ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟ-ΣΑΜΑΝΙΚΑ ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΙΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: "Το νερό του Καματερού" το 2026

Δλδ βλέπεις αυτούς τους δύο και λες δύο τίμιοι γιατροί; pic.twitter.com/FuPgHZfeWL

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) September 14, 2026

Πώς να πάρεις στα σοβαρά Ιατρικούς Συλλόγους που έχουν μέλη τους "κβαντικούς", "σαμανικούς" και λοιπούς "εναλλακτικούς";

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) September 12, 2026

 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

 

Το νερό του Καματερού δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Απλώς σήμερα δεν μοιράζεται δωρεάν από βυτιοφόρα. Σερβίρεται σε κρυστάλλινα μπουκαλάκια, συνοδεύεται από μηχανήματα με φωτάκια, επιστημονικοφανείς λέξεις και έναν τιμοκατάλογο που επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για σοβαρή θεραπεία.

Υπάρχει και το λάπτοπ που, με ένα μανταλάκι στο δάχτυλο, σου λέει μέσα σε 30 δευτερόλεπτα τι αλλεργίες έχεις για 100 ευρώ! Διότι, ως γνωστόν, ένα θαύμα των 100 ή των 500 ευρώ, είναι πολύ πιο αξιόπιστο από ένα δωρεάν θαύμα.

Το θέμα της αδειοδότησης και του ελέγχου "εναλλακτικών" θεραπειών που υπόσχονται όσα η ιατρική επιστήμη αδυνατεί να υποστηρίξει παιδεύει τη χώρα μας από την εποχή που το περίφημο "Νερό του Καματερού" μοιραζόταν δωρεάν για τη θεραπεία πάσας νόσου και πάσας μαλακίας, με τη βιβλική έννοια. Το 1976 ο δικηγόρος Γιώργος Καματερός δήλωσε ότι είχε ανακαλύψει θεραπεία για τον καρκίνο και χιλιάδες άνθρωποι έτρεξαν να προμηθευτούν το θαυματουργό νερό του. Κάποιοι μάλιστα διέκοψαν την ιατρική θεραπεία τους για να γίνουν καλά μόνο με το "νερό". Η δίψα τους ήταν κυρίως για ελπίδα.

Το εμπόριο της ελπίδας είναι πολύ παλαιότερο. Στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα περιφέρονταν οι περιβόητοι snake-oil salesmen, που πουλούσαν ελιξίρια για κάθε ανθρώπινο βάσανο. Στις αρχές του 20ού αιώνα εμφανίστηκε ακόμη και το Radithor, ραδιενεργό νερό που διαφημιζόταν ως πηγή υγείας και ευεξίας. Το έπιναν άνθρωποι με χρήματα, μόρφωση και κοινωνική θέση. Το γεγονός ότι μπορούσαν να πληρώσουν το δηλητήριο δεν το μετέτρεπε σε φάρμακο.

Σήμερα το περιτύλιγμα έγινε κομψότερο. Υπάρχουν "ιατρεία ευεξίας", "κέντρα αντιγήρανσης" και "ολιστικές μονάδες" που προσφέρουν "πρωτοποριακές" θεραπείες.

Η λέξη είναι εξαιρετικά βολική: ακούγεται επιστημονική, χωρίς να υποχρεώνει κανέναν να αποδείξει ότι η πράξη θεραπεύει κάτι.

Η πραγματική πρόοδος περνά από έρευνα, πρωτόκολλο, καταγραφή παρενεργειών και έλεγχο. Ο πωλητής θαυμάτων αρχίζει κατευθείαν από το ταμείο. Αν ο ασθενής νιώσει καλύτερα, η θεραπεία πέτυχε. Αν δεν νιώσει, χρειάζεται περισσότερες συνεδρίες. Αν χειροτερέψει, "αποτοξινώνεται". Το προϊόν δεν αποτυγχάνει ποτέ. Αποτυγχάνει πάντοτε ο πελάτης.

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη έσπασε τη βιτρίνα. Ο τραγουδιστής υπέστη ανακοπή κατά τη διάρκεια πλασμαφαίρεσης σε ιδιωτικό ιατρείο της Καρνεάδου. Το σκεπτικό της προσωρινής κράτησης των δύο κατηγορούμενων γιατρών περιγράφει σοβαρές ιατρικές πράξεις σε χώρο χωρίς την απαιτούμενη άδεια και τον κατάλληλο εξοπλισμό. Οι ίδιοι αρνούνται τις κατηγορίες.

Η πλασμαφαίρεση είναι απαιτητική ιατρική πράξη, με συγκεκριμένες ενδείξεις και κινδύνους. Ο πρόεδρος του ΕΟΦ δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν γίνεται εκτός νοσοκομειακού περιβάλλοντος. Σίγουρα πάντως όχι σε διαμέρισμα του Κολωνακίου. Η δικογραφία εξετάζει τι συνέβη όταν το μηχάνημα άρχισε να βαράει συναγερμό και γιατί άργησε να κληθεί το ΕΚΑΒ.

Αποκαλυπτική είναι και η διαδρομή του εξοπλισμού. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, τα μηχανήματα πλασμαφαίρεσης εισάγονταν από εταιρεία στο όνομα της 18χρονης κόρης τους. Η εταιρεία ελέγχεται πλέον από τις Αρχές. Το μηχάνημα είχε τιμολόγιο, εισαγωγέα, παραλήπτη και διεύθυνση. Ο έλεγχος, από την άλλη, είχε ραντεβού.

Στην Αθήνα λειτουργούν ακόμη και σήμερα "εναλλακτικά ιατρεία" που δεν περιορίζονται σε αρχαίες πρακτικές, όπως ο κινεζικός βελονισμός, ή σε προσεκτικές συμβουλές διατροφής. Μια φίλη γιατρός μού ανέφερε ότι μια γνωστή της, την οποία γνωρίζω κι εγώ, τη ρώτησε αν έπρεπε να κάνει σε έναν τέτοιον "εναλλακτικό" ενέσεις οξυγόνου για τη θεραπεία της "αμυλίωσης". Η κάθε ένεση κόστιζε 500 ευρώ και χρειάζονταν πέντε ή έξι για να γίνει καλά. Η φίλη μου έπεσε κάτω από τα γέλια με την υποτιθέμενη θεραπεία και την προειδοποίησε ότι πιθανότατα συνομιλούσε με απατεώνα. Η σιγή ιχθύος που ακολούθησε πιθανόν δηλώνει ότι η "θεραπεία" τελικά έγινε και πληρώθηκε.

Πέντε ενέσεις, δυόμισι χιλιάρικα. Έξι ενέσεις, τρία χιλιάρικα. Η επιστημονική τεκμηρίωση μπορεί να λείπει, ο πολλαπλασιασμός λειτουργεί άψογα.

Αν πίσω από τη φιλικότερη ονομασία "οξυγόνο" κρύβεται όζον, τα πράγματα γίνονται σοβαρότερα. Ο αμερικανικός FDA χαρακτηρίζει το όζον τοξικό αέριο χωρίς γνωστή χρήσιμη ιατρική εφαρμογή σε συγκεκριμένη θεραπεία ή πρόληψη. Το οικονομικό ξεπουπούλιασμα είναι η ηπιότερη πιθανή ζημιά. Ύστερα έρχονται η καθυστέρηση της πραγματικής θεραπείας, οι λοιμώξεις και οι κίνδυνοι μιας επεμβατικής πράξης σε χώρο ανίκανο να αντιμετωπίσει μια επιπλοκή.

 

 

Το γεγονός ότι σε τέτοια ιατρεία πηγαίνουν πολιτικοί και νεόπλουτοι δεν τα καθιστά νόμιμα ούτε τις θεραπείες αποτελεσματικές. Δείχνει την πενία μιας κοινωνίας που μπερδεύει την υψηλή τιμή με την υψηλή ποιότητα και το ακριβό σαλόνι με την επιστημονική εγκυρότητα. Η ανοησία δεν κάνει ταξικές διακρίσεις. Στους πλουσιότερους απλώς προσφέρεται με καλύτερο φωτισμό.

Ο μηχανισμός βολεύει τους πάντες εκτός από τον ασθενή. Ο πωλητής εισπράττει, ο επώνυμος πελάτης γίνεται διαφήμιση, η αρμόδια αρχή περιμένει μια κάποια έγγραφη καταγγελία και ο εξαπατημένος σωπαίνει για να μην παραδεχτεί ότι πιάστηκε κορόιδο. Κάπως έτσι, κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνη μέχρι να εμφανιστεί το ΕΚΑΒ.

Το υπουργείο Υγείας και οι Ιατρικοί Σύλλογοι μπορούν να μοιράζουν μεταξύ τους αρμοδιότητες και ευθύνες όσο θέλουν. Ο κίνδυνος όμως μένει ολόκληρος στον ασθενή.

Το ΠΔ 84/2001 προβλέπει άδεια λειτουργίας, τεχνικές προδιαγραφές και ελέγχους για τους ιδιωτικούς φορείς πρωτοβάθμιας φροντίδας. Η άδεια του χώρου δεν είναι συγχωροχάρτι για οτιδήποτε αποφασίσει κάποιος να πουλήσει μέσα σε αυτόν, είτε έχει άδεια άσκησης ιατρικού επαγγέλματος είτε όχι. Ούτε αρκούν έλεγχοι κατόπιν ραντεβού.

Μετά τις αποκαλύψεις ανακοινώθηκε εφαρμογή με QR code για κάθε ιατρείο. Χρήσιμη, αρκεί να μη βαφτίσουμε τον κωδικό έλεγχο. Το κινητό μπορεί να επιβεβαιώσει ποιος είναι ο γιατρός και τι άδεια διαθέτει ο χώρος. Δεν μπορεί να δει τι μπαίνει στη φλέβα του ασθενούς ούτε αν πίσω από την πόρτα υπάρχει η υποδομή για να σωθεί όταν κάτι πάει στραβά.

Πρόθυμοι θα υπάρχουν πάντα. Άλλος θα πιει μια γουλιά από το τάδε ελιξίριο για να ζήσει μέχρι τα 150. Άλλη θα καταπιεί το δείνα θαυματουργό χάπι για να τεντωθεί το δέρμα της σαν εικοσάχρονης. Κάποιος θα ανακατέψει την ειδική σκόνη από πέος ρινόκερου για να του ξαναγεννηθεί η λίμπιντο. Η απελπισία, ο φόβος του θανάτου και η ματαιοδοξία αποτελούν ανεξάντλητη αγορά.

Το ερώτημα είναι …

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΤΑΛΙΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Επόμενος

"Ριφιφί"
του Σωτήρη Τσαφούλια https://t.co/HF3JK2cRAs

— τάσος (@kostasos) September 3, 2026

 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

 

Θα ήταν άδικο εκ μέρους της στήλης (να μη πω άτιμο) αν μετά από τόση γκρίνια τα τελευταία χρόνια για την ανάγκη μείωσης εκείνων των φορολογικών βαρών που κληρονόμησε η χώρα από τα μνημόνια, η στήλη παρέλειπε να σχολιάσει τις επαπειλούμενες αυξήσεις φόρων που υπόσχεται το κόμμα ΕΛ.Α.Σ. του ταλαντούχου κυρίου Τσίπρα.

Με την ευκαιρία της εμπορικής έκθεσης της Θεσσαλονίκης κάθε χρόνο, είθισται εδώ και δεκαετίες η ανακοίνωση των πολιτικών σκοπών εκάστου κόμματος και πολιτικού αρχηγού. Εκεί ακούμε τι θα μοιράσει ο καθένας, σε ποιους θα το μοιράσει και, αν περισσέψει χρόνος, από πού θα βρεθούν τα χρήματα. Το τελευταίο συνήθως μένει για την επόμενη τετραετία. Ή για το επόμενο μνημόνιο.

Επειδή λοιπόν δεν μας αρέσει να χαρακτηριζόμαστε άδικοι θα σχολιάσουμε το πρόγραμμα του ΕΛ.Α.Σ που ως διαφαίνεται αναδιανείμει όχι μόνο το υπερπλεόνασμα (άρα θα συνεχίσει να λιώνει στους φόρους η ελληνική κοινωνία) αλλά και βάζει φόρο "πλούτου" σε κάποιους απροσδιόριστους πλούσιους που θα φορτωθούν τα επαπειλούμενα κουβαρνταλίκια του κ. Τσίπρα.

Για να είμαστε δίκαιοι, το πρόγραμμα περιλαμβάνει και ορθές προτάσεις. Κατάργηση της προκαταβολής φόρου στις ατομικές επιχειρήσεις⁠, μείωσή της στα νομικά πρόσωπα, 120 δόσεις και δεύτερη ευκαιρία σε παλιούς οφειλέτες. Η στήλη αυτά τα έχει ζητήσει εδώ και χρόνια. Τα ζητάει η ίδια η αγορά. Αν εφαρμοστούν, καλώς να εφαρμοστούν. Η σωστή πρόταση παραμένει σωστή ακόμη και όταν την κάνει ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας.

Το πρόβλημα αρχίζει στον λογαριασμό.

 Το πρόγραμμα κοστολογείται από την ΕΛ.Α.Σ. στα 7,39 δισ. ευρώ στην τετραετία και χρηματοδοτείται, μεταξύ άλλων, από το υπερπλεόνασμα, την αυξημένη φορολόγηση μερισμάτων (άντε πάλι ο κάθε μπατίρης με μια ΙΚΕ ή μια ΕΠΕ), την αυξημένη φορολόγηση ακινήτων νομικών προσώπων που παραμένουν κλειστά και τα τυχερά παιχνίδια. Παράλληλα εξαγγέλλεται και η λεγόμενη "Πατριωτική Εισφορά", χωρίς ακόμη να έχουν υπολογιστεί τα έσοδά της. Η ονομασία είναι μεγαλοφυής. Όποιος δεν θέλει να πληρώσει τον νέο φόρο, προφανώς δεν αγαπάει αρκετά την πατρίδα.

 

Την τελευταία φορά που πήγαν να στοχοποιήσουν τους "πελούσιους" στην ομάδα του ταλαντούχου πρώην πρωθυπουργού, κατέληξαν να τσακίσουν όσους είχαν εισόδημα €20.000 και πάνω, ενώ από τους ελεύθερους επαγγελματίες μηχανικούς των €15.000-€20.000 ζητούσαν παραπάνω από το 80% του ετήσιου εισοδήματός τους σε φόρους και εισφορές Κατρούγκαλου.

Τα νούμερα δεν ήταν τυπογραφικό λάθος. Φόρος εισοδήματος, προκαταβολή φόρου 100%, τέλος επιτηδεύματος, εισφορά αλληλεγγύης και ασφαλιστικές εισφορές που έφταναν ως το 38% για ορισμένους επιστήμονες. Η κυβέρνηση που θα προστάτευε τους αδύναμους ανακάλυψε ότι πλούσιος ήταν ο μηχανικός των €1.500 τον μήνα. Τον προστάτευσε από την επικίνδυνη συνήθεια να του μένουν χρήματα για να ζήσει. Μάλιστα υπουργός τους μας πρότεινε δημοσίως και συνταγές για γεμιστά που είναι φτηνά. Με ρύζι και ντομάτες μόνο. Χωρίς λάδι. Το ελαιόλαδο ακρίβυνε πολύ.

Θα μου πεις τώρα πληρώνουν και τεκμήριο αλλά αυτό το έχουμε κουράσει ήδη εδώ και χρόνια οπότε αναμένουμε τις ανακοινώσεις Μητσοτάκη το Σάββατο επί του θέματος.

Η σημερινή φορολογική αδικία δεν αποτελεί συγχωροχάρτι για την προηγούμενη, ούτε προκαταβολική άφεση αμαρτιών για την επόμενη. Η στήλη θα σχολιάσει και τον κ. Μητσοτάκη για όσα θα ανακοινώσει.

Προς το παρόν ο κ. Τσίπρας παρουσίασε το δικό του πρόγραμμα και μαζί ζωγράφισε και τον άνθρωπο που θα το πληρώσει. Τον βάφτισε πλούσιο φυσικά για να μην τον λυπηθεί κανείς. Πάλι.

Πάμε λοιπόν στον φόρο 1% επί της περιουσίας των "πλούσιων" που σημαίνει ότι αν κάποια ανήκει στο οικονομικά ισχυρότερο 1% και έχει κοσμήματα κληρονομημένα από τη γιαγιά και τη μάνα της, αξίας π.χ. €150.000, θα πληρώνει ενοίκιο για να τα έχει €1.500 τον χρόνο στον ταλαντούχο κ. Τσίπρα.

Βεβαίως, για να είμαστε ακριβείς, προβλέπεται συμψηφισμός με άλλες γενικές επιβαρύνσεις επί της ίδιας περιουσίας. Ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί το όριο, η διάρκεια ή ο τρόπος αποτίμησης. Γνωρίζουμε όμως ότι η εισφορά θα είναι 1% της συνολικής καθαρής περιουσίας και ότι το περιουσιολόγιο θα περιλαμβάνει ακίνητα, καταθέσεις, μετοχές και λοιπά στοιχεία.

Ο αναπληρωτής τομεάρχης Οικονομικών της ΕΛ.Α.Σ. έφτασε ήδη μέχρι τα κοσμήματα και τα αντικείμενα αξίας στις τραπεζικές θυρίδες⁠. Μετά διευκρίνισε ότι ο φόρος δεν θα βασιστεί στα κοσμήματα των πλουσίων κυριών. Απλώς θα καταγραφούν κι αυτά. Για να υπάρχουν.

 

 

Μένει να μάθουμε ποιος θα εκτιμά κάθε χρόνο το ρουμπινένιο vintage δαχτυλίδι της γιαγιάς, έναν πίνακα, μια συλλογή γραμματοσήμων ή μια μικρή μη εισηγμένη εταιρεία. Φαντάζομαι τον οίκο Christie’s να ανοίγει παράρτημα shop-in-shop μέσα στην ΑΑΔΕ.

Επίσης δεν μας εξήγησαν πώς θα πληρώνει φόρο μια περιουσία που δεν παράγει μετρητά. Το 1% ακούγεται μικρό. Σε περιουσία ενός εκατομμυρίου σε λιβάδια είναι €10.000 κάθε χρόνο, πριν από τους προβλεπόμενους συμψηφισμούς. Σε πέντε εκατομμύρια είναι €50.000. Ο "πλούτος" θα καταβάλλει ενοίκιο για να παραμείνει πλούτος.

Και επειδή ο φόρος επιβάλλεται κάθε χρόνο, το μικρό 1% παύει γρήγορα να είναι μικρό. Αν παραμείνει για δέκα χρόνια, αφαιρεί σχεδόν το 10% της αρχικής αξίας, πριν υπολογιστούν οι υπόλοιποι φόροι. Αν η περιουσία είναι ένα εργοστάσιο, μια επιχείρηση ή ακίνητα που δεν αποδίδουν ανάλογο καθαρό εισόδημα, ο ιδιοκτήτης θα πουλήσει κάτι για να πληρώσει. Πιθανότατα στον επόμενο πλούσιο, που θα έχει φροντίσει να κατοικεί αλλού.

Ο πραγματικά μεγάλος πλούτος έχει εταιρείες, συμβούλους, ξένες δικαιοδοσίες και την ευχέρεια να αλλάξει φορολογική κατοικία σε μια χρονιά. Το πατρικό ακίνητο και ο μέτοχος μιας ελληνικής οικογενειακής επιχείρησης μένουν εδώ. Κάθε τέτοιος φόρος θα διαφημίζεται με τη φωτογραφία ενός κροίσου, από εκείνους που φιλοξενούν πολιτικούς στα σκάφη τους τα καλοκαίρια. Στο ταμείο όμως θα φτάνει όποιος δεν μπόρεσε να αποφύγει τη φωτογραφία.

