"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΑΣΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΚΚΕδικο ΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Σύντομο ανέκδοτο: «Δημοκρατικό» ΚΚΕ

 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Στις 23/9/1974 «νομιμοποιήθηκε» το ΚΚΕ. Το Κοινοβούλιο, που, ως θεσμός, κινδύνευσε από την ιδεολογικοποιημένη μοχθηρία των συμμοριτών, αποφάσισε να «νομιμοποιήσει» εκείνους που ήθελαν να το καταργήσουν. Το νομοθετικό διάταγμα 59/1974 ήταν εκείνο που έμπασε τους νοσταλγούς του Στάλιν από τα πορτοπαράθυρα της Βουλής.

Ο τρόπος που έχει λειτουργήσει μέχρι σήμερα αυτό το κόμμα δείχνει ότι μια χαρά συνεννοείται με το «σύστημα» που καταγγέλλει. Οι πρακτικές του είναι απολύτως συστημικές. Ομως, η ιδεολογία δεν έχει αλλάξει. Παραμένει αταλάντευτα ανθελληνική. Δεν κρύβει ότι ακόμα και σε περίπτωση πολέμου το ΚΚΕ θα λειτουργήσει σαν πέμπτη φάλαγγα και θα σηκώσει τα όπλα εναντίον της πατρίδας!

Τρανταχτή απόδειξη κομίστηκε στα ΜΜΕ την 1η Δεκεμβρίου 2018. Τότε, ο Θανάσης Παφίλης, βουλευτής και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, στην ομιλία του για τον Γοργοπόταμο τόνισε: «Το κόμμα μας επίσης λέει ότι ο λαός δεν πρέπει να έχει καμιά εμπιστοσύνη στις αστικές κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το κόμμα μας θα ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει στην ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα. Ο αγώνας αυτός να συνδεθεί με την πάλη για την κατάκτηση της εξουσίας, είτε η Ελλάδα είναι επιτιθέμενη είτε έχει δεχτεί εισβολή».

Σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι όταν η Ελλάδα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση θα έχει να αντιμετωπίσει δύο εχθρούς. Τον εξωτερικό αλλά και το ΚΚΕ! Μπορείτε να δείτε το βίντεο εδώ:

 

 

Ο κ. Παφίλης δεν είναι ο «πατέρας» αυτού του σχεδίου.

Απλώς επανέλαβε όσα λέει το πρόγραμμα του ΚΚΕ (στη σελίδα 7): «Σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής – λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας.

Με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του Κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό – λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης, με σύνθημα: Ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την “ειρήνη” με το πιστόλι στον κρόταφο». Μπορείτε να το διαβάσετε στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://www.kke.gr/export/sites/default/.galleries/docs/Programma.pdf

Και τι δηλώνει το κόμμα του «δημοκρατικού τόξου» ότι θα κάνει;

Δικτατορία του προλεταριάτου!

Στη διεύθυνση https://www.kke.gr/arxes-stoxoi/katastatiko/ θα βρείτε το καταστατικό του κόμματος που λέει: «Στρατηγικός στόχος του ΚΚΕ είναι η κατάκτηση της επαναστατικής εργατικής εξουσίας, η δικτατορία του προλεταριάτου, για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Το ΚΚΕ φιλοδοξεί να δώσει όλες του τις δυνάμεις για την οικοδόμηση της ανώτερης αυτής κοινωνίας, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι θα είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης, επικεφαλής όλων όσοι υποφέρουν από την εξουσία του κεφαλαίου, και της ουσιαστικής συμμετοχής τους, τόσο στον αγώνα για την κατάκτησή της όσο και στη διαφύλαξη και στερέωσή της. […]

Η ταξική πάλη συνεχίζεται μέχρι την κατάργηση κάθε πηγής κοινωνικής ανισότητας, κάθε ατομικής ιδιοκτησίας μέσων παραγωγής. Το ΚΚΕ καθοδηγείται από τα διδάγματα των ταξικών αγώνων στην Ελλάδα, τους ηρωικούς αγώνες των ΕΑΜ – ΕΛΑΣ την περίοδο της κατοχής και του Δεκέμβρη 1944 και ιδιαίτερα τον κορυφαίο αγώνα του ΔΣΕ 1946-1949».

Κοντολογίς δηλώνουν υπερηφάνως ότι τους θέλουν να επαναλάβουν όσα διέπραξαν από το 1944 μέχρι το 1949 και πως, αν κατορθώσουν να κουρσέψουν (με… ρεσάλτο) την εξουσία, θα επιβάλ ουν δικτατορικό καθεστώς!

Ολα τούτα…

 ο Αρειος Πάγος τα θεωρεί νορμάλ, δημοκρατικά, σύννομα;

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο Ξένιος Ζευς δεν μας ζήτησε να παραδώσουμε τα κλειδιά

 Γράφει ο  Ηλίας Πέσσαχ 
Αναπλ. Καθηγητής Αιματολογίας


Η νέα κινηματογραφική «Οδύσσεια» ξαναφέρνει στο προσκήνιο μια πανάρχαια ελληνική έννοια που σήμερα ακούγεται σχεδόν προφητική: την ξενία. Τον νόμο του Ξένιου Δία. Την υποχρέωση να υποδέχεσαι τον άγνωστο, να του προσφέρεις ασφάλεια και προστασία.  

Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λεπτομέρεια που η σημερινή Ευρώπη μοιάζει να θυμάται μόνο κατά το ήμισυ. Η ξενία δεν υπήρξε ποτέ μονόπλευρο συμβόλαιο. Ο οικοδεσπότης είχε καθήκον απέναντι στον ξένο, αλλά και ο φιλοξενούμενος απέναντι στον οίκο: να σεβαστεί εκείνον που τον δέχθηκε, τους κανόνες και τα όριά του.

Η φιλοξενία χωρίς αμοιβαιότητα παύει να είναι φιλοξενία και γίνεται παραίτηση του οικοδεσπότη από το δικαίωμα να ορίζει τους κανόνες του ίδιου του σπιτιού του. Οι μνηστήρες της «Οδύσσειας» δεν είναι ένοχοι επειδή είναι ξένοι. Είναι ένοχοι επειδή καταχρώνται τη φιλοξενία: τρέφονται από τον οίκο, περιφρονούν τους κανόνες του και τελικά επιχειρούν να τον ιδιοποιηθούν. 

