"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΙΡΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΑΙΡΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Λαθροδουλικός ραγιάς σε οίστρο

 

ΝουΔο-γαλαζαίικης "γεωπολιτικής εθνικής αναβάθμισης" κωμωδία


 
 

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελαράδων κωμωδία

 

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τι θα σήμαινε για Ελλάδα και Ευρώπη η εκλογή Λεπέν στη Γαλλία


Του Δημήτρη Καιρίδη

Tυχόν νίκη της επικεφαλής του Εθνικού Συναγερμού στις γαλλικές εκλογές της 24ης Απριλίου θα ήταν αναμφίβολα μια αρνητική εξέλιξη για την Ελλάδα και μια «βουτιά στο άγνωστο» για όλη την Ευρώπη. Τυχόν επικράτηση του εθνικολαϊκισμού σε μία μεγάλη κεντρική χώρα της Ευρώπης, όπως η Γαλλία, θα είχε ευρύτερες προεκτάσεις, ικανή να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για πολιτικές ανακατατάξεις στην Ευρώπη.

Προφανώς και θα ήταν μία νίκη για το Κρεμλίνο, ειδικά τώρα που μαίνεται η σύγκρουση Ρωσίας – Δύσης, ενώ θα ενίσχυε το ευρύτερο μέτωπο της εθνικολαϊκιστικής διεθνούς, ξεκινώντας από τον Όρμπαν στην Ουγγαρία και δίχως να γνωρίζει κανείς έως που θα μπορούσε να φτάσει. Το σίγουρο είναι πως οι δυνάμεις που θεωρούν ότι η εκτόνωση των πολλαπλών κρίσεων, περνά μέσα από την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, θα βρίσκονταν σε υποχώρηση.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, θα περιέπλεκε την προσπάθειά μας για την ενοποίηση και γεωστρατηγική αφύπνιση της Ευρώπης, όπως εμείς επιδιώκουμε. Στο κομμάτι που μας αφορά άμεσα, την ελληνογαλλική στρατιωτική συμφωνία με τη συγκεκριμένη ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής, προφανώς και αυτή η διμερής συνθήκη δεσμεύει τα κράτη και όχι απλώς τις κυβερνήσεις του Μακρόν και του Μητσοτάκη που την υπέγραψαν. Βέβαιο όμως είναι ότι η Λεπεν δεν θα ήταν διατεθειμένη να την υποστηρίξει με τη θερμή του Μακρόν, ο οποίος και αποτελεί έναν από τους εμπνευστές της.

Συμπερασματικά, σε καμία περίπτωση μια επικράτησή της δεν θα διευκόλυνε την προσπάθεια της ελληνικής πλευράς για εμπέδωση της σταθερότητας και της ασφάλειας στην Αν. Μεσόγειο. Αντίθετα, θα την περιέπλεκε.

Στον αμυντικό τομέα, μια νίκη Λεπέν θα σήμαινε το τέλος κάθε προοπτικής μιας κοινής ευρωπαϊκής άμυνας, διότι χωρίς τη Γαλλία δεν μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο. Η Γαλλία είναι η ισχυρότερη στρατιωτικά χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο ρόλος της με την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας έχει μεγεθυνθεί. Η Γαλλία είναι η μόνη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που έχει δυνατότητα προβολής ισχύος, πέραν των συνόρων της δηλαδή, σε περιοχές όπως η Αφρική και η Μέση Ανατολή, όπως και το έχει κάνει άλλωστε στο απώτερο και το πρόσφατο παρελθόν.

Με τις γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις να έχουν υποστεί τόσο μεγάλη αποεπένδυση τα τελευταία χρόνια, μία τυχόν νίκη Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, θα έβαζε στο συρτάρι για αρκετά χρόνια, οποιοδήποτε ελπίδα για κοινή ευρωπαϊκή άμυνας και ασφάλειας.

Την ώρα που το ΝΑΤΟ ενισχύεται και επανασυσπειρώνεται με τη προσθήκη της Φινλανδίας κι ενδεχομένως της Σουηδίας, η επιστροφή σε έναν παρωχημένο Γκωλισμό, θα μας πήγαινε πίσω σε μια εποχή που δεν έχει καμία σχέση με τις απαιτήσεις της δύσκολης σημερινής συγκυρίας. Αν τα παραπάνω είχαν ίσως ένα νόημα τη δεκαετία του ‘60, πλέον έχουν παραμεριστεί από τους ίδιους τους Γάλλους.

Το μόνο πάντως που γνωρίζουμε με βεβαιότητα για αυτόν τον άγνωστο Χ της γαλλικής πολιτικής σκηνής, που ονομάζεται Μαρί Λεπέν, είναι ότι πρόκειται για μία...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανατολική Ευρώπη, 1989-2019: Απολογισμός και μαθήματα για την Ελλάδα

Βουλευτής και καθηγητής Διεθνών Σχέσεων.

Πριν από 30 χρόνια, με την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου ξεκινούσε μια αχαρτογράφητη πορεία προς την ελευθερία και την ευημερία για εκατομμύρια Ανατολικοευρωπαίους.  


Τριάντα χρόνια μετά, χρήσιμος είναι ένας απολογισμός, αλλά και η εξαγωγή κάποιων βασικών συμπερασμάτων που αφορούν και την Ελλάδα και την προσπάθεια μεταρρύθμισής της.

Η πρώην Ανατολική Ευρώπη παραμένει σήμερα διχασμένη.  


Από τη μια μεριά βρίσκονται όλες οι πρώην κομμουνιστικές χώρες που εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ενωση (ΕΕ) και έχουν προοδεύσει, λίγο-πολύ, σε σχέση με το 1989. Στην πρωτοπορία βρίσκονται, αναμφισβήτητα, η Εσθονία και η Πολωνία, τα πιο λαμπρά αστέρια της μετάβασης. Ειδικά για την Πολωνία, την πιο μεγάλη χώρα των πρώην σοβιετικών δορυφόρων, τα τελευταία 30 χρόνια υπήρξαν τα καλύτερα της ιστορίας της, αφού έχει καταφέρει να υπερ-τετραπλασιάσει το κατά κεφαλήν εισόδημά της και να πλησιάσει το ελληνικό βιοτικό επίπεδο. Στον αντίποδα βρίσκονται η ακόμα βαλκανική, αν και επιταχύνουσα τελευταία, Ρουμανία, η Βουλγαρία και η Κροατία.

Από την άλλη, υπάρχουν οι χώρες που δεν εντάχθηκαν στην ΕΕ, δηλαδή οι πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες (εξαιρουμένων των Βαλτικών) και οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων. Οι περισσότερες από αυτές απέτυχαν παταγωδώς, με προεξέχουσα την Ουκρανία. Το 1991 η Ουκρανία βρισκόταν στο ίδιο επίπεδο πλούτου με την Πολωνία. Σήμερα είναι στο ένα τέταρτο αυτής. Ως αποτέλεσμα, εκατομμύρια Ουκρανοί έχουν μεταναστεύσει στην Πολωνία. Οι περισσότερες από αυτές τις χώρες, της Ρωσίας συμπεριλαμβανομένης παρά την εκρηκτική οικονομική της άνοδο το διάστημα 1999-2009, είναι χειμαζόμενες κλεπτοκρατίες με διεφθαρμένα και αυταρχικά πολιτικά καθεστώτα. Τα Δυτικά Βαλκάνια, με φωτεινή εξαίρεση την Αλβανία, βρίσκονται ως προς το βιοτικό επίπεδο λίγο-πολύ εκεί που ήταν το 1989!

Η μεγάλη επιτυχία των πρώην Ανατολικοευρωπαίων υπήρξε η προσέλκυση ξένων επενδύσεων, κυρίως από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. Η μεγάλη πρόκληση για τις χώρες αυτές θα είναι η οριστική μετάβαση στο club των ανεπτυγμένων χωρών, μακριά από το μοντέλο της φτηνής εργασίας.  


Δύο υπήρξαν οι μεγαλύτερες αποτυχίες της μετάβασης για τις χώρες αυτές. 


Η πρώτη είναι δημογραφική. Καμία άλλη περιοχή του πλανήτη δεν γέρασε τόσο πολύ και τόσο απότομα όσο η πρώην Ανατολική Ευρώπη τα τελευταία 30 χρόνια. Η γονιμότητα κατέρρευσε και εκατομμύρια νέοι μετανάστευσαν στη Δύση. Πρωταθλήτρια στη διαδικασία αυτή είναι η Βουλγαρία, η οποία από 9 εκατομμύρια το 1989 έχει σήμερα πληθυσμό μικρότερο από 7 και οδεύει προς τα 5.


