"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 10 αναπάντητα ερωτηματικά για το Δεκέμβρη του '44


Διάβασα τα ένθετα που δυο ημερήσιες αθηναϊκές εφημερίδες πρόσφεραν στο κοινό τους για τα 70 χρόνια από τα Δεκεμβριανά. Από την ανάγνωση, έχω τη γνώμη ότι γι΄ ακόμα μια φορά δέκα κρίσιμα ερωτηματικά έμειναν αναπάντητα. Ας μου επιτραπεί να τ΄ απαριθμήσω:


1) Είναι πλέον πασίγνωστο ότι τόσο προπολεμικά όσο και μεταπολεμικά οι εκάστοτε ηγέτες του ΚΚΕ ήσαν διορισμένοι και απολύτως εξαρτημένοι από το «επαναστατικό κέντρο», από τη Μόσχα. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν σπουδάσει σε ειδικές κομματικές σχολές στη Ρωσία και σε αρκετούς είχε απονεμηθεί ο βαθμός ανώτερου αξιωματικού του σοβιετικού στρατού. Υψίστη τιμή βέβαια αλλά και υψίστη ευθύνη, ένας αξιωματικός του σοβιετικού στρατού οφείλει να εκτελεί ασυζητητί τις διαταγές των ανωτέρων του. Αρκετοί επίσης είχαν ειδικές σχέσεις με τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες, οι δε Σοβιετικοί διατηρούσαν πάνω τους δικαίωμα ζωής και θανάτου. Τρανό παράδειγμα ο «μεγάλος αρχηγός», ο Νίκος Ζαχαριάδης, που από «αγαπημένο παιδί» του Στάλιν βρέθηκε στη Σιβηρία καταδικασμένος, χωρίς να προηγηθεί καμιά δίκη, όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε φυσικό θάνατο.  


«Τούτων ούτως εχόντων», όταν είναι πασίγνωστο ότι οι ηγέτες του ΚΚΕ δεν τολμούσαν ούτε τη μύτη τους να ξύσουν αν δεν ρωτούσαν πρώτα τους Σοβιετικούς, μπορούμε να δεχθούμε ως σοβαρή την άποψη ότι Σιάντoς και Ιωαννίδης αποφάσισαν μόνοι τους, και χωρίς να ρωτήσουν κανένα, να συγκρουστούν με τους Βρετανούς το Δεκέμβρη; 


Σε μια κρίσιμη μάλιστα στιγμή, όταν οι Γερμανοί με την αντεπίθεση στις Αρδέννες απειλούσαν να ρίξουν τους Αγγλοαμερικανούς στη θάλασσα;


2) Τέλη Ιούλη του ΄44 φτάνει στην «Ελεύθερη Ελλάδα» σοβιετική στρατιωτική αποστολή προκειμένου, υποτίθεται, να υπάρξει κοινός σχεδιασμός και συντονισμός του αγώνα κατά των Γερμανών. Περιέργως κανένας απολύτως κοινός σχεδιασμός με την ηγεσία του ΕΛΑΣ δεν υπήρξε, καμιά από κοινού σχεδιασμένη και οργανωμένη πολεμική επιχείρηση κατά των Γερμανών δεν πραγματοποιήθηκε. Και το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Ποιος ο λόγος τής εδώ παρουσίας της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής;


3) Στις 12 Οκτωβρίου του ΄44 οι τελευταίοι Γερμανοί στρατιώτες εγκαταλείπουν την Αθήνα. Περιέργως, η υποτιθέμενη στρατιωτική αποστολή δεν αποχωρεί, παραμένει στην Αθήνα και μάλιστα καθόλη τη διάρκεια των Δεκεμβριανών. Γιατί;


4) Στην υποτιθέμενη αυτή στρατιωτική αποστολή μετείχαν και δύο παλιοί γνώριμοι του Ιωαννίδη, οι Τσερνίτσεφ και Βαβούδης. Ο πρώτος ήταν προπολεμικά γραμματέας της σοβιετικής πρεσβείας στην Αθήνα και λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουν ποια είναι η δεύτερη ιδιότητα των γραμματέων στις διάφορες πρεσβείες ενώ ο Βαβούδης, ο οποίος παρέμεινε στην Αθήνα και μετά την αποχώρηση της αποστολής, έγινε ευρύτερα γνωστός αργότερα, με την υπόθεση Μπελογιάννη (ήταν ασυρματιστής). Τόσο εγώ όσο και η αδερφή μου υπήρξαμε στενοί συνεργάτες του Βαβούδη σ’ όλη τη διάρκεια του εμφυλίου και ήμασταν σε θέση να γνωρίζουμε ότι εκτός από έμπιστος του Ζαχαριάδη ήταν και άνθρωπος των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών.  


Και το ερώτημα που εδώ και εβδομήντα χρόνια παραμένει αναπάντητο: Ποιος ο λόγος συμμετοχής των δύο αυτών προσώπων σε μια στρατιωτική, υποτίθεται, αποστολή; Γιατί συνομιλούσε και συναποφάσιζε μαζί τους, όπως ο ίδιος ομολογεί, πάνω σε καίρια θέματα πολιτικής, ο Γιάννης Ιωαννίδης;


5) Υποτίθεται ότι το Δεκέμβρη κρινόταν η μοίρα της χώρας μας για πολλές δεκαετίες, κρινόταν αν θα παρέμενε μια ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα ή θα μετατρεπόταν σε αγγλικό προτεκτοράτο. Παρά ταύτα οι Σιάντoς - Ιωαννίδης αντί να κηρύξουν πανστρατιά και να φέρουν εσπευσμένα στην Αθήνα ό,τι δυνάμεις είχαν και δεν είχαν, έστειλαν τις καλύτερα οπλισμένες και πιο εμπειροπόλεμες δυνάμεις του ΕΛΑΣ να κυνηγούν το Ζέρβα στα κατσάβραχα της Ηπείρου. Γιατί; 


Γιατί άφησαν μόνο του τον εφεδρικό ΕΛΑΣ της Αθήνας («τα παιδιά με τα τουφεκάκια», όπως με βαθύτατη πικρία κατήγγειλε ο στρατιωτικός εγκέφαλος του ΚΚΕ ταγματάρχης Ν. Μακρίδης) να τα βγάλει πέρα με τα τανκς και τα κανόνια του Σκόμπι;


6) Γιατί ο Ζαχαριάδης απαγόρευσε κάθε κριτική συζήτηση για τα Δεκεμβριανά, παραβιάζοντας θεμελιώδη θέση του Λένιν για την ανάγκη κριτικής εξέτασης των λαθών;


7) Αν η ήττα του Δεκέμβρη οφείλονταν στην ανικανότητα και στα τραγικά λάθη των Σιάντου - Ιωαννίδη γιατί αυτοί, αντί να υποστούν δριμύτατη κριτική και να καθαιρεθούν, ξαναεκλέχτηκαν θριαμβευτικά στην ηγεσία του κόμματος στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, το Σεπτέμβριο του 45;


8) Όπως είναι γνωστό, καθόλη τη διάρκεια των Δεκεμβριανών ο «σκληρός πυρήνας» των ηγετών του ΚΚΕ είχε καθημερινή επικοινωνία με το «επαναστατικό κέντρο» στη Μόσχα με τον ασύρματο. Διπλή μάλιστα, μια έμμεση μέσω Σόφιας και μια απευθείας με τον Βαβούδη, το «κανάλι» του οποίου, όπως αποκαλύπτει ο έγκυρος ερευνητής-δημοσιογράφος Φ. Οικονομίδης, έλεγχαν άμεσα οι Σοβιετικοί. Πού είναι τα σήματα αυτά; Γιατί δε δίνονται όλα στη δημοσιότητα; 


 Είναι γνωστό επίσης ότι το ελληνικό Δημόσιο διέθεσε ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για τη διάσωση και τη διαφύλαξη των αρχείων του ΚΚΕ που κινδύνευσαν κάποτε από πλημμύρες. Γιατί το ΚΚΕ, ενώ δέχεται την επιχορήγηση, απαγορεύει αυστηρότατα, εβδομήντα χρόνια μετά το Δεκέμβρη, την πρόσβαση στα αρχεία του;


9) Στο βιβλίο του Γεωργίου Παπανδρέου «Η απελευθέρωση της Ελλάδας» και στη σελ.211 διαβάζουμε: «Το απόγευμα της Πέμπτης 30 Νοεμβρίου 1944, ο υπουργός των οικονομικών Αλ. Σβώλος επεσκέφθη εις την οικίαν του τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου. Η συνομιλία διεξήχθη υπό το κράτος βαθείας συγκινήσεως ενώπιον της επερχομένης τραγικής εσωτερικής κρίσεως. Ο Αλ. Σβώλος εξεμυστηρεύθη την εντύπωσίν του ότι η μεταβολή της αποφάσεως του ΚΚΕ υπήρξεν απότομος και οφείλεται εις εξωτερικάς υποδείξεις. Και προσέθεσεν ότι δεν δύναται να ασκήση επ’ αυτού καμμίαν αποφασιστικήν επιρροήν». Τη συνταρακτική αυτή φράση «οφείλεται εις εξωτερικάς υποδείξεις» γιατί την προσπερνούν με τόση αδιαφορία οι σύγχρονοι ιστοριογράφοι; Δεν είναι φανερό ότι στις λίγες αυτές λέξεις κρύβεται όλη η αλήθεια για την τραγωδία του Δεκέμβρη;


10) Όπως ο ίδιος ομολογεί, ο Ιωαννίδης είχε συχνές επαφές και συζητήσεις με τον Τσερνίτσεφ για κρίσιμα πολιτικά θέματα. Σε μια απ’ αυτές τις συζητήσεις ο Τσερνίτσεφ, θέλοντας προφανώς να εκφράσει τη διαφωνία του με τα λεγόμενα του Ιωαννίδη, αντί να υψώσει τον τόνο ή να μακρηγορήσει, έκανε απλώς ένα μορφασμό αποδοκιμασίας. Και ιδού τα αποτελέσματα του…μορφασμού, όπως με αφοπλιστική ειλικρίνεια τα περιγράφει ο ίδιος ο Ιωαννίδης: «…Μου κάνει ένα μορφασμό πολύ χαρακτηριστικό. Τι εσήμαινε αυτό; Αποδοκιμασία της απάντησής μου. Εγώ εκείνη την στιγμή τα έχασα. Είδα την αποδοκιμασία… Αυτός ο μορφασμός εμένα με έκανε άνω -κάτω. Και αυτό κατά κύριο λόγο μας εξανάγκασε να αποφασίσουμε να δεχτούμε τη συμφωνία του Λιβάνου και να στείλουμε τους υπουργούς μας στην Κυβέρνηση…» Ένας μορφασμός λοιπόν ενός κάποιου κ. Τσερνίτσεφ, απλού μέλους μιας ξένης -στρατιωτικής, υποτίθεται- αποστολής, ανάγκασε τον Ιωαννίδη, ηγέτη ενός πρωτοφανούς αντιστασιακού κινήματος που αγκάλιαζε εκείνη τη στιγμή την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, να κάνει στροφή 180 μοιρών και να αλλάξει πολιτική σε ένα τόσο κρίσιμο θέμα! Εκείνο όμως που σαρώνει τα πάντα, και αναλύσεις και ερμηνείες και αμφιβολίες και διχογνωμίες, είναι η λέξη που χρησιμοποιεί ο Ιωαννίδης. Η λέξη «εξανάγκασε». Δε λέει ο Ιωαννίδης «μας προβλημάτισε», «μας έβαλε σε συλλογή», «μας έβαλε σε σκέψεις», αλλά «μας εξανάγκασε». Μετά από αυτή τη φοβερή στο νόημά της λέξη, μπορούμε πλέον να μιλάμε για «ανικανότητα» και «λάθη» των ηγετών του ΚΚΕ;


Συμπέρασμα:


SUPER MARKET «Η ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ»!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (Για τους θεατροφιλους και όχι μόνο...)
Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ

Στην προσπάθειά μου, μέσα στο καλοκαιριάτικο καμίνι, να ψάχνω για να θυμηθώ και να μετρήσω για το σημερινό μου σημείωμα τις περιπτώσεις του εισαγόμενου σκηνοθετικού τυχοδιωκτισμού των περασμένων καλοκαιριών, χρυσοπληρωμένων πάντα από το μονίμως ελλειμματικό Δημόσιο Ταμείο για τον προγραμματισμό του Φεστιβάλ Αθηνών, με έβγαλε με τη φοβερή και ασυναγώνιστη μνήμη του ο πολύ αγαπητός μου Κώστας Γεωργουσόπουλος και τον ευχαριστώ.

Κύριε υπουργέ μου, που θα βρούμε το "μοντέλο"?

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ

Κύριε υπουργέ μου, αξιαγάπητε και πολυπουργεύοντα, μπήκαμε στο φθινόπωρο και το όμορφο καλοκαίρι, αυτό τέλος πάντων το όσο «όμορφο» μας άφησαν να το περάσουμε οι «τροϊκανοί» μας κηδεμόνες, έφτασε στο τέρμα του θερινού μας χαλαρώματος. Καιρός να σοβαρευτούμε λιγάκι, αν και εσείς συμφωνείτε.

Αντιγράφω λοιπόν, από αξιόπιστη εφημερίδα, τη δήλωση σας, όπως την κάνατε στο Κανάλι 1 του Πειραιά, σχετικά με την εκλογή του νέου προέδρου της ΕΡΤ αλλά και των λοιπών προβλημάτων που την απασχολούν και που τη λύση τους αναμένουν από το χέρι σας.

Είπατε λοιπόν ότι «σκοπός της κυβέρνησης είναι η ΕΡΤ να μην είναι κυβερνητικό κανάλι» και ότι «το έχετε αποδείξει αυτό πέρα από οτιδήποτε άλλο» και ότι «δεν στοχεύετε να κάνετε την ΕΡΤ κανάλι κυβερνητικό».

Ομολογώ ότι αυτό το «μη κυβερνητικό κανάλι» δεν το κατάλαβα όσο και αν εθαύμασα την πρωτοτυπία του και που σε περίπτωση που θα το πραγματοποιήσετε, θα έχετε ξεπεράσει και την αξιοπιστία του BBC, για να μην πω έστω και της RAI που χρόνια παλεύει να πείσει τους καλούς μας γείτονες ότι είναι «υπεράνω κρατικών θέσεων» και Μπερλουσκονικών συμφερόντων. 

Και ας πούμε ότι θα προχωρήσετε σ' αυτήν την παγκόσμια καινοτομία που, ενώ θα είναι κρατικοδίαιτη, θα μπορεί να διατηρεί και την ανεξαρτησία της, χωρίς να ανέχεται μύγα στο σπαθί της, έτσι ώστε να μπορεί σε πλήρη ισοτιμία ο καθένας να διατυπώνει την άποψή του ελεύθερα, μέχρι και σε σημείο απόλυτα αντιπολιτευτικό.

Απορία μου πρώτη λοιπόν: Αυτόν τον τηλεοπτικό ηγέτη ΠΟΙΟΣ θα τον επιλέγει κάθε φορά; Έτσι ώστε και ανεξάρτητος να είναι και αποδεσμευμένος από κάθε κυβερνητική και κομματική εξάρτηση και αλώβητος από προσωπικά συμφέροντα; Αυτόν, τέλος πάντων, τον ΑΝΘΡΩΠΟ ποιος θα τον ανακαλύπτει και θα του δίνει το τηλεοπτικό πηδάλιο με το απόλυτο δικαίωμα των αποφάσεων, χωρίς να πρέπει να δίνει λογαριασμό για τις αποφάσεις του και τις επιλογές του, διότι αυτό θα πει «μη κυβερνητικό κανάλι».

Ας πούμε λοιπόν, για να σας βοηθήσω με τις μικρές μου δυνάμεις, ότι θα γίνεται κάθε φορά μια διακομματική επιτροπή, με πολιτικούς και πολιτιστικούς εκπροσώπους, που με απόλυτη συμφωνία θα τον διαλέγουν. Και επ' αυτού αν συμβεί έστω και μια φορά, περίπου σαν το θαύμα εν Κανά, αυτή η διακομματική επιτροπή να συμφωνήσει, εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη, αξιαγάπητε κύριε υπουργέ μου, να μου περάσετε χαλκά και να αναλάβει κάποιος γύφτος να με περιφέρει ως Μάρκο στους δρόμους!

Και πάμε και στα άλλα που είπατε στο Κανάλι 1 του Πειραιά, αντιγράφοντας πάντα κατά γράμμα: «Ήταν τεράστιο λάθος στρατηγικής να προσπαθήσει η ΕΡΤ να κάνει το εμπορικό κανάλι για να ανταγωνιστεί τους ιδιωτικούς σταθμούς».

Δηλαδή, επειδή τώρα περάσαμε στο κεφάλαιο της κριτικής, ποιο ήταν αυτό το «τεράστιο λάθος»; Το ότι προσπάθησε να ανεβάσει τις ακροαματικότητες βάζοντας στο πρόγραμμα και μερικά ψυχαγωγικά πρόγραμμα ή εν πάση περιπτώσει αυτά που τραβάνε το ενδιαφέρον του «κοσμάκη»; Και χρησιμοποιώ τον ορισμό του «κοσμάκη» επειδή διακρίνω την προτίμησή σας για θεατές που να ανήκουν στις υψηλότερες βαθμίδες της διανόησης, όχι ότι είναι κακό, αλλά να μην ξεχνάμε ότι και οι «κοσμάκηδες» είναι και αυτοί πελάτες που κάθε μήνα καταθέτουν τα ευρουλάκια τους στη ΔΕΗ για να πληρώνονται μέχρι και τα πλουσιοπάροχα «μπόνους» των εργαζομένων.

Να μην έχει λοιπόν και ο «κοσμάκης» τις προτιμήσεις του; Όπως και το BBC δεν παραλείπει μέσα στον σοβαρό του προγραμματισμό να περιλαμβάνει και τη Γιουροβίζιον, όπως παλαιότερα φιλοξενούσε και τις μπαλαφάρες του Μπένι Χιλ, αν τις έχετε ακουστά. Και δεν νομίζω ότι αυτό αποτελεί κακή «ανταγωνιστικότητα» με τα άλλα εμπορικά κανάλια, από τη στιγμή που η πανοραμική ματιά επί των πάντων αποτελεί θεμελιακό κανόνα για το τηλεοπτικό θέαμα, την ενημέρωση, την ψυχαγωγία και την απαραίτητη κουλτούρα.

Διαφορετικά ένα κανάλι χωρίς το «αλατοπίπερό» του θα έμοιαζε σαν τη γυναίκα που σου ζητάει να ξαπλώσεις μαζί της, χωρίς να έχει φροντίσει και τα απαραίτητα προκλητικά στοιχεία που θα σου ανάψουν τα ενδιαφέροντα. Ένα κάποιο αρωματάκι για να φύγει από επάνω της η «κουζινίλα» και που εδώ που τα λέμε η «κουζινίλα» αποτελούσε και παραμένει ένα από τα τρωτά της κρατικής.

Και πάμε και στο άλλο, πάντα αντιγράφοντας τα δικά σας λεχθέντα, όταν καταλογίσατε «ευθύνες στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και στη διοίκηση που όρισε στην ΕΡΤ για τη δυσμενή θέση στην οποία περιήλθε η κρατική ραδιοτηλεόραση το προηγούμενο διάστημα».

Εδώ ειδικά, κύριε υπουργέ μου, για τις αυστηρές εκτιμήσεις σας και τις απαξιωτικές αποφάσεις σας, όπως άλλωστε κάνατε και με την κατάργηση του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού, θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι μόνο η νεότερη ηλικία σας και πιθανόν και η απουσία σας στο εξωτερικό, δεν σας επιτρέψανε να θυμάστε ότι στα 36 χρόνια της μεταπολίτευσης, η ΕΡΤ λειτούργησε με τις επιλογές και των δύο ηγετικών κομμάτων και μάλιστα σε αναλογία σημαντικά μεγαλύτερη του ΠΑΣΟΚ. Και πάνω σ' αυτό, χωρίς καμιά διάθεση απαλλαγής ευθυνών για τη ΝΔ, ότι τα ίδια σημεία και τέρατα είχαν διαπράξει οι διορισμένες και από το ΠΑΣΟΚ τηλεοπτικές ηγεσίες. Μήπως θέλετε να τις θυμηθούμε, αλλά γιατί τώρα να ξύνουμε παλιές πληγές;

Δεν έχετε όμως παρά να ρωτήσετε όσους θυμούνται -και δεν είμαστε λίγοι- για να επιβεβαιωθεί του λόγου το αληθές. Όχι ότι δεν έχουν περάσει άξιοι άνθρωποι και των δύο παρατάξεων, εξυπηρετώντας βέβαια και πάντα το κομματικό συμφέρον, αλλά όχι και να λησμονούμε και τους κατά καιρούς υπευθύνους.

Το κακό για την ώρα είναι το ότι κλείνουμε σε λίγο 10 μήνες και ακόμα δεν μας έχετε πληροφορήσει για το τι κρύβει αυτή η περίφημη κυβερνητική ατζέντα, που κι αυτή την αναφέρατε. Εκτός αν πρέπει να εφοδιαστούμε εγκαίρως με μικρά καλάθια για να μη μας περιμένουν νέες απογοητεύσεις. 

Καλό φθινόπωρο, κύριε υπουργέ μου, και άραγε μας διαβάζετε καμιά φορά ή άδικα χαλάμε την ώρα μας; Και πάντα με την παρηγορά ότι τα γραπτά μένουν. 

Υγιαίνετε.
Γιώργος Λαζαρίδης

TA ΤΑΛIΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΦΑΛΗΡΑ!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ

Κάθε φορά που ο βλοσυρός ορίζοντας συννεφιάζει περισσότερο απειλητικός για τις άγριες μπόρες που μας περιμένουν, όπως ακριβώς συμβαίνει και σ' αυτές τις πολύ κρίσιμες ημέρες και νύχτες που ζούμε, αναζητώ ομοιότητες στο παρελθόν, σύμφωνα με την πάγια άποψή μου ότι η ιστορία στερείται παντελώς πρωτοτυπίας και απλώς, κάθε φορά, αντιγράφει στερεότυπα τον εαυτό της.

Και όπως πολύ συχνά την απάντηση μου τη δίνει ο Φωκίων Δημητριάδης, που με ένα σκίτσο του που που βρισκόταν στο πρωτοσέλιδο του «Βήματος», Νοέμβριο του 1958, και σατιρίζει το μόνιμο χάλι μας, δίνοντας και την ανάλογη σατιρική έκφραση στα πανευτυχέστατα πρόσωπα των εικονιζόμενων, όπως είναι ο Καραμανλής, ο Αβέρωφ με τα τσαρούχια και οι άλλοι εγκέφαλοι της τότε κυβέρνησής του.

Μια ζωή στο πρόβλημα! Είχαμε πάει πάλι να απλώσουμε σαν ζητιάνοι το χέρι για κάποιο χρήμα να ζεστάνει τις άδειες τσέπες μας και που, όπως ακριβώς το περιγράφει ο Δημητριάδης, είχε καταφέρει ο Καραμανλής τον Δυτικογερμανό καγκελάριο να μας δώσουν εξακόσια εκατομμύρια μάρκα δάνειο για να τα φέρουμε βόλτα. Και όπως πολύ σωστά το σκέφτηκε τότε και ο Γερμαναράς και θα είπε «τους τα κάναμε που τους τα κάναμε μαντάρα στην κατοχή με τον γουρουνίσιο τρόπο μας, έχουμε τώρα εδώ και τα σκλαβάκια τους εργάτες τους που δουλεύουν νύχτα-μέρα για να μας κάνουν το θαύμα μας, μωρέ, να τα δώσουμε τα εξακόσια στους ψωμόλυσσες για να μην ακούμε την κλάψα τους και ύστερα βάζουμε τη Ζίμενς να τους τα πάρει διπλά και τρίδιπλα, την ξέρουμε την τέχνη...».

Και μας το έδωσαν, όχι βέβαια χάρισμα, διότι χάρισμα δεν σου δίνει ο Θεός ούτε τον βήχα του. Με τόκο που θα τον πλήρωνε όπως πάντα αγκομαχώντας ο ελληνικός λαός. Εξ ου και ο ενθουσιασμός που τόσο χαρακτηριστικά περιγράφει ο Δημητριάδης με το μαγικό πενάκι του: «Απόψε που υπάρχουνε τα τάληρα, ρε μάγκες, θα οργώσουμε τα Φάληρα...».

Διότι αυτή ήταν πάντα η μόνη μας φροντίδα, μόλις θα βάλουμε στην τσέπη τα τάλιρα, το πώς θα οργώσουμε τα Φάληρα. Κάνουμε κι άλλη δουλειά; Με νοοτροπία τζίτζικα απορρίπτοντας κάθε οδηγία προβλεπτικού μέρμηγκα. Μια ζωή με το χέρι απλωμένο, χωρίς να θέλουμε ούτε και στον εαυτό μας να ξεκαθαρίσουμε το πραγματικό μας πρόσωπο. 

Τι ακριβώς είμαστε; Ψωμοζήτουλες και τρακαδόροι ή λαός περήφανος που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και όσο για τα περί κληρονόμων του Περικλή, του Σωκράτη και των λοιπών, καλά αυτά αφήστε τα στην μπάντα γιατί είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...

Από τα πρώτα χρόνια του Καποδίστρια που φτιάξαμε αυτό το κράτος της μόνιμης ζητιανιάς, πότε από τους Εγγλέζους τοκογλύφους που για χρόνια μετά μας τα έπαιρναν χοντρά με την Πάουερ και την Ούλεν και με τις άλλες οικονομικές χειροπέδες. Ύστερα με τους Αμερικανούς, εκτός αν πιστεύει κανένας στη μεγαλοψυχία του θείου Τρούμαν, που ύστερα από το ολοκαύτωμα της Χιροσίμα, σκέφτηκε ότι υπήρχαμε κι εμείς και μας έστειλε με την Ούνρα τα αποφόρια τους για να σκεπάσουμε τη γύμνια μας ή αν πιστεύουμε ότι εκείνος ο τρισπαμπόνηρος κ. Μάρσαλ μας έβαλε στο σχέδιό του για να μας σώσει επειδή μας συμπάθησε. Εκεί κι αν ξεπουληθήκαμε δίνοντας αναφορά ακόμα και για το πότε θα κατουρήσουμε, ενώ συγχρόνως τσιμπολογούσαμε από όπου βρίσκαμε, όπως και με εκείνα τα 600 εκατομμύρια μάρκα του σκίτσου, που πάλι τα Φάληρα είδαν Θεού πρόσωπο, λόγω που και το κορίτσι ήθελε πάντα θάλασσα και πώς να του χαλάσουμε το χατίρι, διότι και αγαπησιάρηδες, πανάθεμά μας...

Μέχρι που ήρθε η ώρα της μεγάλης ευρωπαϊκής τράκας, που τη γλεντήσαμε μάλιστα στο Ζάππειο με δόξες και τιμές, όταν μέρα μεσημέρι υπογράψαμε την είσοδό μας στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, περίπου βέβαια σαν αποπαίδια, αποκτώντας όμως και ίσα δικαιώματα με τους άλλους ευρωπαϊκούς μας συγγενείς. Ήταν η καλύτερή μας!

Και ποιος να μην το καταχάρηκε για την απίστευτη τύχη που μας ήρθε τότε, κυριολεκτικά ουρανοκατέβατη μαζί με τον Καραμανλή, φορτωμένη και η μεγάλη μας τύχη στο αεροπλάνο του Ζισκάρ και όταν απρόσμενα και ξαφνικά από πεινασμένα φιλομπατήρια έρχεται μια κοτζάμ Ευρώπη και σου λέει:

«Φάτε, ρε πεινάλες! Πάρτε, ρε ξεβράκωτοι! Φουσκώστε τα πορτοφόλια σας, ρε αδέκαροι» και τότε ξανακελαηδήσαμε: «Απόψε που υπάρχουν τα ευροτάλιρα, ρε μάγκες, θα οργώσουμε τα Ευρωφάληρα...».

Χωρίς όμως να λογαριάσουμε ότι τα ουρανοκατέβατα δικαιώματα έχουν συγκεκριμένες γαιοβάδιστες υποχρεώσεις που πάνε χεράκι χεράκι μαζί και έπεσαν τότε οι υπογραφές χωρίς κανένας να κάτσει να διαβάσει και τα ψιλά γράμματα που ήταν γραμμένα στον όγκο των σελίδων. Έτσι όπως κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να διαβάσει και τα όσα ψιλά είναι γραμμένα στα ασφαλιστήρια και στα όσα γράφουν κάθε φορά τα χαρτιά που υπογράφεις για να γεμίσεις τις τσέπες σου και που όταν κάποια στιγμή γυρίζουν ανάποδα τα πράματα και απορείς γι' αυτά που έπρεπε να κάνεις και δεν τα έκανες, σου λέει ο μέχρι πρότινος ανοιχτοχέρης «συγγενής»: «Μα, όλα είναι γραμμένα στα συμβόλαια που υπογράψατε...».

Και που τα ψιλά γράμματα είναι συνήθως με το μέρος εκείνου που δανείζει και ποτέ με εκείνον που τα παίρνει για να μπαλώσει τρύπες.

Γιατί ποτέ δεν τα αγγίξαμε αφού τα ξέραμε έχοντας βάλει και τις υπογραφές μας; Επειδή η ιστορία είχε πολιτικό κόστος, ενώ η μέθοδος να κρύβουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί είναι προτιμότερη, χωρίς όμως να είναι και η λύση. Και με τη μέθοδο του «χαλιού» κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια και τα δύο κόμματα. Και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ για να έχουμε φτάσει στα σημερινά μας αδιέξοδα. Και δεν νομίζω για μια κυβέρνηση να υπάρχει τίποτα πιο εξευτελιστικό από το να υφίσταται κάθε μέρα τον έλεγχο και τις οδηγίες μιας τρόικας από 5 ξένους αγέλαστους, με τις τσάντες στα χέρια, που μας ήρθαν από το πουθενά για να κάνουν ασκήσεις ακριβείας από τον πρωθυπουργό μέχρι και τον κλητήρα που κάθε πρωί τους ανοίγει την πόρτα του υπουργείου της Εθνικής Οικονομίας κάνοντας εμβρόντητος και έναν τεμενά στα καινούργια μας αφεντικά...

ΤΑ ΠΙΚΡΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ

«Πικρά καλοκαίρια, έμαθα κοντά σου να περνώ - μην κλαις το μαράζι μάθε να το κάνεις φυλαχτό...», γνωστός στίχος από αγαπημένο τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου, με στίχους διπλής ανάγνωσης του Νίκου Γκάτσου, που κάτω από τη λυρική τραγουδιστική τους επιφάνεια κρύβουν συνήθως και μια άλλη στενόχωρη πραγματικότητα.

Δύο και εδώ οι όψεις του ακριβού νομίσματος. Μαθημένοι όμως είμαστε. Και για τα καλοκαίρια που όλοι μας τα αγαπήσαμε, αλλά και για την πίκρα τους που κατά κανόνα πάντα ακολουθεί, μόλις η γεύση τους μας κάνει να πούμε ένα δυσκολοπρόφερτο «δόξα σοι ο Θεός» για να ξαναστεγνώσει το λαρύγγι μας από τη δίψα.

Όπως και εκείνο το άλλο, πάλι δικό τους, που στο «Μοναστηράκι, Βαυαροί χωροφυλάκοι, εστείλανε φιρμάνι, στην Κρήτη και στη Μάνη, να κυνηγήσουν τα θεριά», θυμίζοντας ότι ποτέ σ' αυτό τον τόπο δεν έπαψε η Γερμαναρία να χώνει τη μύτη της μέσα στο βρακί μας και να μας κουνάει το δάχτυλο κατά το κέφι της. Πότε ο Όθωνας όταν μας κουβαλήθηκε με τη συμμορία του και πότε η Ζίμενς από τότε που στρογγυλοκάθισε εδώ με τα τσιράκια της. Και για ποια «θεριά» μιλάμε; Γι' αυτά που οι «Βαυαροί» της κάθε εποχής τα οπλίσανε, τα κάνανε «γενίτσαρους» της οικονομίας μας για να φαγωθούμε μεταξύ μας, όπως για εκεί πάλι πάει το πράμα, είναι ολοφάνερο.

Και φταίνε τάχα μονάχα οι συγκυρίες, έτσι καθώς μας αιφνιδιάζουν ξαφνικά ή μήπως αίτιοι είμαστε εμείς οι ίδιοι που δεν τις προβλέψαμε για να τις προλάβουμε, γιατί διάβολε τρισκατάρατε, ούτε χτες βγήκαμε από τη ζωοδότρα κοιλιά της μάνας μας, ούτε η πραγματικότητα σταμάτησε να μας εφοδιάζει με πείρα και με γνώσεις, κάθε φορά που ένα καινούργιο σκάνδαλο έπιανε τη μισή όψη του πρωτοσέλιδου των εφημερίδων.

Τίποτα από όλα αυτά δεν μάθαμε; Τίποτα δεν διδαχτήκαμε και έτσι εύκολα το στείλαμε στο χρονοντούλαπο και ύστερα αράξαμε στον καναπέ για να δούμε αν «η Ελλάδα έχει ταλέντο». Μωρέ, αυτή έχει, το δικό μας δεν ξέρω μήπως και το χάσαμε καθ' οδόν

Έλεγε ένας ανθρωπάκος προχτές που τον ρωτούσαν στη λαϊκή αγορά για το πώς αντιδρά στην κατάσταση και η απάντηση του ανθρωπάκου ήταν «μα, τι μπορώ εγώ μόνος μου να κάνω;» και δεν βρέθηκε ούτε ένας να του πει «όλα μπορείς να τα κάνεις, γιατί την ώρα που πας και ψηφίζεις φτάνει να καταλάβεις ότι δεν είσαι ο ανθρωπάκος που σε πάνε οι άλλοι εκεί που θέλουν, αλλά είσαι ΕΣΥ ο άνθρωπος που μπορείς να τους πας εκεί που θέλεις».

Όταν ζητήθηκαν οι ευθύνες για την ήττα της Γαλλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με εκείνους τους αλησμόνητους «πουρκουάδες», ο τότε πρόεδρος Λαβάλ πέρασε από δίκη και εκτελέστηκε για την άνανδρη στάση του. Όπως και όταν άρχισαν να μετράνε τις ευθύνες για τη Μικρασιατική μας τραγωδία, καταδικάστηκαν με θάνατο οι ένοχοι των επιπόλαιων αποφάσεων και, αντί να βάλουμε μυαλό, γράψαμε σε κάποιο ιστορικό λεξικό τα ονόματά τους και σήμερα ούτε που θυμάται κανένας τον Γούναρη, τον Χατζηανέστη και τους όσους άλλους

Και τώρα έχοντας μπει σε ένα από τα πιο «πικρά καλοκαίρια» μας, ο επί οκτώ χρόνια κ. Κώστας Σημίτης, «παίζοντας» τον ρόλο του πρωθυπουργού και αυτό το «παίζοντας» στην κυριολεξία του! Γιατί για ένα πολύ κακό θέατρο που μας παίξατε, κύριε Σημίτη μου, μιλάμε, επιβραβευμένε μάλιστα και με τα εύσημα του «Κινέζου» και της «Γάτας», επισημαίνοντας έτσι την αμφισβητούμενη τώρα ικανότητά σας στην όσφρηση και την αντίληψη, αφού, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν το πήρατε χαμπάρι τι κουμάσια είχατε δίπλα σας για «πρωτοπαλίκαρα»...

Μέσα στο κόμμα τούς είχε και όχι μόνο, αλλά και δίπλα του, μέσα στο γραφείο του, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ, μπλεγμένα τα μπούτια τους που λένε και μη μου πεις ότι ο «οικονομημένος» δεν φαίνεται από μακριά, ακόμα κι από την ακριβή γραβάτα που φοράει, ακόμα κι από την κοιλιά του που μέρα με την ημέρα φουσκώνει και δεν του κουμπώνουν τα παντελόνια... Πώς δεν άρπαξε λοιπόν από το γιακά τον κάθε Μαντέλη και τον κάθε Τσουκάτο και τον κάθε Μαντελοτσουκάτο και δεν ξέρω και ποιους άλλους που, όταν τους μάθουμε, στρατός από κομματικές ακρίδες; Που όταν μας τους πουν, θα τρίβουμε τα μάτια μας και να τους πει:
«Για ελάτε εδώ, εγώ μπατίρια σας ήξερα όταν σας γνώρισα στο κόμμα. Από πού τώρα όλη αυτή η άνεση και η καλοπέραση, με τους πύργους και τις σπουδές των παιδιών στα ξένα πανεπιστήμια και τα πολλά πολλά καζάντια σας, για φέρτε μου εδώ το πόθεν έσχες του καθενός σας λαμόγιου, συντρόφια του ΠΑΣΟΚ».

Και όλα αυτά «ΑΝ» και με κεφαλαία γράμματα αυτό το «ΑΝ» και φορτισμένο μάλιστα και με δικαιολογημένες υποψίες που πιθανόν να βαραίνουν και τον ίδιο τον κ. Σημίτη καθώς και για το πόσο καθαρά είναι και τα δικά του τα χέρια. Δεν λέμε ότι δεν είναι καθαρά, λέμε στην περίπτωση του «ΑΝ»...

Και αυτές τις «υποψίες» με τη δήλωσή του πως εκ του πονηρού είναι η αξίωση της αντίπαλης κομματικής παράταξης της Ανακριτικής Επιτροπής να εμφανιστεί και να καταθέσει όσα γνωρίζει, δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την κατάσταση που καθόλου δεν «αμαυρώνει» το πολιτικό τοπίο, το αντίθετο, το ξεκαθαρίζει.
Όπως το ίδιο ισχύει και για τον πρώην πρωθυπουργό, τον «καταλληλότερο» κ. Κωνσταντίνο Καραμανλή (θα τρίζουν τα κόκαλα του θείου), που δήλωσε πολύ άνετα ότι εκείνος θα επιλέξει το χρόνο που θα καταθέσει...

Ε, όχι, κύριε «καταλληλότερέ» μου! Από πότε ο εγκαλούμενος για μια κατάθεση, αν όχι και για μια απολογία ενδεχόμενων ενοχών και παραλήψεων, διαλέγει εκείνος το πότε θα βάλει το χέρι στο ευαγγέλιο και όχι ο ανακριτής, ο εισαγγελέας και στην περίπτωση αυτή ο ίδιος ο λαός που θα τον καλέσει να τα πει ΟΛΑ, εκτός και αν μιλάμε για «εγκαλούμενους των δύο ταχυτήτων», ή για «καταλληλότερους των δύο όψεων» ή και για «πρώην» των δύο εποχών...

Και το χειρότερο που αυτήν τη φορά είναι πολλά τα «πικρά καλοκαίρια» και πόσο πια να το «κάνουμε φυλαχτό το τόσο μας μαράζι»;

Χρόνια Πολλά καλέ μου άνθρωπε

Σήμερα ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ του Ελληνικού κινηματογράφου ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ συμπληρώνει 84 χρόνια ζωής. Διάλεξα λοιπόν να αναρτήσω ένα παλαιότερο άρθρο του φίλου του Γιωργου Λαζαρίδη  που αναφέρεται σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του αγαπημένου ηθοποιού. Χρόνια σου πολλά καλέ μου άνθρωπε...

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ

Σήμερα να πούμε μερικά για έναν παλιό καλό φίλο, τον Θανάση Βέγγο. Και τονίζω αυτά τα περί «φίλου» και «παλιού» γιατί και τα δύο μετράνε σαν το παλιό κρασί που όσο το κρατάς τόσο η γεύση και η δύναμη μεγαλώνουν για να σε «φτιάχνουν» κάθε φορά που γεμίζεις το ποτήρι σου. Αφορμή για να ξαναγεμίσω το «ποτήρι» ήταν μια συνέντευξή του στην «Καθημερινή», όπου η συντάκτριά του Μαρία Κατσουνάκη έγραφε τα ακόλουθα, που αξίζουν να τα μεταφέρω:
«Στις δοκιμές του ''Τρελού του λούνα παρκ'' (1970) ο Θανάσης έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει τις τρεχάλες για να τον παρακολουθήσει και ο θεατής. ''Δάσκαλε, αδύνατον να φρενάρω, είμαι ηθοποιός ανοιχτής θάλασσας, κατάλαβέ το'', έλεγε και ξανάλεγε στον Κωστή Μιχαηλίδη, τον σκηνοθέτη του. ''Κι όμως, Θανάση μου, στη σκηνή του μονόλογου που λες για τη ζωή σου, πρέπει να κάτσεις σ' αυτό το σκαμνάκι και να συγκεντρωθείς. Αλλιώς δεν βγαίνει η συγκίνηση''.

Και πράγματι στην πρόβα τζενεράλε ο Θανάσης κάθεται στο σκαμνάκι του μονολόγου και δίνει ρεσιτάλ. Κλαίγοντας τελείωσε. Όρθιοι χειροκροτούσαν όλοι όσοι, θεατρίνοι κυρίως, είχαν από περιέργεια γεμίσει το θέατρο στη γενική δοκιμή. Τρέχει συγκινημένος ο Μιχαηλίδης στα παρασκήνια για να του πει: ''Είδες, Θανάση μου, που είχα δίκιο για το σκαμνάκι;» και η απάντηση του Θανάση: ''Δάσκαλε, δεν βγήκε από το σκαμνάκι η συγκίνηση που ήθελες. Σκεφτόμουν ότι αύριο έρχονται κλητήρες και μου παίρνουν το σπίτι και δεν ξέρω πού να βολέψω τη Μίνα και τα παιδιά…''».

Αυτά, μαζί και με πολλά άλλα, όπως τα έχω σημειώσει στο βιβλίο «Φλας Μπακ, μια ζωή σινεμά» σχετικά με τον «παλιό καλό φίλο». Και ήταν τότε που αρχίσαμε τη συνεργασία σίγουρα στην πιο δύσκολη εποχή του, γιατί μπορεί στη Μακρόνησο να έτρωγε περισσότερη σκόνη απ' ό,τι είχε μέσα η καραβάνα του συσσίτιου, όμως για την περιπέτεια της εποχής που ανταμώσαμε χρειαζόταν πολύ μεγαλύτερη αντοχή για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες και τα προβλήματα.

Με τους δικαστικούς κλητήρες να περιμένουν κάθε μέρα έξω από την πόρτα να εκτελέσουν για χρέη που είχαν αφήσει προηγούμενες «Θου Βου, ταινίες γέλιου» και με μισοτελειωμένο τον «Φαλακρό πράκτορα, επιχείρηση Γης Μαδιάμ», ουσιαστικά το πρώτο σενάριο της συνεργασίας μας και που για να ολοκληρωθεί αναγκάστηκε να πουλάει σε τοκογλύφους και άρπαγες ποσοστά περισσότερα από το 100% του έργου, έτσι δηλαδή που όσο περισσότερο θα δούλευε η ταινία τόσο το χρέος της θα μεγάλωνε, κάτι ανάλογο με τους «Τρελούς παραγωγούς» του Μελ Μπρουκς, μόνο που εκεί είχαμε να κάνουμε με μιούζικαλ και κωμωδία, ενώ στην περίπτωση του Θανάση γινόταν σκέτη τραγωδία!

Και στη συνέχεια ακολούθησε μια στενή συνεργασία σε είκοσι, μπορεί και περισσότερα, έργα, από τα οποία ξεχωρίζω το «Ασύλληπτο κορόιδο», το «Ξένοιαστος καβαλάρης», τις «Διακοπές στο Βιετνάμ», το «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ», το «Τσαρλατάνος», το «Φαλακρός πράκτορας», το «Βεγγαλικά», τα ογδόντα επεισόδια του «Αστυνόμος Παπαθανάσης» και τόσα άλλα.

Ο «AΛΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ»…
Και τότε εμφανίστηκε η περίπτωση του Βαγγέλη Λιβαδά που μου ζήτησε θεατρικό έργο για τη Σμαρούλα Γιούλη στο θέατρο «Αμιράλ» και αντιγράφω πάλι από το βιβλίο μου που προανέφερα:
«Τι έφερε τότε τον Βαγγέλη Λιβαδά σ' εμένα; Δεν μπορώ να το πω με βεβαιότητα. Ίσως γιατί το κινηματογραφικό μου όνομα κυκλοφορούσε πολύ, ίσως γιατί μια προηγούμενη γνωριμία μας του είχε εμπνεύσει εμπιστοσύνη, αλλά δεν αποκλείεται και η άρνηση άλλων θεατρικών συγγραφέων να ρισκάρουν ένα έργο στο αμφίβολης αποδοτικότητας ''Αμιράλ'' να τον οδήγησαν σ' αυτήν τη λύση. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι η πρόταση Λιβαδά με άφησε ασυγκίνητο, αλλά ήθελα να αποφύγω και το ρίσκο μιας πολύ πιθανής αποτυχίας. Και τότε σκέφτηκα τον Θανάση, χωρίς να είμαι καθόλου βέβαιος αν θα δεχόταν τη θεατρική του αποστασία από την κινηματογραφική παράταξη, όπου σημείωνε επιτυχίες παρά τα οικονομικά του ναυάγια.
Τον πρότεινα στον Λιβαδά και η απάντησή του ήταν θετική, όπως και ο Θανάσης συμφώνησε με τη σκέψη μου, για να εξασφαλίσει έτσι ένα μεροκάματο και πάντα με την αγωνία ''για τη Μίνα και τα παιδιά''. Το ίδιο βράδυ στο σπίτι μου έγιναν τα συμβόλαια, ανταλλάχτηκαν οι καθιερωμένοι ''όρκοι πίστης, αφοσίωσης και αγάπης'' και με την ξεκαθαρισμένη δήλωση του Θανάση:
''Βαγγέλη, υπογράφω μόνο και μόνο επειδή θα μου γράψει ο Γιώργος''. Ιδιαίτερα τιμητική η δήλωση του Θανάση όσο και πολύ βαριά η ευθύνη για έναν πολύ απλό λόγο, ενώ οι υπογραφές μπήκαν έργο δεν υπήρχε. Και το πιο σπουδαίο ότι δεν έπρεπε σε καμιά περίπτωση να αντιμετωπίσουμε την αποτυχία και μάλιστα σε ένα πεδίο ναρκοθετημένο και με έναν Βέγγο οικονομικά εξοντωμένο, στα όρια της παραφροσύνης. Και με πόσες δυσκολίες.

Σε μια σκηνή τόση δα όπως του ''Αμιράλ'', και που στην περίπτωση ενός συνηθισμένου έργου με ένα σαλόνι και ένα γραφείο, όπως τα περισσότερα εκείνης της εποχής, όπου ο Θανάσης θα τιναζόταν στον αέρα από σκηνική ασφυξία. Και με τι κωμωδία. Όταν το μεγαλύτερο απόθεμα κωμικών και φαρσικών καταστάσεων είχε εξαντληθεί από όσους είχαν ασχοληθεί ως τότε μαζί του.

Άρα έπρεπε να βρεθεί το άλλο πρόσωπο του Θανάση, αυτό που ως εκείνη τη στιγμή ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είχε ασχοληθεί, η ''πίσω μεριά του φεγγαριού'', που δεν ήταν άλλη από την τραγική του πλευρά, αυτή δηλαδή που θα δικαιολογούσε τη χαρακτηριστική του τρεχάλα για να γλιτώσει από τον εφιάλτη του Χτες, να προλάβει το Σήμερα και να αντιμετωπίσει το Αύριο.

Αυτό το στοίχημα για τον ''άλλο Βέγγο'' ήταν ανάγκη να βρεθεί και ύστερα από δέκα εφιαλτικές ημέρες που δεν θα τις ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, ένα βράδυ κατεβαίνοντας τη Λεωφόρο Συγγρού για μια ανάσα μέσα στο καλοκαιρινό καμίνι, όταν για μια στιγμή περνώντας από το παλιό λούνα παρκ ''Ροντέο'', για όσους το θυμούνται, μια ιδέα πέρασε από το μυαλό μου: ''Ένα λούνα παρκ! Γιατί όχι; Ένας άλλος χώρος που με μια έξυπνη σκηνογραφική φαντασία θα μπορούσε να εξουδετερώσει τη σκηνική ασφυξία του ''Αμιράλ'', δίνοντας συγχρόνως και στον Θανάση τη δυνατότητα να κινηθεί πιο άνετα, ένας τρελός, ένας κατατρεγμένος Ρωμιός, όχι βέβαια σαν τους συνηθισμένους τρελούς της επιθεώρησης που γαργαλάνε τον θεατή, χλευάζοντας την τραγωδία της πνευματικής τους αναπηρίας. Ένας άλλος ''τρελός'' που θα κυκλοφορούσε μέσα σ' αυτό το τσίρκο, που δεν θα ήταν άλλο από την Ελλάδα και που μέσα από τον παραλογισμό του θα μας έλεγε τη λογική της αλήθειας».

Ο «τρελός του λούνα παρκ» και όπου αλλού παραπέμπει είχε βρεθεί… έκθετος στο αριστερό πεζοδρόμιο της Λεωφόρου Συγγρού, στις δώδεκα παρά ένα λεπτό και ήταν χούντας εποχή, χωρίς αυτό να τον τρομάξει για να πει πράγματα έξω από τα δόντια, τότε που ο «άλλος Θανάσης» άρχισε την καινούργια και διαφορετική του «τρεχάλα».

Και όσο για ΟΛΑ τ' άλλα που ακολούθησαν με ταινίες από άξιους, χωρίς αμφιβολία, δημιουργούς και βραβεία και αναγνωρίσεις και τα όσα άλλα, ήταν η συνέχεια εκείνου του πρώτου «τρελού» και όποιος έχει τα κότσια ας έρθει να το αμφισβητήσει.

Νέα Υόρκη του '70 - Αθήνα του 2010...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ

Την πρώτη φορά που πήγα στην Αμερική, αρχές της δεκαετίας του '70, πατώντας το πόδι στο αεροδρόμιο Κένεντι της Νέας Υόρκης, η πρώτη κουβέντα αντί για καλωσόρισμα από κάποιους που με περίμεναν εκεί ήταν: «Μην κρατάς λεφτά επάνω σου!».

Ήταν η πιο χρήσιμη συμβουλή που θα μπορούσαν να σου δώσουν με αφορμή το τεράστιο κύμα εγκληματικότητας που είχε εκείνον τον καιρό η αμερικανική μεγαλούπολη, σε σημείο που να κινδύνευες, περπατώντας μέρα μεσημέρι σε κεντρικό δρόμο, να σε πλευρίσει ένα κλεφτρόνι, με κρυμμένο τον ανοιγμένο σουγιά του μέσα στο μανίκι του και να σου πει: «Δώσε μου ό,τι έχεις...». Κι αυτό το «ό,τι έχεις» ας ήταν ακόμα και 5 δολάρια για να πάρει τη δόση του. Και μη φανταστείτε ότι στην περίπτωση που θα φωνάζατε «βοήθεια» θα πλησίαζε κανένας για να σας βοηθήσει. Αντίθετα, όλοι θα επιτάχυναν το βήμα τους, σαν να μην άκουσαν τίποτα, για τον απλούστατο λόγο για να μην μπλέξει σε ό,τι ενδεχομένως θα μπορούσε να συμβεί.

Και στο ξενοδοχείο και από τα καλύτερα, με οργανωμένη ασφάλεια, δίνοντας το κλειδί του δωματίου, θα το συνόδευαν με τη δήλωση: «Χωρίς καμιά ευθύνη για ό,τι μπορεί να συμβεί».
Κι αυτό το «ό,τι» ήταν πως θα μπορούσε ο καθένας να μπει στο δωμάτιό σας, ακόμα και από το προσωπικό του ξενοδοχείου, και να σας αρπάξει από δολάρια μέχρι ό,τι άλλο πολύτιμο είχατε αφήσει εκεί. Γι' αυτό το προτιμότερο ήταν να εμπιστευθείτε τα χρήματά σας στο χρηματοκιβώτιο του ξενοδοχείου, που κι αυτό κάθε τόσο το εύρισκαν ανοιγμένο από τις οργανωμένες συμμορίες που είχαν μετατρέψει την πόλη σε σκέτη κόλαση.

Όσες μέρες έμεινα τότε στη Νέα Υόρκη, η ευχή μου ήταν να μην ξαναδοκιμάσω τα αισθήματα του άμεσου κινδύνου που με περίμεναν στο κάθε μου βήμα. Δυστυχώς, ήρθαν έτσι τα πράματα που η ευχή μου δεν πραγματοποιήθηκε, επειδή τα ίδια αισθήματα έχω τώρα σ' αυτόν τον τόπο που κάποτε κοιμόμαστε τα βράδια με ανοιχτά τα παράθυρα.

Την επόμενη φορά που ξαναβρέθηκα στη Νέα Υόρκη, στις αρχές της δεκαετίας του '80, είχα μια άλλη και εντελώς διαφορετική έκπληξη. Κανένας δεν μου είπε «μην κρατάς λεφτά επάνω σου!», όπως και σε κανένα ξενοδοχείο δεν σου έλεγαν ότι δεν είχαν καμιά ευθύνη για ό,τι θα μπορούσε να συμβεί και γενικά ένα αίσθημα ασφάλειας το καταλάβαινες ότι υπήρχε παντού. Όχι βέβαια ότι η Νέα Υόρκη είχε μεταβληθεί σε πόλη αγγέλων, αλλά εκείνη η παλιά, άγρια ατμόσφαιρα είχε εξαφανιστεί. Και όταν ρώτησα για την αιτία, η απάντηση που πήρα από όλους ήταν: «Ο δήμαρχος...».

Τι είχε συμβεί; Απλούστατα, μέσα στη δεκαετία που μεσολάβησε ο τότε δήμαρχος, Τζουλιάνι αν δεν κάνω λάθος στο όνομά του, αποφάσισε να πάρει στα χέρια του την κατάσταση και έτσι άρχισε μια εκστρατεία «φιλότιμου» με έντονη διαφήμιση, με ένα μήλο και από κάτω τη φράση «I LOVE NEW YORK», που την έβλεπες παντού, ακόμα και στην τουαλέτα να πήγαινες, την έβλεπες τη φράση που σου έλεγε να αγαπάς την πόλη, που δεν σου έφταιξε σε τίποτα να την κάνεις ρημαδιό.

Βάζοντας ο δήμαρχος σε ενέργεια και όλους τους μηχανισμούς αστυνόμευσης και ασφαλείας που είχε στα χέρια του και που στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε ότι οι δήμαρχοι της Αμερικής έχουν αυξημένες δικαιοδοσίες, πολύ περισσότερο έχοντας και την Αστυνομία δική τους και που διορίζεται από τους ίδιους ή κάπως έτσι.

Αλλά θα σταθώ σε μια ακόμα χαρακτηριστική λεπτομέρεια που, όπως αποδείχτηκε, έπαιζε όχι μόνο τεράστιο αλλά και αποφασιστικό ρόλο για την πάταξη της εγκληματικότητας στη Νέα Υόρκη και που τη μιμήθηκαν και άλλες πολιτείες που αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα και που η «λεπτομέρεια» αυτή, που δεν ήταν απλώς λεπτομέρεια αλλά ενέργεια πανέξυπνη και θαυματουργή, ήταν οι ταξιτζήδες, που οι περισσότεροι μάλιστα από αυτούς ήταν μετανάστες. Ο δήμαρχος τους φώναξε και τους έκανε ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ δίνοντάς τους και τα μέσα για να βοηθήσουν το έργο της Αστυνομίας, μεταξύ των οποίων και μια συχνότητα, που μόλις έβλεπαν κάποια ύποπτη κίνηση ειδοποιούσαν αμέσως την Αστυνομία, έτσι ώστε συγχρόνως να είναι κι αυτοί «φρουροί του ανυπεράσπιστου πολίτη».

Βέβαια ο έξυπνος δήμαρχος πέτυχε τη συνεργασία των ταξιτζήδων όχι χωρίς κίνητρα, έχοντας πέσει κι αυτοί θύματα της εγκληματικότητας, αλλά και με κάποιες «παροχές» κυκλοφοριακές κυρίως, που ως τότε δεν τις είχαν, χωρίς αυτό να σημαίνει κατάργηση και των δικών τους υποχρεώσεων, αλλά χωρίς και να ήταν από τους πιο κυνηγημένους επαγγελματίες.

Έτσι, οι «ταρίφες» της Νέας Υόρκης φιλοτιμήθηκαν και κατά γενική ομολογία ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗΣΑΝ. Δεν τολμούσε κλεφτρόνι να βγει στους δρόμους, ακόμα και στον 42ο, τον πιο αμαρτωλό δρόμο του Μανχάταν, ούτε οργανωμένη αλητεία με κουκούλες να μπαίνει σε τράπεζες, σούπερ μάρκετ και σε μαγαζιά και να τα κάνει καλοκαιρινά και γενικά ό,τι αποτελούσε τον φόβο και τον τρόμο μιας εποχής έπαψε να υπάρχει. Και πού; Σε μια πρωτεύουσα που ο πληθυσμός της ξεπερνάει το σύνολο του πληθυσμού ολόκληρης της Ελλάδας...

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ «ΜΠΡΙΛ-ΚΡΙΜ!»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ

Μπορεί στις δεκαετίες μέχρι τις μεταπολιτευτικές να νομίζαμε ότι μάθαμε πολλά, στην ουσία όμως παραμείναμε ελαφρώς ανυποψίαστοι. Με μια πληροφόρηση φιλτραρισμένη μέσα από φακούς που τα εσωτερικά τους κρύσταλλα είχαν σκόπιμα διαταραχτεί από επιδέξιους «οπτικούς», για να βλέπουμε τα γεγονότα και τις καταστάσεις όπως αυτοί τα μαγείρευαν για να σχηματίζουμε τις εικόνες που τους εξυπηρετούσαν.

Από τις εφημερίδες οι προοδευτικότερες σχολίαζαν ακροθιγώς με λέξεις και φράσεις από τις οποίες ο αναγνώστης έπρεπε να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του. Οι άλλες, οι συντηρητικές και οι συμπορευόμενες, είχαν απλώς μια σκέτη αναφορά, τέτοια που να θυμίζει πολλές φορές ιατρικό ανακοινωθέν ιατρικού συμβουλίου για προαποφασισμένο θάνατο, προσθέτοντας όμως και καθησυχαστικά ότι «η κατάσταση ελέγχεται». Και η πληροφόρησή μας συμπληρωνόταν από ένα και μοναδικό κρατικό ραδιόφωνο, προσέχοντας στις ειδήσεις μήπως ακουστεί ένα «και» λιγότερο ή καμία παύση μεγαλύτερη και μια τέτοια ύποπτη «σιωπή», μεγαλύτερη από όσο χρειάζεται μια φυσιολογική ανάσα, οδηγήσει τον ακροατή σε ανεπιθύμητα υπονοούμενα!

Η ανάγνωση της «Ελευθερίας» του Κόκκα, του «Φιλελεύθερου» και της «Αθηναϊκής» μέσα στα τρόλεϊ και τα λεωφορεία προκαλούσε πολλές φορές τις λοξές ματιές των φανατικών, σε αντίθεση με την «Καθημερινή», την «Ακρόπολη» και το «Εμπρός» που ήταν οι εφημερίδες των «υγιώς σκεπτόμενων Ελλήνων» και μπορούσες να τις διαβάσεις ανοιγμένες διάπλατα στη μέση του δρόμου!
Από την άλλη, υπήρχαν και εκείνοι οι ραδιοθάλαμοι του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, που με τόση ρομαντική διάθεση αναφέρονται σήμερα στα επετειακά αφιερώματα και στις αναμνηστικές επιφυλλίδες. Μπορεί το μελίσσι των καλλιτεχνών να έτρεχαν στους διαδρόμους και στα στούντιο για το ψυχαγωγικό τους παρόν, συγχρόνως όμως μπορούσες να πέσεις και σε ένα ολόκληρο σμήνος από ρουφιάνους, χαφιέδες και παρατρεχάμενους της Ασφάλειας και κυβερνητικούς τεμπελχανάριους, έτοιμους να σε καρφώσουν και να σε κόψουν επειδή νόμιζαν ότι τους στραβοκοίταξες ή γιατί τους πέρασε η ιδέα ότι μπήκες εκεί μέσα για να τοποθετήσεις ωρολογιακή βόμβα, σταλμένος απευθείας από τη Μόσχα ή σαν βρικολακιασμένο κατάλοιπο του Άρη Βελουχιώτη. Και πάντα κάτω από την αυστηρή παρακολούθηση του κοντόφθαλμου αστυνομικού άρχοντα Ρακιτζή, αντίστοιχου του Ιαβέρη του Βίκτωρος Ουγκό, εκ των «Αθλίων» ωσαύτως σε μια ατμόσφαιρα αθλιοτάτης Δημοκρατίας, πλην «Βασιλευομένης» όμως για να κάνουμε και τη φιγούρα μας, έχοντας και ένα ολυμπιονίκη ιστιοφόρο διάδοχο, που λόγω του μεγάλου «πάρε-δώσε» που είχε με τη θάλασσα γενικώς, τελικά τα θαλάσσωσε και ησυχάσαμε από δαύτον.

Άλλη ενημέρωση δεν υπήρχε, αφού και στα βιβλιοπωλεία οι εκδόσεις ήταν κοντρολαρισμένες, εκτός αν καταφεύγαμε στα υπαίθρια παλαιοπωλεία της οδού Ασκληπιού για να ξετρυπώσουμε κανένα απαγορευμένο, πάντα όμως με τον κίνδυνο να μας δει με κανένα βιβλίο στο χέρι ο περιφερόμενος «καρφής» για να βγάλει το συνηθισμένο του πόρισμα «διαβάζει; Άρα κουμούνι»! Ενώ εμείς καταφεύγαμε στο καμουφλάρισμα του απαγορευμένου κρατώντας από πάνω τη «Μάσκα» του Μαγκανάρη ή τον «Θησαυρό» με τις γελοιογραφίες της Χοντρής και του Ζαχαρία.

Με το ξεκίνημα όμως της δεκαετίας του '60, η κατάσταση άρχισε κάπως να αλλάζει. Ήταν και τα χρήματα του σχεδίου Μάρσαλ που άρχισαν να έρχονται, δηλαδή «ταΐστε τους πεινάλες για να τους έχουμε περισσότερο του χεριού μας» και τα πρώτα τετρακόσια εκατομμύρια δολάρια, που κι αυτά έπρεπε να τα μοιραστούμε με την Τουρκία, η οποία ούτε ντουφεκιά για κότσυφα δεν έριξε στον πόλεμο, χωρίς κανένας να μας το εξηγήσει γιατί πήρε και τα περισσότερα. Αλλά αυτό είναι κάτι που κανένας δεν μπήκε στον κόπο να μας το εξηγήσει. Μάλλον θα τους διέφυγε, εκτός αν η αιτία για την οικονομική ενίσχυση στην Τουρκία οφειλόταν στο ότι οι γείτονες βγάζουν καλύτερη παπαρούνα...

Εμείς όμως ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε στα χέρια μας τόσο χρήμα και μάλιστα σαν «βοήθεια» χωρίς κανένας να μας ενημερώσει για τους τόκους και τα πανωτόκια που μέχρι σήμερα τα πληρώνουμε. Χρήμα ζωντανό που να καίει, ενώ μέχρι τότε τη βγάζαμε με σπόρια, με σούπες και κονσέρβες και με τα αποφόρια που μας έστελνε η UNRA για να σκεπάσουμε τη γύμνια μας και να ψευτοχορτάσουμε την πείνα μας. Χωρίς να καταλαβαίνουμε ακόμα ότι οι τόκοι δεν πληρώνονται πάντα με χρήμα, αλλά και με εξαρτήσεις, παραχωρήσεις, ελαστικές συνειδήσεις και με συμπεριφορές Χατζηαβάτη στους καινούργιους πασάδες, που αντί για σαρίκια φορούσαν καουμπόικες καπελαδούρες και στα χέρια κρατούσαν λάσο.

Έτσι, μ' εκείνα τα θαυματουργά δολάρια του Μάρσαλ του αείφτυστου, μάθαμε τα κόλπα και τους μηχανισμούς ώστε να κλέβουμε τα περισσότερα και να ξοδεύουμε τα λιγότερα για να ξαναφτιάξουμε κανένα δρόμο και γκρεμισμένο γεφύρι και από πρώην κατσικοκλέφτες να γίνουμε λαμόγια του κερατά μέχρι να κλεβόμαστε και μεταξύ μας. Και το χειρότερο, κάνοντας και τα παιδιά μας με τις οδηγίες του Χόλιγουντ, τους δίσκους του τζουγκ μποξ και τις κάθε είδους αμερικανιές να γίνουν «αμερικανάκια» τρίτης κατηγορίας.

Ένα είδος πολύ χρήσιμου φροντιστηρίου ανωτέρων σπουδών εφαρμοσμένης και διαπλεκόμενης λωποδυσίας, που θα το εφαρμόζαμε, περισσότερο οργανωμένα και θεοδικά, όταν θα μπαίναμε κάποια ευλογημένη ώρα στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, για να φτάσουμε στο σημείο, σήμερα, οι εκλεκτοί μας εταίροι να μας δείχνουν την πόρτα και η φράου Μέρκελ, αντί να μας στείλει μερικά από τα οφειλόμενα, να μας γυρίζει και την πλάτη με ένα «πριτς που θα σας βοηθήσουμε».

Ήταν τότε που μας είχαν έρθει και τα μεγάλα αφεντικά και οι κηδεμόνες μας, ο στρατηγός Βαν Φλιτ (άλλο το εντομοκτόνο φλιτ, εκείνος ήταν κτόνος χειρότερος), ήταν κι ο πρέσβης ο Πιουριφόι ο πουκαμισάκιας, ήταν και ο Έκτος Αμερικανικός Στόλος και είδαν ζωντανό δολάριο όλη η Τρούμπα και οι πέριξ περιοχές. Κι από τότε μάθαμε να λέμε «γιες μπος», μια και η βρετανική αυτοκρατορία είχε πάρει την κάτω βόλτα και είχαμε σβήσει από τις υποχρεώσεις μας το «γιες σερ». Δυστυχώς η αμερικανική πρεσβεία δεν είχε χτιστεί ακόμα και αυτός ήταν και ο μοναδικός λόγος που δεν κάναμε πορείες διαμαρτυρίες, επειδή δεν είχαμε ακόμα καθορισμένο σημείο κατάληξης.

Γενικά από τότε «αμερικανιστήκαμε» και η ρεκλάμα που δεν έλειπε από καμία εφημερίδα ήταν το σκίτσο ενός που έτρεχε αλλόφρων, ενώ δύο που τον έβλεπαν ρωτούσε ο ένας τον άλλον:
- «Γιατί τρέχει;»
- «Ξέχασε να βάλει Μπριλ - Κριμ!»

Αφού είχαμε τραβήξει τα μαλλιά μας από τα όσα είδαμε κι από τα όσα πάθαμε, βρεθήκαμε ξαφνικά στην εποχή της αμερικανικής μπριγιαντίνης για να τα ξαναχτενίσουμε.

Αυτά τα ολίγα για σήμερα περί της νεοελληνικής ιστορίας για να μαθαίνουν οι νεότεροι, γιατί από το σχολείο δεν το βλέπω να μαθαίνουν περισσότερα και για να τα θυμούνται οι παλιότεροι, πριν εμφανιστεί καμία άλλη κυρία Δραγώνα και εκτός από τουρκόσπορους μας βγάλει πως είμαστε και ό,τι άλλο χειρότερο.

VRE POS BATIRISSAME!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ

Θα το έχετε προσέξει ασφαλώς, σαν άνθρωποι που δεν σας διαφεύγει το παραμικρό, ότι  το βαθύ ΠΑΣΟΚ, μαζί με τα άλλα του επιτεύγματα, έχει φέρει στη ζωή μας και έναν καινούργιο τρόπο επικοινωνίας για να διατυπώνεται σαφέστερη η εικόνα της γενικότερης κατάστασης, χωρίς να προκύπτουν απορίες και επιφυλάξεις.

Πρόκειται για τον τρόπο της απόλυτης καθημερινής διαλεκτικής, έτσι δηλαδή όπως μιλάμε πίνοντας τον καφέ μας ή όταν παίζουμε τάβλι. Αφήνοντας κατά μέρος εκείνο το πολυφορεμένο «για να λέμε τα πράματα με το όνομά τους» που το συνηθίζει ο κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος, όπως και τον ξύλινο διάλογο που είχαν οι παλιότεροι του ακόμα βαθύτερου ΠΑΣΟΚ και δανείζομαι για παράδειγμα τον κ. Τσοχατζόπουλο.
Τώρα λοιπόν θα λέμε και τα ονόματα με το επίθετό τους, όπως το εφαρμόζει ήδη ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, λέγοντας μια και έξω «το ταμείον είναι μείον» ή και χρησιμοποιώντας τα λατινογραφημένα, τα «γκρίκλις», νεοελληνικά όπως «APO LEFTA IMASTE HESTA KAI ASTA» σύμφωνα με την ηλεκτρονική μας επικοινωνία, χωρίς την ανάγκη να βγαίνει κάθε φορά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για να μας εξηγήσει τα ανεξήγητα, με αποτέλεσμα να γινόμαστε ακόμα περισσότερο κουβάρι και να μην καταλαβαίνουμε πώς η κατάσταση έγινε τόσο ακατάστατη και βρεθήκαμε ξαφνικά «ORFANI STOUS PENTE DROMOUS» σαν τις παλιές ελληνικές ταινίες της Μάρθας Βούρτση, που, όπως και να το κάνεις, ήταν πολύ προτιμότερες από κάποιες πρόσφατες εμετικές κωμωδίες του νεόκτιστου ελληνικού κινηματογράφου, που εδώ είσαι και εδώ είμαι, κουμπάρε, επάνω που πάει να ξαναπάρει τα επάνω του ο φουκαράς, θα του ρίξουν μια φάπα και θα ξαναβρεθεί στο πουθενά.
Και το λέω επειδή οι κωμωδίες που φτιάξαμε πριν από 30 και 40 και 50 χρόνια και κάτω από απερίγραπτα δύσκολες συνθήκες και που παίζονται και ξαναπαίζονται στην τηλεόραση, πάνω απ' όλα δεν ήταν χυδαίες.

Τι λέγαμε; Για την οικονομική μας κατηφόρα στα όρια της πιο μαύρης χρεοκοπίας, για να μη φεύγουμε και από το θέμα. Ευτυχώς που ο Γιώργος Αυτιάς, ως πάντα άριστα πληροφορημένος, μας έδωσε προ ημερών μια ενδιαφέρουσα κατατοπιστική πληροφορία, λέγοντας ότι η αφορμή της οικονομικής απελπιστικής μας κατάστασης δεν είναι οι ρεμούλες των σεσημασμένων «γκόλντεν μπόις», αλλά η πληθώρα των επιδομάτων που υπάρχουν για τους δημόσιους υπαλλήλους.
Όπως π.χ. το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης, το επίδομα ταχείας αποπεράτωσης δημόσιων εγγράφων, το επίδομα επικόλλησης χαρτοσήμων και, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, στα μυστικά κονδύλια του κάθε υπουργού δεν αποκλείεται να υπάρχουν και επιδόματα εντερικής διευκόλυνσης, επιδόματα αποφυγής ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, επιδόματα συγκρατημένων ονειρώξεων σε ώρα υπηρεσίας, καθώς και επιδόματα στήριξης ιδιαίτερων γραμματέων που υπήρξαν και αφορμές δραματικών εκμπαλκονορίψεων όπως του κ. Ζαχόπουλου, για του οποίου η θεαματική εκτίναξη παραμένει ακόμα σε θολό τοπίο.

Έτσι λοιπόν με ένα «δεν υπάρχει σάλιο» του κ. Λοβέρδου, με ένα σαφέστερο «κάτω τα χέρια από τις συντάξεις των αξιωματικών» του Πενταγωνάρχη κ. Ευάγγελου Βενιζέλου και με ένα ακόμα πιο σαφέστατο «εγώ δεν κάνω μερεμέτια, για ποιον με περάσατε; Για κανέναν υδραυλικό της γειτονιάς σας;» του κ. Παπανδρέου, με κουβέντες ντόμπρες και σταράτες, θα μπορούμε, βρε αδερφέ, να συνεννογιόμαστε στα «τσακ μπαμ» και «τέρμα».
Γιατί με όλα εκείνα της προηγούμενης ΠΑΣΟΚικής διαλέκτου του δάσκαλου Ανδρέα, με τις «αναδομήσεις», τους «αιθεροβάμονες», τις «μέες κούλπες», τους «μη πόλεμους», τους «ετεροχρονισμούς», «τις συντεταγμένες παραμέτρους» και με τα όσα άλλα κουφά, έπρεπε ύστερα από κάθε «διαβούλευση» να τρέχουμε σε γλωσσολόγους και χαρτορίχτρες, στην ανάγκη μέχρι και στον κ. Μπαμπινιώτη να τον αγγαρέψουμε να μας ξανακάτσει στα θρανία για να καταλάβουμε τι ακούγαμε και πού πατούσαμε.
Ενώ τώρα, χαράς Ευαγγέλια, με όλα ετούτα τα ξεκάθαρα και από κοντά και τα μπασταρδεμένα «ευρωελληνικά» του ίντερνετ, ειδικά για τους λατινογράμματους και τους λατινοαναγνώστες, θα μαθαίνουμε από πρώτο χέρι και από υπεύθυνες πηγές το ποια μαύρη μέρα μας ξημερώνει ή και με ένα αντίστοιχο «δυστυχώς επτωχεύσαμε» του Χαρίλαου Τρικούπη, πολύ σύντομα θα διαβάσουμε με την «γκρίκλις» ορολογία ότι «PIASAME PATO» και ως συμπέρασμα ότι:

«ALI POU TO EXEI I COUTRA MAS NA KATEVAZEI PSIRES»!

Και όταν μιλάμε για «PSIRES» εννοούμε αυτές που θα πάρουν από τις διεκδικήσεις τους οι αγρότες για να ξαναπαρκάρουν τα τρακτέρ τους στα χωράφια τους, μέχρι την επόμενη κινητοποίησή τους...

Έκαναν τα τρένα απεργία???

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ

Θέλω, βαθιά συγκινημένος, να συγχαρώ τη βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ κ. Σοφία Γιαννακά που ως εκπρόσωπος εκλεκτή του ελληνικού λαού «γιόρτασε» την επέτειο της δολοφονίας του 16χρονου Γρηγορόπουλου, έτσι όπως με τα αυτιά μου και παρά την ομολογούμενη βαρηκοΐα μου, την άκουσα να δηλώνει στην εκπομπή «Κίτρινος Τύπος» του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, την προπερασμένη Δευτέρα, ότι «εόρτασε τον θάνατο» του άτυχου παιδιού.
Και που, παρά την απόπειρα του συντονιστή της εκπομπής, δεν έσπευσε να επανορθώσει το ασυγχώρητο λάθος της, αλλά παρέμεινε ατάραχη στην αναπαυτική της... εξέδρα!
Αν ήμουν στη θέση του κ. Γιώργου Παπανδρέου, κάτι που ούτε σε κακό όνειρο υπό τις παρούσες συνθήκες δεν θα το ήθελα, η πρώτη μου δουλειά θα ήταν να την πάρω στο τηλέφωνο, χωρίς να βάλω κανέναν παρατρεχάμενο, για να της πω και για να το χαρώ ο ίδιος:
«Κυρία μου, αύριο το πρωί περιμένω την παραίτησή σας, διότι όταν δεν γνωρίζετε τη σημασία των λέξεων, αποκλείεται να ξέρετε και τη βαρύτητα των νόμων που θα πρέπει να εγκρίνετε στη Βουλή, κατά συνέπεια δουλειά σας είναι η κουζίνα σας και διαβάστε Μαμαλάκη για να μάθετε τουλάχιστον πώς μαγειρεύεται το ιμάμ μπαϊλντί...».
Κάποτε, ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού για παραπτώματα ήσσονος σημασίας κατέβαζε μέχρι και πρωτοκλασάτους υπουργούς από το τρένο, χωρίς να λογαριάζει αν το τρένο ήταν σταματημένο για σουβλάκια στο Λιανοκλάδι ή αν βρισκόταν στη μεγάλη του ταχύτητα ή ακόμα και υπουργοί που ήταν μέσα σε αεροπλάνα ανά τους αιθέρες, μάθαιναν το ουρανοκατέβατο εξωπέταγμά τους άνευ αλεξίπτωτου!
Εκτός αν ξεχάσαμε τις λαχτάρες, χτες ακόμα, του Λάζαρη, του Φωτήλα και του κοτζάμ Σημίτη που αποβραδίς κοιμήθηκε υπουργός και το άλλο πρωί του είπε η κυρά Δάφνη: «Μη σηκωθείς, Κωστάκη μου, έφαγες πόρτα»!
Τώρα τι έγινε; Χάθηκε ο θυμός του αρχηγού; Έκαναν τα τρένα απεργία; Ακρίβυνε η κηροζίνη και δεν πετάνε τα αεροπλάνα ή καταργήθηκαν οι πόρτες;

«Η χρυσοφόρος φτώχεια μας»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άρθρο
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΖΑΡΙΔΗ
Το κείμενο που ακολουθεί είναι όπως ακριβώς δημοσιεύθηκε στην ελληνόφωνη «Πρωινή» της Νέας Υόρκης, όταν ο Γιώργος Λαζαρίδης είχε το καθημερινό της χρονογράφημα.
Αναδημοσιεύεται χωρίς να προστεθεί ή να αφαιρεθεί έστω και μια λέξη.
Αποτελεί μια ακόμα επιβεβαίωση του πόσο σταθεροί χαρακτήρες είμαστε στα όσα λέμε και στα όσα κάνουμε.
Τίτλος του
«Η χρυσοφόρος φτώχεια μας»
Δημοσιεύθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1991, δηλαδή πριν από 18 χρόνια από σήμερα.

«Η Ελλάδα είναι μια πολύ φτωχή χώρα, με πάρα πολύ πλούσιους ανθρώπους. Δεν θυμάμαι ποιος μεγάλος από την πινακοθήκη των μεγάλων μας έκανε αυτή την οξύμωρη διαπίστωση, αλλά θα έλεγα ότι πιο επιτυχημένη εκτίμηση δεν θα μπορούσε να την κάνει έστω και αν δεν ήταν κάποιος από τους μεγάλους μας. Είναι σαν να λέμε ''αυτή η οικογένεια είναι πάρα πολύ τίμια και αξιοπρεπέστατη με πάρα πολλούς σκατορουφιάνους''.
Μιλάμε δηλαδή για υψηλά όρια φτώχειας και δυστυχίας, για άδεια και αγρίως λεηλατημένα ταμεία, με προβλήματα για το πώς θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και για το πώς θα τη βγάλουμε καθαρή με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, καθώς και για το πώς θα απολογηθούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τις μαύρες τρύπες που παρουσιάζει η ρακένδυτη οικονομία μας και γενικά πώς θα βγούμε από τη μαύρη μας κατάσταση.
Και όλα αυτά να συμβαίνουν παραλλήλως σε μια χώρα κατά τα άλλα ευημερούσα και πανευτυχέστατη, όπου η καλοπέραση είναι ολοφάνερη και ο παράς τρέχει από τα μπατζάκια μας, άσχετα με το αν για το ψευτοκουκούλωμα της κάθε μαύρης τρύπας ξεπουλάμε τα περιουσιακά μας στοιχεία και παζαρεύουμε πολύτιμες κληρονομιές όπως είναι ο ΟΤΕ, η Ολυμπιακή, νευραλγικά μας λιμάνια, εθνικούς δρόμους και ''πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή από μια αγάπη που δεν ζει» χωρίς να αποκλείεται λίαν συντόμως να βγάλουμε στο πανέρι μέχρι και το τελευταίο πετραδάκι του Παρθενώνα για τον κάθε ενδιαφερόμενο συλλέκτη πολύτιμων λίθων και πετρωμάτων».
(Θυμίζουμε, όλα αυτά δημοσιευμένα πριν από 18 χρόνια και πάμε παρακάτω…)

«Και η ερμαφρόδιτη και θεόμουρλη χώρα με τους πλουσιόφτωχους και τους φτωχοάνετους να διατυμπανίζει και να επιμένει για να πετάξουμε τα παλιά μας αυτοκίνητα για να πάρουμε καινούργια με καταλύτες και αμόλυβδες για να λύσουμε έτσι και το πρόβλημα του νέφους και της ρύπανσης (και σιγά βέβαια αυτά να είναι και τα μόνα) αλλά το περισσότερο για να κερδίσουν οι έμποροι αυτοκινήτων και για να γεμίσουν έστω και με φραγκοδίφραγκα τα δημόσια ταμεία από τα τέλη και τα παράβολα.
Και να επιμένουμε να μιλάμε για μεγάλη φτώχεια και ορατή δυστυχία, αλλά που κάθε βράδυ κάνοντας μια βόλτα στα νυχτερινά κέντρα, από τα αρχοντοσκυλάδικα μέχρι τα λουμπενογαβγάδικα, να μη βρίσκεις καρέκλα ελεύθερη.
Και με χύμα το λουλουδικό όταν χορεύουν τα μωρά στην πίστα και να έρχεται παραφουσκωμένος ο λογαριασμός για ''να τη βρεις'' με τον κάθε φιρμάτο και την πάσα καρακαηδόνα και στην πρώτη γραμμή γκλαμουριάς οι τερψίκοροι και άσε με να χαρείς.
Αλλά συγχρόνως και με τη φτώχεια παρούσα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, χωρίς τίποτα να εμποδίζει ακόμα και στις πιο προβληματικές συνοικίες να έχουν λαμπερά εμπορικά κέντρα που βλέποντας τις βιτρίνες τους να αναρωτιέσαι αν είσαι στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης ή στην Μποντ Στριτ του Λονδίνου έχοντας μάλιστα την υποψία ότι τα μαγαζιά στο Κολωνάκι, στην Κηφισιά και στη Γλυφάδα έχουν περισσότερα από τα ''Μέισις'' του Μανχάταν και τα ''Σέλφριτζες'' του Λονδίνου, άσχετα βέβαια με το αν λίγο πιο κάτω από τις ακριβές βιτρίνες βογγάνε οι ετοιμόρροπες παράγκες με τους σεισμόπληκτους της πρόσφατης εσοδείας.
Κατεβαίνεις στη θάλασσα να απολαύσεις λίγη θαλασσίτσα, δωρεάν προσφορά της πλουσιοπάροχης ελληνικής φύσης, και δυσκολεύεσαι να τη διακρίνεις επειδή σου την κρύβει το δάσος από τα ξάρτια των ταχύπλοων και των ακριβοπληρωμένων γιοτ που διαθέτει η φτωχή, φτωχότατη χώρα μας.
Ανεβαίνεις στο βουνό να ρουφήξεις λίγο αέρα καθαρό και έχουν γεμίσει μέχρι και οι καταπατημένες βουνοκορφές από επαύλεις με γήπεδα και πισίνες και γκαράζ και με τέσσερις και πέντε Φιλιππινέζες που κουβαλάνε τα αναψυκτικά στους ευτυχείς, αλλά δυστυχoύντες κατόχους!
Τι είδους ''πολύ φτωχή χώρα'' είναι η Ελλάδα με τόσους πλούσιους θνητούς, διότι άμα δεν είσαι από αυτούς πώς είναι δυνατόν να ζεις μια τόσο προνομιούχα ζωή κι αν πάλι είσαι, τότε πώς γίνεται και κάθε μέρα ανεβαίνει ο δείκτης της ανεργίας και το επίπεδο της ζωής να γίνεται όλο και περισσότερο προβληματικό;
Εκτός αν μιλάμε για δύο Ελλάδες διαφορετικών ταχυτήτων. Η μία που τρέχει στη λεωφόρο της πολυτέλειας χωρίς να λογαριάζει κανόνες κυκλοφορίας και για καμιά παράβαση να μη δίνει λόγο και λογαριασμό και η άλλη που πεζοπορεί αγκομαχώντας στους κακοτράχαλους χωματόδρομους της φτώχειας και της χαμοζωής».

Αυτά πριν από 18 χρόνια…
Ήταν η εποχή που έκαιγε ακόμα η θρακιά από το σκάνδαλο Κοσκωτά, τότε που για να ικανοποιηθεί το περί δικαίου αίσθημα, ο μεν χάρτινος μεγαλοτραπεζίτης έμεινε κάποια χρόνια στη φυλακή, ενώ ο Κουτσόγιωργας, ως εκφραστής του κυβερνητικού τσαμπουκά, αλλά και σαν εξιλαστήριο θύμα της εξουσιαστικής διαφθοράς, πέθανε στο δικαστήριο την ώρα της απολογίας του, αντίθετα με το σκάνδαλο της Ζήμενς που ούτε τρίχα δεν κάηκε από το μούσι του Χριστοφοράκου.
Τότε που τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας έδιναν πάλι, χωρίς ίχνος ντροπής, τη μεγάλη τους μονομαχία για να ξανακερδίσουν την τραυματισμένη αξιοπιστία, κρύβοντας το καθένα με τον δικό του τρόπο την πραγματική αλήθεια. Και που όλη τους η προσπάθεια ήταν να ξαναποκτήσουν την καρέκλα και να ξαναγελάσουν τους απογοητευμένους οπαδούς, κατηγορώντας η μία παράταξη την άλλη δίνοντας απλόχερα υποσχέσεις για «δίκαιη μεταχείριση», για «φορολογικά μέτρα» και για εξισορρόπηση ανάμεσα στους «κατέχοντες» και στους «μη έχοντες».
Πέρασαν 18 χρόνια.
Είδατε να έγινε τίποτα;
Εκτός κι αν έγινε και δεν καταλάβαμε.
Και στο μεταξύ, το φεγγάρι εξακολουθεί να κάνει τους δικούς του γύρους, ξαναρχίζοντας και επιστρέφοντας στο ίδιο σημείο, χωρίς πια κανένα παλικάρι να έχει κέφι για βόλτα για να διώξει τη λύπη του…
Ο Γιώργος Λαζαρίδης αρθρογραφεί στο "ΠΑΡΟΝ"