"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα SEX. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα SEX. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Υπαρκτού σουργελο-ανωμαλόπληκτου εκπουτανισμένου ελληνισμού κωμωδία

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΠΟΥΤΑΝΑΡΙΑ: Στο παιδί άραγε δεν πέφτει λόγος?

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Το σώμα μου είναι δικό μου και ό,τι θέλω το κάνω. Αν θέλω "ρίχνω" το παιδί, αν θέλω το κρατάω. Το κάνω με έναν ή με 400, σου πέφτει λόγος;
 
Δεν μου πέφτει, αλλά πέφτει στο παιδί, που κάποια στιγμή θα σε ρωτήσει. Κι αν δεν του απαντήσεις, θα τα βρει όλα στο διαδίκτυο: ημερομηνίες, φωτογραφίες, δηλώσεις. 
 
Πώς θα αισθάνεται ως παιδί του challenge; 
 
Έπειτα, είσαι σίγουρη ότι όταν βγάλεις την κουκούλα και από το πάνω κεφάλι του πατέρα του παιδιού σου, θα υπάρξει ανάλογη έλξη και θα θελήσεις να είσαι μαζί του όσο χρόνο χρειάζεται, για να έχει το παιδί και πατρικό πρότυπο; Από τη φωτογραφία, σκούρα τα βλέπω... 
 
Αν τα έχεις λύσει αυτά τα θέματα, εγώ τουλάχιστον δεν έχω άλλες ενστάσεις. Για τη διαδικασία δεν έχω ούτως ή άλλως: μεταξύ συναινούντων ενηλίκων όλα επιτρέπονται. Αν δεν προέκυπτε η εγκυμοσύνη δεν θα το σχολίαζα καν.
 
Όμως, μου φαίνεται ότι οι μεταμοντέρνες κουβέντες που κάνουμε για την απόκτηση παιδιών ασχολούνται με τις επιθυμίες και τα δικαιώματα όλων των εμπλεκόμενων στο... project, εκτός από αυτά των παιδιών. 
 
Αποφασίσαμε να τα κάνουμε πειραματόζωα στα κοινωνικά μας πειράματα και να έχουν από 5 γονείς μέχρι κανέναν, ενώ χρειάζονται δύο και μόνο, που θα τα φροντίζουν και θα τους δείχνουν στοργή. Ένα μοναχικό πιθηκάκι με τη λούτρινη μαμά του ήταν αρκετό, για να αντιληφθούμε πόσο σημαντικό είναι αυτό.
 
(5 γονείς: Ο Μήτσος και ο Μπάμπης "αποκτούν" παιδί με ωάριο της Ελένης και σπερματοζωάριο του Χρήστου που το κυοφορεί η Μαρία.)
 
On the other hand, αυτή η μέθοδος γονιμοποίησης δεν είναι σπάνια στο ζωικό βασίλειο. Συναντιέται σε αρκετά έντομα, σε πουλιά, σε χελώνες και σε κάποια πρωτεύοντα θηλαστικά. Έτσι γονιμοποιείται η βασίλισσα των μελισσών και μάλιστα εν πτήσει. Πώς τα πέρασες χθες, βασίλισσά μου; Σούπερ! Έκανα σεξ με 20 κηφήνες, πετούσα στα σύννεφα!
Οι 20 κηφήνες μπορούν να γίνουν το πολύ 50 αν προκύψει... μητρομανής βασίλισσα, λένε οι μελέτες. Με 400 δεν αντέχουν ούτε οι μέλισσες. 
 
Άλλωστε...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Προσδιορισμός της σεξουαλικής μας «ταυτότητας»

 

Ψυχο-κοινωνικό πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου

     Θεώρησα χρήσιμο σήμερα, και ελπίζω να σμφωνήσετεε, να χρησιμοποιήσω τον χώρο που μου παρέχει εδώ κάθε εβδομάδα ο αγαπημένος διαδικτυακός τόπος να προσεγγίσω ένα σημαντικό και επίκαιιρο ψυχοκοινωνικό θέμα και συγκεκριμένα την έννοια της σεξουαλικής μας «ταυτότητας»...

     Η «ταυτότητα» που σχετίζεται με το φύλο μας και το ρόλο που θα διαδραματίσουμε στην κοινωνία όπου θα ζήσουμε, στηρίζεται στην υποκειμενική εκτίμηση που έχουμε για τα σωματικά και ψυχοκοινωνικά μας χαρακτηριστικά.

     Ο Αμερικανός σεξολόγος Dr. Havelock Ellis έγραψε ότι «οι πανίσχυρες διαδικασίες του σεξ είναι συνυφασμένες με την υπαρξιακή οντότητα κάθε άνδρα και κάθε γυναίκας, καθώς αποτελούν θεμελιακές οργανικές λειτουργίες, που είναι ίσως συνώνυμες και με την ίδια τη διαδικασία της ζωής…». 

Η θέση του Ellis δεν σημαίνει, όμως, ότι το σεξ αποτελεί θεμελιακή ανθρώπινη ανάγκη και ο άνθρωπος αδυνατεί να επιβιώσει δίχως σεξ (στο πέρασμα των αιώνων αυτό το έχουν επιβεβαιώσει και οι  «μοναστικές» επιλογές μυριάδων ανδρών και γυναικών). Αντιθέτως, όμως, είναι σίγουρο, ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει δίχως νερό, αέρα ή τροφή.

     Το παιδί μαθαίνει να ξεχωρίζει τα δύο σεξουαλικά φύλα γύρω στα 2 με 3 χρόνια της ζωής του, με τον ίδιο τρόπο που μαθαίνει ότι ένα λαστιχένιο στρογγυλό αντικείμενο που χοροπηδά όταν το χτυπάμε στο πάτωμα ή στον τοίχο το λέμε μπάλα. Σε μια κλασική έρευνα, ο Αμερικανός συνάδελφος Dr Jerome Kagan, ένα από τα πλέον διακεκριμένα μέλη της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (στην οποία έχω και εγώ την τιμή να ανήκω ως τακτικό μέλος από την δεκαετία του 1970), ανακάλυψε ότι στην αντίληψη παιδιών του νηπιαγωγείου «ο τίγρης είναι αρσενικός, ενώ σε αντιδιαστολή το κουνελάκι είναι θηλυκό».

     Στην διαδικασία ενηλικίωσής μας προστίθενται στην αρχική αντίληψη της διαφοράς των δυο φύλων πέρα από τα σωματικά και άλλα χαρακτηριστικά ψυχοκοινωνικής φύσης.  Συνειδητοποιούμε, δηλαδή, με το πέρασμα του χρόνου, και με οπτικοακουστικές αντιλήψεις για παράδειγμα ότι οι άνδρες είναι «σκληροί», ενώ οι γυναίκες είναι «ευαίσθητες».

     Σίγουρα σε αυτό το σημείο θα με ρωτήσουν οι φίλες αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες «Κύριε Πιπερόπουλε πώς αποκτά ο καθένας και η καθεμιά μας την σεξουαλική μας ταυτότητα;»

     Απαντώ χωρίς καμία καθυστέρηση:

ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΑΝΩΜΑΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Αφετε τα παιδιά

 Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Το να εκθέτεις ένα παιδί σε ένα θέαμα σαν αυτό  ισοδυναμεί με καταστροφή της εικόνας του για τον κόσμο εν τη γενέσει.
 

Τα θλιβερής κακογουστιάς ταμπλό βιβάν του Gay Pride, αφορούν σε, σεβαστές κατά τα άλλα, επιλογές αντίδρασης ενήλικων ανθρώπων σε [πάλαι ποτέ] πρακτικές άλλων ενήλικων, καταπιεστικές της σεξουαλικής τους δραστηριότητας. 

Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτής της τελευταίας είναι ότι η ολοκληρωμένη εμπειρία της δεν νοείται πριν από κάποια ηλικία. Και, πάντως, ακόμα και σήμερα υποθέτω, όχι στο 5ο ή το 10ο έτος της ζωής ενός ανθρώπου.
 

Υπό αυτή την οπτική, η εκβιαστική μετατροπή ενός παιδιού σε θεατή ενός θεάματος σαν το παραπάνω, είναι τουλάχιστον εξ ίσου περίεργη, ανάρμοστη και δυνάμει καταστροφική με το να του δώσεις να δει ένα “παραδοσιακό” πορνό. 

Ή να το υποχρεώσεις...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΩΜΑΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛHNIΣΜΟΣ: Δικαιωματισμός και κοινή λογική

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

 Το ανατριχιαστικό γεγονός της ανάγνωσης χριστουγεννιάτικων ιστοριών σε παιδιά νηπιαγωγείου και δημοτικού από Drag Queens, σε παιδότοπο της Θεσσαλονίκης, έφερε στην επικαιρότητα και ανέδειξε έναν προβληματισμό που εδώ και χρόνια υφίσταται, αναφορικά με το δικαίωμα κάποιων ανθρώπων και φορέων να επιβάλλουν μια νέας μορφής «κανονικότητα» στην κοινωνία μας.

Αρχικά η όλη συζήτηση άρχισε με τη λογικοφανή τοποθέτηση των κύκλων αυτών στο να μας πείσουν ότι είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει ό,τι θέλει στο δικό του κρεβάτι και ότι αυτό δεν αποτελεί σημείο κριτικής για τους υπολοίπους. Αν το πράγμα έμενε εκεί, θα μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει με την οπτική αυτής της προσέγγισης.

Δυστυχώς, στη συνέχεια περάσαμε σε ένα δεύτερο στάδιο κοινωνικής μηχανικής, εντελώς αντίθετου από το πρώτο, που έλεγε ότι «πρέπει πια όλοι να μάθουν τι ακριβώς κάνουμε στο κρεβάτι μας»! Η προσπάθεια αυτή της χειραγώγησης της κοινής γνώμης περιελάμβανε πλέον «παρελάσεις υπερηφάνειας», κάθε είδους σχετικά events, παραστάσεις, ταινίες κ.λπ., μέσω των οποίων επιχειρήθηκε η εξίσωση μιας σεξουαλικής ιδιαιτερότητας με την κανονικότητα μιας φυσιολογικής σχέσης μεταξύ των δύο φύλων.

Αυτή η προσπάθεια σύντομα απέκτησε θεσμική υπόσταση, καθιερώθηκε μάλιστα να προβάλλεται διεθνώς με την κυβερνητική στήριξη δεκάδων κρατών, ακόμη και εκκλησίες, μάλιστα, δυτικών χωρών ενσωματώνουν τη ΛΟΑΤΚΙ+ σημειολογία στα τυπικά τους. Φτάσαμε στο σημείο να έχει καθιερωθεί ένας ολόκληρος μήνας αφιερωμένος στα δικαιώματα αυτής της κοινότητας, κάτι που προξενεί πια ιδιαίτερη εντύπωση, αφού ακόμη και οι εκδηλώσεις μνήμης του εβραϊκού ολοκαυτώματος περιορίζονται σε λίγες μόνο ημέρες.

Και φτάσαμε πια στο τρίτο στάδιο αυτής της εξοργιστικής κατάστασης, που φτάνουν να μας λένε ότι «όχι μόνο είναι δικό μου θέμα τι κάνω στο κρεβάτι μου, όχι μόνο εγώ θα επιλέξω πώς και με ποιον τρόπο θα σου το κάνω γνωστό αυτό, αλλά πρέπει πια να δοκιμάσετε και σεις αυτό που εμείς κάνουμε στο κρεβάτι μας»! Και επειδή κάτι τέτοιο ίσως να μην είναι ανεκτό και εύκολα επιτεύξιμο σε ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας, που έχουν μάθει «να ψήνουν το ψάρι μόνο από τη μία πλευρά», θα το μάθουμε στα παιδιά σας!

Φτάσαμε έτσι στο σημείο άνθρωποι που κάνουν drag show σε στριπτιζάδικα να θεωρούνται οι καταλληλότεροι στο να… διαπαιδαγωγήσουν νήπια ενάντια στις «διακρίσεις φύλου»! Οπου ως «φύλο» νοείται κάθε σεξουαλικά και κοινωνικά αποπροσανατολισμένη προσωπικότητα, που θέλει να παρουσιάσει την ιδιαιτερότητά του ως κανονικότητα.

Ακόμη και αν κάποιος ισχυριστεί ότι είναι δικαίωμα κάθε γονιού αν θα φέρει το παιδί του σε μια τέτοια εκδήλωση, ίσως θα πρέπει επιτέλους να εξετάσουμε και το κατά πόσον αποτελεί πράγματι δικαίωμα ενός γονέα το να φέρνει το παιδί του σε μια τέτοια ηλικία σε επαφή με τέτοια πρόσωπα και φορείς. Και επιτέλους, αν δεν προβλέπεται να το κάνουμε εμείς ως απλοί πολίτες, ας επιληφθούν του θέματος εισαγγελείς και ψυχίατροι.

Ως πότε άραγε θα στηρίζονται θεσμικά τέτοιου είδους εκδηλώσεις; 

Αντί να γίνεται προσπάθεια για την ανάπτυξη και την καλλιέργεια των παραδοσιακών σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων...

 

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ποιος εμπνεύστηκε, ποιος προώθησε και ποιος χρηματοδοτεί το “Drag Queen Story Hour”

Γράφει ο "ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ" με πηγές από  εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ  

 

Το “Drag Queen Story Hour”— όπου «καλλιτέχνες drag» διαβάζουν βιβλία σε παιδιά σε βιβλιοθήκες, σχολεία και βιβλιοπωλεία— ήρθε από την Αμερική, όπου σύντομα έγινε πολιτιστικό σημείο ανάφλεξης. 

 

Η Δεξιά κατήγγελλε αυτές τις παραστάσεις ως σεξουαλικές παραβάσεις κατά των παιδιών, ενώ η Αριστερά τις υπερασπίστηκε ως έκφραση LGBTQ υπερηφάνειας. 
 
Δεν άργησαν να έρθουν και οι συγκρούσεις: μαχητικές δεξιές ομάδες όπως οι Proud Boys και οι Three Percenters έχουν οργανώσει διαμαρτυρίες ενάντια σε τέτοιες εκδηλώσεις, ενώ οι antifa έσπευσαν να παρουσιαστούν ως δύναμη προστασίας των drag queens (κάποιες φορές οπλισμένοι, όπως στην κάτω φώτο).
 
 

Το Drag Queen Story Hour παρουσιάζεται ως εκδήλωση «φιλική προς την οικογένεια» (family-friendly) για την προώθηση «της ανάγνωσης, της ανοχής και της ένταξης». «Σε χώρους σαν αυτόν», γράφει ένας ιστότοπος που προωθεί τέτοιες εκδηλώσεις, «τα παιδιά μπορούν να δουν ανθρώπους που αψηφούν τους αυστηρούς περιορισμούς του φύλου και να φανταστούν έναν κόσμο όπου ο καθένας μπορεί να είναι ο αυθεντικός εαυτός του». Αλλά πολλοί γονείς, ακόμα κι αν διστάζουν να το πουν δημόσια, έχουν μια ενστικτώδη δυσπιστία για ενήλικες άνδρες με γυναικεία ρούχα που χορεύουν και εξερευνούν σεξουαλικά θέματα με τα παιδιά τους.

Ένα άτομο που εμφανίζεται ως drag queen μπορεί να φαίνεται ως μια κωμική φιγούρα, αλλά μεταφέρει ένα εντελώς σοβαρό μήνυμα: την αποδόμηση του φύλου, την ανασυγκρότηση της παιδικής σεξουαλικότητας και την ανατροπή της οικογενειακής ζωής της μεσαίας τάξης. 

