ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η θηριωδία του κομμουνισμού (και ο "εξυπνότερος" λαός του κόσμου...)

 

 

 

Toυ Θανάση Διαμαντόπουλου

Έχει συγκλονιστικά αναδειχθεί και καταγγελθεί από μεγάλες κορυφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας: Σολτζενίτσιν, Καίσλερ, Μπερνς (Ο αχός της εποχής) και πολλούς ακόμη.  Ωστόσο, η ζωή και η λογοτεχνία, ιδίως η λογοτεχνία που εμπνέεται από τη ζωή, πάντα δίνουν ευκαιρίες για να νιώσει κάποιος φρίκη και αποτροπιασμό.

Στο υπό έκδοση μυθιστόρημά μου «Υπουργός καρδιάς» οι ήρωές μου, φανταστικοί αλλά και πραγματικοί, όπως ο Σάκης Πεπονής την εποχή που ήταν αρχηγός της πλαστηρικής νεολαίας, προσπαθούν να αποτρέψουν τις εκτελέσεις Μπελογιάννη, Μπάτση κ.λπ. Αυτή λοιπόν η πτυχή της δράσης τους με οδήγησε στο να αναζητήσω και να διαβάσω το συγκλονιστικό βιβλίο της Λίλιαν Μπάτση/Καλαμάρο «Βαρύτατο τίμημα», (ουδέποτε περίμενα τέτοια πλούσια, χυμώδη, ποιοτική γραφή από μη κατ’ επάγγελμα λογοτέχνιδα, που έγραψε ένα μόνο βιβλίο), όπου η τραγική συγγραφέας περιγράφει τη μεγάλη, τελικά δε ατελέσφορη θυσία που έκανε, προκειμένου να αποτρέψει την εκτέλεση του συζύγου της που λάτρευε.

Θα μου πει βέβαια κάποιος πως το συγκεκριμένο δεν ήταν κομμουνιστικό, αλλά αντικομμουνιστικό έγκλημα, ειδικά η εκτέλεση του διανοούμενου Μπάτση, ο οποίος δεν είχε εμπλοκή σε εγκλήματα σαν αυτά που στιγματίζουν την υστεροφημία του Μπελογιάννη (έστω και αυτά δεν ήταν η νομική βάση της εκτέλεσης  του Αμαλιαδαίου).

Ωστόσο…

Η αφήγηση αρχίζει από τα εφηβικά χρόνια της συγγραφέως, όταν αυτή μαζί με άλλα πλουσιόπαιδα είχαν εμπλακεί με μια ομάδα ελεγχόμενη από την ΕΠΟΝ που έγραφαν αντιναζιστικά συνθήματα στους τοίχους. Οπότε από τη -συγκλονιστική- αφήγησή της προκύπτουν τα εξής:

 

Η «ηγεσία» αποφάσισε την εκτέλεση ως «προδότη» ενός άλλου έφηβου της ομάδας της, για τον οποίο όλοι οι συναγωνιστές του ήταν βέβαιοι πως οι εναντίον του κατηγορίες ήταν απολύτως ανυπόστατες. Όταν δε η μικρή Καλαμάρο διαμαρτυρήθηκε στον καθοδηγητή για την εκτέλεση/δολοφονία του αθώου παιδιού, εκείνος έδωσε την πιο φρικώδη δυνατή απάντηση, ενδεικτική της τερατωδίας ενός «ανθρωπιστικού» ιδεολογήματος: «Και αθώος να ήταν, ένας ταξικός εχθρός λιγότερος»! (Το θύμα ήταν γιος μεγαλογιατρού.)

Στην πραγματικότητα δύο ταξικοί εχθροί λιγότεροι… Γιατί… Την ευθύνη της δολοφονίας η οργάνωση ανέθεσε σε άλλο μέλος της ίδιας ομάδας, ένα γιο βιομηχάνου.

Έτσι… Επιτεύχθηκαν αρκετοί στόχοι του Κόμματος:

Πρώτον, στάλθηκε ένα μήνυμα προς όλα τα μέλη της ομάδας πως «σφίγγουν τα γάλατα», ένα μήνυμα φόβου, δηλαδή, που έπρεπε κατά τη σταλινική πρακτική να κρέμεται πάνω από όλα τα μέλη. ‘Εμφοβα μέλη σημαίνει υπάκουα μέλη, χωρίς αυτόνομη σκέψη.

Δεύτερον, ο εκτελεστής γιος του βιομήχανου διέρρηξε οριστικά και αμετάκλητα τις σχέσεις με την τάξη του, κατέστη ανεπίστρεπτος ταξικός αποστάτης.

Τέλος, τρίτον, κατέστη δια βίου εκβιάσιμος, κάτι που θα επέτρεπε εις το διηνεκές το Κόμμα να απορροφάει «για το καλό του λαού» την περιουσία που είχε δημιουργήσει η βιομήχανος «με το αίμα των εργατών του».

Τώρα…

Το ότι σήμερα περίπου 7% των συμπατριωτών μας δηλαδή αρκετά πάνω από το 2% που θεωρείται περίπου το ποσοστό των ψυχοπαθών, εξακολουθεί να πρόσκειται στη συγκεκριμένη ιδεολογία την παγίως κυοφορούσα τέτοιες πρακτικές, ίσως -θα έλεγε κάποιος που δεν απεχθάνεται, όπως εγώ, την «ψυχιατρικοποίηση» των ερμηνειών πολιτικών συμπεριφορών»- απλά δηλοί πως υπάρχουν και άλλες μορφές σοβαρών ψυχικών διαταραχών.

Πάντως το ποσοστό αυτό δεν εκπλήσσει, αν σκεφτεί κάποιος πως…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ελλάς Ελλήνων κρατικοδίαιτων

 

Γράφει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος

Το Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών της χούντας ασφαλώς και δεν υποδήλωνε ότι το σύνολο των πολιτών της χώρας ήταν χριστιανοί. Κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο προς την εθνικόφρονα ιδεολογία του καθεστώτος, αφού θα σήμαινε αποκοπή από το εθνικό σώμα τουλάχιστον των, κυριολεκτικά κατά συνθήκη Ελλήνων, μουσουλμάνων, τουρκογενών είτε Πομάκων. Υπογράμμιζε απλώς τη δεσπόζουσα θέση του πλειοψηφικού χριστιανικού στοιχείου.

Παρομοίως και αναλόγως…

Ο τίτλος του παρόντος ουδέν άλλο υποδηλοί πλην της κυριαρχίας -όχι μόνο με την έννοια της πλειοψηφίας- του κρατικοδίαιτου πληθυσμού της χώρας. Αφού -και- η σημερινή κοινωνική μας κατάσταση επιβεβαιώνει την άποψη που εξέφρασα νεαρός, μόλις είχα επιστρέψει από τις διδακτορικές μου σπουδές στο Παρίσι: Πως η κυρίαρχη αντίθεση παρ’ ημίν δεν είναι μεταξύ κεφαλαιοκρατών και προλεταρίων, όπως υποστήριζαν τα τότε κρατούντα μαρξιστικά ιδεολογήματα, αλλά μεταξύ των βολεμένων -συχνά εχόντων «αράξει την αρίδα τους»- σιτιζόμενων από τον κρατικό κορβανά και των ειλώτων που ως μισθωτοί (κυρίως αυτοί) ή ως επιχειρηματίες βιοπορίζονται στη ζούγκλα της αγοράς.

Αντί γενικών θεωρητικών σχημάτων, ακόμη και αναφοράς σε απολαβές ή άλλα αριθμητικά δεδομένα, προτιμώ την καταγραφή, ως πιο εύγλωττων και εύληπτων, κάποιων εμπειρικών καταστάσεων. Θα εστιάσω δε κυρίως στους μισθωτούς, αν και το έμφραγμα είναι σύνηθες τίμημα των πιο επιτυχημένων επιχειρηματιών:

Βλέπω σε μεγάλα πολύ καταστήματα, όπως το Άττικα, σε όλες τις εταιρείες τηλεφωνίας, στις περισσότερες ρεσεψιόν ξενοδοχείων κλπ. επί ώρες άπειρες τους εργαζόμενους να μοχθούν απέναντι σε αγχωμένους, διαμαρτυρόμενους, απαιτητικούς ή βιαστικούς πελάτες, χωρίς να υπάρχει ένα σκαμνί να ακουμπήσουν, αφού κάτι τέτοιο ρητά απαγορεύεται από τους εργασιακούς κανονισμούς της επιχείρησης. Ανάμεσα στους υποκείμενους στο μαρτύριο της πολύωρης ορθοστασίας και κάποιοι σχετικά ηλικιωμένοι, κοπέλες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη ή άλλες νεαρές που θα αποκτήσουν κιρσούς επικίνδυνους στις μελλοντικές κυήσεις.

Βλέπω επίσης τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας και την επισφάλεια των ντελιβεράδων…

Βλέπω, ακόμη, διδάσκοντες σε ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς οργανισμούς να απασχολούνται καθημερινά, τουλάχιστον επί δίωρο μετά την περαίωση των διδακτικών υποχρεώσεών τους, σε γραφειοκρατικές και διοικητικές δραστηριότητες, με ανάλογα δε καθήκοντα -ή τηλεφωνήματα σε γονείς- να δουλεύουν τον Ιούλιο. Απολύονται, δε, τον Αύγουστο και επαναπροσλαμβάνονται τον Σεπτέμβριο (εφόσον η εργοδοσία είναι απόλυτα ικανοποιημένη ή δεν έχει βρει νεότερους με χαμηλότερες απολαβές). Ενώ μια τουλάχιστον Κυριακή το μήνα, από το πρωί μέχρι το βράδυ, έχουν υποδοχή και ενημέρωση γονέων. Χωρίς έξτρα αμοιβή.

Θα μπορούσα να διευρύνω επ’ άπειρον τα παραδείγματα, αλλά πάμε στην αντιπέρα όχθη.