Η πρωτοφανής αυτή δημογραφική κατάρρευση έχει τεράστιες πολιτικές συνέπειες.  


Πρώτον, οι «νικητές» του 1989, αντί να αναλάβουν, εγκατέλειψαν τη διακυβέρνηση και μετανάστευσαν. Εκατομμύρια φιλελεύθεροι Ανατολικοευρωπαίοι προτίμησαν την εύκολη και άμεση μετεγκατάσταση στην κοσμοπολίτικη Δύση παρά τη δύσκολη και αβέβαιη προοπτική να μεταρρυθμίσουν την Ανατολή.

Δεύτερον, η κυριαρχία των μεγαλύτερων ηλικιών και των λιγότερο κινητικών και αστικοποιημένων στρωμάτων στα εκλογικά σώματα των χωρών αυτών, σε συνδυασμό με την ανασφάλεια που η δημογραφική κατάρρευση προκαλεί, δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την άνοδο μιας εθνικιστικής και αυταρχικής Δεξιάς. Η υποχώρηση του κράτους δικαίου αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προκλήσεις για την ίδια την ΕΕ. Η νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έχει ένα πολύ δύσκολο έργο καθώς το ένα τέταρτο των μελών της προέρχεται από χώρες που το παραβιάζουν.

Ποια συμπεράσματα μπορεί κανείς να εξαγάγει από τη μετάβαση, ιδίως για μια χώρα όπως η Ελλάδα;  


Το πρώτο και πιο βασικό είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Η λάθος συμφωνία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.


Η συμφωνία Ελλάδας - ΠΓΔΜ έχει πολλά και κρίσιμα προβληματικά σημεία. 


Δυστυχώς η διαδικασία που ο πρωθυπουργός επέλεξε, να τη δημοσιοποιήσει την Τετάρτη το βράδυ και να την υπογράψει τρεις μέρες μετά, χωρίς να ενημερώσει ούτε καν το υπουργικό του συμβούλιο, αποτελεί την αποθέωση της μυστικής προσωπικής διπλωματίας.  


Η χώρα δεσμεύεται για ένα μείζονος σημασίας εθνικό θέμα που έχει ταλαιπωρήσει τη διπλωματία της επί 27 χρόνια και στο οποίο ξόδεψε τεράστιο διπλωματικό κεφάλαιο, με διαδικασίες fast-track, «αποφασίζομεν και διατάσομεν» και πλήρη περιφρόνηση της δημοκρατικής αρχής.  


Οπως και με το δημοψήφισμα του 2015, ο Αλέξης Τσίπρας θέτει ασφυχτικό χρονικό πλαίσιο και ποντάρει στον εθνικό διχασμό για να ανακατέψει την πολιτική τράπουλα. Αυτά ξέρει να κάνει, αυτά κάνει.


Η συμφωνία δεν εξασφαλίζει το erga omnes στη χρήση του ονόματος. Αυτή αφορά τη χρήση:
1. Στους πολυμερείς οργανισμούς.
2. Στις διμερείς σχέσεις.
3. Την εσωτερική χρήση.


Το 1 το έδινε χωρίς πρόβλημα και ο Νίκολα Γκρούεφσκι. 


Το 2 το εξασφάλιζαν οι Αμερικανοί με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. 


Το κρίσιμο ήταν πάντα το 3. Η συμφωνία συνδέει το 3 με την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ομως η Ελλάδα δεν είναι αυτή που αποφασίζει γι’ αυτή την πορεία. Αποφασίζουν και οι υπόλοιπες 27 χώρες της Ε.Ε. Ηδη η Γαλλία αρνείται τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης.


Επιπλέον, η Ελλάδα δεσμεύεται να μην προβάλει καμία αντίρρηση στις ενταξιακές αυτές διαπραγματεύσεις. Ομως υπάρχουν μία σειρά από διμερή προβλήματα, όπως η μόλυνση του ποταμού Αξιού που επιβαρύνει τον Θερμαϊκό Κόλπο, τα οποία περιμένουν να λυθούν μέσω αυτής της ενταξιακής διαπραγμάτευσης. Η Ελλάδα εκ των προτέρων τα παραδίδει και δεσμεύεται να πει «ναι» σε όλα, ό,τι κι αν κάνει η ΠΓΔΜ στα ζητήματα αυτά.


