ΤΟΥΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Εθνος ραγιάδων περιορισμένης κυριαρχίας

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΣΩΝΙΤΗ

Το ελληνικό, ποιο άλλο; Το παραβλέπουμε δεκαετίες, κλωθογυρίζοντας γύρω από ανέξοδους «διπλωματισμούς» και διεθνισμούς (η διεθνιστική μας δράση αλλάζει τα παγκόσμια δεδομένα: το ξήλωμα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού αρχίζει από 'δώ), αλλά η επικυρίαρχος Τουρκία, όποτε θέλει, μας προσγειώνει στη σκληρή πραγματικότητα: Είμαστε αιχμάλωτοί της.

 

Κάνει έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ (ή ΑΟΖ της «ελληνοκυπριακής κοινότητας»;), μας προκαλεί, μας ταπεινώνει, και η τριτεγγυήτρια της κυπριακής ακεραιότητας Ελλάδα κάνει δηλώσεις. 

Αλλά στις δηλώσεις για την 28η Οκτωβρίου κανείς δεν αναφέρθηκε στη νέα τούρκικη εισβολή. Οι Τούρκοι διατυπώνουν επισήμως τον επεκτατισμό τους, ο Αβραμόπουλος συναντά ιδιωτικώς τον Ερντογάν. Τσούγκρισαν χαρούμενοι τα ποτήρια τους, όπως οι Καραμανλής-Μεντερές μετά τη Ζυρίχη;

Η Τουρκία, καταπατώντας όπως πάντα κάθε διεθνές δίκαιο, εισβάλλει στον θαλάσσιο χώρο κράτους που δεν αναγνωρίζει (!), έχοντας κατακτήσει παράνομα μεγάλο τμήμα του και, μαζί με μας, γελοιοποιεί ΟΗΕ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ κ.λπ., οργανισμούς που αδιαφορούν προκλητικά για το δίκαιο υπέρ του οποίου δήθεν κόπτονται (βλ. επικίνδυνες πομφόλυγες ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Ε.Ε., ειδικά κάποιου «σοσιαλιστή» Πιτέλα) εξυπηρετώντας τις δυτικές δυνάμεις.

Αν συνδυάσουμε αυτά με την κουραστική, πρωτοφανή αβελτηρία μας (ή είναι δείγμα βαθύτατης επίγνωσης: της άρνησής μας να αντιδράσουμε στις αδιάκοπες τουρκικές προκλήσεις;) να εξακολουθούμε, παρά τόσες πανωλεθρίες, να ελπίζουμε στη «βοήθεια» τρίτων (Ισραήλ-Αιγύπτου ή των προαναφερθέντων οργανισμών-μεγαλοεπιχειρήσεων), ονομάζοντας την αφέλειά μας «διπλωματικές κινήσεις» και «στρατηγικές συμμαχίες», τότε καλύτερα να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε παίγνιο του τουρκικού ιμπεριαλισμού. 

 «Διπλωματικές κινήσεις» και «στρατηγικές συμμαχίες» έχουν αντίκρισμα μόνο όταν κάποιος διαθέτει υπόσταση, όταν δεν φέρεται ως δούλος. Οταν μας χλευάζει κάποιος Τόμσεν, θα μας υπολογίσει η Τουρκία; Το Μνημόνιο έχει μόνο οικονομικές επιπτώσεις;

Η Τουρκία μάς έχει κηρύξει τον πόλεμο απ' το 1974 απαγορεύοντας να εφαρμόσουμε το διεθνές δίκαιο, και 'μείς, κι οι διαβόητοι σύμμαχοι, το αποδεχόμαστε. 

Σήμερα, ούτε προσφεύγουμε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπως η Παλαιστινιακή κυβέρνηση για τους παράνομους εποικισμούς στην Ιερουσαλήμ, ούτε ζητάμε έκτακτη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. Πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις θεωρώντας ότι πρόκειται για πράξεις που αντιστρέφουν την κατάσταση.