Δεν θα εστιάσω στα πασίγνωστα: Στο ποσοστό των κυήσεων που εμφανίζονται ως επαπειλούμενες στον δημόσιο τομέα, στις άπειρες άδειες για λόγους υγείας -συνήθως ασθενούν Δευτέρα, «ευρισκόμενοι σε κάποιο χωριό»- ή στη φάμπρικα των αναδρομικών με δικαστικές αποφάσεις. (Μέχρι και οι διπλωμάτες, που ζητούσαν το αφορολόγητο του επιδόματος αλλοδαπής και η τότε ΥΠΕΞ Ντόρα Μπακογιάννη αντ’ αυτού, «για να μην υπάρξει κοινωνική πρόκληση από το αφορολόγητο», τους έδωσε ισόποση αύξηση, προσέφυγαν στην «αδέκαστη δικαιοσύνη», όπου πήραν ΚΑΙ το αφορολόγητο! Αναδρομικώς και εντόκως.)

Δεν θα επιμείνω στο ότι δεν υπάρχει Έλληνας «κρατικός λειτουργός», πανεπιστημιακός, δικαστής, διοικητικός, διπλωμάτης κλπ. που να μην καταλήγει αντιστοίχως καθηγητής πανεπιστημίου, αρεοπαγίτης ή σύμβουλος επικρατείας, διευθυντής (τουλάχιστον), στρατηγός ή ναύαρχος κ.ο.κ.: Έχουμε τους περισσότερους ανώτατους παντού σε σχέση με τον πληθυσμό μας.

Όσον αφορά δε την απόδοση, με εξαίρεση τους πράγματι σκληρά μοχθούντες υγειονομικούς, δεδομένη είναι η πλήρη απουσία κυρώσεων. Δύο μόνο πρόσφατα κραυγαλέα παραδείγματα:

Προήχθη σε αρεοπαγίτη πρόεδρος εφετών που δεν είχε εκδώσει απόφαση σε καμία από τις σημαντικές υποθέσεις με τις οποίες είχε χρεωθεί! (Αποκάλυψη του πρώην υπουργού Δικαιοσύνης κ. Κοντονή…) Ενώ εφέτος -ανάθεμά με δε αν υπάρξει κύρωση- …φιλόλογοι/ιστορικοί έβαλαν θέματα για τις εισαγωγικές στα πανεπιστήμια με ερώτηση στην ιστορία «Τι ΕΞΗΓΑΓΕ η Ελλάδα στο εξωτερικό τον 19ο αιώνα»!

Νομίζω, ωστόσο, πως πλέον κραυγαλέο είναι αυτά που έζησα πρόσφατα. Δεν θα αναφέρω ακριβές χρονικό σημείο, γιατί στόχος μου δεν είναι να εντοπιστούν οι «βαρυμοχθούντες» υπηρέτες του δημοσίου -αν υποθέσουμε πως υπήρχε σχετική διάθεση-, αλλά να καταπολεμηθεί η νοσηρότητα:

 

Πρώτη περίπτωση: Στο καφενείο των λουλουδάδικων της Θεσσαλονίκης μεταξύ 9.30 και 11.00πμ τρεις ένστολοι της τροχαίας, το πολύ 19χρονοι, πίνουν καφέ αμίλητοι (οι δύο παίζουν μπεγλέρι, ο τρίτος όλη την ώρα ασχολείται με το κινητό.) Στις 11.05 σηκώνονται και αρχίζουν να μοιράζουν κλήσεις.

Δεύτερη περίπτωση: Στην τροχαία Αθηνών περιμένουν από αχάραγα αναρίθμητοι μεροκαματιάρηδες να παρακαλέσουν να πάρουν πίσω τις πινακίδες τους. Στις 11.30 εμφανίζεται μια νταρντάνα με νύχι, μίνι και ντεκολτέ καμπαρετζούς, κρατώντας σακούλες με ψώνια από το Άττικα. Μπαίνει μέσα στο γραφείο του διευθυντή, επιστρέφει μετά από λίγο ένστολη και λακωνικά ανακοινώνει: «Μπορείτε να φύγετε, ο κ. διευθυντής δεν δέχεται». Σε φίλο που μετείχε τότε στην πολιτική ηγεσία του σχετικού υπουργείου ανέφερα την περίπτωση και μου απάντησε: «Όλοι οι διευθυντές …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Φταίει και ο Μητσοτάκης;

Είστε αλήτες. 😂😂😂😂😂😂😂😂😂 pic.twitter.com/FC7l4eahIH

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) April 3, 2026

 

Γράφει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος

Το ερώτημα προφανώς και δεν αναφέρεται μόνο στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το εύρος του οποίου εκτείνεται από τις σπονδές στον «αθώο» ή πάντως κοινωνικά ανεκτό παραδοσιακό πελατειασμό μέχρι τη συνειδητή συμμετοχή στη διαφθορά, έστω στη συγκάλυψή της.

Αφορά όλο το φάσμα του πελατειακού κράτους, καθώς και τη διατήρηση μιας κυβερνητικής παράταξης, του σταθερότερου δηλαδή πυλώνα της μεταπολιτευτικής δημόσιας ζωής, ως μηχανισμού εξυπηρετήσεων. Αυτό παραπάνω από μια δεκαετία από την εκλογή στην ηγεσία της του αρχηγού με τις πιο εκσυγχρονιστικές προθέσεις. Ή τουλάχιστον διακηρύξεις.

Το ερώτημα του τίτλου είναι καταφανώς ρητορικό: Προφανώς και ευθύνεται και ο πρωθυπουργός. Κάτι που δεν αναιρεί το πασιφανές πως στην οικονομία, με τις πρωτοβουλίες του και την πολιτική σταθερότητα που διασφάλισε, έδωσε μια αισθητή αναπτυξιακή δυναμική. Ούτε όμως και το ότι κάποια, υποτυπώδη έστω, κοινωνική ευταξία αποκατέστησε: Από έναν περιορισμό του καπνίσματος σε χώρους υγειονομικού ενδιαφέροντος μέχρι μια στοιχειώδη περιστολή της «μπαχαλοκρατίας» σε δημόσιους χώρους.

Σε τι όμως συνίσταται η -ανεξάρτητη των όποιων επιτυχιών του σε άλλους τομείς- οφθαλμοφανής ευθύνη του πρωθυπουργού για τη διατήρηση του «παραδοσιακού» τρόπου λειτουργίας του ελληνικού πολιτικού συστήματος;

Η πασίδηλη, δηλαδή, μη πειστικότητα του επιχειρήματος πως θα μπορούσε και να αγνοεί τη βαθιά νοσηρή λειτουργία τόσο του ελληνικού κράτους όσο και του κυβερνώντος κόμματος…

Ας εστιάσουμε λίγο σε ένα δομικό χαρακτηριστικό της αδιανόητα πολυμελούς κυβέρνησής του (αν και πάντα κάθε τέτοια μανιχαϊστική διάκριση εμπεριέχει ένα ποσοστό αυθαίρετης απολυτοποίησης): Την ποιοτική διαφορά, μεταξύ υπουργών και υφυπουργών.

Κατά το πλείστον τεχνοκράτες ή βουλευτές του κέντρου οι μεν, στην πλειονότητά τους διαθέτουν πνευματικό κεφάλαιο, τεχνογνωσία (σε τόσο μεγάλη αντιπαράθεση, εν προκειμένω, με την πλειονότητα των «τσιπρικών» προκατόχων τους), όραμα, καθαρές στοχεύσεις, αίσθηση του ολικού, λυσιτελή μεθοδολογία.

Ποιοτικά τραγικοί οι -αναρίθμητοι- δε, εν πολλοίς σχεδόν «προγλωσσικού» επιπέδου, σχεδόν στο σύνολό τους βουλευτές επαρχίας, καταφανώς έχουν τοποθετηθεί για να λειτουργούν ως τροχονόμοι ρουσφετιών. Το μόνο δηλαδή για το οποίο είναι ικανοί. Ή, αν όχι ως τροχονόμοι, ως βιομήχανοι παραγωγής μηχανισμών εξατομικευμένων εξυπηρετήσεων.

Ας εξειδικεύσουμε: Πολύ πρόσφατα, πρώην ανώτατο στέλεχος της, και τότε και σήμερα, κυβερνώσης παράταξης μου ανάφερε με το όνομά τους συγκεκριμένους υφυπουργούς, που έχουν στήσει στις περιφέρειές τους αστυνομικούς μηχανισμούς, εντεταλμένους να δίνουν το μάξιμουμ των κλήσεων, ώστε να τις σβήνει το επιτόπιο γραφείο του «κ. υπουργού». (Στην περιφέρεια ενός εκ των προαναφερθέντων αναρωτιόμουν πώς ήταν δυνατόν πέρσι να έχω τόσο παραπλανηθεί και να έχω λάβει κλήση, ενώ ήμουν απολύτως σίγουρος πως είχα περάσει με πράσινο…)

Κατά δεύτερον: Προ των εκλογών και του 2019 και του 2023 λάμβανα πάμπολλα τηλεφωνήματα από το γραφείο βουλευτή της περιφέρειας στην οποία ψηφίζω, με το ερώτημα τι θα μπορούσε να κάνει για μένα ο κ. βουλευτής. Επειδή δε η απάντησή μου «αυτό που θα μπορούσε να κάνει για μένα είναι να πάψετε να με ενοχλείτε» έμεινε ατελέσφορος, οι ενοχλήσεις σταμάτησαν μόνο όταν απείλησα πως θα δημοσιοποιούσα το όνομά του.

Με τον συγκεκριμένο βουλευτή, υφυπουργό πλέον σε νευραλγικό για τη λειτουργία του κράτους υπουργείο, βρέθηκα πρόσφατα σε τηλεοπτικό πάνελ. Η πάγια «αντίκρουσή» του σε όλες τις μομφές των ομοτράπεζων για ηθικά και θεσμικά ατοπήματα της κυβέρνησης ήταν η επίκληση της δημοσκοπικής υπεροχής της…

Αν, όμως, ο πρωθυπουργός από τέτοιους υφυπουργούς δεν είναι δυνατόν να περιμένει έργο άλλο πλην της «ρουσφετοδιεκπεραίωσης», ενδεχομένως να περιμένει θεσμικό έργο από μια άλλη υφυπουργό. Εκείνη που, ως αθλητικολόγος, έλεγε «ο προπονητής, επειδή δεν ήθελε να …καταπολεμήσει τους βασικούς παίκτες του, χρησιμοποίησε αναπληρωματικούς»…

Συμπέρασμα: Όσο θα υπάρχει εκλογή με σταυρό προτίμησης και …μεραρχίες βουλευτών υφυπουργών, η δομική φαυλότητα θα αναπαράγεται. Και ο πρωθυπουργός ουδεμία διορθωτική κίνηση έκανε εν προκειμένω…

Μάλλον δε ως αστεία, αν όχι ως προσχηματική, ακούγεται η πρόταση για…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στο ΠΑΣΟΚ τσίπα δεν έχουν;

 

 

Γράφει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος

Στον χώρο της ακαδημαϊκής κοινότητας θα γινόταν λόγος για λογοκλοπή ή οικειοποίηση αλλότριου πνευματικού κεφαλαίου! Πλην όμως βρισκόμαστε στον χώρο της πολιτικής. Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένος…

Από πολύ νωρίς, όταν -προκειμένου να γίνω μισθοσυντήρητος δάσκαλος αυτού που με ενδιέφερε- εγκατέλειψα τη νομική επιστήμη (παρά το 1ο αριστείο της Νομικής Αθηνών από το πρώτο έτος έως το πτυχίο),  στον χώρο της οποίας είχα προοπτική λαμπρής και προσοδοφόρου επαγγελματικής σταδιοδρόμησης, η Πολιτική έγινε ο λόγος ζωής μου.

Όχι όμως η άσκησή της, για την οποία πολλά προσόντα μού έλλειπαν, κυρίως φυσικές αντοχές και «στομάχι», αλλά η μελέτη της: Ίσως δεν υπάρχει άλλος Έλληνας πολιτειολόγος/πολιτικός επιστήμονας με τόσο ευρύ συγγραφικό έργο. Οπωσδήποτε, δε, δεν υπάρχει άλλος Έλληνας πολιτειολόγος/πολιτικός επιστήμονας με τόσες παρεμβάσεις και προτάσεις στα θέματα λειτουργίας των θεσμών. Ειδικότερα…

Πρώτος, εκτός δε κάθε πολιτικής επικαιρότητας, απλώς προβλέποντας και φοβούμενος τι θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον, το 2008 πρότεινα την αποσύνδεση της αδυναμίας διασφάλισης αυξημένης πλειοψηφίας για ανάδειξη νέου ΠτΔ από τη -διαταρακτική της οικονομικοπολιτικής σταθερότητας της χώρας- προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Τόνιζα μάλιστα πως η αποσύνδεση αυτή δεν έπρεπε επ’ ουδενί να οδηγεί σε μονοκομματική ανάδειξη του φορέα ενός πολιτειακού αξιώματος φύσει υπερκομματικού. Προς τούτο εισηγούμην την παροχή στην απλή, δηλαδή την κυβερνητική, πλειοψηφία στο κοινοβούλιο της δυνατότητας να επιμηκύνει κατά ένα ή ενάμιση έτος τη θητεία του ήδη υπηρετούντος ΠτΔ, αρχικά βέβαια εκλεγμένου με διευρυμένη/διακομματική πλειοψηφία. (Βλ. Μαρίνος-Διαμαντόπουλος-Εφρέμογλου-Καζάκος-Τήνιος, Συνταγματική Αναθεώρηση, Για ανταγωνιστική οικονομία σε ένα κοινωνικό κράτος δικαίου, εκδ. Σιδέρη, 2008, βιβλίο που παρουσίασε ο σημερινός πρωθυπουργός, πρβλ. δε, Θανάσης Διαμαντόπουλος, Τα πολιτικά καθεστώτα, εκδ. Παπαζήση, 2008.) 

Σε μεταγενέστερα βιβλία μου -π.χ. Θεσμοί, κρίση και ρήξη, εκδ. Πατάκη, 2016, όπου οι προτάσεις μου σχολιάζονται και από κορυφαία σήμερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως η Άννα Διαμαντοπούλου- και σε αναρίθμητες αρθρογραφικές παρεμβάσεις σε πλήθος εφημερίδων και ιστότοπων προσθέτω πολλές ακόμη θεσμικές προτάσεις: Π.χ. η ηγεσία της Δικαιοσύνης να μην επιλέγεται από την εκτελεστική εξουσία αλλά -προκειμένου αυτή να αποκτά εμμέσως δημοκρατική νομιμοποίηση από αιρετό θεσμικό παράγοντα της πολιτείας- από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, με πλειοψηφία των 3/5. Όσο δε δεν επιτυγχάνεται η συγκεκριμένη αυξημένη πλειοψηφία να ασκούν προεδρικά καθήκοντα στα ανώτατα δικαστήρια οι αρχαιότεροι αντιπρόεδροι και να προεδρεύουν των τμημάτων οι αρχαιότεροι αρεοπαγίτες ή σύμβουλοι του ΣτΕ.

 Ή, προκειμένου να διευκολύνεται τόσο η απαραίτητη συναίνεση, αφού άλλως μεταξύ των κομμάτων υπάρχει θεσμική καχυποψία, όσο και η δημοκρατική νομιμοποίηση των συνταγματικών αναθεωρήσεων, προτείνω εδώ και καιρό να αλλάξει το άρθρο 110: η πρώτη βουλή να καταλήγει σε οριστική διατύπωση του υπό αναθεώρηση άρθρου, η δεύτερη δε να μπορεί μόνο να την αποδεχθεί ή να την απορρίψει ως έχει.

Πολλές ακόμη ανάλογες προτάσεις έχω προβάλει και επεξεργαστεί κατά καιρούς.

Τέλος, επίσης πρώτος ζήτησα συνταγματική απαγόρευση διορισμού δικαστών σε χρυσοαμειβόμενες προεδρίες ανεξαρτήτων αρχών και άλλες ανάλογες θέσεις, επί μερικά χρόνια από την αφυπηρέτησή τους…

Όλες αυτές τις προτάσεις τις έχω επαναλάβει και σε αναρίθμητες τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές παρεμβάσεις, επανειλημμένα δε τις συζήτησα και ανέλυσα σε ιδιωτικές συζητήσεις στον συνταγματολόγο και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Δουδωνή. Μάλιστα του ανέφερα πως ευχαρίστως θα μετείχα σε μια μικτή επιτροπή πολιτικών και επιστημόνων για  επεξεργασία μιας ολοκληρωμένης αναθεωρητικής πρότασης.

Διαβάζω λοιπόν στην Καθημερινή της 18.2.2026 τις συνταγματικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ. Δεν διαφέρουν των προτάσεών μου σχεδόν ούτε τελεία. Πιο συγκεκριμένα διαφέρουν μόνο στο ότι, ενώ η δική μου εισήγηση είναι, όπως, προανέφερα,  η επιλογή των δικαστικών ηγεσιών να γίνεται από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, με πλειοψηφία των 3/5, αυτοί προτείνουν ως όργανο επιλογής, πάντα με πλειοψηφία των 3/5, τη συνδιάσκεψη των προέδρων της Βουλής (την οποία, όμως, μπορεί η εκάστοτε κυβέρνηση να διαμορφώνει κατά βούληση προσθέτοντας κι άλλους προέδρους…)

Τούτων λοιπόν διαπιστούμενων, έχω να πω…

Ως πολιτειολόγος/πολιτικός επιστήμονας, εγώ νιώθω ικανοποίηση για την απήχηση των θέσεων μου. Αυτοί όμως τσίπα δεν έχουν, για να παρασιωπούν απόλυτα την πνευματική πηγή όλης σχεδόν της αναθεωρητικής φιλοσοφίας τους;

ΥΓ. Πάντως, προτιμώ την…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Η γοητεία του εθνικού «παρεξηγημένου»

ΜΟΝΤΑΖΙΕΡΑ. ΔΕ ΕΝΝΟΟΥΣΕ ΤΙΣ ΑΜΒΛΩΣΕΙΣ. ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ ΜΙΛΟΥΣΕ. pic.twitter.com/6vC15QURnx

— Stamatis Zacharos (@SZacharos) January 20, 2026

 

Toυ Θανάση Διαμαντόπουλου

Αυτό το κορίτσι διαρκώς παρεξηγείται. Αναζητάει τα κοινωνικά αίτια των αμβλώσεων και οι διαβολείς ισχυρίζονται πως θέτει υπό αμφισβήτηση μείζονα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών που ανεπιθύμητα κυοφορούν… Καταγγέλλει εισβολές και της αποδίδεται απαξίωση εισβολέων… Επιδιώκει διαφάνεια της εξωτερικής πολιτικής και της καταλογίζεται άκρατος και ερασιτεχνικός βελοπούλειος εθνικισμός κ.ο.κ…

Και όμως παρά τις «παρεξηγήσεις» ή τις διαβολές… Παρά, θα έλεγαν οι αντίπαλοί της, την καταφανή ανεπάρκειά της, της πολιτικής ασχετοσύνη της, τις επανειλημμένες αυτοαναιρέσεις της -ούτως ή άλλως μανιχαϊστικής- ρητορικής της, παρά ακόμη τη μυωπική ή μονοδιάστατη ή απλουστευτική εκ μέρους της θεώρηση των πραγμάτων και των κοινωνικών προβλημάτων…

Σύμφωνα προς όλους τους δημοσκόπους η κυρία «κρατάει»… Λες και ένα τμήμα της κοινωνίας δεν ενδιαφέρεται για τη σοβαρότητα και την εσωτερική συνοχή των όσων λέει, αλλά οιστρηλατείται αποκλειστικά από το υψωμένο δάκτυλο της κατάκρισης και της καταγγελίας που τη χαρακτηρίζει.

Γιατί, όμως, αυτός ο αδιέξοδος-πρωτόγονος αντισυστημισμός βρίσκει τόση απήχηση στην εποχή μας;

Θα κατέθετα τις παρακάτω ερμηνευτικές προτάσεις:

Πρώτον, διότι δεν υπάρχουν πλέον τα ιδεολογικοπολιτικά αφηγήματα ή τα στρεφόμενα στο μέλλον κοινωνικοπολιτικά αρχιτεκτονήματα, που εμπνέοντας τους απόκληρους ή τρομοκρατώντας τους κατέχοντες, δημιουργούσαν παλαιότερα πολιτικούς πόλους και πολώσεις, η εκ των οποίων απόκλιση ήταν εξαιρετικά δυσχερής.