Η γλώσσα είναι το συστατικό στοιχείο κάθε έθνους. Η αναγνώριση της μακεδονικής γλώσσας από την Ελλάδα οδηγεί και στην αναγνώριση μακεδονικού έθνους. Η Ελλάδα έχει ήδη πρόβλημα με το «Σπίτι Μακεδονικού Πολιτισμού» στη Φλώρινα. Η συμφωνία αφήνει διάπλατα ανοικτή την πόρτα στην ίδρυση πολλών «κέντρων μακεδονικής γλώσσας» στη Βόρεια Ελλάδα. 


Η ιθαγένεια είναι ιδιότητα που απονέμει το κράτος. Η «Βόρεια Μακεδονία» θα έπρεπε ως λογικό επακόλουθο να απονέμει «βορειομακεδονική» ιθαγένεια.


Η ενδιάμεση συμφωνία του 1995 προέβλεπε ρήτρες εναντίον του αλυτρωτισμού μόνο της ΠΓΔΜ. Η σημερινή τελική συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα αμοιβαιοποιεί τις ρήτρες αυτές και εξισώνει το πρόβλημα του αλυτρωτισμού και στις δύο πλευρές. Ετσι, όμως, στο μέλλον, μια κακόπιστη κυβέρνηση στα Σκόπια, ενός νέου Γκρούεφσκι, θα έχει τη δυνατότητα να εγκαλεί την Ελλάδα, σύμφωνα με τις προβλέψεις της συμφωνίας, για αναφορές στα σχολικά της εγχειρίδια, ονομασίες δημόσιων χώρων και ό,τι άλλο, κατά τη γνώμη των «Μακεδόνων», υποκρύπτει ελληνικό αλυτρωτισμό εις βάρος τους. Κινδυνεύουμε έτσι να βρεθούμε να συζητάμε με τους «Μακεδόνες» για τον Παύλο Μελά και πώς θα πρέπει να τον διδάσκονται τα ελληνόπουλα. Με άλλα λόγια, εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι.


Οι Σλαβομακεδόνες ουδέποτε αμφισβήτησαν την αρχαία ελληνική κληρονομιά. Ο Γκρούεφσκι δεν διεκδίκησε ποτέ τον Πλάτωνα, την αρχαία Σπάρτη ή τον Παρθενώνα. Αυτό που έλεγε είναι ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήταν αρχαίοι Ελληνες. Αυτό μπορούν να συνεχίσουν να το λένε και μετά τη συμφωνία. Αλλά, βέβαια, το σημαντικότερο είναι ο άλλος, ο παραδοσιακός σλαβομακεδονικός αλυτρωτισμός του Ιλιντεν «η Μακεδονία στους Μακεδόνες», τον οποίο η Ελλάδα με τη συμφωνία φαίνεται να επικυρώνει. Δεν είναι τυχαίο ότι η Βουλγαρία έχει ήδη εκφράσει την ανησυχία της για τη συμφωνία. Εκείνη, αν και ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ΠΓΔΜ με τη συνταγματική της ονομασία το 1992, ουδέποτε αναγνώρισε μακεδονικό έθνος, γλώσσα και ταυτότητα.


Οι διατάξεις για την εμπορική χρήση των όρων είναι απόλυτα προβληματικές. Με βεβαιότητα μπορεί να προβλέψει κανείς...

Μήπως η μαντάμ Μέρκελ ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ?

Του Δημητρη Kαιριδη 
Αναπληρωτή καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
 
Η επιμονή της Αγκελα Μέρκελ και του «ευρω-ιερατείου» για τη συμμετοχή της Ν.Δ. στην κυβέρνηση Παπαδήμου και τη συνυπογραφή του δεύτερου Μνημονίου, από τον Αντώνη Σαμαρά, συνέβαλε στην κατάρρευση του παραδοσιακού ελληνικού δικομματισμού, ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., και διοχέτευσε τη δυσαρέσκεια στα λαϊκιστικά άκρα του πολιτικού φάσματος, με κυριότερο ωφελημένο τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Χωρίς την παρέμβασή τους, δύσκολα η Ν.Δ. θα πάθαινε την πανωλεθρία που υπέστη στις 6 Μαΐου. Ομως και μετά τις 6 Μαΐου οι δηλώσεις Γερμανών και διεθνών αξιωματούχων, όπως των Σόιμπλε, Βεστερβέλε και Λαγκάρντ, διεγείρουν το ελληνικό θυμικό και προσθέτουν αέρα στα πανιά των εγχώριων «αντι-μνημονιακών» δυνάμεων, με προεξέχοντα τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι εγχώρια και ξένα συμφέροντα επιδιώκουν τον «δραχμαγένοντα»: αμετανόητοι συνδικαλιστές και τρωκτικά του Δημοσίου, υπερ-δανεισμένοι επιχειρηματίες, αργυρώνητοι «δημοσιογράφοι», Ρώσοι που θέλουν να πλήξουν την Ευρωζώνη και να δορυφοροποιήσουν την Ελλάδα υπέρ τους κ.ο.κ.  

Ομως η Μέρκελ;

Η ώρα των αποφάσεων πλησιάζει για τη Γερμανία. Μπροστά της έχει δύο δρόμους: 

Ο πρώτος είναι να ανοίξει το πουγκί και να βοηθήσει τον χειμαζόμενο ευρωπαϊκό Νότο 

Ο δεύτερος να επιμείνει στη γραμμή της δημοσιονομικής λιτότητας και των διαρθρωτικών αλλαγών μέχρι τέλους και όποιος αντέξει. 

Είναι προφανές ότι δυσκολεύεται να ακολουθήσει τον πρώτο δρόμο για μια σειρά από λόγους. Και να θέλει η Γερμανία να βοηθήσει δεν είναι βέβαιο ότι έχει τους πόρους να στηρίξει όλο τον Νότο. Αν η ενοποίηση της Ανατολικής Γερμανίας στοίχισε 20 τρισεκατομμύρια ευρώ σε 20 χρόνια, πόσο άραγε μπορεί να στοιχίσει η ευρωπαϊκή;

Στο παρελθόν, εγχειρήματα που βασίστηκαν σε «μεταφορές πόρων» και όχι σε πραγματικές επώδυνες αλλαγές απέτυχαν. Η Ανατολική Γερμανία, παρά τη δυτικογερμανική βοήθεια, συνεχίζει να αποκλίνει όχι μόνο από τη Δυτική Γερμανία, αλλά ακόμη και από τις όμορες, πρώην κομμουνιστικές χώρες, όπως η Πολωνία και η Τσεχία. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για τη νότια Ιταλία: παρά τα δισεκατομμύρια που πήρε από τον ιταλικό Βορρά παραμένει υπανάπτυκτη. Η Ιταλία προσφέρει κι ένα άλλο δίδαγμα: τον περασμένο Αύγουστο η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι πήρε κάποια σκληρά διαρθρωτικά μέτρα υπό την πίεση των αγορών. Μόλις τα επιτόκια έπεσαν, απέσυρε τα μέτρα. Για το Βερολίνο, ο Νότος μπορεί να αλλάξει μόνο υπό πίεση. Αν κρίνει κανείς από την ελληνική περίπτωση, έχει απόλυτο δίκιο.

Η γερμανική ελίτ συνειδητοποιεί τους κινδύνους που ενέχει η επιμονή της. Ομως, η όποια βοήθεια δοθεί θα συνοδεύεται από δρακόντειες δεσμεύσεις και θα εξασφαλίζει τη διαρθρωτική αλλαγή του Νότου. Στο πλαίσιο αυτής της λεπτής εξισορρόπησης, η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, και μάλιστα ιδία βουλήσει, ίσως διευκόλυνε το Βερολίνο:

Ελλάδα: Η Ιφιγένεια της Ευρώπης;

Tου Δημητρη Kαιριδη 
Αναπληρωτή καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Η κόλαση άνοιξε τις πύλες της και μας καλεί. Το εθνικό σκάφος φαίνεται να χαράζει πορεία: μέσα σε καθεστώς ακραίας πόλωσης, ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί την πολιτική ηγεμονία. Ο κ. Τσίπρας βρίσκεται μονίμως μπροστά από τους αντιπάλους του, ενώ οι μοιραίες ηγεσίες των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων επιμένουν στον εκφοβισμό της κοινής γνώμης, χωρίς να δίνουν ελπίδα. Ακόμα και την ύστατη τούτη ώρα δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη κάποιας θετικής πρωτοβουλίας, με πρώτη την αποχώρησή τους, και επιμένουν στην ασάφεια και τη σύγχυση: το Μνημόνιο είναι κακό αλλά καλό, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απειλή για τη χώρα αλλά πρέπει να συγκυβερνήσει, οι εκλογές είναι πρώτα χρήσιμες αλλά μετά καταστροφικές κ.ο.κ. Ετσι όμως παίζουν το παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ: στον λαϊκισμό, τη σύγχυση, την ασάφεια και την εξαπάτηση, αυτός έχει το πλεονέκτημα. Ακόμα κι αν δεν έρθει πρώτο κόμμα, θα προσφέρει μια διογκούμενη και ανεξέλεγκτη αντιπολίτευση, επιδεινώνοντας το πρόβλημα κυβερνησιμότητας της χώρας.

Πολλοί Ελληνες πίστεψαν ότι τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα. Σύντομα ίσως νοσταλγούν τον κ. Παπαδήμο. Τα κέρδη του πρώτου τρίμηνου του 2012, όταν αυξήθηκαν τα δημόσια έσοδα και επέστρεψαν κάποιες καταθέσεις, ήδη εξανεμίζονται. Θα γραφτούν και θα ειπωθούν πολλά, και στο εξωτερικό, για την ελληνική τραγωδία. Η ιστορία της πτώσης μιας μέχρι πρότινος πλούσιας χώρας θα γοητεύσει πολλούς ξένους δημοσιογράφους, κοινωνικούς επιστήμονες και παραγωγούς ντοκιμαντέρ.

Η απάντηση των Ελλήνων στη μετα-ΠΑΣΟΚ εποχή φαίνεται να είναι η επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ του 1974, ούτε καν του 1981 ή του 1985, με νέο όχημα. Αυτά που έλεγαν τότε οι Σκανδαλίδηδες και οι Παπουτσήδες τα λένε τώρα οι Στρατούληδες, οι Λαφαζάνηδες και ο Καμμένος. Οταν στη Γιουγκοσλαβία το 1980 πέθανε ο Τίτο, οι σύντροφοί του ανέκραξαν: μετά τον Τίτο, Τίτο. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ετσι κι εδώ, μετά τον Ανδρέα, Ανδρέας (χωρίς το Χάρβαρντ και τη διεθνή αντίληψη), μετά το ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ και μετά τη Μεταπολίτευση, επιστροφή στη Μεταπολίτευση.

Το δυστύχημα είναι ότι ενώ έχουμε καλύψει πάνω από τα μισά του δρόμου, φαίνεται πως δεν έχουμε το σθένος να ολοκληρώσουμε την προσπάθεια. Η Ευρώπη, αργά και βασανιστικά, θα συνεχίσει να αλλάζει, εφαρμόζοντας πολιτικές αδιανόητες πριν από δύο μόλις χρόνια, όπως η μαζική προσφορά ρευστότητας από την ΕΚΤ, το EFSF, το κούρεμα του ελληνικού χρέους και, σύντομα, το ευρωομόλογο. Ομως εμείς μπορεί να μην είμαστε εκεί για να επωφεληθούμε.  

Η Ελλάδα κινδυνεύει να θυσιαστεί, με δική της πρωτοβουλία, ως άλλη Ιφιγένεια, οδηγώντας στην επιτάχυνση των αλλαγών για τη δημιουργία μιας μορφής δημοσιονομικής ένωσης, που θα συμπληρώσει τη νομισματική και θα σώσει τον ευρωπαϊκό Νότο και το ευρώ.

Το χειρότερο είναι ότι παρά την καταστροφή μας, ενδεχομένως να μην αλλάξουμε ούτε τότε. Και πάλι θα μας φταίνε κάποιοι ξένοι που ενώ μας πρόσφεραν πάνω από 300 δισ. ευρώ δεν τα έκαναν 350. Για τις δικές μας παθογένειες, ακόμα και προεκλογικά, λίγα λέμε. Μιλάμε για το Μνημόνιο που είναι η θεραπεία (έστω ελλιπής) για να μη μιλήσουμε για το πρόβλημα που είναι ότι πτωχεύσαμε. Μοιάζουμε με κακομαθημένο παιδί που σπαράζει αρνούμενο να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα: λεφτά δεν υπάρχουν.

Κι άλλοι λαοί δεν έμαθαν από την καταστροφή: