ΚΥΠΡΙΑΚΟ: H πονηρία της Ιστορίας

Aνανιστικό άρθρο για τον πλουραλισμό της υπόθεσης...

Γράφει ο Ξενοφών Γιαταγάνας

Πρώην νομικός σύμβουλος της ΕΕ

 

Το 2004, όταν η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονταν -φαινομενικά ή όχι, δεν έχει σημασία- σε μια πολιτικά και οικονομικά καλή κατάσταση, οι μεν Ελληνοκύπριοι απέρριψαν με μεγάλη πλειοψηφία το σχέδιο Ανάν, η δε νέα τότε ελληνική κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή επέδειξε λαμπρή απουσία από τα τεκταινόμενα, αν όχι αδιαφορία για την έκβαση του δημοψηφίσματος.  

Προφανώς και οι δύο ελληνικές πλευρές αισθάνονταν αρκετά ισχυρές ώστε να απαιτήσουν και να επιτύχουν περισσότερα. Η πρόσφατη μάλιστα συμφωνία για την ένταξη της μεγαλονήσου στην ΕΕ, χωρίς προηγούμενη λύση του πολιτικού προβλήματος, ενέτεινε αυτό το αίσθημα υπεροχής, που υπήρξε ο κύριος λόγος για την απώλεια ακόμα μιας ευκαιρίας επανένωσης της χώρας.

Δέκα χρόνια μετά, τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής είναι ακόμα εκεί, η Τουρκία -αν και σε κρίση- βρίσκεται σε καλύτερη οικονομική και πολιτική κατάσταση, ενώ Κύπρος και Ελλάδα περνούν μία από τις δυσκολότερες φάσεις της ιστορίας τους. 

Περιέργως όμως, αυτές οι αρνητικές συνθήκες μοιάζουν πλέον περισσότερο ικανές να οδηγήσουν σε αίσια έκβαση τις απευθείας διαπραγματεύσεις Αναστασιάδη/Ερογλου. Ισως η αίσθηση ότι δεν θα χρειαστεί τώρα να πληρώσουν οι πλούσιοι Ελληνοκύπριοι για τους φτωχούς Τουρκοκυπρίους και η βεβαιότητα ότι μια συμφωνία θα επιτρέψει την ευκολότερη και ταχύτερη εκμετάλλευση του άρτι διαπιστωθέντος ενεργειακού πλούτου δημιουργούν τις προϋποθέσεις αλλαγής στάσης του εκλογικού σώματος και προοιωνίζονται τη θετική έκβαση ενός μελλοντικού δημοψηφίσματος.

Είναι πεποίθησή μου ότι αυτό που θα τεθεί στην κρίση των δύο κοινοτήτων δεν θα διαφέρει πολύ από το απορριφθέν σχέδιο Ανάν. Πιθανότατα θα είναι και λίγο δυσμενέστερο για τις ελληνοκυπριακές θέσεις. Ακόμα όμως και έτσι, θα έχει πιο πολλές πιθανότητες να εγκριθεί:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ψήφος χωρίς αυτογνωσία

Γράφει ο Ξενοφών Γιαταγάνας

Εγραφε ο Στ. Λυγερός στην «Καθημερινή» της Παρασκευής ότι ο επείγων τρόπος με τον οποίο ψηφίστηκαν τα μέτρα συνιστά περιφρόνηση των θεσμών, διότι όσοι τα υπερψήφισαν δεν πρόλαβαν καν να τα διαβάσουν και τα ενέκριναν, επομένως, χωρίς να γνωρίζουν πραγματικά το περιεχόμενό τους. 

Πιθανόν.  

Παρέλειψε όμως να προσθέσει ότι και όσοι τα καταψήφισαν, πιθανότατα να μην μπήκαν καν στον κόπο να πληροφορηθούν περί τίνος πρόκειται. 

Αυτό είναι το πραγματικό δράμα και η αλγεινή εικόνα που προσφέρει το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος.

Το μνημόνιο είναι για τους μεν αναγκαίο κακό, και για τους δε απλώς κακό. Κανείς δεν έχει σκεφτεί ότι μπορεί να είναι και πρόγραμμα ανάταξης της χώρας, που το έχει τόσο ανάγκη. Κανείς δεν έσκυψε στις διατάξεις διαρθρωτικού χαρακτήρα που περιλαμβάνει και που αποτελούν το 80% του περιεχομένου του. Μοιραία έτσι, η σύγκρουση εξαντλείται, με μανιχαϊστικό τρόπο, στα πράγματι επώδυνα δημοσιονομικά μέτρα, που γίνονται ακόμα βαρύτερα εξαιτίας ακριβώς της αδιαφορίας για τις δομικές αλλαγές που χρειάζεται ο τόπος και της αδυναμίας εφαρμογής τους.

Οι Γερμανοί στη δεκαετία του '90, όταν χρειάστηκε να απορροφήσουν το σοκ της ενοποίησης, κάθισαν όλοι σε ένα τραπέζι, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, συνδικάτα, εργοδότες και εργαζόμενοι, και αποφάσισαν, μεταξύ άλλων, από κοινού να παγώσουν τους μισθούς (από το 1996 μέχρι το 2009 η μέση αύξηση ήταν 2,5%) και να αποκρατικοποιήσουν περισσότερες από 6.000 επιχειρήσεις. Και το έκαναν. 

Την ίδια περίοδο, στην Ελλάδα χτίζαμε ξέφρενα, αγοράζαμε πολυτελή εισαγόμενα προϊόντα, ζούσαμε με τη σπατάλη των επιδοτήσεων και των χαμηλότοκων δανείων και αυξήσαμε μεσοσταθμικά τους μισθούς δημόσιου και ιδιωτικού τομέα κατά 126%. Στο όνομα της περίφημης σύγκλισης. Την αξίζαμε όμως;