Δεύτερον, διότι η διάχυση των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας επιτρέπει την υπερανάδειξη των αμαρτημάτων, των ελλειμμάτων και των ατελειών κάθε φορέα -αλλά και κάθε παραδοσιακού διεκδικητή- της εξουσίας: Την εποχή του διαδικτύου ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίσως θα ήταν ένα διακωμωδούμενος καλοντυμένος βλάχος, με σοβαρά προβλήματα άρθρωσης, το οικογενειακό περιβάλλον του οποίου ενεχόταν για τα βραχώδη της Φιλοθέης και άλλες ιδιοτελείς έως έκνομες πρωτοβουλίες…

Τρίτον, ζούμε την εποχή της επιτάχυνσης των εξελίξεων, άρα και της κοινωνικής βιασύνης: Ο χρόνος που απαιτείται για τη θεσμική αντιμετώπιση κοινωνικοπολιτικών δυσπλασιών και αμαρτιών επιτρέπει στους διεκδικητές του «εδώ και τώρα», των άμεσων, δηλαδή στην πραγματικότητα των ρητορικών μόνο, «λύσεων» και «διορθωτικών κινήσεων» να χρησιμοποιούν τις -λόγω διαδικασιών και επιδιωκόμενης διαφάνειας- καθυστερήσεις ως «χωνί» που διογκώνει την καταγγελτική τους ρητορεία/μανία.

Τέταρτον, στη σύγχρονη δημοκρατική εποχή, υπάρχει πολυκεντρισμός των εξουσιών. Πολιτική και δικαστική εξουσία, ανεξάρτητες αρχές, αποκεντρωμένες εξουσίες, επιτόπιοι εκπρόσωποι διεθνών θεσμών με αποφασιστικές αρμοδιότητες, αυτόνομοι διαχειριστές ειδικών, συχνά ευρωπαϊκών πόρων, όλα αυτά δημιουργούν δύσκολα ελέγξιμες από την κεντρική εξουσία -αλλά και δύσκολα αναδείξιμες από τους «καθεστωτικούς» ανταγωνιστές της- εστίες διαφθοράς. Ο εντοπισμός τους, όμως, σε οποιοδήποτε επίπεδο ή σε οποιοδήποτε στεγανό της εξουσιαστικής ιεραρχίας και αν εκδηλώνονται αυτές, παρέχει πεδίο δόξης λαμπρό στην καταγγελτική ρητορεία των νεοαντισυστημικών.

 

Τέλος, πέμπτον, στον διάχυτο μικροαστικό πολτό που χαρακτηρίζει τις χωρίς ξεκάθαρη ταξική ταυτότητα σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, ισχύει η ζηλοφθονία των μικρών διαφορών: «Γιατί εκείνος και όχι εγώ;»…

Τούτων δοθέντων…

Σε μια εποχή με τέτοια χαρακτηριστικά…

Και με μια κυβέρνηση πολυκαιρισμένη, (άρα) ουδόλως αναμάρτητη…

Και μια αντιπολίτευση αλυσιτελή, αφερέγγυα, αναξιόπιστη ως εναλλακτική πρόταση, με πολλές δε εκ των συνιστωσών της επίσης φθαρμένες από παλαιότερη άσκηση εξουσίας…

Κάθε αντισυστημικός παίκτης, ακόμη και «καραγκιόζης» να είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Άμα είσαι ψώνιο…

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για το εθνικό σούργελο των Τεμπών... 

Γράφει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος

Ή όταν η ξαφνική δημοσιότητα σε κάνει εύκολα να διανύεις, ως προς τη συμπεριφορά σου, την απόσταση που χωρίζει έναν φυσιολογικό άνθρωπο από έναν ψωνισμένο…

Αλλά ακόμη και από μια σε βαθμό ψυχικής διαταραχής ναρκισσιστική προσωπικότητα…

Τότε…

Δεν διστάζεις να απευθύνεσαι άμεσα στον πρωθυπουργό της χώρας σου και να του θέτεις ερωτήματα εξωτερικής πολιτικής, υπαινισσόμενος ή υπαινισσόμενη μάλιστα ποιες πρωτοβουλίες ή επιλογές του θα συνιστούσαν εθνική προδοσία…

Αυτό δε το «δικαίωμα» θεωρείς πως το έχεις κατακτήσει, με μόνη νομιμοποιητική ιδιότητα εκείνη του προσώπου, το οποίο προτίθεται να διεκδικήσει την ηγεσία κόμματος που… πρόκειται κάποια άδηλη στιγμή στο μέλλον να ιδρυθεί!

Εκτός και αν θεωρείς πως το δικαίωμα απευθείας απεύθυνσης στον επικεφαλής της κυβέρνησης και της αξίωσης απαντήσεων και διευκρινίσεων από αυτόν επί λεπτών και εθνικά ευαίσθητων ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής, εκπηγάζει εκ της ιδιότητός σου ως δημοφιλούς προσώπου, όπως αυτό πιστοποιείται από τα δημοσκοπικά ευρήματα... (Οπότε φαντάζομαι τον φόρτο εργασίας που θα έχει ο δύσμοιρος Μητσοτάκης, αφού θα πρέπει να απαντήσει σε ερωτήσεις εξαιρετικά πολλών: Από του Κωνσταντέλια έως του Τσολάκη, αν όχι και του Αργυρού ή του Καρρά, των οποίων επίσης δεν αμφισβητείται η δημοφιλία…)

Επιπρόσθετα…

Άμα είσαι άμετρα και ασύνορα φιλόδοξος άνθρωπος, μετατρέπεις τον άφατο και ύπατο ανθρώπινο πόνο σε όχημα εκπλήρωσης πολιτικών φιλοδοξιών…

Εκτός και αν είσαι τόσο αφελής, ώστε πραγματικά να πιστεύεις ότι η θεραπεία των δυσλειτουργιών και των νοσηροτήτων των δικαιοδοτικών θεσμών σε μια χώρα σαν την Ελλάδα είναι θέμα βούλησης ενός μόνο προσώπου, ας το αποδεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης καλοπροαίρετου… Ή, έστω, και ενός πολιτικού φορέα που, μόνος αυτός στην εθνική μας ιστορία, θα στελεχώνεται αποκλειστικά από ό,τι άμωμο, άσπιλο, αναμάρτητο και ανιδιοτελές περιλαμβάνει η ελληνική κοινωνία…

 

Τέλος…

Άμα είσαι άσχετος από πολιτική και ειδικά από διπλωματία…, θεωρείς πως τα συζητούμενα στις διεθνείς και διακρατικές διαπραγματεύσεις γίνονται αντικείμενο προληπτικής κοινωνικής διαβούλευσης (όπως θες να κάνεις και τα θέματα της αυτοδιάθεσης του κορμιού των ομοφύλων σου…)

Ενώ…

Άμα είσαι άσχετος από ιστορία, κυριολεκτικά απόλυτα ανιστόρητος, αγνοείς πως τα μεγάλα εθνικά ζητήματα ο Ελευθέριος Βενιζέλος -θα έτριζαν τα κόκκαλά του με όσα ακούει- τα συζητούσε στο Λονδίνο το 1912 με τον Λόυντ Τζορτζ και τον Ουίνστον Τσώρτιλ, εν αγνοία όχι απλώς του λαού ή ακόμη και του επιτόπιου πρέσβη, αλλά ακόμη και του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, όπως και ολόκληρης της ελληνικής κυβέρνησης…

Ωστόσο…

Όταν έχεις…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πόσο αυτοκτονικό σύνδρομο αντέχει το ΠΑΣΟΚ;

- Τι γιατί έβαλα Δεξιο Διευθυντη?
Μπας κ ανεβασω τα ποσοστά ρε βλακα
είναι φανατικός οπαδος του καλύτερου manager...ενα ενα post που ανεβαζε για τον ψηλο εψαξα ...δεν μπορει κατι θα εμαθε απο αυτον pic.twitter.com/ifPB95z0C3

— Πεταλ😷υδ😷μάχος ®️ (@hatz_patty) October 25, 2025

 

Γράφει ο ΘανάσηςΔιαμαντόπουλος

Α. Ο ανθρώπινος εγωισμός Διαμαντοπούλου-Γερουλάνου

Ήταν καλοκαίρι του 2024 με την «πράσινη» εσωκομματική μάχη να μαίνεται. Θεωρούσα την έκβασή της σημαντική - όχι μόνο για το κόμμα, αλλά - και για το δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο δεν μπορεί να λειτουργεί εύρυθμα, όταν έχει μια μόνο κυβερνητική πρόταση να προσφέρει. Έτσι επιδίωξα επαφή με τους δύο υποψήφιους, ο πολιτικός πραγματισμός των οποίων με έκανε να ελπίζω πως θα μπορούσαν να κάνουν υπερβάσεις: την Άννα Διαμαντοπούλου και τον Παύλο Γερουλάνο. Δεν υπολόγισα, όμως, τον προσωπικό εγωισμό τους…

Τους είπα πάνω-κάτω τα εξής: «Και οι δύο επιδιώκετε ένα ΠΑΣΟΚ προσγειωμένο, πραγματοποιό, που να λειτουργεί εποικοδομητικά για τη δημοκρατία και την κοινωνία, όχι ένα ΠΑΣΟΚ της άρνησης και της αυτοπεριχαράκωσης. Και οι δύο, έστω και αν το πολιτικό σας στίγμα δεν ταυτίζεται απόλυτα, απευθύνεστε στο κοινωνικά και πολιτισμικά πιο προηγμένο τμήμα της κομματικής βάσης. Αν δεν θέλετε να περάσουν στον δεύτερο γύρο οι δύο εκπρόσωποι της εθελότυφλης πασοκικής πλέμπας, μια λύση υπάρχει.

Τώρα που είναι Αύγουστος και δεν γίνονται δημοσκοπήσεις, άρα το πεδίο είναι και για τους δυο σας ανοικτό, συμφωνήστε όποιος υπολείπεται του άλλου στις δημοσκοπήσεις, αυτές που θα δημοσιοποιηθούν μετά την περίοδο των διακοπών, να αποσυρθεί και να στηρίξει τον άλλον…»

Τι μου απάντησαν;

Η μεν Διαμαντοπούλου - προφανώς θεωρώντας αδιανόητο το ενδεχόμενο απόσυρσης να αφορά και την ίδια - είπε: «Μπα, ο Παύλος αποκλείεται να αποσυρθεί…»

Ο δε Γερουλάνος: «Ουδέποτε θα στήριζα Άννα, ακόμη και αν περνούσε στον δεύτερο γύρο»…

Αποτέλεσμα: Η ψήφος της βάσης επιβράβευσε έναν εκφραστή του μυωπικού πολιτικού νανισμού και έναν υποστηρικτή του δογματικού πολιτικού αριστερισμού. Έτσι…

 

 

Β. Ο πολιτικός νανισμός του Ανδρουλάκη

Τελευταία εκδήλωσή του, η αποπομπή του ιστορικού στελέχους του κόμματος Γιώργου Παπαβασιλείου, επειδή κάποια στιγμή αυτός εμφανίστηκε να μην είναι οπαδός του καθολικού όχι. Επειδή, συγκεκριμένα, επικρότησε αφενός μεν τον περιορισμό από την κυβέρνηση Μητσοτάκη της «ανθρωποεξοντωτικής» γραφειοκρατίας του ελληνικού δημόσιου, αφετέρου δε είδε θετικά την αποφασιστική αντιμετώπιση της ακροαριστερής τρομοκρατίας στο ελληνικό πανεπιστήμιο!

Μόνο που η νοοτροπία του καθολικού όχι (βλ. το μεταδικτατορικό βιβλίο του Σημίτη «Δομική αντιπολίτευση») ήταν κατάλληλη για να οδηγήσει το κόμμα στην εξουσία το 1981. Το 2025 το οδηγεί στα Τάρταρα και την πολιτική ανυποληψία…

Γ. Ο καιροσκοπικός αριστερισμός του Δούκα

Αν η - λόγω προσωπικού εγωισμού - αδυναμία συνεννόησης των δύο εκπροσώπων του πολιτικού εκσυγχρονισμού προσέφερε την κομματική ηγεσία τον εκφραστή του πολιτικού νανισμού, στην άτυπη ηγεσία της εσωκομματικής αντιπολίτευσης έφερε τον σημαιοφόρο του καιροσκοπικού αριστερισμού. Και έτσι τώρα…

Ο άνθρωπος που πόθησε την κομματική ηγεμονία, άμα τη εισόδω του στην πολιτική κονίστρα, ελάχιστο δε διάστημα μετά την απίστευτη συγκυρία/«συναστρία» που τον οδήγησε στη δημαρχία, ξαναπλειοδότησε στην άμετρη δημαγωγία: Ζήτησε το κομματικό συνέδριο να ορθώσει ΑΠΟ ΤΩΡΑ εμπόδιο ανυπέρβλητο σε κάθε ενδεχόμενο μετεκλογικής κυβερνητικής συνεργασίας με τη ΝΔ.

Βέβαια, κάποιος μη διαζευγμένος με την πολιτική λογική θα διερωτάτο: Και αν η συνεργασία αυτή, με βάση τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς που θα προκύψουν, αποτελεί τη μόνη λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας;

Τόσο το χειρότερο για τη χώρα…

Και αν η εν λόγω συγκυβέρνηση συνάγεται από το εκλογικό αποτέλεσμα πως αποτελεί δημοκρατική εντολή των ψηφοφόρων;

Τόσο το χειρότερο για τη δημοκρατία…

Και αν η προοπτική ακυβερνησίας - διαφαίνεται πως - συνεπάγεται τα χειρότερα για την οικονομία και την κοινωνία;

Τόσο το χειρότερο για την οικονομία και την κοινωνία…

Και αν - κάποιοι θυμίσουν πως - η ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, σε συνθήκες μη παραγωγής μονοκομματικής πλειοψηφίας, προϋποθέτει τη διαθεσιμότητα της πολιτικής έκφρασης του ενδιάμεσου χώρου να αναζητεί κυβερνητικούς εταίρους, ανάλογα προς τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά είτε «αμφοτέρωθεν»;

Τόσο το χειρότερο για τη δημοκρατική λειτουργία που ελάχιστα απασχολεί τον ηγέτη του μεγάλου δουκάτου των Αθηνών…

Βέβαια…

Η πορεία προς την πολιτική αυτοκτονία του σημερινού - όχι εκ της λαϊκής εντολής - κόμματος της μείζονος αντιπολίτευσης, ελάχιστα θα απασχολούσε την ελληνική κοινωνία, οπωσδήποτε το «μη πασοκόφρον» τμήμα της, αν …

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Ζήκος, η αριστερά και η δημοκρατία

 

Γράφει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος

Επί βαθιάς συριζοκαμμενοκρατίας ο Άδωνις Γεωργιάδης συνήθιζε να αναδεικνύει, ως το θετικό της τότε κατάστασης, το ότι στο μέλλον ο κόσμος θα άκουγε «αριστερά» και θα «έβγαζε φλύκταινες».

Πρόβλεψη η οποία, σε σημαντικό βαθμό, δεν διαψεύστηκε από τις εξελίξεις που ακολούθησαν έκτοτε:  

Σήμερα, μετά από εξίμισι χρόνια νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης της χώρας (και όχι πλήρως επιτυχούς, πάντως όχι χωρίς και ατοπήματα, μέχρι και ανομήματα), ο εκτιμώμενος από τις δημοσκοπήσεις πολιτικός προσανατολισμός της κοινωνίας είναι, πάνω κάτω, εν τρίτον υπέρ του κυβερνώντος κόμματος – ή πάντως αυτό το 1/3 είναι η εφικτή οροφή του -, με άλλο εν τρίτον να στρέφεται είτε προς τα δεξιότερα της ΝΔ τοποθετούμενα κόμματα είτε προς το ΠΑΣΟΚ, το δε τελευταίο τρίτο να επιμερίζεται προς μια αδιανόητα πολυκατακερματισμένη, αφερέγγυα, αλληλομισούμενη, συστημική ή αντισυστημική, «παραδοσιοπαλαιοκομμουνιστική» ή εθνικοπατριωτική ή εθνομηδενιστική ή ελευθεριακή ή μεταφυσική αριστερά, η οποία δείχνει να έχει τόσες περίπου πιθανότητες να ξαναβρεθεί σε κυβερνητικούς θώκους όσες εγώ να κατακτήσω νόμπελ πυρηνικής φυσικής, μοριακής βιολογίας, χημείας και λογοτεχνίας ταυτόχρονα… (Σημειωτέον: Εγώ έχω γράψει και λογοτεχνικά έργα.)

Στη δεδομένη συγκυρία, λοιπόν, επανεμφανίζεται από το παρελθόν ο κύριος υπεύθυνος των κυβερνητικών πεπραγμένων της «πρώτη φορά αριστεράς» (με κάποια ακροδεξιά συνωμοσιολογική εσάνς για τη γεύση), φιλοδοξώντας να λειτουργήσει όχι ακριβώς ως δύναμη επανενοποίησης / επανασυσπείρωσης του υπερκονιορτοποιημένου χώρου, αλλά ως ο αναζωογονητικός παράγων που, με αυτοκριτική θεώρηση του παρελθόντος και πλέον πατώντας επί των θεμελίων του πραγματισμού, φιλοδοξεί να προσφέρει ξανά μια εναλλακτική κυβερνητική προοπτική: με προοδευτικό πρόσημο, έστω και αν αυτό δεν προσδιορίζεται πλέον από το σοσιαλιστικό όραμα, αλλά από τον προοδευτισμό του «δημοκρατικού καπιταλισμού».

Τι ρεαλιστικές προοπτικές διαθέτει, όμως, να ξαναγίνει κεντρικός πόλος της εθνικής δημόσιας ζωής ο άνθρωπος που κάποτε φιλοδοξούσε να δίνει - παίζοντας ζουρνά ή λύρα - τον ρυθμό πάνω στον οποίο θα χόρευαν όλοι οι ισχυροί παράγοντες της διεθνούς οικονομικής και πολιτικής ζωής;  

Ας το διερευνήσουμε…

Για πολλούς ο άλλοτε επίδοξος χαρισματικός λυράρης είναι ο άνθρωπος που, στο μεν ευμενές για τον ίδιο σενάριο, την περίοδο 2012-15 είχε καταληφθεί από κρίση φαντασιώσεων, τις οποίες πρόβαλ(λ)ε ως κυβερνητικό πρόγραμμα, στη δε αρνητική εκδοχή συνειδητά φλόμωνε τους Έλληνες με αδιανόητα πλην επιθυμητά ψεύδη, ικανά να τον καταστήσουν ανταγωνιστικό προς τον βαρόνο Μυτχάουζεν῾ που επέλεξε να συγκυβερνήσει –΄ αν όχι, όπως κάποιοι τον κατηγόρησαν, με την κοινοβουλευτική έκφραση του πολιτικού υπόκοσμου, πάντως – με την πιο σκληροπυρηνική εκδοχή του δεξιού μικρόκοσμου῾ που είχε τόση ανθρωπομετρική «ικανότητα», ώστε αφενός μεν να καταστήσει 3ο πολιτειακό παράγοντα της χώρας μια όλως ειδική εκδοχή του ζωικού ή ζωώδους βασιλείου, αφετέρου δε να αναθέσει στη δεδομένη τότε συγκυρία την κεντρική ευθύνη της οικονομικής πολιτικής της χώρας σε έναν επιρρεπή στον διδακτισμό νάρκισσο, για τον οποίο – με αντιστροφή της εκτίμησης «ένας άνθρωπος χωρίς ουτοπία είναι πιο τρομακτικός από κάποιον χωρίς μύτη» – θα μπορούσε άνετα να λεχθεί «ένας άνθρωπος με ουτοπία είναι πιο τρομακτικός από κάποιον με λέπρα στη μύτη»῾ που φόρτωσε ακόμη, ως αποτέλεσμα του καιροσκοπισμού και του τυχοδιωκτισμού του, τη χώρα με ένα φρικτό άχρηστο επιπρόσθετο μνημόνιο῾ που υποθήκευσε τον εθνικό πλούτο για ένα αιώνα῾ που μεθόδευσε τη σκευωρία της Νοβάρτις, αφήνοντας ταυτόχρονα ατιμώρητους τους πραγματικά ένοχους῾ που, με μεθοδεύσεις αδιανόητες, προσπάθησε να κυριαρχήσει στο όλο τηλεοπτικό τοπίο῾ που προσπάθησε να ενσωματώσει στον κοινοβουλευτικό βίο το δεξί χέρι του Μένιου Κουτσόγιωργα … (Για να μην πω, επίσης, που - λόγω σύγκρισης - κατέστησε κοινωνικά εν μέρει ανεκτές κάποιες ηθικοπολιτικά επιλήψιμες πρακτικές της σημερινής κυβέρνησης…)

Ωστόσο…

Όσο και αν φαίνεται απίθανο… Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως, στη σημερινή συγκυρία, ο τωρινός Τσίπρας είναι χρήσιμος στη δημοκρατία! 

Γιατί βαρύτερη νόσος για το δημοκρατικό πολίτευμα δεν μπορεί να υπάρξει από την απουσία ενδοσυστημικής εναλλακτικής λύσης, από την ύπαρξη δηλαδή ενός μόνο πολιτικού υποκειμένου ικανού – και αυτό, άλλωστε, αμφίβολο είναι αν θα ισχύει μετά τις επόμενες εκλογές – να προσφέρει κυβερνητική προοπτική. (Αφού το ανδρουλάκειο ΠΑΣΟΚ, εφόσον απέτυχε να εμφανιστεί έως σήμερα – σε συνθήκες ραγδαίας κυβερνητικής φθοράς, αλλά και πλήρους κονιορτοποίησης του όμορου πολιτικού χώρου – ως πειστική εναλλακτική λύση, μάλλον αποκλείεται να το καταφέρει στο μέλλον.)

Προχωρώντας δε ακόμη περισσότερο στην οδό της παραδοξολογίας, θα τολμούσα να πως – για λόγους όμως που δεν υπάρχουν τα περιθώρια να αναπτύξω εδώ – ο τωρινός Τσίπρας είναι χρήσιμος όχι μόνο στη δημοκρατία, αλλά και ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Κασσελάκης: Ρήξη ή παρένθεση;

Γράφει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος

Οπωσδήποτε δεν παράγει στην κοινωνία στον ίδιο βαθμό με τον Μητσοτάκη αίσθημα ασφάλειας, ούτε βέβαια και την αίσθηση ότι μπορεί να επηρεάσει εξίσου τις διεθνείς εξελίξεις, να προσελκύσει επενδύσεις κ.ο.κ… Εξ ου και η καταφανής υστέρηση σε σχέση με τον σημερινό πρωθυπουργό στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία.

Με άλλα λόγια είναι ακόμη περισσότερο μια υπόσχεση παρά μια εγγύηση, μια ελπίδα παρά μια στέρεη πολιτική επένδυση.

Παράλληλα, η εκ μέρους του ολοσχερής απουσία αναστολών για επένδυση στη δημαγωγία, στον ευτελή λαϊκισμό, ακόμη όμως και στα χτυπήματα κάτω από τη μέση (βλέπε τις συνεχείς μομφές του στον βασικό ανταγωνιστή του για την ηγεμονία στον κεντροαριστερό χώρο και πρώην θύμα παρακολούθησης, ότι «από κάπου τον κρατάνε»), όπως και η ευχέρεια της αποκήρυξης του προσωπικού του παρελθόντος, μέχρι και με το επιχείρημα πως τότε δεν ένιωθε ευτυχισμένος επειδή ήταν με γυναίκα… όλα αυτά κάνουν μέρος των Ελλήνων να τον αντιμετωπίζουν με απέχθεια…

Από την άλλη ωστόσο…

Είναι τόσα πολλά αυτά που θα μπορούσαν να πιστωθούν στον νεοπαγή πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, που ίσως να δικαιολογείται η άποψη ότι αναδιαμορφώνει καθοριστικά και μόνιμα το εθνικό πολιτικοκομματικό πεδίο.

Ήδη έχει πραγματοποιήσει αρκετά μικρά «θαύματα». Ειδικότερα…

Πρώτον: Πιτσιρικάς και ξενόφερτος ων, πέτυχε να πει σε μια ορθόδοξη συντηρητική κοινωνία με σύστημα μονοκομματικής κυριαρχίας, μάλλον επιτυχημένα δε, αφού δεν ξεσηκώθηκαν τεράστιες αντιδράσεις, «είμαι ανοιχτά ομοφυλόφιλος και θα σε κυβερνήσω». Πιθανότατα επενδύοντας στο αξίωμα πως «όταν υπάρχει άμεση αποδοχή της ιδιαιτερότητας, το κουτσομπολιό πεθαίνει από ουρανική ασιτία»…

Δεύτερον: Κατάφερε και έσπρωξε εκτός κόμματος ανθρώπους έντιμους μεν, των οποίων όμως η προσκόλληση σε ιδεολογικούς παγετώνες εμπόδιζε κάθε μετακίνηση του κόμματος στη χώρα του πραγματισμού. (Ίσως λόγω της αντίδρασής τους ο Τσίπρας δεν είχε επιτύχει μια ανάλογη στροφή, την ανάγκη της οποίας πιθανότατα είχε αντιληφθεί, δεν διέθετε όμως το πολιτικό κεφάλαιο για να επιχειρήσει, εκτός των άλλων γιατί ο ίδιος είχε ιππεύσει στο παρελθόν επί της «αιθεροβαμοσύνης». Παρενθετικά, εν προκειμένω, η διαφορά παιδείας και κοσμοπολίτικης άνεσης του σημερινού ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ από τον προκάτοχό του είναι χαοτική…).

Τρίτον: Απαλλαγμένος πια από τους πολιτικούς παλαιοημερολογίτες, πέτυχε μια αδιανόητη μετάλλαξη του κόμματός του. Δεν ανέδειξε απλώς -χωρίς ανατολές, ουσιαστικά απενοχοποιώντας το- το συντηρητικό τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», εμπλουτισμένο μάλιστα και με δυτικοστρέφεια! Πρόβαλε, επίσης, ως πολιτική επιδίωξη τη δημόσια ασφάλεια, την ευνομία και την ευταξία, έννοιες τόσο έξω από την παραδοσιακή κουλτούρα της Αριστεράς... Ενώ, για πρώτη φορά σε αυτόν τον χώρο, τον «δομικώς διαζευγμένο» από την αλήθεια των αριθμών και των οικονομικών δεδομένων, κατέθεσε ένα πρόγραμμα παροχών στοιχειωδώς κοστολογημένο, με προσπάθεια ανάδειξης των πηγών από τις οποίες θα προέλθει η χρηματοδότησή του…

Τέταρτον:   

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΛΑΘΡΟΜΑΧΟΥΤΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Politically correct συνοφρύωση

"Αυτές οι εκλογές είναι η εκδίκηση των τορναδόρων και των ντελιβεράδων απέναντι στους συνταγματολόγους του Κολωνακίου": Ο καθηγητής πολιτικών επιστημών Θανάσης Διαμαντόπουλος σβήνει το χαμόγελο του Χατζηνικολάου.#Σπαρτιάτες #εκλογες2023 #Κυβερνηση pic.twitter.com/CQJyFfOY9d

— ΙΑΜΒΟΣ (@iamvosgr) June 26, 2023

  

Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Το πώς σβήνει το χαμόγελο του χλιάπα απ’ την – ορθότατη – ανάλυση του κυρίου Διαμαντόπουλου, είναι χάρμα οφθαλμών.
 

Αλλά κανένα πρόβλημα : H είσοδος των Σπαρτιατών στη Βουλή αποτελεί δώρο για τη Νέα Δημοκρατία.
 

Γιατί...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μικροί ή «ψώνια»;

Τηλεφώνησε τώρα! Μη διστάζεις! Άμεση ανακούφιση!https://t.co/jfJ8sVT84Q

(Συλλεκτικό spot - παράδειγμα του τι συμβαίνει όταν οι πολιτικοί δεν διαθέτουν την αίσθηση του γελοίου. Της είπαν, της καψερής, ότι οι αγαπούλες και τα γλυκόλογα πουλάν και το έδωσε και κατάλαβε...) pic.twitter.com/8VV9wNDf00

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) June 23, 2023

 

Toυ Θανάση Διαμαντόπουλου

«Φαντασία της Δημοκρατίας» αποκαλούσε κάποτε ένας μεγάλος Γάλλος πολιτικός επιστήμονας και συνταγματολόγος τα μικρά κόμματα, που μπορεί να είναι κόμματα διαμαρτυρίας, εξειδικευμένης ευαισθησίας και παρέμβασης, προσωποπαγή κοκ. Επίσης, αυτά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως η τόλμη ή το υπερβατικό στοιχείο που μπορεί να παραχθεί στους κόλπους του -βασιζόμενου στη λαϊκή κυριαρχία- αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος…

Γεγονός, δε, είναι πως οι μικροί πολιτικοί «παίκτες» δεν έχουν την εγγενή «δουλεία» των μεγάλων πολιτικών δυνάμεων, πολλώ μάλλον των κομμάτων εξουσίας, τα οποία απευθύνονται σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, προσπαθούν να μη δυσαρεστήσουν καμία κατηγορία πληθυσμού, γεγονός που οδηγεί αυτά το κόμματα σε πολιτική ατολμία ή/και σε «ευνουχισμένη» πολιτική ρητορεία… Αντίθετα, τα -απευθυνόμενα σε στοχευμένο και ειδικών ευαισθησιών ακροατήριο- μικρά κομματικά μορφώματα μπορούν συχνά να αποτολμούν και να λένε «το άλλο, το αλλιώς και το -τοποθετούμενο- αλλού», με άλλα λόγια είναι δυνατόν να εμπλουτίζουν με στοιχεία υπέρβασης τον δημόσιο λόγο στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία. (Πχ, για να αναφερθούμε στη σημερινή επικαιρότητα, αναδεικνύοντας το -ανείπωτο από τους άμεσους διεκδικητές της εξουσίας- γεγονός πως αν δεν προχωρήσουμε τώρα με τον εξ Ανατολών γείτονα σε συνεκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου του Αιγαίου, οι τεχνολογικές εξελίξεις θα καταστήσουν συντομότατα την εξόρυξή του οικονομικά ασύμφορη…)

Αν όμως τα κόμματα αυτού του μεγέθους και αυτού του ρόλου -παράγοντας την «αίρεση» του σήμερα και δρομολογώντας μεσοπρόθεσμα την αναίρεση διαφόρων αγκυλώσεων- ενίοτε εκφράζουν προφητικά και εμπροσθοβαρώς τον κοινό νου του αύριο,  στην ίδια την ύπαρξή τους ενσωματώνουν και έναν κίνδυνο: Δίνουν δημόσιο λόγο, απήχηση και ακροατήριο σε κάθε λογής ψώνια, αμετροεπείς, φαντασμένους και φαντασμαγορικούς τύπους, κάποιοι εκ των οποίων, αν δείξουν εμμονή και επιμονή, μπορεί κάποια στιγμή να συναντήσουν την ευνοϊκή συγκυρία, το ρεύμα, τη φουσκοθαλασσιά που θα τους φέρει στη Βουλή. Εισκομίζοντας έτσι στον δημόσιο λόγο γραφικότητα και αφαιρώντας σοβαρότητα (κάτι που μπορεί να υποσκάψει τα θεμέλια της κοινωνικής νομιμοποίησης του δημοκρατικού πολιτεύματος).

Το πιο έντονο, δε, χαρακτηριστικό αυτών των ψώνιων είναι ένα σύνδρομο μικρομεγαλισμού που συχνά τους συντροφεύει.  

Για παράδειγμα, -ως θηλυκός Λεβέντης του σήμερα ο οποίος σε άλλους καιρούς, και όταν βέβαια δεν ήταν απασχολημένος στο να «εύχεται» καρκινοπάθεια στους πολιτικούς «αντιπάλους του», αυτοπροσδιορίζοταν ως ο ηγέτης ενός εκ των τριών μεγάλων κομμάτων της χώρας- μια εκ της Βορείου Ελλάδος νομίζω εκπορευόμενη κυρία, με μικρό όνομα αρχαίας θεάς και επίθετο που παραπέμπει στη μελέτη των ρωμαϊκών/λατινικών σπουδών, όποτε εμφανίστηκε κατά την τελευταία προεκλογική περίοδο εξήγγειλε με απόλυτη «σοβαρότητα» το κοσμοαναπλαστικό και εθνεγερτήριο πρόγραμμά της, που θα θέσει σε εφαρμογή από την επομένη των εκλογών!

Συμπέρασμα…

Ο πλουραλισμός είναι απαραίτητος στη δημοκρατία. Ακόμη και το παραδοξολόγημα, θα έλεγα. Κανείς φραγμός δεν πρέπει να τίθεται σε πολιτικές κινήσεις που προσπαθούν να εκφράσουν ένα οποιοδήποτε κοινωνικό ρεύμα, μια ευαισθησία, μια προσέγγιση που οι ίδιες την αντιλαμβάνονται  ως πρωτοπορία.

 Όπως όμως στη Γαλλία για να είναι κάποιος υποψήφιος ΠτΔ πρέπει να έχει τη στήριξη και τις υπογραφές ενός αριθμού αιρετών (του εθνικού κοινοβουλίου ή/και της τοπικής αυτοδιοίκησης), ίσως θα έπρεπε και στη χώρα μας η ίδρυση ενός κόμματος, κυρίως δε η παροχή σε αυτό των κατά νόμο δικαιωμάτων -πχ του δωρεάν τηλεοπτικό χρόνου κ.λπ.- ίσως θα έπρεπε να εξαρτάται από...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αναλογική για πάντα;

 

Γράφει ο Θανάσης Διαμαντόπουλος

Ο Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε ως σφάλμα του την εισαγωγή της ολοσχερούς -πλην καθόλου «απλής» ως συνήθως αποκαλείται- αναλογικής. Και προέβλεψε πως επί δεκαετίες ουδείς θα τολμήσει να ξαναθέσει ζήτημα εισαγωγής αναλογικού συστήματος στη χώρα μας, ενός συστήματος τη λειτουργία του οποίου ούτε η πολιτική κουλτούρα μας ευνοεί ούτε η πολιτική ιστορία μας έχει δικαιώσει (όλες, τις 9 δηλαδή φορές, που έχει εφαρμοστεί τέτοιο σύστημα: 1926, 1932, 1946, 1950, Ιούνιος 1989, Νοέμβριος 1989, 1990, 2023).

Αχ να διάβαζε λιγάκι παραπάνω ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ: Επί δεκαετίες σε άρθρα, βιβλία και μελέτες, με ιστορικές αναφορές και συγκριτικά παραδείγματα, προειδοποιούσα για τις παρενέργειες ενός πλήρως αναλογικού εκλογικού συστήματος. Βέβαια, αυτός λυπάται για το κακό που έκανε η εν λόγω θεσμική καινοτομία στο κόμμα του. Ωστόσο, αυτή κακό έκανε και στη χώρα. Φοβάμαι δε πως θα συνεχίσει να κάνει και μετά τις εκλογές της 25ης Ιουνίου, έστω και αν τότε αναδειχθεί κοινοβούλιο με εκλογικό σύστημα τελείως διαφορετικής λογικής.  

Επεξηγώ…

Ένα εκλογικό σύστημα πριν καθορίσει την κατανομή των εδρών, καθορίζει -μέσα από την ανάδειξη των βασικών εκλογικών διακυβευμάτων- την κατανομή των ψήφων.

Σε όλα τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, πλην της περιόδου 1989-90 και των εκλογών του Μαΐου του 2023, όλες οι εκλογικές αναμετρήσεις διεξήχθησαν με εκλογικό σύστημα πλειοψηφικής λογικής, με την έννοια πως ο μηχανισμός κατανομής των εδρών ως βασικό εκλογικό διακύβευμα αναδείκνυε το αν θα προκύψει αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση και ποιου κόμματος θα ήταν.

Με ένα τέτοιο εκλογικό σύστημα λοιπόν, συμβατό προς την πολιτική κουλτούρα της Μεταπολίτευσης… Και χωρίς τη «μη λογική» της αναλογικής… Θα ήταν αδύνατον και αδιανόητο δύο κόμματα από το πουθενά, αντισυστημικά, αντίθετα σε πολλά consensus (πχ πως η χώρα είναι κράτος κοσμικό και δυτικόφιλο), δημοσκοπικά δε έως προχθές μη ανιχνεύσιμα, όπως η Νίκη και η Πλεύση Ελευθερίας, να αγγίξουν, σχεδόν να φτάσουν, το όριο το 3%.

Χωρίς δε τα ποσοστά αυτά, που μόνο με την αναλογική θα μπορούσαν να έχουν επιτευχθεί, θα ήταν αδιανόητη η -σήμερα λογικά επικείμενη και σχεδόν αναπόφευκτη, εκτός αν την αποτρέψουν την τελευταία στιγμή η αμετροέπεια της Ζωής και η στήριξη του Κασιδιάρη στους Σπαρτιάτες- είσοδος στο κοινοβούλιο ανύπαρκτων έως χθες κομματικών μορφωμάτων. Μορφωμάτων που θα λειτουργούν ως αντιπολίτευση στο «ιδεολογικό corpus συναίνεσης» που βλέπει τη χώρα μας ως δυτικόφιλο κοσμικό κράτος, μάλιστα δε με πραγματισμό στους διεθνοπολιτικούς προσανατολισμούς του.

Με άλλα λόγια: Η αναλογική ως θεσμικό υπόστρωμα των εκλογικών λειτουργιών εξαντλήθηκε στις 21 Μαΐου. Ως πολιτικό αποτύπωμα, όμως, θα ταλαιπωρεί τη δημόσια ζωή για αρκετά χρόνια. Εγκλωβίζοντας δε τα τρία συστημικά κόμματα, ιδιαίτερα μάλιστα τα δύο μεγαλύτερα που εμφανίζονται ως κόμματα εξουσίας, μεταξύ πολλών άλλων και καινοφανών πολιτικών παικτών, θα τους στερεί το οιονεί πολιτικό μονοπώλιο του κεντροδεξιού και του κεντροαριστερού αντίστοιχα πολιτικού ημισφαίριου του όλου συστήματος.

Μια τέτοια εξέλιξη, όμως, θα «εμπλουτίζει» μεν τον δημόσιο διάλογο με -αντισυστημική- «πολυφωνία», θα αποδυναμώνει ωστόσο τον δικομματισμό, άρα και τον πολιτικό πραγματισμό τον οποίο, έστω αφότου ωριμάσουν, τα κόμματα εξουσίας είναι υποχρεωμένα να υπηρετούν.

Επομένως, θα δυσκολεύει και την κυβερνησιμότητα του τόπου. Ή, έστω, αν η ηγεμονία της ΝΔ διατηρηθεί σε μεγάλο βάθος χρόνου, θα εμποδίζει την απαραίτητη σε κάθε δημοκρατία ενδοσυστημική εναλλαγή στην εξουσία, αυτή που επιτρέπει διορθώσεις και αποφορτίσεις στην πολιτική πραγματικότητα, χωρίς την υπονόμευση του αναγκαίου συναινετικού υποστρώματος της δημόσιας ζωής σε μια χώρα που θέλει να λειτουργεί ως ώριμη δυτική και δυτικοστραφή δημοκρατία… 

Νομίζω, πως μέσω Ζωής και Νίκης...

 

ΠΑΣΟΚ-ο--ΣΥΡΙΖΑίικο ΒΑΡΟΥΦΑΚΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αναλογικός εφιάλτης;

Γράφει ο  Θανάσης Διαμαντόπουλος

Οι Έλληνες γνωρίζουν ελάχιστα τη λειτουργία της λεγόμενης απλής –στην πραγματικότητα εξαιρετικά σύνθετης– αναλογικής: Στις 67 εκλογικές αναμετρήσεις που έχουν διεξαχθεί από συστάσεως του ελληνικού κράτους – οι 35 τα τελευταία 100 χρόνια, δηλαδή από το 1923, και οι 32 νωρίτερα- ολοσχερώς ή σχεδόν ολοσχερώς αναλογικό εκλογικό σύστημα έχει εφαρμοστεί στη χώρα μας μόνο οκτώ φορές: στις εκλογές του 1926, του 1932, του 1936, του 1946, του 1950, στις δύο του 1989 και σε αυτές του 1990…  

Επίσης, δε, οι Έλληνες δεν γνωρίζουν ιστορία.

Γι’ αυτό και εκθειάζουν το συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα (του οποίου πολλές φορές έχω καταγράψει τις δυνητικές παρενέργειες και τις τραγελαφικές δυσλειτουργίες, τόσο παρ’ ημίν όσο και διεθνώς, γι’ αυτό δεν πρόκειται να επανέλθω εδώ).

Αφήνοντας όμως κατά μέρος τόσο τη θεωρητική όσο και την ιστορική συζήτηση, στη σημερινή συγκυρία -και εφόσον το εκλογικό αποτέλεσμα κινείτο πολύ κοντά στις δημοσκοπικές προβλέψεις- τι θα μπορούσε να προκύψει από τις επικείμενες «αναλογικές εκλογές»;

Ας υποθέσουμε πως η κάλπη δίνει τα εξής, απολύτως συμβατά προς τις εκτιμήσεις των δημοσκόπων, αποτελέσματα: ΝΔ, 35,5%, 120 έδρες, ΣΥΡΙΖΑ 29,5% 100 έδρες, ΠΑΣΟΚ 10,5% 34 έδρες, ΚΚΕ 6,8% 22 έδρες και Βαρουφάκης-Βελόπουλος, από 3,8% και από 12 βουλευτές έκαστος. Σε τι κυβερνητικό σχήμα θα μπορούσαμε να φτάσουμε;

Θεωρητικώς βέβαια θα ήταν δυνατόν, ίσως και λογικό –για να μην επαναληφθούν οι εκλογές, αλλά και για να παραχθεί κυβερνητικό σχήμα ευρύτερης πολιτικής νομιμοποίησης– να οδηγηθούμε σε συγκυβέρνηση Μητσοτάκη-Ανδρουλάκη.

 Η αμοιβαία απέχθεια ωστόσο των δύο πολιτικών και η δηλωμένη βούληση του δεύτερου να στείλει φυλακή τον πρώτο λόγω των υποκλοπών, καθιστά εξαιρετικά απίθανο αυτό το πολιτικά λογικό σενάριο.

Είναι λοιπόν αναπόφευκτη η επανάκληση του λαού στις κάλπες;  

Δεν το θεωρώ δεδομένο, γιατί τέσσερις τουλάχιστον πολιτικοί αρχηγοί έχουν συμφέρον να αποτρέψουν πάση θυσία κάτι τέτοιο: Βαρουφάκης και Βελόπουλος στη νέα αναμέτρηση, με εκλογικό σύστημα τελείως διαφορετικής λογικής, θα έμεναν εκτός Βουλής (Ο μέγας πολιτικός επιστήμονας Μωρίς Ντυβερζέ έλεγε πως ένα αναλογικό σύστημα, πριν καθορίσει την κατανομή των εδρών, καθορίζει τη διασπορά των ψήφων…)

Ο Ανδρουλάκης, από την πλευρά του, θα μπορούσε να δει σε τέτοιο βαθμό μειούμενα τα εκλογικά ποσοστά του, ώστε η επιβίωσή του στην κομματική ηγεσία να μην είναι πλέον δεδομένη, παρά την πρόσφατη εσωκομματική του νομιμοποίηση… 

Ενώ βέβαια και ο Τσίπρας θα έβλεπε παραπεμπόμενη σε ένα απώτερο και αμφίβολο μέλλον τη φιλοδοξία του για επάνοδο στο πρωθυπουργικό αξίωμα. 

Δια ταύτα;

Μια συγκυβέρνηση Τσίπρα-Ανδρουλάκη-Βαρουφάκη –την οποία σήμερα ασφαλώς πολλοί εξορκίζουν, αύριο όμως θα είναι μια άλλη μέρα, αφού όπως έλεγε ο Μιττεράν προ των εκλογών και μετά τις εκλογές μεσολαβεί κάτι που αλλάζει τα πάντα, δηλαδή οι εκλογές– θα συνάθροιζε, στο υποθετικό αλλά όχι απίθανο σενάριο που προαναφέραμε, 146 θετικές ψήφους, όσοι δηλαδή οι βουλευτές των τριών κομματικών συνιστωσών της.

Καταψηφιζόμενη δε, από ΝΔ και ΚΚΕ, εναντίον της θα είχε μόνο 142. Με τους 12 του Βελόπουλου να κάνουν αποχή προς χάριν της κομματικής επιβίωσης, κατά το Σύνταγμα, άρθρο 84&6, η κυβέρνηση αυτή θα έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης! (Θυμίζω τη δήλωση Βελόπουλου στην τηλεμαχία για ανάγκη σύγκλισης των δύο τριπτύχων «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» και «ψωμί-παιδεία-ελευθερία»).

Προφανώς, δεν πρόκειται για σενάριο εξαιρετικά πιθανό, δεδομένων τόσο των δηλώσεων όσο και των χαρακτηρολογικών δυσκαμψιών Βαρουφάκη και Ανδρουλάκη. Αν όμως...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Άρρητα ρήματα και ερωτήματα

 

Του Θανάση Διαμαντόπουλου

Γενικά μιλώντας ο δημόσιος λόγος στη χώρα μας είναι πλούσιος έως πληθωρικός. Οι δημόσιοι άνδρες, τα δημόσια πρόσωπα ευρύτερα -αφού το «δημόσιες γυναίκες» υποδηλώνει άλλο σημαινόμενο- ερωτώνται περίπου για τα πάντα.

Παρά ταύτα υπάρχουν ερωτήσεις κάποιου είδους που ουδέποτε γίνονται. Ποιες είναι αυτές; Επειδή τίποτε δεν αντικαθιστά τη δύναμη του παραδείγματος, ας μου επιτραπεί να αναφερθώ παραδειγματικά σε κάποιες ερωτήσεις μηδέποτε γενόμενες…

Ερωτήθηκε ποτέ ο σημερινός πρωθυπουργός ποια λογική υπηρετούσε -σε μια περίοδο όπου αλλεπάλληλες κρίσεις (οικονομικής ύφεσης, υγειονομικού χαρακτήρα, πλέον και πολεμικές) έχουν βάναυσα και μετωπικά πλήξει τους αγωνιστές της ελεύθερης αγοράς- η «προτεραιοποίηση» της πλήρους φοροαπαλλαγής της ενδοοικογενειακής μεταβίβασης πραγματικά μεγάλων περιουσιών;

Η οποία, εκτός των άλλων, εμποδίζει και την κοινωνική κινητικότητα, «βιδώνοντας» στην κορυφή της κοινωνικοοικονομικής ιεραρχίας περισσότερο ίσως και από την παροχή προνομιακής παιδείας, που λειτουργεί ως παράλληλο κληρονομικό δίκαιο- τους, όχι σπάνια ανάξιους ή ατάλαντους, γόνους εκείνων που κάποτε κατάφεραν να αναρριχηθούν σε αυτήν…

(Αυτό, αντίθετα, που ο κάθε πρωθυπουργός διαρκώς ερωτάται είναι πότε θα γίνουν εκλογές. Αλλά ο συγκεκριμένος νομίζω πως σύντομα θα στερηθεί και αυτής της ερώτησης: Είμαι σχεδόν σίγουρος πως, υπό τα νέα δεδομένα, θα τις προκηρύξει για πριν από το καλοκαίρι…).

Ζητήθηκε επίσης ποτέ από τον σημερινό αρχηγό της μείζονος αντιπολίτευσης να αξιολογήσει ηθικά την προώθηση ενός νόμου που δίνει, άνευ οιασδήποτε αξιολογήσεως, θέση αυτονόμως διδάσκοντος σε πανεπιστήμιο ακόμη και διοικητικών υπαλλήλων που είχαν –κάποιο, στοιχειωδώς σοβαρό ή όχι, άγνωστο καθότι αναξιολόγητο ευρύτερα- διδακτορικό, ακόμη και αν είναι διδακτορικό της πλάκας;

Ρύθμιση από την οποία επωφελήθηκε πρώτη η σύνευνος εκείνου που, ως πρωθυπουργός, δρομολόγησε τη σχετική νομοθετική ρύθμιση…

Σε ηγέτη του ΚΚΕ, σημερινό ή παλιό, ζητήθηκε ποτέ να εξηγήσει τι δίνει το ηθικό δικαίωμα αποκλειστικά και μόνο στο συγκεκριμένο κόμμα να διαχειρίζεται κρατικό χρήμα, ολοσχερώς χωρίς έλεγχο από τους δημόσιους θεσμούς, άρα και χωρίς λογοδοσία; Ή, επίσης, για το αν ένα κόμμα –παγίως αυτοεμφανιζόμενο ως το κόμμα του λαού και της προάσπισης των συμφερόντων του- θεωρεί ηλίθιο τον λαό, ο οποίος «προικοδοτεί» με ελάχιστα εκλογικά ποσοστά το εν λόγω Κόμμα (που, «μόνο αυτό», τον υπηρετεί ειλικρινώς και ανιδιοτελώς);

Ποιος ακόμη ρώτησε τον Σαμαρά για την υπονόμευση –και- του σημερινού πρωθυπουργού της παράταξής του, δια της απερίφραστης καταγγελίας των ελληνοτουρκικών συνομιλιών, (αφού «με πειρατές δεν συνομιλείς»);

Ποιος, τέλος, έθεσε ποτέ θέμα σε Έλληνα υπουργό Δικαιοσύνης για τα διαχρονικώς συμβαίνοντα στον «άμωμο και άσπιλο» χώρο της ευθύνης του; Και δεν εννοώ τα διαπραχθέντα από τη γένους θηλυκού αγία τριάδα του κλάδου, τη Δημητρίου (με την ειδική ευαισθησία για τα «εγκλήματα» του Ανδρέα Γεωργίου), την εντεταλμένη με την καταπολέμηση του βρώμικου χρήματος Ζαΐρη (η οποία βρήκε σε τόσο πολλούς πολιτικούς αντίπαλους -των τότε κρατούντων- λόγους να τους ελέγξει) και τη Θάνου (η οποία…, η οποία…, η οποία…, εντάξει άρθρο γράφω, όχι σύγγραμμα).

Εννοώ...