Κάπου εδώ ο Όμηρος παύει να είναι λογοτεχνία τριών χιλιάδων ετών και γίνεται ένα εξαιρετικά σύγχρονο πολιτικό ερώτημα: μπορεί μια κοινωνία να παραμείνει ανοιχτή όταν έχει αρχίσει να θεωρεί περίπου ανήθικο το ίδιο της το δικαίωμα να θέτει όρια;

Στις 31 Ιουλίου, σύμφωνα με το ισπανικό υπουργείο Εσωτερικών, περίπου 49.000 άνθρωποι πέρασαν μέσα σε μόλις 24 ώρες από το Μαρόκο στην ισπανική Θεούτα, από ξηρά και θάλασσα. Το ερώτημα είναι απλό: πόσοι πρέπει να περάσουν παράτυπα μέσα σε μία ημέρα για να αναγνωρίσουμε ότι ένα κράτος έχει όχι μόνο δικαίωμα αλλά καθήκον να προστατεύσει τα σύνορά του; 

Οι 49.000 δεν αρκούν; 

Χρειάζονται 100.000;  

Ένα εκατομμύριο;  

Η φύλαξη των συνόρων δεν είναι «ακροδεξιά» πολιτική.  

Είναι στοιχειώδης λειτουργία κάθε κυρίαρχου κράτους. Και είναι ταυτόχρονα ανθρωπιστική πολιτική όταν αποτρέπει διακινητές, θανάτους στις διαδρομές και τη μετατροπή απελπισμένων ανθρώπων σε εργαλεία γεωπολιτικής πίεσης. 

Οι Έλληνες το είδαμε στον Έβρο το 2020, όταν χιλιάδες άνθρωποι κατευθύνθηκαν προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα μετά την απόφαση της Άγκυρας να μην εμποδίζει πλέον τη μετακίνησή τους προς την Ευρώπη. Η Ελλάδα έκανε τότε αυτό που όφειλε: προστάτευσε τα σύνορά της. Και ευτυχώς το έκανε. Σύνορο που δεν μπορείς να ελέγξεις δεν είναι σύνορο. Και κράτος που δεν αποφασίζει ποιος εισέρχεται στην επικράτειά του παύει σταδιακά να είναι κυρίαρχο κράτος.

Πίσω όμως από αυτή τη συζήτηση υπάρχει μια βαθύτερη δυτική αντίφαση. Ένα τμήμα της σύγχρονης «προοδευτικής» σκέψης εξετάζει —πολλές φορές δικαίως— με τον αυστηρότερο φακό κάθε αδικία της Δύσης: τον χριστιανικό φονταμενταλισμό, την ακροδεξιά, τον ρατσισμό, τον μισογυνισμό, την ομοφοβία. Όταν όμως ανάλογες αυταρχικές αντιλήψεις προέρχονται από μη δυτικά ιδεολογικά ή θρησκευτικά ρεύματα, εμφανίζεται μια παράξενη αμηχανία.  

Αν η καταπίεση μιας γυναίκας είναι απαράδεκτη όταν την επιβάλλει ένας λευκός χριστιανός, γιατί γίνεται πολιτισμικά «περίπλοκη» όταν την επιβάλλει ένας θρησκευτικός φονταμενταλιστής άλλης παράδοσης;  

Τα ανθρώπινα δικαιώματα είτε είναι οικουμενικά είτε δεν είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά για τον πολιτικό ισλαμισμό και τον βίαιο τζιχαντισμό. Υπάρχουν εξτρεμιστικά ρεύματα που απορρίπτουν το κοσμικό κράτος, την ανεξιθρησκία, την ισότητα των φύλων και την ελευθερία της έκφρασης. Δεν χρειάζεται να αποτελούν πλειοψηφία για να είναι επικίνδυνα. Η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από πλειοψηφίες. Μια οργανωμένη, φανατισμένη και αποφασισμένη μειοψηφία μπορεί να παράγει δυσανάλογα μεγάλη καταστροφή. Μια δημοκρατία οφείλει να προστατεύει τον μουσουλμάνο πολίτη από τον ρατσισμό και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζει χωρίς ενοχές εκείνον που επιχειρεί να μετατρέψει τη θρησκευτική πίστη σε πολιτικό ολοκληρωτισμό.

Το ίδιο αφορά το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Η κριτική σε οποιαδήποτε ισραηλινή κυβέρνηση, στις στρατιωτικές της επιλογές ή σε παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου είναι απολύτως θεμιτή. Αλλά οργανώσεις που χρησιμοποιούν τρομοκρατία, απαγωγές και δολοφονίες αμάχων δεν μπορούν να επιβραβεύονται στρατηγικά. Η τρομοκρατία δεν μπορεί να ανταμείβεται. Γιατί κάθε φορά που ο τρόμος παράγει πολιτικό κέρδος, προετοιμάζει τον επόμενο τρόμο. Η στρατηγική ήττα του βίαιου ισλαμιστικού εξτρεμισμού δεν είναι μόνο ισραηλινό ή αμερικανικό συμφέρον. Είναι συμφέρον κάθε δημοκρατικής κοινωνίας.

Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στην Ελλάδα.  

Το καλοκαίρι του 2025 το Crown Iris, με περίπου 1.700 Ισραηλινούς επιβάτες, αναχώρησε από τη Σύρο χωρίς οι τουρίστες να αποβιβαστούν, μετά την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο λιμάνι. Ακολούθησαν αντίστοιχες κινητοποιήσεις σε άλλα νησιά. Η πολιτική απάντηση τότε ήταν σαφής: η νόμιμη είσοδος επισκεπτών δεν μπορεί να εμποδίζεται και ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται. Κι όμως, το 2026 το ίδιο κρουαζιερόπλοιο βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο κινητοποιήσεων, μεταξύ άλλων στον Πειραιά. Πόσες φορές πρέπει να επαναληφθεί το ίδιο έργο μέχρι η προστασία των νόμιμων επισκεπτών να πάψει να εξαρτάται από το πόσο μακριά θα αποφασίσει να φτάσει κάθε συγκέντρωση; 

Η διαδήλωση υπέρ των Παλαιστινίων και η κριτική στην κυβέρνηση του Ισραήλ είναι δικαιώματα.

