"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η εξορία της τέχνης από τον κόσμο της χρησιμότητας

O καρδιολόγος Θανάσης Δρίτσας σχολιάζει την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας για τη διδασκαλία των καλλιτεχνικών μαθημάτων στο Λύκειο.

Με πρόσφατη ανακοίνωση του Υπουργείου Παιδείας έγινε γνωστό στους πολίτες αυτής της χώρας ότι καταργείται η διδασκαλία των καλλιτεχνικών μαθημάτων στο Λύκειο. Και η αιτιολογία που δόθηκε για αυτή την απόφαση ήταν η χαμηλή συμμετοχή των μαθητών και η μεγάλη σποραδικότητα της διδασκαλίας.  

Δεν μπορεί όμως τελικά η «πελατειακή» αντίληψη να είναι το σοβαρότερο κριτήριο λήψης αποφάσεων που αφορούν την δημόσια παιδεία. Ιδιαίτερα σε ένα μονοδιάστατο και διαχρονικά προσανατολισμένο στις πανελλήνιες εξετάσεις εκπαιδευτικό σύστημα. Και βέβαια η περικοπή ωρών εκπαίδευσης είναι για το κράτος ωφέλιμη, σημαίνει περικοπή χρημάτων, λιγότερα έξοδα του κράτους, λιγότερα έξοδα μισθοδοσίας, λιγότεροι εκπαιδευτικοί στον δημόσιο τομέα. Αυτό είναι το ζητούμενο και το επιθυμητό (διαχρονικά) από την πλευρά όλων των κυβερνήσεων.  

Μην σκεφτείτε ότι υπήρξε ποτέ στη σύγχρονη ιστορία μας αξιοσημείωτο νοιάξιμο των κρατικών λειτουργών για τη μόρφωση των παιδιών, για την τέχνη, για τον βαθμό ευτυχίας του Έλληνα πολίτη στη ζωή του. Τα κίνητρα παντού και πάντα υπήρξαν κυρίως οικονομικά. Άλλωστε το ελληνικό κράτος, δυστυχώς ακόμη, δεν έχει καταφέρει να μετεξελιχθεί σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος το οποίο να υπηρετεί τον πολίτη. Διατηρεί τις βαθιές ανατολικές Οθωμανικές του ρίζες σε μια βέβαια υβριδική μετά-Οθωμανική εκδοχή με ευρωπαϊκές προσμίξεις. Έχουν γίνει όμως, σποραδικά, κάποιες φιλότιμες προσπάθειες θετικής αλλαγής του κράτους από ελαχίστους μη-λαϊκιστές ηγέτες που είδε ο τόπος μας στη νεότερη ιστορία του. Για δύο πράγματα είχε κυρίως ενδιαφέρον η Οθωμανική αυτοκρατορία όσον αφορούσε τους υπηκόους της Ρωμιούς: να πληρώνουν τους φόρους τους και να μην επαναστατούν εναντίον της εξουσίας. Πάνω σε αυτά τα δύο πατάει ακόμη (ως αντίληψη εξουσίας) και το σύγχρονο ελλαδικό κρατίδιο.

Όμως η τρέχουσα αντίληψη του Υπουργείου Παιδείας για τα καλλιτεχνικά μαθήματα εκφράζει (δυστυχώς) και αντανακλά τη γενικότερη κατάντια της εποχής που ζούμε.  

Όλες σχεδόν οι πνευματικές  (μη οικονομικές) αξίες έχουν καταβαραθρωθεί μέσα σε ένα κάδο απορριμμάτων, πετιέται μέσα στον κάδο ή σώζεται κάθε (κρινόμενη) αξία με βάση τα κριτήρια του marketing. Αν δεν φέρνεις πελάτες δεν είσαι αξία πλέον. Φέρνεις πελατεία είσαι καλός, είσαι μια χαρά. Δεν φέρνεις πελάτες πετάγεσαι στα σκουπίδια.

 Τα ίδια χάλια παρουσιάζονται και στον κόσμο της  επιστήμης σήμερα. Ιδιαίτερα μάλιστα στην ιατρική και το χώρο της υγείας κρίνεται κάνεις αποκλειστικά πλέον με κριτήρια marketing. Οι διοικητές νοσοκομείων και τα «μανατζεράκια» του χώρου της υγείας αξιολογούν τα πάντα με αυστηρά οικονομικούς όρους. Ο καλός γιατρός για παράδειγμα δεν κρίνεται σήμερα με βάση το ήθος και το καθαρό επιστημονικό του έργο ούτε με βάση τις αξιολογήσεις των ασθενών του. Αυτά όλα έρχονται πολύ πίσω στην αξιολόγηση ενός γιατρού σε σχέση με την απάντηση στο κύριο ερώτημα: Φέρνει πελατεία ο «επιστήμων» μαζί με τα αντίστοιχα ευρώ της ευτυχίας; Αν όχι, τότε τι να κάνω σήμερα τον «μύστη της επιστήμης» άνευ υλικής χρησιμότητας, άνευ συνοδεία των οβολών;

Το αξιακό μας σύστημα καθορίζουν πλέον τα μανατζεράκια (managers) που παρακολουθούν ανελλιπώς τα big data και τους ισολογισμούς (έσοδα-έξοδα) στο laptop του γραφείου τους. Τίποτε άλλο δεν τους ενδιαφέρει από τα big data. Και κρίνουν τι φέρνει πελατεία, τι φέρνει κόσμο στην αγορά, αν ελκύεται από την προσφορά ο μέσος μετριότατου επιπέδου καταναλωτής. Διότι ο μέσος απαίδευτος (παγκόσμιος) άνθρωπος της εποχής είναι το αξιακό κριτήριο πλέον, αυτός είναι ο ιδανικός καταναλωτής. Είναι αυτονόητο ότι ο μορφωμένος, ο πλανισμένος, ο σκεπτόμενος νους είναι προβληματισμένος καταναλωτής και ως εκ τούτου κακός (δύσκολα καθοδηγούμενος) πελάτης. Και η παιδεία και η τέχνη αντιμετωπίζονται πλέον με βάση τις αρχές του marketing. Και οι γλώσσες θα καταργηθούν τελικά ως άχρηστες, και όλες οι λέξεις θα αφαιρεθούν ίσως μελλοντικά από το λεξιλόγιο μας με πιθανή εξαίρεση τις εξής δύο λέξεις: Πουλάω και Αγοράζω.

Εξαιρετικά πολύτιμα είναι τα σχόλια του ιταλού ανθρωπιστή, φιλοσόφου και καθηγητή λογοτεχνίας Nuccio Ordine στο βιβλίο του με τίτλο: Η χρησιμότητα των αχρήστων γνώσεων (*). 

Ο Nuccio Ordine θεωρεί ότι τα σχολεία και τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να μεταβληθούν σε επιχειρήσεις, και οι φοιτητές δεν μπορούν να θεωρούνται πελάτες. Παρακολουθούμε μια επικίνδυνη μεταμόρφωση, η οποία αντικατοπτρίζεται εύγλωττα και στην επιλογή των λέξεων γράφει ο Ordine: Ξέρετε ποιες είναι οι πρώτες δύο λέξεις με τις οποίες έρχονται αμέσως σε επαφή οι φοιτητές που εγγράφονται στο πανεπιστήμιο; Είναι οι όροι «πίστωση» και «οφειλή»! Η γλώσσα δεν είναι ποτέ ουδέτερη: πρόκειται για δύο λέξεις που έχουμε δανειστεί από το χώρο της οικονομίας και οι οποίες κυριαρχούν πλέον σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Σε τι άραγε χρησιμεύει να διαβάσεις την Οδύσσεια ή ένα ποίημα της Σαπφούς σημειώνει ο Ordine; 

Σε τι άραγε χρησιμεύει να μελετήσεις λατινικά και αρχαία ελληνικά;  

Σε τι άραγε χρησιμεύει να ακούσεις Μότσαρτ, να επισκεφτείς τον Παρθενώνα, να δεις το ηλιοβασίλεμα από τον μαγευτικό ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο; 

Σε τι χρησιμεύει να θαυμάσεις έναν πίνακα του Βαν Γκονγκ; 

 Σ’ αυτές τις παράλογες ερωτήσεις είχε ήδη απαντήσει ο Αριστοτέλης στο έργο του «Μετά τα Φυσικά». Σε όποιον τον ρωτούσε σε τι χρησιμεύει η φιλοσοφία απαντούσε ότι η φιλοσοφία δεν χρησιμεύει, διότι δεν κάνει εκδούλευση, διότι δεν είναι στην υπηρεσία κανενός, διότι είναι μια επιστήμη αυθύπαρκτη που διδάσκει το δρόμο προς την Ελευθερία.