1922-2014: 92 χρόνια ήττες. Δεν θελήσαμε να επεξεργασθούμε ψυχικά την Ποντιακή Γενοκτονία και τη Μικρασιατική Καταστροφή, βαυκαλιζόμενοι ότι ένας ξεριζωμός 2.700 ετών παρουσίας και πολιτισμού δεν θα άφηνε αποτυπώματα πάνω μας και δεν θα παραμόρφωνε τον ψυχισμό μας. Βρήκαμε καταφύγιο οι μισοί στην ελπίδα του κομμουνιστικού παράδεισου που θα έλυνε κάθε πρόβλημα (θα εξαφάνιζε την ήττα μας, δηλαδή) κι οι άλλοι στην προστασία ΗΠΑ, Βρετανίας, ΝΑΤΟ, ΕΟΚ. 

Ακολούθησαν ήττες που ξαναρνηθήκαμε να επεξεργαστούμε:  

Η Τουρκία βοήθησε τους ναζί και το 1945 ο Τσόρτσιλ τής έταζε τα Δωδεκάνησα για να μας εκβιάσει. Το 1956 εξεδίωξε τους Ελληνες από την Κωνσταντινούπολη εξαπολύοντας ατιμώρητα ναζιστικά πογκρόμ. Στόχευε ήδη την Κύπρο, απολαμβάνοντας και συμμετέχοντας στους απαγχονισμούς Ελλήνων απ' τους «συμμάχους» Εγγλέζους και κέρδισε δικαιώματα τριτεγγυήτριας δύναμης (λόγω Καραμανλή-Αβέρωφ). Επέβαλε την τουρκοκυπριακή μειοψηφία ως ισοδύναμη της ελληνικής πλειοψηφίας. Βομβάρδισε την άοπλη Κύπρο το 1964. Λόγω της ατιμώρητης αποστασίας Μητσοτάκη και της ατιμώρητης χούντας εισέβαλε και κατέκτησε το 37%, αλλοίωσε τον πληθυσμό με τους εποίκους, ανακήρυξε τα Κατεχόμενα σε «κράτος» που δεν αναγνωρίζει φυσικά κανείς. Μετέτρεψε την ελληνική Κύπρο σε «ελληνοκυπριακή κοινότητα». Επικαλείται συμφωνία με το νομικώς ανύπαρκτο κατοχικό εξάμβλωμα, εισβάλλει στον θαλάσσιο κυπριακό χώρο. Ο τέλειος δημοκρατικός, ειρηνικός, αντιναζιστικός γείτονας.

1974: «κάζους μπέλι». Θέτει μεθοδικά θέμα Θράκης. Δεν αναγνωρίζει την ελληνική υφαλοκρηπίδα, βγαίνει κερδισμένη παρά την ήττα της το 1987, καταλαμβάνει τα Ιμια το 1996, μιλάει για γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ του Καστελόριζου, δεν αναγνωρίζει την Κύπρο ούτε ως προεδρεύουσα της Ε.Ε., εισβάλλει ανενόχλητη στην ΑΟΖ της. 

  Ολα παράνομα, εκτός διεθνών συμφωνιών και δικαίου. Εμείς ασχολούμαστε αυτιστικά με την «εσωτερική ατζέντα» που προκαλεί κλαυσίγελο (εξαιρείται το Μνημόνιο). Για συμπαράσταση στο Γκεζίμ έγιναν δεκάδες διαδηλώσεις, για την τουρκική θαλάσσια εισβολή καμία. Είμαστε φαινόμενο εκτός Ιστορίας.

Χρειάζονται χειρότερες τουρκικές ενέργειες, που θα γιγαντώσουν και την «εθνοσωτήριο» Χρυσή Αυγή, για ν' αντιδράσουμε; 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Κύπριοι ή «Ελληνοκύπριοι»;

E-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΣΩΝΙΤΗ

 

Μετά το Βοσνία-Κύπρος 1-2, ο προπονητής Πάμπος Χριστοδούλου δήλωσε ότι οι παίκτες έδειξαν την ελληνική ψυχή τους. Γιατί δεν είπε την «ελληνοκυπριακή» ψυχή τους; 

Επειδή ο δεύτερος προσδιορισμός είναι περιττός, ταυτολογία. Οι Κύπριοι είναι Ελληνες. Ζουν στο νησί, χωρίς να κατακτήσουν ή να εκδιώξουν κανέναν, εδώ και τουλάχιστον 3.500 χρόνια. Γνωστά τα ιστορικά στοιχεία: ελληνικά ονόματα, θεοί, Αφροδίτη, Ευαγόρας, Σαλαμίνα κλπ.

 

Γιατί λοιπόν καθιερώθηκε, σχεδόν, ο επικίνδυνος, περιττός όρος «Ελληνοκύπριοι»; 

Ο όρος Τουρκοκύπριοι είναι πραγματικός: Τούρκοι της Κύπρου, δεν είναι ταυτολογία, είναι όπως το «Τουρκοκρητικοί». Το «Ελληνοκύπριοι» είναι δώρο στην Αγκυρα. Κυπριακή Δημοκρατία υπάρχει, όχι «Ελληνοκυπριακή». Ο όρος νομιμοποιεί την κατοχική διχοτόμηση, το παράνομο, απολυταρχικό καθεστώς στα κατεχόμενα. Με την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά μας διαπράττουμε κι άλλο έγκλημα μετά τις Συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου, την ΕΟΚΑ Β', τη χουντική απόσυρση της μεραχίας, το ατιμώρητο χουντικό πραξικόπημα κ.λπ.

Το «Ελληνοκύπριοι», συνδυαζόμενο με το Τουρκοκύπριοι, δηλώνει το εξής παράλογο: διαγράφουμε όλη την Ιστορία και ερχόμαστε, ουρανοκατέβατοι, στο 1974 (και λίγο πριν). 

Η Κύπρος δεν είναι χώρα ούτε πατρίδα. Είναι χώρος, όπου ζουν δύο «κοινότητες», «Ελληνοκύπριοι» και Τουρκοκύπριοι. Γιατί να μην έχουν ίδια δικαιώματα στο χώρο και στον πλούτο του; Λογικό δεν ακούγεται; 

Ακούγεται, αλλά δεν είναι. Είναι το κύριο στρεψίδικο προπαγανδιστικό τούρκικο «επιχείρημα»: Δυο «κοινότητες» ίσες σε όλα. Σαν η Κύπρος να ήταν χιλιετίες ακατοίκητη και ξαφνικά να έφτασαν ταυτόχρονα δύο ομάδες στο νησί. Οι Ελληνες κατοίκησαν στις νότιες περιοχές, οι προερχόμενοι από τη Μικρασία/Τουρκία στις βόρειες, και έχουν ίσα δικαιώματα παντού. Ούτε εισβολή έγινε, σύμφωνα με τους όρους αυτούς, ούτε παράνομη κατοχή και παράνομη εποίκιση. Ούτε αλλεπάλληλα ψηφίσματα του ΟΗΕ υπήρξαν για αποχώρηση κατοχικών δυνάμεων και εποίκων.

Αυτή είναι η πραγματικότητα της Κύπρου; Ή τη διαστρεβλώνουμε φοβούμενοι ν' αντιμετωπίσουμε τον τούρκικο ιμπεριαλισμό; 

Προ της παράνομης εισβολής οι Κύπριοι αποτελούσαν φυσικά την πλειονότητα, 82%. Οι Τουρκοκύπριοι 18% (υπάρχουν επίσης Λατινοκύπριοι, Αρμενοκύπριοι, Μαρωνίτες κ.λπ.). Ηταν σαν μια κυβέρνηση να είχε 82% και η αξιωματική αντιπολίτευση 18%. Εχουν ίσα δικαιώματα/δικαιοδοσίες;

Συνεπώς, δεν υπάρχουν δύο «κοινότητες» στην Κύπρο. Υπάρχει ένα πλειοψηφικότατο ελληνικό κράτος/πληθυσμός και μια τούρκικη μειοψηφία, παλιοί Οθωμανοί έποικοι στην ελληνική Κύπρο. Είναι Κύπριοι πολίτες, έχουν τα αναφαίρετα δικαιώματα της μειοψηφίας. Δικαιούνται να ελέγχουν όπως κάθε αντιπολίτευση, δεν δικαιούνται να κυβερνούν κατά τους στοιχειωδέστερους δημοκρατικούς κανόνες πλειοψηφίας/μειοψηφίας.

Δεν μοιάζουμε ευτυχώς της Τουρκίας. Κατακτητές και όχι γηγενείς της Μικρασίας εξεδίωξαν με γενοκτονίες, απ' την πατρίδα τους, Πόντιους, Μικρασιάτες, Κωνσταντινουπολίτες, Αρμένιους, Ασσύριους. Καταπιέζουν Κούρδους και θρησκευτικές μειονότητες. Δεν πολέμησαν το ναζισμό. Ηταν ουδέτεροι. Ουδετερότητα σήμαινε εξ αντικειμένου στήριξη στους Γερμανούς. Οταν στην Ελλάδα πολεμάγαμε τους ναζί με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, οι Τούρκοι έκλεβαν περιουσίες Ελλήνων με το διαβόητο νόμο για την εφάπαξ φορολόγηση, 1942-43. Αντιναζιστές.

Οι Τουρκοκύπριοι, όταν οι Ελληνες πολεμούσαν τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό, συνεργάσθηκαν με τους Εγγλέζους, υπακούοντας στην Αγκυρα. Ο Ντενκτάς ήταν βασιλικός στρατοδίκης και καταδίκαζε σε απαγχονισμό Ελληνες. 

Οι Τουρκοκύπριοι (Αγκυρα) πήραν μια στρατηγική απόφαση κι έχασαν. Ηταν μειοψηφία και συνεργάσθηκαν ενόπλως με τον κατακτητή, οι διαβόητοι «επικουρικοί». Το αντίστοιχο γερμανοτσολιάδων και ταγματασφαλιτών. 

Δικαιούνται ελευθερία όσοι δεν πολέμησαν γι' αυτήν και συνεργάσθηκαν με κατακτητές; 

Πώς να τους αντιμετώπιζαν οι Κύπριοι όταν απελευθερώθηκαν; Ποια κυβέρνηση συνομίλησε με γερμανοτσολιάδες για το μέλλον του τόπου της; 

Η ελλαδίτικη και η κυπριακή με τους συνεργάτες των ιμπεριαλιστών Τουρκοκύπριους, καμία άλλη.  

Οταν οι Κύπριοι έθαβαν νεκρούς και μέτραγαν φυλακισμένους, οι Τουρκοκύπριοι τι έκαναν; 

 Κανείς Τουρκοκύπριος νεκρός για την ελευθερία της Κύπρου (σκοτώθηκαν ορισμένοι από Εγγλέζους, σε διαδηλώσεις υπέρ της διχοτόμησης). Κανείς Τούρκος νεκρός εναντίον του ναζισμού. Ενδοξοι.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ποδόσφαιρο και εθνικοί ύμνοι

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΣΩΝΙΤΗ 

Συγγραφέα

Οι ποδοσφαιριστές, όταν ακούνε τον εθνικό ύμνο της χώρας τους, κοιτάνε μπροστά σοβαροί, αδιαφορώντας για τις κάμερες που τους τραβάνε από κοντά, και ψιθυρίζουν ή τραγουδάνε δυνατά τον ύμνο.

Οι Ελληνες είναι μάλλον αμήχανοι: λίγοι τραγουδάνε ή ψιθυρίζουν, ίσως επειδή το να τραγουδήσει ένας Ελληνας σήμερα τον «Υμνο εις την Ελευθερία» του Σολωμού έχει ανακηρυχθεί πολιτικώς uncorrect έγκλημα από τους επαγγελματίες εκσυγχρονιστές και κινδυνεύει να «χαρακτηριστεί» ακροδεξιός «συνοδοιπόρος» απ' το απολυταρχικό ιερατείο τους.

Τι λένε οι στίχοι των εθνικών ύμνων που αποτυπώνουν τα χαρακτηριστικά κάθε έθνους -ευτυχώς υπάρχουν ακόμα και πλουτίζουν οι ατάλαντοι συμπλεγματικοί εκσυγχρονιστές. 

Θα πάρουμε μια ιδέα παραθέτοντας τους ύμνους Αργεντινής, Γερμανίας, Βραζιλίας (άλλη φορά ο ελληνικός κι ο τούρκικος):

Τι άκουγαν οι Βραζιλιάνοι και τραγούδαγαν παθιασμένα με τους φιλάθλους -η συντριπτική πλειονότητά τους ήταν λευκοί, μαύρος κανείς, ή ελάχιστοι:

«Η κραυγή που αντηχούσε από έναν ηρωικό λαό, ακούστηκε από τις γαλήνιες όχθες του Ιπιράγκα, και λαμπρές ακτίνες από τον ήλιο της Ελευθερίας έλαμψαν στους ουρανούς της πατρίδας μας εκείνη τη στιγμή... Βραζιλία, άσε τη σημαία με τα αστέρια που σήκωσες μπροστά, να γίνει το σύμβολο της παντοτινής αγάπης, κι άσε το πράσινο χρώμα στη σημαία σου να συμβολίζει ειρήνη στο μέλλον και δόξα στο παρελθόν... Μα αν σηκώσεις το σφυρί της Δικαιοσύνης, θα δεις ότι ένα τέκνο δικό σου ποτέ δεν φεύγει στη μάχη, ούτε κάποιος που σε αγαπά φοβάται τον ίδιο το θάνατο. Αγαπημένη Γη ανάμεσα σε χίλιες άλλες είσαι 'σύ, Βραζιλία, ω αγαπημένη πατρίδα! Στα τέκνα αυτής της γης είσαι μια στοργική μητέρα...» 

Ο ύμνος της Αργεντινής λυρικός, σκληρός, πολεμικός, μεταφέρει έναν απρόσμενο απόηχο απ' τις Ωδές του Κάλβου, «Στους στυγερούς τυράννους ο φθόνος ρίχνει πάνω τους χολή, το αιματοβαμμένο λάβαρό τους σηκώνουν, προκαλώντας την πιο σκληρή μάχη», κι εξηγεί τη συμπάθεια των Ελλήνων στην Αργεντινή, με την εξαιρετική σημαία. Απ' τον επίσημο ύμνο έχουν απαλειφθεί στίχοι αναφέρομενοι στην εκδίωξη των Ισπανών. Δουλικότητα απάδουσα στην ιστορία και τους αγώνες του αργεντίνικου λαού και των: Γκεβάρα, Σάμπατο, Μαραντόνα, Γαρδέλ, των Μητέρων της 25ης Μαΐου:

«Θνητοί! Ακούστε την Ιερή κραυγή: "Ελευθερία, Ελευθερία, Ελευθερία!". Ακούστε τον ήχο των σπασμένων αλυσίδων, δείτε στο θρόνο της την Ισότητα... Απ' τους νέους αγωνιστές και τα πρόσωπά τους φαίνεται να παίρνει θάρρος κι ο ίδιος ο Αρης... Μεγαλείο κρύβεται στα σώματά τους, στο βάδισμά τους κάνουν τα πάντα να τρέμουν. Οι νεκροί Ινκας σαλεύουν και απ' τα κόκαλά τους ανέρχεται ο ζήλος που θυμίζει ξανά στα παιδιά τους την αρχαία λαμπρότητας της μητρικής γης... Ο γενναίος Αργεντινός στα όπλα τρέχει φλεγόμενος από αποφασιστικότητα και θάρρος σαν κεραυνός, ο σαλπιγκτής του πολέμου αντηχεί στη γη του Νότου... Το Μπουένος Αϊρες αντιστέκεται... με ρωμαλέα όπλα κατασπαράσσουν το αλαζονικό λιοντάρι της Ιβηρίας... Αιώνιες ας είναι οι δάφνες γιατί ξέραμε πώς να νικήσουμε... Ας ζήσουμε στεμμένοι με δόξα... ή ας ορκιστούμε να πεθάνουμε δοξασμένα!»

Ο γερμανικός ύμνος, «Το τραγούδι των Γερμανών», θυμίζει ανακοίνωση της Ντόιτσμπανκ, αν κι έχει κάνα-δυο φράσεις ανάτασης, φτάνοντας σε παροξυσμό λυρισμού με το «άνθισε»: