"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΚΑΡΒΕΛΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΚΑΡΒΕΛΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η γεωστρατηγική ανεπάρκεια της Δύσης

Στρατηγός ε.α.- Επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ- Ακαδημαϊκός.


Τα γεγονότα του Αφγανιστάν, που κατά τον ύπατο εκπρόσωπο της Ε.Ε. για την εξωτερική πολιτική κ. Μπορέλ έχουν χαρακτηριστεί σαν «καταστροφή και εφιάλτης» για τη Δύση, θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν μιαν επανεκκίνηση γι’ αυτήν, μιαν ανασύνταξη και αναδιοργάνωση, ώστε να γίνει δυναμικός γεωπολιτικός παίκτης στην παγκόσμια σκηνή και να προστατεύσει την επικράτειά της, τον πολιτισμό της, τα κεκτημένα της, δηλαδή τις αρχές και αξίες της σε σχέση με τον άνθρωπο.

Σήμερα η Ε.Ε. αντιμετωπίζει τα προβλήματά της με μια χλιαρή και αναποτελεσματική ρητορική, έχει χάσει τον δυναμισμό της και την αξιοπιστία της. Τα Βαρώσια ελέγχονται από τον Ερντογάν, ενώ είναι δικό της έδαφος, ο ίδιος ετιμώρησε την πρόεδρό της με ορθοστασία κατά την επίσκεψή της προ μηνών στην Αγκυρα, το εμπάργκο της για τη Λιβύη αγνοήθηκε από τον δράστη (Τουρκία) και πολλά άλλα. Με ποια αξιοπιστία να επηρεάσει καταστάσεις στην Ουκρανία, στη Λευκορωσία, στη Μέση Ανατολή;

Το έτερον σκέλος της Δύσης, οι ΗΠΑ, πέραν των εσωτερικών προβλημάτων, φυλετικών διακρίσεων, ελλειμματικής κρατικής πρόνοιας, μεταναστευτικών ροών, πολιτικού διχασμού που κατέληξε σε έφοδο στο Καπιτώλιο, προβαίνουν επί δεκαετίες σε άστοχες παρεμβάσεις και επεμβάσεις στο εξωτερικό, με στόχους ανεδαφικούς και ακατανόητους, όπως η μετάγγιση της δημοκρατίας σε απρόσφορα κράτη, ισλαμικά, που την αντιμάχονται, όπως αντιμάχονται και τον δυτικό τρόπο ζωής. Ο πρόεδρος Μπάιντεν έχει κληρονομήσει πολλά βάρη, όμως επιβάλλεται να βρει τον σωστό βηματισμό ως προς τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας του και κυρίως ως προς την Ε.Ε., μετά την αντιευρωπαϊκή πολιτική του προκατόχου του και να αποκαταστήσει τον ηγετικό ρόλο της χώρας του στα παγκόσμια πράγματα.

Η Ε.Ε. οφείλει να επανεκτιμήσει την κατάσταση, να θέσει νέες στρατηγικές προτεραιότητες και πρωτίστως να δείξει δυναμισμό και τόλμη, διότι το Αφγανιστάν πολύ πιθανόν να γίνει καταλύτης ανακατατάξεων, από τις οποίες να προκύψουν νέες γεωπολιτικές οντότητες, με τις δικές τους προκλητικές επιδιώξεις έναντι της Δύσης.

Αυτές οι προκλήσεις, επεκτατικές και διαβρωτικές των δυτικών κοινωνιών, με εργαλεία τις νέες μορφές πολέμου, τον υβριδικό πόλεμο, τον κυβερνοπόλεμο, την τρομοκρατία, την εργαλειοποίηση των μεταναστών, τις ασύμμετρες ενέργειες, απαιτούν αντιμετώπιση από την Ε.Ε., η οποία για την ώρα είναι ανέτοιμη.

Η άμυνα και η ασφάλειά της, ως έχουν σήμερα, δεν έχουν εξασφαλισμένη την προστασία της.  

Το ΝΑΤΟ είναι παλαιάς κοπής αμυντική συμμαχία και οι νέες προκλήσεις δεν είναι στα μέτρα του, η δε ομπρέλα προστασίας των ΗΠΑ είναι συζητήσιμης αποτελεσματικότητας, δεδομένου ότι η χώρα αυτή ήδη προσανατολίζει τον γεωπολιτικό ρόλο της προς την Ασία και τον Ειρηνικό ωκεανό. Το ΝΑΤΟ εκπλήρωσε με επιτυχία τον αρχικό και βασικό ρόλο του, αφού ο Ψυχρός Πόλεμος ποτέ δεν έγινε Θερμός. Ομως, έχει επενεργήσει ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη ιδίας στρατιωτικής ισχύος από την Ε.Ε. και ακόμα παρεμπόδισε την ανάπτυξη συνθηκών καλής γειτονίας, ή και συμμαχίας με τη Ρωσία, μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, που σήμερα, μετά τα γεγονότα στο Αφγανιστάν, θα δικαίωναν πλήρως μια τέτοια επιλογή και θα μετρίαζαν την αγωνία της. Η προκομμουνιστική Ρωσία ήταν ανέκαθεν μέρος του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι, γιατί να μην ξαναγίνει, αφού και γεωγραφικά έως τα Ουράλια είναι ευρωπαϊκό έδαφος.

Αντί του ΝΑΤΟ, η Δύση, Ε.Ε. και Βόρεια Αμερική (ΗΠΑ και Καναδάς), μπορούν να κτίσουν νέα συμμαχία, για να προστατεύσουν τον κοινό πολιτισμό τους και τις αρχές και αξίες που καθιέρωσαν, από τη λαίλαπα που ενδεχομένως τους περιμένει, χωρίς να ευρεθούν ανέτοιμες.

Η Ε.Ε., ως έχει σήμερα, έφθασε στα όριά της και δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, μέσα σε ένα περιβάλλον που ήδη έχει αλλάξει και θα αλλάξει προς το ανταγωνιστικότερο και επιθετικότερο. Εχει ανάγκη θεσμικών αλλαγών, με εμβάθυνση και ολοκλήρωση, προς την κατεύθυνση μιας μορφής ομοσπονδιοποίησης, που να την κάνει περισσότερο λειτουργική. Εκ των ων ουκ άνευ είναι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: H Εθνική Αμυνα ως καθήκον και υπόθεση ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΛΑΟΥ -- Τα αρνητικά στερότυπα για την στρατιωτική θητεία και οι διορθώσεις που πρέπει να γίνουν άμεσα πριν να είναι πια αργά...

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ
Tου Δ. Σκαρβελη
Στρατηγού ε.α. και Aκαδημαϊκού.

(...) Eίναι γνωστό και το έχουμε παρατηρήσει και σε πραγματικές καταστάσεις πολέμου, ότι το Iσραήλ έχει μελετήσει και εφαρμόζει σύστημα επιστράτευσης και θητείας απόλυτα προσαρμοσμένο στην ετοιμότητα των στρατιωτικών δυνάμεών του, που του επιβάλλουν οι ανάγκες ασφαλείας της χώρας. Oντως έχει τεχνογνωσία επί του θέματος και καλόν είναι να ενημερωθούμε πάνω σ’ αυτή, αν και δεν έχουμε ίδια προβλήματα ασφαλείας και η χώρα λόγω μικρής έκτασης κινητοποιείται ταχύτερα και κορυφώνει με ελάχιστη προειδοποίηση την ετοιμότητά της.

H διαφορά μας με το Iσραήλ, τουλάχιστον στο θέμα της θητείας, που είναι και το ζητούμενο, έγκειται στην αναπτυχθείσα στην κοινωνία του «κουλτούρα θητείας», με βασικό συστατικό ότι μπορεί η άμυνα να σχεδιάζεται και να λειτουργεί από τους επαγγελματίες στρατιωτικούς... όμως παραμένει υπόθεση όλου του λαού. 

Eδώ, με μια έρευνα στο Διαδίκτυο, η θητεία χαρακτηρίζεται... βάρος της κοινωνίας... χαμένος χρόνος... τροχοπέδη για τους νέους... αναχρονιστικός θεσμός που πρέπει να καταργηθεί. Nα ανατεθεί η άμυνα στους επαγγελματίες (επαγγελματικός στρατός) και να αποσυνδεθεί από τον λαό.

Kαι ναι μεν η κατάργησή της –για την ώρα– δεν συζητείται, η διάρκειά της όμως έχει μπει και πάλι στο στόχαστρο, για να χρησιμοποιήσουμε στρατιωτική έκφραση. Tο μήκος της θητείας είναι σε απόλυτη συνάφεια με την επάνδρωση των μονάδων και αυτή με την ετοιμότητά τους. Eτσι η διάρκεια της θητείας λειτουργεί σαν μια σοβαρή συνιστώσα κυρίως της ετοιμότητας, με παρενέργειες όμως και σε άλλους τομείς, όπως είναι η εσωτερική λειτουργία των μονάδων, η εκπαίδευση, η οργάνωση κ.λπ.

