισαν την άλλη πλευρά, η οποία έχει ετοιμάσει το δικό της πολύ μεγαλύτερο κομμάτι και περιμένει τον άλλο μήνα να τελειώσει και το ελληνικό για να αρχίσει να τρέχει το αζερικό αέριο από τον TAP πρώτα και αργότερα από την Αλεξανδρούπολη. 

Οσο για τον αγωγό προς τη Βόρεια Μακεδονία, ανεπισήμως διακινείται ότι η ελληνική πλευρά δεν έχει καταρτίσει καν τη μελέτη βιωσιμότητας.  

Γιατί άραγε; 

Ποιοι δεν κατανοούν τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στα βόρεια σύνορά μας;

Οι δραματικές εξελίξεις δεν επιτρέπουν πλέον ολιγωρίες και ύποπτες δικαιολογίες υπονόμευσης στρατηγικής σημασίας υποδομών, στο όνομα «εθνικών» σκοπιμοτήτων.

Το ενεργειακό τοπίο στην Ευρώπη και φυσικά στη Βαλκανική αναδιαμορφώνεται ταχύτατα και επηρεάζει ισορροπίες ισχύος. Αν εμείς δεν βοηθήσουμε τους γείτονές μας, τώρα που μας χρειάζονται, θα το κάνουν...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Όπλα πάνε κι έρχονται…

 

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Ημεταφορά όπλων από την Κίνα στη Σερβία προκάλεσε ανησυχίες στη Δύση, μολονότι ο πρόεδρος Βούτσιτς έσπευσε να ανακοινώσει ότι η χώρα του σχεδιάζει να αγοράσει και γαλλικά μαχητικά Rafale.

Εως τώρα, οι Σέρβοι προμηθεύονταν οπλισμό κυρίως από τη Ρωσία και για να τηρούν τις ισορροπίες κάπου κάπου αγόραζαν και από τους Τούρκους και τους δυτικούς. Τώρα, για την ενίσχυση του οπλοστασίου τους στρέφονται (και) προς την Κίνα, που τείνει να μετατρέψει τη Σερβία στο κατεξοχήν εφαλτήριό της για τη διείσδυσή της στην Ευρώπη.  

Το ερώτημα είναι γιατί τέτοια πρεμούρα των Σέρβων να αγοράσουν πανάκριβα όπλα, από τη στιγμή που κανένας από τους κοντινούς τους γείτονες δεν είναι σε θέση να τους απειλήσει σοβαρά. 

Είναι, φυσικά, δικαίωμά τους να σχεδιάζουν την προστασία της εδαφικής τους ακεραιότητας στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Ομως, δεν μπορούν να θεωρηθούν αδικαιολόγητες και οι ανησυχίες των όμορων κρατών. Και ας έσπευσε να χαρακτηρίσει ως τέτοιες τις αντιδράσεις του Μαυροβουνίου και του Κοσόβου (σε πρώτη φάση) ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Το σημερινό δόγμα του Βελιγραδίου περί «σερβικού κόσμου», κατά το «ρωσικός κόσμος» στο όνομα του οποίου ο Πούτιν έπνιξε τη Μαύρη Θάλασσα στο αίμα, ή και του Μιλόσεβιτς παλαιότερα, «όλοι οι Σέρβοι σε μια Σερβία», που μετέτρεψε τη Γιουγκοσλαβία σε ερείπια, συντηρεί έντονη την καχυποψία για σερβική επιθετικότητα και βλέψεις στα δυτικά Βαλκάνια. Πολλώ μάλλον τώρα, που ο φόβος για μεταφορά σε αυτά της ουκρανικής κρίσης, με μοχλό το σερβικό ζήτημα, πλανάται μετά και τις σχετικές απειλές της Μόσχας, της οποίας το Βελιγράδι είναι ο πιστός σύμμαχος στην περιοχή.  

Προετοιμάζεται για κάτι η ηγεσία του Βελιγραδίου και συσσωρεύει όπλα; 

Μόνον ο Βούτσιτς το γνωρίζει.

Το σίγουρο είναι ότι...