Η ιδεολογία που οδηγεί αυτό το κίνημα γεννήθηκε στα μπουντρούμια του σεξ (sex dungeons) του Σαν Φρανσίσκο και επωάστηκε στην ακαδημία. Τώρα μεταδίδεται, με επίσημη κρατική υποστήριξη, σε διάφορες δημόσιες βιβλιοθήκες και σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

         

Ανασκάπτοντας τις απαρχές αυτής της ιδεολογίας, βλέπουμε την «queer θεωρία», να γεννιέται στον  ακαδημαϊκό χώρο το 1984 με τη δημοσίευση του δοκιμίου της Gayle S. Rubin «Thinking Sex: Notes for a Radical Theory of the Politics of Sexuality». Ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Ρούμπιν (φώτο), μια εβραϊκής καταγωγής λεσβία συγγραφέας και ακτιβίστρια, είχε βυθιστεί στις υποκουλτούρες του σαδομαζοχισμού, των δερμάτινων, του bondage και των οργίων στο Σαν Φρανσίσκο μέσα από BDSM (bondage, domination, sadomasochism) clubs, λογοτεχνικά clubs και συγκεντρώσεις πνευματιστών της Νέας Εποχής. Ακολουθώντας το έργο του Γάλλου θεωρητικού Michel Foucault, η Rubin, στο «Thinking Sex», προσπάθησε να συμφιλιώσει τις εμπειρίες της στον σεξουαλικό υπόκοσμο με τις ευρύτερες δυνάμεις της αμερικανικής κοινωνίας και να αποκαλύψει τη «δυναμική εξουσίας που διαμόρφωσε και κατέστειλε την ανθρώπινη σεξουαλική εμπειρία».

        

Καθώς το πρότζεκτ των queer θεωρητικών περιστρεφόταν γύρω από φαντασιώσεις αιμομιξίας και κτηνοβασίας, τα πιο επιχειρηματικά μυαλά ανάμεσά τους επέλεξαν μια διαφορετική τακτική: χρησιμοποιώντας την εμπορευματοποίηση του drag και την θετική στάση του (δυτικού) κόσμου ως προς το κίνημα για τα «δικαιώματα» των ομοφυλόφιλων και των λεσβιών ως μέσο μεταμόρφωσης των παραστάσεων drag σε εκδηλώσεις «φιλικές προς την οικογένεια» που θα μπορούσαν να μεταδώσουν μια απλοποιημένη εκδοχή της queer θεωρίας στα παιδιά. Η φιγούρα-κλειδί σε αυτή τη μετάβαση ήταν ένας "genderqueer" καθηγητής κολεγίου και drag queen ονόματι Harris Kornstein -σκηνικό όνομα Lil Miss Hot Mess- που φιλοξένησε μερικές από τις πρωτότυπες αναγνώσεις σε δημόσιες βιβλιοθήκες και έγραψε το παιδικό βιβλίο The Hips on the Drag Queen Go Swish , Swish, Swish. Ο Kornstein (φώτο) συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο του "Drag Queen Story Hour", του μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ιδρύθηκε από τη Michelle Tea το 2015 για να προωθήσει παραστάσεις "φιλικές προς την οικογένεια" drag και έκτοτε έχει επεκταθεί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες με εκατοντάδες παραστάσεις.

                     

Το “Drag Queen Story Time” σαν «ιδέα» δημιουργήθηκε από την Αμερικανίδα αυτοπροσδιοριζόμενη ως “queer”, συγγραφέα και ‘ακτιβίστρια’ Michelle Tea (Tomasik) (φώτο) και την “RADAR Productions” του Σαν Φρανσίσκο. Η RADAR productions είναι μια εταιρεία παραγωγής της περιοχής Bay του Σαν Φρανσίσκο, όπου η αποστολή της, προσδιορίζεται, σύμφωνα με δήλωσή της, ως εξής: «Η RADAR είναι ένας οργανισμός queer λογοτεχνικών τεχνών της Bay Area που δημιουργεί και υποστηρίζει μια κοινότητα queer καλλιτεχνών μέσω της ανάθεσης, ανάπτυξης και παρουσίασης πρωτοποριακού λογοτεχνικού έργου».

Η Michelle Tea γεννήθηκε ως Michelle Tomasik, το 1971 στην Μασαχουσέτη και ζει στο Λος Άντζελες. Το 2013 έκανε πολιτικό γάμο με την Dashiell Lippman. Το 2015 ήρθε στον κόσμο το παιδί «τους». Χώρισαν το 2020. [Υπάρχουν αναφορές στο διαδίκτυο ότι η Tea είναι εβραϊκής καταγωγής, αλλά αυτό δεν προκύπτει από πουθενά, ούτε η ίδια το ισχυρίστηκε ποτέ. Εβραϊκής καταγωγής είναι η Lippman, όπως η ίδια η Tea είχε αποκαλύψει]

                                 

Η RADAR Productions χρηματοδοτείται από διάφορους οργανισμούς, όπως το Συμβούλιο Τεχνών της Καλιφόρνια (California Arts Council), οι Δημόσιες Βιβλιοθήκες του Σαν Φρανσίσκο (San Francisco Public Libraries), το Ίδρυμα Horizons (‘Horizons Foundation’) και ιδιαίτερα το Ίδρυμα Walter and Elise Haas και το Ίδρυμα Zellerbach.

Το Ίδρυμα Walter and Elise Haas είναι μια «φιλανθρωπική» οργάνωση στην Bay Area του που ιδρύθηκε από τον Walter Haas. Ο Walter Haas είναι γιος Εβραίων Βαυαρών μεταναστών, ο οποίος παντρεύτηκε την Elise Stern, κόρη και ανιψιά των ιδρυτών της Levi Strauss Jeans. Ο Haas είναι περισσότερο γνωστός ως Πρόεδρος της Levi Strauss από το 1928-1955 και σε αυτόν πιστώνεται η διάσωση και η ανάπτυξη της επωνυμίας. Το Ίδρυμα Walter and Elise Haas εστιάζει την ενέργεια και το κεφάλαιό του σε 5 τομείς, σύμφωνα με τον ιστότοπό του, Τέχνες, Οικονομική Ασφάλεια, Εκπαίδευση, Ιουδαϊκή ζωή (Jewish Life) και Ασφάλεια Διαδικτύου. Ο ιστότοπος περιέχει ευδιάκριτα άρθρα όπως «Πώς πρέπει να είναι ο κόσμος: Εβραίοι, Κοινωνική Δικαιοσύνη και GLIDE» του ραβίνου Michael Lezak. (GLIDE είναι η ονομασία μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης με έδρα το Σαν Φρανσίσκο που αγωνίζεται για “social justice”).

                                               

Το Ίδρυμα Zellerbach Family είναι ο άλλος φιλανθρωπικός οργανισμός της Bay Area που χρηματοδοτεί την RADAR Productions και το Drag Queen Story Hour. Οι Ζέλερμπαχ είναι μια πλούσια οικογένεια Εβραίων μεταναστών, γνωστοί για την κατοχή ενός τεράστιου ομίλου χαρτοπολτού και τεράστιων εκμεταλλεύσεων ξυλείας και γης στον Βορειοδυτικό Ειρηνικό (στην φώτο: ο Anthony Zellerbach ο ονομαζόμενος "Jewish Paper king of the American wild west").

Τους αποδίδεται η επινόηση της διπλωμένης χαρτοπετσέτας και του φακέλου με παράθυρο και αποτέλεσαν αντικείμενο αντιμονοπωλιακής έρευνας το 1958 από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Η εταιρεία Zellerbach ωφελήθηκε πολύ κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι ευρωπαϊκές εταιρείες χαρτιού δεν μπορούσαν να εξάγουν προϊόντα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα τεράστιο μέρος του λειτουργικού προϋπολογισμού του The Zellerbach Family Foundations αφιερώνεται επίσης στην ενθάρρυνση της μαζικής μετανάστευσης και της επανεγκατάστασης προσφύγων.

Το ίδρυμα Zellerbach έχει δωρίσει πάνω από 46 εκατομμύρια δολάρια μέχρι σήμερα και είναι αφιερωμένο στην «οικοδόμηση ζωντανών κοινοτήτων» υποστηρίζοντας ΜΚΟ προσφύγων, όπως το The Tahirih Justice Centre, που «βοήθησε πάνω από 25.000 θαρραλέους ανθρώπους να ξεφύγουν από τη βία από το 1997». 