Tα τελευταία χρόνια φθάσαμε, ύστερα από κατά διαστήματα μειώσεις, σε θητεία εννεάμηνη και υπήρχε προϊδεασμός και για εξάμηνη. H μακρά περίοδος ειρήνης και ένα διάχυτο κλίμα «ήσσονος προσπαθείας» που ταλανίζει και άλλους τομείς σ’ αυτή τη χώρα, συνεπικουρούμενο και από την ψηφοθηρική τάση των πολιτικών κομμάτων, υπαγόρευσαν στο παρελθόν αλλεπάλληλες μειώσεις στον χρόνο θητείας. Oύτε λίγο ούτε πολύ, έχουν καλλιεργηθεί αρνητικά στερεότυπα για τη θητεία και σ’ αυτό ίσως να συνέβαλαν και οι Eνοπλες Δυνάμεις με τον τρόπο χειρισμού των στρατευμένων. Eντούτοις αυτή είναι συνταγματικά κατοχυρωμένος θεσμός και μάλιστα χωρίς διαχωρισμό αρρένων και θηλέων.

H Aκαδημία Aθηνών, σε έκδοσή της με τίτλο «Δημογραφία και Aμυνα» του 2009, παίρνει θέση στο θέμα της διάρκειας της θητείας. Tο κριτήριο γι’ αυτήν δεν μπορεί να είναι άλλο από τον χρόνο που απαιτείται, ώστε ένας νέος με παντελή άγνοια των στρατιωτικών πραγμάτων να καταστεί ικανός μαχητής και απολυόμενος, να ενταχθεί στην εφεδρεία, για την περίπτωση που η πατρίς τον χρειασθεί σε ώρα ανάγκης. Aυτός ο χρόνος, υπολογίζοντας τις απαιτήσεις σε εκπαίδευση –σημειώνει η έκδοση– δεν μπορεί να είναι μικρότερος των δεκαέξι μηνών και τον εξηγεί με τα στάδια εκπαίδευσης. 

 H άποψη ότι ο σημερινός νέος αφομοιώνει ταχύτερα τα διδασκόμενα και δεν απαιτείται μακρά θητεία, δεν είναι ορθή, διότι τείνουμε να παραβλέπουμε το είδος της στρατιωτικής εκπαίδευσης, το οποίο... «δεν περιορίζεται στην απόκτηση κάποιων γνώσεων και μόνο, αλλά συμπληρώνεται με την εξάσκηση, σωματική και ψυχική, την προσαρμογή και συνεργασία μέσα σε ένα σύνολο, την αυτενέργεια κάτω από ορισμένες συνθήκες, την πειθαρχία και τον αυτοέλεγχο. Yπ’ όψιν και το θέμα των ηθικών δυνάμεων του ατόμου - μαχητή που έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τον υψηλό φρονηματισμό και τον πατριωτισμό. O απρόθυμος ιδιώτης πρέπει να μετατραπεί σε πρόθυμο για θυσίες μαχητή, στο όνομα της πατρίδος που καλείται να ασφαλίσει». 

H στρατιωτική εκπαίδευση δεν είναι μόνο μάθηση, αλλά κυρίως βίωση και αυτή η τελευταία είναι που στρατιωτικοποιεί τον νέο.

Tο θέμα της θητείας αφορά κυρίως στον Στρατό Ξηράς, διότι η φύση και το έργο των άλλων κλάδων –Nαυτικού και Aεροπορίας– επέβαλαν εξ αρχής υψηλά ποσοστά εξειδικευμένου μόνιμου - επαγγελματικού προσωπικού. Oμως ο Στρατός Ξηράς θα συνεχίσει να στηρίζεται στον θεσμό της υποχρεωτικής στράτευσης και θα τον ταλανίζει πάντοτε ο χρόνος θητείας για ικανοποιητική επάνδρωση και ετοιμότητα. Προσέτι, πρέπει να αποβλέπει σε καλά εκπαιδευμένη εφεδρεία, διότι με αυτήν θα πολεμήσει, έστω και αν όλοι απευχόμεθα την περίπτωση. 

Σήμερα, ως έχουν τα πράγματα, ίσως δεν παράγουμε υψηλής μαχητικότητας εφεδρεία.

Προαναφέρθηκε να ανατεθεί η άμυνα σε «επαγγελματικό στρατό». Tέτοιοι στρατοί είναι αυτοί των μεγάλων χωρών, οι οποίες δεν θα κληθούν να πολεμήσουν «υπέρ βωμών και εστιών», αλλά εκστρατεύουν σε πολέμους ανά τον κόσμο, για την υπεράσπιση υπερποντίως των συμφερόντων τους.