Πρώτον…
Ηλθε η Συμφωνία των Πρεσπών ως τεράστιο – το μόνο ίσως – δώρο της κυβέρνησης Τσίπρα προς τον τόπο και το πολιτικό του προσωπικό (αφού, με σεβασμό μάλιστα στον πυρήνα κάποιων βασικών διεθνοδικαιικών αξιών περί αυτοπροσδιορισμού των λαών, απήλλαξε τη χώρα από τις αυτιστικές εμμονές της, τη γλίτωσε από την αδιέξοδη και ανορθολογική κατασπατάληση του περιορισμένου διεθνοπολιτικού της κεφαλαίου, εκρίζωσε έναν παράγοντα εμπλοκών και ανασφάλειας στην περιοχή, ενώ ενίσχυσε το σύστημα ισχύος της Δύσης και περιόρισε τον κίνδυνο διείσδυσης κοντά στα βόρεια σύνορά μας δυνάμεων και κέντρων ισχύος καταφανώς επιβλαβών και επιβουλευτικών για τα συμφέροντά μας).
Ο ηγέτης της ΝΔ, όπως έχω σχετικά πρόσφατα προσπαθήσει να εξηγήσω (βλ. «Ο Ερρίκος ο 4ος της Ναβάρρας και ο Μητσοτάκης» στο «Βήμα» της 11/8/2019), λόγω των πολιτικοκοινωνικών περιστάσεων και των εκλογικών συσχετισμών δεν διέθετε άλλη επιλογή παρά να εναντιωθεί στη Συμφωνία. Αυτό, δε, και για εσωκομματικούς και για γενικότερους λόγους: έχοντας ως στόχο να κυβερνήσει με αυτοδύναμη πλειοψηφία μια χώρα δομικά αντιδυτική, η οποία σε όλες τις μείζονος σημασίας ιστορικές στιγμές αναγκάστηκε – και δεν επέλεξε – να βρεθεί στο δυτικό στρατόπεδο (1917, δεκαετία του 1940, 1981, 2015), όφειλε να επιδείξει επαρκή κυνισμό, ώστε και το κόμμα του να μη διασπαστεί, δηλαδή να μη χάσει το τμήμα της εκλογικής και κοινωνικής του βάσης το αντιτιθέμενο στη Συμφωνία. Ουσιαστικά αυτή η κυνική συμπεριφορά ήταν μέθοδος καταπολέμησης της ακυβερνησίας της χώρας.
Η Γεννηματά, όμως, τι λόγο είχε να σηκώσει τα αντιπρεσπικά λάβαρα;
Δεύτερον…
Η κυβέρνηση της ΝΔ αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να εκριζώσει το καρκίνωμα του λεγόμενου «πανεπιστημιακού ασύλου», το οποίο – υπό το πρόσχημα πως υπηρετεί ζητούμενα που έχουν αντιμετωπιστεί στον δυτικό κόσμο από τον 13ο αιώνα – λειτουργεί ως μηχανισμός κατατρομοκράτησης της πανεπιστημιακής κοινότητας της αφρούρητης χώρας μας και υπόθαλψης της εγκληματικότητας εντός του πανεπιστημιακού χώρου. Αλλά εδώ η Φώφη αποφάσισε να συμπλεύσει με την Αριστερά και την «πρόοδο»… Ενώ, ασφαλώς, η συντριπτική πλειοψηφία τής κοινωνικοεκλογικής της βάσης αντιλαμβάνεται το απαραίτητο του μέτρου και επιθυμεί να πάψουν οι πανεπιστημιακοί χώροι να λειτουργούν σαν άσυλα ανιάτων.
Πώς, λοιπόν, μπορεί να αξιολογηθεί η όλη στάση του κόμματος με βάση και το ιστορικό παρελθόν του;
Επιτρέψτε μου να το παρουσιάσω με έναν παραλληλισμό:
Φανταστείτε ένα αναρχοκοριτσόπουλο με...