 
Σκηνές από εκδηλώσεις drag που έγιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μπαρ, κλαμπ και υπαίθρια φεστιβάλ είναι σοκαριστικές: 

ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η άλλη άποψη απο μια Drag Queen (Δείτε το με προσοχή...)

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σεξουαλική απελευθέρωση και ελληνική νεολαία

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

 

     Ξεκινώ με την απλή διαπίστωση ότι ανέκαθεν η ψυχοκοινωνική προβληματική της θεματολογίας του σεξ αποτελούσε μια συναρπαστική περίπτωση, από όποια οπτική γωνία κι αν την εξετάζαμε.

     Θα συνεχίσω υπογραμμίζοντας την αλήθεια ότι στις τελευταίες 3 – 4 δεκαετίες το θέμα του σεξ ήρθε στην επιφάνεια της συλλογικής συνείδησης των Ελλήνων με τόση ένταση και με τέτοια ταχύτητα, ώστε να επισκιάσει για τη σημερινή νεολαία το γεγονός ότι μόλις «χθες» το θέμα ήταν ένα ισχυρό ταμπού, αντικείμενο μόνο για πολύ προσωπικές συζητήσεις και εκμυστηρεύσεις, που οι περισσότεροι το αγγίζαμε αραιά και πού σε συλλογικό επίπεδο μέσα από την αντισηπτικά ουδέτερη μέθοδο των «σόκιν ανεκδότων», και του «Μπλακ χιούμορ».

     Σήμερα, όλοι πια αγγίζουμε τη θεματολογία του σεξ σε διαπροσωπικό επίπεδο παρέας ή φίλων, ανοικτά, όπως φυσικά το βλέπουμε και στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Μετά την είσοδο στον 21ο αιώνα και την παγκόσμια εξάπλωση του διαδικτύου βιώνουμε απίστευτο σε όγκο υλικό πορνογραφικού υλικού.

     Στην Πατρίδα μας, στην Ευρώπη και σε ολάκερη την υφήλιο τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά τόσο σε χώρους εργασίας και αναψυχής όσο και σε πανεπιστημιακές αίθουσες τα ίδια θεμελιακά ερωτήματα που σχετίζονται με το πώς και γιατί συντελέστηκε αυτή η σημαντική αλλαγή στη δημοσιοποίηση της θεματολογίας του σεξ, στη στάση και τη νοοτροπία μας.

     Το γεγονός ότι μέχρι τον καιρό που η γενιά των σημερινών γονέων βρισκόταν εκεί που βρίσκονται σήμερα τα εγγόνια μας, τα δυνατά ταμπού περιφρουρούσαν τη θεματολογία του σεξ έχοντας περιχαρακώσει κάθε τι σχετικό ερμητικά κλεισμένο κάτω από την ετικέτα του «βρώμικου» στο ατομικό και συλλογικό μας υποσυνείδητο δεν σημαίνει αυτόχρημα ότι η πρόσφατη απελευθέρωση είναι αναμφίβολα και κατηγορηματικά… καταστροφική!

     Για τους σημερινούς νέους και νέες υπάρχουν δύο διαστάσεις στο όλο θέμα της από-ευαισθητοποίησης των σεξουαλικών ταμπού και συγκεκριμένα:

[α] η διάσταση της λεκτικής ή φραστικής απελευθέρωσης και

[β] η διάσταση της πραγματικής απελευθέρωσης.

     Με άλλα λόγια, συχνά έχει προκύψει από επίσημες όσο και ανεπίσημες ή άτυπες έρευνες με νέους και νέες, που ακόμη σπουδάζουν σε Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα ή πρόσφατα έχουν βγει στην αγορά εργασίας, ότι είναι ευδιάκριτοι στις παρέες τους εκείνοι και εκείνες που ενώ «μιλάνε» απελευθερωμένα λειτουργούν με ουσιαστικά και καθοριστικά ταμπού και δεσμεύσεις και, αντίστροφα, οι άλλοι που, ενώ πρεσβεύουν συντηρητικές θέσεις, ενεργοποιούνται πολύ φιλελεύθερα μόλις εκλείψουν οι εκλαμβανόμενοι ως «αντικειμενικοί» έλεγχοι της συμπεριφοράς τους.

     Σίγουρα ιδιαίτερες δυσκολίες στην όλη αντιμετώπιση της σεξουαλικής θεματολογίας αντιμετωπίζει η γενιά όσων σήμερα είναι γονείς εφήβων, ακριβώς επειδή η τρέχουσα πραγματικότητα βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίφαση με τα όσα εμείς οι σημερινοί παππούδες και γιαγιάδες είχαμε διδαχθεί από τους γονείς μας, από άλλους ψυχοκοινωνικούς φορείς και τα τότε ελάχιστα, σχεδόν αποκλειστικά, έντυπης μορφής ΜΜΕ.

     Στο μεταξύ, βέβαια, οι σημερινοί νέοι και οι νέες έχουν και αυτοί προσβάσεις στα σύγχρονα ΜΜΕ, έρχονται εντελώς ανοιχτά σε διαπροσωπική επαφή, ερωτεύονται και, όταν το αποφασίσουν, κάνουν και έρωτα, συζητούν τα θέματά τους και με τον «άνθρωπό» τους αλλά και μεταξύ τους στις παρέες όπου συμμετέχουν αγόρια και κορίτσια και όταν ένας «δεσμός» αποτύχει προχωρούν στον επόμενο χωρίς να αποκρύπτουν «το παρελθόν» τους απόν ή την παρόντα ερωτικό σύντροφο, όπως κατά κανόνα γινόταν «χθες» με τους γονείς τους και ιδιαίτερα στην δικιά μας εποχή των παππούδων και γιαγιάδων τους…

     Στην Αμερική, μισό αιώνα πριν, μετά τις πρώτες δεκαετίες της μεταπολεμικής περιόδου οι έρευνες του Dr Kinsey και των συνεργατών του, στη Γερμανία οι έρευνες του Kohle και στη συνέχεια πάλι στην Αμερική οι εργαστηριακά τεκμηριωμένες έρευνες της ψυχοφυσιολογίας της σεξουαλικής συμπεριφοράς των Dr Masters και Dr. Johnson βοήθησαν ώστε η θεματολογία του σεξ να βγει από τα σκοτεινά χρονοντούλαπα του συλλογικού υποσυνείδητου των λαών, και να απευαισθητοποιηθούν τα διάφορα ταμπού.

     Έτσι ξεκίνησε, σε παγκόσμια κλίμακα, ένας φαινομενικά ατέλειωτος διάλογος ανάμεσα σε επιστήμονες και κοινή γνώμη για τις ανθρώπινες σεξουαλικές ορμές και συνήθειες, για τα σεξουαλικά προβλήματα των ανδρών και των γυναικών, καθώς και των ζευγαριών, για θέματα σεξουαλικής ενημέρωσης και διαπαιδαγώγησης της νεολαίας και άλλα συναφή.

     Όλη αυτή η δυναμική διεργασία θεωρείται από πολλούς ως μέθοδος απαραίτητη για την ομαλή προσωπική εξέλιξη των παιδιών μας προς την ωριμότητα και την υπεύθυνη διαχείριση των σεξουαλικών τους αναγκών, ενώ από άλλους ως «χειροπιαστή απόδειξη» της κοινωνικής διαφθοράς, της κατάπτωσης των ηθών και διαγραφής των εθίμων και της αποσύνθεσης του ψυχοκοινωνικού μας συστήματος!…

     Όπως και αν το δούμε το θέμα, όμως, ένα θεμελιακό πρόβλημα στενά συνυφασμένο με την πορεία της αποκαλούμενης σεξουαλικής απελευθέρωσης είναι και η εδραίωση στην κοινή γνώμη της εντύπωσης ότι η νεολαία μας ζει, λειτουργεί και επιδίδεται ασυγκράτητα σε έναν έντονο, απρόσωπο και αχαλίνωτο «παν-σεξουαλισμό!..»

     Σίγουρα η κοινή γνώμη αναρωτιέται εάν και η ελληνική κοινωνία πέρασε, περνάει ή θα περάσει αυτό το στάδιο του παν-σεξουαλισμού που παρατηρήθηκε σε άλλες κοινωνίες στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αμερική, στην Αυστραλία και αλλού.

     Η σημερινή μου θέση, τεκμηριωμένη από έρευνες με νέους και νέες διαφόρων κοινωνικό-οικονομικών επιπέδων και μόρφωσης, χωρίς να εμπεριέχει στοιχεία δογματικά καθολικής εφαρμογής, είναι η παρακάτω:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Τα άρρητα της σεξουαλικότητας και η παιδική πορνογραφία

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Ενα χαρακτηριστικό της ιαπωνικής κουλτούρας είναι η ανδρική σεξουαλική εμμονή με τις μαθήτριες. Οχι απλώς κορίτσια γυμνασιακής ηλικίας, αλλά μαθήτριες. Ντυμένες ναυτάκια με sera fuku, όπως λέγεται η στολή των γυμνασίων θηλέων που πρωτοφορέθηκε το 1920.  

Φυσικά, όπου υπάρχει ζήτηση, υπάρχει και προσφορά. Ενα μεγάλο τμήμα της ιαπωνικής πορνογραφίας είναι φωτογραφίες «μαθητριών» με ναυτικές στολές. Μαθήτριες μόνο ως προς την αμφίεση, γιατί στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος που θα είχαν τα μοντέλα να επιστρέψουν στο σχολείο θα ήταν για reunion. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί να υπάρχει νόμιμα πορνογραφία με εικόνες που παραπέμπουν σε σεξ με πρόσωπα μικρότερα της νομίμου ηλικίας.  

Δεν αναφέρομαι σε πορνογραφικό υλικό όπου μετέχουν παιδιά, όπως στην περίπτωση του συγγραφέα παιδικών βιβλίων που η αστυνομία συνέλαβε, αλλά σε εικόνες όπου, λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένα, ενήλικοι υποκρίνονται ότι είναι παιδιά. 

 Η σεξουαλικότητα είναι μυστήριο πράγμα. Σε όλους αρέσει κάτι περισσότερο και κάτι λιγότερο. Κάποιοι μπορούν να το ερμηνεύσουν. Για κάποιους άλλους είναι τραυματικό ή κάπου υπάρχει στο υποσυνείδητο. Αν πρόκειται για κάτι κοινό, δεν τρέχει τίποτα. «Πάρ’ το τώρα αριστερά. Καλά είσαι. Ελα τώρα όπως είσαι» και το πρόβλημα, κουτσά στραβά, θα λυθεί.  

Τι γίνεται όμως όταν η φαντασίωση είναι εξεζητημένη;  

Οταν δεν μπορεί καν να ειπωθεί, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να ζήσει μαζί της; 

Στη ζωή μας θα συναντήσουμε χιλιάδες «Γιαπωνέζους». Ανθρωποι που κάποια στιγμή, με κάποιον τρόπο, φτιάχνονται με κάτι συγκεκριμένο, αλλά δεν πρόκειται να το πουν σε κανέναν, είτε επειδή είναι παράνομο είτε επειδή δεν είναι «σωστό». Η σεξουαλικότητά τους θα ικανοποιείται είτε από την πορνογραφία, είτε από τη φαντασία τους. Είναι οι άνθρωποι που τη δεκαετία του ’60, όταν σχόλαγαν τα γραφεία, έμπαιναν στα πορνοβιβλιοπωλεία και αφού χάζευαν τα περιοδικά στο ισόγειο, ψιθύριζαν κάτι στον υπάλληλο, που τους απαντούσε ότι τέτοια υπάρχουν στο υπόγειο. Ανθρωποι που έζησαν μια ζωή κρύβοντας το βίτσιο τους, δείχνοντας ενίοτε πιο συντηρητικοί από τον καθένα, για το ξεκάρφωμα. 

Αυτοί που την αλήθεια τους ανακάλυψαν οι κληρονόμοι, όταν άνοιξαν το συρτάρι του γραφείου ή ανέβηκαν στο πατάρι για να καταλάβουν τι έφτιαχνε μια ζωή τον παππού και να το κάψουν, για να μην το μάθει άλλος.  

Οι «Γιαπωνέζοι» που πρώτα τους έφυγε η ψυχή και μετά το χούι. 

Τέλος, το φαινόμενο συγγραφέα παιδικών μυθιστορημάτων που είναι παιδόφιλος δεν είναι μοναδικό. Ο Λιούις Κάρολ, συγγραφέας της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» είχε άλμπουμ με γυμνές φωτογραφίες με κοριτσάκια. Επίσης, είναι άξιο παρατήρησης πως η παιδική πορνογραφία, που είναι ειδεχθές έγκλημα, δεν είναι παράνομη λόγω «θέματος» –υπάρχουν αντίστοιχα cartoon και anime που δεν είναι παράνομα. Είναι παράνομη και απεχθής επειδή βασανίστηκαν παιδιά. 

Και όταν...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Μια σύντομη διερεύνηση της σεξουαλικής μας ταυτότητας

 

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

 

     (...)Σήμερα θα καλέσω την προσοχή σας σε ένα θέμα διαχρονικά σημαντικό, στην «ταυτότητα» που σχετίζεται με το ανδρικό ή το γυναικείο φύλο μας.

     Με τη συγκεκριμένη «ταυτότητα»  σχετίζεται και ο ρόλος που θα διαδραματίσουμε στο κοινωνικό σύστημα μέσα στο οποίο συμβιώνουμε και επιβιώνουμε και στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και στην υποκειμενική εκτίμηση που όλοι έχουμε για το σύνολο τόσο της σωματικής μας διάπλασης όσο και των ψυχοκοινωνικών χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς μας.

     Πολλά έχουν αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου, αλλά η ταυτότητα που διαφοροποιεί τα δύο φύλα προφανώς θα χρειαστεί πολύ δρόμο ακόμη ώσπου να φτάσει σε επίπεδα απόλυτης ισότητας.

      Ο Βρετανός σεξολόγος Dr Havelock Ellis έγραψε τον περασμένο αιώνα ότι «οι πανίσχυρες διαδικασίες του σεξ είναι συνυφασμένες με την υπαρξιακή οντότητα κάθε άνδρα και κάθε γυναίκας, καθώς αποτελούν θεμελιακές σωματικές, οργανικές μας λειτουργίες, που είναι ίσως συνώνυμες και με την ίδια ακόμη τη διαδικασία της ζωής…». Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει δίχως σεξ, ενώ σίγουρα ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς νερό, οξυγόνο ή τροφή.

     Κάθε παιδί μαθαίνει να ξεχωρίζει τα δύο φύλα γύρω στα 2 με 3 χρόνια της ζωής του, όπως ακριβώς μαθαίνει, π.χ., ότι το λαστιχένιο στρογγυλό αντικείμενο που χοροπηδά όταν το χτυπάμε το λέμε μπάλα.

     Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, προσθέτουν στην αρχική τους αντίληψη και κατανόηση της διαφοράς των δύο φύλων πέρα από τα σωματικά και άλλα ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά. Συνειδητοποιούν, δηλαδή, με το πέρασμα του χρόνου και με οπτικοακουστικές αντιλήψεις ότι οι άνδρες είναι «σκληροί», ενώ οι γυναίκες είναι «ευαίσθητες».

     Σε μια πρωτοποριακή, πριν αρκετές δεκαετίες, και κλασική πλέον έρευνα, ο Αμερικανός συνάδελφος Dr Jerome Kagan, διακεκριμένο μέλος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας (στην οποία έχω την τιμή να ανήκω ως τακτικό μέλος τεδώ και 5 δεκαετίες), είχε διαπιστώσει ότι για τα παιδιά του νηπιαγωγείου «ο τίγρης είναι αρσενικός, ενώ σε αντιδιαστολή το κουνελάκι είναι θηλυκό».
 
Η διαδικασία της ταύτισης
 
     Μεγαλώνοντας σε οικογένειες όπου υπάρχουν δύο γονείς, τα παιδιά αναπτύσσουν μια έντονη, όχι μόνο κοινωνική και ψυχολογική αλλά και «σωματική», ταύτιση με τον γονιό του ίδιου φύλου.

     Δίνω ιδιαίτερη έμφαση στις οικογένειες όπου υπάρχουν δύο γονείς καθώς όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στην Ευρώπη οι μονογονεϊκές οικογένειες αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς, ενώ το ανάλογο ποσοστό στην πατρίδα μας αυξάνει αλματωδώς...

    Στη συνέχεια της πορείας προς την ενηλικίωση, μέσα στην παρέα και στην κλίκα, τα παιδιά σφυρηλατούν την αντίληψη του φύλου με γνώμονα τις θέσεις της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν.

     Έτσι, για παράδειγμα, ένα παιδί υπέρβαρο ή με πολλές ευαισθησίες ενδέχεται να δημιουργήσει υποκειμενικές αμφιβολίες για τη σεξουαλική του ταυτότητα, εφόσον ζει σε μια γειτονιά όπου τα αγόρια ξεχωρίζουν από τα κορίτσια με κυρίαρχο κριτήριο τη σωματική τους διάπλαση και τις αθλητικές δεξιότητες.

     Αντίθετα, ένα τέτοιο αγόρι δεν θα αντιμετώπιζε παρόμοιο πρόβλημα μεγαλώνοντας μέσα σε παρέες όπου η αξία του ατόμου εστιάζεται σε εγκεφαλικούς προβληματισμούς και πνευματικές ανησυχίες.

     Για τον πατέρα της Ψυχανάλυσης Dr Sigmund Freud η διαφορά των κοινωνικών ρόλων ανδρών – γυναικών ήταν πρώτιστα βιολογική υπόθεση συγκεκριμένης ανατομικής κατασκευής.

      Αξιοσημείωτη είναι η θέση του ανθρωπολόγου Dr Lionel Tiger που  διατείνεται ότι μεταξύ των ανδρών υπάρχει μια «άγραφη, άφωνη συμφωνία» σκοπιμότητας, επειδή σε σημαντικές κοινωνικές, πολιτισμικές, στρατιωτικές ή οικονομικές λειτουργίες η συνύπαρξη ανδρών γυναικών σε ίση βάση θα ήταν καταστροφική!..

     Πολλά κοινωνικά συστήματα διαφοροποιούν τους ρόλους του άνδρα και της γυναίκας με βάση βιολογικά «ψευδό-ή-δήθεν χαρακτηριστικά», τα οποία, όμως δεν επιβεβαιώνονται όταν υποβληθούν σε προσεκτική ανάλυση και αξιολόγηση.

     Στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, όπως και στην Ελλάδα, ο θηλυκός ρόλος έχει περισσότερα στοιχεία συναισθηματικής ευαισθησίας από τον ανδρικό ρόλο.

     Στην Περσία, πριν την επιβολή του Θεοκρατικού καθεστώτος των Αγιατολάχ, όμως, οι άνδρες έπρεπε να δείχνουν τα συναισθήματά τους, γιατί αν δεν το έκαναν, μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι υστερούν σε ένα σημαντικό δεδομένο βιολογικό τομέα. Εκεί, δηλαδή, οι άνδρες ήταν τα ευαίσθητα άτομα που δεν χρειάζονταν να είναι πρακτικά και λογικά όντα, καθώς οι γυναίκες θεωρούνταν πρακτικά άτομα που διακρίνονταν για την ψυχρή λογική τους.

     Η ανθρωπολόγος Dr Margaret Mead πριν πολλές δεκαετίες είχε αναφέρει στις μελέτες της ότι στη Νέα Γουινέα υπήρχε ταύτιση σε βασικά στοιχεία των ρόλων του άνδρα και της γυναίκας, ενώ ανάμεσα σε ορισμένες φυλές της Αφρικής και Ινδιάνων της Αμερικής οι γυναίκες θεωρούνται σεξουαλικά πιο ικανές από τους άνδρες και γίνονται περισσότερο επιθετικές, παίρνοντας πολλές σεξουαλικές πρωτοβουλίες.

     Στον τομέα της σεξουαλικής επιθετικότητας, στην πατρίδα μας και άλλες δυτικές κοινωνίες, την πρωτοβουλία, μέχρι και πριν μερικά χρόνια, κατά κανόνα έπαιρνε ο άνδρας.

     Στις τελευταίες 3 δεκαετίες, όμως, φαίνεται ότι αυτή η δοσμένη και αναμενόμενη πραγματικότητα έχει αρχίσει να αλλάζει σε σημαντικό και αξιοπαρατήρητο βαθμό καθώς τώρα κορίτσια και γυναίκες παρουσιάζονται περισσότερο επιθετικές και αγόρια και άνδρες μοιάζει να έχουν χάσει τον αρχέγονο χαρακτήρα του κυνηγού!..

Πιο επιθετικές οι γυναίκες;
 
     Ακόμη και σε θέματα μυϊκής αντοχής και δύναμης, ενώ στη Δύση πιστεύουμε ότι ο άνδρας υπερέχει, σε πολλές φυλές της Αφρικής οι γυναίκες αποτελούν τον κύριο κορμό της εργατικής – παραγωγικής τάξης, ακριβώς επειδή οι άνδρες θεωρούνται αδύναμα όντα.

     Σίγουρα κάθε ρόλος έχει το δικό του κόστος. Οι άνδρες παραπονιόμαστε ότι ξοδεύουμε άσκοπα χρόνια στη στρατιωτική θητεία και αργούμε να εισπράξουμε τη σύνταξή μας, ενώ οι γυναίκες με τη σειρά τους κατηγορούν την κοινωνία ότι τις καθηλώνει στο σπίτι, μακριά από την καριέρα και επαγγελματικές ικανοποιήσεις μέσα από τον ρόλο της μητρότητας.

     Η κλασική Φροϋδική θέση που ήθελε τη γυναίκα να διακατέχεται από...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Σεξ, με δήλωση του ν. 105

Λόγω των σημαντικών γεγονότων στο εσωτερικό μέτωπο, πέρασε σχεδόν απαρατήρητος και συνεπώς ασχολίαστος ένας νόμος που ψηφίσθηκε πριν από μερικές ημέρες από την ισπανική Βουλή με 205 ψήφους υπέρ, 141 κατά και τρεις απουσίες.  

Ο νόμος αφορά την απαιτούμενη ρητή συναίνεση στο σεξ και αυτό συνοπτικά αποτυπώθηκε στο σύνθημα «μόνο το ναι σημαίνει ναι». 

Αφορμή γι’ αυτόν τον νόμο στάθηκε ομαδικός βιασμός μιας έφηβης, τον οποίο οι δράστες δεν παραδέχθηκαν και ισχυρίστηκαν πως επρόκειτο περί συναινετικής πράξεως. Ετσι πλέον ο νέος νόμος προβλέπει πως η συναίνεση θα πρέπει να είναι ρητή και όχι απλώς να τεκμαίρεται. Η σιωπή και η παθητικότητα δεν σημαίνουν συναίνεση.

   Αυτό είναι το γεγονός το οποίο εγώ, ως καλόπιστος σχολιαστής, θα ήθελα να σχολιάσω.  

Υποθέτω πως ο Ισπανός νομοθέτης θα έχει προβλέψει πώς εκφράζεται αυτή η ρητή θέληση και κυρίως πώς καταγράφεται. Δηλαδή, πώς κατοχυρώνεται ο ερωτικός σύντροφος ότι μετά 20 ή 30 χρόνια η παρτενέρ του δεν θα ισχυριστεί πως αυτός την παρενόχλησε σεξουαλικά ή τη βίασε. Γιατί τα τελευταία χρόνια γίναμε μάρτυρες πολλών τέτοιων περιστατικών. 

Εγώ ξέρω πως όταν υπάρχει αμοιβαία ερωτική έλξη, η σχέση ολοκληρώνεται φυσιολογικά και αρμονικά. Τώρα όμως, με βάση τον ισπανικό νόμο, για να μην τρέχει και δεν φτάνει ο ερωτικός σύντροφος στο μέλλον, εγγύτερο ή απώτερο, θα πρέπει λίγο πριν συντελεστεί η σεξουαλική πράξη να διακόπτει το ερωτικό παιχνίδι, να βγάζει από την τσέπη του ένα κινητό ή μια δήλωση του ν. 105 και να ρωτάει τη σύντροφό του: «Συναινείς στη σεξουαλική πράξη που ακολουθεί;» ή κάτι παρόμοιο.  

Και αυτή θα πρέπει να δηλώσει την κατάφασή της στεντορεία τη φωνή για να καταγραφεί ή να υπογράψει την προεκτυπωμένη δήλωση του ν. 105.

Στη συνέχεια ο ερωτικός σύντροφος, όταν πάει στο σπίτι του, θα πρέπει να αρχειοθετήσει τη δήλωση, γιατί μπορεί στο μέλλον να του χρειαστεί. 

Με άλλα λόγια, ένας σημερινός 20χρονος, στα 70 του χρόνια θα πρέπει...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Disney, σχολείο, αθλητισμός, κοινωνικά δίκτυα… Το trans lobbying εισάγεται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας


*Η Caroline Eliacheff είναι παιδοψυχίατρος, ψυχαναλύτρια και η Céline Masson  ψυχαναλύτρια, καθηγήτρια πανεπιστημίου, με κλινική εμπειρία. Είναι συγγραφείς του βιβλίου La Fabrique de l’enfant-transgenre.
 

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

O αποχριστιανισμός των κοινωνιών έδωσε την ευκαιρία στους εμπόρους των ψυχών και των σωμάτων να φέρουν τους νέους σε διάσταση με τους γονείς τους, σε διαστροφές και σε οριστική απώλεια ακόμα και της σωματικής τους ακεραιότητας.
 

– Η Πρόεδρος της Disney, Kάρεϊ Μπερκ, είπε ότι «ως μητέρα ενός τρανσέξουαλ παιδιού και ενός πανσεξουαλικού παιδιού», υποστηρίζει να υπάρχουν «LGBTQIA χαρακτήρες στις ιστορίες μας» και θέλει τουλάχιστον το 50% των χαρακτήρων της Disney να ανήκουν στην κοινότητα LGBTQIA και στις μεινότητες. Πώς βλέπετε αυτό το θέμα;

.–  Πρόκειται για μεγάλη επιτυχία του LGBT ακτιβισμού! Λίγες γυναίκες είναι τόσο ισχυρές όσο η Κάρεϊ Μπερκ. Καθώς οι ταινίες της Disney έχουν παγκόσμιο προορισμό, πρόκειται για την επιβολή σε παγκόσμια κλίμακα της ιδεολογίας –γιατί είναι όντως– LGBT. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί άνθρωποι θα ενταχθούν σε αυτήν την κοινότητα για να επωφεληθούν από αυτές τις ποσοστώσεις! Εντούτοις, στο όνομα της διαφορετικότητας, η Κάρεϊ Μπερκ επανεφευρίσκει τον διαχωρισμό με την απόρροια του: την άνοδο των εντάσεων και των δυσαρεσκειών μεταξύ των κοινοτήτων. Ας ελπίσουμε ότι τουλάχιστον ένα από τα πέντε παιδιά της να είναι ετεροφυλόφιλο: όταν τα LGBT άτομα θα κυριαρχήσουν στον κόσμο του κινηματογράφου, οι ετεροφυλόφιλοι θα είναι μειοψηφία και η μαμά θα τους υπερασπίζεται.

Η Κάρεϊ Μπερκ δεσμεύτηκε επίσης να καταργήσει έναν νόμο της πολιτείας της Φλόριντα (Μην λες γκέι) που στοχεύει στην απαγόρευση της διδασκαλίας σχετικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου στα δημόσια σχολεία. Αυτή η διδασκαλία είναι επίσης προβληματική στη Γαλλία. Επαγγελματίες αναρωτιούνται για το τραυματικό αποτέλεσμα που μπορεί να έχει η παρουσίαση της σεξουαλικής δραστηριότητας και η επισήμανση των φύλων από το νηπιαγωγείο και κατά τη διάρκεια του σχολείου. Υπό την αιγίδα, μεταξύ άλλων, του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας, υπάρχουν βίντεο που εξηγούν σε μαθητές Ε’ τάξης (  12 ετών): « Τι διαφορά έχει με ποιον κοιμάσαι; »

Ανάλογα με τη χώρα, σε μια περίοδο δέκα έως δεκαπέντε ετών, η διάγνωση της «δυσφορίας του φύλου», που εκφράζει μια αίσθηση ασυμφωνίας μεταξύ του φύλου γέννησης και του «αισθητού», αυξήθηκε από 1.000 έως 4.000%. Πώς εξηγείτε μια τέτοια έκρηξη;

Δεν υπάρχει απλή εξήγηση, αλλά όταν ένα δεδομένο αλλάζει κλίμακα, αλλάζει επίσης και φύση. Η επίκληση της «ελευθερίας του λόγου» όπως κάνουν κάποιοι, δεν μου φαίνεται σωστή. Σήμερα, είναι κυρίως νεαρά κορίτσια που εκφράζουν την επιθυμία να αλλάξουν φύλο, κάτι που δεν συνέβαινε πριν. Αυτό το μίσος για το θηλυκό αμφισβητεί τόσο τη σχέση με τις μητέρες τους όσο και την εκπροσώπηση των γυναικών στην κοινωνία. Η εφηβική ανησυχία έβρισκε πάντα έναν τρόπο έκφρασης στηριγμένο στην κοινωνία της εποχής της.

Πέρα από τον πόνο, είναι και η επιθυμία να συγκλονίσεις, να είσαι στην πρώτη γραμμή της καινοτομίας. Αυτό που άλλαξε, σε ένα φιλελεύθερο σύστημα στην υπηρεσία της φιλοδοξίας για αυτονομία και ευτυχία, είναι η ενθουσιώδης ανταπόκριση της κοινωνίας, των μέσων ενημέρωσης και μέρους του ιατρικού επαγγέλματος να ανταποκριθεί θετικά σε αυτά τα αιτήματα, χωρίς να αμφισβητήσει τα θεμέλια και τις μακροπρόθεσμες συνέπειές τους. Περισσότερο από τους νέους, αυτή η ανταπόκριση είναι που πρέπει να αμφισβητηθεί. Είναι ανησυχητικό γιατί οι περισσότερες απαιτήσεις των εφήβων, συμπεριλαμβανομένης της αλλαγής φύλου, τείνουν να εξαφανίζονται με την ηλικία. Έντεκα πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι το 67 έως 93% των νέων που περίμεναν χωρίς φαρμακευτική θεραπεία παραιτούνται από την αλλαγή φύλου.


Τι ρόλο παίζουν τα κοινωνικά δίκτυα σε αυτό το φαινόμενο της «μεταβολής της ταυτότητας»;

Η Lisa Littman, Αμερικανίδα ερευνήτρια, ήταν η πρώτη, το 2018, που απέδειξε τον καθοριστικό ρόλο των κοινωνικών δικτύων. Στα δίκτυα κάνουν αυτοδιάγνωση συναντώντας επηρεαστές που τους ενθαρρύνουν να πιστεύουν ότι τα συναισθήματά τους έχουν όνομα: είναι τρανς. Αν ενταχθούν, ηρωοποιούνται, επιδοκιμάζονται στην αποφασιστικότητά τους να μην αλλάξουν γνώμη. Ακολουθούν τις συμβουλές των μαχητικών ιστοτόπων για να πείσουν τους γονείς (τρανσφοβικούς και καταχρηστικούς, εάν εκφράζουν κάποια απροθυμία), το σχολικό ίδρυμα και τους γιατρούς με μια λίστα «τρανσφιλικών» επαγγελματιών. Είναι δασκαλεμένοι σε μια στερεότυπη ομιλία και λεξιλόγιο από τα κοινωνικά δίκτυα.

Φτάνετε στο σημείο να μιλάτε για «επιρροή», γιατί;

Οι γονείς αυτών των νέων ήταν που μας έβαλαν σε αυτό το χώρο περιγράφοντας την πορεία των παιδιών τους. Και πράγματι, βρίσκουμε πολλά χαρακτηριστικά επιρροής τύπου αιρέσεων, όπως η διαδικτυακή στρατολόγηση, που απευθύνεται σε νέους που είναι συχνά ευάλωτοι, αναζητώντας ταυτότητα. Οι τρανς στρατολόγοι ενθαρρύνουν το νεαρό άτομο να απορρίψει τους αναγκαστικά τρανσφοβικούς γονείς του προς όφελος της «νέας οικογένειάς» τους που τους υπόσχεται ευτυχία και ευημερία. Η τρανσφοβία είναι ένα ισχυρό επιχείρημα για την επιβεβαίωση της θυματοποίησής της μέσα στην κοινωνία. Η αποχώρηση από αυτήν την κοινότητα βιώνεται με φόβο και ενοχές: οι «προδότες» συνεχίζουν να υποφέρουν από τις πιέσεις της ομάδας. Το ισχυρό λόμπι επιτρέπει στους τρανσακτιβιστές να διεισδύουν σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας για να διεκδικούν τα αιτήματά τους. Τέλος, η φαρμακοβιομηχανία τρίβει τα χέρια της: ελάχιστες παθήσεις απαιτούν ισόβιες φαρμακευτικές θεραπείες… αποζημιωμένες από την Κοινωνική Ασφάλιση.


Ως κλινικοί γιατροί, πώς βλέπετε την υποστήριξη του ιατρικού σώματος στην αλλαγή φύλου των παιδιών και των εφήβων;

Ευτυχώς, στη Γαλλία, η υποστήριξη δεν είναι μονοσήμαντη. Όμως στα κέντρα διαβούλευσης που είναι αφιερωμένα σε αυτούς τους νέους, τα αιτήματα για αλλαγή φύλου θεωρούνται «ένα κοινωνικό γεγονός προς παρακολούθηση», εν ανάγκη ασκώντας πίεση στους γονείς. Πολλές μαρτυρίες από γονείς και νέους που μετανιώνουν για την αλλαγή φύλου το επιβεβαιώνουν. Υπάρχουν επαγγελματίες που έχουν πιο προσεκτική προσέγγιση, χωρίς να το διαφημίζουν. Φροντίζουν για τις ψυχιατρικές παθολογίες από τις οποίες πάσχουν πάνω από το 70% των νέων που δηλώνουν τρανς (κατάθλιψη, αυτιστικές διαταραχές, ψύχωση, σεξουαλική επίθεση, οικογενειακή δυσλειτουργία). Στόχος τους είναι να επιτρέψουν ένα έργο προβληματισμού χωρίς βιασύνη, μια ενδοσκόπηση αποκομμένη από τις επιρροές του περιβάλλοντος, χωρίς ωστόσο να εμποδίζουν ή να αντιτίθενται στην αλλαγή φύλου. Η Γαλλία υστερεί σε σχέση με χώρες που, όπως η Σουηδία, η Φινλανδία ή η Αγγλία, έχουν περιορίσει τις συνταγές φαρμάκων για ανηλίκους υπέρ μιας ψυχοθεραπευτικής προσέγγισης [σ.τ.μ.: μετά από πολυχρόνια τραυματική εμπειρία με πολλά θύματα]. Το έκαναν λαμβάνοντας υπόψη ότι οι κίνδυνοι από αναστολείς της εφηβείας, ανταγωνιστές ορμονών και χειρουργική επέμβαση για άτομα κάτω των 18 ετών υπερτερούν επί του παρόντος των αναμενόμενων οφελών. Σαφώς, αυτές οι θεραπείες είναι επί του παρόντος πειράματα και όχι θεραπείες που βασίζονται σε αποδείξεις.

Συγκεκριμένα, ποια είναι τα στάδια της αλλαγής φύλου;

Η αλλαγή φύλου είναι πρώτα κοινωνική, στο οικογενειακό περιβάλλον και μετά στο σχολείο. Ο νεαρός κάνει την «έξοδό» του, ντύνεται και χτενίζεται ανάλογα, ζητά από τους γονείς του και μετά από το σχολείο να αλλάξει το μικρό του όνομα (οι ισχύοντες νόμοι δεν το επιτρέπουν αλλά το συνιστά η εγκύκλιος του υπουργού Παιδείας). Η ανεπιφύλακτη αποδοχή της κοινωνικής αλλαγής φύλου έχει αποτελέσματα αφού οδηγεί σε ιατρική αλλαγή φύλου.

Ανάλογα με την ηλικία, το νεαρό άτομο λαμβάνει αναστολείς της εφηβείας για να καθυστερήσει την έναρξή της. Αυτή η «θεραπεία» που διαρκεί ένα με δύο χρόνια παρουσιάζεται ως προσωρινή λύση. Στην πραγματικότητα, προδιαθέτει τον νέο να επιμείνει μακροπρόθεσμα και να καταλήξει στη συνταγογράφηση ανταγωνιστικών ορμονών: τεστοστερόνης για τα κορίτσια, προγεστερόνης και οιστρογόνων για τα αγόρια. Δεν φτάνουν όλοι μέχρι τη λεγόμενη χειρουργική επέμβαση, την κακώς επονομαζόμενη, “επαναπροσδιορισμός φύλου”: μαστεκτομή ή ακόμα και υστερεκτομή στα κορίτσια και αφαίρεση όρχεων στα αγόρια είναι σεξουαλικοί ακρωτηριασμοί, καθώς αφαιρούν, χωρίς ιατρικό λόγο, όργανα που είναι αφιερωμένα στην ευχαρίστηση και την αναπαραγωγή. Απαιτείται γονική άδεια, αλλά αυτές οι επεμβάσεις μπορούν να γίνουν (και γίνονται) σε ανηλίκους. Η μικρότερη που υπέστη μαστεκτομή στη Γαλλία ήταν 14 ετών.



 Είναι δυνατή η αναστροφή σε περίπτωση λήψης ορμονών ή χειρουργικής επέμβασης;

Η Κάρεϊ Μπερκ, για να επιστρέψουμε σ’ αυτήν, είπε «δεν γυρίζουμε πίσω». Διαψεύδεται από εκείνες, όλο και πιο πολλές (λίγα τα αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία, αλλά μια εκτίμηση πιθανώς κάτω από την πραγματικότητα 10 έως 20%), που θέλουν ακριβώς να επιστρέψουν. Ονομάζονται «ανανήψαντες τρανς – detransitioners». Η πιο διάσημη, η Keira Bell, συνειδητοποίησε μετά από αρκετά χρόνια τεστοστερόνης και μαστεκτομή ότι δεν ήταν άντρας, ούτε θα ήταν ποτέ, αλλά ότι ήταν λεσβία. Υπέβαλε καταγγελία κατά της κλινικής Tavistock στο Λονδίνο και ολοκλήρωσε την κατάθεσή της λέγοντας: «Ήμουν ένα δυστυχισμένο κορίτσι που χρειαζόταν βοήθεια. Αντίθετα, με αντιμετώπισαν ως πείραμα».

Λίγο πολύ, όλα τα νεαρά κορίτσια που μετανιώνουν για την αλλαγή φύλου λένε το ίδιο πράγμα. Μια απ’ αυτές θυμήθηκε ότι όταν ο χειρουργός τη ρώτησε αν συμφωνούσε με τη μαστεκτομή, εκείνη απάντησε «ναι», ενώ με την κίνηση του κεφαλιού έδειχνε «όχι». Όλοι όσοι, γονείς, γιατροί, περιβάλλον, υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα έναν έφηβο που διεκδικεί, μερικές φορές με βίαιο τρόπο, να αλλάξει φύλο, τυφλώνονται σε σημείο να μην βλέπουν τα σημάδια της αμφιθυμίας. Εξ ορισμού, η εφηβεία είναι μια μεταβατική περίοδος που δεν τελειώνει απαραίτητα στα 18. Μέχρι την ενηλικίωση και ό,τι και αν λένε οι νέοι, οι γονείς και η κοινωνία έχουν καθήκον...