"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα IGNTATIUS. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα IGNTATIUS. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΑΥΤΑΡΧΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Ο κορωνοϊός απειλεί το «κινεζικό όνειρο»

Του David Ignatius (*)

Ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ έχει κάνει μια άγραφη συμφωνία με τον κινεζικό λαό: δώστε μου πλήρη πολιτικό έλεγχο και θα λύσω τα προβλήματα της Κίνας, μετατρέποντάς την σε παγκόσμια υπερδύναμη. Αυτό το κοινωνικό σύμφωνο λειτούργησε μάλλον ικανοποιητικά μέχρι την εκδήλωση του κορωνοϊού.

Η επιδημία που ξέσπασε στην Ουχάν τον Δεκέμβριο έχει εξαπλωθεί βαθιά μέσα στον κοινωνικό ιστό της Κίνας. Έχει εξελιχθεί στη σοβαρότερη πρόκληση για τον Σι από τότε που έγινε πρόεδρος, το 2013, και στη μεγαλύτερη απειλή για την ηγεσία της Κίνας μετά την πλατεία Τιαν Ανμέν. Οι μηχανισμοί ελέγχου του αστυνομικού κράτους μπορεί να τρομοκρατούν τους πολίτες, δεν φαίνεται όμως να τρόμαξαν τον ιό. Μια παράπλευρη απώλεια ήταν λοιπόν η εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης για την ηγεσία της χώρας.

Η απειλή του κορωνοϊού κάποια στιγμή θα αρχίσει να φθίνει. Οι αναλυτές όμως αναρωτιούνται τι πολιτική παρακαταθήκη θα αφήσει. Η ηγεσία του Σι - μαζί με τις τακτικές απόλυτου κοινωνικού ελέγχου που εφαρμόζει - αποδείχθηκε τρωτή. Πώς θα αποκαταστήσει τώρα την εμπιστοσύνη του έθνους που διοικεί;

«Πρόκειται αναμφίβολα για μια ουσιαστική πρόκληση για τον Σι», λέει ο Κρίστοφερ Τζόνσον, πρώην αναλυτής της Κίνας στη CIA και senior fellow σήμερα στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών. Σύμφωνα με τον Τζόνσον, ο Σι θα παραμείνει στην εξουσία, αλλά υπάρχει μια σειρά παραγόντων που θα περιπλέξουν τη συνέχεια.

Ο ίδιος ο ιός εξακολουθεί να αποτελεί ένα μυστήριο. Οι ειδικοί περιμένουν ότι ο αριθμός των νέων κρουσμάτων θα αρχίσει σύντομα να υποχωρεί, τι θα συμβεί όμως αν διαψευστούν; Τι θα συμβεί αν οι προσπάθειες της κυβέρνησης να προστατεύσει την οικονομία εξαναγκάζοντας τους εργαζόμενους να γυρίσουν στη δουλειά τους προκαλέσει ένα νέο κύμα της ασθένειας ή αν η επιδημία επιμείνει και το καλοκαίρι; 

Ο Σι θα πρέπει να ζητήσει τη βοήθεια των στρατηγών και των υπευθύνων ασφαλείας, ο Τζόνσον όμως υποστηρίζει ότι στις τάξεις του στρατού επικρατεί ήδη δυσαρέσκεια για τον τρόπο που η πολιτική ηγεσία έχει χειριστεί την κατάσταση.

Μια άλλη ανατριχιαστική περίπτωση είναι η επιδημία να εξαπλωθεί στους κόλπους της κινεζικής ηγεσίας. Οι ανώτατοι αξιωματούχοι ζουν και εργάζονται σε προστατευμένους θύλακες για λόγους ασφαλείας και αυτός ο συγκεντρωτισμός θα μπορούσε να γίνει μπούμερανγκ.

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΙΣΡΑΗΛ: O χορός των κατασκόπων


Τις ταυτότητες δέκα Ιρανών πρακτόρων της Μοσάντ, που είχαν συναντήσεις με τους Ισραηλινούς «ελεγκτές» τους επί τουρκικού εδάφους αποκάλυψε στην Τεχεράνη η κυβέρνηση Ερντογάν στις αρχές του 2012.

Αξιόπιστες κυβερνητικές πηγές χαρακτηρίζουν την τουρκική κίνηση «σημαντικό» πλήγμα και «απόπειρα ραπίσματος στους Ισραηλινούς». 

Το περιστατικό, που αποκαλύπτεται τώρα για πρώτη φορά, είναι ενδεικτικό της αδυσώπητης φύσης του πολέμου μυστικών υπηρεσιών στο παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ιράν και Δύσης για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Εκπρόσωπος της τουρκικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον απέφυγε να σχολιάσει την αποκάλυψη.

Η ισραηλινή οργή στην εσκεμμένη αποκάλυψη των πρακτόρων της Μοσάντ ίσως να προσφέρει εξήγηση της επίμονης άρνησης του πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου να ζητήσει συγγνώμη από τον Ερντογάν για το περιστατικό του Μαΐου 2010 με τον στολίσκο του «Μαβί Μαρμαρά», που οδήγησε στον θάνατο εννέα Τούρκων.

Ο Νετανιάχου ζήτησε εν τέλει συγγνώμη από τον Ερντογάν, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής τους επικοινωνίας τον περασμένο Μάρτιο και μόνο μετά τη μεσολάβηση του προέδρου Ομπάμα. Για διάστημα ενός χρόνου πριν από την τηλεφωνική αυτή συνομιλία, όμως, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός είχε αντικρούσει πολλές παρόμοιες συμβιβαστικές προσπάθειες.

Ανώτατοι αξιωματούχοι της ισραηλινής κυβέρνησης εκτιμούν, πάντως, ότι η ένταση στις σχέσεις Ιερουσαλήμ - Αγκυρας παραμένει αμείωτη. Ο επικεφαλής της τουρκικής αντικατασκοπείας, Χακάν Φιντάν, αντιμετωπίζεται με καχυποψία στο Ισραήλ λόγω των φιλικών δεσμών που διατηρεί με την Τεχεράνη. Πριν από μερικά χρόνια, στελέχη της Μοσάντ αποκαλούσαν ειρωνικά τον Φιντάν «σταθμάρχη των ιρανικών μυστικών υπηρεσιών στην Αγκυρα». Οι ΗΠΑ συνέχισαν, όμως, να συνεργάζονται με τον Φιντάν.

Η Ουάσιγκτον απέφυγε επίσης να διαμαρτυρηθεί έντονα για τη διαρροή των ονομάτων πρακτόρων της Μοσάντ. Αντίθετα, η προσέγγιση μεταξύ Ομπάμα και Ερντογάν συνεχίστηκε, υπογραμμίζοντας τον σαφή διαχωρισμό μεταξύ των προτεραιοτήτων της αντικατασκοπείας και εκείνων της εξωτερικής πολιτικής. Αμερικανοί αξιωματούχοι, στο μεταξύ, δεν εξέφρασαν ποτέ την κατηγορηματική πεποίθηση πως η «τουρκική διαρροή» αποτέλεσε αντίποινα για το περιστατικό του «Μαβί Μαρμαρά» και όχι μέρος της ευρύτερης διπλωματικής αποξένωσης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.

Η Μοσάντ φαίνεται πως «χειριζόταν» μέρος του ιρανικού της δικτύου μέσω Τουρκίας. Την ίδια στιγμή, η τουρκική ΜΙΤ είχε καταγράψει πολλές από τις συναντήσεις αυτές μεταξύ Ισραηλινών πρακτόρων και Ιρανών. Αμερικανοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι το περιστατικό οφείλεται σε αμοιβαία καχυποψία και όχι σε επιχειρησιακή ανικανότητα. Η Μοσάντ, με περισσότερα από 50 χρόνια συνεργασίας με την Τουρκία, ουδέποτε φανταζόταν ότι οι Τούρκοι θα «έδιναν» Ισραηλινούς πράκτορες σε εχθρική δύναμη.

ΣΥΡΙΑ: H «αποπλάνηση και εγκατάλειψη» των Ισλαμοφασιστών από τις ΗΠΑ

Tου (υποστηρικτή των Ισλαμοφασιστών) David Ignatius / Washington Post

Ενα από τα χειρότερα επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αποτελεί η διαδικασία που μπορεί να χαρακτηρισθεί απλά ως «αποπλάνηση και εγκατάλειψη». Τώρα συμβαίνει στη Συρία.

Το κομμάτι της αποπλάνησης ξεκινά με έναν υπερπρόθυμο ρητορικό εναγκαλισμό. Σχεδόν δύο χρόνια πριν, στις 18 Αυγούστου 2011, ο πρόεδρος Ομπάμα διακήρυξε για πρώτη φορά ότι «ήρθε η ώρα για τον πρόεδρο Ασαντ να κάνει στην άκρη». Δεν υποστήριξε την έκκλησή του για αλλαγή καθεστώτος με κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να επαναλαμβάνει συχνά τη φράση «ο Ασαντ πρέπει να φύγει» από τότε.

Το επόμενο στάδιο είναι μια εκτεταμένη ερωτοτροπία που συνοδεύεται από υποσχέσεις και δεσμεύσεις. Η CIA ξεκίνησε να συνεργάζεται με τη συριακή αντίσταση το 2011 και παρέχει εκπαίδευση και όποια άλλη υποστήριξη. Οταν η συριακή αντίσταση πολιορκήθηκε από άλλους «μνηστήρες» (π.χ. Τουρκία ή Κατάρ), οι ΗΠΑ έδιωξαν μακριά τους αντιπάλους και ανανέωσαν τους όρκους στοργής.

Υστερα έρχεται η επίσημη δέσμευση. Στις 13 Ιουνίου, ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι θα παρείχε στρατιωτική βοήθεια στη συριακή αντίσταση, επειδή το καθεστώς Ασαντ είχε περάσει την «κόκκινη γραμμή» χρησιμοποιώντας χημικά όπλα. Οι αντάρτες άρχισαν να ετοιμάζουν αποθήκες για να λάβουν το φορτίο που τους υποσχέθηκαν, ελπίζοντας ότι οι ΗΠΑ θα ήταν επιτέλους πιστές στις υποσχέσεις τους.

Και μετά;  

Αυτή είναι μια ιστορία αποτυχημένου ειδυλλίου, οπότε γνωρίζετε τι έρχεται στη συνέχεια. Είναι αυτό που οι Βρετανοί μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα αποκαλούν «η απόρριψη». Για να παραθέσω μια φράση από σχετικό άρθρο των The New York Times του περασμένου Σαββατοκύριακου φαίνεται ότι «τα σχέδια της διοίκησης είναι πολύ πιο περιορισμένα από όσο έχει υποδείξει δημοσίως και ιδιωτικά».

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Αραβικός χειμώνας ή δεύτερη επανάσταση?


«Η απολυταρχία στο όνομα του Ισλάμ έχει πεθάνει», έγραψε ένας Αιγύπτιος ακτιβιστής, την ώρα που εκατομμύρια άνθρωποι συγκεντρώνονταν στους δρόμους για να καταγγείλουν τον Μοχάμεντ Μόρσι και την κυβέρνηση της μουσουλμανικής αδελφότητας.

Αυτό που συνέβη εν συνεχεία ήταν ένας συνδυασμός λαϊκής εξέγερσης και στρατιωτικού πραξικοπήματος. Οι μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του Μόρσι κατέδειξαν το εύρος των αντιδράσεων. Αλλά ο ρόλος του αιγυπτιακού στρατού στην ανατροπή του Μόρσι  ήταν μια υπενθύμιση ότι ο κίνδυνος του απολυταρχισμού παραμένει ζωντανός στην Μέση Ανατολή - είτε υπό θρησκευτικό είτε υπό εθνικιστικό μανδύα.

Μέχρι στιγμής οι ΗΠΑ δεν έχουν επηρεάσει τις εξελίξεις στην Αίγυπτο. Μακάρι οι ΗΠΑ να είχαν στηρίξει περισσότερο τις μετριοπαθείς δυνάμεις σε όλη τη μέση Ανατολή - αλλά στην Αίγυπτο, η απόφαση να παίξουν ρόλο μεσολαβητή και όχι ρόλο αποφασιστικό ήταν εσκεμμένη. Ο Αιγυπτιακός στρατός επεδίωξε να πάρει δημοσίως το πράσινο φως των ΗΠΑ για το πραξικόπημα, αλλά η επιθυμία του δεν ικανοποιήθηκε.

Ισως το καλύτερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι ο αιγυπτιακός λαός γράφει τη δική του Ιστορία. Μπορεί να κάνει λάθη - μακάρι να μην έφερνε ξανά στην εξουσία τους στρατηγούς. Αλλά, για μια ακόμα φορά, οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες οι ΗΠΑ ελέγχουν τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, φαίνεται ότι σφάλλουν. Στο όχημα των εξελίξεων, ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα δεν ήταν οδηγός, αλλά επιβάτης.

Στόχος των διαδηλώσεων αυτής της εβδομάδας ήταν ο Μόρσι, αλλά ο όγκος των διαδηλώσεων θύμισε τις ημέρες της επανάστασης του Φεβρουαρίου 2011 που ανέτρεψε τον Χόσνι Μουμπάρακ. Το βασικό μήνυμα ήταν το ίδιο. Είμαστε πολίτες. Ζητούμε αξιοπρέπεια και ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν φοβόμαστε τους αυταρχικούς ηγέτες ούτε τους τραμπούκους τους. Και εκείνη η εξέγερση είχε φέρει στα πράγματα στρατιωτική κυβέρνηση, αλλά το πνεύμα της ήταν ιδεαλιστικό και δημοκρατικό.

«Αυτό που τώρα συμβαίνει είναι μια δεύτερη επανάσταση», είπε το ηγετικό στέλεχος του Αιγυπτιακού Μετώπου Σωτηρίας Αμέντ Σαΐντ. Είχε δίκιο. Ο κίνδυνος βέβαια είναι ότι, όπως και στη γαλλική, τη ρωσική και την ιρανική επανάσταση, βρισκόμαστε σε μια παρατεταμένη περίοδο βίας και αστάθειας που θα λήξει μόνο όταν έρθει στην εξουσία ένας νέος δικτάτορας.

Το εντυπωσιακό σε αυτό το κύμα λαϊκής αμφισβήτησης απέναντι στα θρησκευτικά κόμματα της Μέσης Ανατολής είναι ότι διαπερνά τις θρησκευτικές διαφορές. Οι διαδηλώσεις κατά της σουνιτικής μουσουλμανικής αδελφότητας στην Αίγυπτο ακολούθησαν την «πράσινη» επανάσταση του 2009 στο σιιτικό Ιράν, η οποία συνετρίβη από την κυβερνητική καταστολή.

HΠΑ: Mπορούν να επικρατήσουν γεωπολιτικά χωρίς στρατιωτικές διενέξεις?


Φανταστείτε ότι συμμετέχετε σε κλειστή συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ με θέμα την ολισθαίνουσα κατάσταση, όχι μόνο σε πολιτικό, αλλά και σε επίπεδο ασφαλείας σε ένα κράτος της βόρειας Αφρικής (διαλέξτε όποιο εσείς επιθυμείτε). Ο πρόεδρος ρωτάει πώς οι ΗΠΑ μπορούν να αποτρέψουν μια διένεξη εκεί χωρίς να εμπλακούν στρατιωτικά. Τα διάφορα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και οι διευθυντές των υπηρεσιών πληροφοριών ανταλλάσσουν ματιές που υποδηλώνουν ότι αισθάνονται μάλλον άβολα, και αυτό διότι ουδείς μπορεί να δώσει ικανοποιητική απάντηση.

Ιδού, λοιπόν, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των σχεδιαστών της εθνικής πολιτικής για την ασφάλεια των ΗΠΑ: Πώς θα καταφέρει η Αμερική να διαμορφώσει καταστάσεις σ’ ένα ασταθές διεθνώς περιβάλλον δίχως να χρειαστεί να αποστείλει στρατιώτες σε συγκεκριμένες περιοχές ή να σηκώσει μη επανδρωμένα μαχητικά; 

Είναι αυτή η αποστολή «σταθεροποίηση» κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των ειδικών της Αμερικανικής Υπηρεσίας για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID); Ή μήπως το πλέον αρμόδιο για την αντιμετώπιση τέτοιων ζητημάτων είναι το γραφείο για τις Διενέξεις και τις Επιχειρήσεις Σταθεροποίησης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που ιδρύθηκε το 2011; 

 Θα μπορούσαν να επιληφθούν του ζητήματος οι αναλυτές του Ινστιτούτου για την Ειρήνη των ΗΠΑ, το οποίο δημιουργήθηκε το 1984 με στόχο την ειρηνική διευθέτηση των διεθνών διενέξεων; Μήπως θα ήταν καλύτερα να αναλάμβαναν δράση οι μυστικοί σχεδιαστές δράσης της CIA, οι οποίοι εργάζονται επί σειρά ετών υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας για την προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων σε χώρες - κλειδιά;

Η απάντηση είναι ότι όλες οι παραπάνω υπηρεσίες και τα γραφεία θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ρόλο στη διαμόρφωση μιας αμερικανικής απάντησης σε μια πιθανή κρίση. Επί του πρακτέου, ωστόσο, οι ρόλοι τους επικαλύπτονται, γεγονός που συνεπάγεται πως κανείς δεν θα είχε την τελική ευθύνη. Εδώ βρίσκεται και το πρόβλημα: Στη φανταστική αυτή συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας κανείς δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία. Εξ ου και τα προβλήματα ασφαλείας «σκάνε» συνήθως στα χέρια των περιφερειακών διοικητών του στρατού – στο δικό μας όχι και τόσο φανταστικό παράδειγμα στην αφρικανική διοίκηση του στρατού των ΗΠΑ (AFRICOM).  

Η εποχή των περιφερειακών στρατιωτικών διοικήσεων, ωστόσο, πλησιάζει στο τέλος της λόγω περιορισμών στον προϋπολογισμό του υπουργείου Αμυνας και υπερφόρτωσης του στρατεύματος. Οσον αφορά την αντικατάστασή τους, προς το παρόν δεν διαφαίνεται κάτι στον ορίζοντα.

Για να κατανοήσει κανείς καλύτερα τις επιπτώσεις αυτού του «κενού εξουσίας», πρέπει να εξετάσει βαθύτερα την κατάσταση στη βόρεια Αφρική. Οι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου βλέπουν αστάθεια όπου κι αν στρέψουν το βλέμμα τους, καθώς οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο αναδιαμορφώνουν την ήπειρο. Τα σύνορα είναι διάτρητα, το λαθρεμπόριο όπλων συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, ιδιαίτερα από τη Λιβύη, οι κρατικές υπηρεσίες που κάποτε παρείχαν βοήθεια στον τομέα της αντιτρομοκρατίας έχουν εξασθενήσει και οι ακυβέρνητες περιοχές, όπου μπορούν να κρύβονται οι τρομοκράτες, διαρκώς διευρύνονται.

AΦΓΑΝΙΣΤΑΝ: Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο περνά σιγά σιγά στην σύγχρονη εποχή!

ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Για τους Αμερικανούς, που έχουν ήδη βιώσει μία δεκαετία πολέμου στη χώρα, το Αφγανιστάν μοιάζει συχνά με ένα μέρος όπου τίποτα δεν αλλάζει ποτέ, με τις εθνικές και φυλετικές διενέξεις να συνεχίζονται εσαεί.

Τα δημογραφικά δεδομένα στο Αφγανιστάν μεταβλήθηκαν, όμως, σημαντικά την τελευταία δεκαετία. Η χώρα ξέφυγε από τον φαύλο κύκλο της φεουδαρχίας και εισέρχεται στη σύγχρονη εποχή. Τα στατιστικά στοιχεία, που αποδεικνύουν τη μετάβαση αυτή, που συγκέντρωσε η αμερικανική υπηρεσία αρωγής USAID, είναι αποκαλυπτικά.

Η αστικοποίηση και η οικονομική ανάπτυξη που αλλάζουν το Αφγανιστάν, δεν σημαίνουν ότι η χώρα θα απολαύσει λαμπρό πολιτικό μέλλον ή ότι οι Ταλιμπάν δεν θα επανακτήσουν κάποια ισχύ μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων το 2014. Το μέλλον της χώρας, όμως, δεν θα αποτελέσει μια απλή επανάληψη του παρελθόντος της.

Η «ταινία» του Αφγανιστάν δεν θα ξεκινήσει από εκεί που είχε μείνει, όταν οι Ταλιμπάν εκδιώχθηκαν από την εξουσία. «Οι Ταλιμπάν δεν θα τα βρουν εύκολα. Δεν είμαστε πια στο 1990, το Αφγανιστάν έχει αλλάξει», λέει Ινδός αξιωματούχος.

Η πλέον εμφανής αλλαγή αφορά την αστυφιλία. Σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού ζει σήμερα σε πόλεις και κωμοπόλεις. Η Καμπούλ φιλοξενεί 5 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ οι πληθυσμοί σε Χεράτ, Τζαλαλαμπάντ και Κανταχάρ τριπλασιάστηκαν την τελευταία δεκαετία.

Η αστικοποίηση αυτή προκαλεί εξασθένηση της φυλετικής αφοσίωσης και βοηθά τις γυναίκες να αποκτήσουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και την απασχόληση.

Παρότι ακόμη πρωτόγονη σε πολλά απομακρυσμένα σημεία της, η χώρα ασπάζεται σταδιακά το «παγκόσμιο δίκτυο». Περισσότεροι από 20 εκατομμύρια Αφγανοί, ποσοστό 20% των κατοίκων της χώρας, έχουν σήμερα πρόσβαση στην κινητή τηλεφωνία. Ο Σαάντ Μοχσενί, διευθυντής του ομίλου MOBY Group, εκτιμά ότι 60% του πληθυσμού παρακολουθεί καθημερινά τηλεόραση, ενώ 95% έχει πρόσβαση σε ραδιόφωνα.

Τα δισεκατομμύρια, τα οποία διοχέτευσε η Ουάσιγκτον στο Αφγανιστάν βοήθησαν μεν την εδραίωση της διαφθοράς, βοηθώντας ταυτόχρονα την άνοδο του κατά κεφαλήν ΑΕΠ πέντε φορές από τα επίπεδα του 2002, με ετήσιο ρυθμό αύξησης 9%. Μόλις 18% των Αφγανών έχει πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα, αν και το ποσοστό αυτό είναι τριπλάσιο από εκείνο της προηγούμενης δεκαετίας.

Η βελτίωση των υποδομών υγείας είναι εντυπωσιακή, ακόμη και ύστερα από μία δεκαετία πολέμου. Η πρόσβαση σε θεμελιώδη περίθαλψη αφορά σήμερα το 60% του πληθυσμού, από 9% το 2001. Το προσδόκιμο ζωής ανήλθε στα 60 χρόνια, από 44 που ήταν την προηγούμενη δεκαετία. Την ίδια ώρα, η μητρική θνησιμότητα υποχώρησε κατά 80% και η παιδική θνησιμότητα κατά 44%.

Το Αφγανιστάν ανοικοδόμησε το εκπαιδευτικό του σύστημα, που είχε πάψει να λειτουργεί. Το 2002, μόλις 900.000 μαθητές βρίσκονταν στο δημοτικό, σχεδόν όλοι τους αγόρια. Σήμερα, 8 εκατομμύρια μαθητές είναι εγγεγραμμένοι σε σχολικά μητρώα, με το ένα τρίτο να είναι κορίτσια.

Οι εγγραφές στα πανεπιστήμια εκτινάχθηκαν από 8.000 το 2001 σε 77.000 το 2011, με 20% γυναίκες. Αν και ο αναλφαβητισμός κυμαίνεται σήμερα στο 65% του πληθυσμού, το ποσοστό αναμένεται να υποχωρήσει στο 45% σε δέκα χρόνια και στο 20% σε είκοσι.

ΣΥΡΙΑ: Η αμερικανική παθητικότητα την μετατρέπει σε «αποτυχημένο κράτος»


Το επιδεινούμενο χάος στις απελευθερωμένες περιοχές της βόρειας Συρίας οδηγεί ορισμένα μέλη της συριακής αντιπολίτευσης να κάνουν λόγο για «αποτυχημένο κράτος», εφόσον δεν καταστεί δυνατή μια ομαλή πολιτική μετάβαση με στόχο την αντικατάσταση του προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ.

Η δυσοίωνη αυτή ανάλυση περιέχεται σε έκθεση που εξασφάλισε το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών την περασμένη εβδομάδα από συριακές πηγές που συνεργάζονται με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό.  

Περιγράφοντας την κατάσταση στην περιοχή από το Χαλέπι μέχρι τα τουρκικά σύνορα, από όπου ο στρατός του Ασαντ έχει εξαφανιστεί, η έκθεση σκιαγραφεί εικόνα ανοργάνωτων μαχητών, άπληστων εμπόρων όπλων και διεφθαρμένων πολεμάρχων.

Αυτό το κενό ασφαλείας στην περιοχή περί το Χαλέπι μοιάζει να ευνοεί την οργάνωση Τζαμπάτ αλ Νούσρα, σύμμαχο της Αλ Κάιντα. Η οργάνωση ευνοείται όχι μόνο από την πολεμική δεξιότητα των μελών της, αλλά και από την ηθική της στάση, αρνούμενη να προβεί σε λαφυραγώγηση και άλλες ανάλογες πράξεις κατά του τοπικού πληθυσμού. Με την έμφαση που αποδίδει στην απόδοση δικαιοσύνης και την προώθηση ζωτικής σημασίας κοινωνικών προγραμμάτων στην περιοχή, η Τζαμπάτ αλ Νούσρα μιμείται άλλες επιτυχημένες ισλαμικές οργανώσεις, όπως η λιβανέζικη Χεζμπολάχ και οι Ταλιμπάν του Αφγανιστάν.

Η κατάσταση δεν είναι τόσο δεινή σε αγροτικές περιοχές, όπως η επαρχία Ιντλίμπ, νοτιοδυτικά από το Χαλέπι, σύμφωνα με συριακές πηγές. Σε αντίθεση με την πολυεθνική σύνθεση των πόλεων, οι κωμοπόλεις και τα χωριά της συριακής επαρχίας είναι ομοιογενή, με τις φυλετικές δομές εξουσίας να πληρούν το κενό που αφήνει πίσω του ο αποσαθρωμένος συριακός στρατός.

Η αναταραχή στη Συρία αποκαλύπτει θέμα, που αν και συζητείται ελάχιστα, αποτελεί αποκύημα της τελευταίας δεκαετίας πολέμου και επανάστασης στον αραβικό κόσμο: Οταν καταπιεστικά, αστυνομικά κράτη ανατρέπονται μέσω εξωτερικής εισβολής ή εμφυλίου πολέμου, οι δομές της ευνομίας μπορεί να καταρρεύσουν μαζί με την κρατική μηχανή. Αυτό συνέβη σε Ιράκ, Λιβύη και τώρα στη Συρία.

Στο πλαίσιο των μακροπρόθεσμων επιδιώξεών τους, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους πρέπει να προωθήσουν την ομαλή μετάβαση εξουσίας. Οπου αυτό είναι δυνατό, οι υπάρχουσες δομές θα πρέπει να διατηρηθούν. Αναγκαία είναι έτσι η διατήρηση της κρατικής γραφειοκρατίας και του στρατού, αν και η ηγεσία τους πρέπει να αντικατασταθεί με νέα δημοκρατικά στελέχη. Αυτό συνέβη στις σχεδόν αναίμακτες επαναστάσεις σε Αίγυπτο και Υεμένη, όπου οι ΗΠΑ έσπρωξαν τους στρατηγούς να εγκαταλείψουν τους δικτάτορες.

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ: Σημάδια ειρηνευτικής διάθεσης από τους Ταλιμπάν!


Η καλή θέληση που όλοι δείχνουμε την εορταστική περίοδο μπορεί να ταιριάξει με τις ευοίωνες προοπτικές που, όλως παραδόξως, ανοίγονται μπροστά μας στον τομέα της ειρήνης με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Φαίνεται ότι κάποια ηγετικά στελέχη των Ταλιμπάν έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούν να κερδίσουν τον εμφύλιο που ενδεχομένως ακολουθήσει μετά την αποχώρηση των μάχιμων αμερικανικών μονάδων.

Οι Ταλιμπάν φαίνεται να αναγνωρίζουν ότι, κατά περίεργο τρόπο, η επιρροή τους μπορεί να μειωθεί στο τέλος του 2014, μόλις αποχωρήσει ο μεγαλύτερος όγκος των αμερικανικών δυνάμεων. Τα δεδομένα έχουν αλλάξει από τη δεκαετία του ’90, όταν οι Ταλιμπάν είχαν κερδίσει τον εμφύλιο και είχαν κατακτήσει την εξουσία. Το Πακιστάν δεν είναι πλέον αξιόπιστος πολιτικός προστάτης και χρηματοδότης, ενώ μπορεί να μην τους παρέχει πάντα καταφύγιο.

«Οι Ταλιμπάν έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορούν να επικρατήσουν στρατιωτικά», υποστηρίζει ανώτατος αξιωματούχος του Πενταγώνου. «Ισως προσπαθήσουν να περιμένουν την αποχώρησή μας, αλλά το τίμημα θα είναι να μείνουν έξω από τις πολιτικές ζυμώσεις της μεταβατικής περιόδου».

ΣΥΡΙΑ: Πληροφορίες για ΚΙΝΗΤΑ εργαστήρια κατασκευής ΧΗΜΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ


Αναφορές από το εσωτερικό δύο εγκαταστάσεων χημικών όπλων στη Συρία προσφέρουν ανησυχητικές νέες λεπτομέρειες γύρω από την κατασκευή ειδικών οχημάτων από το καθεστώς Ασαντ, για τη μεταφορά και προετοιμασία των οπλικών αυτών συστημάτων. Την ίδια στιγμή, ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες θέλουν Λιβανέζους συμμάχους του Ασαντ –τη Χεζμπολάχ– να εκπαιδεύονται τους τελευταίους έντεκα μήνες στη χρήση των όπλων αυτών.

Πηγή μου από τη Συρία μού έδωσε λεπτομερή περιγραφή μέσω τηλεφώνου το τελευταίο Σαββατοκύριακο, στηριγμένη σε πληροφορίες από Σύρο εργαζόμενο στο δίκτυο χημικών όπλων, που αυτομόλησε. Η πηγή μου μου μίλησε από αραβική χώρα εκτός Συρίας, όπου κατέφυγε. Η συζήτηση οργανώθηκε από τη Συριακή Ομάδα Υποστήριξης, οργάνωση στην Ουάσιγκτον που εκπροσωπεί μετριοπαθή στελέχη του Ελεύθερου Συριακού Στρατού.

Οι πληροφορίες αυτές περιέχουν, όμως, και μία προειδοποίηση: οι συριακές πηγές επιθυμούν να ενημερώσουν τις ΗΠΑ για τους κινδύνους που υφίστανται, σε μια προσπάθεια να ωθήσουν τις ΗΠΑ σε μεγαλύτερη εμπλοκή στο πλευρό της αντιπολίτευσης. Οι αναγνώστες θα πρέπει να θυμηθούν την περίπτωση του Ιρακινού αυτομολήσαντος με την κωδική ονομασία «Κέρβμπολ», οι ισχυρισμοί του οποίου για το χημικό πρόγραμμα του Σαντάμ επέσπευσαν τον πόλεμο, για να αποδειχθούν εντέλει κατασκευασμένοι. Στην προσπάθειά μου να επιβεβαιώσω τις περιγραφές του Σύρου συνδέσμου, έλαβα διαβεβαιώσεις από αξιόπιστες, ανεξάρτητες πηγές.

Σύμφωνα με τη διήγηση του Σύρου, δύο ανώτατοι αξιωματικοί του συριακού στρατού μετέφεραν 100 κιλά υλικών για χημικά όπλα από μυστική στρατιωτική βάση τον Ιανουάριο. Η βάση βρισκόταν στο χωριό Νασιρίγια, 60 χλμ. ΒΑ της Δαμασκού. Οι αξιωματικοί τοποθέτησαν τα χημικά σε Ι.Χ. αυτοκίνητο και κατευθύνθηκαν προς τον Λίβανο. Δύο ημέρες αργότερα, δύο άνδρες με λιβανέζικη προφορά έφθασαν στη βάση της Νασιρίγια, για να εκπαιδευθούν στην κατασκευή και πυροδότηση χημικών όπλων.

Φήμες για πιθανή μεταφορά συριακών χημικών όπλων εξαπλώνονται επ’ εσχάτων στη Μέση Ανατολή. Αμερικανοί αξιωματούχοι, όμως, δεν διαθέτουν στοιχεία για μεταφορά τέτοιων όπλων εκτός Συρίας. Η πηγή μου περιέγραψε επίσης την κατασκευή ειδικών φορτηγών, ικανών να αναμείξουν και να μεταφέρουν τα όπλα, στη συνοικία Ντουμάρ της Δαμασκού. Το εργαστήριο αυτό αποτελούσε μέρος δικτύου μυστικών ερευνητικών εγκαταστάσεων, γνωστών στα αραβικά ως «Μποχούς». Η κατασκευή αυτών των κινητών εργαστηρίων άρχισε το καλοκαίρι του 2011, λίγους μήνες αφότου οι αντάρτες απείλησαν το καθεστώς.

Στα συνεργεία της Ντουμάρ, τεχνικοί κατασκεύασαν κινητό εργαστήριο, ικανό να κατασκευάσει και να πυροδοτήσει χημικά όπλα. Οι κινητοί αυτοί μίκτες βρίσκονταν στο εσωτερικό φορτηγών Volvo και Mercedes, που έμοιαζαν με συμβατικά φορτηγά–ψυγεία. Στο εσωτερικό τους, όμως, τα φορτηγά διέθεταν σωληνώσεις, δεξαμενές και κινητήρα, για την τροφοδοσία των μηχανών μείξης.

Ο Σύρος σύνδεσμος εκτιμά πως 10% - 15% των κινητών αυτών εργαστηρίων έχουν ήδη κατασκευαστεί. Ανεξάρτητη πηγή ανέφερε ότι το ποσοστό αυτό είναι υψηλό, αν και επιβεβαίωσε ότι οι Σύροι διαθέτουν τέτοια κινητά εργαστήρια.

Βασισμένη στις αποκαλύψεις του αυτομολήσαντος, η συριακή αντιπολίτευση περιέγραψε τα φορτηγά αυτά σε αξιωματούχους του Λιβάνου πριν από ενάμιση μήνα, ώστε να καταστεί δυνατή η παρακολούθησή τους, εφόσον διέλθουν από τα σύνορα φορτωμένα χημικά όπλα. Εκτοτε, κανένα από αυτά δεν εντοπίστηκε κοντά στα σύνορα.

Οι εγκαταστάσεις της Νασιρίγια βρίσκονται κοντά στην κωμόπολη Καλαμούν. Εργάτες στη βάση επιβεβαίωσαν ότι ο αδελφός του Ασαντ, Μαχέρ, πραγματοποίησε πολλές επισκέψεις εκεί. Ο Μαχέρ θεωρείται πρωτεργάτης της εκστρατείας κατά των ανταρτών, που οδήγησε στον θάνατο περισσότερους από 40.000 ανθρώπους.

Ανεξάρτητη πηγή επιβεβαίωσε, στο μεταξύ, ότι οι εγκαταστάσεις σε Νασιρίγια και Ντουμάρ αποτελούν μέρος του δικτύου χημικών όπλων της Συρίας. 

Τι συμπεράσματα πρέπει να βγάλουμε από τις αναφορές αυτές; 

ΗΠΑ - ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Πως εξηγείται η Αμερικανική στήριξη στον Ισλαμοφασίστα Μόρσι ?


Πώς έγινε η Ουάσιγκτον ο καλύτερος φίλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Αίγυπτο, ακόμη και όταν ο πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι διεκδίκησε δικτατορικές εξουσίες και οι οπαδοί του ξυλοκόπησαν κοσμικούς φιλελεύθερους στους δρόμους του Καΐρου; 

Είναι ένα ερώτημα, που απασχολεί πολλούς Αραβες αυτές τις μέρες και πρέπει να απαντηθεί.

Ο Μόρσι και οι οπαδοί του της Αδελφότητας βρίσκονται στην εξουσία μετά δεκαετίες απομόνωσης και διώξεων. Μπορούσες να δεις αυτό το νεοαποκτηθέν στάτους, όταν ο Μόρσι επισκέφθηκε τα Ηνωμένα Εθνη, τον Σεπτέμβριο, κι ακόμη περισσότερο στη διπλωματία, που οδήγησε στην εκεχειρία του περασμένου μήνα, στη Γάζα, με τη μεσολάβηση του Μόρσι και της Χίλαρι Κλίντον. Οι ηγέτες της Αδελφότητας μετατράπηκαν από απόβλητοι σε αστέρες.

Κι ας είμαστε τίμιοι: Η κυβέρνηση Ομπάμα ήταν αυτή που κυρίως βοήθησε τον Μόρσι. Αμερικανοί αξιωματούχοι εργάστηκαν στενά μαζί του σε θέματα οικονομικής ανάπτυξης και περιφερειακής διπλωματίας. Κατά την επίσκεψή τους, την περασμένη εβδομάδα, στην Ουάσιγκτον, οι συνεργάτες του Μόρσι διαλαλούσαν τις στενές επαφές του αφεντικού τους με τον πρόεδρο Ομπάμα και περιέγραφαν τα τηλεφωνήματα μεταξύ των δύο ηγετών, που οδήγησαν στην εκεχειρία της Γάζας.

Ο απίθανος ρόλος του Μόρσι ως ειρηνοποιού ήταν «η μεγάλη ζαριά» της κυβέρνησης Ομπάμα. Απεικονίζει γιατί η κυβέρνηση σοφά κράτησε ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας με τις μετεπαναστατικές δυνάμεις στην Αίγυπτο.

Ωστόσο, η εξουσία φθείρει και αυτό ισχύει για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, όσο και για κάθε άλλη παράταξη που βρίσκεται ξαφνικά σε ηγετική θέση μετά δεκαετίες εξοστρακισμού. Θεωρώντας, ενδεχομένως, ότι έχει την υποστήριξη των ΗΠΑ, ο Μόρσι το παρατράβηξε στις 22 Νοεμβρίου, διακηρύσσοντας ότι τα προεδρικά του διατάγματα δεν θα υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο. Οι οπαδοί του ισχυρίζονται πως προσπαθούσε να προστατέψει την επανάσταση από τους δικαστές. Αλλά αυτή η δικαιολογία ξέφτισε γρήγορα, καθώς μέλη της κυβέρνησης Μόρσι παραιτήθηκαν, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους και οπαδοί της Μουσουλμανικής Αδελφότητας άρχισαν να αντεπιτίθενται με πέτρες, ξύλα και μεταλλικούς σωλήνες.

Σ’ αυτή την αναταραχή η κυβέρνηση Ομπάμα παρέμεινε παραδόξως συγκρατημένη. Μετά την ανάληψη της εξουσίας, η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Βικτόρια Νιούλαντ, είπε: «Απευθύνουμε έκκληση για ηρεμία και παροτρύνουμε όλα τα κόμματα να συνεργαστούν και καλούμε όλους τους Αιγύπτιους να επιλύσουν τις διαφορές τους γι’ αυτά τα σημαντικά ζητήματα ειρηνικά και με δημοκρατικό διάλογο». Μια όχι και τόσο ηχηρή αποκήρυξη.

«Πρέπει να μου εξηγήσεις γιατί η αμερικανική αντίδραση είναι τόσο άτονη», μου έγραψε ένας Αραβας αξιωματούχος. «Ετσι, ένας ηγέτης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας γίνεται πρόεδρος της Αιγύπτου. Στη συνέχεια εφορμά και σφετερίζεται τις πιο τολμηρές προεδρικές εξουσίες από την εποχή των φαραώ, τέτοιες που κάνουν τον Μουμπάρακ να μοιάζει με ασήμαντο αυταρχικό και η μόνη αντίδραση των ΗΠΑ είναι η δήλωση της κ. Νιούλαντ». 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΗΠΑ: Οι Αμερικανοί οραματίζονται ένα «οικονομικό ΝΑΤΟ»


Σε πρόσφατη συνάντηση Γερμανών επιχειρηματιών με επικεφαλής διπλωματικών αποστολών και στελέχη υπουργείων Εξωτερικών, ένας από τους συμμετέχοντες συνόψισε τη γενικευμένη ανησυχία: «Οι Ευρωπαίοι έχουν την αίσθηση ότι έμειναν μόνοι. Εσείς οι Αμερικανοί δεν αντιλαμβάνεστε πόσο σας χρειαζόμαστε».

Οι Ευρωπαίοι εμφανίζονται ανακουφισμένοι από την επανεκλογή του Μπαράκ Ομπάμα. (Γερμανός αξιωματούχος συνέταξε ανεπίσημη έκθεση, στην οποία χαρακτηρίζει τη νίκη του Ομπάμα ως «το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στις ΗΠΑ») Οι Ευρωπαίοι παραμένουν, όμως, ανήσυχοι ότι η περίφημη «μετατόπιση» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής προς την Ασία θα τους αφήσει μόνους σε εποχή μεγάλης οικονομικής και πολιτικής αναταραχής.

Μια σημαντική ιδέα, όμως, ικανή να αναζωογονήσει την αμερικανο-ευρωπαϊκή συμμαχία στον 21ο αιώνα, αρχίζει να σχηματίζεται. Η ιδέα αυτή συζητήθηκε εκτενώς στο Βερολίνο και το Αμβούργο όταν βρέθηκα εκεί πριν μία εβδομάδα, ενώ το θέμα απασχολεί και την Ουάσιγκτον. Η ιδέα αφορά το ελεύθερο εμπόριο -και ειδικότερα ένα διατλαντικό σύμφωνο ελεύθερου εμπορίου- που θα ονομάσω TAFTA.

Η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον αποκάλυψε τις αμερικανικές επιδιώξεις στις 29 Νοεμβρίου, όταν μιλώντας στο Ινστιτούτο Brookings ανέφερε: «Συζητούμε την έναρξη πιθανών διαπραγματεύσεων με την Ε. Ε. για την υπογραφή γενικής συμφωνίας, που θα ενισχύσει το εμπόριο και την ανάπτυξη και στις δύο ακτές του Ατλαντικού. Τα προσκόμματα στο εμπόριο και την πρόσβαση στις αγορές πρέπει να αρθούν άμεσα», είπε η κ. Κλίντον κάνοντας επίσης λόγο για τους προστατευτικούς ευρωπαϊκούς αγροτικούς κανόνες.

Η κ. Κλίντον οραματίζεται έτσι ένα «οικονομικό ΝΑΤΟ», μια περιεκτική συμφωνία που θα καλύπτει το εμπόριο αγαθών, υπηρεσιών, τις επενδύσεις και την αγροτική παραγωγή. Κοινή επιτροπή Αμερικανών και Ευρωπαίων αξιωματούχων εργάζεται άλλωστε ήδη με στόχο την εκπόνηση σχετικής έκθεσης.

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ - ΙΣΡΑΗΛ: O ατελείωτος πόλεμος που δεν λύνει τίποτα !


Iσραηλινός αξιωματούχος δεχόταν πριν από λίγες ημέρες τις συνήθεις επικρίσεις ότι οι επιθέσεις εναντίον της Xαμάς, που εξαπολύει σε τακτά χρονικά διαστήματα το Iσραήλ, υποδηλώνουν απουσία στρατηγικής. Στο τέλος ο αξιωματούχος εξερράγη: «Aυτή είναι η στρατηγική μας. Δεν καταλαβαίνετε; Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά μόνο να ρίχνουμε κάθε λίγα χρόνια μια γροθιά στο πρόσωπο του αντιπάλου μας».

H πιο καταθλιπτική πτυχή του πρόσφατου πολέμου στη Γάζα είναι ότι παρουσιάζει με δραματικό τρόπο αυτή την αδιέξοδη πτυχή της ισραηλοπαλαιστινιακής σύρραξης. Kάθε τέσσερα-πέντε χρόνια γίνεται ένας πόλεμος, ο οποίος δεν λύνει τίποτα. Oι Iσραηλινοί σφυροκοπούν τους Παλαιστινίους, μετά γίνεται εκεχειρία, αλλά είναι προσωρινή. H ψυχική κατάσταση πολέμου συνεχίζεται.

Tο έργο αυτό το είδα για πρώτη φορά το 1982. Tότε το Iσραήλ εισέβαλε στον Λίβανο για να σταματήσει τις ρουκέτες που παρενοχλούσαν το βόρειο Iσραήλ. H εισβολή ονομάστηκε «επιχείρηση ειρήνη στη Γαλιλαία» και ο Iσραηλινός στρατός έφθασε ώς τη Βηρυτό. Mε την τεράστια δύναμη πυρός τους, οι Iσραηλινοί υπέθεσαν ότι οι Παλαιστίνιοι θα τραπούν σε φυγή, όπως είχαν κάνει και άλλοι αραβικοί στρατοί στο παρελθόν, αλλά οι Παλαιστίνιοι κράτησαν τις θέσεις τους.

Oπως αποδείχθηκε, σε εκείνο τον πόλεμο, όπως και στον τωρινό, οι Iσραηλινοί δεν είχαν σωστή στρατηγική στόχευση. Tο 1982 αποδέχθηκαν την αμερικανική διαμεσολάβηση, η οποία υποχρέωσε την PLO να εγκαταλείψει τον νότιο Λίβανο και τη Bηρυτό. Oμως αυτό είχε ανάμεικτα αποτελέσματα, για να το πούμε ευγενικά. Oι αντάρτες της PLO αντικαταστάθηκαν από τους πιο πειθαρχημένους μαχητές της Xεζμπολάχ, της σιιτικής πολιτοφυλακής που ξεπήδησε από τον πόλεμο.

Tώρα αυτή που απειλεί με θανάσιμες ρουκέτες το βόρειο Iσραήλ είναι η Xεζμπολάχ. Eπιθέσεις αυτοκτονίας από τη Xεζμπολάχ υποχρέωσαν το Iσραήλ να εισβάλει ξανά στον Λίβανο το 1996 («επιχείρηση σταφύλια της οργής») και εν συνεχεία να αποσυρθεί με απογοήτευση το 2000 και να επιτεθεί ξανά στη Xεζμπολάχ το 2006 («επιχείρηση αλλαγή κατεύθυνσης»)

H Γάζα συνιστά επίσης μια απογοήτευση, με κάθε κύκλο βίας να εξαγοράζει λίγα χρόνια ηρεμίας, ακολουθούμενα από νέο πόλεμο. Oι Iσραηλινοί αποχώρησαν από τη Γάζα το 2005, μόνο και μόνο για να δεχθούν περίπου 12.000 ρουκέτες και όλμους από τη Xαμάς. O ισραηλινός στρατός εισέβαλε το 2008 («επιχείρηση χυτό μολύβι») και ακολούθησε εκεχειρία. Oμως έκτοτε, η Xαμάς έχει ρίξει πάνω από 3.000 ρουκέτες και όλμους, παρά τις κατά καιρούς εκεχειρίες.

Στις 14 Νοεμβρίου οι Iσραηλινοί απηύδησαν και αντεπιτέθηκαν («επιχείρηση αμυντικός πυλώνας») . Δολοφόνησαν τον στρατιωτικό διευθυντή της Xαμάς, Aχμέντ Tζαμπαρί, πυροδοτώντας 1.500 νέες εκτοξεύσεις ρουκετών, στις οποίες το Iσραήλ απάντησε βομβαρδίζοντας πάνω από 1.400 στόχους. H δυσαναλογία στον αριθμό των νεκρών (162 Παλαιστίνιοι, 6 Iσραηλινοί) προξένησε κάποιες διεθνείς επικρίσεις, υποσκάπτοντας εν μέρει τα ισραηλινά στρατιωτικά οφέλη.

Yπάρχει διέξοδος από την ισραηλοπαλαιστινιακή εκδοχή της κόλασης; 

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ - CIA: Η παραστρατιωτική μυστική δράση εις βάρος της παλαιομοδίτικης πλευράς για τη συλλογή πληροφοριών μέγα στρατηγικό λάθος της υπηρεσίας


Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι οι κορυφαίοι της CIA διέθεταν ένα ηλεκτρονικό ταχυδρομείο με μυστικά σεξουαλικού περιεχομένου. Σκανδαλιστικά, αναμφίβολα. Αλλά τι γίνεται με τα άλλα μυστικά - τα μυστικά για θέματα ασφαλείας, για τα οποία υποτίθεται ότι υφίσταται η υπηρεσία; Με αυτά τι γίνεται;

Οταν θα περάσει η αναταραχή από τις προσωπικές αστοχίες του στρατηγού Ντέιβιντ Πετρέους, η χώρα θα συνεχίσει να ασχολείται με αυτό το ερώτημα για τους στόχους και τις αποστολές των μυστικών υπηρεσιών.

Και αυτό είναι ένα αγνοημένο πρόβλημα της εποχής Πετρέους, που θα πρέπει να διευθετηθεί.

Ο Πετρέους επελέγη για τη θέση και την ανέλαβε με ενθουσιασμό, εν μέρει επειδή ο Λευκός Οίκος πίστευε ότι σε μια εποχή αντικατασκοπείας, η παραδοσιακή αποστολή της CIA να κλέβει μυστικά αποκτούσε έναν ευρύτερο ρόλο, που απαιτούσε όλο και περισσότερο την ανάληψη μυστικής παραστρατιωτικής δράσης.

Με την απαράμιλλη εμπειρία του στη διεξαγωγή των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν θεωρήθηκε κατάλληλος να ηγηθεί μιας υπηρεσίας που συνδύαζε την καπαρντίνα με το αλεξίσφαιρο γιλέκο.

Αλλά η θητεία του Πετρέους στη CIA είχε ένα κρυφό ελάττωμα, εκτός από τα αμαρτωλά e-mails· ότι η παραστρατιωτική μυστική δράση έτρωγε ζωντανή την παλαιομοδίτικη πλευρά της υπηρεσίας για τη συλλογή πληροφοριών. Αυτό μου φαίνεται ότι είναι το κύριο δίδαγμα από την καταστροφή στη Βεγγάζη.

Η CIA είχε μια σημαντική βάση στη Βεγγάζη, με τουλάχιστον έξι πρώην αξιωματικούς των ειδικών δυνάμεων, γνωστούς στους υπαλλήλους γραφείου της παλιάς γενιάς για τη μεγάλη μυϊκή τους δύναμη και βιαιότητα.

Βρίσκονταν στη Βεγγάζη σε τέτοιο αριθμό εν μέρει επειδή η CIA υποστήριζε το πρόγραμμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τη συγκέντρωση των επ’ ώμου αντιαεροπορικών πυραύλων που κυκλοφορούσαν μετά την πτώση του συνταγματάρχη Μοαμάρ Καντάφι. Αξιωματούχοι της υπηρεσίας μπορεί επίσης να συνεργάζονταν με τη λιβυκή πολιτοφυλακή, για να τους βοηθήσουν να αποκτήσουν πιο αποτελεσματικές δυνάμεις ασφαλείας.

Λόγω του μεγάλου αριθμού του, το προσωπικό ασφαλείας στη βάση της Βεγγάζης ανέλαβε και την ευθύνη της ασφάλειας του μικρότερου αμερικανικού προξενείου, ελάχιστα χιλιόμετρα πιο μακριά. Το προξενείο δεν διέθετε κανονική ασφάλεια του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οπότε όταν έγινε η επίθεση στις 11 Σεπτεμβρίου η βάση της CIA ήταν το μόνο τηλέφωνο άμεσης ανάγκης.

Οι αξιωματικοί της υπηρεσίας και οι συνεργάτες τους ενήργησαν με πολύ θάρρος, αλλά δεν θα έπρεπε να βρεθούν σε τέτοια θέση. 

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ: Ο "ποδοσφαιρικός πόλεμος" (!!!) ως μέσο αποφυγής εμφυλίου μετά την αποχώρηση των Αμερικανικών δυνάμεων


Μια ματιά στην κρυστάλλινη σφαίρα αρκεί για να δει κανείς το μέλλον του Αφγανιστάν μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων. Η χώρα είναι κατακερματισμένη, ενώ οι διάφορες περιοχές παρασύρονται στη δίνη των ανταγωνισμών. Η Καμπούλ παραμένει το κέντρο εξουσίας, εκεί όπου συγκεντρώνονται οι αντίπαλοι για να αγωνιστούν για την εθνική επικυριαρχία.

Η τελευταία εκτίμηση συνοψίζει την ιδέα του Σαάντ Μοχσενί, του εκατομμυριούχου της Καμπούλ και επικεφαλής ομίλου μέσων ενημέρωσης, γνωστού ως Moby Group. Ο Μοχσενί ετοιμάζει νέο πρωτάθλημα -Premier League- στο ποδόσφαιρο με χρηματοδότη τη Roshan Telecom Development Co., μεγάλη αφγανική επιχείρηση τηλεπικοινωνιών. Οι αγώνες θα μεταδίδονται από το τηλεοπτικό δίκτυο και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς του Μοχσενί.

Το σχέδιο αυτό είναι ένα ακόμη τεκμήριο για το πόσο έχει αλλάξει το Αφγανιστάν στο διάστημα της περασμένης δεκαετίας. 

Σήμερα το 60% του αφγανικού πληθυσμού παρακολουθεί τηλεόραση και στη χώρα λειτουργούν 17 εκατ. κινητά τηλέφωνα. Το 2001 όλα αυτά ήταν ανύπαρκτα.

Σήμερα στο Αφγανιστάν η κινητήριος δύναμη της αλλαγής δεν είναι η πολιτική, αλλά η αστικοποίηση.

Σίγουρα το Αφγανιστάν δεν πρόκειται να μετατραπεί σε Ελβετία στο εγγύς μέλλον, ωστόσο, δεν είναι πια ένα πρωτόγονο, αγροτικό πεδίο μαχών, όπως την εποχή της κυριαρχίας των Ταλιμπάν.  

Σήμερα, το μείζον πρόβλημα, σύμφωνα με αμερικανική σφυγμομέτρηση, είναι το κόστος των γάμων.

Το ποδοσφαιρικό εγχείρημα του Μοχσενί είναι μια προσπάθεια διαχρονικής, κοινωνικής, οικονομικής, φυλετικής και περιφερειακής τομής. Στο πρωτάθλημα θα μετέχουν οκτώ ομάδες, που θα εκπροσωπούν περιοχές συχνά σε πόλεμο μεταξύ τους. Κάποιες από τις ομάδες φέρουν ονόματα αρπακτικών πτηνών.

Η επιλογή των παικτών άρχισε τον Ιούλιο και αναμεταδίδεται από την τηλεόραση σε διαγωνισμό που ονομάζεται «Χλοοτάπητας». Θα επακολουθήσει τουρνουά στην Καμπούλ τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Εάν όλα πάνε καλά θα επαναληφθεί το 2013 (όταν τα αμερικανικά στρατεύματα θα αρχίσουν να μεταβιβάζουν ευθύνες και αρμοδιότητες) και έπειτα το 2014 (όταν τα αμερικανικά στρατεύματα θα αρχίσουν να αποχωρούν, καλώς εχόντων των πραγμάτων). Αυτό είναι το βασικό σχέδιο.

Πόσο ρεαλιστική είναι, άραγε, η ιδέα ενός Αφγανιστάν μετά τους Αμερικανούς, που σπαράσσεται στα άκρα, στο οποίο όμως η Καμπούλ θα είναι κόμβος τηλεπικοινωνιακός και εμπορικός και όπου θα διεξάγονται ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα; 

ΣΥΡΙΑ: Ο γρίφος της "επόμενης μέρας" -- Και να φύγει ο Ασαντ οι σκοτωμοί θα συνεχιστούν !


Η αμερικανική πολιτική έναντι της Συρίας βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε δύο αντικρουόμενες αναγκαιότητες: ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Ασαντ πρέπει να αποχωρήσει, οι σκοτωμοί πρέπει να σταματήσουν. Δυστυχώς, είναι μάλλον ανέφικτο να επιτευχθούν και οι δύο αυτοί στόχοι.  

Μια πιο ρεαλιστική εκδοχή είναι ότι ο Ασαντ θα φύγει, αλλά οι σκοτωμοί θα συνεχιστούν και οι Ηνωμένες Πολιτείες με τους συμμάχους τους θα προσπαθούν να περιορίσουν τις παράπλευρες απώλειες.

Οι ΗΠΑ επιδιώκουν την εκδίωξη του Ασαντ, άρα η κυβέρνηση Ομπάμα πρέπει να εστιάσει την προσοχή της περισσότερο στην «επόμενη μέρα» και στην προοπτική της παράτασης της βίας μετά την αποχώρηση. Πρέπει να προσπαθήσει να αποτρέψει την εξάπλωση της ανθρωπιστικής κρίσης σε άλλες χώρες, ενώ ταυτόχρονα θα προωθεί την ανοικοδόμηση της Συρίας.

Το πλεονέκτημα αυτής της τακτικής συνίσταται στο ότι έτσι προβάλλεται το τι μπορεί να κάνει η Αμερική και όχι τι δεν μπορεί να κάνει. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να βοηθήσουν την Τουρκία και την Ιορδανία εφοδιάζοντας τις δύο χώρες με τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης για τους δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τη Συρία. Μπορεί να ενθαρρύνει τους γείτονες, κυρίως τον Λίβανο και το Ιράκ, να συγκρατήσουν τις εθνοτικές συγκρούσεις. Μπορεί να βοηθήσει τη συριακή αντιπολίτευση να διαμορφώσει ρεαλιστικά σχέδια πολιτικής μετάβασης, εφησυχαστικά για τις μειονότητες της Συρίας, που τρέμουν τη σφαγή.

Ακόμη καλύτερη θα ήταν μια κοινή ανθρωπιστική προσπάθεια Αμερικής και Ρωσίας στην κεντρική Συρία, με εφαλτήριο τα ρωσικά πολεμικά πλοία που βρίσκονται στην Ταρσό. Οι Ρώσοι επιμένουν ότι μέλημά τους είναι να αποτρέψουν το χάος στη Συρία, αυτό δηλαδή που συνέβη στο Ιράκ μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν ή στη Λιβύη μετά το τέλος του Μουαμάρ Καντάφι. Αφού λοιπόν η Μόσχα επιθυμεί διακαώς να προστατεύσει τον συριακό λαό, ιδού η ευκαιρία.

Προειδοποίηση ως προς τα όρια της αμερικανικής ισχύος απηύθυνε την περασμένη εβδομάδα η πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σούζαν Ράις. Αποκάλεσε τους Ρώσους «αξιολύπητους», «επικίνδυνους» και «αξιοθρήνητους», όταν αρνήθηκαν να στηρίξουν ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών για τη Συρία. Η κ. Ράις βάδισε στα χνάρια της προϊσταμένης της, Χίλαρι Κλίντον, που περιέγραψε τη ρωσική στάση ως «απαράδεκτη» και «ανυπόφορη». Ομως, αυτή η διπλωματία της ύβρεως, εναντίον μιας χώρας με την οποία θέλουμε να συμμαχήσουμε, είναι αντιπαραγωγική.

Η αλήθεια, είτε αυτή αρέσει στους Ρώσους είτε όχι, είναι ότι η συριακή αντιπολίτευση πλησιάζει, έστω σκουντουφλώντας, τις πύλες της Δαμασκού. Μεγάλες προσωπικότητες της Συρίας αυτομολούν, θα ακολουθήσουν κι άλλες. Ενδιαμέσως, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους προσπαθούν να συνενώσουν τα κομμάτια ενός μυστικού προγράμματος δράσης – η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ θα παράσχουν χρήματα και όπλα, οι ΗΠΑ τις τηλεπικοινωνίες και υποστήριξη στον ανεφοδιασμό και η Τουρκία, η Ιορδανία, το Ισραήλ και τα Εμιράτα πληροφορίες επί του εδάφους.

Τώρα που η αντιπολίτευση σπρώχνει τον Ασαντ στην πόρτα της εξόδου, η βασική ανησυχία πρέπει να είναι τι θα επακολουθήσει:

ΣΥΡΙΑ: H «άγρια δύση» της Ανατολής.


Kαθώς η Συρία οδεύει προς βίαιες πολιτικές αλλαγές, οι Aμερικανοί αξιωματούχοι ελπίζουν ότι θα αποφευχθούν επικίνδυνα κενά εξουσίας όπως το κενό που ακολούθησε την ανατροπή του Σαντάμ Xουσεΐν στο Iράκ το 2003 και το οποίο πυροδότησε αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.

O πρόεδρος Oμπάμα επιζητεί μια «ελεγχόμενη μετάβαση» στη Συρία, με στόχο την απομάκρυνση του Mπασάρ αλ Aσαντ το ταχύτερο δυνατόν, χωρίς ταυτόχρονα να εκλείψει η εξουσία του συριακού κράτους.

H ανάγκη διαφύλαξης του συριακού χημικού οπλοστασίου είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι HΠA επιμένουν στην ομαλή μετάβαση και στη συνεργασία της αντιπολίτευσης με τα αποδεκτά στελέχη του καθεστώτος και του στρατού.

H προσέγγιση «αργά αλλά σταθερά» που υιοθετείται από τις HΠA έχει ενοχλήσει κάποιους από τους αντάρτες που ηγούνται της σουνιτικής αντιπολίτευσης και οι οποίοι προτιμούν τον αποκεφαλισμό του καθεστώτος και την επαναστατική μετάβαση.

Oι Aμερικανοί αξιωματούχοι θεωρούν ότι η Συρία προσεγγίζει το σημείο καμπής, μετά τη βομβιστική επίθεση της Tετάρτης, που οδήγησε στον θάνατο του γαμπρού του Aσαντ και διαβόητου στυλοβάτη του καθεστώτος Aσέφ Σαουκάτ και του υπουργού Aμυνας Nταούντ Pατζχά, του πλέον επιφανούς χριστιανού στο καθεστώς. Στις μάχες στα προάστια της Δαμασκού, συριακά τεθωρακισμένα και ελικόπτερα επιτίθενται σε θέσεις των ανταρτών σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το κέντρο.

Σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό Aμερικανού αξιωματούχου, η Συρία είναι η «άγρια δύση» της Ανατολής. Oι δυνάμεις του Aσαντ έχουν χάσει τον έλεγχο πολλών περιοχών και «δεν μπορούν να κρατήσουν τις περιοχές που εκκαθαρίζουν». Tα σύνορα της Συρίας είναι διάτρητα, μετατρέποντας κομμάτια της χώρας σε «αντιπολιτευση–στάν»

O αξιωματούχος είπε ότι στο χαοτικό αυτό περιβάλλον, «όλες οι μυστικές υπηρεσίες παίζουν το παιχνίδι τους» προσπαθώντας να καταλάβουν την αντιπολίτευση και την ηγετική της ομάδα.

Eδώ και πολλές εβδομάδες, η CIA εργάζεται από κοινού με τη συριακή αντιπολίτευση σε ένα μη φονικό πρόγραμμα, που επιτρέπει στις HΠA να αξιολογούν διαφορετικές ομάδες και να τις βοηθούν σε θέματα διοίκησης και ελέγχου. Δεκάδες ισραηλινοί πράκτορες βρίσκονται επίσης στα σύνορα της Συρίας, αν και κρατούν χαμηλό προφίλ.


MEΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Tην λύση θα τη δώσει η Διπλωματία ή «Τα Οπλα του Αυγούστου» ?


Ελπίζουμε ότι δεν θα δούμε στη Μέση Ανατολή να επαναλαμβάνονται «Τα Οπλα του Αυγούστου», το διάσημο βιβλίο της Μπάρμπαρα Τάτσμαν, που αναφέρεται στην περίοδο της διολίσθησης του κόσμου στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, αυτό το καλοκαίρι, στη Μέση Ανατολή επικρατεί νευρικότητα, καθώς διαπραγματεύσεις λαμβάνουν χώρα προκειμένου να διευθετηθούν οι κρίσεις στη Συρία και το Ιράν.

Μια μικρή ένδειξη της αυξανόμενης έντασης είναι ότι η Σαουδική Αραβία προειδοποίησε ορισμένους στρατιωτικούς αξιωματούχους ότι ανακαλούνται οι προγραμματισμένες θερινές τους άδειες. Σύμφωνα με σαουδαραβικές και αμερικανικές πηγές, αυτή η περιορισμένη κινητοποίηση αντανακλά τις ανησυχίες για ενδεχόμενη σύγκρουση με το Ιράν, για τον πόλεμο στη Συρία και τις εντάσεις μεταξύ σουνιτών και σιιτών στο γειτονικό Μπαχρέιν.

Οι διπλωμάτες εργάζονται υπερωρίες προκειμένου να εκτονώσουν αυτές τις κρίσεις στην περιοχή, χωρίς ωστόσο επιτυχία. Ο Κόφι Ανάν, πρώην γ.γ. του ΟΗΕ, έχει τεθεί επικεφαλής της διεθνούς προσπάθειας για την πολιτική αλλαγή στη Συρία. Αυτό, ωστόσο, δεν έχει ως συνέπεια να μετακινήσει τον Ασαντ. Ο Ανάν είπε ότι είχε «εποικοδομητικές» συνομιλίες με τον Ασαντ και ότι θα παρουσιάσει σύντομα προτάσεις στη συριακή αντιπολίτευση. Είναι ωστόσο αποκαρδιωτικό να διαπιστώνει κανείς πόσο λίγη πρόοδο έχει σημειώσει ο Ανάν, παρά την ευρεία διεθνή συναίνεση ότι ο Ασαντ πρέπει να φύγει από την εξουσία.

Στο μέτωπο του Ιράν τώρα, συνεχίζονται οι συνομιλίες μεταξύ των πέντε χωρών-μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ συν τη Γερμανία (P5+1), αναφορικά με το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης. Ωστόσο οι συνεδριάσεις του P5+1 στην Κωνσταντινούπολη, τη Βαγδάτη και τη Μόσχα έφεραν ελάχιστα αποτελέσματα. Οι συνομιλίες συνεχίζονται τώρα σε επίπεδο «ειδικών», οι οποίοι διερευνούν ενδεχομένως τις δυνατότητες σύναψης συμφωνίας, στο περιθώριο των αυστηρών παραμέτρων των υπό διαπραγμάτευση σχεδίων συμφωνιών.

Το καλοκαίρι αυτό θα είναι ασφαλώς ένα δύσκολο καλοκαίρι για τη διπλωματία. Η πίεση που ασκεί ο Ασαντ είναι η απειλή του ότι, με την πτώση του, θα συμπαρασύρει μαζί και τη Συρία, σε έναν θρησκευτικό εμφύλιο πόλεμο. Η καλύτερη λύση για τη μετάβαση της εξουσίας στη Συρία θα ήταν μια συμφωνία την οποία θα επιτύγχανε η Ρωσία. Ωστόσο οι ελπίδες για μια τέτοια συμφωνία ολοένα και λιγοστεύουν. Από ένα σημείο και ύστερα, και αφού θα έχει χυθεί τόσο πολύ αίμα, η «ειρηνική μετάβαση εξουσίας» θα είναι αδύνατη. Η Ρωσία εμφανίζεται τελικώς να αίρει μερικώς τη στήριξή της στον Ασαντ, αρνούμενη να του πωλήσει και άλλα όπλα. Μήπως όμως είναι ήδη αργά;

Από την άλλη πλευρά, οι διαπραγματεύσεις στο ζήτημα του Ιράν καθοδηγούνται επίσης από την προοπτική του πολέμου, σε περίπτωση που αποτύχει η διπλωματία. Αμερικανοί αναλυτές εκτιμούν ότι οι προηγούμενοι τρεις μήνες συνομιλιών θα έπρεπε ήδη να έχουν πείσει τους Ιρανούς ότι η διαπραγματευτική τους θέση δεν είναι ισχυρή.

ΙΣΡΑΗΛ: "Bομβαρδισμός (του Ιράν) ή πυρηνική βόμβα?"


Ενα δημοφιλές καινούργιο σλόγκαν, που κυκλοφορεί στα κυβερνητικά γραφεία της Ιερουσαλήμ είναι ότι στο ζήτημα του Ιράν, το Ισραήλ καλείται να αποφασίσει ανάμεσα «στον βομβαρδισμό και τη βόμβα». Με άλλα λόγια, αν δεν επιτεθεί το Ισραήλ, το Ιράν θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Αυτή η απόλυτη επιλογή συνοψίζει τις διαθέσεις των κορυφαίων αξιωματούχων στην κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου: Είναι σαφές ότι η στρατιωτική εκδοχή παραμένει στο τραπέζι, παρά την επιτυχία των οικονομικών κυρώσεων για τον εξαναγκασμό του Ιράν να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις.

«Δεν πρόκειται για μπλόφα. Το υποστηρίζουν σοβαρά», λέει ο Εφραίμ Χαλεβί, πρώην επικεφαλής της Μοσάντ, της μυστικής υπηρεσίας του Ισραήλ. Πλειάδα άλλων ειδικών και αξιωματούχων επισήμαναν το ίδιο σε συνεντεύξεις τους, την περασμένη εβδομάδα: Ο κόσμος δεν θα έπρεπε να χαλαρώσει και να θεωρεί ότι μια αναμέτρηση με το Ιράν αναβλήθηκε για τον επόμενο χρόνο. Στο Ισραήλ, ο συναγερμός βρίσκεται στο κόκκινο.

Οι Ισραηλινοί προειδοποιούν την κυβέρνηση Ομπάμα ότι η ένταση παραμένει το 2012. Οταν κορυφαίος Ισραηλινός πολιτικός επισκέφθηκε πρόσφατα την Ουάσιγκτον και του ελέχθη ότι τα πράγματα έχουν ηρεμήσει, σε σχέση με την άνοιξη, ο Ισραηλινός επισήμανε ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου δεν έχει αλλάξει διόλου τις θέσεις της.

Οι διαπραγματεύσεις του Ιράν με τις μεγάλες δυνάμεις, γνωστές ως Ομάδα P +1 (Ρωσία, Κίνα, ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία + Γερμανία) αντί να μειώσουν την ανησυχία του Ισραήλ ενδεχομένως την έχουν ενισχύσει. Οχι μόνο επειδή ο Νετανιάχου θεωρεί ότι οι Ιρανοί χρονοτριβούν. Φοβάται ότι ακόμη και αν οι διαπραγματευτές επιτύχουν τον στόχο τους και το Ιράν περιορίσει τον εμπλουτισμό ουρανίου κατά 20% και εξάγει κατά το ίδιο ποσοστό τα υπάρχοντα αποθέματα του, θα παρέμεναν και πάλι πάνω από 6.000 κιλά ουρανίου χαμηλού εμπλουτισμού, που μέσα σ’ ένα χρόνο ή και λιγότερο θα μπορούσαν να μετατραπούν σε υλικό για την κατασκευή ατομικής βόμβας.

Ο Νετανιάχου θέλει να γυρίσει πίσω το ιρανικό πυρηνικό ρολόι, απομακρύνοντας όλο το εμπλουτισμένο ουράνιο. Κι αν δεν επιτευχθεί κάτι τέτοιο με διαπραγματεύσεις, ενδεχομένως να το προσπαθήσει με στρατιωτικά μέσα.

Το παιχνίδι των αριθμών στον εμπλουτισμό αποκαλύπτει μια βαθύτερη διαφορά: Για τον πρόεδρο Ομπάμα, το έναυσμα για τη λήψη στρατιωτικής δράσης θα ήταν μια απόφαση του ανώτατου ηγέτη του Ιράν να προχωρήσει στην κατασκευή βόμβας, κάτι που δεν έχει κάνει ακόμη. Για τον Νετανιάχου, η κόκκινη γραμμή είναι να παρεμποδίσει το Ιράν να φθάσει ακόμη και στο «κατώφλι» της ικανότητας κατασκευής της. Δεν νιώθει άνετα στην ιδέα ότι μπορεί να επιτραπεί στην Τεχεράνη να αποκτήσει ικανότητα εμπλουτισμού, που θα της επέτρεπε να κατασκευάσει τη βόμβα, ακόμη και υπό ένα φαινομενικά ειρηνικό πρόγραμμα.

Ο Νετανιάχου θεωρεί ότι απειλείται αυτή η ύπαρξη της χώρας του κι είναι έτοιμος να προχωρήσει μόνος του, επειδή είναι απρόθυμος να εμπιστευτεί τη διάσωση του εβραϊκού κράτους σε άλλους.