ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ιδιωτικά βίτσια, δημόσιες αρετές

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛ

Για τους σινεφίλ αυτός ήταν ο τίτλος μιας εβληματικής ταινίας του κορυφαίου oύγγρου σκηνοθέτη, Μίκλος Γιάντσο, γυρισμένης κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70, η οποία πραγματεύεται την αποσύνθεση της καταρρέουσας Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, στα τέλη του 19ου αιώνα. Τον ξεπεσμό των ευγενών καθώς μια νέα πραγματικότητα που τους ξεπερνά δημιουργείται γύρω τους.  

Δεν θέλουν να την δουν επιμένοντας να ζουν στο δικό τους κόσμο. 

Μου ήρθε στο νου με αφορμή τις ενέργειες του Προκόπη Παυλόπουλου και του Γιάννη Βαρουφάκη. Μπορεί να μην ταυτίζονται πλήρως μεταξύ τους έχουν όμως κοινά χαρακτηριστικά, με σημαντικότερο το γεγονός ότι αυτό που πράττουν ιδιωτικά θεωρούν ότι είναι δημόσιο παράδειγμα.  

Κι εδώ είναι το πρόβλημα.  Δεν είναι αν έχει το δικαίωμα ο Προκόπης Παυλόπουλος να συνομιλήσει με τον οποιοδήποτε αρχηγό κράτους και να του εκφράσει τη συμπαράσταση του για τις δυσκολίες που περνάει η χώρα του με την πανδημία του κορoνοϊού, ούτε αν ο Γιάνης Βαρουφάκης μπορεί να πάει στο εξοχικό του στην Αίγινα. Το δικαίωμα το έχουν. 

Το ζήτημα είναι το παράδειγμα που δίνουν στη πλειοψηφία των πολιτών, ιδίως αυτές τις κρίσιμες στιγμές. 

Ο μεν τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την ώρα που αποχώρησε από την Ηρώδου του Αττικού, πριν ένα μήνα, φαίνεται να ψάχνει αφορμή για να μπαίνει σφήνα στη διάδοχό του Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Μάλλον για να την «τσαλακώσει».  

Φαίνεται να μην έχει χωνέψει ότι αποστρατεύτηκε. Μίλησε, μαθαίνουμε, με τους προέδρους της Ιταλίας και Πορτογαλίας για να εκφράσει συμπαράσταση του για τη κρίση του κορονοϊού.  

Εδώ, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, έχουν ευθύνη και τα ΜΜΕ που δημοσίευσαν τα σχετικά. Ως τι το έπραξε; Με ποια ιδιότητα; Του τέως Προέδρου; Και από πότε οι συνομιλίες ιδιωτών, γιατί αυτό είναι, αποτελούν δημόσιο γεγονός για να δημοσιοποιούνται; 

 Ας το κανε ιδιωτικά. Ισως να του διέλαθε η εικόνα της Ελλάδας στα μάτια των ξένων ηγετών. Μια Ελλάδα που εμφανίζεται με την νυν Πρόεδρο και τον… τέως Πρόεδρο. Οι Κάρολος Παπούλιας και ο αείμνηστος Κωστής Στεφανόπουλος, όταν αποχώρησαν από το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας αφού συμπλήρωσαν τις δυο θητείες που προβλέπει το Σύνταγμα, δεν διανοήθηκαν να παρεμβαίνει ο ένας κατά τη διάρκεια της θητείας του άλλου.  

Δεν ισχύει το ίδιο για τον Προκόπη Παυλόπουλο. 

Αλλοι άνθρωποι, όμως, άλλα ήθη! 

 Ανάλογο αρνητικό παράδειγμα προς τη πλειονότητα των πολιτών που τηρούν τη καραντίνα είναι και η στάση του κ. Βαρουφάκη.
 Πρόκειται για αυτόν τον ελληναράδικο τσαμπουκά «αφού έχω την άδεια ως πολιτικός να μετακινηθώ το κάνω σνομπάροντας την κοινωνία, γιατί έτσι γουστάρω».  

