"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΡΑΦΙΚΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΡΑΦΙΚΟΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Πουκάμισα

 

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Ο Τσίπρας προσπάθησε τον τελευταίο χρόνο να επανασυστηθεί ως αξιόπιστος κυβερνήτης. Αλλά όταν κλήθηκε να εξηγήσει το πιο φαντεζί από τα μέτρα του «προγράμματός» του, έπαθε γλωσσοδέτη.

Δεν είναι ακόμη σε θέση να πει σε ποιους και πώς θα επιβληθεί η «πατριωτική εισφορά».

Είναι τόσο έκδηλη η αδυναμία του να ανταποκριθεί στον ρόλο του «διαβασμένου» διαχειριστή, που μπαίνει κανείς στον πειρασμό να σκεφτεί μήπως ο Τσίπρας έπρεπε να κάνει το rebranding από την ανάποδη.

Μήπως έπρεπε να αποδράσει από την κλινική των επικοινωνιολόγων και να ξαναρχίσει τις καταχρήσεις. Να προσπαθήσει να…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τεχνητή Νοημοσύνη & Τσίπρας

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Εμπόριο κβαντικών παπατζήδων

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Είμαι βέβαιος πως αν κάποιος δήλωνε στην παρέα «κβαντικός δημοσιογράφος» θα τον έπαιρναν στο ψιλό. Και δικαίως.


Το ίδιο θα έκαναν για έναν υποτιθέμενο «κβαντικό πολιτικό» ή «κβαντικό οπωροπώλη».

Πριν από δύο χρόνια είχα ανακαλύψει εντυπωσιασμένος μια «κβαντική παιδίατρο» της «ολιστικής επιστήμης».

Δεν έκανα καμία ιδιαίτερη έρευνα. Απλώς διάβασα το βιογραφικό της.

Και επεσήμανα εδώ το γεγονός. Ξέρετε τι με εντυπωσίασε περισσότερο; 

 Οι αντιδράσεις. Οχι εναντίον της αυτοαποκαλούμενης «κβαντικής παιδιάτρου» αλλά εναντίον της επισήμανσης.

Ενας ολόκληρος κόσμος εύπιστων ή απλώς άσχετων θεώρησε ότι η δημοσιοποίηση μιας ανυπόστατης βιογραφικής αναφοράς συνιστούσε περίπου ανοσιούργημα, βλασφημία ή τουλάχιστον ίντριγκα. Για να απαξιωθεί μια κυρία που δεν την ξέραμε και χθες αλλά δραστηριοποιούνταν κάπου μεταξύ πένθους, ακτιβισμού, καταγγελίας και Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Ενδεχομένως πολλοί άμοιροι να πίστεψαν ότι «κάτι καινούργιο γεννιέται». Και δεν εννοούσαν φυσικά την «κβαντική ιατρική».

Για μήνες πολιτικοί, ειδήμονες, απίθανοι «εμπειρογνώμονες» και αδιανόητοι δημοσιογράφοι διακινούσαν δακρύβρεχτες ιστορίες και τερατώδεις παπάτζες για «παράνομα φορτία», χαμένα βαγόνια, χαμένους νεκρούς σε ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα, ξυλόλια, «δολοφόνους» κι άλλα χειρότερα.

Με πρόσχημα ένα δραματικό γεγονός που μας είχε συγκλονίσει όλους. Και του οποίου οι τραγικές συνθήκες ήταν απολύτως γνωστές από την πρώτη στιγμή. Τις είχε αναλάβει η Δικαιοσύνη.

Περιττός ο παροξυσμός, λοιπόν.  

Πάνω σε αυτόν όμως στήθηκε ένα εμπόριο. Πολιτικό, προσωπικό, επικοινωνιακό, συγκινησιακό, νομικό, δημοσιογραφικό… Δώσε και μένα, μπάρμπα!

Φυσικά η αλήθεια τελικά δεν κρύβεται. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η υπόθεση οδηγήθηκε στο μόνο μέρος που προβλέπει μια συντεταγμένη πολιτεία. Στη Δικαιοσύνη.

Τη συνέχεια θα τη δούμε, δεν προεξοφλώ τίποτα.

Επιστρέφω όμως στο βασικό. Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι
«μόνο το σύμπαν και η βλακεία είναι απέραντα και για το σύμπαν δεν είμαι τόσο βέβαιος».

Αλλά το εμπόριο της βλακείας; 

Αυτό δεν έχει κάποιο όριο; 

Κάποιο μέτρο; 

Κάποιους κανόνες;

Κουράστηκα να παρακολουθώ ανεκδιήγητες τηλεπερσόνες να δηλώνουν δακρυσμένες ή οργισμένες ότι «δεν έχω οξυγόνο». Και να περιπλανώνται σε περίπλοκους συλλογισμούς που ούτε καταλάβαιναν.

Φυσικά, δημοκρατία έχουμε. Και δεν φιμώνουμε κανέναν.

Ισως η ντροπή θα έπρεπε να αποτελεί επαρκή ανασταλτικό παράγοντα για να περιορίσει κάπως το παζάρι.  

Αλλά ποιος την έχασε για να τη βρουν οι παπατζήδες;

Διότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Επί της Καρνεάδου

 Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Οι φωτογραφίες από την παρουσίαση του προγράμματός της για τον πολιτισμό, σε κινηματογράφο των Αθηνών, ήταν απογοητευτικές.
Την παράσταση έκλεβαν μάλλον τα άδεια καθίσματα παρά οι προσελθόντες πιστοί. 

Το «φαινόμενο Καρυστιανού» πνέει τα λοίσθια – το έχουμε ξαναδεί αυτό και με άλλα «φαινόμενα» του είδους.

Το δείχνουν η μικρή προσέλευση στις δημόσιες εκδηλώσεις, οι μαζικές αποχωρήσεις στελεχών και, φυσικά, τα νούμερα των δημοσκοπήσεων που κατρακυλάνε. Επομένως, έχω κάθε λόγο να ανησυχώ όταν η κ. Καρυστιανού δηλώνει ότι, εφόσον το κίνημά της δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή, εκείνη θα φύγει από την Ελλάδα, παρότι την αγαπά υπερβολικά.

Οχι ότι θα μου λείψει – παρότι είναι βέβαιο ότι θα λείψει από την Ελλάδα. Ανησυχώ όμως, επειδή στην ίδια συνέντευξη δηλώνει ότι, ως ολιστική παιδίατρος, που ξέρει και από κβαντική ιατρική, ετοιμάζεται να ανοίξει ιατρείο και στην Αθήνα. 

Μήπως θα πρέπει να το σκεφτεί ωριμότερα το θέμα; Δεν θα είναι κάπως δύσκολο και ψυχολογικά στενόχωρο να ζει στο εξωτερικό και να πετάγεται κάθε τόσο στην Αθήνα για το ιατρείο; 

Αν, πάντως, είναι αμετάπειστη και θέλει σώνει και καλά ιατρείο στην Αθήνα, έχω υπόψιν μου ένα ιδεώδες ακίνητο επί της οδού Καρνεάδου! Προς το παρόν καταλαβαίνω ότι δεν είναι διαθέσιμο, ενδέχεται να μένει αποκλεισμένο λόγω αστυνομικού ενδιαφέροντος.  

Πολύ σύντομα όμως...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιατί τα στελέχη της ΝΔ άρχισαν τις μπούρδες;

Εικόνα

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Μόνο τις τελευταίες ημέρες έχουμε απολαύσει:


- Τον βουλευτή Κουλκουδίνα να αμφισβητεί το μεγάλο πρόβλημα που δημιουργεί η αύξηση στην τιμή των καυσίμων, με βασικό του επιχείρημα ότι βλέπει κίνηση στη Συγγρού και ισχυριζόμενος ότι δεν υπάρχουν δείκτες που να δείχνουν μείωση της κατανάλωσης. Και το κάνει την ώρα που δείκτες υπάρχουν όπως, ας πούμε, τα μειωμένα έσοδα από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης ο οποίος δεν επηρεάζεται από την τιμή.

- Τον βουλευτή (και πρώην υπουργό Δικαιοσύνης και Γεωργίας) Τσιάρα να λέει ότι την κίνηση που βλέπει στην Εθνική Οδό δεν την έχει δει τα τελευταία 20 χρόνια. Κι αν κάποιοι ξέρετε αριθμητική, έχετε ήδη υπολογίσει ότι πριν 20 χρόνια ήταν 2006 κι απορείτε πώς είναι δυνατόν να συγκρίνουμε το σήμερα με μια εποχή που, μοιραία ανέμελοι, πετούσαμε τα λεφτά από το παράθυρο, δεν πρέπει να παραξενεύεστε. Στο καπάκι ο βουλευτής Τσιάρας ισχυρίστηκε ότι σήμερα «υπάρχει υπερκατανάλωση παντού».

 - Τον βουλευτή Θεοχάρη να λέει ότι
«υπάρχουν τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη αλλά υπάρχουν και νοικοκύρηδες» σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να πει κάτι αντίστοιχο της «συμμορίας της μιζέριας» του Γεωργιάδη.

- Τον ίδιο τον Άδωνι Γεωργιάδη να ειρωνεύεται δημοσιογραφική ερώτηση ρωτώντας τον δημοσιογράφο αν έχει πάρει μπάφο, το οποίο από μόνο του είναι κατηγορίας σιγά τα ωά (αν εξαιρέσουμε το λάθος ρήμα αφού τον μπάφο τον κάνουμε ή τον καπνίζουμε αλλά δεν τον παίρνουμε) αλλά όσο να ‘ναι δείχνει μια άνεση έκφρασης που μόνο κάποιος που αισθάνεται απόλυτη σιγουριά συνοδεία μεγάλης έπαρσης μπορεί να έχει.

Ξαναλέω ότι αυτά αφορούν μόνο τις τρεις - τέσσερις τελευταίες ημέρες και είναι ένα αυτοκαταστροφικό κρεσέντο το οποίο κάπως δυσκολεύομαι να εξηγήσω.

Μια εξήγηση είναι ότι στη Νέα τη Δημοκρατία έχουν κουραστεί από τη με μεγάλη διαφορά πρωτιά, δεν αντέχουν άλλο να περιμένουν από την εντελώς άχρηστη αντιπολίτευση να τους απειλήσει και αποφάσισαν να δράσουν μόνοι τους. Αποφάσισαν να αρχίσουν να πυροβολούν τα πόδια τους για να κάνουν την κούρσα κάπως πιο ενδιαφέρουσα.

Μια άλλη εξήγηση είναι ότι τα στελέχη της Νέας της Δημοκρατίας βάζουν στοιχήματα, τα χάνουν κι αυτό που πρέπει να κάνουν ως συνέπεια της χασούρας είναι δηλώσεις που να εκθέτουν τους ίδιους, το κόμμα τους και την κυβέρνηση.

Και φυσικά υπάρχει και η εξήγηση που είναι πιο πιθανή: όλα αυτά τα στελέχη είναι...

 

Ελληνόφωνου ξεφτιλισμένου "δημοσιογραφικού" σκουπιδαριού κωμωδία

 

Image 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Χ##καμε και η βάρκα έγειρε

Βλάχος κατά Μαρκόπουλου για τους δανειολήπτες: «Είμαστε εκτός  πραγματικότητας» – «Κανένας χωρίς έλεγχο, άλλοι τάζουν μαγικές συνταγές»,  βίντεο | NET24

 

Γράφει ο Στέντωρ

Λένε ότι κάποια στελέχη της κυβέρνησης έχουν ξεφύγει.
Οτι μιλούν με αλαζονεία, σαν να έχουν συμβόλαιο ισοβιότητας με την εξουσία. 

Μάλλον έχει ακούσει αυτά τα σχόλια και ο Δημήτρης Μαρκόπουλος. Γι’ αυτό ήταν στη Βουλή μειλίχιος με τον συνάδελφό του Γιώργο Βλάχο.  

Ο Μαρκόπουλος –για όσους τον έχουν απωθήσει από τη μνήμη τους– είναι υφυπουργός Οικονομικών. Ως τέτοιος κλήθηκε να απαντήσει στον βουλευτή της «γαλάζιας» εσωκομματικής αντιπολίτευσης. 

Ο Βλάχος αυτοθυματοποιήθηκε.  

Αυτοχαρακτηρίστηκε «παράξενος βουλευτής που τσιγκλάει τον υφυπουργό». 

Αλλά ο Μαρκόπουλος έζησε το τσίγκλισμα ως γαργαλισμό, διαβεβαιώνοντας με καθόλου μαρκοπούλειο ύφος –δηλαδή γλυκά– ότι σέβεται τον συνάδελφό του και ουδέποτε θα τον αποκαλούσε «παράξενο». 

«Είμαστε στην ίδια μεριά της βάρκας», του είπε. 

Και όταν κάθονται πολλοί μαζί από την ίδια μεριά της βάρκας, ξέρουμε ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αλαζονεία

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Κάτι σοβαρό συμβαίνει στην κυβέρνηση και το συνειδητοποιώ τις τελευταίες μέρες.
Υφίσταται μια μετάλλαξη, που ξέρω τι μου θυμίζει, αλλά δεν τολμώ να το ονομάσω προτού το περιγράψω.  

Ακουγα συνέντευξη επιφανούς αξιωματούχου του κυβερνώντος κόμματος, πρώην υπουργού (παραλείπω το όνομά του, διότι ειλικρινά ντράπηκα για δικό του λογαριασμό…), στην οποία ο επιφανής «απαντούσε» σε ερωτήσεις δημοσιογράφων για τα πρόσφατα κρούσματα αλαζονείας στην κυβέρνηση. Τα εισαγωγικά στο ρήμα παραπάνω είναι απαραίτητα, καθώς ο επιφανής απέκρουε τις ερωτήσεις, αμφισβητώντας τη βάση τους στην πραγματικότητα. «Δεν έχω αντιληφθεί κάτι τέτοιο», «δεν ξέρω αν η φράση χρησιμοποιείται εκτός συμφραζομένων». Τέτοια σαχλά έλεγε, εξυπνακίστικες υπεκφυγές από γεγονότα γνωστά σε όλους.

Το εκνευριστικότερο όλων όμως δεν ήταν η άρνηση της πραγματικότητας με γελοία προσχήματα, αλλά η αυταρέσκεια στο ύφος του. Ηταν φανερό ότι ένιωθε βαθιά ικανοποιημένος με τον εαυτό του και την ευφυΐα του, πίστευε ότι εκείνη την ώρα έκανε τη δουλειά του με τον καλύτερο τρόπο, ότι του άξιζε και έπαινος! Εκεί πάνω, λοιπόν, εγώ θυμήθηκα τα γαλλικά μου και ο σκύλος μου τρόμαξε. Μα και εγώ είχα τρομάξει ακούγοντας τον κύριο αυτόν, γιατί ήταν σαν να είχαμε γυρίσει δεκαπέντε χρόνια πίσω και να άκουγα έναν συριζαίο αξιωματούχο στο απόγειο της αλαζονείας τους.

Η αλαζονεία της κυβέρνησης όχι μόνον είναι δεδομένη, αλλά δεν χαμπαριάζει κιόλας από προειδοποιήσεις, ακόμη και αν αυτές προέρχονται από την Ντόρα Μπακογιάννη. Γιατί όσο καλός υπουργός και αν είναι ο Αδωνις Γεωργιάδης (και είναι πράγματι) δεν δικαιολογείται να προσβάλλει δημοσίως συνομιλητή του (ας ήταν και δημοσιογράφος…) με την αναφορά σε μπάφους. Η αλαζονεία της κυβέρνησης όμως δεν αντιμετωπίζεται με επίδειξη βλακείας, όπως στην περίπτωση του κομματικού αξιωματούχου που αναφέρω στην αρχή. Είναι μάταιο και εν τέλει βλακώδες να αρνείσαι αυτό που όλοι οι άλλοι γύρω σου το βλέπουν καθαρά. Πολύ περισσότερο αν την επομένη σκοπεύεις κιόλας να ζητήσεις να σε εμπιστευθούν με την ψήφο τους. Και είναι εδώ ακριβώς το σημείο στο οποίο εντοπίζω την ομοιότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η άρνηση της πραγματικότητας ήταν το κύριο και το πλέον ενοχλητικό χαρακτηριστικό τους. Μάλιστα σου την έτριβαν και στη μούρη από πάνω.

Η κυβέρνηση της ΝΔ ήταν μια τόσο ευπρόσδεκτη αλλαγή το 2019 ακριβώς επειδή δεν έκρυβε τις δυσκολίες και δεν κρυβόταν. 

Η αναπόφευκτη πάροδος του χρόνου έφθειρε τα υλικά της – πάντα έτσι γίνεται, είναι ο νόμος της ζωής. Ηλθε όμως να προστεθεί από πάνω και το αίσθημα της απόλυτης ασφάλειας, λόγω της απουσίας αξιόπιστου αντιπάλου. 

Το αποτέλεσμα είναι πια ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Και δεν είναι μόνο ότι ενοχλεί ποικιλοτρόπως, είναι κυρίως ότι βλάπτει την ίδια την κυβέρνηση. Σε τελευταία ανάλυση και τη χώρα, αφού  από τις επερχόμενες εκλογές το πιθανότερο είναι (τώρα – γιατί δεν ξέρω σε δύο μήνες τι θα συμβαίνει) ότι δεν θα προκύψει κυβέρνηση. 

Πάντως, ο καβγάς με την πραγματικότητα...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εκτός ελέγχου!

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Πάντα φώναζε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Πάντα επενέδυε περισσότερο στην ηχητική ένταση του επιχειρήματος παρά στο ίδιο το επιχείρημα, είτε αυτό ήταν αξιόλογο είτε όχι.

Ο υπουργός ερμήνευε ανέκαθεν την πολιτική του ύπαρξη με όρους στεντόρεια τηλεοπτικούς, μεταξύ άλλων επειδή γνώριζε ότι αυτός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να δημιουργήσει βάση φανατικών θαυμαστών: μπλέκοντας δημιουργικά την πολιτική με το ριάλιτι.

Είναι όμως άλλο πράγμα να φωνάζεις στα τηλεοπτικά στούντιο το 2015, τότε που όλη η χώρα ήταν μια αδιάλειπτη κραυγή, δικαιολογημένη τάχα από τον περιρρέοντα υπαρξιακό κίνδυνο, και άλλο να συνεχίζεις να φωνάζεις το 2026, υπονομεύοντας την κανονικότητα που το ίδιο σου το κόμμα ισχυρίζεται πως έχει αποκαταστήσει.

Φωνάζει ο κόσμος όταν όλα είναι ορθώς καμωμένα;

Δικαιολογείται το ευερέθιστο και εκρηκτικό πνεύμα ενός υπουργού, ενώ ο ίδιος διατείνεται πως η χώρα διανύει την πιο «συγκλονιστική περίοδο ευημερίας»;

Από τις επιθέσεις του σε δημοσιογράφους που τολμούν να συσχετίσουν τη δραστηριότητα του ιατρείου της Καρνεάδου με την αδυναμία του υπουργείου να την καταστείλει εγκαίρως μέχρι τις ειρωνείες του σε παρουσιαστές που του θέτουν στοιχειώδη ερωτήματα για τις μετεκλογικές συνεργασίες (τους ρώτησε ζωντανά μήπως έχουν καπνίσει μπάφο), ο Αδωνις Γεωργιάδης φανερώνει ότι η ένταση για την ένταση δεν είναι πια απλώς ένα κομμάτι του brand του ή ρητορική αναγκαιότητα, αλλά κάτι που, δυστυχώς, δεν τιθασεύεται. Ο υπουργός έχει χάσει τον έλεγχο.

Εγκριση από ψηλά

Η απώλεια του ελέγχου είναι μια πολυτέλεια. Κατά κάποιον έμμεσο τρόπο, αποτελεί επιλογή. Δεν ξύπνησε μια μέρα ο υπουργός και απεφάνθη «σήμερα θα αφηνιάσω», αλλά εδώ και καιρό αποδέχεται το σχετικό ενδεχόμενο, επειδή γνωρίζει ότι οι παρεκτροπές του συγχωρούνται από την κεφαλή του κόμματος, αν δεν επιδοκιμάζονται κιόλας.

Η αλαζονεία της εξουσίας και τα καβαλημένα καλάμια, στα οποία πολλοί (ακόμη και από το στρατόπεδο της Ν.Δ.) αναφέρονται δηκτικά, σε αυτήν την κατάσταση συνίστανται. Στην κουλτούρα εκείνη που αγκαλιάζει την απρέπεια και την έλλειψη ορίων ως θεμιτές παραμέτρους του πολιτικού ανταγωνισμού.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης, όμως, δεν ξεφεύγει απλώς από τους τύπους, αλλά σταδιακά πολακοποιείται. Υιοθετεί χαρακτηριστικά που κάποτε (ορθώς) αναγνώριζε ως δηλωτικά της συριζαϊκής νοσηρότητας και από τα οποία υποτίθεται ότι διαχώριζε τη θέση του.

Το να μην αφήνεις δημοσιογράφους να μιλήσουν, να τους επιτίθεσαι υστερικά προσάπτοντάς τους φαντασιακά αμαρτήματα και να αποκλείεις ερωτήσεις που δεν σε βολεύουν είναι σημάδια τραμπικού ολοκληρωτισμού και ασέβειας τόσο προς τους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους όσο και προς το κοινό που περιμένει να ακούσει έναν υπουργό και καταλήγει αποδέκτης ενός παραληρηματικού σόου. Είναι η επιτομή της περίφημης «τοξικότητας» την οποία η Ν.Δ. καταγγέλλει, εμφατικά και υποκριτικά, όταν στρέφεται εναντίον της.


Η υπόθεση Μαζωνάκη και το ευρύτερο θέμα κρατικής ευθύνης που αυτή αναδεικνύει έχουν φέρει τον υπουργό σε δύσκολη θέση.

Οφειλαν η κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες να έχουν επιδείξει σοβαρό ελεγκτικό ζήλο έναντι ιατρών και ιατρείων που παραβιάζουν νόμους και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή ασθενών;

Προφανώς.

Υπάρχει δικαιολογία για την ολιγωρία τους;

Καμία.

Ούτε η υψηλή δημοτικότητα των «εναλλακτικών θεραπειών» στις τάξεις όλων εκείνων που οψίμως τις μέμφονται ούτε το κβαντικό βιογραφικό της άλλοτε λαοπρόβλητης Μαρίας Καρυστιανού μετριάζουν την αποτυχία του κράτους και του υπουργού προσωπικά να επιβάλουν τη νομιμότητα.

Λένε, ωστόσο, αυτά τα δύο πολλά για την κοινωνία που σήμερα φρίττει με όσα συνέβησαν στην Καρνεάδου.

Δεν είναι, βέβαια, δουλειά του υπουργού να σχολιάσει τον αντιφατικό και συγκυριακό τρόπο με τον οποίο τα ειδησεογραφικά μέσα και το κοινό τους καταναλώνουν την ψευδοεπιστήμη.

Δουλειά του είναι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΚΒΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟΧΑΥΝΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η χώρα σε αλουμινόχαρτο!

 Image

 

Της ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

Ζουν ανάμεσά μας. Είναι φίλοι μας, γνωστοί μας, άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε στην καθημερινότητά μας. Μπορεί να είναι καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, μορφωμένοι, κοσμοπολίτες, με οικονομική άνεση. Ή και όχι.

Η ευπιστία λειτουργεί με απολύτως δημοκρατικές διαδικασίες. Δεν αναγνωρίζει κοινωνικές τάξεις, οικονομικό ή μορφωτικό επίπεδο. Διότι δεν «φυτρώνει» εκεί που χαλαρώνει το μυαλό, αλλά όπου η ψυχή το έχει ανάγκη.  

Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, ακόμη και μετά τον κουρνιαχτό που έχει σηκώσει η υπόθεση Μαζωνάκη, θα κατέφευγαν σε εναλλακτικές μεθόδους που θα υπόσχονταν νεότητα και ευεξία, μακράς ή και διαρκούς διάρκειας, ή θεραπεία κάποιου προβλήματος υγείας. Και θα εμπιστεύονταν την «κβαντική ιατρική», αν η παραδοσιακή δεν μπορούσε να δώσει άμεση λύση στο πρόβλημά τους. Αφού το είπε η μάνα – σύμβολο. «Δεν θα καταργήσουμε την κβαντική ιατρική, επειδή κάποιοι δεν γνωρίζουν». Κι άσε το Χάρβαρντ να κουρεύεται, που δεν κάνει σχετικά σεμινάρια. Αυτό χάνει. 

Αφού υπάρχει κβαντομηχανική, γιατί να μην υπάρχει και κβαντοϊατρική; 

 Ετσι σκεφτόμαστε, ως ο «εξυπνότερος λαός του κόσμου» που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τους κανόνες της στοιχειώδους μηχανικής – γι’ αυτό κι όταν στην πόρτα γράφει «σπρώξτε», οι περισσότεροι τραβάμε.

Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η ελλειμματική γνώση, αλλά η αδυναμία μας να αντισταθούμε σε οτιδήποτε ακούγεται αρκετά περίπλοκο, ώστε να μοιάζει επιστημονικό, και αρκετά θαυματουργό ώστε να μας βολεύει· ή να μας ψαρώνει. Ο,τι δεν καταλαβαίνουμε, μας γοητεύει. Και αντί να ζητήσουμε περαιτέρω εξηγήσεις, του παραδινόμαστε. Βιοσυντονισμός σου λέει. Μωρέ κάτι θα είναι αυτό, είναι και σύνθετη η λέξη, κάτι ανώτερο.

Διότι οι σύγχρονοι «μάγοι» και «μάγισσες» δεν διασχίζουν τους ουρανούς καβάλα σε σκουπόξυλα.  

Είναι κομψά ντυμένοι, φοράνε ακριβά αξεσουάρ και είναι σαν να σου κλείνουν το μάτι, σαν να σου επιτρέπουν να κοιτάξεις μέσα από μία μισάνοιχτη πόρτα, σε μια επικράτεια όπου υπάρχουν όλα τα υλικά των ψευδαισθήσεων. Από την κβαντική ιατρική ως τα ξυλόλια και οι μικρές Μαρίες του Εβρου. Ή ακόμη και ο Ρονάλντο. Που σου μιλάει ελληνικά καλύτερα από τον Καραγκούνη και στο τέλος, σου ζητάει και ένα κατοστάρικο, έτσι για το καλό. Και του το δίνεις.

Στην εποχή μας, δεν έχει σημασία αυτό καθαυτό το θέμα, αλλά η τάση να πιστέψουμε ακόμη και τους κοασμούς των βατράχων. Αν δηλαδή πιστεύεις ότι καίνε τα δάση, για να βάλουν ανεμογεννήτριες, γιατί να μην πιστέψεις ότι σου έκανε βιντεοκλήση ο Ρονάλντο;

Το ένα «ταΐζει» την ιδεοληψία σου, το άλλο τη ματαιοδοξία σου.  

Αλλωστε, η έννοια της τεκμηρίωσης, ουδέποτε ήταν τόσο αντιδημοφιλής όσο σήμερα. Δεν ενδιαφέρει πλέον η αλήθεια, αλλά το ρούχο που φοράει – το πώς φαίνεται· και πώς καλλιεργεί την πεποίθηση ότι αυτό που πιστεύουν οι πολλοί είναι αληθινό.

Ξέρουμε ποιος μας παρακολουθεί, ξέρουμε γιατί έγινε το δυστύχημα στα Τέμπη, ξέρουμε πώς να μείνουμε για πάντα νέοι, ξέρουμε και τι προκαλεί και τι θεραπεύει τον καρκίνο, ξέρουμε από τι έχει ανάγκη ο Ρονάλντο, ξέρουμε και ότι το αλουμινόχαρτο προστατεύει λεφτά και κοσμήματα από τη ραδιενέργεια σε περίπτωση διαρροής ρεύματος. 

Και τώρα που το λέω...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Κβαντικός σουρεαλισμός

 Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι καταπληκτικό και μάλλον μοναδικό.
Με αφορμή τα πιο τραγικά γεγονότα, ο δημόσιος διάλογος εκτρέπεται συχνά στον σουρεαλισμό, ενίοτε στη γραφικότητα, σχεδόν πάντα στον παραλογισμό. 

Ο θάνατος του αγαπημένου Γιώργου Μαζωνάκη από την «κβαντική γιατρό» οδήγησε την Ενωση Ελλήνων Φυσικών να εκδώσει ανακοίνωση για να βάλει τέλος στην παραδοξολογία και στην επιστημονική εκμετάλλευση τονίζοντας ότι είναι «ανυπόστατος ο όρος κβαντική ιατρική», κάνοντας λόγο για «κατάχρηση της φυσικής» και «ψευτογιατρούς».

Μετά την ανακοίνωση πως είναι «ανυπόστατος ο όρος κβαντική ιατρική» πολλοί θυμήθηκαν όσα αναφέρει στην ιστοσελίδα της η Μαρία Καρυστιανού:
«η μεγάλη μου επιθυμία να θεραπεύω χωρίς πολλά φάρμακα, με οδήγησε σε εναλλακτικές μορφές Ιατρικής, όπως η μεταβολομική, η γνωστική ομοιοπαθητική και η κβαντική ιατρική». 

Αυτά αναφέρει στην ιστοσελίδα της, όπου αυτοπροσδιορίζεται ως «ολιστική παιδίατρος». 

Το εντυπωσιακό δεν είναι πως η ίδια συνεχίζει να υπεραμύνεται του όρου «κβαντική ιατρική», αλλά ότι εκείνοι που τώρα τη λοιδορούν, είναι αυτοί που καθύβριζαν όσους τολμούσαν να της ασκήσουν για οποιονδήποτε λόγο την παραμικρή κριτική.

Ηταν Φεβρουάριος του 2025 όταν η δημοσιογράφος Σοφία Γιαννακά στοχοποιήθηκε ανηλεώς για άρθρο στο οποίο ασκούσε τεκμηριωμένη κριτική στην Καρυστιανού, σε βαθμό να της ασκηθεί λογοκρισία από το πειθαρχικό του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων, το οποίο αντί να προστατεύσει την ίδια και την ελευθερία έκφρασης γνώμης, την κάλεσε σε απολογία. 

Καθόλου τυχαία βέβαια δεν ήταν η στοχοποίηση της κ. Γιαννακά, αφού στο εν λόγω άρθρο αναρωτιόταν «γιατί δεν συνέβη κάτι παρόμοιο σε άλλες τραγωδίες, όπως το Μάτι με 104 νεκρούς;

Εκεί δεν γνωρίσαμε ποτέ πραγματικά τις μάνες που έχασαν συζύγους και παιδιά. Το πένθος έμεινε προσωπική τους υπόθεση, κανείς συγγενής δεν βγήκε στον δρόμο. Ελάχιστοι παρακολούθησαν τη δίκη, που κράτησε έξι χρόνια. Ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν ότι οι συγγενείς των θυμάτων νιώθουν αδικημένοι από τις ποινές που επιβλήθηκαν. Δεν προσκάλεσαν ωστόσο ποτέ σε συλλαλητήρια. 

Οσο όμως οι αποκαλύψεις για τα Τέμπη περιπλέκονται και οι θεωρίες συνωμοσίας συγχέονται με τα αληθινά περιστατικά, τόσο αντιλαμβανόμαστε ότι το αίτημα για δικαιοσύνη δεν είναι ακηδεμόνευτο, έχει πολιτική κατεύθυνση. Φυσικά, σκύψαμε όλοι το κεφάλι στους συγγενείς των θυμάτων. Ομως, όταν το πένθος γίνεται εργαλείο πολιτικό, τότε δικαιολογημένα πληθαίνουν οι απορίες για τα κίνητρα και τις επιδιώξεις».

Εναν χρόνο αργότερα αποκαλύφθηκαν και οι «επιδιώξεις» με την ανακοίνωση του κόμματος Καρυστιανού. Η συνταγή περιελάμβανε αντισυστημικότητα, μεταπολιτική, λαϊκισμό και επίκληση στο συναίσθημα, έλλειψη πολιτικής εμπειρίας που παρουσιαζόταν ως προτέρημα και κυρίως μετατροπή σε πολιτικό κεφάλαιο του προσωπικού και συλλογικού τραύματος. Οταν όμως άρχισε να κόβει ψήφους από άλλους αυτοπροσδιοριζόμενους αντισυστημικούς, όλα άλλαξαν. Αίφνης θυμήθηκαν τις αναφορές περί «κβαντικής ιατρικής», οι οποίες ουδόλως τους απασχολούσαν μέχρι τώρα. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με τις περιβόητες θεωρίες περί ξυλολίου, τουλολίου και άλλες κατασκευές.

Τη στιγμή που ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε δύο παιδιά, παρακαλούσε να μην αποπροσανατολίζεται η συζήτηση, το πολιτικό προσωπικό μετρούσε στη Βουλή χαμένα βαγόνια. 

Τώρα που οι θεωρίες κατέρρευσαν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Σύμπτωση!

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου της «Ελπίδας», Θανάσης Αυγερινός, δημοσίευσε ένα καυστικό σχόλιο για όσους επιδεικνύουν την ευλάβειά τους με θρησκευτικές εικόνες, στο οποίο συνδέει τους σαμάνους της Καρνεάδου και τη Μαρία Καρυστιανού.

Η σύνδεση είναι εύστοχη, καθώς δεν είναι μόνο αισθητική, είναι και γεωγραφική.

Οι φωτογραφίες της κ. Καρυστιανού με τις εικόνες στο φόντο τραβήχτηκαν στο γραφείο της δικηγόρου Μαρίας Γρατσία (πρώην υποψήφιας της Νίκης), η οποία είναι το ήμισυ του κινήματος, με το άλλο μισό να είναι η ίδια η κ. Καρυστιανού. Το γραφείο της βρίσκεται απέναντι ακριβώς από το «ιατρείο» των σαμάνων, επί της Καρνεάδου.

Σημειώστε, επίσης, ότι η κ. Καρυστιανού είναι «κβαντική ιατρός», όπως και η κ. Γάκα, αν και δεν νομίζω ή, τέλος πάντων, δεν διευκρινίζεται αν και εκείνη έχει σπουδάσει Κβαντική στη Χονολουλού, όπως η κ. Γάκα.

Σαμανική, ομολογουμένως, δεν ξέρω πού τη σπουδάζουν!

Να απομένουν τίποτε γριές στα Καρπάθια, σε απρόσιτα σημεία, ή κάπου στις λίμνες και τους βάλτους της Φινλανδίας; Στην Αμερική, αποκλείεται, γιατί εκεί τους έφαγαν όλους τους Ινδιάνους μαζί με τους σαμάνους τους. Υπάρχουν ακόμη κάποιοι, αλλά εξυπηρετούν τουριστικές ανάγκες, δεν κατέχουν την τέχνη, ούτε έναν απλό χορό της βροχής δεν μπορούν να κάνουν.

Εν πάση περιπτώσει, η σύμπτωση επισημάνθηκε από τις Αρχές, έτσι προσεχώς θα....

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η κβαντική ιατρός και οι δημοσιογράφοι

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Το ότι σχεδόν κανείς δημοσιογράφος δεν αναφερόταν μέχρι πριν από λίγες μέρες στην «κβαντική ιατρική» της Μαρίας Καρυστιανού (την οποία εξακολουθεί να επικαλείται στο site της) δεν αποτελεί έκπληξη.

Ο σκοπός των περισσότερων συναδέλφων είναι να είναι αρεστοί και να ταξιδεύουν με το ρεύμα, οπότε η αναφορά σε κάτι που δεν είναι και τόσο τιμητικό για τη «Μαρία των Τεμπών» θα ήταν μια απότομη στροφή στη συνήθη επαγγελματική τους πορεία.

Τώρα που η Καρυστιανού χάνει σε δημοτικότητα και το παπατζιλίκι της «κβαντικής ιατρικής» είναι πλέον κοινός τόπος, βρίσκουν επιτέλους το θάρρος να το επισημάνουν και ακόμη και να ρωτήσουν την ίδια. Αφήνοντάς την, βέβαια, όπως συνηθίζουν με τους συνομιλητές τους, να απαντάει όπως της κάνει κέφι, γιατί πού να βρουν χρόνο για διευκρινιστικές ερωτήσεις που, όσο να ’ναι, χαλούν καρδιές και σχέσεις ανθρώπων.

Έτσι, η πρόεδρος του κόμματος «Ελπίδα για τη Μαρία να Χωθεί στη Βουλή» ρωτήθηκε για την «κβαντική ιατρική», στην οποία ισχυρίζεται ότι εξειδικεύθηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στη Μεγάλη Βρετανία, κι εκείνη απάντησε με τρόπο που κάνει τη λέξη «κουτοπονηριά» να αποκτά νέο περιεχόμενο: άρχισε να μιλάει για την κβαντική φυσική και τις εφαρμογές της σε ιατρικά μηχανήματα.

Προφανώς, κανείς στη συνέχεια δεν τη ρώτησε ποιες από αυτές τις εφαρμογές χρησιμοποιεί και ποια από αυτά τα μηχανήματα έχει στο ιατρείο της (είπαμε, οι διευκρινιστικές ερωτήσεις χαλούν καρδιές), αλλά ούτε και κανείς της επισήμανε ότι, παρότι τα περισσότερα ιατρικά μηχανήματα δουλεύουν με ηλεκτρισμό, κανείς δεν έχει αυτοανακηρυχθεί «ηλεκτρικός γιατρός» (νομίζω, γιατί οι απατεώνες είναι ιδιαιτέρως δημιουργικοί και συνεχώς πρέπει να ανανεώνουν το ρεπερτόριό τους για να ψαρεύουν τα πιο «ανήσυχα» πνεύματα που ψάχνουν το καινούργιο).

Η πρόεδρος Καρυστιανού τάχα απάντησε και η ζωή συνεχίστηκε, με την πρόεδρο να επιμένει στο σάιτ της ότι έχει εκπαιδευτεί στην «κβαντική ιατρική» (όπως επίσης στη Γνωστική Ομοιοπαθητική, τη νευροανάδραση και άλλες ωραίες λέξεις) και τους δημοσιογράφους να παριστάνουν ότι έκαναν τις δύσκολες (και καλά) ερωτήσεις.

 

Τους δημοσιογράφους που, ενώ ασχολούνται εδώ και χρόνια με την Καρυστιανού, ενώ γράφουν γι’ αυτήν και παρακολουθούν κάθε της κίνηση, δεν είχαν μπει μέχρι πριν από λίγες ημέρες στον κόπο να διαβάσουν όσα γράφει για τον εαυτό της στο επαγγελματικό της site. Ή που τα είχαν διαβάσει, αλλά…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Νυχτερινοί ψεκασμοί (με τουρμπίνες)

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Λίγο παλιότερα, αν έγραφες κάτι αρνητικό για την κ. Καρυστιανού, επενέβαιναν οι ενάρετοι και η ηθικολογική αστυνομία και σε ράπιζαν δημοσίως με αποδοκιμασίες και με την απειλή να σε μετατρέψει σε αποσυνάγωγο και αποδιοπομπαίο.
 

Λαϊκά δικαστήρια απ’ το Lidl σε καταδίκαζαν με μελοδραματικά επιχειρήματα περί χαροκαμένης μητρός, περί Ναργκίς, και μη μου άπτου – δεν το έκαναν βέβαια, από καμιά ευαισθησία, αλλά με την ωμή, γνωστή, και βαρετή πρόθεση να πλήξουν διά της κβαντικής παιδιάτρου τον πολιτικό τους αντίπαλο. (Αυτό στο μπάσκετ λέγεται «Αλλού κοιτάμε κι αλλού βαράμε»).

Βέβαια, εμείς γράφαμε από την πρώτη στιγμή (διακριτικά), διότι ήταν καταφανής η πολιτική ανεπάρκεια και το γραφικόν του κβαντικού εγχειρήματος με τις εικόνες, τις αγιαστούρες, την ουρανόπεμπτη Γρατσία, τα αφόρητα κλισέ, και τη γερόντισσα απ’ τη Συρία που χρησμοδοτούσε στα αραμαϊκά. Οπότε και δεν εκπλαγήκαμε με ό,τι ακολούθησε, δηλαδή τη γλίστρα και τη συρρίκνωση.  

Το θέμα είναι άλλο: ότι κάνει εντύπωση ο βαθμός τύφλωσης μερικών γνωστών – ακόμα και πρώην υπουργός Εξωτερικών έβλεπε τότε την παιδίατρο ως πρωθυπουργό, κάποιοι δε, ως πρόεδρο της Δημοκρατίας, ή ως αστροναύτη. (Κόψτε κάτι, παίδες).

Βέβαια είμαστε «μια υπερουράνια πολιτεία» όπως έλεγε και ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος, οπότε όλα συγχωρούνται.  

Και η κ. υποψήφια δεν φταίει, εφόσον ο καθείς έχει το δικαίωμα, σχετικός ή όχι, να κάνει κι αυτός τον γύρο της πασαρέλας, να πιστέψει ότι θα μας σώσει, ως Καρλομάγνος, κρατώντας το φραγγέλιο της καλής αφέλειας, ή και της ματαιοδοξίας, με τη στήριξη κάποιων του Αθω και έτερων, που καταλαβαίνουνε από πολιτική, όσο η θεία Ευθαλία η αστρολόγος, από αλγόριθμους.

Το πρόβλημα λοιπόν, δεν είναι η κ. Καρυστιανού, εφόσον ο καθείς δικαιούται να εκτεθεί σε παίγνια που βαθέως αγνοεί, και με δική του ευθύνη, αλλά όλοι οι άλλοι, που σε κάθε ευκαιρία πετάγονται να μας υπαγορεύσουν τι θα γράφουμε, πώς θα το γράφουμε, πώς να σκεπτόμαστε και τι ενδεχομένως έχουμε διάθεση να ψηφίσουμε: βγαίνουνε κανονιστικά, με νταβατζιλίκι, ως αυθαίρετοι κορεκτατζήδες που αποφάσισαν ότι έχουν πάντα δίκιο και εκ φύσεως, να μας υπαγορεύσουν τι να διαλέγουμε, τι να ακούμε, πώς θα ζούμε, τι χρώμα κάλτσες θα φοράμε και αν αυτές θα είναι μερσεριζέ.

Αν οφείλουμε ανυπερθέτως να αγαπάμε τον Μαζωνάκη, να δοξάζουμε τον Ρέμο, να υμνούμε τον Παντελίδη, να ξεχάσουμε ότι μεγαλώσαμε με τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι και με το Τρίτο Πρόγραμμα, με τον Μίκη, τον Σαββόπουλο και τον Μαρκόπουλο, με τον Ξυδάκη και τον Ρασούλη – ή έστω, με το Διδυμότειχο Μπλουζ, τον Γάτο τον Τούρκο και τους Κατσιμιχαίους, και βαθύτερα, με την τζαζ και το ροκ του ’60 και του ’70. Συν βέβαια και πάντα, με τον Τσιτσάνη, τον Μάρκο, και το ακατάλυτο ρεμπέτικο.

Τι να κάνουμε, αυτές είναι οι καταβολές μας – είμαστε λίγο καθυστερημένοι· ή βαθέως μολυσμένοι. 

Γιατί λοιπόν μας κανοναρχείτε περί Καρυστιανού απ’ τη μία, περί Μαζωνάκη απ’ την άλλη, περί του αν είμαστε με την Ευρώπη ή με το Τίποτε, αν ψηφίζουμε έτσι ή αλλιώς στο αυτεπίστροφο δημοψήφισμα – μέχρι και στα πειθαρχεία τραβούσανε κάποιοι τους διαφωνούντες. Από πού κι ως πού; Από πού αντλείτε το δικαίωμα; 

Και από πού την αυτοπεποίθηση, εν έτει 2026 – βέβαια είναι η εποχή της συνοικιακής γιόγκα, του Metoo, των δικαιωμάτων, του ανέσπερου Viagra και της προθανάτιας κβαντικής ευεξίας; Η εποχή της περίληψης, της συμπερίληψης, του ακατανόητου κειμένου και του εικονικού υποκειμένου – άρα;

Αρα, τότε εμφανίζονται και αγέλες καταγγελίας, ιερά τάγματα προστασίας της κ. Καρυστιανού (μέχρι που κατάλαβαν ότι είναι από άλλο ανέκδοτο), συσσωματώσεις καταλαλιάς και ινστρούχτορες του καλώς πορεύεσθαι ή, ευκαιριακά πλήθη που θέλουνε να επιβάλλουν μια και μοναδική άποψη. 

Και αν κάποιος διαφωνεί, ή έχει μιαν ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία, ορμάνε τα λεφούσια από τα φέισμπουκ και από το γυαλί να τον κατασπαράξουν, να τον εξαλείψουν, μην και υπάρχει κάποια εξαίρεση που ενοχλεί τη γενική βεβαιότητα.

Και βέβαια, κάποιοι πιο συνετοί από μας, βλέποντας τι γίνεται, σωπαίνουνε για να μη χάσουνε κανέναν πελάτη, ή πλειοδοτούν με μεγαλοστομίες (τώρα στα γεράματα) μην και δεν φορολογήσουνε κι αυτοί από σπόντα λίγη αγάπη μέσω του θανόντος – και καλά κάνουνε οι άνθρωποι, δεν υπάρχει πολύς χρόνος πια για τη γενιά μας. 

Αλλά τελικά και σε κάθε περίπτωση, ίσως, υποθέτω, όλα αυτά τα κάπως ακατανόητα, να οφείλονται και στο ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Ή με ψηφίζετε ή «άντε γεια»;

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

 Η δημοκρατία έχει ένα μεγάλο ελάττωμα.
Δεν εγγυάται εκ των προτέρων σε κανέναν ότι ο λαός θα αναγνωρίσει την αξία που ο ίδιος αποδίδει στον εαυτό του. Ούτε ότι θα τον καταλάβει, θα τον επιβραβεύσει ή θα τον βάλει στη Βουλή. Εγγυάται απλώς ότι στην κάλπη θα μετρηθούν ακριβοδίκαια οι ψήφοι που θα πάρει. Ως εκεί. 

Η Μαρία Καρυστιανού είπε ότι αν δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή, «για μένα θα έχει τελειώσει» και θα φύγει από την Ελλάδα. 

Η λυγμιαία χροιά της φωνής της την ώρα που διατύπωνε την «απειλή» δεν ήταν παρά μια νέα, καρυστιανική παραλλαγή της διαρκούς επιστράτευσης του συναισθήματος ως πολιτικό επιχείρημα.  

Η μέντορας Γρατσία –πιο ψυχρή και υπολογίστρια– έσπευσε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.  

«Χαριτολογούσε», είπε, «δεν νομίζω να φύγει από τη χώρα». 

Εντάξει, μόνο που τα αστεία στην πολιτική έχουν ένα κουσούρι. Οταν τα λες μπροστά σε κάμερα, ψηφίζουν και αυτά. Διότι το «αν δεν μπω στη Βουλή θα φύγω από τη χώρα» δεν ακούγεται σαν πολιτικό επιχείρημα. Ακούγεται σαν γνώριμη σκηνή οικογενειακού τραπεζιού, «αφού μαμά και μπαμπά δεν με καταλαβαίνετε, εγώ θα φύγω από το σπίτι».  

Μόνο που εδώ το οικογενειακό τραπέζι είναι η χώρα, ο μπαμπάς και η μαμά είναι μερικά εκατομμύρια ψηφοφόροι και αυτός που απειλεί δεν είναι έφηβος. 

Οι ψηφοφόροι έχουν ένα εκνευριστικό δικαίωμα. Μπορεί να μην πειστούν. Μπορεί να θεωρήσουν ότι είσαι ειλικρινής, αλλά όχι κατάλληλος για κυβέρνηση. Μπορεί να συμφωνούν μαζί σου στα Τέμπη και να διαφωνούν μαζί σου στην οικονομία. Μπορεί να σε συμπονούν ως άνθρωπο, αλλά να μη σε ψηφίζουν ως πολιτικό. Μπορεί απλώς να προτιμήσουν κάποιον άλλον. 

Η δημοκρατία δεν είναι διαγωνισμός εσωτερικής ηθικής δικαίωσης. 

Το πραγματικά δύσκολο στην πολιτική δεν είναι να κορδώνεσαι όταν έχεις μαζί σου ένα τεράστιο κύμα κοινωνικής συμπάθειας. Είναι να αντέχεις όταν το κύμα υποχωρεί. Να χάνεις και να μένεις. Να σε απορρίπτουν και να συνεχίζεις να θεωρείς τον ψηφοφόρο ώριμο. Οχι να τον θεωρείς σοφό όταν σε επιλέγει και παραπλανημένο όταν παίρνει αποστάσεις από σένα. 

Η πολιτική, αν τη θεωρούμε σοβαρή υπόθεση, δεν γίνεται να λειτουργεί με συναισθηματικά τελεσίγραφα. 

Δεν λες σε μια χώρα «σου προσφέρω τη λύση κι αν δεν τη θέλεις, άντε γεια». 

Διότι τότε ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η Μαρία των ψεκιών κάηκε στο φως της δημοσιότητας, εκβιάζει και απειλεί να φύγει

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ 

Σαν ηχείο με εξασθενημένη μπαταρία ακούστηκαν οι νέες καταγγελίες της Μαρίας Καρυστιανού, που ήταν γαρνιτούρα στην περίφημη δήλωσή της ότι αν το κόμμα της δεν μπει στη Βουλή θα φύγει από τη χώρα.

Ήταν ο μίζερος, παραπονεμένος, και ολίγον εκβιαστικός επίλογος ενός κινήματος που δόνησε τους δρόμους, και τώρα μοιάζει ρετάλι των ένδοξων ημερών του. «Αν δεν καταφέρουμε να μπούμε στη Βουλή και να πείσουμε τον κόσμο ότι πραγματικά οι πολίτες μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα, που δεν έχουν κομματική εμπειρία, αλλά έχουν την εμπειρία της ζωής και της εργασίας, τότε για μένα έχει τελειώσει», δήλωσε.

Όμως ο κόσμος δεν εγκατέλειψε το κίνημα των Τεμπών γι’ αυτά τα απλοϊκά που δηλώνει, ότι οι πολίτες που έχουν «εμπειρία ζωής και εργασίας μπορούν να τα καταφέρουν καλύτερα» από τους επαγγελματίες πολιτικούς.

Ακόμη και… ο Λένιν με την παρεξηγημένη δήλωση ότι «το κράτος μπορεί να το διοικεί και μια μαγείρισσα», έθετε ως προϋπόθεση  γι’ αυτό την μόρφωση και την εκπαίδευση. Δηλαδή πρέπει να μορφωθεί, να εκπαιδευτεί ο πολίτης που «έχει εμπειρία ζωής», για να μπορεί να διοικεί το κράτος. 

Ούτε το πλήθος του λαού, οι λαϊκιστές πολιτικοί, οι influencer των κοινωνικών δικτύων, οι «ευαίσθητοι» καλλιτέχνες που τραγουδούσαν αφιλοκερδώς ως πράξη αντίστασης στο «δολοφονικό σύστημα» (και γέμιζαν τα ταμεία του συλλόγου συγγενών), απομακρύνθηκαν επειδή η Καρυστιανού ενεπλάκη με την πολιτική δημιουργώντας κόμμα. Ούτε επειδή δήθεν εκμεταλλεύτηκε τον αγνό αγώνα όσων την πίστεψαν, και η ίδια θέλησε να τη μετασχηματίσει την παρηγορητική συμπαράσταση σε προσωπική πολιτική δύναμη.

Μια χαρά θα αποδέχονταν τη δημιουργία κόμματος και αρκετοί θα συστρατεύονταν μαζί της εάν εξέπεμπε αριστερά συνθήματα. Και ακόμη πολλοί περισσότεροι θα ψήφιζαν ένα αριστερό κόμμα, στου οποίου το ψηφοδέλτιο Επικρατείας θα ηγείτο η Μαρία Καρυστιανού.

Αναντίρρητα η κινητήριος δύναμη των κινητοποιήσεων ήταν η Αριστερά των πολλών εκδοχών, που πίστεψε ότι με την αξιοποίηση του φρικτού δυστυχήματος θα έδινε το συντριπτικό χτύπημα «στο καθεστώς» Μητσοτάκη.

 

Όμως η επένδυση πήγε στράφι αφού η Μαρία βρισκόταν σε αντίστροφο πολιτικό και υπαρξιακό σύμπαν. Σοκ π.χ. αποτέλεσαν οι δηλώσεις της για τις εκτρώσεις. Αμφισβητούσε όχι μόνο τις απόψεις της Αριστεράς, αλλά ενός ευρύτερου συνόλου που έχει επαφή με την σύγχρονη εποχή. Συνόλου που ξεκινούσε από τους αριστερούς, διαπερνούσε τους σοσιαλδημοκράτες (που τις νομοθέτησαν άλλωστε), αποτελούσαν αυτονόητο δικαίωμα για τους φιλελεύθερους και γίνονταν αποδεκτές ακόμη και από  μετριοπαθείς ψηφοφόρους της ΝΔ.

Παρομοίως σόκαρε τους ζηλωτές της η στάση της  στο μεταναστευτικό, όταν για το ναυάγιο της Χίου με τους 15 νεκρούς τον Φεβρουάριο του 2026, έκανε λόγο για «παράνομες εισβολές». Η  Αριστερά στρεψόδικα το διάβασε ως «παράνομοι εισβολείς».

Καπάκι ήρθαν και οι αφελείς δηλώσεις στα εθνικά, όταν απαίτησε από τον Μητσοτάκη να ασκήσει βέτο στις συζητήσεις Τραμπ- Ερντογάν για την προμήθεια των  F-35. Κάτι  φυσικά αδύνατο, καθώς δεν υφίσταται δυνατότητα άσκησης βέτου  σε διμερείς σχέσεις άλλων κρατών.

Όμως τα κοινωνικά ήταν που πάγωσαν τον «πυκνωτή»  της Αριστεράς, που εξέπεμπε συναίσθημα στον λαό υπέρ χαροκαμένης μάνας.

Η ίδια δεν κατανόησε ότι η συσπείρωση και αφοσίωση στο πρόσωπό της δεν ήταν απόρροια της – όντως – χαρισματικής επικοινωνιακής ευχέρειας με την οποία είναι προικισμένη. Ήταν δάνειο από την Αριστερά που της οργάνωνε τα συλλαλητήρια και την έσερνε στις Βρυξέλλες για αντικυβερνητική προπαγάνδα. 

Και επειδή υπάρχει η ένσταση ότι δεν έχει τέτοια δύναμη η αριστερά, δεν αναφερόμαστε στη δύναμή της, αλλά στην έφεση που έχει να ποντάρει στο λαϊκό συναίσθημα, εκμεταλλευόμενη ένα τραγικό γεγονός, με στοιχειώδεις οργανωτικές δυνάμεις.

Το ότι απέτυχε, οφείλεται στο ότι η Καρυστιανού είχε απόψεις εκ διαμέτρου αντίθετες από την Αριστερά, και επίσης στο ότι υπερεκτίμησε τον εαυτό της. Σαν τα λεπιδόπτερα που έλκονται από το φως, πλησίασε πολύ το φως της δημοσιότητας, έδειξε το κενό της και έκαψε τα φτερά της.

Ας μη νομίζουμε πάντως ότι η καταρρέουσα δημοσκοπική της απήχηση οφείλεται στην ωριμότητα του λαού που αποτίναξε το μύθο των ξυλολίων.

Τόλμησε ο  Νίκος Πλακιάς με τις δυο νεκρές κόρες και την ανιψιά, να μιλήσει για ζημιά που έγινε στην κοινωνία με τις θεωρίες περί ξυλολίων (ενώ ο ίδιος και δύο άλλες οικογένειες δίνουν μάχη για να φανούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι), και από κάτω ένας οχετός  αμαθών και εμπαθών τον έβριζε, τον κατηγορούσε, και τον προκαλούσε (ναι,  δεν ρωτούσε, τον προκαλούσε) να τους απαντήσει ότι αφού δεν υπήρχε ξυλόλιο πως δημιουργήθηκε η πυρόσφαιρα.

Πάντως η Μαρία…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η αποδόμηση της κβαντικής Καρυστιανικής παπατζικής

 

Υπαρκτού ξυλολιοκίνητου κβαντικού Καρυστιανισμού κωμωδία

 Image

Ελληνόφωνων "επιφανών" σουργελο-ψωναρο-ξεφτιλαράδων κωμωδία


       

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ποιος το είπε; Ο Αλέξης; E, τότε δεν έχει καμία σημασία…

 

Του Strange Attractor

Επανήλθε δριμύτερος…

Πιο ώριμος από ποτέ, όπως λέει η φίλη μου η Σούλα, βοηθός πιστολάκι, που κάποτε χόρευε μαζί με τις μπουτούδες στο Σύνταγμα, επειδή επιτέλους η χώρα «λευτερώθηκε» από τους «γερμανοί τοκογλύφοι» με τον Αλέξη στο τιμόνι!

Ένας Αλέξης που λατρεύτηκε μετά μανίας… που πήρε 36% μετά από το μαύρο καλοκαίρι του 2015, τότε που η χώρα φλέρταρε με τα συσσίτια του ΟΗΕ!

Ένας Αλέξης, Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, που είχε υποσχεθεί πως θα καταργήσει το μνημόνιο, αλλά έφερε ένα άλλο σαφώς πιο σκληρό, και πιο επαχθές (που θα έλεγε κι η ζουρλή, που τότε έπινε νερό στο όνομά του).

Ένας Αλέξης που είχε πει πως θα βαράει τα νταούλια, και θα χορεύει η μαντάμ Μέρκελ, αλλά στο τέλος το μόνο αρκούδι (νηστικό) που χόρεψε στους ρυθμούς των «τοκογλύφων» ήταν ο ίδιος.

Ένας Αλέξης που είχε υποσχεθεί πως θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ, αλλά τον διατήρησε, και μάλιστα τον αύξησε κιόλας!

Που με τον φίλο του Κατρούγκαλο-Καρούμπαλο, διέλυσε κυριολεκτικά τους συνταξιούχους που τον ψήφιζαν με δυο χέρια (καλά να πάθουν).

Που είχε υποσχεθεί «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη», αλλά μετά έφερε τα funds που ακόμη κάνουν πάρτι με τις δημοπρασίες ακινήτων…

Που είχε δεσμευτεί να καταργήσει τα διόδια, αλλά τα πολλαπλασίασε με νέους σταθμούς παντού, και μάλιστα τα αύξησε και αυτά…

Που κατηγορούσε τους προηγούμενους για δήθεν ξεπούλημα του ΟΣΕ για 300 ψωροεκατομμύρια, κι αυτός τον πούλησε μόλις 40… όσο κόστιζε τότε ο…  Μήτρογλου!

Που είχε πει πως δεν θα «ξεπουλήσει» τα δημόσια και δωρεάν αεροδρόμια. Το έκανε, και μάλιστα με διαδικασίες φαστ τρακ, με τον μετέπειτα διάδοχό του στην αρχηγία του Σύριζα να μας λέει πως η γερμανική Φραπόρτ είναι πυλώνας ανάπτυξης για τη χώρα!

Που είχε τάξει αυξήσεις μισθών, με τον κατώτατο στα 751 (κοστολογημένα!) ευρώ το μήνα. Πάπαλα…

 

Που είχε υποσχεθεί 100.000 νέες θέσεις εργασίας, αλλά κατάφερε να φύγουν πάνω από 400.000 νέοι στο εξωτερικό επειδή αυξήθηκε κατακόρυφα η ανεργία.

Που μέσω του σπινθηροβόλου Στρατούλη υπόσχονταν τέτοια οικονομική ανάπτυξη, που θα μας παρακαλούσαν οι Γερμανοί να μας δανείσουν… ενώ θα δανείζαμε και τους Σαουδάραβες!

Που κατήγγειλε συνεχώς τους διορισμούς ημετέρων από πλευράς των παλιών, κι αυτός προχώρησε σε διορισμούς όχι μόνο συγγενών των πρωτοκλασάτων συριζαίων, αλλά και γκόμενων, πρώην και νυν, αγαπημένων τους ράπερ, κολλητών, κ.ά.

Που κατηγορούσε σφόδρα το παλιό σάπιο πολιτικό σύστημα, αλλά κυβερνούσε με στελέχη προερχόμενα από το κακό Πασόκ, και με συγκυβερνήτη τον Μπάνο τον όψιμο «κομμονιστή»!!!!!

Χώρια που υπουργοποίησε μέχρι και τον Καμένο τον Δημήτρη (για 2 ώρες),  μέχρι και τον… Χαϊκάλη.

Που είχε υποσχεθεί να αφοπλίσει την αστυνομία, και να καταργήσει τα ΜΑΤ, αλλά ό ίδιος κυκλοφορούσε μόνο με συνοδεία διμοιριών ΜΑΤ και ΕΚΑΜ, ενώ το Μαξίμου ήταν πακτωμένο από κλούβες των ΜΑΤ επί χρόνια ολόκληρα…

Που πριν εκλεγεί είχε δεσμευτεί να αυξήσει τις συντάξεις, αλλά όχι μόνο τις πετσόκοψε, αλλά έλπιζε και στο σύντομο θάνατο των συνταξιούχων άνω των 70, μπας και μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες!

Που μέσω του άλλου αριστερού σωτήρα, του Χρυσόγονου, ήθελε να ανοίξουν οι τραπεζικές θυρίδες, και να ψαχτούν τα στρώματα των κρεβατιών, για λίρες και τιμαλφή, αλλά πάντα «μέσα σε κοινοβουλευτικά πλαίσια»! Το θυμόσαστε, ή μόνο εγώ ο ποταπός τα θυμάμαι αυτά;

Που κατηγορούσε τους ανάλγητους σαμαροβενιζέλους επειδή «έσβηναν», όπως έλεγε, τα αιρκοντίσια στην Αμυγδαλέζα, ταλαιπωρώντας τους «δυστυχείς μετανάστες», και που όταν ανέλαβε την εξουσία άνοιξε και την Αμυγδαλέζα, και όλες τις άλλες «δομές», με αποτέλεσμα  η χώρα να καταντήσει ξέφραγο αμπέλι «προσφύγων πολέμου» από χώρες χωρίς πόλεμο, και η εγκληματικότητα να πιάσει δυσθεώρητα ύψη… με τις άπειρες ΜΚΟ να κάνουν πάρτι…

Που όταν κάποιος Αλγερινός ή Μαροκινός έσφαζε κάποιον συνέλληνα, για να του πάρει το κινητό, έβγαιναν οι Συριζαίοι στα σόσιαλ μύδια να μας πουν πως «πεινάνε μωρέ τα καημένα»…

Που με τον περίφημο νόμο Παρασκευόπουλου άνοιξαν όλες οι φυλακές της χώρας, και αφέθηκαν ελεύθεροι κατάδικοι, ακόμη και με τρις ισόβια, που στη συνέχεια ξαναβγήκαν στο κουρμπέτι με τα καλάσνικοφ, σιδερώνοντας μέχρι και γιαγιάδες για να τις πάρουν τα σταυρουδάκια τους…

Που πούλησε το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας, ενώ ετοιμάζονταν να κάνει το ίδιο και όσον αφορά στη Τσαμουριά, και μπορεί και στη Δυτ. Θράκη, αλλά δεν πρόκαμε.

Που θα ρίσκαρε, έλεγε, με τους Τούρκους στο Αιγαίο, μιας και η θάλασσα δεν έχει σύνορα…

Που κάηκαν 100 άτομα στην Αττική λόγω αδιαφορίας και ολιγωρίας του κράτους, αλλά  κατ’ εκείνον φταίγανε οι νεκροί που είχαν… χτίσει παράνομα.

Θέλετε κι άλλα;

Θα χρειαστεί ένα βιβλίο ολόκληρο…

Και όμως, αυτός ο θεομπαίχτης…