Το να θεωρείς όμως έναν άνθρωπο ανεπιθύμητο απλώς επειδή κρατά ισραηλινό διαβατήριο δεν είναι εξωτερική πολιτική. Είναι συλλογική ενοχοποίηση. Ο Ισραηλινός τουρίστας δεν είναι ο πρωθυπουργός του Ισραήλ. Είναι ένας νόμιμος επισκέπτης της χώρας μας. Και αν ξεκινήσαμε από τον Ξένιο Δία, τότε ας ολοκληρώσουμε τη σκέψη: ξένος είναι και ο Ισραηλινός. Η ξενία δεν σταματά εκεί όπου αρχίζει ένα ισραηλινό διαβατήριο.

Εδώ η ευθύνη της Πολιτείας είναι συγκεκριμένη. Το Υπουργείο Τουρισμού δεν μπορεί να διαφημίζει το Greek hospitality και να θεωρεί ξένο προς την αποστολή του το αν ένας νόμιμος επισκέπτης μπορεί να αποβιβαστεί με ασφάλεια σε ελληνικό λιμάνι. Και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δεν μπορεί να περιορίζεται σε εξαγγελίες. Κανένας αυτοδιορισμένος όχλος δεν διαθέτει δικαίωμα βέτο ως προς το ποια εθνικότητα δικαιούται να περπατήσει σε ελληνικό έδαφος. Το δικαίωμα στη διαδήλωση προστατεύεται. Το ίδιο όμως πρέπει να προστατεύεται και ο επισκέπτης. Ο νόμος δεν αρκεί να ανακοινώνεται. Πρέπει να εφαρμόζεται.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι όταν η λογική της συλλογικής ενοχοποίησης εισέρχεται στον χώρο της Υγείας. Το Σωματείο Εργαζομένων του «Ευαγγελισμού» είχε χαρακτηρίσει το Crown Iris «ανεπιθύμητο». Αυτό ασφαλώς δεν εκπροσωπεί συλλήβδην τους γιατρούς του νοσοκομείου. Όμως για κάθε γιατρό που υιοθετεί συλλογικούς χαρακτηρισμούς με κριτήριο την εθνικότητα υπάρχει ένα απλό ερώτημα: πού ακριβώς συναντά αυτό την ιατρική δεοντολογία;  

Ένας γιατρός δικαιούται να καταδικάζει μια κυβέρνηση. Δεν δικαιούται να βλέπει ανθρώπους ως συλλογικά ενόχους λόγω καταγωγής χωρίς να τραυματίζει την ίδια την ηθική βάση του επαγγέλματός του.  

Πανελλήνιε Ιατρικέ Σύλλογε, εδώ υπάρχει κάτι που αξίζει να ειπωθεί δυνατά και χωρίς αστερίσκους.

Και ύστερα έρχεται το Σύνταγμα. 

Αν ακροδεξιοί επιτίθεντο σε δύο μουσουλμάνους τουρίστες επειδή ήταν μουσουλμάνοι, η καταδίκη θα ήταν —και σωστά— καθολική. Γιατί λοιπόν όταν το θύμα είναι Εβραίος ή Ισραηλινός εμφανίζεται τόσο συχνά ένα «ναι, αλλά»; 

Ο Εβραίος της Αθήνας δεν είναι η κυβέρνηση του Ισραήλ, όπως ο μουσουλμάνος της Αθήνας δεν είναι η Χαμάς ή το ISIS. Αν ο ακροδεξιός που επιτίθεται σε έναν μουσουλμάνο είναι ρατσιστής —και είναι— τότε και ο αυτοαποκαλούμενος «αντιφασίστας» που επιτίθεται σε έναν Εβραίο λόγω της ταυτότητάς του είναι επίσης ρατσιστής. Ο ρατσισμός δεν αλλάζει όνομα επειδή ο δράστης κρατά τη «σωστή» σημαία.

Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να γίνει λιγότερο ανθρώπινη. 

Χρειάζεται να γίνει λιγότερο αφελής και περισσότερο συνεπής. Να προστατεύει τον διωκόμενο αλλά και τα σύνορά της. Να ενσωματώνει εκείνον που θέλει να γίνει μέρος της κοινωνίας της και να απαιτεί σεβασμό στους νόμους της. Να προστατεύει τον μουσουλμάνο από τον ρατσισμό και τον Εβραίο από τον αντισημιτισμό. Να προστατεύει το δικαίωμα της διαδήλωσης υπέρ των Παλαιστινίων και ταυτόχρονα τον Ισραηλινό που περπατά δίπλα στη διαδήλωση.  

Η ενσωμάτωση δεν σημαίνει ότι η κοινωνία υποδοχής εγκαταλείπει τις αξίες της. Σημαίνει ότι όποιος επιλέγει να ζήσει σε αυτήν αποδέχεται τον δημοκρατικό πυρήνα τους. Αυτό δεν είναι δεξιά πολιτική. Δεν είναι ακροδεξιά. Είναι φιλελεύθερη δημοκρατία.

Και έτσι επιστρέφουμε στον Όμηρο. 

Ο οικοδεσπότης οφείλει να ανοίξει την πόρτα στον ξένο. 

Ο ξένος οφείλει να σεβαστεί τον οίκο που τον υποδέχεται. Και ο οικοδεσπότης οφείλει να προστατεύσει τον φιλοξενούμενό του. Ο Ξένιος Ζευς ισχύει στον Έβρο και στη Θεούτα, αλλά ισχύει και στη Σύρο. Ισχύει για τον πρόσφυγα και τον μουσουλμάνο μετανάστη. Ισχύει και για τον Ισραηλινό τουρίστα και για τον Εβραίο που περπατά στο Σύνταγμα. 

Ο δυτικός πολιτισμός δεν κινδυνεύει επειδή άνοιξε την πόρτα του στον ξένο. Κινδυνεύει όταν ντρέπεται να πει ότι το σπίτι έχει κανόνες, όταν φοβάται να ονομάσει τον φανατισμό, όταν ο νόμος αλλάζει ανάλογα με τον δράστη και το θύμα και όταν ένας Εβραίος πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι έχει τις «σωστές» απόψεις για το Ισραήλ για να δικαιούται προστασία.

Ο Ξένιος Ζευς ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΟΒΙΚΟ ΦΑΣΙΣΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Εβραιοφάγοι τραμπούκοι υπό συνεχή ασυλία στην Ελλάδα 2.0 των "αρίστων" ...

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

εβραιοφάγος (ο) 1. αυτός που επιθυμεί ή και προκαλεί την εξόντωση των Εβραίων
«δεν ήξερες ότι τόσοι σύντροφοι είναι εβραιοφάγοι επειδή δεν έχεις καταλάβει τους συντρόφους» ΣΥΝ ναζί.

2. αυτός που απεχθάνεται τη Δύση
«λογικό είναι για έναν εβραιοφάγο να συντάσσεται με ισλαμιστές τρομοκράτες» 

3. αυτός που έχει πολύ αριστερές αντιλήψεις «όλοι οι σύντροφοι ξέρουμε ότι όποιος δεν είναι εβραιοφάγος είναι φασίστας».

Η επίθεση εναντίον Εβραίων από τον αντιδυτικό/φιλοπαλαιστινιακό όχλο στο Σύνταγμα είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα της εθνικοσοσιαλιστικής παράκρουσης που έχει κυριεύσει την Αριστερά και στην Ελλάδα. Ομως οι σύντροφοι είναι οι τελευταίοι που φταίνε αφού η κατάστασή τους είναι αρκετή για να τους αποδοθεί κάποιου είδους ακαταλόγιστο.

Τη μεγαλύτερη ευθύνη, όπως σε καθετί που έχει να κάνει με την ασφάλεια, την έχει η ελληνική πολιτεία η οποία έχει επιτρέψει στους εχθρούς της δημοκρατίας και της Δύσης να δρουν ανενόχλητα. 

Καταλαβαίνω ότι οι δράστες και αυτής της επίθεσης καλύπτονται από την ασυλία που, κολλημένη στο παρελθόν, παρέχει η κυβέρνηση στην Αριστερά, αλλά κάπως ενοχλούμαι όταν βλέπω κυβερνητικά στελέχη της Νέας της Δημοκρατίας...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου αριστεροφοβικού καθαρματοκρατούμενου ξέφραγου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι πολλοί όμηροι των λίγων

Image

 

 Photo: Ιδιοκτήτης λεωφορείου - θύμα των Σταμουλοκολλάδων αρχές της δεκαετίας του '90 (1992-1993)

33 χρόνια μετά τα καθάρματα συνεχίζουν να ζουν ανάμεσά μας με άλλο όνομα... 

 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

 

Στην Ελλάδα αρκούν μερικές εκατοντάδες καλά οργανωμένα άτομα για να κρατήσουν ομήρους εκατομμύρια.

Ένας κλειστός επαγγελματικός κλάδος, μια συνδικαλιστική ηγεσία, μερικοί τοπικοί παράγοντες ή μια αλυσίδα προσφυγών μπορούν να παγώσουν μια επένδυση, να αδειάσουν έναν νόμο από το περιεχόμενό του και να μεταθέσουν μια μεταρρύθμιση για την επόμενη κυβέρνηση.

Οι πολλοί μπορεί να περιμένουν την αλλαγή χρόνια. Έχουν δουλειές, παιδιά, υποχρεώσεις, λογαριασμούς και μια καθημερινότητα που πρέπει να συνεχιστεί.

Οι λίγοι έχουν έναν σκοπό: να μη χάσουν αυτό που κρατούν. Οργανώνονται, πιέζουν βουλευτές, κλείνουν δρόμους, εμφανίζονται στα κανάλια, προσφεύγουν στα δικαστήρια και υπόσχονται πολιτικό κόστος σε όποιον τολμήσει να τους αγγίξει. Συνήθως κερδίζουν, γιατί το όφελος της ακινησίας συγκεντρώνεται στους ίδιους, ενώ το κόστος σκορπίζεται σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Εκείνος που κινδυνεύει να χάσει ένα προστατευμένο εισόδημα χιλιάδων ευρώ θα κινητοποιήσει όλο τον κλάδο του. Ο πολίτης που θα γλιτώσει δέκα ευρώ τον μήνα από το άνοιγμα μιας αγοράς δύσκολα θα αφήσει τη δουλειά του για να διαδηλώσει υπέρ της μεταρρύθμισης. Ο πρώτος γνωρίζει ακριβώς τι χάνει. Ο δεύτερος συνήθως αγνοεί ακόμη και τι πληρώνει.

Για χρόνια, το καθαρότερο παράδειγμα ήταν ο συνδικαλιστικός φορέας των εργαζομένων στη ΔΕΗ, η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ. Στις μεγάλες συγκρούσεις της με τις κυβερνήσεις και τις διοικήσεις της ΔΕΗ, η απειλή ήταν γνωστή: μονάδες θα έβγαιναν εκτός λειτουργίας και η χώρα θα μετρούσε διακοπές ρεύματος. Το 2011, ενώ η απεργία βρισκόταν σε εξέλιξη, μονάδες βγήκαν εκτός συστήματος και η χώρα μπήκε σε περικοπές ηλεκτροδότησης.

Μερικές χιλιάδες εργαζόμενοι κρατούσαν το χέρι στον διακόπτη που έδινε ρεύμα στα σπίτια, στα εργοστάσια και σε ολόκληρη την οικονομία.

 

Τα αιτήματά τους μπορεί κάθε φορά να είχαν μικρότερη ή μεγαλύτερη βάση. Η πραγματική τους ισχύς προερχόταν από τη ζημιά που μπορούσαν να προκαλέσουν σε όλους τους υπόλοιπους.

Όσο μεγαλύτερο το κομμάτι της κοινωνίας που μπορείς να ταλαιπωρήσεις, τόσο πιο σοβαρά σε παίρνει το κράτος.

Ο νομοταγής πολίτης που πηγαίνει κανονικά στη δουλειά του, πληρώνει τους φόρους του και δεν απειλεί κανέναν βρίσκεται πάντα τελευταίος στη σειρά. Δεν έχει τρόπο να τρομάξει την κυβέρνηση. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να πληρώσει.

Παρόμοια ήταν για δεκαετίες η κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας. Μέσα σε μία δεκαετία καταγράφηκαν στην πρωτεύουσα περίπου 45.000 συγκεντρώσεις και πορείες. Ανάμεσά τους υπήρχαν πολλές ολιγάριθμες συγκεντρώσεις εκατό ανθρώπων ή και λιγότερων, οι οποίες μπορούσαν να κλείσουν κεντρικούς δρόμους και να κάνουν απροσπέλαστη τη μισή πόλη.

Εκατό άνθρωποι αποκτούσαν δωρεάν προβολή και ισχυρό μέσο πίεσης.

Χιλιάδες εργαζόμενοι καθυστερούσαν στη δουλειά, επαγγελματίες έχαναν πελάτες, καταστήματα άδειαζαν και οδηγοί έλιωναν μέσα στην κίνηση.

Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι αυτονόητο. Η δυνατότητα εκατό διαδηλωτών να ακινητοποιούν δεκάδες χιλιάδες άλλους είχε γίνει εθιμικό προνόμιο.

Το αίτημα ήταν ιδιωτικό. Η ζημιά κοινωνικοποιημένη.

Για την πολιτεία ήταν ευκολότερο να παραδοθεί σε εκατό αποφασισμένους ανθρώπους παρά να εξηγήσει σε εκατομμύρια σιωπηλούς γιατί πλήρωναν ξανά τον λογαριασμό.

Ο άνθρωπος που θα ωφεληθεί σε πέντε χρόνια από μια επένδυση σήμερα είναι άγνωστος. Μπορεί να είναι ένας νέος μηχανικός, ένας μικρός προμηθευτής ή μια οικογένεια που θα ζήσει από εισόδημα το οποίο ακόμη δεν υπάρχει.

Ο τοπικός παράγοντας που εμφανίζεται με αρκετές ψήφους στο χέρι έχει όνομα, τηλέφωνο και πρόσβαση. Κλείνει ραντεβού και διαθέτει τις κομματικές διασυνδέσεις που θα βαφτίσουν το προσωπικό του συμφέρον κοινωνική αγωνία.

Ο υπουργός υπολογίζει πολύ περισσότερο τον δεύτερο.

Έτσι οι κυβερνήσεις ξεκινούν με μεγάλες μεταρρυθμίσεις και καταλήγουν να πανηγυρίζουν για ρυθμίσεις που αφήνουν σχεδόν ανέγγιχτη την πραγματικότητα. Το σχέδιο ψαλιδίζεται, ο νόμος γεμίζει εξαιρέσεις και η εφαρμογή μετατίθεται.

 

Η μεταρρύθμιση επιβιώνει στον τίτλο του δελτίου Τύπου. Η κυβέρνηση δηλώνει ότι προχώρησε, οι αντιδρώντες ότι την ανάγκασαν να υποχωρήσει και ο πολίτης μένει με την υπόσχεση πως η πραγματική αλλαγή θα γίνει την επόμενη φορά.

Κάθε υποχώρηση επιβεβαιώνει ότι η μέθοδος αποδίδει. Η επόμενη οργανωμένη ομάδα μαθαίνει ότι ο νόμος είναι μόνο η αρχή του παζαριού.

Η επένδυση που δεν έγινε και η δουλειά που δεν δημιουργήθηκε σπάνια εμφανίζονται ως ζημιά. Μένουν οι χαμηλοί μισθοί, η ακριβή καθημερινότητα και οι νέοι που φεύγουν.

Πιο δύσκολο είναι όμως να παραδεχτούμε ότι η χώρα μας συχνά αδυνατεί να πάρει μια απόφαση και ακόμη περισσότερο να την εφαρμόσει μέχρι τέλους. Η καθυστέρηση έχει γίνει φόρος για την κοινωνία χωρίς όμως έσοδα για το κράτος.

Τον πληρώνουν οι εργαζόμενοι, οι καταναλωτές, οι επιχειρήσεις και τα παιδιά μας. Το κράτος εισπράττει μηδέν. Οι οργανωμένες μειοψηφίες κρατούν τα κεκτημένα τους και το πολιτικό σύστημα παίρνει ανάσα επειδή απέφυγε άλλη μία δύσκολη απόφαση.

Η διαφωνία είναι δικαίωμα. Η μόνιμη ομηρία της κοινωνίας είναι προνόμιο που χάρισε το πολιτικό σύστημα σε όσους έμαθαν να προκαλούν τη μεγαλύτερη ζημιά.

Η πολιτεία πρέπει να ακούει τους πάντες. Κάποια στιγμή όμως η συζήτηση οφείλει να τελειώνει. Η πολιτεία να αποφασίζει και να εφαρμόζει τον νόμο.

Διαφορετικά, …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΙΣΛΑΜΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αριστερή τρομοκρατία, δημοκρατία και κράτος

Image 

 

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Tο 1957, στο δοκίμιό του σε δύο μέρη «Πορτρέτο του Αποικιοκρατούμενου – Πορτρέτο του Αποικιοκράτη» (με πρόλογο του Σαρτρ), ο Albert Memmi διερεύνησε τη σχέση της αριστεράς με την τρομοκρατία.

Ο Μemmi, που, ως Τυνήσιος Εβραίος, είχε οδηγηθεί στον σοσιαλιστικό σιωνισμό και στο αντιαποικιοκρατικό κίνημα, επέμενε ότι η αριστερά «καταδίκαζε την τρομοκρατία και τις πολιτικές δολοφονίες ως ενέργειες ασταθών, ύποπτων και ανεξέλεγκτων στοιχείων» που φαίνονταν «ακατανόητες, σκανδαλώδεις και πολιτικά παράλογες», ειδικά όταν αφορούσαν «τον θάνατο παιδιών ή ατόμων άσχετων με τον ταξικό αγώνα». Αλλά αυτή η υπόθεση ήταν ήδη ξεπερασμένη όταν την έγραφε ο Memmi. Είχε ήδη συναφθεί στενή σχέση μεταξύ της αριστεράς και της τρομοκρατίας: όχι η παλιομοδίτικη παραλλαγή της που είχε στόχο τσάρους και εκπροσώπους της αυτοκρατορικής εξουσίας, αλλά εκείνη με «συμβολικό» σκοπό που στρεφόταν εναντίον άοπλων πολιτών.

Στην πραγματικότητα, αυτή η σχέση ξεκίνησε με τον πόλεμο της Αλγερίας και θα επιταχυνόταν στη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970 και πέραν αυτών, με τη δράση των Ερυθρών Ταξιαρχιών, της Συμμορίας Μπάαντερ-Μάινοφ, του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (μαζί με τα παρακλάδια του), του Ιαπωνικού Ερυθρού Στρατού, των Weathermen, καθώς και ενός φάσματος ομάδων που συνέθεταν την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Όπως διακήρυττε εκείνη την εποχή ο Αιγύπτιος κομμουνιστής διανοούμενος Μοχάμεντ Σιντ-Αχμέντ, η Παλαιστινιακή Υπόθεση ενέπνεε την αριστερή τρομοκρατία στη Δύση και στην Ανατολή, τόσο με τις επιδιώξεις της όσο και με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε.

Πράγματι, οι παλαιστινιακές ομάδες αναβάθμισαν με θεαματικές αεροπειρατείες και σφαγές την αριστερή τρομοκρατία η οποία είχε ταυτιστεί με αναρχικούς τύπου Ravachol, Auguste Vaillant, Émile Henry και Gaetano Bresci· οι Παλαιστίνιοι προσέδωσαν στην τρομοκρατία αύρα ιερότητας. Αυτό το στοιχείο έλειπε από τις βομβιστικές επιθέσεις και τις δολοφονίες που διέπρατταν οι υποστηρικτές της «προπαγάνδας της πράξης» του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού, αλλά όχι από τους ίδιους τους δράστες οι οποίοι αναδεικνύονταν σε ήρωες επειδή τιμωρούνταν σκληρά για τις πράξεις τους. Οπωσδήποτε, η προπολεμική ιδέα για τον Νόμο και την Τάξη διέφερε ριζικά από τη σημερινή.

Οι τρομοκράτες του μεταπολεμικού κόσμου συνδύαζαν τον ταξικό με τον αντιαποικιακό αγώνα και πρόβαλλαν υπαρκτά πρότυπα κοινωνικής οργάνωσης: αν και εμπνέονταν από την ιδέα της Συμμορίας του Bonnot ότι οι ένοπλες ληστείες λειτουργούν ως «επαναστατική απαλλοτρίωση» του πλούτου των αστών, πολλοί ήταν κινεζόφιλοι μαοϊκοί, οπαδοί του Φιντέλ Κάστρο και διεθνιστές που όφειλαν αλληλεγγύη στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του επονομαζόμενου τότε Τρίτου Κόσμου.

Αν και δεν συμφωνούσαν όλοι οι αριστεροί με τις τρομοκρατικές πρακτικές, οι επιφυλάξεις τους βασίζονταν συνήθως σε ωφελιμιστικά κριτήρια —στο ότι, για παράδειγμα, η τρομοκρατία εναντίον μεμονωμένων πολιτών αποξενώνει τους λαούς και τους ωθεί προς τα δεξιά. Καθώς φοβούνταν μήπως χαρακτηριστούν συντηρητικοί και ηθικολόγοι, μερικοί χαρακτήριζαν τους αριστερούς τρομοκράτες «προβοκάτορες», ρίχνοντας, βολικά, το φταίξιμο στο δεξιό Κατεστημένο που συνωμοτούσε για να αφαιρέσει από την αριστερά το ηθικό πλεονέκτημα.

Στη συνέχεια, οι αριστερές τρομοκρατικές ομάδες του 20ού αιώνα εξαρθρώθηκαν, ενώ η αριστερά κατήγγελλε τον «αυταρχισμό» του κράτους, δικαιολογούσε «υπό όρους» τις τρομοκρατικές πράξεις και εξήρε τον ηρωισμό των ανταρτών πόλεων. Στο μεταξύ, ενισχύθηκε και επεκτάθηκε η ισλαμιστική τρομοκρατία, η οποία, αν και δεν σχετίζεται με τον μαρξισμό, κέρδισε την ανοχή και τη συμπάθεια του μαρξιστικού και αναρχικού χώρου: Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου.

Μολονότι οι αριστεροί υποστηρικτές της Αλ Κάιντα, του ISIS, των Ταλιμπάν ή της Μπόκο Χαράμ δεν εκφράζονται ανοιχτά, αντιμετωπίζουν τη Χαμάς, την Ισλαμική Τζιχάντ και τη Χεζμπολάχ ως αντιστασιακή και αντιαποικιοκρατική απάντηση στη «δεξιά» τρομοκρατία του Ισραήλ.

Αυτή η εξελικτική γραμμή από τον αναρχισμό στην άκρα αριστερά και στη θρησκευτική τρομοκρατία δεν περιλαμβάνει ούτε την κρατική τρομοκρατία —όπως εκείνη που ακολούθησε τη Γαλλική Επανάσταση, την Οκτωβριανή Επανάσταση, την επικράτηση των Ναζί στη Γερμανία— ούτε την κοινωνική τρομοκρατία όπως εκείνη της Κου Κλουξ Κλαν· παρ’ όλ’ αυτά, όλες οι τρομοκρατικές ομάδες υψηλής δυναμικότητας μοιράζονται την ίδια στρατηγική εκφοβισμού. Άλλωστε, οι εσωτερικές δομές αυτών των ομάδων είναι όμοιες: ο Ιαπωνικός Ερυθρός Στρατός, αν και τα μέλη του δήλωναν αριστεροί επαναστάτες, ήταν ακραίος φασιστικός, πουριτανικός, μισογυνικός μηχανισμός — όπως οι ισλαμιστικές οργανώσεις. Όσο για τους ισλαμιστές, τους επονομαζόμενους μοναχικούς λύκους, που μαχαιρώνουν τυχαία άτομα στις δυτικές χώρες, μοιάζουν με τους αναρχοκομμουνιστές που σκότωναν επιχειρηματίες και πολιτικούς εξίσου «τυχαία», βάσει κάποιας ιδεοληψίας χωρίς αντιστοιχία με την πραγματικότητα.

Εφόσον για τους αναρχικούς το ζητούμενο είναι η δικαιοσύνη και η κοινωνική ισότητα, ενώ για τους ισλαμιστές είναι η καταστροφή της Δύσης και η επιβολή της Σαρία, αν βρίσκονταν μαζί σε ένα δωμάτιο, ίσως, παρά την αναγνώριση του κοινού εχθρού, να σκότωναν ο ένας τον άλλον. Πράγμα που δεν αίρει το γεγονός ότι μοιράζονται την πεποίθηση της μανιχαϊστικής διαίρεσης μεταξύ του απόλυτου Καλού και απόλυτου Κακού· το ότι η ανατροπή της τάξης του κόσμου είναι ιερός σκοπός· ότι μόνο η βία μπορεί να φέρει πραγματική αλλαγή· ότι οι ηθικές υποχρεώσεις είναι μέρος της δόλιας δυτικής μυθολογίας. Αμφότερες οι παραλλαγές τρομοκρατών προβάλλουν ένα αποκαλυπτικό όραμα στο οποίο αυτός ο κόσμος αντικαθίσταται από έναν άλλον μέσω της αφοσίωσης που επιτρέπει την προσωπική θυσία και μέσω της πίστης ότι όσοι δρουν επαναστατικά θα γίνουν μάρτυρες.

Οι εξτρεμιστές αντιπροσωπεύουν πάντοτε μια μικρή μειονότητα. Ωστόσο κινητοποιούν τεράστιο αριθμό ανθρώπων, μερικοί από τους οποίους καταφεύγουν σε βιαιοπραγίες για να επιβάλουν στους άλλους την ιδεολογία τους. Εξάλλου, υπάρχει πάντοτε το πρόβλημα της παθητικής και ενεργητικής ανοχής, της συστηματικής θώπευσης εκ μέρους των αριστερών διανοουμένων και της μυθοποίησης του κοινωνικού περιθωρίου στο οποίο οι τρομοκράτες συνωθούνται μαζί με κάθε λογής παραβάτες και τους ακτιβιστές συνηγόρους τους. Αλλά ακόμα και όταν τα άτομα εμφανίζονται ως «μοναχικά», παραμένουν συνδεδεμένα με όσους συμμερίζονται τις πεποιθήσεις τους· το να μιλάμε για μοναχικούς λύκους υπονοεί αγέλη λύκων. Οι τρομοκράτες μαθαίνουν από άλλους τρομοκράτες.

Στις σύγχρονες φιλελεύθερες δημοκρατίες τα όρια της νομιμότητας έχουν ξεχειλώσει. Αν και στις περισσότερες δεν υφίσταται πλέον φαινόμενο αριστερής τρομοκρατίας τύπου Ερυθρών Ταξιαρχιών ή 17ης Νοέμβρη, το μαύρο μπλοκ δραστηριοποιείται σε όλες ανεξαιρέτως τις μαζικές εκδηλώσεις υποδαυλίζοντας ταραχές, ενώ ταυτοχρόνως, η άκρα αριστερά, είτε συμμετέχει στα κοινοβούλια είτε όχι, επωφελείται της προσοχής των ΜΜΕ: η δράση της με ακραία συνθήματα και βανδαλισμούς αποκτά δυσανάλογη ορατότητα, με τις κρατικές αρχές να βρίσκονται μονίμως σε θέση απολογητικής άμυνας για δήθεν κατάχρηση εξουσίας και άσκηση αστυνομικής βίας.

Διαδοχικά κύματα μικροτρομοκρατίας παρατηρούνται ιδιαίτερα στην Ελλάδα και στη Γαλλία όπου ομάδες ultras οργανώνουν «δράσεις» εναντίον προσώπων, συγκρούονται με την αστυνομία, καταστρέφουν δημόσια και ιδιωτική περιουσία (χωρίς κίνδυνο να τους ζητηθεί αποζημίωση) και συνεργάζονται με ληστές και ναρκεμπόρους —όλα είναι εύκολα στο πλαίσιο της δημοκρατίας όπου σπανίως διώκεται η προτροπή σε βία, η ηθική αυτουργία, η κατοχή εμπρηστικών υλικών, οι επιθέσεις σε αστυνομικούς και η διατήρηση της «εξεγερσιακής κατάστασης». Αυτή την κατάσταση απολαμβάνουν πρωτίστως νεαροί με διαταγμένο ψυχισμό, αλλά και ηλικιωμένοι που τους αναθέτουν τον ακτιβισμό χειροκροτώντας από το θεωρείο του Μάπετ Σόου.

Η ελληνική περίπτωση εμφανίζει χαρακτηριστικά στασιμότητας. Μεγάλο μέρος των Ελλήνων φαίνεται να μην επιθυμεί συναίνεση και κοινωνική συνοχή, ενώ ταυτοχρόνως, σύμφωνα με τις σχετικές δημοσκοπήσεις, πιστεύει ότι οι θεσμοί είναι ανούσιοι και διεφθαρμένοι. Η εύλογη διαπίστωση περί δυσλειτουργικού κράτους διαφέρει ριζικά από την απαξίωση της ιδέας του κράτους: αυτή η τελευταία στάση συνιστά, πάνω-κάτω, το περιεχόμενο του μηδενισμού, ο οποίος εκδηλώνεται με ριζοσπαστικό σκεπτικισμό όχι μόνον έναντι οποιασδήποτε διακυβέρνησης αλλά γενικότερα έναντι της οργανωμένης κοινωνίας —πράγμα που σημαίνει μισανθρωπισμό (ακραία εκδήλωση του οποίου ήταν οι δολοφονίες στη Marfin), κατεδάφιση και χορό επί των ερειπίων. Πολλοί Έλληνες είναι ανεπίγνωστα ή και συνειδητά, μηδενιστές, που, αν και δεν έχουν ιδέα ούτε για την ιδεολογία των Ρώσων υπερεπαναστατών του 19ου αιώνα, ούτε για την ιστορική τους συνέχεια, επιδιώκουν την κατάρρευση της πολιτικής και κοινωνικής τάξης —κι όπου βγει. Όσο για τις συμμορίες, όπως προκύπτει από την ποικιλία των συνθημάτων τους, φρονούν ότι «η κοινωνία είναι βόθρος» και ότι ζουν υπό χουντική τυραννία.