Είναι αυτή η αντίληψή που μας μας έριξε το 2010 στα μνημόνια και με αυτή τη νοοτροπία ο ίδιος έφερε το τρίτο, αχρείαστο, Μνημόνιο. 

Και οι δύο νοοτροπίες επιβεβαιώνουν...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Οι 120 συντηρητικοί και βολεψάκηδες του Τσίπρα

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛ

Οι συμβολισμοί επιδιώχθηκαν από την αρχή. Η μάζωξη έγινε στο «Κάραβελ», ξενοδοχείο συνδεδεμένο με την ιστορία του ΠΑΣΟΚ. Και εκεί τελείωσαν όμως.  

Παρωχημένα πρόσωπα, που εν πολλοίς ευθύνονται καθώς υπηρέτησαν με συνέπεια αρκετές διαχρονικές παθογένειες και πρακτικές στη χώρα συμβάλλοντας σημαντικά να περιέλθει στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, οι 120 του βαθέος ΠΑΣΟΚ που πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ, συγκεντρώθηκαν στο «Κάραβελ», με επίσης παρωχημένα μετωπικά σχήματα και με μια επίφαση προοδευτικού πολιτικού λόγου. Και όλα αυτά για να ακούσουν τον Αλέξη Τσίπρα να τους μιλάει παρουσία πρωταγωνιστών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. 

Οι 120 και ο ομιλητής επεδίωξαν, λέει, να σηματοδοτήσουν τον νέο προοδευτισμό απέναντι στην «επάρατο» Δεξιά του Μητσοτάκη. 

Ετσι λένε, έτσι θα ‘ναι εφ όσον έτσι πιστεύουν. 

Εχει όμως ενδιαφέρον να δούμε πόσο συντηρητισμό εκπέμπει αυτή τη προσπάθεια και αν έχει οποιαδήποτε σχέση με την προοδευτική παρέμβαση που έχει ανάγκη σήμερα η Ελλάδα.  

«Είναι αναγκαίο να ενώσουμε τις δυνάμεις μας να πέσει η Δεξιά αλλά είναι αναγκαίο ένα σχέδιο συνεκτικό, προοδευτικό», είπε μεταξύ άλλων στην ομιλία του ο κ. Τσίπρας.  

Τι πιο παρωχημένο και συντηρητικό! Μετά από μια σχεδόν δεκαετία πολυεπίπεδης κρίσης το να προτείνει ο πρώην Πρωθυπουργός και να επικροτείται από τους πρώην Πασόκους, μετωπικό σχήμα για να πέσει η Δεξιά δείχνει ότι προσεγγίζουν το μέλλον με όρους παρελθόντος, σαν να πρόκειται για ένα συνδικαλιστικό παιχνίδι αμφιθεάτρου για το πώς «θα πάρουμε τη συνέλευση».  

Αναμενόμενο βέβαια, για τον τέως Πρωθυπουργό. Με το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτικό Μέτωπο διεκδίκησε και πέτυχε την ανάληψη της εξουσίας, τον Ιανουάριο του 2015. Το ίδιο κόλπο προσπαθεί να κάνει και τώρα. Απλώς στη θέση του Λαφαζάνη, της Ζωής και των άλλων αμετανόητων αντιμνημονιακών –διότι αυτός μια χαρά μνημονιακός υπήρξε– παίρνει τους εκπροσώπους του παλαιού ΠΑΣΟΚ που λένε ότι «ξέρουν τα κόλπα».  

Αναμενόμενο όμως και για τους περισσότερους των 120 αφού στους συνδικαλιστικούς θύλακες της ΠΑΣΚΕ γαλουχήθηκαν. Ασχέτως αν, όπως δείχνουν οι εκλογές σε σειρά μαζικών χώρων, τρώνε μεν τη σκόνη της ΔΑΚΕ αλλά κυρίως βλέπουν τη πλάτη και των παρατάξεων που υποστηρίζει το Κίνημα Αλλαγής. Τους ξεπερνάει καθαρά.  

Οι περισσότεροι από τους 120 είναι μαθημένοι στα κόλπα και στην εσωκομματική ίντριγκα. Τώρα αναζητούν τρόπους πολιτικής επιβίωσης και το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία προσφέρεται.  

Για όσους γνωρίζουν τα πρόσωπα και τη δράση τους στο ΠΑΣΟΚ, οι περισσότεροι ήταν βραχίονες του συστήματος του Ακη Τσοχατζόπουλου ή αβανταδόροι του Γεράσιμου Αρσένη. Διαφώνησαν ανοιχτά με τον εκσυγχρονισμό του Κώστα Σημίτη, χωρίς φυσικά να απεμπολήσουν το βόλεμα. Στάθηκαν απέναντι και πολέμησαν με σθένος κάθε μεταρρύθμιση που εξήγγειλε η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου τη διετία 2010-2012.  

Εύλογα, λοιπόν διερωτάται κάποιος: 

Τι είδους προοδευτισμό θα υπηρετήσουν; Ποιο είναι το προοδευτικό σχέδιο που επαγγέλλονται ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη; Το να μην αλλάξει τίποτα; Το να μην γίνουν πουθενά, ούτε στη Παιδεία ή στην Υγεία, μεταρρυθμίσεις για να μην ξεβολευτούν; 

 Και αν δεχθούμε ότι έχουν μια άλλη πολιτική πρόταση για την πρόοδο της χώρας γιατί δεν την ανακοινώνουν για να κρίνουν οι μη συντηρητικοί πολίτες; Μυστικό είναι; (Το ωραίο είναι πως ορισμένοι εξ αυτών στήριξαν τις όποιες μεταρρυθμίσεις έγιναν λόγω της κρίσης και φαίνεται να το μετάνιωσαν).  

Η απάντηση στα ανωτέρω ερωτήματα είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Τελικά χωρίς μνημόνιο ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει χαμένα

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛ

 

Στο προεκλογικό-κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που ανακοίνωσαν ο Αλέξης Τσίπρας και πέντε υπουργοί του το βράδυ της Δευτέρας στον δροσερό κήπο του Μεγάρου Μουσικής, η σύγχυση, η αμηχανία και οι αντιφάσεις έβγαζαν μάτι –περισσότερο και από τις αγκαλιές και τις διαχύσεις των παριστάμενων.  

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμων στην πολιτική επιστήμη, απλώς να διαθέτει τον κοινό νου για να αντιληφθεί ότι οι 12 δεσμεύσεις που ανακοίνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ για να αντιστρέψει το εις βάρος του δυσμενές κλίμα και να διεκδικήσει την διακυβέρνηση της χώρας για άλλη μια τετραετία, είναι πομφόλυγες και έμφυτος λαϊκισμός, ένα συμπίλημα χωρίς καμία συνοχή και στόχο –μιλάμε, μεταξύ άλλων, για υποσχέσεις ελαφρύνσεων τις οποίες μόλις την περασμένη Παρασκευή φρόντισαν να ακυρώσουν, ή για υποσχέσεις μεταρρυθμίσεων τις οποίες έκαναν οι προκάτοχοί τους αλλά αυτοί δεν θέλησαν να τις συνεχίσουν!  

Είναι, τελικά, μια υπενθύμιση ότι χωρίς Μνημόνιο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρει τι να κάνει τη χώρα… Εχουμε και λέμε: 

Αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 7,5% το 2020 και 7,5 % το 2021. Πολύ ωραία αλλά πόθεν; Επειδή έτσι το θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ; Αντέχουν οι επιχειρήσεις και η οικονομία; Κι αν το επιβάλει νομοθετικά τι επιπτώσεις θα έχει στην ανεργία ή πόσα νέα λουκέτα θα προκύψουν αφού θα επιβαρυνθούν; Δεν χρειάζεται διάλογος των κοινωνικών εταίρων; Είναι, λέει, όλα κοστολογημένα. Κοστολογημένο ήταν και το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. 

500.000 θέσεις εργασίας. Γιατί τόσες και όχι περισσότερες; Τι θέσεις εργασίας θα είναι; Μόνιμες ή εποχικές; Πλήρους απασχόλησης ή μερικής; Γιατί στη μερική απασχόληση διακρίθηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σε ποιους κλάδους; Με τι απολαβές; Απλώς ένα νούμερο, απόψε αυτοσχεδιάζουμε.  

Ούτε μία ώρα απλήρωτης εργασίας. Σωστό. Ομως τεσσεράμισι χρόνια στην κυβέρνηση γιατί δεν κατάφεραν να ελέγξουν τη «μαύρη» εργασία και θα το καταφέρουν τώρα; 

Μόνιμες προσλήψεις 10.000 στην Υγεία, 15.000 στην Παιδεία και ταυτόχρονη αύξηση των δαπανών στο 6% και στο 5% του ΑΕΠ αντίστοιχα. Εδώ «ο μουσικός σηκώνει τα χέρια». Το είχαν και στο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Τίποτα όμως δεν κατάφεραν. Και γι’ αυτό είναι ξεχαρβαλωμένα πρωτοβάθμια περίθαλψη, νοσοκομεία και προνοιακές δομές. Σχολεία και Πανεπιστήμια.  

Ολα τα παιδιά σε βρεφονηπιακούς σταθμούς. Εδώ γελάνε! Με voucher! Κάθε χρόνο μένουν παιδιά εκτός ενώ όπου επετεύχθη ας είναι καλά οι δήμοι που κάλυψαν την αδυναμία του κράτους. Και ο Καμίνης στην Αθήνα που έπαιρνε κάθε χρόνο όλα τα παιδιά.

  Πράσινη ανάπτυξη: 32% παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ και 32,5% εξοικονόμηση μέχρι το 2030. Nα ‘χαμε να λέγαμε. Πριν μερικούς μήνες οι επιχειρήσεις του κλάδου διαμαρτυρήθηκαν έντονα για κραυγαλέες καθυστερήσεις στην αποσαφήνιση του νομοθετικού πλαισίου και για γραφειοκρατικά εμπόδια. Εδώ δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν του διαγωνισμούς για τη ΔΕΠΑ και τις λιγνιτικές μονάδες, τις ΑΠΕ θα ενισχύσουν; 

 Διπλασιασμός Ξένων Αμεσων Επενδύσεων και αύξηση εξαγωγών στο 50% του ΑΕΠ μέχρι το 2025. Με μαγικό ραβδί δεν γίνεται. Η φορολογία των επιχειρήσεων είναι υψηλή και παρά τις πολύπλευρες υποδείξεις από διεθνείς οργανισμούς (ΟΟΣΑ, Παγκόσμια Τράπεζα, Κομισιόν) την περίοδο 2015-2019 έπεσαν έξω από το στόχο. Όσες προχώρησαν (COSCO, Παπαστράτος πχ) είχαν ωριμάσει από τη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ 2010-2012 και από τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ποια εμπόδια ανέτρεψε ο ΣΥΡΙΖΑ για να έρθει ξένο φρέσκο χρήμα; Ποιο φιλικό επενδυτικό περιβάλλον διαμόρφωσε; Κανένα. Οσο για το Ελληνικό, φτάσαμε στα μισά του 2019 και ακόμα περιμένει τις μπουλντόζες που θα έμπαιναν το ’16.

 Μείωση προκαταβολής φόρου στο 50%, μείωση πρώτου κλιμακίου φόρου εισοδήματος στο 20%, κατάργηση εισφοράς αλληλεγγύης για εισόδημα έως 20.000 ευρώ. Εδώ το τερμάτισαν! Μόλις την περασμένη Παρασκευή, τελευταία ημέρα, τελευταία ώρα που λειτούργησε η Βουλή ακύρωσαν ακριβώς τα ίδια μέτρα που ήταν τα αντίμετρα για το αφορολόγητο! Με το επιχείρημα να μην επιβαρύνουν την οικονομία! 

 Πλήρως ψηφιοποιημένο Δημόσιο. Και ποιος τους εμπόδισε να το κάνουν στη θητεία τους; Κονδύλια ευρωπαϊκά υπάρχουν και δεν απορροφώνται, ενώ κινδυνεύουν να χαθούν οριστικά. Οι Θεσμοί, οι κακοί τροϊκανοί, το ζητάνε, σχεδόν εκλιπαρούν γι’ αυτό, από το πρώτο Μνημόνιο. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις, οι κακές και «μνημονιακές» σύμφωνα με τη προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, προχώρησαν σημαντικά (βλέπε: ηλεκτρονική συνταγογράφηση, ΗΔΙΚΑ, ηλεκτρονική υπογραφή, Διαύγεια, Ηλεκτρονική πλατφόρμα προμηθειών και συμβάσεων). Ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν προχώρησε παραπέρα; Αντιθέτως ίδρυσε νέες γραμματείες και οργανισμούς και φόρτωσε 30.000 χιλιάδεςς νέους υπαλλήλους, χώρια συμβασιούχους και μετατάξεις.

 Και τέλος… Πολιτικός γάμος για ομόφυλα ζευγάρια. Γιατί δεν το έκαναν όταν έφεραν τον νόμο πριν από δυο χρόνια; Ισως από ανικανότητα, ίσως να μην το σκέφτηκαν! 

Οπως έγραψε εύστοχα ένας εκλεκτός συνάδελφος: 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο λαϊκισμός της εξουσίας

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛ

 

«Ιδιωτικά βίτσια, δημόσιες αρετές». Αυτός ήταν ο τίτλος μιας εμβληματικής ταινίας της δεκαετίας του ‘70, του σπουδαίου oύγγρου σκηνοθέτη Μίκλος Γιάντσο, o οποίος ασκούσε διαβρωτική κριτική στον φαρισαϊσμό της εξουσίας. 

Μού το θύμισαν οι φωτογραφίες που είδαν από χθες το φως της δημοσιότητας, με τον Αλέξη Τσίπρα να απολαμβάνει τις διακοπές το περσινό καλοκαίρι, σε πολυτελές σκάφος, λίγες μέρες μετά τη τραγωδία στο Μάτι .  

Δεν είναι μεμπτό αυτό καθ’ αυτό το γεγονός που απεικονίζουν. Δηλαδή τον Πρωθυπουργό να κάνει διακοπές πολυτελείας. Ούτε ότι έγιναν σε σκάφος κάποιου επιχειρηματία. Αρκεί να αποδειχθεί ότι είναι απλός φίλος του και δεν ευνοήθηκε από τη σχέση τους με αντάλλαγμα τη διάθεση του σκάφους, γιατί τότε θα πρόκειται για καραμπινάτη διαπλοκή. Κι άλλοι Πρωθυπουργοί στο παρελθόν, ο Ανδρέας Παπανδρέου για παράδειγμα, φιλοξενήθηκαν σε θαλαμηγό επιχειρηματία αλλά δεν προέκυψε από πουθενά ότι ευνοήθηκε με κρατικές δουλειές.

 Επιπλέον είναι ανοησία και αφέλεια να υποστηρίζει κανείς ότι όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως Αριστεροί, είναι και πρέπει να παραμένουν μίζεροι και φτωχοί, αποποιούμενοι την απόλαυση κάθε συνήθειας και προνομίων των αστών. Η σύζυγος, όμως, του Καίσαρα δεν φτάνει να είναι τίμια πρέπει και να δείχνει τίμια.  

Αυτό, λοιπόν, που αποκαλύπτεται είναι το ήθος και το ύφος της εξουσίας του Αλέξη Τσίπρα και αρκετών κυβερνητικών αξιωματούχων του ΣΥΡΙΖΑ. Οταν επί πέντε χρόνια, από το 2010 που ξέσπασε η κρίση και ήρθαν τα μνημόνια, καλλιέργησε συστηματικά τον λαϊκισμό καταγγέλλοντας και λοιδορώντας τους πολιτικούς αντιπάλους με κεντρικό επιχείρημα πως ευνόησαν επιχειρηματικά συμφέροντα και μαζί τους κατέστρεψαν τη χώρα φέροντας τα μνημόνια είναι τουλάχιστον υποκρισία την ίδια ώρα να συγχρωτίζεται μαζί τους. Με ύφος επιτιμητικό να υποστηρίζουν ότι όλοι οι άλλοι είναι το «παλιό» και αυτοί το νέο όταν στα μουλωχτά κάνουν τα ίδια. Και όταν αποκαλύπτονται να επιτίθενται σε όποιον τους επικρίνει, μετερχόμενοι ύβρεων και λοιδοριών. Να επιχειρούν να κάνουν το άσπρο μαύρο χωρίς συστολή και κοινωνική ευαισθησία.  

Πρόκειται για την απόλυτη έκφραση του φαρισαϊσμού με στόχο μόνο και μόνο τη διατήρηση της εξουσίας με κάθε μέσο.  

Μιλώντας με όρους αριστερής φρασεολογίας, αυτή δεν είναι η νοοτροπία των μικροαστών; 

«Ο αριστερισμός η παιδική αρρώστια του κομμουνισμού», για να θυμηθούμε και τον Λένιν στο οποίο γαλουχήθηκε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στα νιάτα της; 

 Ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του, γνωρίζουν καλά ότι επειδή ήρθαν στα πράγματα, μπορούν να γίνουν κάτι που δεν είναι. Και καθώς πλησιάζει η ώρα να απέλθουν γίνονται όλο και πιο κυνικοί και επιθετικοί. Μόνο που αυτό το ύφος και ήθος, επιτομή του οποίου είναι ο «πολακισμός»...

ΠΑΣΧΑ - ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ (ΔΕΝ) ΣΒΗΝΟΥΝ: Θυμάμαι...

Από τον ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛ 

Παπαδοπαίδι τη Μεγάλη Εβδομάδα, σε ηλικία 10 ετών. Συνήθως στην εκκλησία κοντά στο σπίτι μου και δύο φορές στην εκκλησία του χωριού. Στην πόλη θυμάμαι τον τρόμο μου μην τυχόν και κάνω τα λάθος πράγματα, στρίψω αριστερά αντί για δεξιά με το εξαπτέρυγο, ζαλισμένος από τη νηστεία. Αν προσπαθήσω αρκετά, μπορεί και να ξεθάψω τη μυρωδιά των ανθισμένων κήπων της γειτονιάς. Τότε δεν καταλάβαινα πόσο πολύτιμο ήταν αυτό. 

Τώρα, στα 39, εκείνα τα αρώματα της ήσυχης πόλης που τα βράδια της Μεγάλης Εβδομάδας έκλειναν οι δρόμοι της για να μπορέσουν οι πιστοί να φτάσουν στις εκκλησίες ας πούμε πως είναι στη ζωή μου όπως το σιρόπι που περνάω στα γλυκά μου.  

Επίσκεψη στα μαγαζιά, τα καλά ρούχα του Πάσχα. Μεγάλη υπόθεση. Ωραία ήτανε τότε που υπήρχε μια σημειολογία. Πότε αγοράζεις ρούχα, πόσα μπάνια έκανες, πόσα παγωτά έφαγες. Έτσι προχωρούσε η ζωή καλύτερα.  

Το βουνό με τα «χωριάτικα αυγά» που συνέλεγε η μάνα μου σε συνεργασία με τη θεία μου από δεκαπέντε μεριές για να μπουν στις φλαούνες. Στη βεράντα, τα «χωριάτικα» τυριά, πάλι μαζεμένα από δέκα μεριές. Σήμερα βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο που αυτήν ειδικά τη συνταγή δεν την ξέρω. Θυμάμαι, πάντως, τον φουκό (το μείγμα των τυριών) στη σκάφη να τον ζυμώνουν. Αλεσμένα τυριά, φρέσκος δυόσμος ψιλοκομμένος, μαχλέπι, πιπέρι, αυγά, προζύμι. Παίρνει ώρα πολλή αυτή η διαδικασία και θέλει χέρια. Και εμπεριέχει ένα μεγάλο κομμάτι αγωνίας, γιατί το αποτέλεσμα δεν είναι και τόσο βέβαιο.  

Θυμάμαι και την εικόνα του ζυμωμένου φουκού, σκεπασμένου με πετσέτες της κουζίνας που περιμένει να έρθει το βράδυ για να χρησιμοποιηθεί. Ποτέ δεν κατάλαβα, δε, γιατί στη δική μου οικογένεια όλη αυτή η διαδικασία γινόταν βράδυ. Θυμάμαι ακόμα να κοιμάμαι, τη μάνα μου να μουρμουρίζει στην κουζίνα, τις πόρτες να ανοιγοκλείνουν, το πρωί μαύρα ξενυχτισμένα μάτια, αιώνια μουρμούρα διότι ποτέ, μα ποτέ, το αποτέλεσμα δεν ήταν ικανοποιητικό, τα μεγάλα ταψιά με τις τρίγωνες τυρόπιτες που μοσχομύριζαν καλοψημένη ζύμη και τυρί και σταφίδες και δυόσμο. Το καλύτερο πράγμα που έβγαλε ποτέ το νησί μου είναι αυτή η τυρόπιτα και πουθενά δεν έχω δει κάτι παρόμοιο.  

Ο Μιχάλης πάντα λαίμαργος. Έσπαγε τη νηστεία συνήθως κρυφά στο δωμάτιό του με μια φλαούνα κομμένη σε φέτες. Αλμυρή ζύμη τυριού, δυόσμος και η γλύκα από τις σταφίδες να σκάει στο στόμα και να τα τινάζει όλα στον αέρα. Μάλλον αυτό το έδεσμα είναι και ο λόγος που ενώ μου αρέσουν, ποτέ δεν ενθουσιάζομαι με τα τσουρέκια. Για μένα, Πάσχα είναι αυτά τα απίστευτα τρίγωνα. 

Πάσχα δεν είναι, βέβαια, μόνο το παρελθόν των παιδικών μου χρόνων. Αν και εκεί είναι, τελικά, όλη η γλύκα.  

Θυμάμαι ένα Πάσχα...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γιατί φωνάζει ο Καμμένος;

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΙΧΑΗΛ

 

Παραφράζοντας τον Διονύση Σαββόπουλο, ο οποίος πριν από σχεδόν 50 χρόνια τραγουδούσε: «καλά ήταν τα ψέματα που είπαμε ως εδώ , ας πούμε και μια αλήθεια κι ας πέσει στο γιαλό», μπορούμε να πούμε ότι η νευρικότητα και οι σπασμωδικές απειλές του Πάνου Καμένου δεν είναι τίποτα περισσότερο από το ότι, πράγματι, τελειώνουν τα ψέματα και έρχεται η ώρα όπου κάθε κατεργάρης πάει στο πάγκο του. 

Ο κυβερνητικός εταίρος του Αλέξη Τσίπρα, αυτός με το τρενάκι, χοροπηδάει –κοντορίχνεται όπως λένε στην Ηπειρο και στο Αθαμάνιο– επειδή αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα ώστε να επιβιώσει πολιτικά· είναι εν πολλοίς απαξιωμένος από τον ΣΥΡΙΖΑ  

Για την ακρίβεια μπορεί να κάνει ελάχιστα για τον εαυτό του στα οποία όμως μπορεί να συμπαρασύρει και τον Πρωθυπουργό οδηγώντας τον κ. Τσίπρα σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.  

Με αφορμή λοιπόν τις τελευταίες δηλώσεις του Νίκου Κοτζιά (ότι ο Καμμένος έπαψε να απειλεί όταν είδε ότι δεν τον ακολουθούν οι βουλευτές του) , οι οποίες δεν αποδοκιμάστηκαν από το Μαξίμου, ο υπουργός Αμυνας είναι προδήλως δυσαρεστημένος γιατί εμφανίζεται ως «δεδομένος» και πιστός στα όσα επιθυμεί το πρωθυπουργικό περιβάλλον παρά το γεγονός ότι έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα συμπράξει όταν, τις επόμενες εβδομάδες, έρθει στην ελληνική Βουλή η Συμφωνία των Πρεσπών.  

Το ποιος τον έχει «στήσει» από το Μαξίμου είναι ένα θέμα.  

Οι επιλογές του κ. Καμμένου είναι ένα άλλο – και έχει δύο επιλογές: 

Η πρώτη, όπως έχει πει, είναι να αποχωρήσει ο ίδιος και οι υπουργοί των ΑΝΕΛ από το κυβερνητικό σχήμα χωρίς όμως να άρει την εμπιστοσύνη του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, επαναλαμβάνοντας ότι δεν θα ψηφίσει πρόταση μομφής που τυχόν θα καταθέσει η ΝΔ. Στην περίπτωση αυτή η δεδηλωμένη για την κυβέρνηση δεν χάνεται και η κυβερνητική πλειοψηφία διατηρείται. Ο κ. Τσίπρας θα προχωρήσει σε αντικατάσταση του υπουργού Αμυνας και όσων τον ακολουθήσουν από τα κυβερνητικά στελέχη των ΑΝΕΛ, ίσως και σε ευρύτερο ανασχηματισμό (άλλωστε πρέπει να αντικαταστήσει και τους Ηλιόπουλο, Νοτοπούλου από τα Εργασίας και Μακεδονίας-Θράκης καθώς είναι υποψήφιοι για δήμαρχοι σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη). Πρόκειται για το σενάριο της διπλής πλειοψηφίας, καθώς ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα έχουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ο κ. Τσίπρας θα ψάξει να βρει αντικαταστάτες των κυβερνητικών εταίρων του για να περάσει τη Συμφωνία των Πρεσπών πιέζοντας τον Σταύρο Θεοδωράκη και τους βουλευτές του Ποταμιού καθώς και τον Θανάση Θεοχαρόπουλο , οι οποίοι διάκεινται θετικά στη συμφωνία (το αν θα το πετύχει είναι άλλη συζήτηση). Πρόκειται για ευνοϊκό σενάριο ώστε να συνεχίσουν ο κ. Καμμένος και οι ΑΝΕΛ του να διατηρούν σημαντικό ρόλο στο πολιτικό παιχνίδι. Ομως με τον τρόπο αυτόν συντελείται και επιτείνεται η απονομιμοποίηση της κυβέρνησης. 

Η δεύτερη επιλογή είναι οι ΑΝΕΛ, εκτός από την αποχώρηση από το κυβερνητικό σχήμα, να άρουν την εμπιστοσύνη και στη Βουλή. Αρα οι δρόμοι τους με τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίζουν. Η παράδοξη συμβίωση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τελειώνει. 

Συνεπώς...