Αν αμφισβητούσα κάποιον που θα μου έλεγε ότι ο Τσίπρας δουλεύει σκληρά για να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία στην κυβέρνηση Μητσοτάκη στις επερχόμενες εκλογές, και εκείνος μου έδειχνε το οικονομικό πρόγραμμα Τσίπρα για αύξηση της υπερφορολόγησης που ήδη έχουμε, θα με είχε αποστομώσει.

Διότι η κοινωνία θυμάται. Θυμάται ποιοι χαρακτήρισαν μεσαία τάξη όσους έβγαζαν €20.000 και ποιοι θεώρησαν ταξικά δίκαιο να τους αφήνουν ψίχουλα ανεπαρκή για να ζουν. Η επιστροφή με καινούργια ονομασία, νέο περιουσιολόγιο και πιο δυνατό λογισμικό δεν δείχνει αυτοκριτική. Δείχνει τεχνική αναβάθμιση. Και αμετανοησία.

Η αλήθεια είναι ότι θα ήταν υγιές για τη χώρα αν ο ταλαντούχος κ. πρώην πρωθυπουργός είχε αναγνωρίσει ποια λάθη έκανε στις δύο θητείες που υπηρέτησε. Αμέσως καλύτερα αν κιόλας είχε καταλήξει στο τι θα πρέπει να κάνει διαφορετικά την επόμενη φορά που θα πάρει την πρωθυπουργία. Αν.

Δυστυχώς αυτό δεν μοιάζει να συνέβη.

Τουλάχιστον αυτή τη φορά είναι ειλικρινής και λέει από πριν τι σκοπεύει να κάνει, δηλαδή να ξεσκίσει στους φόρους όποιον μπορεί να στοχεύσει. Και όχι να μας λέει τα ανάποδα, και μετά χορευτές στο Σύνταγμα, και τέλος γέροι να κλαίνε καθισμένοι στο πεζοδρόμιο δίπλα στο ΑΤΜ.

Το τρομακτικό αυτή τη φορά είναι πως…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Είμαστε με τους ληστές ή με τους νοικοκύρηδες;

 

 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

 

Μάλλον με τους εγκληματίες είμαστε.

Στην Άνω Σύρο μια γυναίκα μεταμφιεσμένη με μάσκα, γάντια και σκούρα ρούχα εισέβαλε σε κατοικία κρατώντας μαχαίρι. Απείλησε τη σύζυγο του ενοίκου, ακούμπησε το μαχαίρι στην κοιλιά της και της προκάλεσε αμυχή. Ο άνδρας, που εκείνη τη στιγμή έτρωγε, άρπαξε το κουζινομάχαιρο που είχε μπροστά του και επενέβη.

Από την είσοδο της ένοπλης γυναίκας μέχρι την έξοδό της πέρασαν περίπου επτά δευτερόλεπτα, σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο βούλευμα.

Επτά δευτερόλεπτα⁠.

Μέσα σε αυτόν τον χρόνο ο ένοικος έπρεπε, κατά την άνεση της εκ των υστέρων κρίσης, να αναγνωρίσει τη μεταμφιεσμένη εισβολέα, να μετρήσει το μαχαίρι της και να εκτιμήσει αν κινδυνεύει αρκετά ώστε να αμυνθεί.

Ενδεχομένως να έπρεπε να τη ρωτήσει αν σκόπευε πράγματι να σκοτώσει τη γυναίκα του ή αν επρόκειτο απλώς για μια κάπως άκομψη ληστεία.

Είναι αδιάφορο αν την είχε γνωρίσει κάποτε. Εκείνη τη στιγμή δεν είδε μια γνωστή του. Είδε μια μασκοφόρο γυναίκα να έχει παραβιάσει το σπίτι του και να κρατά τη σύζυγό του με ένα μαχαίρι στην κοιλιά. Η αναγνώριση προσώπων μπορεί να περιμένει. Το μαχαίρι δεν περιμένει.

Οι πρώτες πληροφορίες την περιέγραφαν να βγαίνει αιμόφυρτη από το σπίτι, ενώ η αρχική ενημέρωση που αποδόθηκε στην ΕΛ.ΑΣ. ανέφερε τραυματισμό με αιχμηρό αντικείμενο εντός της κατοικίας. Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι σε καρέ του βίντεο φαίνεται ήδη χτυπημένο το μπουφάν της κατά την έξοδο. Η αρχική εικόνα της υπόθεσης⁠ και ο ισχυρισμός της υπεράσπισης⁠ έχουν καταγραφεί δημόσια.

Το δικαστικό συμβούλιο ανασυνθέτει καταδίωξη έξω από την κατοικία και τοποθετεί εκεί το θανάσιμο πλήγμα. Στηρίζει την εκτίμησή του κυρίως στην απουσία εμφανών κηλίδων αίματος στο εσωτερικό και στη διαδρομή, καθώς και στο γεγονός ότι η γυναίκα κατέρρευσε περίπου εβδομήντα μέτρα μακριά.

 

Μόνο που η ανασύνθεση δεν είναι καταγραφή. Η κάμερα δεν είδε τι συνέβη μέσα στο σπίτι, η απουσία ορατού αίματος δεν χρονολογεί έναν τραυματισμό και τα εβδομήντα μέτρα δείχνουν πού κατέρρευσε η γυναίκα. Δεν δείχνουν πού δέχθηκε τη μαχαιριά.

Η θέση του τραύματος στην πλάτη, από μόνη της, δεν αποδεικνύει ούτε τη σειρά των κινήσεων ούτε ότι ο κίνδυνος είχε λήξει.

Σύμφωνα με το ίδιο το βούλευμα, η εισβολέας εξακολουθούσε να κρατά το μαχαίρι μέχρι να ακινητοποιηθεί και να της το αφαιρέσει τρίτο πρόσωπο. Στον εξοπλισμό που είχε μαζί της βρέθηκε αεροβόλο όπλο. Ο ένοικος δεν μπορούσε να γνωρίζει τι περιείχε ο σάκος που επιχείρησε να πάρει, αν πήγαινε να φέρει πιστόλι ή αν έξω την περίμενε συνεργός, ακόμη και με δίκανο.

Η συζήτηση περί "υπέρμετρης βίας", όσο μια ένοπλη εισβολή βρίσκεται σε εξέλιξη, γίνεται με την ασφάλεια ανθρώπων που γνωρίζουν ήδη το τέλος.

Ο άνθρωπος που βλέπει ένα μαχαίρι πάνω στη γυναίκα του δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Δεν ξέρει αν η επόμενη κίνηση θα είναι φυγή, νέα επίθεση ή πυροβολισμός. Δεν οφείλει να το ανακαλύψει πάνω στο πτώμα του.

Το όριο αρχίζει όταν ο κίνδυνος έχει αποδεδειγμένα τελειώσει.

Όσο ο εισβολέας παραμένει οπλισμένος και ελεύθερος να επιτεθεί ξανά, το θύμα έχει δικαίωμα να εξασφαλίσει ότι θα μείνει ζωντανό.

Το κράτος απουσίαζε όταν το μαχαίρι ακουμπούσε την κοιλιά της γυναίκας.

Εμφανίστηκε μετά, για να βάλει χειροπέδες στον άνδρα που την προστάτεψε.

Εδώ φαίνεται πόσο ανεπαρκές είναι το ποινικό υπόβαθρο για το άσυλο της κατοικίας. Το άρθρο 9 του Συντάγματος προστατεύει την κατοικία ως άσυλο απέναντι στην κρατική εξουσία. Το Σύνταγμα το λέει καθαρά⁠. Ο Ποινικός Κώδικας δεν προβλέπει ειδικό τεκμήριο υπέρ του ενοίκου όταν το άσυλο αυτό παραβιάζεται από ένοπλο ληστή.

Τα άρθρα 22 και 23 εφαρμόζουν το ίδιο γενικό πλαίσιο νόμιμης άμυνας είτε η επίθεση γίνεται στον δρόμο είτε μέσα στο σπίτι όπου κοιμάται μια οικογένεια. Ο τόπος συνεκτιμάται, όμως στο δίκαιο της άμυνας η κατοικία δεν αποκτά ιδιαίτερη προστασία. Η υπέρβαση λόγω φόβου ή ταραχής μπορεί να κριθεί ατιμώρητη, αφού πρώτα ο άνθρωπος έχει συλληφθεί, κατηγορηθεί και κληθεί να αποδείξει πόσο τρόμαξε. Αυτό προβλέπει σήμερα ο Ποινικός Κώδικας⁠.

 

Το κράτος δεν μπορεί να μπει σε μια κατοικία χωρίς τις νόμιμες εγγυήσεις.

Ο ληστής μπαίνει με μαχαίρι και ο νοικοκύρης καλείται μετά να δικαιολογήσει γιατί δεν αντέδρασε ηπιότερα.

Ο εισβολέας έχει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.

Ο ένοικος μένει με τον φόβο της φυλακής.

Άλλες χώρες έχουν θωρακίσει πολύ καθαρότερα τον άνθρωπο που αμύνεται μέσα στο σπίτι του.

Η Γαλλία⁠ τεκμαίρει άμυνα στη νυχτερινή βίαιη είσοδο. Η Ιταλία⁠ έχει ενισχύσει το τεκμήριο αναλογικότητας μέσα στην κατοικία. Η Αγγλία και η Ουαλία⁠ ανέχονται ακόμη και δυσανάλογη αντίδραση του ενοίκου, εφόσον δεν είναι κατάφωρα δυσανάλογη, ενώ η Φλόριντα⁠ τεκμαίρει εύλογο φόβο κατά τη βίαιη παράνομη είσοδο και δεν επιβάλλει υποχώρηση.

Η άμεση προσαρμογή του Ποινικού Κώδικα είναι υπέρτατη προτεραιότητα δημόσιας ασφάλειας.

Σε ένοπλη και βίαιη εισβολή στην κατοικία, ο νόμος πρέπει να ξεκινά από το τεκμήριο ότι ο ένοικος αμύνθηκε νόμιμα. Το περιστατικό θα διερευνάται, χωρίς ο επιζών να ξεκινά τη διαδρομή του ως κατηγορούμενος.

Το κράτος μπορεί να ανατρέψει το τεκμήριο μόνο αν αποδείξει ότι ο αμυνόμενος άσκησε βία αφού ο εισβολέας είχε ήδη αφοπλιστεί και ο κίνδυνος είχε τελειώσει. Χωρίς τέτοιες αποδείξεις, δεν πρέπει να ασκείται δίωξη ούτε να επιβάλλεται προσωρινή κράτηση. Σήμερα ζητείται στην πράξη από τον άνθρωπο του οποίου παραβίασαν την πόρτα και απείλησαν την οικογένεια να αποδείξει ότι φοβήθηκε αρκετά.

Η Βουλή και το υπουργείο Δικαιοσύνης οφείλουν να το διορθώσουν τώρα. Η χώρα δεν χρειάζεται άλλη μία επιτροπή που θα μελετήσει το ζήτημα μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεση. Χρειάζεται νόμο πριν από τον επόμενο νεκρό.

Το μήνυμα της σημερινής νομοθεσίας είναι απλό: αν αντισταθείς, μπορεί να φυλακιστείς. Αν περιμένεις να βεβαιωθείς για τις προθέσεις του ληστή, μπορεί να σκοτωθείς.

Το 2018, δύο κουκουλοφόροι εισέβαλαν στις 5:15 το πρωί στο σπίτι του Αλέξανδρου Σταματιάδη στην Κάτω Κηφισιά, ενώ κοιμόταν με τη σύζυγο και τα παιδιά του. Όταν προσπάθησε να προστατεύσει την οικογένειά του, τον χτύπησαν στο κεφάλι με σιδερένιο διαρρηκτικό εργαλείο και τον πυροβόλησαν δύο φορές στην πλάτη. Πέθανε έπειτα από δεκαεννέα ημέρες νοσηλείας. Αυτή ήταν η κατάληξη της εισβολής στο σπίτι του⁠.

Ο Αλέξανδρος Σταματιάδης δεν πρόλαβε να κατηγορηθεί για υπέρμετρη άμυνα. Τον σκότωσαν οι ληστές μέσα στο σπίτι του.

Ώσπου να αλλάξει ο Ποινικός Κώδικας, το κράτος θα συνεχίσει να ανακρίνει εκείνους που σώθηκαν και να καταγράφει εκείνους που σκοτώθηκαν.

Θα έχουμε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ-ΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πανεπιστήμια για παιδιά που δεν γεννήθηκαν

Γιατί όταν έχει γαλουχηθεί μια με δύο γενιές να θεωρούν αμόρφωτο όποιον δεν έχει πτυχίο, φράσεις του στυλ ‘και τι θα κάνεις στη ζωή σου’’, ‘’εργάτης θα καταλήξεις’’ και στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάζουν μέχρι και ζαμπονοκοπτικη ΤΕΙ Θράκης αυτά τα αποτελέσματα θα έχουμε. pic.twitter.com/sptzPD364S

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) May 2, 2026

 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

 

Το ελληνικό κράτος προσέφερε το 2026 συνολικά 68.788 θέσεις στα δημόσια πανεπιστήμια.

Στην Ελλάδα γεννήθηκαν το 2025 μόλις 65.594 παιδιά.

Διατηρούμε ήδη περισσότερες ετήσιες πανεπιστημιακές θέσεις από τα παιδιά που γεννιούνται στη χώρα. Και βέβαια δεν θα θελήσουν ούτε θα μπορέσουν όλα να σπουδάσουν.

Ανάμεσα στη γέννηση και στις Πανελλαδικές μεσολαβούν δεκαοκτώ χρόνια. Τα παιδιά του 2025 γεννήθηκαν ήδη. Θα φτάσουν στις πύλες των πανεπιστημίων το 2043 και ο αριθμός τους δεν πρόκειται να αυξηθεί.

Το 2008 γεννήθηκαν στην Ελλάδα 118.302 παιδιά. Από αυτή τη φουρνιά προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος των φετινών υποψηφίων. Μέσω των βασικών κατηγοριών ΓΕΛ και ΕΠΑΛ εισήχθησαν περίπου 54.400 νέοι, ή γύρω στο 46% των γεννηθέντων το ‘08. Με τις ειδικές κατηγορίες και τις στρατιωτικές σχολές και αστυνομία, το ποσοστό πλησιάζει το 50%.

Ας κρατήσουμε το 46% σαν μπούσουλα. Στα 65.594 παιδιά που γεννήθηκαν το 2025 αναλογούν περίπου 30.200 εισακτέοι το 2043.

Τριάντα χιλιάδες νέοι για σημερινές 68.788 θέσεις. Περισσότερες από δύο θέσεις για κάθε υποψήφιο.

Χμμ.

Δεν είναι αυτό φυσικά μια πρόβλεψη με ακρίβεια ατόμου. Είναι τάξη μεγέθους και ανάγωγη με τα σημερινά δεδομένα. Και η τάξη μεγέθους δεν σώζεται με καμία δημιουργική λογιστική.

Το δημογραφικό δεν έρχεται. Είναι ήδη εδώ.

Μέχρι τότε θα προσποιούμαστε ότι το πανεπιστήμιο αποτελεί τη φυσική κατάληξη κάθε παιδιού, λες και όλοι έχουν την ίδια κλίση, επιθυμία και εφόδια για ακαδημαϊκές σπουδές.

Δεν τα έχουν. Ούτε όλοι έχουν την όρεξη για πανεπιστήμιο. Σε καμία κοινωνία δεν θέλουν όλοι να πάνε πανεπιστήμιο.

 

Υπάρχουν παιδιά με εξαιρετική πρακτική ευφυΐα και ταλέντο στην τεχνική, στις πωλήσεις ή στην παραγωγή. Θα μπορούσαν να γίνουν άριστοι τεχνικοί, ακριβοθώρητοι ηλεκτρολόγοι, περιζήτητοι προγραμματιστές ή επαγγελματίες.

Εμείς τους λέμε όμως ότι χωρίς πανεπιστημιακό χαρτί απέτυχαν.

Μετά απορούμε γιατί λείπουν τεχνίτες και περισσεύουν άχρηστα πτυχία.

Ένας νέος μπορεί να περάσει τέσσερα ή πέντε χρόνια για σπουδάσει ένα πτυχίο που ίσως δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ. Στα στατιστικά αυτό καταγράφεται ως κοινωνική πρόοδος και "να ακόμη ένας πτυχιούχος!"

Υπάρχει όμως και ένας λογαριασμός που πληρώνουμε όλοι.

Ο Προϋπολογισμός κράτους για το 2026 προβλέπει περίπου €1,46 δισ. ευρώ για την "Τριτοβάθμια Εκπαίδευση". Από αυτά, περίπου €778 εκατ. ευρώ αφορούν μισθούς και αποζημιώσεις του προσωπικού.

Στα δημόσια ΑΕΙ υπάρχουν, σύμφωνα με την ΕΘΑΑΕ, 350.739 ενεργοί προπτυχιακοί φοιτητές. Αυτοί συνδέονται άμεσα με τις θέσεις εισαγωγής και το δημογραφικό.

Οι περίπου 92.000 μεταπτυχιακοί είναι διαφορετική ομάδα φοιτητών. Σημαντικό μέρος τους πληρώνει δίδακτρα, που συχνά φτάνουν τα €3.000-€5.000 ευρώ το χρόνο.

Από την άλλη έχουμε και τους 32.500 υποψήφιους διδάκτορες, πολλοί εκ των οποίων χρηματοδοτούνται από ερευνητικά έργα και υποτροφίες, ενώ παράγουν έρευνα. Αν τους προσθέταμε όλους στον παρονομαστή της χρηματοδότησης ανά φοιτητή, ο αριθμός θα μίκραινε ακόμα χειρότερα. Θα ήταν όμως λογιστικό κρύψιμο.

Το €1,46 δισ. προς τους 350.739 ενεργούς προπτυχιακούς δίνει περίπου €4.150 ευρώ ανά φοιτητή τον χρόνο. Πολύ φτηνά. Η αναλογία αυτή περιλαμβάνει μισθούς, λειτουργία, μέριμνα, υποδομές, επενδύσεις και έρευνα. Δεν είναι το λογιστικό κόστος μιας θέσης. Δείχνει πόσο αραιά απλώνεται σήμερα η χρηματοδότηση.

Το μεγαλύτερο μέρος είναι σταθερό κόστος. Ένα τμήμα με τριάντα πρωτοετείς χρειάζεται καθηγητές, γραμματεία, κτίριο, θέρμανση και εργαστήρια. Όσο λιγοστεύουν οι φοιτητές χωρίς να μικραίνει το σύστημα, τόσο ακριβαίνει κάθε θέση. Το δημογραφικό όμως θα αφήσει άδεια έδρανα και θα κάνει ακριβότερα όσα παραμείνουν γεμάτα.

 

 

Η σύγχυση που προκαλεί όλη αυτή η περίπλοκη εξέλιξη είναι βολική για να μην ασχοληθεί κάποιος σοβαρά με αυτό το ζήτημα. Ως τώρα είχαμε κάθε χρόνο περισσότερες θεσεις. Τώρα πρέπει να προγραμματίσουμε την συρρίκνωση.

Ο εξορθολογισμός της ανώτατης παιδείας δεν σημαίνει φυσικά περικοπές. Σημαίνει μεγαλύτερη και πιο εστιασμένη επένδυση ανά φοιτητή, σε όσα είναι σήμερα ουσιώδη, χωρίς τις παρωπίδες και τα πελατειακά κατάλοιπα της δεκαετίας του ’80.

Με τα σημερινά δημογραφικά δεδομένα, οι πραγματικές θέσεις πανεπιστημιακής φοίτησης που θα χρειάζεται η χώρα στο σύντομο μέλλον είναι πολύ λιγότερες από το σημερινό σύστημα των περίπου 350.000 ενεργών προπτυχιακών.

Σήμερα οι 350.739 ενεργοί προπτυχιακοί αντιστοιχούν περίπου σε εξίμισι ετήσιες φουρνιές των 54.400 εισακτέων. Αν εφαρμόσουμε την ίδια πραγματική διάρκεια φοίτησης στους περίπου 30.200 εισακτέους του 2043, προκύπτουν γύρω στους 195.000 ενεργούς προπτυχιακούς φοιτητές.

Ούτε ιδανικές αποφοιτήσεις στην ώρα τους (4 ή 5 έτη) υποθέσαμε, ούτε εξαφανίσαμεν τους "αιώνιους φοιτητές" με ένα μαγικό κουμπί. Χρησιμοποιήσαμε την γυμνή σημερινή πραγματικότητα. Και αυτή λέει στεγνά ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο οδεύει προς σχεδόν το μισό του σημερινού του μεγέθους. Αν δεν συνοδεύσει η συρρίκνωση την βελτίωση της ποιότητας του συστήματος σε λίγα χρόνια θα καταρρεύσει μόνο του και θα αντικατασταθεί από την ιδιωτική εκπαίδευση, διότι δεν πιστεύω ότι ένα ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό πανεπιστήμιο θα ξοδεύει τις δωρεές του και τα δίδακτρά του σε κενές θέσεις φοίτησης.

Ας ξοδεύουμε λοιπόν τουλάχιστον τα ίδια συνολικά χρήματα που ξοδεύουμε σήμερα αλλά για τους μισούς φοιτητές. Σχεδόν διπλάσια δηλαδή ανά φοιτητή.

Για περισσότερη διδασκαλία, πιο σύγχρονα ερευνητικά εργαστήρια, εξοπλισμό που να λειτουργεί και σπουδές με πραγματικό αντίκρισμα στην πραγματική οικονομία.

Και για υποτροφίες στο καλύτερο 10%, ώστε η δουλειά αυτών των παιδιών να είναι το διάβασμα και η έρευνα, αντί το σερβίρισμα αλκοολούχων ποτών σε νησιωτικά μπαρ μέσα στη σεζόν, για να επιβιώσουν.

Η πολιτεία οφείλει να επενδύει στις γνώσεις και στις παραγωγικές δυνατότητες που θα χρειάζεται η χώρα για δεκαετίες. Ο ορίζοντας δεν μπορεί να είναι οι σημερινές αγγελίες εργασίας. Ούτε μπορούμε να παράγουμε πτυχία των οποίων η συνηθέστερη επαγγελματική διέξοδος είναι μια δουλειά που δεν απαιτούσε εξαρχής πανεπιστημιακό τίτλο. Ή η ανεργία.

Το πανεπιστήμιο δεν είναι γραφείο ευρέσεως εργασίας. Με €1,46 δισ. ευρώ δημόσιας χρηματοδότησης τον χρόνο, όμως, δηλαδή περίπου ίσο με το μισό ΕΝΦΙΑ, δεν μπορεί να παραστήσει άλλο πως δεν υπάρχει οικονομία έξω από την πύλη του.

Η χώρα χρειάζεται γιατρούς, μηχανικούς, ερευνητές, πληροφορικάριους, μηχανικούς παραγωγής, μηχανικούς ενέργειας και αγροτεχνολογίας. Φυσικά χρειάζεται πάντοτε ιστορικούς, φιλολόγους, κοινωνικούς επιστήμονες και καλλιτέχνες. Δεν χρειάζεται όμως απεριόριστες θέσεις σε κάθε γνωστικό αντικείμενο, απομακρυσμένο από την πραγματική ζήτηση, την ποιότητα και την επαγγελματική διέξοδο κάθε πτυχίου.

Μια σχολή δεν είναι άχρηστη επειδή δεν αρέσει το αντικείμενό της σε κάποιον υπουργό.

Υπάρχουν μετρήσιμα πράγματα: πόσοι την επιλέγουν, πόσοι αποφοιτούν, τι έρευνα παράγει, ποια ποιότητα προσφέρει και ποια σταθερή ανάγκη της χώρας καλύπτει.

Εκείνη η σχολή που αποτυγχάνει παντού και επιβιώνει μόνο επειδή κανείς δεν θέλει να χρεωθεί το κλείσιμό της, έχει πάψει να είναι εκπαιδευτικό ίδρυμα. Έχει γίνει προστατευόμενη εκλογική δαπάνη.

Σήμερα σκορπίζουμε τη χρηματοδότηση σε περίπου 350.000 ενεργούς προπτυχιακούς. Με τα ίδια χρήματα στους 195.000, η αναλογία θα πλησίαζε τις 7.500 ευρώ ανά φοιτητή. Στους 175.000 θα ξεπερνούσε τις 8.000.

Στο ελληνικό Δημόσιο μια σχολή μπορεί να χάσει τους φοιτητές της, τη ζήτηση και τον λόγο ύπαρξής της. Τον προϋπολογισμό της όμως δυστυχώς τον χάνει πολύ δυσκολότερα.

Κάθε τμήμα διαθέτει ανθρώπους που υπερασπίζονται τις οργανικές θέσεις και την επιβίωσή του. Οχι ανυστερόβουλα.

Όμως …

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η δεύτερη βάση εισαγωγής

 

 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

Ο Νίκος είναι 18 χρονών, μένει στην Αθήνα, όπως εκατομμύρια άλλοι, και μόλις πέρασε στη σχολή που ήθελε στη Θεσσαλονίκη. Θα μπορούσε να έχει περάσει στην Πάτρα. Μικρή σημασία έχει.

Η μάνα του έβαλε τα κλάματα από τη χαρά της. Ο πατέρας του άρχισε τα τηλέφωνα στους συγγενείς. Ο Νίκος κοίταζε ήδη τη σχολή στο Google Maps και υπολόγιζε πόσο μακριά είναι από το γήπεδο.

Το ίδιο βράδυ άνοιξαν τις αγγελίες.

Ένα μικρό διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη θέλει γύρω στα €500 ευρώ τον μήνα. Στην Πάτρα λίγο λιγότερα. Μετά είναι το ρεύμα, τα κοινόχρηστα, το ίντερνετ, το σουπερμάρκετ, ίσως σουβλάκι μια φορά τη βδομάδα, τα λεωφορεία και κανένα εισιτήριο για να βλέπει πού και πού τους γονείς του.

Οι παππούδες είπαν θα του δίνουν από €100 το μήνα για να βάλουν πλάτη αλλά ο Νίκος αρνήθηκε γιατί ξέρει ότι θα τους λείψουν. Χωρίς ξενύχτια, εκδρομές και φοιτητικές πολυτέλειες, ο λογαριασμός θα φτάνει εύκολα στα €800 με €900 ευρώ το μήνα.

Ας κρατήσουμε το €850.

Πριν μπει ο Νίκος στο πρώτο αμφιθέατρο, χρειάζονται εγγύηση, πρώτο ενοίκιο, μετακόμιση, ένα κρεβάτι, γραφείο, δυο κατσαρόλες και ό,τι λείπει από το μικρό σπίτι. Ένα γερό ποσό μπροστά και μετά €850 ευρώ κάθε μήνα. Πάγια εντολή για τέσσερα ή πέντε χρόνια, αν όλα πάνε καλά.

Ας πάρουμε μια οικογένεια με μικτό εισόδημα 40.000 ευρώ τον χρόνο, από το οποίο μετά τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές μένουν περίπου 27.000 ευρώ καθαρά. Κάπου 2.250 ευρώ τον μήνα.

Τα €850 ευρώ του παιδιού είναι σχεδόν το 38% του διαθέσιμου οικογενειακού εισοδήματος. Περίπου €10.000 ευρώ τον χρόνο φεύγουν για να μπορεί να σπουδάζει σε άλλη πόλη και να ζει στοιχειωδώς.

Στους γονείς μένουν τα υπόλοιπα €17.000 ευρώ. Με αυτά θα πληρώσουν για δώδεκα μήνες το δικό τους σπίτι, τρόφιμα, ρεύμα, θέρμανση, αυτοκίνητο, ΕΝΦΙΑ, βλάβες, γιατρούς και ό,τι άλλο αποφασίσει η ζωή να τους πετάξει στο κεφάλι.

Περίπου 1.416 ευρώ τον μήνα για δύο ανθρώπους και ένα σπίτι.

 

Φτωχοί δεν θεωρούνται. Αλίμονο.

Το βασικό εισοδηματικό όριο για το φοιτητικό στεγαστικό επίδομα των €1500 ευρώ το χρόνο είναι €30.000 ευρώ οικογενειακό εισόδημα, με προσαύξηση €3.000 ευρώ για κάθε εξαρτώμενο παιδί πέραν του ενός. Μετράει το δηλωμένο φορολογητέο εισόδημα, όχι ό,τι απομένει στην οικογένεια μετά τον φόρο. Στο παράδειγμά μας υπάρχει ένα παιδί και το φορολογητέο εισόδημα ξεπερνά το όριο.

Το κράτος βλέπει εισόδημα πάνω από το όριο και αποφασίζει ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Δεν δικαιούνται ούτε ένα ευρώ.

Ο Νίκος πέρασε στη σχολή. Οι γονείς του κόπηκαν στη δεύτερη βάση εισαγωγής.

Σύμφωνα με τον Spitogatos, οι ζητούμενες τιμές για φοιτητική κατοικία αυξήθηκαν ακόμη 5,3% μέσα σε έναν χρόνο. Τα μικρά σπίτια κοντά στις σχολές είναι συγκεκριμένα και κάθε καλοκαίρι χιλιάδες οικογένειες τα αναζητούν όλες μαζί. Ο φοιτητής έχει λίγες εβδομάδες για να βρει κάπου να μείνει. Ο ιδιοκτήτης έχει τριάντα τηλέφωνα για το ίδιο διαμέρισμα.

Ο ιδιοκτήτης δεν επινόησε το πρόβλημα. Θα ζητήσει όσα δίνει η αγορά και θα επιλέξει τον ασφαλέστερο ενοικιαστή. Πιθανότατα εκείνον που θα πληρώσει όλο το ενοίκιο της χρονιάς μπροστά.

Το κράτος είναι εκείνο που αποφασίζει πόσα παιδιά θα σπουδάσουν σε κάθε πόλη, τα στέλνει εκατοντάδες χιλιόμετρα από το σπίτι τους και θεωρεί τη στέγασή τους ιδιωτική οικογενειακή υπόθεση.

Οι φοιτητικές εστίες διαθέτουν περίπου 12.500 κλίνες που όμως βρίσκονται σε τριτοκοσμική κατάσταση από την απουσία συντήρησης. Το υπουργείο Παιδείας έχει ανακοινώσει 10.000 νέες κλίνες φοιτητικής εστίας, από τις οποίες 8.609 μέσω ΣΔΙΤ, με προϋπολογισμό €737,5 εκατ. ευρώ. Θα παραδίδονται σταδιακά έως το 2031.

Ο Νίκος όμως χρειάζεται σπίτι τον Σεπτέμβριο. Δύσκολο να κοιμηθεί στη μακέτα μιας εστίας για να γλιτώσει το ενοίκιο του Οκτωβρίου.

Για την Πολιτεία η δουλειά τελείωσε με την ανακοίνωση των βάσεων. Ο Νίκος καταγράφηκε ως επιτυχών, η υπουργός συνεχάρη τα παιδιά, τα μέσα δημοσίευσαν χαμογελαστούς αριστούχους. Ωραία πράματα. Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα!

Στο σπίτι του Νίκου όμως άνοιξαν το εξέλ.

 

Αν υπάρχουν δύο παιδιά που να σπουδάζουν σε διαφορετικές πόλεις, δεν ανοίγουν εξέλ. Δεν έχει νόημα. Το ένα θα δουλεύει παράλληλα και θα χάνει μαθήματα. Κάποιο θα δηλώσει σχολή κοντά στο πατρικό του, ακόμη κι αν θέλει άλλη. Κάποιο θα εγγραφεί και στην πορεία θα σταματήσει. Η οικογένεια θα το ονομάσει "επιλογή", για να μη χρειαστεί να το ονομάσει αδυναμία.

Υπάρχει όμως και δεύτερος λογαριασμός, παλαιότερος. Και πολύ καλύτερα κρυμμένος.

Ο σημερινός πανεπιστημιακός χάρτης δεν σχεδιάστηκε καθόλου με ακαδημαϊκά κριτήρια ούτε με βάση το πού ζουν τα παιδιά που πρόκειται να σπουδάσουν. Για δεκαετίες, η ίδρυση μιας σχολής στην ιδιαίτερη πατρίδα υπουργού ή βουλευτή παρουσιαζόταν ως προσωπική πολιτική επιτυχία και ως παροχή προς την τοπική κοινωνία. Έφερνε κόσμο, ενοίκια, κατανάλωση. Και, συνήθως, ευγνωμοσύνη στην κάλπη για πολλές τετραετίες. Ειδικά απ’ όσους νοίκιαζαν τρώγλες σαν δωμάτια ξενοδοχείου, χωρίς κανέναν έλεγχο από την πολιτεία ή έστω τα πανεπιστήμια.

Φυσικά το κομμάτι της παροχής που γινόταν ενοίκια και καθημερινός τζίρος στην τοπική αγορά δεν το πλήρωνε ο βουλευτής από την τσέπη του. Ούτε ο κρατικός κορβανάς.

Τον πλήρωνε η οικογένεια του Νίκου.

Η σχολή λειτουργούσε και ως μηχανή εισοδήματος της τοπικής κοινωνίας με εξασφαλισμένη πελατεία. Φοιτητές που χρειάζονταν σπίτι, σουπερμάρκετ, καφέ, φαγητό και εισιτήρια για τέσσερα ή πέντε χρόνια. Δεν μπορούσαν να πουν "είναι ακριβά, πάμε αλλού". Εκεί πέρασαν. Εκεί έπρεπε να ζήσουν. Και μετά η επόμενη φουρνιά.

Πάρτε τη Χίο. Έναν δήμο 50.361 μόνιμων κατοίκων, με περίπου 4.600 φοιτητές στην πανεπιστημιακή μονάδα με δυο σχολές. Ένας φοιτητής για κάθε έντεκα μόνιμους κατοίκους. Καλό;

Με οικογενειακό κόστος €850 ευρώ τον μήνα για δέκα μήνες, μιλάμε για ποσό που μπορεί να φτάνει σχεδόν τα €40 εκατ. ευρώ τον χρόνο ή σχεδόν έξτρα €800 ευρώ ανά κάτοικο ετησίως. Για μια κοινωνία 50.000 ανθρώπων, η παρουσία του πανεπιστημίου μπορεί να προσθέτει έως και 10% στο τοπικό εισόδημα.

Το πανεπιστήμιο γίνεται έτσι ένας ολόκληρος πρόσθετος παρασιτικός οικονομικός κλάδος, τον οποίο χρηματοδοτούν οι οικογένειες των παιδιών. Τα εύσημα τα έπαιρνε ο πολιτικός και την επανεκλογή. Τα χρήματα έφταναν κάθε μήνα με έμβασμα από τους γονείς, ενοίκιο €500 ευρώ για ένα μπογιατισμένο παράπηγμα  που πρωτύτερα ήταν αποθήκη, με ένα ντιβάνι, ένα λαμπατέρ και ένα παλιό τραπέζι από το Ικέα.

 

Υπάρχει και η ειρωνεία. Σε αρκετές από αυτές τις πόλεις ο φοιτητής δεν είναι πια ευπρόσδεκτος!

Στο μεταξύ αναπτύχθηκε ο τουρισμός και ένα μικρό διαμέρισμα μπορεί να αποδώσει περισσότερα σε τρεις ή τέσσερις μήνες βραχυχρόνιας μίσθωσης απ’ όσα με έναν στριμωγμένο φοιτητή όλο τον χρόνο. Η παλιά εξασφαλισμένη πελατεία έγινε ο ανεπιθύμητος ένοικος. Τον Σεπτέμβριο τον θέλουμε. Τον Ιούνιο, όμως, πρέπει να έχει μαζέψει και τα πράγματά του. Από Οκτώβριο τα ξαναλέμε.

Αυτόν τον εκπαιδευτικό αχταρμά κληροδότησε η προηγούμενη δρακογενιά των πολιτικών της ΓτΠ, και αυτόν μεταφέρουμε τώρα, άθικτο και ακριβότερο, στη γενιά των παιδιών μας. Ο πληθυσμός μίκρυνε και τα ενοίκια ξέφυγαν, όμως ο χάρτης έμεινε εκεί. Μαζί και τμήματα με βάση εισαγωγής κάτω από τη βάση, τα οποία αρκετοί δηλώνουν επειδή δεν πέρασαν εκεί που ήθελαν. Ή επειδή δεν πέρασαν πουθενά αλλού.

Οι κυβερνήσεις αποφεύγουν να κοιτάξουν ξανά τον χάρτη. Να εξετάσουν ποιες σχολές έχουν αληθινά ακαδημαϊκό λόγο ύπαρξης, ποιες χρειάζονται τους φοιτητές κυρίως για να δικαιολογούν τη δική τους ύπαρξη και πού τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως πορτοφόλια εννέα μηνών που καλό θα ήταν να εξαφανίζονται στην τουριστική περίοδο, γιατί έχουμε και σεζόν.

Οι κυβερνήσεις επίσης αποφεύγουν να κάνουν λογαριασμό. Το δημογραφικό όμως όχι.

Ούτε η ιδιωτική πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Και τότε μια οικογένεια ίσως ανακαλύψει ότι τα δίδακτρα μιας σχολής κοντά στο σπίτι κοστίζουν λιγότερο από τη "δωρεάν" φοίτηση που απαιτεί δεύτερο νοικοκυριό, ακτοπλοϊκά ή αεροπορικά εισιτήρια κάθε τόσο και εκατοντάδες χιλιόμετρα απόσταση από το παιδί.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να καμαρώνει για τη δημόσια και δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση.

Δωρεάν για το παιδί που πέρασε στην πόλη των γονιών του.

Δωρεάν και για εκείνο του οποίου οι γονείς αντέχουν να συντηρούν δεύτερο σπίτι.

Οι υπόλοιποι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι πολλοί όμηροι των λίγων

 

 Photo: Ιδιοκτήτης λεωφορείου - θύμα των Σταμουλοκολλάδων αρχές της δεκαετίας του '90 (1992-1993)

33 χρόνια μετά τα καθάρματα συνεχίζουν να ζουν ανάμεσά μας με άλλο όνομα... 

 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

 

Στην Ελλάδα αρκούν μερικές εκατοντάδες καλά οργανωμένα άτομα για να κρατήσουν ομήρους εκατομμύρια.

Ένας κλειστός επαγγελματικός κλάδος, μια συνδικαλιστική ηγεσία, μερικοί τοπικοί παράγοντες ή μια αλυσίδα προσφυγών μπορούν να παγώσουν μια επένδυση, να αδειάσουν έναν νόμο από το περιεχόμενό του και να μεταθέσουν μια μεταρρύθμιση για την επόμενη κυβέρνηση.

Οι πολλοί μπορεί να περιμένουν την αλλαγή χρόνια. Έχουν δουλειές, παιδιά, υποχρεώσεις, λογαριασμούς και μια καθημερινότητα που πρέπει να συνεχιστεί.

Οι λίγοι έχουν έναν σκοπό: να μη χάσουν αυτό που κρατούν. Οργανώνονται, πιέζουν βουλευτές, κλείνουν δρόμους, εμφανίζονται στα κανάλια, προσφεύγουν στα δικαστήρια και υπόσχονται πολιτικό κόστος σε όποιον τολμήσει να τους αγγίξει. Συνήθως κερδίζουν, γιατί το όφελος της ακινησίας συγκεντρώνεται στους ίδιους, ενώ το κόστος σκορπίζεται σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Εκείνος που κινδυνεύει να χάσει ένα προστατευμένο εισόδημα χιλιάδων ευρώ θα κινητοποιήσει όλο τον κλάδο του. Ο πολίτης που θα γλιτώσει δέκα ευρώ τον μήνα από το άνοιγμα μιας αγοράς δύσκολα θα αφήσει τη δουλειά του για να διαδηλώσει υπέρ της μεταρρύθμισης. Ο πρώτος γνωρίζει ακριβώς τι χάνει. Ο δεύτερος συνήθως αγνοεί ακόμη και τι πληρώνει.

Για χρόνια, το καθαρότερο παράδειγμα ήταν ο συνδικαλιστικός φορέας των εργαζομένων στη ΔΕΗ, η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ. Στις μεγάλες συγκρούσεις της με τις κυβερνήσεις και τις διοικήσεις της ΔΕΗ, η απειλή ήταν γνωστή: μονάδες θα έβγαιναν εκτός λειτουργίας και η χώρα θα μετρούσε διακοπές ρεύματος. Το 2011, ενώ η απεργία βρισκόταν σε εξέλιξη, μονάδες βγήκαν εκτός συστήματος και η χώρα μπήκε σε περικοπές ηλεκτροδότησης.

Μερικές χιλιάδες εργαζόμενοι κρατούσαν το χέρι στον διακόπτη που έδινε ρεύμα στα σπίτια, στα εργοστάσια και σε ολόκληρη την οικονομία.

 

Τα αιτήματά τους μπορεί κάθε φορά να είχαν μικρότερη ή μεγαλύτερη βάση. Η πραγματική τους ισχύς προερχόταν από τη ζημιά που μπορούσαν να προκαλέσουν σε όλους τους υπόλοιπους.

Όσο μεγαλύτερο το κομμάτι της κοινωνίας που μπορείς να ταλαιπωρήσεις, τόσο πιο σοβαρά σε παίρνει το κράτος.

Ο νομοταγής πολίτης που πηγαίνει κανονικά στη δουλειά του, πληρώνει τους φόρους του και δεν απειλεί κανέναν βρίσκεται πάντα τελευταίος στη σειρά. Δεν έχει τρόπο να τρομάξει την κυβέρνηση. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να πληρώσει.

Παρόμοια ήταν για δεκαετίες η κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας. Μέσα σε μία δεκαετία καταγράφηκαν στην πρωτεύουσα περίπου 45.000 συγκεντρώσεις και πορείες. Ανάμεσά τους υπήρχαν πολλές ολιγάριθμες συγκεντρώσεις εκατό ανθρώπων ή και λιγότερων, οι οποίες μπορούσαν να κλείσουν κεντρικούς δρόμους και να κάνουν απροσπέλαστη τη μισή πόλη.

Εκατό άνθρωποι αποκτούσαν δωρεάν προβολή και ισχυρό μέσο πίεσης.

Χιλιάδες εργαζόμενοι καθυστερούσαν στη δουλειά, επαγγελματίες έχαναν πελάτες, καταστήματα άδειαζαν και οδηγοί έλιωναν μέσα στην κίνηση.

Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι αυτονόητο. Η δυνατότητα εκατό διαδηλωτών να ακινητοποιούν δεκάδες χιλιάδες άλλους είχε γίνει εθιμικό προνόμιο.

Το αίτημα ήταν ιδιωτικό. Η ζημιά κοινωνικοποιημένη.

Για την πολιτεία ήταν ευκολότερο να παραδοθεί σε εκατό αποφασισμένους ανθρώπους παρά να εξηγήσει σε εκατομμύρια σιωπηλούς γιατί πλήρωναν ξανά τον λογαριασμό.

Ο άνθρωπος που θα ωφεληθεί σε πέντε χρόνια από μια επένδυση σήμερα είναι άγνωστος. Μπορεί να είναι ένας νέος μηχανικός, ένας μικρός προμηθευτής ή μια οικογένεια που θα ζήσει από εισόδημα το οποίο ακόμη δεν υπάρχει.

Ο τοπικός παράγοντας που εμφανίζεται με αρκετές ψήφους στο χέρι έχει όνομα, τηλέφωνο και πρόσβαση. Κλείνει ραντεβού και διαθέτει τις κομματικές διασυνδέσεις που θα βαφτίσουν το προσωπικό του συμφέρον κοινωνική αγωνία.

Ο υπουργός υπολογίζει πολύ περισσότερο τον δεύτερο.

Έτσι οι κυβερνήσεις ξεκινούν με μεγάλες μεταρρυθμίσεις και καταλήγουν να πανηγυρίζουν για ρυθμίσεις που αφήνουν σχεδόν ανέγγιχτη την πραγματικότητα. Το σχέδιο ψαλιδίζεται, ο νόμος γεμίζει εξαιρέσεις και η εφαρμογή μετατίθεται.

 

Η μεταρρύθμιση επιβιώνει στον τίτλο του δελτίου Τύπου. Η κυβέρνηση δηλώνει ότι προχώρησε, οι αντιδρώντες ότι την ανάγκασαν να υποχωρήσει και ο πολίτης μένει με την υπόσχεση πως η πραγματική αλλαγή θα γίνει την επόμενη φορά.

Κάθε υποχώρηση επιβεβαιώνει ότι η μέθοδος αποδίδει. Η επόμενη οργανωμένη ομάδα μαθαίνει ότι ο νόμος είναι μόνο η αρχή του παζαριού.

Η επένδυση που δεν έγινε και η δουλειά που δεν δημιουργήθηκε σπάνια εμφανίζονται ως ζημιά. Μένουν οι χαμηλοί μισθοί, η ακριβή καθημερινότητα και οι νέοι που φεύγουν.

Πιο δύσκολο είναι όμως να παραδεχτούμε ότι η χώρα μας συχνά αδυνατεί να πάρει μια απόφαση και ακόμη περισσότερο να την εφαρμόσει μέχρι τέλους. Η καθυστέρηση έχει γίνει φόρος για την κοινωνία χωρίς όμως έσοδα για το κράτος.

Τον πληρώνουν οι εργαζόμενοι, οι καταναλωτές, οι επιχειρήσεις και τα παιδιά μας. Το κράτος εισπράττει μηδέν. Οι οργανωμένες μειοψηφίες κρατούν τα κεκτημένα τους και το πολιτικό σύστημα παίρνει ανάσα επειδή απέφυγε άλλη μία δύσκολη απόφαση.

Η διαφωνία είναι δικαίωμα. Η μόνιμη ομηρία της κοινωνίας είναι προνόμιο που χάρισε το πολιτικό σύστημα σε όσους έμαθαν να προκαλούν τη μεγαλύτερη ζημιά.

Η πολιτεία πρέπει να ακούει τους πάντες. Κάποια στιγμή όμως η συζήτηση οφείλει να τελειώνει. Η πολιτεία να αποφασίζει και να εφαρμόζει τον νόμο.

Διαφορετικά, …

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δικαιοσύνη των αδίκων

 

 

 

Του Άγη Βερούτη

agissilaos@gmail.com

 

Η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα έχει αρχίσει να τρομάζει τους νομοταγείς και να βολεύει τους εγκληματίες. Και αυτό πληρώνεται στον δρόμο.

Ο πολίτης βλέπει την Αστυνομία να πιάνει. Ξαναπιάνει. Ξαναξαναπιάνει. Βλέπει τους ίδιους ανθρώπους να περνούν από τα ίδια τμήματα, από τα ίδια αυτόφωρα, από τις ίδιες δικογραφίες, από τις ίδιες αναβολές. Στο τέλος η Αστυνομία μοιάζει με υπηρεσία πρωτοκόλλου παραβατικότητας. Σφραγίζει χαρτιά, αλλάζει ημερομηνίες, μοιράζει κλήσεις και περιμένει το επόμενο θύμα να μπει αιμόφυρτο στο τμήμα.

Η Μυρτώ της Πάρου έπαψε εδώ και χρόνια να είναι είδηση. Έμεινε ζωντανή απόδειξη ότι το έγκλημα τελειώνει για τον δράστη πολύ πριν τελειώσει για το θύμα. Ένα παιδί χτυπήθηκε, βιάστηκε, έμεινε με 100% αναπηρία και η χώρα έμαθε πάλι τι σημαίνει να σου τυχαίνει το απόλυτο κακό σε έναν τόπο όπου μετά αρχίζει το ελληνικό πλυντήριο των διαδικασιών. Ευθύνες, παραλείψεις, αποζημιώσεις, αποφάσεις, προσφυγές, γνωμοδοτήσεις. Χαρτί πάνω στο χαρτί, ενώ ένας άνθρωπος ζει ισόβια μέσα στο έγκλημα που του έγινε.

Ύστερα ήρθε η υπόθεση του Αφγανού που είχε δηλώσει ανήλικος, ενώ αργότερα προέκυψε ότι ήταν ενήλικος. Αποφυλακίστηκε στην Ελλάδα χαριστικά γιατί κανείς δεν έλεγξε αν έλεγε αλήθεια για ναπέσει στα μαλακά. Μετά συνελήφθη στη Γερμανία για τον βιασμό και τη δολοφονία μιας 19χρονης φοιτήτριας.

Εκεί η απορία μας έγινε διεθνής διαπόμπευση της ελληνικής Δικαιοσύνης. Πώς γίνεται άνθρωπος με τέτοιο ιστορικό βίας να απελευθερώνεται προσχηματικά, να χάνεται, να ξαναεμφανίζεται αλλού και να σκοτώνει αθώα κοριτσάκια;

Μετά βγαίνει μπροστά η χαρτούρα και εξαφανίζεται το θύμα. Νόμοι, όροι, ηλικίες δηλωμένες και αδήλωτες, ευεργετικές διατάξεις, αποσυμφόρηση φυλακών, διοικητικά κενά, ανεπαρκής επιτήρηση, αργές διαδικασίες. Το θύμα έχει πρόσωπο. Ο δράστης έχει φάκελο. Ο φάκελος κερδίζει κατά κράτος.

Ξέρω υπόθεση ξυλοδαρμού και ληστείας ανηλίκου με τρία κακουργήματα. Οι δράστες γνωστοί. Κυκλοφορούν ελεύθεροι. Η υπόθεση δυόμισι χρόνια στην ανάκριση. Δικάσιμος ακόμη πουθενά. Το παιδί μεγάλωσε μέσα στην αναμονή. Οι γονείς του μέσα στην οργή. Οι δράστες μέσα στην καθημερινότητά τους. Φέεεεεετααα.

 

Πριν χρόνια, εισαγγελέας που ήξερε καλά το σύστημα μού είπε μια φράση που τότε μου φάνηκε κυνική. Στην Ελλάδα φυλακή κάνουν κυρίως μετανάστες που δεν ξέρουν τη γλώσσα και άνθρωποι με πολύ βαριά κακουργήματα. Οι υπόλοιποι, αν έχουν δικηγόρο, χρόνο και αντοχή, συχνά περνούν από το σύστημα χωρίς να αισθανθούν το βάρος του.

Το είπε ως περιγραφή ή ως παραίτηση; Η κοινωνία πάντως το ζει.

Πριν οκτώ χρόνια, στου Φιλοπάππου, δύο λαθρομετανάστες λήστεψαν με απειλή μαχαιριού πέντε δεκαπεντάχρονα κορίτσια. Πήραν τα κινητά τους. Τα παιδιά πήγαν στο τμήμα, κατέθεσαν, έκαναν αυτό που λέμε "το σωστό". Οκτώ χρόνια μετά, οι αρχές κάλεσαν τα κορίτσια, πια γυναίκες 24 ετών, εργαζόμενες στο εξωτερικό, να έρθουν στην Ελλάδα για να δουν αν αναγνωρίζουν έναν από τους δράστες. Η κλήση ήρθε τρεις μέρες πριν από τη δίκη.

Τρεις μέρες. Από τη Βόρεια Ευρώπη και την Αμερική. Για να θυμηθούν ένα πρόσωπο που είδαν με τρόμο πριν σχεδόν μια δεκαετία.

Φυσικά δεν πρόλαβαν να έρθουν, δεν το έμαθαν καν εγκαίρως, όχι ότι θα θυμούνταν τις φάτσες των ληστών μετά από δέκα χρόνια, αλλά λέμε τώρα..

Το δικαστήριο τους έριξε και πρόστιμο.

Μαγκιά. Ας έρχονταν.

Αυτό λέγεται διοικητική παράνοια.

Ο αστυνόμος διοικητής του τμήματος που τότε, πριν 10 χρόνια, πήρε τις καταθέσεις τους, μού είχε πει με την κούραση ανθρώπου που έχει δει το όνειρο πολλές φορές: Τους πιάνουμε συνέχεια και συνέχεια το δικαστήριο τους αφήνει ελεύθερους, γιατί δεν έχουν πού να τους βάλουν!

Η Αστυνομία έχει καταντήσει υπηρεσία συλλογής υπογραφών για ανθρώπους που η Δικαιοσύνη επιστρέφει στο πεζοδρόμιο μέχρι να συμβεί κάτι χειρότερο.

Ο πολίτης έγινε πειραματόζωο επιείκειας. Χαμστεράκι.

Το θύμα έγινε κομπάρσος στο δικαίωμα του δράστη να πάρει άλλη μία ευκαιρία μέχρι να μαχαιρώσει κάποιον.

Η ελληνική Δικαιοσύνη έχει γίνει ανελέητη με τον νομοταγή που χάνει μια προθεσμία και απίστευτα υπομονετική με τον βίαιο που ξαναχτυπά.

Και έπειτα έχουμε τη μεγάλη συμβολική προσβολή.

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, καταδικασμένος ως αρχηγός της 17 Νοέμβρη σε 17 φορές ισόβια και επιπλέον 25 χρόνια, αποφυλακίστηκε μετά από 24 χρόνια. Μετά αναιρέθηκε η αποφυλάκιση και επέστρεψε στη φυλακή. Πολύ ωραία. Η εικόνα είχε ήδη γράψει.

Δεκαεπτά ισόβια. Είκοσι τέσσερα χρόνια πραγματικής κράτησης. Στην ψυχρή αριθμητική του πολίτη, περίπου ενάμισι χρόνο φυλάκισης ανά δολοφονία. Η ζωή στην Ελλάδα είναι φτηνή για τους δολοφόνους.

Φυσικά οι νομικοί θα εξηγήσουν ότι τα ισόβια μετρούν αλλιώς. Θα μιλήσουν για κανόνες, όρια, εκτέλεση ποινών, υφ’ όρον απόλυση. Και θα έχουν και νομικά επιχειρήματα.

Η κοινωνία όμως μετράει αλλιώς. Μετρά νεκρούς. Μετρά παιδιά χωρίς πατέρα. Μετρά γυναίκες χωρίς άντρα. Μετρά οικογένειες που έθαψαν ανθρώπους επειδή κάποιοι νόμιζαν ότι το δικαίωμα τους να εγκληματούν ήταν πάνω από τη ζωη των άλλων.

Εκεί βρίσκεται η ρωγμή του συστήματος με την κοινωνία.

Το κράτος ζητά από τον πολίτη να σέβεται τον νόμο. Να πληρώνει, να περιμένει, να καταθέτει, να αναγνωρίζει, να έρχεται στο δικαστήριο, να ξαναέρχεται επειδή αναβλήθηκε, να πιστεύει. Την ίδια ώρα στέλνει στον δράστη άλλο μήνυμα. Αντέχεις; Έχεις χρόνο; Έχεις δικηγόρο; Έχεις χαρτιά; Κάτι θα γίνει.

Σε ευνομούμενη κοινωνία, ο Έλληνας δράστης βίας πρέπει να ξέρει ότι η επανάληψη έχει τίμημα.

Ο αλλοδαπός δράστης βίας χωρίς δικαίωμα παραμονής πρέπει να ξέρει ότι η Ελλάδα είναι χώρα και όχι χώρος δοκιμών. Μετά την προβλεπόμενη διαδικασία, την κράτηση, την καταδίκη ή όπου ο νόμος επιτρέπει τη διοικητική απέλαση, υπάρχει έξοδος. Πραγματική έξοδος. Χαρτί απέλασης που μένει στην τσέπη μαζί με παλιό εισιτήριο λεωφορείου είναι κοροϊδία.

Αν μια χώρα αρνείται να συνεργαστεί, να υπάρχουν συμφωνίες με τρίτες χώρες.

Αν χρειάζονται κλειστά κέντρα, να υπάρχουν κλειστά κέντρα.

Αν χρειάζεται ειδικό τμήμα παρακολούθησης επικίνδυνων υποτροπών, να στηθεί.

Τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν και στο θύμα. Κάποτε πρέπει να το θυμηθεί και η Δημοκρατία.

Η Ευρώπη έχει αρχίσει να γίνεται η χωματερή των ανά την υφήλιο παραβατικών και εγκληματικών στοιχείων, επειδή μπερδεύει το άσυλο με την αμνηστία και την ανθρωπιά με την αφέλεια. Κράτη σπρώχνουν προς τα εδώ ανθρώπους που δεν θέλουν ούτε τα ίδια να κρατήσουν. Τους ξεφορτώνουν, τους βαφτίζουν "ευρωπαϊκό πρόβλημα" και μετά οι ευρωπαϊκές κοινωνίες κάνουν ότι δεν βλέπουν. Μέχρι να βρεθεί το επόμενο κορίτσι σε έναν λόφο, το επόμενο παιδί σε ένα στενό, ο επόμενος περαστικός σε λάθος ώρα και λάθος σημείο.

Έχουμε Δικαιοσύνη για να προστατεύει το δίκαιο της κοινωνίας ή για να υπηρετεί τη διαδικαστική άνεση των αδίκων;

Εδώ μιλάμε για τον βίαιο παραβατικό, Έλληνα ή ξένο, που έχει καταλάβει ότι η Ελλάδα κουράζεται εύκολα, ξεχνά γρήγορα και δικάζει αργά.

Και ρωτάω πραγματικά.

Ξέρει το κράτος ποιοι επικίνδυνοι άνθρωποι ζουν σήμερα εδώ;

Ξέρει πόσοι μπήκαν με ψεύτικα στοιχεία;

Ξέρει πόσοι έχουν φάκελο σε άλλες χώρες;

Αν το κράτος χάνει τους κοινούς υποτρόπους, πώς ακριβώς θα εντοπίσει τους επικίνδυνους με διεθνείς διαδρομές;

Ξέρει αν υπάρχουν άνθρωποι με παρελθόν σε τζιχαντιστικές οργανώσεις που ζουν σήμερα στην Ελλάδα, αλλάζουν ονόματα, αλλάζουν διαδρομές, βιοπορίζονται ως ντελίβερι ή μεροκαματιάρηδες, μέχρι να τους στρίψει ξανά και να αρχίσουν την παραβατικότητα;

Ξέρουμε πόσα μέλη του ISIS ζουν στην Ελλάδα σήμερα;

Αλήθεια, ποιος πιστεύει σήμερα στην Ελλάδα ότι…