Το να συγκρίνουμε τα πολιτισμικά αγαθά με το πετρέλαιο ή να αξιολογούμε μια εικαστική έκθεση με βάση τον αριθμό εισιτηρίων που έκοψε σημαίνει ότι παραβλέπουμε αυτή καθεαυτή την αξία της ομορφιάς, την πολιτισμική λειτουργία που μπορεί να έχει η τέχνη στη διαμόρφωση της ταυτότητας και της πολιτισμικής ανάπτυξης ενός λαού. Η μουσική, η ζωγραφική, η λογοτεχνία, οι ανθρωπιστικές επιστήμες συνδέονται με την κοινωνία της ισότητας, της ελευθερίας της έκφρασης και τελικά με την ίδια την έννοια της δημοκρατίας. Οποιαδήποτε λοιπόν προσπάθεια κατάργησης της λειτουργίας της τέχνης και του πολιτισμού (ως μη χρήσιμης δραστηριότητας) μέσα στην κοινωνία αργά ή γρήγορα θα συνδεθεί με μια επικίνδυνη άνοδο κάθε μορφής απολυταρχίας.

Σκέφτηκα μια πρόταση του Nuccio Ordine κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης του: τι αξία έχει...

ΠΑΙΔΕΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κυβερνητική απαξίωση της καλλιτεχνικής παιδείας


Και από Αύγουστο χειμώνα, που λένε. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τούτος ο χειμώνας θα ’ναι ιδιαίτερα δύσκολος. Σε όλα και για όλα. Να πιάσουμε τα πολιτιστικά.  

Τα θεατρικά ιδιαίτερα –όλα δείχνουν– θα υποφέρουν και μάλιστα με μελλοντικές προοπτικές. Αρχές του μήνα έγινε γνωστό ότι το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων καταργεί πλήρως τη διδασκαλία των Καλλιτεχνικών σε Β΄ και Γ΄ τάξη του γυμνασίου. 

Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια κατάσταση, η οποία δεν μπορεί παρά να βυθίσει τις επόμενες γενιές στην παντελή θεατρική αμάθεια, στερώντας στους αυριανούς θεατές την αισθητική, αντιληπτική και πρακτικά φυσική λειτουργία της σκέψης.

Συγχρόνως, αυτό αποτελεί μια τεράστια απόκλιση από τα ευρωπαϊκά προγράμματα σπουδών και εμφανέστατο υποβιβασμό της δευτεροβάθμιας ελληνικής παιδείας σε σχέση με την παιδεία των Ευρωπαίων εταίρων. Να αναφέρουμε εδώ ενδεικτικά πως 29 χώρες έχουν καλλιτεχνικά μαθήματα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και πάνω από 15 χώρες έχουν τουλάχιστον 60 ώρες μαθήματα τέχνης στη δευτεροβάθμια, που σημαίνει περισσότερες από 2 ώρες την εβδομάδα.

Ομως, μ’ έναν καταγέλαστο υπουργό Πολιτισμού στην ηγεσία του (έπεσε μεγάλη καζούρα όταν ο Πάνος Παναγιωτόπουλος μίλησε στην έναρξη του 23ου Συνεδρίου Φιλοσοφίας στο Ηρώδειο, στις 4/8/2013), τι να πεις.     

Εφαρμόζοντας λοιπόν τον σχεδιασμό της 1/8/2013, η Ελλάδα θα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα χωρίς καλλιτεχνική παιδεία στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και όμως, στη σημερινή μας κατάσταση ο πολιτισμός θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίζεται ως μέρος των δημόσιων επενδύσεων. Μήπως δεν έχει αποδειχθεί πλέον –κι ερευνητικά– πως οι επενδύσεις στον πολιτισμό αναζωογονούν την οικονομία ενός τόπου;

Σήμερα δεν έχει λοιπόν «κλασική» κριτική σε αυτήν τη θέση. 

Καλό σου ταξίδι Γιάννη Δαλιανίδη...

Έφυγε σήμερα σε ηλικία 87 ετών...



ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ: To θυμάστε? Οι ψευτοκουλτουριάρηδες που μιλούσαν πάντα απαξιωτικά για τον Γιάννη Δαλιανίδη θα΄θελα να μου πουν ΚΑΘΕ ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ περνάνε τέτοιες εκπομπές απο την Ελληνική Τηλεόραση...

ΜΙΚ ΤΖΑΓΚΕΡ: «Στην εξορία, ίσως να το παρατραβήξαµε λίγο...»

«Ολων η ζωή είναι γεµάτη παρατρεχάµενους», λέει ο Μικ Τζάγκερ, σαν να κάνει κοινωνιολογική παρατήρηση. «Μερικοί είναι πολύ ωραίοι και διασκεδαστικοί τύποι, όλοι είναι καλοί για λίγο, αλλά µετά δεν τους θέλεις άλλο γύρω σου γιατί απλά καθυστερούν τα πάντα».

«Αλλά τέτοια ζωή ζούσαµε τότε» περιγράφει ο Μικ, ζωντανεύοντας εικόνες από το παρελθόν των Rolling Stones. «Απλά µια διαφορετική ζωή. Πολλοί σήµερα έχουν πολύ περισσότερους παρατρεχάµενους από ό,τι είχαµε εµείς τότε. Υπήρχαν πολλά ναρκωτικά, αλκοόλ και... πάµε γι΄ άλλα. Αλλά, ξέρεις, δεν είναι εργοστάσιο. Δεν είναι ένας µύλος στη Βόρεια Αγγλία. Ροκ εν ρολ είναι».

Στις συνεντεύξεις τους οι Rolling Stones συνηθίζουν να µιλάνε για πολλά και διάφορα, για το παρόν και το µέλλον, για καινούργια άλµπουµ, περιοδείες, ωστόσο σπάνια µιλάνε για το παρελθόν τους. Ενα παρελθόν που µάλλον θα έκανε πολλά γκρουπ µε το 1/3 της ηλικίας των Stones να ντρέπονται.

Ο Ρίτσαρντς το λέει ξεκάθαρα, πως πάντα θεωρούσαν το συγκρότηµά τους αµερικανική µπάντα - για την ακρίβεια αµερικανική µπάντα από το Σικάγο. «Ο καθένας θα σου πει µια διαφορετική ιστορία», λέει ο Τζάγκερ. «Τις προάλλες περάσαµε πολύ ωραία µε τον Τσάρλι (Γoυότς) προσπαθώντας να θυµηθούµε».

Οταν οι Stones τον Μάρτιο του 1971 τελείωναν την περιοδεία τους στη Βρετανία µε µια συναυλία στο Roundhouse, οι εφηµερίδες έγραφαν σαν να µην επρόκειτο να τους ξαναδεί ο κόσµος εκεί ποτέ. «Αυτό που θα µας λείψει είναι το θέαµα που παρουσιάζουν. Οι Stones είναι µέρος της κοινωνικής ιστορίας µας», σηµείωναν.

Εφυγαν από την πατρίδα τους την Αγγλία την εποχή που έπρεπε να τακτοποιήσουν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις. «Ωραία. Και πού πάµε τώρα; Στη Βουλγαρία; Η Γαλλία δεν είναι άσχηµη ιδέα, είναι ακριβώς απέναντι στο κανάλι. Θα το κάνουµε. Εξορία λοιπόν», είπαν.

«Ισως εκεί που ήµασταν, στη Γαλλία, το παρατραβήξαµε λίγο», θυµάται πάντως ο Τζάγκερ...

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

ΚΙΘ ΡΙΤΣΑΡΝΤΣ: Η Αγγλία μάς ήθελε στη φυλακή

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Ο διασημότερος κιθαρίστας του κόσμου, ο Κιθ Ρίτσαρντς, θυμάται: «Εκείνη την περίοδο η Αγγλία μάς ήθελε στη φυλακή. Η απόφασή μας να την εγκαταλείψουμε για χάρη της Γαλλίας αφορούσε φορολογικούς λόγους. Πριν από τη φυγή μας, έπρεπε να νοικιάσουμε την ακίνητη περιουσία μας. Να υποσχεθούμε πως δεν θα επιστρέφαμε ποτέ ξανά μπροστά στην πόρτα διαμερισμάτων και σπιτιών που μας ανήκαν. Ακόμα θυμάμαι άνδρες της Εφορίας να είναι σκαρφαλωμένοι σε δέντρα έξω από τα σπίτια που κοιμόμασταν. Παρακολουθούσαν την κάθε μας κίνηση». Αυτά που μόλις διαβάσατε συνέβησαν στους Ρόλινγκ Στόουνς το 1971.

Οι διαφορές τους με τις οικονομικές αρχές της Βρετανίας τους οδήγησαν στην «εξορία», στη μετακόμισή τους στη Γαλλία.

Οι Στόουνς έμειναν στη βίλα Νελκότ. Βρίσκεται στα νότια της χώρας. Ηταν κτίριο που, κάποτε, οι ναζί χρησιμοποιούσαν ως αρχηγείο τους και είχε νοικιάσει ο κιθαρίστας τους, Κιθ Ρίτσαρντς. Εκεί έγραψαν ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της καριέρας τους: το «Exile on Main Str.»

πηγη ΕΘΝΟΣ

Χρόνια Πολλά καλέ μου άνθρωπε

Σήμερα ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ του Ελληνικού κινηματογράφου ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ συμπληρώνει 84 χρόνια ζωής. Διάλεξα λοιπόν να αναρτήσω ένα παλαιότερο άρθρο του φίλου του Γιωργου Λαζαρίδη  που αναφέρεται σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του αγαπημένου ηθοποιού. Χρόνια σου πολλά καλέ μου άνθρωπε...

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ

Σήμερα να πούμε μερικά για έναν παλιό καλό φίλο, τον Θανάση Βέγγο. Και τονίζω αυτά τα περί «φίλου» και «παλιού» γιατί και τα δύο μετράνε σαν το παλιό κρασί που όσο το κρατάς τόσο η γεύση και η δύναμη μεγαλώνουν για να σε «φτιάχνουν» κάθε φορά που γεμίζεις το ποτήρι σου. Αφορμή για να ξαναγεμίσω το «ποτήρι» ήταν μια συνέντευξή του στην «Καθημερινή», όπου η συντάκτριά του Μαρία Κατσουνάκη έγραφε τα ακόλουθα, που αξίζουν να τα μεταφέρω:
«Στις δοκιμές του ''Τρελού του λούνα παρκ'' (1970) ο Θανάσης έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει τις τρεχάλες για να τον παρακολουθήσει και ο θεατής. ''Δάσκαλε, αδύνατον να φρενάρω, είμαι ηθοποιός ανοιχτής θάλασσας, κατάλαβέ το'', έλεγε και ξανάλεγε στον Κωστή Μιχαηλίδη, τον σκηνοθέτη του. ''Κι όμως, Θανάση μου, στη σκηνή του μονόλογου που λες για τη ζωή σου, πρέπει να κάτσεις σ' αυτό το σκαμνάκι και να συγκεντρωθείς. Αλλιώς δεν βγαίνει η συγκίνηση''.

Και πράγματι στην πρόβα τζενεράλε ο Θανάσης κάθεται στο σκαμνάκι του μονολόγου και δίνει ρεσιτάλ. Κλαίγοντας τελείωσε. Όρθιοι χειροκροτούσαν όλοι όσοι, θεατρίνοι κυρίως, είχαν από περιέργεια γεμίσει το θέατρο στη γενική δοκιμή. Τρέχει συγκινημένος ο Μιχαηλίδης στα παρασκήνια για να του πει: ''Είδες, Θανάση μου, που είχα δίκιο για το σκαμνάκι;» και η απάντηση του Θανάση: ''Δάσκαλε, δεν βγήκε από το σκαμνάκι η συγκίνηση που ήθελες. Σκεφτόμουν ότι αύριο έρχονται κλητήρες και μου παίρνουν το σπίτι και δεν ξέρω πού να βολέψω τη Μίνα και τα παιδιά…''».

Αυτά, μαζί και με πολλά άλλα, όπως τα έχω σημειώσει στο βιβλίο «Φλας Μπακ, μια ζωή σινεμά» σχετικά με τον «παλιό καλό φίλο». Και ήταν τότε που αρχίσαμε τη συνεργασία σίγουρα στην πιο δύσκολη εποχή του, γιατί μπορεί στη Μακρόνησο να έτρωγε περισσότερη σκόνη απ' ό,τι είχε μέσα η καραβάνα του συσσίτιου, όμως για την περιπέτεια της εποχής που ανταμώσαμε χρειαζόταν πολύ μεγαλύτερη αντοχή για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες και τα προβλήματα.

Με τους δικαστικούς κλητήρες να περιμένουν κάθε μέρα έξω από την πόρτα να εκτελέσουν για χρέη που είχαν αφήσει προηγούμενες «Θου Βου, ταινίες γέλιου» και με μισοτελειωμένο τον «Φαλακρό πράκτορα, επιχείρηση Γης Μαδιάμ», ουσιαστικά το πρώτο σενάριο της συνεργασίας μας και που για να ολοκληρωθεί αναγκάστηκε να πουλάει σε τοκογλύφους και άρπαγες ποσοστά περισσότερα από το 100% του έργου, έτσι δηλαδή που όσο περισσότερο θα δούλευε η ταινία τόσο το χρέος της θα μεγάλωνε, κάτι ανάλογο με τους «Τρελούς παραγωγούς» του Μελ Μπρουκς, μόνο που εκεί είχαμε να κάνουμε με μιούζικαλ και κωμωδία, ενώ στην περίπτωση του Θανάση γινόταν σκέτη τραγωδία!

Και στη συνέχεια ακολούθησε μια στενή συνεργασία σε είκοσι, μπορεί και περισσότερα, έργα, από τα οποία ξεχωρίζω το «Ασύλληπτο κορόιδο», το «Ξένοιαστος καβαλάρης», τις «Διακοπές στο Βιετνάμ», το «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ», το «Τσαρλατάνος», το «Φαλακρός πράκτορας», το «Βεγγαλικά», τα ογδόντα επεισόδια του «Αστυνόμος Παπαθανάσης» και τόσα άλλα.

Ο «AΛΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ»…
Και τότε εμφανίστηκε η περίπτωση του Βαγγέλη Λιβαδά που μου ζήτησε θεατρικό έργο για τη Σμαρούλα Γιούλη στο θέατρο «Αμιράλ» και αντιγράφω πάλι από το βιβλίο μου που προανέφερα:
«Τι έφερε τότε τον Βαγγέλη Λιβαδά σ' εμένα; Δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα. Ίσως γιατί το κινηματογραφικό μου όνομα κυκλοφορούσε πολύ, ίσως γιατί μια προηγούμενη γνωριμία μας του είχε εμπνεύσει εμπιστοσύνη, αλλά δεν αποκλείεται και η άρνηση άλλων θεατρικών συγγραφέων να ρισκάρουν ένα έργο στο αμφίβολης αποδοτικότητας ''Αμιράλ'' να τον οδήγησαν σ' αυτήν τη λύση. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι η πρόταση Λιβαδά με άφησε ασυγκίνητο, αλλά ήθελα να αποφύγω και το ρίσκο μιας πολύ πιθανής αποτυχίας. Και τότε σκέφτηκα τον Θανάση, χωρίς να είμαι καθόλου βέβαιος αν θα δεχόταν τη θεατρική του αποστασία από την κινηματογραφική παράταξη, όπου σημείωνε επιτυχίες παρά τα οικονομικά του ναυάγια.
Τον πρότεινα στον Λιβαδά και η απάντησή του ήταν θετική, όπως και ο Θανάσης συμφώνησε με τη σκέψη μου, για να εξασφαλίσει έτσι ένα μεροκάματο και πάντα με την αγωνία ''για τη Μίνα και τα παιδιά''. Το ίδιο βράδυ στο σπίτι μου έγιναν τα συμβόλαια, ανταλλάχτηκαν οι καθιερωμένοι ''όρκοι πίστης, αφοσίωσης και αγάπης'' και με την ξεκαθαρισμένη δήλωση του Θανάση:
''Βαγγέλη, υπογράφω μόνο και μόνο επειδή θα μου γράψει ο Γιώργος''. Ιδιαίτερα τιμητική η δήλωση του Θανάση όσο και πολύ βαριά η ευθύνη για έναν πολύ απλό λόγο, ενώ οι υπογραφές μπήκαν έργο δεν υπήρχε. Και το πιο σπουδαίο ότι δεν έπρεπε σε καμιά περίπτωση να αντιμετωπίσουμε την αποτυχία και μάλιστα σε ένα πεδίο ναρκοθετημένο και με έναν Βέγγο οικονομικά εξοντωμένο, στα όρια της παραφροσύνης. Και με πόσες δυσκολίες.

Σε μια σκηνή τόση δα όπως του ''Αμιράλ'', και που στην περίπτωση ενός συνηθισμένου έργου με ένα σαλόνι και ένα γραφείο, όπως τα περισσότερα εκείνης της εποχής, όπου ο Θανάσης θα τιναζόταν στον αέρα από σκηνική ασφυξία. Και με τι κωμωδία. Όταν το μεγαλύτερο απόθεμα κωμικών και φαρσικών καταστάσεων είχε εξαντληθεί από όσους είχαν ασχοληθεί ως τότε μαζί του.

Άρα έπρεπε να βρεθεί το άλλο πρόσωπο του Θανάση, αυτό που ως εκείνη τη στιγμή ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είχε ασχοληθεί, η ''πίσω μεριά του φεγγαριού'', που δεν ήταν άλλη από την τραγική του πλευρά, αυτή δηλαδή που θα δικαιολογούσε τη χαρακτηριστική του τρεχάλα για να γλιτώσει από τον εφιάλτη του Χτες, να προλάβει το Σήμερα και να αντιμετωπίσει το Αύριο.

Αυτό το στοίχημα για τον ''άλλο Βέγγο'' ήταν ανάγκη να βρεθεί και ύστερα από δέκα εφιαλτικές ημέρες που δεν θα τις ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, ένα βράδυ κατεβαίνοντας τη Λεωφόρο Συγγρού για μια ανάσα μέσα στο καλοκαιρινό καμίνι, όταν για μια στιγμή περνώντας από το παλιό λούνα παρκ ''Ροντέο'', για όσους το θυμούνται, μια ιδέα πέρασε από το μυαλό μου: ''Ένα λούνα παρκ! Γιατί όχι; Ένας άλλος χώρος που με μια έξυπνη σκηνογραφική φαντασία θα μπορούσε να εξουδετερώσει τη σκηνική ασφυξία του ''Αμιράλ'', δίνοντας συγχρόνως και στον Θανάση τη δυνατότητα να κινηθεί πιο άνετα, ένας τρελός, ένας κατατρεγμένος Ρωμιός, όχι βέβαια σαν τους συνηθισμένους τρελούς της επιθεώρησης που γαργαλάνε τον θεατή, χλευάζοντας την τραγωδία της πνευματικής τους αναπηρίας. Ένας άλλος ''τρελός'' που θα κυκλοφορούσε μέσα σ' αυτό το τσίρκο, που δεν θα ήταν άλλο από την Ελλάδα και που μέσα από τον παραλογισμό του θα μας έλεγε τη λογική της αλήθειας».

Ο «τρελός του λούνα παρκ» και όπου αλλού παραπέμπει είχε βρεθεί… έκθετος στο αριστερό πεζοδρόμιο της Λεωφόρου Συγγρού, στις δώδεκα παρά ένα λεπτό και ήταν χούντας εποχή, χωρίς αυτό να τον τρομάξει για να πει πράγματα έξω από τα δόντια, τότε που ο «άλλος Θανάσης» άρχισε την καινούργια και διαφορετική του «τρεχάλα».

Και όσο για ΟΛΑ τ' άλλα που ακολούθησαν με ταινίες από άξιους, χωρίς αμφιβολία, δημιουργούς και βραβεία και αναγνωρίσεις και τα όσα άλλα, ήταν η συνέχεια εκείνου του πρώτου «τρελού» και όποιος έχει τα κότσια ας έρθει να το αμφισβητήσει.

Ντροπή και θλίψη

Της Εύας Κοταμανίδου

«Ο δε παράνομος Ιούδας...». Πολλοί τον Ιούδαν εμίσησαν, πάμπολλοι τον εμιμήθησαν με ποικίλους «παράνομους» τρόπους. Χειρότερη κι απ΄ την οικονομική κρίση είναι η πολιτιστική, ανθρωποκοινωνική που ενέσκηψε ακάθεκτη και καταρρακώνει ψυχές και συνειδήσεις, σχέσεις και συμπεριφορές.

Το θέατρο, «καθρέφτης της κοινωνίας», επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Οι αντιπαραθέσεις, εντός του, οι αντιπαλότητες, οι φτήνιες ποτέ δεν εξέλιπαν, τώρα όμως, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, που υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν πάντα τον κανόνα, κατεκλύσθη από άτομα ελαχίστου κύρους, ήθους και παιδείας, που το μόνον που τους ενδιαφέρει είναι το «φαίνεσθαι», μακράν κάθε ευγενούς, πολιτισμένου «φέρεσθαι» και σεβασμού προς τους ομοτέχνους. Κι όταν αυτό το «φαίνεσθαι» είναι οφθαλμοφανώς θεόρατο, οι φέροντες, ως άλλοι Οβελίξ, έχουν την απατηλή εντύπωση ότι μπορούν να ποδοπατούν και να εξαφανίζουν εν μια νυκτί το έργο μηνών των άλλων συνεργατών τους, χωρίς ντροπή, φωνασκώντας και αλαλάζοντας προς επικύρωσιν του ανύπαρκτου εγώ τους, του απέχοντος παρασάγγας του αντικειμένου που δήθεν υπηρετούν, αναλαμβάνοντας μάλιστα και διευθυντικές θέσεις, μη όντες ικανοί να κατευθύνουν ούτε τον φαύλο εαυτό τους ούτε την ενσυνείδητη αλαζονεία τους.

Αν οι υποκρισίες, οι παρανομίες, τα ψέματα δηλητηριάζουν και αποκαρδιώνουν τους πολίτες μιας κοινωνίας, πόσω μάλλον τους πνευματικούς ανθρώπους ενός χώρου πολιτισμού. Αν η σεμνότητα, η ευθύτητα, η ευπρέπεια, αυτών που τίποτα δεν έχουν ν΄ αποδείξουν σε κανέναν, οι πράξεις τους μόνον ομιλούν περί αυτών, εκλαμβάνονται ως αδυναμία, τότε ζήτωσαν οι ανάξιοι, οι ανίκανοι, οι φαύλοι! Ντροπή και θλίψη! Εις μνήμην των μεγάλων δασκάλων μας!

ΠΗΓΗ ΤΑ ΝΕΑ

Χαμπαράκια...

Γράφει ο ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ

Δεν σας είδα, κύριε Λοβέρδο μου, να παρεμβαίνετε στο πληρωμένο από το κράτος Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης και να ζητάτε να έρθουν οι καλεσμένοι με δικά τους έξοδα και τα λεφτά να πάνε στις συντάξεις. Δεν σας είδα να το κάνετε και το λέω μετά λύπης μου.

Και τελικώς, κύριε Λοβέρδο μου, κατάλαβα ότι ήταν και το κράτος στο κόλπο, η κυβέρνησή σας δηλαδή, μια και στα εγκαίνια είπε τις βαρύγδουπες γενικότητές της η κυρία Τσάγκρη. Στη συνέχεια, έμαθα, κύριε Λοβέρδε μου, ότι η κυρία Μάγια Τσόκλη, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και κρατικοδίαιτη ντοκιμαντερίστρια, ανακοίνωσε πως στο εξής το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ ανεξαρτητοποιείται κι αποδεσμεύεται από το άλλο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Αυτό ξέρετε τι σημαίνει; Ξεχωριστά κονδύλια. Και τα ξεχωριστά κονδύλια ξέρετε τι σημαίνουν.

Και γιατί τα λέτε σε μένα, θα μπορούσε να αναφωνήσει ο κύριος Λοβέρδος και να έχει δίκιο. Μα, επειδή εσείς είπατε την ιστορική φράση «δεν υπάρχει σάλιο». Και για έναν λόγο ακόμα. Επειδή όλο αυτό τον καιρό για το θέμα της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος με τους καλεσμένους στο Φεστιβάλ απευθυνόμουν αποκλειστικά στον κύριο Γερουλάνο. Τον αδίκησα τον άνθρωπο. Ηταν πολλά υπουργεία ανακατεμένα…

Θυμάται κανείς τη φράση του Δημήτρη Ψαθά που έλεγε η Βλαχοπούλου στο «Φωνάζει ο κλέφτης»: «Εφτά υπάλληλοι; Εφτά υπάλληλοι καταχραστές και τους καλύπτω εγώ;»;

Να το παραφράσουμε; Οχι ένα, αλλά τρία και τέσσερα υπουργεία και βουλευτές και τους πληρώνω τα φεστιβάλ τους εγώ ο πολίτης; «Ως εδώ και μη παρέκει. Τώρα θα πάω να πω κι εγώ τα χαμπαράκια μου κι ό,τι θέλει ας γίνει», ολοκλήρωνε ο αείμνηστος Ψαθάς.

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Καλοφάγωτα…

Διαβάστε να φρίξετε
Του ΠΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

Εμείς, αν και είμαστε καλεσμένοι, δεν θα ανέβουμε στο πανηγύρι για το ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης που πληρώνεται στις πλάτες του δοκιμαζόμενου Ελληνα φορολογούμενου.

Και που τα έγραφα τρεις μήνες, τι έγινε; Μήπως είδαμε πουθενά στα ΜΜΕ καμία αναπαραγωγή; Και πώς να τη βλέπαμε, αφού το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ έχει καλέσει όλα τα ΜΜΕ με δωρεάν πενθήμερη φιλοξενία. Οχι μόνο των δικών μας αλλά και του εξωτερικού. Οι Ευρωπαίοι, που μας βρίζουν και λένε για μας όλα αυτά που λένε, από ό,τι φαίνεται έχουν ανταποκριθεί στην πρόσκληση της «τράκας». Τώρα, οι κύριοι αυτοί θα έρθουν να φάνε τσάμπα σε βάρος του ελληνικού λαού και δεν είναι ένας και δύο αλλά καμιά 500ριά.

Για λόγους συνείδησης δεν πρόκειται να συμμετάσχω στην τράκα σε βάρος των Ελλήνων αφού το υπ. Πολιτισμού εγκρίνει τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος.

Πόσα ξενοδοχεία έχει μπλοκάρει το Φεστιβάλ, κύριε Γερουλάνο, και τα πληρώνει το Ελληνικό Δημόσιο; Μην πείτε πως δεν γνωρίζετε διότι εκτός των άλλων είστε και υπουργός Τουρισμού, οπότε θα έπρεπε να γνωρίζετε τα των ξενοδοχείων. Πόσα ξενοδοχεία στη Θεσσαλονίκη, ποια ξενοδοχεία, σε ποιες τιμές; Τι ποσό εγκρίνατε, κύριε Γερουλάνο, και για ποιο λόγο το εγκρίνετε;

Ο κύριος Λοβέρδος, που είπε το καινούργιο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», το «δεν υπάρχει σάλιο», τι έχει να πει επ’ αυτού; Ξέρετε, κύριε Λοβέρδο, πόσες συντάξεις θα πληρώνατε από τα λεφτά του Φεστιβάλ;

Κύριοι της κυβέρνησης, έτσι κι ο κόσμος πάρει χαμπάρι ότι όλα είναι στημένα κι ότι δεν έχετε σκοπό να χτυπήσετε στο ψαχνό αλλά στους εύκολους στόχους, φοβάμαι μην αντιδράσει ανεξέλεγκτα. Καλό φαγοπότι, λοιπόν, στη Νύμφη του Θερμαϊκού.

ΥΓ.: Τα Φεστιβάλ του εξωτερικού, κύριε Γερουλάνο, επειδή είστε καινούργιος κι είναι φανερό ότι δεν γνωρίζετε τα πράγματα, δεν πληρώνουν φιλοξενίες σε δημοσιογράφους, στους δε συμμετέχοντες πληρώνουν μόνο διήμερες.

ΥΓ.2: Οπότε, τώρα που κατάφεραν οι ενδιαφερόμενοι να «κρατήσουν» το Φεστιβάλ του ντοκιμαντέρ, σκεφτείτε τι ετοιμάζουν για το Νοέμβριο, για το άλλο Φεστιβάλ, των 5 εκατομμυρίων ευρώ. Της τσέπης μας, της σύνταξης του πατέρα μου, της ανεργίας του 20%.

Ακαδημία Ελληνικού Κινηματογράφου ίδρυσαν 108 κινηματογραφιστές

«Ιδρυθήκαμε!», είπε ο σκηνοθέτης Βασίλης Μαζωμένος, εκ των βασικών συντελεστών της κίνησης των κινηματογραφιστών στην ομίχλη για την ίδρυση της Ακαδημίας Ελληνικού Κινηματογράφου.

«Συχνά πρέπει να πιέζουμε τα πράγματα για να υπάρξει αποτέλεσμα και βέβαια οφείλουμε να είμαστε υπεύθυνοι αυτών μας των πράξεων», τόνισε ο Μαζωμένος. «Φυσικά η κίνηση γίνεται γιατί δεν μπορούμε να περιμένουμε το υπουργείο πότε θα αποφασίσει να προχωρήσει σε κάτι ανάλογο. Με την ίδρυση της Ακαδημίας αυτό θέλουμε να πετύχουμε, να μπορούμε δηλαδή να κάνουμε πράγματα από μόνοι μας».

Κατά τη χθεσινή συνέντευξη Τύπου σε γκαλερί της οδού Αθήνας, από τον πυρήνα των κινηματογραφιστών στην ομίχλη (όπως οι σκηνοθέτες Βασίλης Μαζωμένος, Μάρκος Χολέβας, Δημήτρης Αθανίτης, οι παραγωγοί Κωνσταντίνος Μωριάτης, Γιώργος Λυκιαρδόπουλος) ανακοινώθηκε η Ακαδημία Ελληνικού Κινηματογράφου.
108 τα ιδρυτικά μέλη, ανάμεσά τους σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, παραγωγοί, ηθοποιοί, διευθυντές φωτογραφίας, κριτικοί κινηματογράφου, μοντέρ, συνθέτες, σκηνογράφοι, ηχολήπτες, καθώς και 4 επίτιμα μέλη, ο Κώστας Γαβράς, ο Νίκος Κούνδουρος, ο Ντίνος Κατσουρίδης και ο Μιχάλης Κακογιάννης.
Η Ακαδημία Ελληνικού Κινηματογράφου είναι αστική μη κερδοσκοπική και θα εκλέξει το πρώτο της 9μελές Δ.Σ. στις 21 Δεκεμβρίου, αφού αναμένεται να προστεθούν κι άλλα μέλη («γύρω στους 200», όπως λέει ο Μαζωμένος). Το αρχικό κεφάλαιο της εταιρείας είναι τα 5.400 ευρώ από τις εισφορές των ιδρυτικών μελών (50 ευρώ έκαστος), ενώ πάντα καλοδεχούμενες θα είναι εισφορές, χορηγίες, επιχορηγήσεις κ.ά. από ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς.

Κυριότεροι σκοποί (από τους 5 συνολικά) της Ακαδημίας είναι η παρέμβαση σε δημόσιες αρχές και θεσμικά όργανα, η εκπαίδευση επαγγελματιών στην κινηματογραφική τέχνη και, φυσικά, τα ετήσια βραβεία.

Τα τελευταία θα δίνονται βάσει των ξένων ακαδημιών και δεν θα είναι χρηματικά. Στα μέσα Ιανουαρίου θα ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες (3 για τις κατηγορίες μεγάλου μήκους και 5 για τις μικρού μήκους), ενώ στα μέσα Μαρτίου θα διεξάγεται η απονομή. Για το 2010 η απονομή θα γίνει στην Αθήνα, όμως τα επόμενα χρόνια θα ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα (η ταινία επίσης θα στέλνεται στα υποψηφία Όσκαρ ξενόγλωσσης).

«Είμαστε οι ουσιαστικοί συνομιλητές της κινηματογραφικής τέχνης», βροντοφώναξαν χθες το μεσημέρι οι κινηματογραφιστές στην ομίχλη. Και είναι αποφασισμένοι να πετύχουν.

πηγη ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Ο Αστερίξ έκλεισε τα «50»

ΚΟΜΙΞ. Ο Αστερίξ, ο Οβελίξ, ο Κακοφωνίξ, ο Ιντεφίξ και όλοι οι ήρωες σε ...ιξ, έχουν φέτος γενέθλια. Γιορτάζουν 50 χρόνια ζωής, μισό αιώνα ακριβώς, 280 εκατομμύρια πωλήσεις μετά. Χωρίς να αποκτήσουν ούτε μία ρυτίδα. Και δεν είναι μόνο η Γαλλία (που τους δημιούργησε) αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος, μαζί και η Ελλάδα που έχει προγραμματίσει μια σειρά από εκδηλώσεις με αφορμή την παγκόσμια κυκλοφορία του νέου άλμπουμ του εξαιρετικά δημοφιλούς (και φωτογενούς) Γαλάτη ήρωα.

Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 22 Οκτωβρίου και θα διαρκέσουν ώς τις 5 Νοεμβρίου στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο Μαμούθ Κόμιξ. Ο επισκέπτης θα μπορεί να παρακολουθήσει στο μπιστρό του Ινστιτούτου μια εικαστική διαδρομή του Αστερίξ στην Ελλάδα, μέσα από εξώφυλλα, βινιέτες, βιβλία και ήρωες που συμπρωταγωνίστησαν με τον μικρόσωμο Γαλάτη, ενώ θα μπορεί κανείς να εξετάσει και τη σχέση του με τη χώρα μας, όπως και γκάτζετ και άλλες εκπλήξεις από τον χώρο των κινουμένων σχεδίων.

Δεν είναι τυχαίο, πως σε παγκόσμιο επίπεδο η Ελλάδα, και πάντα με βάση τον πληθυσμό, θεωρείται η τέταρτη χώρα σε πωλήσεις των άλμπουμ των Αστερίξ. Και αυτό κάτι μας λέει. Επίσημος καλεσμένος λοιπόν θα είναι ένας Γάλλος κομίστας, ο Achde (o οποίος και θα παραμείνει τρεις ημέρες στην Αθήνα), σχεδιαστής του Λούκι Λουκ, φίλος του Αστερίξ και θαυμαστής του Uderzo. Ο Achde θα διδάξει στους μαθητές του Ελληνογαλλικού Σχολείου μυστικά της τέχνης του, ενώ έχει δεσμευτεί να λάβει μέρος και στη συζήτηση με θέμα «Αστερίξ και bande dessine, ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Η επιρροή τους στο ελληνικό κόμικ και στην ελληνική πραγματικότητα».

Για την ιστορία, το κόμιξ έχει μεταφραστεί σε 100 γλώσσες και διαλέκτους, μεταξύ των οποίων στην Κρητική, την Κυπριακή και την Ποντιακή, ακόμα στα Αρχαία Ελληνικά και τα Λατινικά. Οσο για το περιεχόμενο του νέου άλμπουμ Αστερίξ, το περιεχόμενο του φυλάσσεται σαν μυστικό πιο «ιερό» ακόμη κι από τον μαγικό ζωμό του δρυίδη Πανοραμίξ. Με τον Τουτάτις. Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες... Αλλά και οι Ρωμαίοι δεν πάνε πίσω... Το τσιμπούσι με τα αγριογούρουνα θεωρείται δεδομένο.

"Κατηγορώ" 36 ετων για τον Πολάνσκι

Του Dominic Lawson (TΗΕ ΙΝDΕΡΕΝDΕΝΤ)

ΕΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ που νάρκωσε και βίασε ένα 13χρονο κοριτσάκι συνήθως δεν δέχεται τη στήριξη του πολιτικού και καλλιτεχνικού κατεστημένου. Όμως ο Ρομάν Πολάνσκι ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες του κόσμου.

Παρ΄ όλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε τις λεπτομέρειες της υπόθεσης. Το 2003 δικαστήριο του Λος Άντζελες έδωσε στη δημοσιότητα την κατάθεση της Σαμάνθας Γκάλεϊ που είχε ληφθεί 26 χρόνια νωρίτερα, όταν εκείνη ήταν 13 ετών. Η μικρή που ήθελε να γίνει μοντέλο, περιγράφει ότι ο Πολάνσκι προσφέρθηκε να της τραβήξει φωτογραφίες για τη γαλλική «Vogue», στο σπίτι του Τζακ Νίκολσον. Ο 44χρονος Πολάνσκι τής έριξε υπνωτικό στη σαμπάνια και επέμεινε να τον συνοδεύσει «στο διπλανό δωμάτιο».


Η μικρή θυμάται ότι ήθελε να φύγει, αλλά αυτός άρχισε να τη χαϊδεύει και να τη φιλά, ενώ εκείνη ζαλιζόταν όλο και περισσότερο. Στο τέλος τη σοδόμισε. Σήμερα η υπεράσπιση θα ισχυριστεί ότι η 13χρονη ήταν ώριμη για την ηλικία της και συναίνεσε. Ο Πολάνσκι, απ΄ όσο ξέρω, δεν εξέφρασε ποτέ τη μετάνοιά του για όσα έκανε, ενώ την περίοδο της παραπομπής του Μπιλ Κλίντον για την υπόθεση Λεβίνσκι είχε δηλώσει: «Υπάρχει διαφορετική δικαιοσύνη για τα δημόσια πρόσωπα απ΄ ό,τι για τους υπόλοιπους».

Το ερώτημα όμως σε όσους τον υπερασπίζονται είναι απλό: εάν ήταν η δική τους 13χρονη κόρη που ο Πολάνσκι νάρκωσε και βίασε, θα αισθάνονταν την ίδια συμπάθεια για εκείνον;

Η Λούσι πήγε στον ουρανό με τα "διαμάντια"

Ήταν ένα απόγευμα του 1967 όταν ο Τζούλιαν , ο γιος του Τζων Λεννον γύρισε σπίτι κρατώντας μια περίεργη παιδική ζωγραφιά στα χέρια του
"Τι είναι αυτό?" τον ρώτησε ο διάσημος πατέρας του

"Η Λούσι στον ουρανό με τα διαμάντια" (Lucy in the sky with dimonds) αποκρίθηκε ο μικρός

Αυτό αρκούσε για να μετατραπεί η μικρή συμμαθήτρια του Τζούλιαν, σε "μούσα" έμπνευσης για το διάσημο group των Beatles. H Λούσι της παιδικής ζωγραφιάς έγινε τραγούδι, μπήκε στο άλμπουμ album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band και αγαπήθηκε απ όλο τον κόσμο
Τα χρόνια πέρασαν, η μικρή Λούσι μεγάλωσε, αλλά η ζωή της μόνο αδαμάντινη δεν ήταν. Μετά από μακροχρόνια μάχη με την ασθένει του "Λύκου" απ την οποία υπέφερε, έσβησε σε ηλικία 46 ετών, για να βρει τα διαμάντια που δεν της χάρισε τούτη η ζωή, ΄κάπου εκεί ψηλά στον ουρανό...

«Εφυγε» η Σπεράντζα Βρανά

Απεβίωσε τα ξημερώματα, σε ηλικία 77 ετών, η δημοφιλής ηθοποιός Σπεράντζα Βρανά. Η Ελπίδα Χωματιανού, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στο Μεσολόγγι στις 6 Φεβρουαρίου του 1932. Εκανε το ντεμπούτο της το 1948 στο θέατρο και δύο χρόνια αργότερα εμφανίστηκε στον κινηματογράφο, στην ταινία της Φίνος Φιλμ, «Έλα Στο Θείο». Χαρακτηριστικοί ήταν οι ρόλοι της στις ταινίες: «Η Ωραία των Αθηνών», «Γλέντι», «Λεφτά κι Αγάπη», «Η Κάλπικη Λίρα».Εγραψε αρκετά βιβλία με σπουδαιότερο το αυτοβιογραφικό "Τολμώ".
ΠΗΓΗ: NΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Σίγησε ύστερα από 4.000 κονσέρτα

Η Ισπανίδα πιανίστρια, που ξεκίνησε ως παιδί-θαύμα, για να κάνει τελικά μια καριέρα-μαμούθ 75 χρόνων και να κατακτήσει τέσσερα Γκράμι, «έσβησε» στα 86 της




Μία από τις σπουδαιότερες και μακροβιότερες καλλιτεχνικά πιανίστριες όλων των εποχών, η Αλίθια Ντε Λαρότσα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών. Ο θάνατός της προήλθε από καρδιοαναπνευστικά προβλήματα που αντιμετώπισε στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες δύο ημέρες. Η υγεία της, ωστόσο, ήταν επιβαρημένη εδώ και δύο χρόνια, ειδικά έπειτα από ένα σοβαρό κάταγμα που υπέστη στο ισχίο.


Γεννημένη στη Βαρκελώνη το 1923, κάθισε για πρώτη φορά στο πιάνο σε ηλικία μόλις δύο ετών, για να γίνει λίγο αργότερα γνωστή στη χώρα της ως παιδί-θαύμα. Το πρώτο της ρεσιτάλ το έδωσε στα έξι της, ενώ στα 11 είχε ήδη κάνει την πρώτη της συνεργασία με ορχήστρα.
Παρά το τεράστιο ταλέντο της, η δασκάλα της δεν της επέτρεπε να παίξει Ισπανούς συνθέτες μέχρι να γίνει 15 χρονών. Είχε τους λόγους της: «Επαιζα Μπαχ και Μότσαρτ. Αυτή είναι μία αναγκαστική βάση για έναν πιανίστα. Δεν μπορείς να παίξεις ισπανική μουσική χωρίς αυτή», εξήγησε αργότερα η ίδια συμπληρώνοντας:
Μότσαρτ και Μπαχ
«Η ισπανική μουσική είναι πάρα, πάρα, πάρα πολύ δύσκολη. Ερχονται σε μένα νέοι άνθρωποι και νομίζουν ότι μπορούν να παίξουν ισπανική μουσική αμέσως. Η μουσική αυτή όμως πρέπει να έχει τον σωστό ρυθμό, όπως ο Μότσαρτ και ο Μπαχ πρέπει να έχουν τον σωστό ρυθμό».
Η ίδια όμως κατάφερε και τους «κατέκτησε» όλους, και τον Μότσαρτ και τον Μπαχ και τους Ισπανούς συνθέτες, εντυπωσιάζοντας τους πάντες με την τεχνική της και με τον ρυθμό της, διεκδικώντας και κατακτώντας επάξια τον τίτλο μίας από τους σπουδαιότερους πιανίστες στον κόσμο και αποδεικνύοντας πως παρά το ότι η ίδια ήταν μικροσκοπική -είχε ύψος μόλις 1.52μ.- το ταλέντο της ήταν τεράστιο.
Η Ντε Λαρότσα έκανε μία καριέρα-μαμούθ διάρκειας 75 ολόκληρων χρόνων. Στο διάστημα αυτό έδωσε περισσότερα από 4.000 κονσέρτα, ηχογράφησε πολλά άλμπουμ, για τέσσερα από τα οποία κέρδισε και Βραβεία Γκράμι, απέσπασε ύψιστες τιμητικές διακρίσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, συνεργάστηκε με μεγάλες ορχήστρες και σπουδαίους μαέστρους, δίδαξε...
Το 1995 παραπονέθηκε σε μία συνέντευξή της πως η ηλικία δεν άφηνε πλέον τα χέρια της να παίξουν όπως η ίδια επιθυμούσε. Παρέμεινε, ωστόσο, στην ενεργό δράση μέχρι το 2003, οπότε και αποφάσισε να αποσυρθεί σε ηλικία 80 ετών!
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Η Λυρική Σκηνή στην ανυπαρξία

Τα «γκόλντεν μπόις» τη χρέωσαν με 13 εκατομμύρια ευρώ. Ποιος θα αποσβέσει αυτό το αστρονομικό χρέος; Μήπως ο παραιτηθείς πρόεδρος-μεγαλοβιομήχανος Οδ. Κυριακόπουλος;
Μήπως ο αποχωρήσας καλλιτεχνικός διευθυντής Στέφανος Λαζαρίδης με τις σπατάλες του και την εισαγόμενη παρεούλα του; Μήπως τα «γκόλντεν μπόις»-σύμβουλοι σε μη θεσμοθετημένες θέσεις θα επιστρέψουν τους μισθούς των 5.000 ευρώ και άνω που εισπράττουν;
Ο δε νυν καλλιτεχνικός διευθυντής κ. Τζοβάνι Πάκορ –τι σύμπτωση, και αυτός εισαγόμενος– που μάλιστα εν όψει οικονομικής κρίσης διόρισε πρόσφατα προσωπικό του σύμβουλο, αντʼ αυτού, τον κ. Νέστορα Τέιλορ, πότε θα πάρει αεροπλάνο να πάει στη Σκάλα του Μιλάνου να την ισοπεδώσει και αυτήν; Στο κάτω κάτω εκεί πατρίδα του είναι.
Δύσμοιρη Λυρική Σκηνή!
Να που τώρα έφτασε σε αυτό το κατάντημα η Λυρική μας Σκηνή εκτός από αναστολή εργασιών, να μην έχει να καταβάλει ούτε το δεκαπενθήμερο στους εργαζομένους. Και ποιος θα λύσει αυτό το θέμα; Μήπως ο νυν αντιπρόεδρος του ΔΣ κ. Αθανάσιος Θεοδωρόπουλος, επιλογή του υπουργού Πολιτισμού κ. Α. Σαμαρά; Και αν μπορεί κάποιος να μας πει τι σχέση έχει ο εν λόγω κύριος με το λυρικό μας θέατρο. Μήπως τόση όση είχε και ο Οδ. Κυριακόπουλος και η στρατιά των «γκόλντεν μπόις»-συμβούλων; Κρίμα, κρίμα και πάλι κρίμα κύριε Καραμανλή.
ΠΗΓΗ: ΠΑΡΟΝ

John Lennon: Εγώ διέλυσα τους Beatles...

Της Σοφίας Στυλιανού


Χρειάστηκε να περάσουν ακριβώς 40 χρόνια για να μάθουμε πως ο Τζον Λένον ήταν αυτός που διέλυσε τους «Μπιτλς» (για λόγους τακτικής;) και ότι, αν δεν το είχε κάνει τότε, ίσως να μη μιλούσαμε μέχρι σήμερα για τους τέσσερις, ίσως και «πιο διάσημους και από τον Χριστό», Βρετανούς.


Ξεχασμένες ηχογραφημένες συνεντεύξεις από τον δημοσιογράφο των «Τάιμς» Ρέι Κόνελι, που τους παρακολουθούσε για χρόνια από κοντά, αποκαλύπτουν την ανταγωνιστική σχέση του Λένον με τον ΜακΚάρτνεϊ και λόγια που είχαν ειπωθεί off the record και δεν είχαν ακουστεί ποτέ δημοσίως.
Μία ημέρα του Σεπτέμβρη του 1969, ο Κόνελι βρέθηκε δίπλα στους «Μπιτλς» στα γραφεία της Apple, όπου κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Η σύσκεψη είχε καταλήξει σε καβγά, άνθρωποι ανεβοκατέβαιναν τις σκάλες, αλλά κανείς δεν έλεγε τίποτα γι' αυτό.
Εκείνη ήταν «η ημέρα που οι "Μπιτλς" πέθαναν», όπως έγραψε σε άρθρο του. Ο Τζον Λένον δεν μίλησε γι' αυτό παρά τον επόμενο Δεκέμβρη, ενώ βρισκόταν στο Τορόντο: «Στη συνάντησή μας ο Πολ με ενοχλούσε συνέχεια, ρωτώντας τι θα κάνουμε, οπότε στο τέλος απλώς είπα: "Νομίζω πως είσαι βλάκας. Θέλω διαζύγιο"». Τα λόγια αυτά προφανώς του ξέφυγαν, γιατί η επίσημη ανακοίνωση της διάλυσης δεν έγινε παρά τον επόμενο Μάη, μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ «Let it be».
Παράλληλα, υπάρχουν και ηχογραφημένες συνεντεύξεις του Πολ ΜακΚάρτνεϊ. Ο ΜακΚάρτνεϊ συνετρίβη από τη διάλυση των «Μπιτλς». Ηταν αυτός που ήθελε πιο πολύ από όλους να κρατήσει την μπάντα ενωμένη. Ενιωσε προδομένος και αποσύρθηκε στη φάρμα του στη Σκοτία σε βαριά κατάθλιψη. Ετσι ήταν αρκετά αντιφατικό και ειρωνικό όταν η ανάκαμψή του, η κυκλοφορία του σόλο άλμπουμ του συνοδευόμενο από μία δήλωση, τον Απρίλιο του 1970, ερμηνεύτηκε ως να ήταν εκείνος υπεύθυνος για τη διάλυση του γκρουπ. Δημοσιεύματα σε όλο τον κόσμο έγραφαν: «Πώς μπόρεσε;».
«Ηταν όλο μία παρεξήγηση», είχε πει σε αυτές τις κασέτες ο ΜακΚάρτνεϊ λίγες ημέρες αργότερα. «Αναλογίστηκα, Χριστέ μου, τι έκανα; Και το στομάχι μου άρχισε να ανακατεύεται. Ποτέ δεν είχα πρόθεση να εννοήσω με τη δήλωσή μου ότι "ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ εγκαταλείπει τους "Μπιτλς"».
Οταν ο Τζον άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ο Πολ τυχαία κέρδισε την αμφισβητήσιμη τιμή της διάλυσης του πιο δημοφιλούς γκρουπ στον κόσμο, ρώτησε τον δημοσιογράφο: «Γιατί δεν το έγραψες τότε που στο είπα στον Καναδά;». «Μου ζήτησες να μην το κάνω», απάντησε ο Κόνελι. «Εσύ είσαι ο δημοσιογράφος, όχι εγώ», ανταπάντησε ο Λένον απότομα.
Πιο ήρεμος, το 1971, ο Λένον εξομολογείται από τη Νέα Υόρκη το χρονικό της πτώσης: «Ολο το πράγμα είχε πεθάνει στο μυαλό μου πριν αρχίσει η ταραχή. Πιστεύαμε στον μύθο των "Μπιτλς" όσο και το κοινό και ήμασταν ερωτευμένοι μαζί τους με τον ίδιο τρόπο. Αλλά, κατά βάση, ήμασταν τέσσερις ξεχωριστές προσωπικότητες, που τελικά ξαναβρήκαμε τη μοναδικότητά μας αφότου βυθιστήκαμε μέσα σε έναν μύθο. Ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι θύμωσαν όταν τελειώσαμε, αλλά κάθε τσίρκο φτάνει στο τέλος του. Οι "Μπιτλς" ήταν ένα μνημείο που έπρεπε είτε να αλλάξει είτε να καταστραφεί. Οπως συνέβη, καταστράφηκε. Υποτίθεται ότι οι "Μπιτλς" ήταν αυτό, ήταν εκείνο, αλλά στην ουσία το μόνο που ήμασταν ήταν μία μπάντα που έγινε πολύ μεγάλη. Στην πραγματικότητα, οι καλύτερες ημέρες μας ήταν πριν γίνουμε μεγάλοι, όταν παίζαμε σε κλαμπ για ώρες. Ο Μικ Τζάγκερ έλεγε ότι δεν ήμασταν καλή μπάντα ως περφόρμερ. Αλλά ποτέ δεν μας είδε στα καλύτερά μας στο Λίβερπουλ και στο Αμβούργο. Τότε ήμασταν μακράν η καλύτερη μπάντα που υπήρχε».
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Τέχνη από σπασμένα παιχνίδια

Διαλυμένα παιχνίδια, κομμάτια παλιών επίπλων, μπουκάλια, κουτιά και άλλα «άχρηστα» υλικά με συνδετική ουσία την παιδική φαντασία μεταμορφώνονται σε πρωτότυπα έργα τέχνης. Αγαπημένα αντικείμενα που έχουν πια χάσει λόγω φθοράς το λειτουργικό τους ρόλο, γλιτώνουν τον... σκουπιδοτενεκέ αποκτώντας ένα νέο νόημα χάρη στην πρωτότυπη σύλληψη ενός Ισπανού εικαστικού.
Ο Μιγκέλ Ανχελ Χουάν έχει ιδρύσει στη Μαγιόρκα το Μουσείο των Σπασμένων Παιχνιδιών δίνοντας έτσι έναν μοναδικό χώρο έκφρασης στη δίχως όρια παιδική δημιουργικότητα. Παλιά παιχνίδια που έχουν ανασυσταθεί, σουρεαλιστικές αναπαραστάσεις και κάθε λογής ονειρικές φιγούρες φτιαγμένες από παιδιά παρουσιάζονται στην αίθουσα του πρωτότυπου μουσείου.
Η έμπνευση του Juan, ωστόσο, δεν έχει σταματήσει στα σύνορα της πατρίδας του και τις επόμενες μέρες θα φιλοξενηθεί στη χώρα μας για να δείξει στα Ελληνόπουλα πώς μπορούν να δώσουν ζωή στα χαλασμένα τους παιχνίδια. Τα παιδιά άνω των 5 ετών που θα επισκεφθούν την 74η Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης αύριο από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 10 το βράδυ και το Σαββατοκύριακο από τις 10 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν στο σχετικό εργαστήριο, υπό την καθοδήγηση του Ισπανού δημιουργού.
«Η φιλοσοφία του εργαστηρίου στηρίζεται σε τρεις πυλώνες. Καταρχήν αποτελεί μια σύγχρονη μορφή ανακύκλωσης, προάγει τη δημιουργικότητα των παιδιών, τα οποία φτιάχνουν μόνα τους τα δικά τους παιχνίδια μειώνοντας παράλληλα το κόστος για τους γονείς καθώς τους απαλλάσσει από την αγορά ενός καινούργιου παιχνιδιού», εξηγεί ο κ. Δημήτρης Συμεωνίδης, διοργανωτής εκθέσεων και υπεύθυνος της έκθεσης Kid & Fun. O ίδιος καλεί τα παιδιά να φέρουν τα σπασμένα τους παιχνίδια στο εργαστήριο για να δημιουργήσουν καινούργια, ενώ υπογραμμίζει τη σημασία που έχει για τα παιδιά η συγκεκριμένη ενασχόληση: «Είναι σημαντικό οι γονείς να ενθαρρύνουν και να αφήνουν ελεύθερα τα παιδιά να δημιουργούν. Πολλές φορές τα παιδιά διασκεδάζουν με πράγματα που εμείς δεν μπορούμε να φανταστούμε και να κατανοήσουμε. Η δημιουργική τους σκέψη δεν έχει όρια, όπως έχει η σκέψη των ενηλίκων. Κι αυτό είναι σημαντικό, γιατί ο κόσμος μας αλλάζει από τα παιδιά μας...». Οπως μας πληροφορεί, εκτός από το εργαστήριο δημιουργίας έργων τέχνης από σπασμένα παιχνίδια που η έκθεση Kid & Fun φιλοξενεί για δεύτερη φέτος χρονιά, συζητείται και η πιθανότητα δημιουργίας παραρτήματος στην Ελλάδα του ισπανικού Μουσείου Σπασμένων Παιχνιδιών
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ

Αποκάλυψαν Ιστορική "Φωτο-Απάτη" 63 χρόνια μετά

Ομάδα ειδικών με πρωτεργάτη τον Ισπανό ερευνητή ΕΡΝΣΤ ΑΛΑΣ καταρρίπτει τον μύθο μιας από τις γνωστότερες φωτογραφίες που έχουν ποτέ τραβηχτεί


Πρόκειται για την φωτογραφία του Ούγγρου φωτογράφου ROBERT CAPA η οποία τραβήχτηκε το 1936 κατά την διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου και απεικονίζει την στιγμή του θανάσιμου τραυματισμού ενός άνδρα της Εθνοφρουράς από τα πυρά των εθνικιστών του Φράνκο.
Η φωτογραφία αποτελεί "σύμβολο" του Ισπανικού εμφυλίου κατά του φασισμού, που όμως έρχεται να αποκαθηλώσει άδοξα η επιστημονική έρευνα

Κατά τον ΕΡΝΣΤ ΑΛΑΣ και την ομάδα του η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι "στημένη" αποτελώντας "φωτο-απάτη" για τους ακόλουθους λόγους

Ο φωτογράφος Robert Capa ισχυρίστηκε ότι η λήψη έγινε στην περιοχή "Θέρο Μουριάνο". Ο Άλας μετά από λεπτομερέστατη μελέτη τόσο της περιοχής "Θέρο Μουριάνο" όσο και της περιοχής που εμφανίζεται στην επίμαχη φωτογραφία, θεωρεί οτι αναμφισβήτητα αυτή τραβήχτηκε στην τοποθεσία "Έσπεχο" και όχι εκεί που ισχυρίζεται ο δημιουργός της.

Στην περιοχή "Έσπεχο" έγιναν μόνο δύο μάχες. Μια στις 22/9/1936 και μια στις 25/9/1936. Ο δημιουργός όμως της φωτογραφίας είχε φύγει από εκεί περίπου είκοσι μέρες ΝΩΡΙΤΕΡΑ

Το εντυπωσιακότερο είναι οτι το Γαλλικό περιοδικό "Vu" δημοσίευσε τη φωτογραφία ΠΡΙΝ την έναρξη των εχθροπραξιών στο "Εσπεχο"!!!

Ο ερευνητής αναγνωρίζει ως ελαφρυντικό το νεαρό της ηλικίας του 22χρονου τότε Capa, παραδεχόμενος οτι ανεξάρτητα από την νεανική του παρατυπία ο Capa υπήρξε όντος ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

Να θυμίσουμε εδώ οτι ο Capa κάλυψε από την πρώτη γραμμή της μάχης την απόβαση στην Νορμανδία, τραβώντας εκπληκτικές φωτογραφίες για να χάσει τη ζωή του "επί το έργον" όταν πάτησε νάρκη το 1954 στην Ινδοκίνα
ΠΗΓΗ: TIMES, ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ

Φεστιβάλ καθαρότητας

Tης Ολγας Σελλα

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι οι κληρονόμοι συνθετών δικαιούνται να απαγορεύσουν σε καλλιτέχνες να ερμηνεύσουν τραγούδια των οποίων έχουν τα δικαιώματα, αν θεωρούν ότι αυτά ενδέχεται να «κακοποιηθούν». Από χθες μάθαμε ότι μπορούν να αποχωρήσουν από μια ολόκληρη διοργάνωση γιατί στο διαφημιστικό σποτ συνυπάρχουν με άλλους καλλιτέχνες «οι οποίοι θεωρείται ότι δεν μπορούν να σταθούν στο ίδιο πλαίσιο εκδηλώσεων».

Και το μάθαμε αυτό από την επιστολή που έστειλε στον Δήμο Ξάνθης και στη Δημοτική Επιχείρηση Ανάπτυξης Ξάνθης το γραφείο που εκπροσωπεί τον Γιώργο Χατζιδάκι και τον Μάριο Φραγκούλη, ακυρώνοντας μόλις έξι μέρες πριν από την έναρξη των εκδηλώσεων «Γιορτές της παλιάς Ξάνθης» την προγραμματισμένη συναυλία με το Μουσικό Σύνολο Μ. Χατζιδάκις.

Οι Γιορτές της Παλιάς Ξάνθης είναι ένας από τους πολλούς και παλαιούς περιφερειακούς θεσμούς που φιλοξενούνται σε πόλεις της Ελλάδας και σε δήμους. Στόχος όλων είναι να ζωντανέψουν την περιοχή τους, προσκαλώντας γνωστούς καλλιτέχνες στις εκδηλώσεις τους. Κανένα από τα προγράμματα αυτών των τοπικών φεστιβάλ δεν είναι εξ ολοκλήρου αποδεκτό σε όλους, αφού ο καθένας έχει τις προτιμήσεις του. Σε άλλον μπορεί να αρέσει η Ευανθία Ρεμπούτσικα, σε άλλον η Ελλη Πασπαλά, σε άλλον οι Χαΐνηδες ή ο Παντελής Θαλασσινός. Αλλος πάλι μπορεί να προτιμάει τη Γλυκερία ή τη φωνή της Φωτεινής Δάρρα ή να περιμένει πώς και πώς τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι από τη φωνή του Μάριου Φραγκούλη. Και βεβαίως το δικό τους κοινό έχουν είτε ο Αντώνης Ρέμος είτε η Αννα Βίσση που συμμετέχουν στη διοργάνωση πριν από το επίσημο πρόγραμμά της.

Με ποιους από όλους τους παραπάνω δεν μπορούν να σταθούν στο ίδιο πλαίσιο ο Μάριος Φραγκούλης και τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι;

Την απάντηση τη δίνει με επιστολή του ο γιος του Μ. Χατζιδάκι: «Δυστυχώς όμως η χαρά μου αυτή γρήγορα μετατράπηκε σε απογοήτευση και θλίψη όταν είδα να συνδέεται η συναυλία μας και να παρουσιάζεται από κοινού με τη συναυλία της Αννας Βίση (!), που αν μη τι άλλο δείχνει άγνοια, αλλά και έλλειψη ευαισθησίας σχετικά με το έργο του Μ. Χατζιδάκι και τη θέση του στον ελληνικό πολιτισμό».

Αυτό δεν είναι υπεροψία, όπως λένε στην Ξάνθη. Είναι ο ορισμός της καθαρότητας...