Συμφωνεί μαζί τους, ρητά ή υπόρρητα, η αριστερά και πολλοί φιλοσοφίζοντες που εγκωμιάζουν τον παραλογισμό και το χάος. Ίσως δεν το εννοούν πραγματικά· ίσως πρόκειται για μια από τις πόζες εκείνων των διανοουμένων με ακαταμάχητη ροπή προς το λάθος που δεν συνειδητοποιούν τις συνέπειες των υποδείξεών τους.

Ούτε οι αρχές έχουν σαφή εικόνα της πραγματικότητας: ότι δηλαδή η άκρα αριστερά και γενικότερα ο εξτρεμισμός έχει κατακτήσει εδάφη —τα Εξάρχεια, τα πανεπιστήμια, τις ΜΚΟ— ασκώντας βία, προωθώντας ισλαμοφιλία και αντισημιτισμό, επιβάλλοντας μετριότητα και παραβιάζοντας τους νόμους του κράτους.

Ο μηδενισμός παρεισφρέει σε αμφότερα τα πολιτικά άκρα, αλλά συνήθως η άκρα δεξιά τιμωρείται και περιθωριοποιείται.

Αντιθέτως, η άκρα αριστερά…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θεσσαλονίκη-Μαρφίν: Το ηθικό πλεονέκτημα και οι άτυχοι «κυρ-Παντελήδες»

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/07/thessaloniki-marfin-hypocrisy-pr.jpg

 

Του ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Δεν εννοώ τα ορυχεία του Μάντσεστερ. Εννοώ την Αντίπαρο και τα ακριβά εστιατόρια της Αίγινας. Δεν έφτασε ποτέ για unboxing στη ζώνη του Περάματος το πολυτελές πακέτο που φέρει την επιγραφή «ηθικό πλεονέκτημα».

Στη Φιλοθέη και στο Ψυχικό όμως έφτασε και ταίριαξε με πολλά. Υπάρχει ωραιότερο πράγμα στον κόσμο από το να έχεις και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη, από το να απολαμβάνεις την «καλή ζωή» αλλά να είσαι και με «το δίκιο»;

Τι ωραίοτερο από το να καταχεριάζεις τους μικροαστούς «που κοιτάζουν τη δουλίτσα τους» κάτω από το αρμυρίκι στη Σέριφο με παρεό των 900 ευρώ: «Τι να κάνουμε αν βρέθηκαν στη λάθος μεριά όταν έπεφταν μολότοφ;»…

Αυτό είναι το πλήρες πακέτο.

Η πατρίδα μας το προσφέρει και, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι καθόλου χαζοί για να αγνοήσουν τα προνόμια. Γι’ αυτό και παραμένουν ενεργοί συνδρομητές.

Μεταξύ μας, τώρα που η «κανονικότητα» αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά χίμαιρα, μετά από τόσα σκάνδαλα και εν μέσω κυβερνητικά τροφοδοτούμενης (εδώ) πληθωριστικής κρίσης, αυτή είναι και η μόνη συνταγή ευδαιμονίας που διατίθεται. Ολα τα υπόλοιπα (όπως το να στριφογυρνάς ματαιωμένος στον κενό χώρο του Κέντρου ανάμεσα σε ηθικά υπερέχοντες από αριστερά και ακροκεντρώους από δεξιά) είναι για τους λάτρεις της ταλαιπωρίας.

Ενα απαραίτητο, λοιπόν, αξεσουάρ του εγχώριου πακέτου ευδαιμονίας που ονομάζεται «ηθικό πλεονέκτημα» είναι η βαθιά ενόχληση όταν ερευνώνται εγκλήματα (κανονικές δολοφονίες) που σχετίζονται με δήθεν κοινωνικούς αγώνες.

Το ξαναβλέπουμε (γιατί δεν είναι προφανώς κάτι καινούργιο) το τελευταίο διάστημα στα ΜΜΕ, στην πολιτική και στα social με αφορμή τη Θεσσαλονίκη και τη Μαρφίν. Είναι άραγε παραλογισμός να θεωρούνται a priori ύποπτες έως καταγέλαστες (και προφανώς αφορμή για καζούρα στα social) οι έρευνες της αστυνομίας για την εξιχνίαση δολοφονικών ενεργειών;

Καθόλου, είναι κάτι απολύτως συνεπές με τους συνδρομητικούς κανόνες του πακέτου ευδαιμονίας που ονομάζεται «ηθικό πλεονέκτημα». Το πακέτο αυτό είναι ιδανικό για τη χώρα μας διότι, εκτός από καλή ζωή και αίσθημα ηθικής ανωτερότητας, προσφέρει και το αντικειμενικό πλεονέκτημα της ασφάλειας. Διότι συντάσσεσαι με την πλευρά από την οποία εκτοξεύεται η μολότοφ και όχι με αυτή των «συμβιβασμένων μικροαστών – παράπλευρων απωλειών» στους οποίους ενίοτε καταλήγει το κύμα της φωτιάς στερώντας τους τη ζωή. «Αλλωστε τι σχέση έχουμε εμείς με τους μικροαστούς; Tough luck».

Αυτό είναι το πνεύμα των ημερών, και εξηγείται, καθώς αποτελεί ζωτικό τμήμα του lifestyle του ηθικού πλεονεκτήματος. Το οποίο παραγγέλνεις εγκαίρως αν δεν θες να ανήκεις στους «βλάκες» που ταλαιπωρούνται μια ζωή – και κάνει τη ζωή σου αμέσως καλύτερη.

Αλλωστε το «πακέτο» έχει ένα χαρακτηριστικό που καθιστά πολύ εύκολη την «είσοδο σε έναν κόσμο προνομίων»:

 Δεν απαιτείται να σου αποδώσει κάποιος άλλος τα εύσημα του «ηθικού πλεονεκτήματος». Δηλώνεις μόνος σου ότι «είσαι με το δίκιο», και όχι φυσικά με τους (άτυχους) «κυρ-Παντελήδες». Αυτό ήταν. Είσαι πλέον συνδρομητής.

Στη συνέχεια, ακόμη κι αν δεν έχεις χιούμορ, τα αστεία σου θα θεωρούνται ξεκαρδιστικά, ενώ ακόμη κι αν δεν έχεις δράμι ταλέντου θα θεωρείσαι σημαντικός καλλιτέχνης. Είναι τόσο απλό. Και διαρκεί για πάντα.

Με μια προϋπόθεση: